အခန်း (၆၇) - နှစ်ဦးစာ နေရာ
အခက်အခဲက နံနက်စာနဲ့အတူ စတင်လာခဲ့တာပါပဲ။
ပိုတိတိကျကျပြောရရင်တော့ နံနက်စာရဲ့ အနံ့ကနေ စတင်ခဲ့တာပေါ့။
အက်ဗလင်က ပြူတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်နေပြီး လည်ပင်းနားက ကြယ်သီးကို တပ်နေတုန်း၊ တစ်ယောက်ယောက်က ကြက်ဥနဲ့ ဆေးလိပ် မီးခိုးငွေ့ခံထားတဲ့ ငါးကင်တွေပါတဲ့ ဗန်းကို အခန်းထဲ ယူလာပေးတဲ့ အချိန်မှာပါပဲ။
သူမက စကားပြောနေရာကနေ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်လည်း ဖိနပ်ကို ငုံ့ကြည့်နေရာကနေ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
“အက်ဗလင်?”
သူမက ပါးစပ်ပေါ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ အခန်းကို အလွန်လျင်မြန်တဲ့ အဟုန်နဲ့ ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် သူမဆီကို ဆံပင်တွေကို ဆွဲကိုပ်သိမ်းပေးဖို့ အချိန်မီ ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူမက စိုစွတ်နေတဲ့ အဝတ်စတစ်စကို ကိုင်ပြီး ကုတင်စွန်းမှာ ထိုင်နေခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ စားပွဲတင်ဗန်းကို ဖယ်ရှားပြီးပြီ။
ပြူတင်းပေါက်ကိုလည်း ဖွင့်ထားလိုက်ပြီ။
ရေသောက်ချင်သေးလားလို့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် မေးခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ပေမဲ့၊ အဲဒီလို မေးတာက လိုအပ်တာထက် တောင်ပိုနေဦးမှာပါပဲ။
“သောက်ချင်ရင် ကိုယ်တိုင်ပြောမယ်လေ” သူမက ပြောပါတယ်။
“ဟုတ်ပါပြီ”
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
ခဏလောက်တော့ ပြူတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်ကနေ မဖြစ်ညစ်ကျယ် အော်မြည်နေတဲ့ ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ရဲ့ အသံကလިޔူလို့ ဘာသံမှ မကြားရဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့ပါတယ်။
“ငါးကြောင့်များ ဖြစ်မလား” ကျွန်တော် အကြံပြုလိုက်တယ်။
“ငါးက မစားရသေးပါဘူး”
“မနေ့ညက ညစာကြောင့်များလား”
“ရှင်က ကျွန်မထက် နှစ်ဆပိုစားတာလေ”
“အဲဒါက သေချာပေါက် အကြောင်းရင်း မဟုတ်လောက်ဘူး”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“လူလွှတ်ပြီး ဆရာဝန်ခေါ်ခိုင်းရမလား”
“ခဏလောက် အချိန်ပေးပါဦး”
နာရီဝက်အတွင်းမှာပဲ သူမက မုန့်ခြောက်အနည်းငယ်ကို စားနိုင်လာပါတယ်။ နေ့လယ်ပိုင်းလောက် ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ နွေရာသီအတွက် ကောက်ပဲသီးနှံ ဝယ်ယူရေးကိစ္စတွေကို အားအင်အပြည့်နဲ့ ဆွေးနွေးလာနိုင်တဲ့အတွက်၊ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ယုံကြည်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနောက် နောက်တစ်နေ့ နံနက်မှာတော့ သူမက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံမှ မတို့ဘဲ ထားခဲ့ပါတယ်။
တတိယမြောက်နေ့မှာတော့ အက်ဗလင်လည်း ညအိပ်မပျော်လို့ပါဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို ဆက်မပေးနိုင်တော့ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ ညစာစားပြီးတဲ့နောက် အခန်းထဲမှာ ရှိနေကြတုန်းပါ။ သူမက ပြက္ခဒိန်စာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်ကို ကိုင်ပြီး စာမျက်နှာတွေ အများကြီးကို ရှေ့တိုးနောက်ငင် လှန်လှန်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
သူမရဲ့ လက်ညှိးလေးက ရက်စွဲတစ်ခုပေါ်မှာ တင်သွားတာကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
သူမက ချက်ချင်း မဖြေပါဘူး။
ပြီးမှ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်လာပါတယ်။
“ကျွန်မတို့ လူတစ်ယောက်လောက်ကို မနက်ဖြန် လာခိုင်းသင့်တယ် ထင်တယ်”
ကျွန်တော် သူမနားကို တိုးသွားလိုက်တယ်။
“နေလို့ မကောင်းဘူးလား”
“မဟုတ်ဘူး။ အတိအကျ ပြောရရင်တော့ မဟုတ်ပါဘူး”
သူမရဲ့လက်က ဝမ်းဗိုက်နားကို ရောက်သွားပါတယ်။
သေးငယ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုလေးပါ။
အဝတ်အစားကို သပ်ရပ်အောင် ဆွဲပြင်ရင်းနဲ့ အဲဒီလို လှုပ်ရှားမှုကို အခါပေါင်း ရာနဲ့ချီ လုပ်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားပါပြီ။
ဒါမှမဟုတ် သဘောပေါက်သွားတယ်လို့ ထင်တာပေါ့။
“အော်”
“ဟုတ်တယ်”
“အဲဒါဆိုရင်—”
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
အခန်းထဲမှာ အလွန်တရာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ပြက္ခဒိန်ကို ပြန်ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“စောစောကတည်းက သတိထားမိသင့်တာ”
“ကိုယ်တို့က အလုပ်ရှုပ်နေကြတော့လေ”
“သိပါတယ်။ ပြီးတော့ ရက်နည်းနည်းတော့ ထပ်စောင့်ရဦးမယ်လို့ပဲ ထင်နေမိတာ”
သူမက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမထိုင်နေတဲ့ ကုလားထိုင်ရှောက်မှာ ဒူးထောက်ချလိုက်တယ်။
“ကြောက်နေလား”
“နည်းနည်းတော့”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ပါတယ်။
“ရှင်ရော?”
