အခန်း ၆၆ - ဖယောင်းတိုင် နှစ်ဆယ်
နဖူးပြင်ထက် အနမ်းတစ်ပွင့် ညင်သာစွာ ကျရောက်လာမှုနှင့်အတူ ကျွန်တော် နိုးထလာခဲ့သည်။
ခဏမျှ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားဆဲ ဖြစ်နေမိ၏။
ဒီလို သာယာချမ်းမြေ့ဖွယ် အခိုက်အတန့်လေးကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ဖို့ မသင့်တော်ဘူးဟု ထင်မိသောကြောင့်ပင်။
"မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေရှင်..." အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။
သူမက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် တံတောင်ဆစ်ထောက်ကာ မှီအိပ်နေပြီး ဆံနွယ်နက်တို့က ပခုံးတစ်ဖက်ပေါ် လျှောကျနေသည်။ နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်က သူမ၏ ပြုံးယောင်သန်းနေသော နှုတ်ခမ်းပါးထက်သို့ ကျရောက်နေလေသည်။
"မနက် ရောက်သွားပြီလား..."
"ဟုတ်တယ်လေ..."
"နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ညှိနှိုင်းလို့ မရဘူးလား..."
"ရှင် စိတ်ကြိုက်အိပ်ဖို့ နာရီဝက် ထပ်ပြီး အချိန်ရအောင် လုပ်ထားပေးတယ်..."
"ဘယ်သူတွေဆီကလဲ..."
"လူတိုင်းဆီကပေါ့..."
ထိုသို့ဖြစ်မြောက်ရန် သူမ မည်မျှပင် အားထုတ်ကြိုးပမ်းခဲ့ရမည်ကို တွေးကြည့်မိလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပိုမိုတိုးဆွဲဖက်ထားလိုက်၏။
"အရမ်းကောင်းတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ..."
သူမက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ မျက်နှာအပ်ကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
"ရှင့်လက်ဆောင်ကို ရှင် မမြင်