“နည်းနည်းတော့”
သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တွန့်ကွေးသွားပါတယ်။
“ရှင်က ‘နည်းနည်း’ ထက် အများကြီး ပိုောက်နေပုံရတယ်နော်”
“ကိုယ်တော့ အခု ပျော်ခွင့်ရှိပြီလား ဆိုတာကို စဉ်းစားနေတာပါ”
သူမက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လက်လှမ်းလာပါတယ်။
ကျွန်တော် နဖူးချင်း ထိကပ်လိုက်တယ်။
“တိတ်တဆိတ်လေးပေါ့လေ” သူမက တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီအတိုင်း အချိန်အကြာကြီး နေဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်မှာတော့ မစ်စထရက် အီလျန် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
သူမက ဆောင်းတွင်းတုန်းကမှ ဂရေးကိပ်မှာ လာရောက် အခြေချခဲ့တဲ့ သားဖွားဆရာမတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ အတွေ့အကြုံ အနှစ်နှစ်ဆယ်၊ အနာကျက်စေတဲ့ မှော်ပညာ အနည်းငယ်နဲ့ ကျွန်တော်ထက်တောင် အသက်ပိုကြီးပုံရတဲ့ သားရေအိတ်ဟောင်းတစ်လုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ပါတယ်။
သူမက အက်ဗလင်ကို အရင်ဆုံး နှုတ်ဆက်ပါတယ်။
ပြီးမှ ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“ခင်ပွန်းဖြစ်သူကိုပါ အခန်းထဲမှာ ဆက်နေခိုင်းချင်ပါသလား”
“နေခိုင်းပါမယ်” လို့ အက်ဗလင်က ချက်ချင်းပဲ ဖြေပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
အီလျန်က မေးခွန်းတွေ စမေးပါတော့တယ်။
နာကျင်ကိုက်ခဲမှုတွေအကြောင်း၊ အိပ်စက်မှုအကြောင်း၊ ရက်စွဲတွေအကြောင်း မေးပါတယ်။
သူမက အလျင်စလို မလုပ်ဘဲ သေချာနားထောင်ပြီး မှတ်တမ်းကိုတော့ သိပ်များများစားစား မရေးပါဘူး။
အက်ဗလင် ပြောပြတာတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ အီလျန်က သူမရဲ့ သားရေအိတ်ကို ကုလားထိုင်ဘေးမှာ ချလိုက်ပါတယ်။
“ရှင်သာ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင်၊ ခြေရာခံ မှော်စွမ်းအင်လေးနဲ့ စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရပါတယ်။ အဲဒါဆိုရင် အရေပြားအောက်က အပြောင်းအလဲ အချို့ကို ကျွန်မ ခွဲခြားသိနိုင်လိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် သူမရဲ့လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
စွမ်းအင်လက်စွပ်တွေ တစ်ကွင်းမှ မရှိပါဘူး။
ရှေးဟောင်း တောင်ဝှေးလည်း မပါပါဘူး။
လက်သည်းတိုတိုလေးတွေနဲ့ လက်ဆစ်ပေါ်က မှိန်ဖျော့နေတဲ့ အမာရွတ်တစ်ခုကိုသာ မြင်ရပါတယ်။
“နာမှာလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“မနာပါဘူး”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်ကို ကျွန်တော့်ဆီ အတန်ဖြန့်ပေးလာပါတယ်။
ကျွန်တော် လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
အီလျန်က သူမရဲ့ လက်ညှိးနဲ့ လက်ခလယ်ကို အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်မှာ အသာအယာ တင်လိုက်ပြီး၊ နောက်လက်တစ်ဖက်ကိုတော့ အက်ဗလင်ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို ခြုံထားတဲ့ စောင်ပေါ်မှာ တင်လိုက်ပါတယ်။
သူတို့နှစ်ဦးကြားမှာ ပယင်းရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့လေးတွေ စုဝေးလာပါတယ်။
အဲဒီအလင်းက နှေးကွေးစွာ လှုပ်ရှားနေတယ်။
မှော်ပညာတွေ ကျောက်တုံးတွေကို ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးနေတာကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးပါတယ်။
ဒါကတော့ အဲဒါထက် ပိုပြီး သည်းခံစိတ်ရှည်မှုတွေ အများကြီး လိုအပ်နေပါတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ အီလျန်က သူမရဲ့ခေါင်းကို မော့လာပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်” သူမက နူးညံ့တဲ့လေသံနဲ့ ပြောပါတယ်။ “ရှင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပါပြီ”
အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ကျွန်တော့်လက်ကို ပိုလို့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် ကြိုတင်စဉ်းစားထားခဲ့တဲ့ မေးခွန်းတွေ အားလုံးကို မေ့သွားခဲ့ပါပြီ။
ကလေးတစ်ယောက်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးတစ်ယောက်။
ကျွန်တော် ဇနီးဖြစ်သူကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက ယခင်က ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အမူအရာမျိုးနဲ့ သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
ပြီးမှ တစ်ချက် ရယ်လိုက်ပြီး၊ အလွန်တရာ တိုးညှင်းတဲ့ အသံနဲ့ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်ပါတယ်။
“အော်”
မနေ့ညက ကျွန်တော် ထွက်လာခဲ့တဲ့ စကားလုံးအတိုင်းပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ မထူးခြားလာကြပါဘူး။
ကျွန်တော် သူမရဲ့လက်ကို နမ်းလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ပါးပြင်ကိုပါ။
အဲဒီနောက်မှ အီလျန်က ဒီမှာ ဆက်ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို သတိရသွားပြီး ကုလားထိုင် ကျွံထွက်သွားလောက်အောင် ရုတ်တရက် အနောက်ကို ဆုတ်ထိုင်လိုက်မိပါတယ်။
သားဖွားဆရာမက ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ရှင် ဆက်ပြီး အသက်ရှူလို့ရပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး”
အဲဒီနောက်မှာတော့ လက်တွေ့ကျကျ လုပ်စရာရှိတာတွေ ဆက်လုပ်ကြရပါတယ်။
နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာပြဖို့ ရက်ချိန်းယူတာမျိုးပေါ့။
အစားအသောက်တွေကို ပိုပြီး အဆင်ပြေအောင် စီစဉ်ပေးဖို့နည်းလမ်းတွေ။
အက်ဗလင် ရေသောက်တာတောင် မခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာရင်ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် စိုးရိမ်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်ပေါက်လာရင်ဖြစ်ဖြစ် သူမဆီ လူလွှတ်ခိုင်းဖို့ မှာကြားချက်တွေပါ။
ကျွန်တော် အားလုံးကို သေချာ နားထောင်ခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်လည်း သေချာ နားထောင်ပါတယ်၊ တစ်ခါတလေတော့ ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ဘာအကြောင်းမှမရှိဘဲ ပြုံးပြနေတတ်ပေမယ့်ပေါ့။
ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလို ခံစားနေရတာပါပဲ။
အီလျန် ထွက်သွားတဲ့အခါ တံခါးပိတ်သွားတဲ့ အသံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး မလှုပ်မယှက် ငြိမ်နေကြပါတယ်။
ပြီးမှ အက်ဗလင်က “ယူရီယာ” လို့ ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာတင် ကျွန်တော် သူမဘေးကို ရောက်သွားခဲ့ပါပြီ။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ယူပြီး သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။
ဘာမှ မခံစားရသေးပါဘူး။
မနက်ဖြန်က ဒီအချိန်နဲ့ ဘာမှ မထူးခြားသေးပါဘူး။
အရာရာတိုင်းက လွဲရင်ပေါ့လေ။
“ကိုယ့်မှာ ကလေးရတော့မယ်” သူမက ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပါဘူး။
အစား၊ သူမရဲ့နဖူးကို နမ်းလိုက်ပြီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီရင်ခွင်မှာ မျက်ရည်စလေးတွေနဲ့ ရယ်လိုက်ငိုလိုက် ဖြစ်နေတဲ့ သူမကို ဖက်ထားလိုက်ပါတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူမက အနောက်ကို မှီချလိုက်ပါတယ်။
“ရှင်လည်း ငိုနေတယ်နော်”
“သိပါတယ်။”
“ကျွန်မ ပြောပြဖို့ လိုတယ်လို့ ထင်လို့ပါ”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သူမက လက်မနဲ့ ကျွန်တော့်ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးပါတယ်။
ပြီးတော့ နှုတ်ခမ်းချင်း တေ့ပြီး သေချာပေါက် နမ်းလိုက်ပါတယ်။
သတင်းကို နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့ကြပါတယ်။
အဲဒါက လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားတာထက်၊ အဲဒီအကြောင်း ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတာကို လေ့လာနေရသလို ခံစားရပါတယ်။
ကောင်စီ အစည်းအဝေးမှာတော့ အယ်လ်ဒရင်က တံတားဆောက်လုပ်ရေး အချိန်ဇယား အသစ်ကို ရှင်းပြနေတုန်း အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်နေခဲ့ပါတယ်။
စားပွဲအောက်မှာ သူမရဲ့လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာတွေ့တယ်။
ကျွန်တော် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက ပုံစံကြမ်းကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
အယ်လ်ဒရင် နောက်ထပ် ဘာတွေပြောနေလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် လုံးဝ မကြားတော့ပါဘူး။
အစည်းအဝေး ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမက ကုလားထိုင် خာလေးကို ငေးပြီး ပြုံးနေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းမိသွားပါတယ်။
“ရှင် လူမိသွားလိမ့်မယ်”
“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်လက်ကို လာညှစ်တာလေ”
“ကျွန်မက ပျော်လို့ပါ”
“ကိုယ့်လည်း ပျော်လို့ပေါ့”
သူတို့ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးဆိုတာ သေချာအောင် သူမက စד္ဓန်းလမ်းဘက်ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးမှ ကျွန်တော့်ပါးကို လှမ်းနမ်းပါတယ်။
“ရှင် တံတား အစီရင်ခံစာကိုတော့ ဆက်ဖတ်ဖို့ လိုသေးတယ်နော်”
“အဲဒါကိုပဲ စိုးရိမ်နေတာ”
တတိယမြောက်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာတော့ ဟယ်လီနာက လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့က ဂါရစ်ကိုပါ ဖိတ်ထားခဲ့ပါတယ်။
အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပထမဆုံး အမှားပါပဲ။
ဒုတိယအမှားကတော့ ခွက်လေးခွက်ကို ချပေးလိုက်ပြီး ရေနွေးမငှဲ့ဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ငေးကြည့်နေမိတာပါပဲ။
ဟယ်လီနာက အက်ဗလင်ကို ငေးကြည့်တယ်။
ပြီးမှ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
ဂါရစ်က နှေးကွေးစွာနဲ့ သူ့နေရာမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“အားလုံး နေကောင်းကြရဲ့လား”
“ကောင်းပါတယ်” လို့ အက်ဗလင်က ဖြေပါတယ်။
ပြီးတော့မှ ပြန်စဉ်းစားတယ်။
“တော်တော်များများတော့ ကောင်းပါတယ်။ နံနက်စာ စားရတာတော့ နည်းနည်း ခက်ခဲလာတယ်”
ဟယ်လီနာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းဆုပ်လိုက်တယ်။
“သမီးတို့ မစ်စထရက် အီလျန်ကို လာခိုင်းပြီး ပြကြည့်လိုက်တယ်”
စကားမဆုံးခင်မှာတင် သူမရဲ့ မိခင်ဖြစ်သူ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာပါတယ်။
“အို၊ သမီးလေးရယ်”
သူမက ချက်ချင်းပဲ ကုလားထိုင်ပေါ်က ထရပ်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်လည်း သူမကို ကြိုဆိုဖို့ ထရပ်လိုက်တယ်။
ဂါရစ်ကတော့ ထိုင်ခုံမှာ ဆက်ထိုင်နေပါတယ်။
သူက ကျွန်တော်တို့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ ယခင်က သူနဲ့ လုံးဝ မတူလောက်အောင် ရိုးသားပွင့်လင်းတဲ့ အမူအရာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လာပါတယ်။
“ကလေးတစ်ယောက် ရတော့မှာလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
သူ ထရပ်လိုက်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒီဖက်လှဲမှုက ခဏတာလေး မဟုတ်တော့ပါဘူး။
သူ ဖက်ထားတာကနေ လွှတ်လိုက်တဲ့အခါ လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး ပြူတင်းပေါက်ကို လိုတာထက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်တစား လိုက်စစ်ဆေးနေပါတော့တယ်။
ဟယ်လီနာက အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာကို သူမရဲ့လက်နှစ်ဖက်ကြားမှာ အုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“နေလို့ရော ကောင်းရဲ့လား”
“မနက်ပိုင်းဆို မူးတယ်၊ တစ်ခါတလေ နေ့လယ်ပိုင်းတွေမှာလည်း ဖြစ်တယ်”
“အစားရော စားနိုင်ရဲ့လား”
“အစားအသောက်နဲ့ အဆင်ပြေတဲ့အချိန်ဆိုရင်တော့ စားနိုင်ပါတယ်”
“ဒါဆို သမီး—”
“မေမေ”
ဟယ်လီနာ စကားရပ်သွားပါတယ်။
ပြီးတော့ မျက်ရည်တွေကြားထဲကနေ ရယ်လိုက်ပါတယ်။
“အင်းလေ။ ဟုတ်တာပေါ့”
သူမက အက်ဗလင်ကို ရင်ခွင်ထဲ ထပ်ထည့်ပြီး ဆွဲဖက်လိုက်ပါတယ်။
ဂါရစ်က ထိုင်လိုက်၊ ထရပ်လိုက် လုပ်နေရာကနေ နောက်ဆုံးတော့ လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
သူက ရေနွေးအိုးကို သူ့ခွက်ဘေးမှာ ချလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မငှဲ့ရသေးပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူကမှ အဲဒါကို သတိမထားမိဟန်ဆောင်နေလိုက်ကြတယ်။
မေရီကတော့ ဒီသတင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ လက်ခံပါတယ်။
တစ်ချက်လောက် စိုးရိမ်စရာကောင်းသွားတာက တစ်ခုခုများ မှားနေပြီလားလို့ ကျွန်တော် တွေးမိသွားတာပါပဲ။
အဲဒီနောက် သူမရဲ့ နားရွက်လေးတွေ ထောင်လာပြီး မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်လာကာ အက်ဗလင်ကို သေချာဂရုစိုက်ပြီး ဖက်လိုက်တဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ဇနီး တောင် ရယ်မောလာခဲ့ပါတယ်။
“ငါက ဖန်ခွက်နဲ့ လုပ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူးကွ”
“သိပါတယ်။”
မေရီက ချက်ချင်း မလွှတ်သေးပါဘူး။
မယ်လိုဒီကတော့ ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ပါဘူး။
သူမက ဝမ်းသာအားရ အသံပြုလိုက်ပြီး အက်ဗလင်ကို ဖက်လိုက်ကာ၊ ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း အသင့်ပြင်ထားလိုက်တယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကိုပါ လာဖက်ပါတယ်။
အရမ်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ကို ဖက်တာပါ။
“ရှင် အရမ်း ကြောက်နေပုံပဲ” လို့ ကျွန်ტော့်ကို လွှတ်ပေးရင်း သူမက ပြောပါတယ်။
“ကိုယ့်လည်း အဲဒါနဲ့ ရင်းနှီးလာပါပြီ”
“ရှင် ဒါကို ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်မှာပါ”
သူမရဲ့အသံထဲမှာ နောက်ပြောင်တဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပါပါဘူး။
အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားစေပါတယ်။
ဘီထရစ်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ရောက်လာပါတယ်။ ရိုးရိုး မုန့်ချိုချိုလေးတွေ၊ ဟင်းရည်နွေးနွေးလေးတွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နံနက်စာ ဗန်းတွေထဲက ဆေးလိပ် မီးခိုးငွေ့ခံထားတဲ့ ငါးတွေကို ဖယ်ရှားပေးတာတွေနဲ့ပါ။
အယ်လစ္စတားကတော့ ကျွန်တော်တို့ သတင်းပြောပြတဲ့အခါ အလွန်တရာ မတ်မတ်ကြီး ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်တယ်။
“ဝမ်းသာပါတယ်” လို့ သူက ပြောပါတယ်။
အဲဒါ လုံလောက်နေပါပြီ။
လာမည့် ሳપ્တာများအတွင်းမှာ နန်းတော်ကြီးလည်း အလိုက်သင့် ပြောင်းလဲလာခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်ရဲ့ နံနက်ပိုင်း အစည်းအဝေးတွေက သူမ လိုအပ်သလို အချိန်နောက်ဆုတ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ မေရီက မနက်ပိုင်း တင်ပြချက်တွေကို ယူပြီး၊ ကျွန်တော့်ဇနီး နံနက်စာ စားဖို့ အသင့်ဖြစ်လာတဲ့အထိ ဘယ်ကိစ္စတွေကို အရင်လုပ်လို့ရလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် လေ့လာခဲ့ရပါတယ်။
တစ်ရက်တလေကျရင် သူမက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။
တစ်ရက်တလေကျတော့လည်း အစားအသောက်ကို ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ စားဖို့ပြင်ပြီးမှ၊ တစ်ချက် ငေးကြည့်လိုက်တာနဲ့ တခြားဟာ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲတောင်းဆိုတတ်ပါတယ်။
တစ်ခါတလေကျတော့ သစ်တော်သီး သွားခိုင်းဖူးပါတယ်။
ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ သူမက အဲဒါကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ငေးကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ဒီတိုင်း မစားချင်တော့လို့ပါ”
ကျွန်တော် သစ်တော်သီးကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
သေချာ ရွေးချယ်ပြီးသားဟာလေးပါ။
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ငေးကြည့်ပြီး ရယ်မောလာပါတယ်။
“တောင်းပန်ပါတယ်”
“ကိုယ်က ဘီထရစ်နဲ့ သွားညှိနှိုင်းခဲ့ရတာလေ”
အဲဒီစကားကြောင့် သူမ ပိုပြီး ရယ်မောလာခဲ့ပါတယ်။
သူမ မုန့်နှစ်ခု စားနေတုန်း ကျွန်တော်က သူမဘေးမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး အဲဒီသစ်တော်သီးကို စားပစ်လိုက်ပါတယ်။
နိုင်ငံတော်ကြီးလည်း ဆက်လက် လည်ပတ်နေပါတယ်။
ပြုပြင်ပြီးသား ဘဲလ်ကရော့ ရေမြောင်းက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကို လယ်ကွင်းတွေထဲ မဝင်လာစေဘဲ အောင်မြင်စွာ စီးဆင်းစေခဲ့ပါတယ်။ ဟက်ဆာရဲ့ ဒုတိယမြောက် ရေစုပ်စက်လည်း ရောက်လာပြီး စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။ မေရီရဲ့ ရှေးဟောင်း စာရင်းဇယား စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေကလည်း စာရေးသုံးဦးကို အလုပ်များစေမယ့် အမည်စာရင်းသစ်တွေနဲ့ လုံလောက်တဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် အချက်အလက်တွေကို ထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
နန်းတော်ကနေ စာတွေ ဆက်တိုက် ရောက်လာနေဆဲပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့လည်း ပြန်စာတွေ ပို့ခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ နေ့တစ်နေ့ ကုန်ဆုံးတဲ့အခါတိုင်း တံဆိပ်တုံးခတ်တာတွေ၊ လက်မှတ်ထိုးတာတွေနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘဲ အပေါ်ထပ်မှာ ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်မျှော်နေတဲ့ တစ်ခုခု ရှိနေခဲ့ပါတယ်။
တစ်ခါတလေ အက်ဗလင်က ပေါင်ပေါ် စာအုပ်ဖွင့်လျက်သားနဲ့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတာကို တွေ့ရတတ်ပါတယ်။
တစ်ခါတလေကျတော့ အရှေ့ဘက်အခန်းမှာ ရပ်ပြီး အလင်းရောင် ဘယ်လိုကျနေလဲဆိုတာကို တွေးတောနေတတ်ပါတယ်။
ဘယ်သူကမှ အဲဒီအခန်းတွေကို အလွတ်အခန်းတွေလို့ နောက်ထပ် မခေါ်ကြတော့ပါဘူး။
နောက်တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးတဲ့အခါ အီလျန်က အချိန်ပိုယူခဲ့ပါတယ်။
အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော် သတိထားမိလောက်တဲ့ အချိန်အလောက်ပါပဲ။
အက်ဗလင်လည်း သတိထားမိပါတယ်။
သားဖွားဆရာမက လက်ကို ရွှေ့လိုက်၊ ခဏစောင့်လိုက်နဲ့ တခြားထောင့်တစ်ခုကနေ ခြေရာခံတာကို ထပ်လုပ်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ရှေ့ကို တိုးထိုင်လိုက်တယ်။
“ဘယ်လိုနေလဲ”
အီလျန်က အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားတဲ့အထိ ဘာမှ မပြောပါဘူး။
“ကိုယ်ဝန် ပိုကြီးလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်စစ်ဆေးချင်တဲ့ အချက်တစ်ခုကို တွေ့ရလို့ပါ”
အက်ဗလင်ရဲ့ လက်က ပိုပြီး တင်းကျပ်သွားပါတယ်။
“ဘာမှားလို့လဲ”
“ဒီနေ့ စစ်ဆေးချက်အရတော့ အဲဒီလို မပြောနိုင်သေးပါဘူး”
“ဒါဆို ဘာလဲ”
အီလျန်က ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်ပါတယ်။
“ကျွန်မ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ခြေရာခံမိနေသလို ဖြစ်နေလို့ပါ”
ကျွန်တော် ကြောင်အနေမိတယ်။
အက်ဗလင် မျက်တောင်ခတ်သွားတယ်။
“နှစ်ယောက်?”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါက အစောပိုင်း အချိန်သေးတော့ သေချာပေါက်တော့ မပြောနိုင်သေးပါဘူး”
ကျွန်တော်တို့ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
ကလေးတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲက အခန်းတွေ အားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီလေ။
ကလေးနှစ်ယောက်ဆိုတာကို ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှာ မြင်ယောင်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က အရင် စပြောပါတယ်။
“ဘယ်တော့မှ သေချာမလဲ”
“နောက်တစ်ခါ လာပြတဲ့အခါ ကျရင်တော့ ထပ်ကြည့်ပေးပါမယ်”
အီလျန် ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောဘဲ ငြိမ်နေခဲ့ကြပါတယ်။
ပြီးမှ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာပါတယ်။
“ရှင် တော်တော် မျက်နှာပျက်နေပြီနော်”
“ကိုယ့် စဉ်းစားနေတာပါ”
“အရမ်း ထင်ရှားနေတယ်”
“နှစ်ယောက်”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
“အင်း။ ဖြစ်နိုင်တယ်”
သူမက ဝမ်းဗိုက်ပေါ် လက်တင်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း သူမလက်ပေါ်မှာ ထပ်တင်လိုက်တယ်။
နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတော့ စကားတိုင်းကို ဒီစကားလုံးနဲ့ပဲ မစမိအောင် ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားခဲ့ကြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်လှတယ်လို့တော့ မဆိုလိုနိုင်ပါဘူး။
ဒီဖြစ်နိုင်ချေကို ဟယ်လီနာကိုတော့ မပြောပြသေးပါဘူး။
အက်ဗလင်က သိုးမွှေးတွေက လုံလောက်နေပြီမို့လို့ လို့ ရှင်းပြပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း ထောက်ခံပါတယ်။
ဂါရစ်ကတော့ သူ့ရဲ့ လက်သမားလုပ်ငန်းခွင်မှာ ဘာမှန်းမပြောဘဲ တစ်ခုခုကို စတင်လုပ်နေခဲ့ပါတယ်။
“ကိုယ်ပိုင် စီမံကိန်းတစ်ခုပါ” လို့ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြောပါတယ်။
“ယိမ်းနွဲ့နိုင်တဲ့ဟာလား”
သူ မျက်မှောင်ကြုံ့သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် တောင်းပန်လိုက်ပါတယ်။
စိတ်ရင်းမှန်နဲ့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။
အဲဒီအချိန်လောက်မှာတော့ နွေဦးပေါက်စလေးက ဂရေးကိပ်ကို ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါပြီ။ မီးဖိုချောင်ဥယျာဉ်တွေလည်း စိမ်းလန်းစိုပြည်လာပြီး၊ ညစာစားပြီးတဲ့နောက်အထိ အခန်းထဲမှာ နေရောင်ခြည်က ဖြာကျနေဆဲပါပဲ။
အက်ဗလင်လည်း သူမရဲ့ အဝတ်အစားတချို့ရဲ့ ကြိုးတွေကို လျှော့လာရပါပြီ။
တစ်နေ့ ညနေခင်းမှာ သူမက ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေတာကို ဖမ်းမိသွားပါတယ်။
“ဘာလဲ”
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”
“ယူရီယာ”
ကျွန်တော် မှန်ရှေ့မှာ သူမနားကို တိုးသွားလိုက်တယ်။
သူမက ဘေးတိုက်လေး လှည့်ပြပါတယ်။
အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားတာလေး ရှိပါတယ်။
သူမရဲ့ ဝတ်စုံခေါက်ရိုးတွေကြားထဲမှာဆိုရင် လွယ်လွယ်ကူကူ လွတ်သွားနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မမြင်ဘဲနေလို့ မရတဲ့ အပြောင်းအလဲပါ။
သူမက မှန်ထဲကနေ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေပါတယ်။
“မနေ့ကမှ သတိထားမိတာ”
“ခံစားရတာရော ထူးခြားလား”
“အဓိကကတော့ ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစားတွေ အားလုံးကို တစ်ယောက်ယောက်က ပြောင်းလဲချုပ်လုပ်လိုက်သလို ခံစားရတာပါပဲ”
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်မိပါတယ်။
ပြီးတော့ သူမက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲကို အနောက်ကို မှီချလာပြီး၊ နှစ်ယောက်သား မှန်ထဲကနေ အတူတူ ငေးကြည့်နေခဲ့ကြပါတယ်။
နောက်တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးမှုကတော့ ပြူတင်းပေါက်ပေါ်က မိုးရေစက်တွေ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ တောက်ပတဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အီလျန်က ရေစပ်မှာ ငွေရောင်သမ်းနေတဲ့ ရေအိုးตื้นလေး တစ်လုံးကို ယူလာခဲ့ပါတယ်။
သူမက အဲဒါကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး ရေကြည်တွေ ဖြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါက ရှင်တို့ကို ကျွန်မ ခြေရာခံနေတာကို ပြသပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်” လို့ သူမက ရှင်းပြပါတယ်။
အက်ဗလင် ဆရာမ မြင်နေရတာကို ဘယ်လိုမြင်နိုင်မလဲဆိုပြီး ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကျွန်တော် မေးဖူးပါတယ်။
အီလျန်က အဲဒါကို မှတ်မိနေပုံပါပဲ။
အက်ဗလင်က ခေါင်းအုံးပေါ်မှာ အဆင်ပြေပြေ လှဲလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
ဆရာမရဲ့ လက်တွေကြားထဲကနေ ပယင်းရောင် အလင်းတွေ စုဝေးလာပြီး ရေထဲကို ဝင်ရောက်သွားပါတယ်။
အစပိုင်းမှာတော့ ဝါးတားတား အရိပ်အယောင်လေးတွေပဲ မြင်ရပါတယ်။
အဲဒီနောက် ကွေးနေတဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်လေးတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် အသက်ရှူရပ်သွားတယ်။
အဲဒီဘေးမှာပဲ ဒုတိယ ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာပါတယ်။
သီးသန့်စီပါ။
ကျွန်တော့်အတွက်တောင် မှားစရာမရှိအောင် သေချာပါတယ်။
အီလျန် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ နှစ်ယောက်ပါ”
အက်ဗလင် ဆီကနေ သေးငယ်တဲ့ အသံလေးတစ်ခု ထွက်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက ပါးစပ်ပေါ် လက်တစ်ဖက်အုပ်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ငိုနေခဲ့ပါတယ်။
“အမြွှာလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်၊ မြင်နေရတာတောင် မယုံနိုင်သေးလို့ ဖြစ်မှာပါ။
“အမြွှာပါ”
ကျွန်တော် ငုံ့ပြီး အက်ဗလင်ရဲ့ နဖူးကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲကိုပ်ပြီး အဲဒီမှာတင် ဆက်ဖက်ထားပါတယ်။
ရေအိုးထဲက ပုံရိပ်တွေကို နှစ်ယောက်သား အတူတူ ငေးကြည့်နေကြတယ်။
သူတို့လေးတွေက အရမ်း သေးငယ်ပါတယ်။
အဲဒီလောက် သေးငယ်တဲ့အရာလေးတစ်ခုက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲမှာ တခြား ဘာအတွက်မှ နေရာမကျန်တော့အောင် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်သွားရတာလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော် မတွေးတတ်တော့ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ ငေးကြည့်နေတုန်း အီလျန်က သူမရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို ဆက်လုပ်ပါတယ်။
သူမ ဘာတွေကို စစ်ဆေးနေတယ်ဆိုတာကို ရှင်းပြပေးပြီး၊ ကျွန်တော်တို့ မေးသမျှကိုလည်း ခေတ္တ ရပ်ပြီး ဖြေပေးပါတယ်။ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး သူမ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ကြီးထွားလာနေပါတယ်။ သူမက အက်ဗလင်ကို ပုံမှန်လာပြစေချင်ပြီး၊ လာမည့်လတွေမှာ သူမရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေ ဘယ်လိုပြောင်းလဲလာနိုင်မလဲဆိုတာကိုပါ ဆွေးနွေးခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနောက် သားဖွားဆရာမက မှော်စွမ်းအင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ညှိလိုက်ပါတယ်။
“ရှင်တို့ သိချင်တယ်ဆိုရင်၊ အခု နောက်ထပ် သိရမယ့် အချက်တစ်ခုကိုလည်း ပြောပြလို့ရပါတယ်” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
မပြောရသေးခင်မှာတင် ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားပါပြီ။
“ပြောပါ” လို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုလိုက်တယ်။
သူမက ကျန်ရစ်နေတဲ့ မျက်ရည်စတွေကြားထဲကနေ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ပြောပြပါ”
အီလျန်က ရေထဲက ပုံသဏ္ဌာန်လေး တစ်ခုကို ညွှန်ပြပါတယ်။
“သားလေး တစ်ယောက်ပါ။”
သူမရဲ့လက်က ရွှေ့သွားပါတယ်။
“ပြီးတော့ သမီးလေး တစ်ယောက်ပါ။”
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ အဲဒီစကားသံတွေလောက်ല്ലാതെ ဘာမှ မကြားရတော့ပါဘူး။
သားလေး တစ်ယောက်။
သမီးလေး တစ်ယောက်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သား။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သသမီး။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာပါတယ်။
“အို၊ ယူရီယာ”
ကျွန်တော် သူမကို တတ်နိုင်သမျှ သေချာဂရုစိုက်ပြီး ဖက်ထားလိုက်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှာ မှီရင်း ရယ်မောနေပါတယ်။
“နှစ်စုံ လိုတော့မှာပဲ”
“ဘာတွေကိုလဲ”
“အရာရာတိုင်းကိုပေါ့”
ကျွန်တော် ရေအိုးထဲကို ပြန်ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
အလင်းရောင်ကြားထဲမှာ လှုပ်ရှားနေတဲ့ အသက်ငယ်ငယ်လေး နှစ်ခု။
“ဟုတ်တယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ တားမရဆီးမရနဲ့ ကျွန်တော်ပါ ရယ်မောလိုက်မိပါတယ်။
ဟယ်လီနာက အဲဒီညနေမှာ သာမန် သတင်းမေးရင်းနဲ့ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ဂါရစ်ကတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စီမံကိန်းကို ယူလာခဲ့ပါတယ်။
ပုခက်တစ်ခုပါ။
လက်ရာမြောက်လှပြီး၊ လက်နဲ့ထိလိုက်ရင် ချောမွေ့နေကာ၊ ယိမ်းနွဲ့တဲ့ ဘောင်တွေနဲ့ ခေါင်းရင်းဘုတ်မှာ သစ်ပင်ငယ်လေးတစ်ခုကို ထုလုပ်ထားပါတယ်။
အက်ဗလင်က အနုပညာလက်ရာကို လက်နဲ့ ထိတွေ့လိုက်ပါတယ်။
“ဖေဖေ”
သူ ကျေနပ်သလိုလို ရှက်သလိုလို ဖြစ်သွားပါတယ်။
“ဆေးသုတ်ပြီးတာ ကြာပါပြီ။ အီလီနော်က ဆက်ကြောင်းတွေကို သေချာ စစ်ဆေးပေးထားတယ်”
ကျွန်တော် ဘေးဘောင်ကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်တယ်။
“အရမ်း လှတာပဲ”
ဂါရစ် ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
အဲဒီနောက် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး စကားမဆုံးသေးဘူးဆိုတာကို သူ သတိထားမိသွားပါတယ်။
“ဘာလဲ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“နောက်ထပ် တစ်ခုလောက် မှာရဦးမယ် ထင်တယ်”
ဟယ်လီနာ ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။
ဂါရစ်က ပုခက်ကို ငေးကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ အက်ဗလင်ကို ကြည့်တယ်။
“နောက်ထပ် တစ်ခု ဟုတ်လား”
“အမြွှာပါတဲ့” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
မိခင်ဖြစ်သူက မျက်နှာကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်ပါတယ်။
ခဏလောက်တော့ သူမ ငိုနေပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်လိုက်မိပါတယ်။
အဲဒီနောက် သူမ ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။
ဂါရစ်ရဲ့ ပါးစပ် ဟသွားပါတယ်။
ပြီးတော့ ပြန်ပိတ်သွားတယ်။
“သားတစ်ယောက်နဲ့ သမီးတစ်ယောက်ပါ” လို့ အက်ဗလင်က ထပ်ပြောပါတယ်။
သူ့လက်ကို ကုလားထိုင်နောက်ကျောမှာ တင်လိုက်ပါတယ်။
“အင်းလေ”
အဲဒီညက ဘယ်သူမှ မသုံးဖူးသေးတဲ့ အတိုဆုံး စကားလုံး ဖြစ်ပါတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူ ကိုယ့်ဘာသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
“သစ်တော့ လုံလောက်ပါတယ်”
အဲဒီစကားကြောင့် အက်ဗလင် လုံးဝ အရှုံးပေးသွားရပါတယ်။
သူမ အခန်းကို ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး သူ့ကို ဖက်လိုက်ချိန်မှာ၊ ဟယ်လီနာကတော့ ရယ်လိုက်ငိုလိုက်နဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ လူတွေ အားလုံး ပြန်သွားကြတဲ့အခါ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော် ကလေးအခန်းထဲမှာ ရပ်နေခဲ့ကြပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီလို ခေါ်ဖို့ နောက်ဆုံးတော့ စတင်ခဲ့ကြပါပြီ။
နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကလေးရဲ့ မျက်နှာကို တိုက်ရိုက် မထိဘဲ ကျရောက်မယ့် နံရံဘေးမှာ ပုခက်က စောင့်မျှော်နေပါတယ်။
အဲဒီဘေးမှာတော့ နောက်ထပ် နေရာလပ်တစ်ခု ရှိနေပါသေးတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ကို မှီလာပါတယ်။
“သားလေး တစ်ယောက်” လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။
“ပြီးတော့ သမီးလေး တစ်ယောက်”
“သူတို့နှစ်ယောက် ရုပ်ချင်း ဆင်မယ်လို့ ထင်လား”
“မသိဘူးလေ”
“တစ်ယောက်ယောက်က ရှင်မျက်လုံးလို ဖြစ်မလား”
“တစ်ယောက်ယောက်က ခင်ဗျားမျက်လုံးလို ဖြစ်မယ်လို့ ကိုယ် မျှော်လင့်ပါတယ်”
သူမက မျက်နှာကို ကျွန်တော့်ဘက် မော့လာပါတယ်။
“ရှင် တစ်ခုထက်ပိုပြီး မျှော်လင့်လို့ ရပါတယ်”
ကျွန်တော် သူမကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်အကွေးလေးပေါ်ကို လက်ကို အသာအယာ တင်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်ကတော့ ဘယ်စကားလုံးမှ လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်မလာခဲ့ပါဘူး။
အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ကျွန်တော့် ဆံပင်တွေကြားထဲမှာ ဖြတ်သန်းသွားပါတယ်။
“သူတို့က အခုထိ ပြန်မဖြေနိုင်သေးဘူးလေ” သူမက တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။
“အဲဒါကတော့ ကိုယ့်အတွက် အသာစီး ရနေတာပဲ ဖြစ်မှာပါ”
ကျွန်တော် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဩော်”
ကျွန်တော့်အသံ တန့်သွားပါတယ်။
ထပ်ပြီး ကြိုးစားလိုက်တယ်။
“ဖေဖေပါကွ”
ကျွန်တော့်နောက်မှာတော့ ကလေးတစ်ယောက်အတွက်သာမကဘဲ ကျွန်တော်တို့ စတင် စဉ်းစားမိရုံရှိသေးတဲ့ ကလေးတွေအတွက်ပါ အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ အလွတ်ပုခက်ကြီးက ရပ်တည်နေခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီဘေးမှာလည်း နောက်ထပ် တစ်ယောက်အတွက် နေရာလပ်ကြီး ရှိနေပါသေးတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲကိုပ်ပြီး ထူထူထောင်ထောင် ဖြစ်စေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ငြိမ်သက်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ အတူတူ ရပ်နေကြပြီး၊ နေရာ နှစ်ခုစလုံးကို အတူတူ ငေးကြည့်နေခဲ့ကြပါတယ်။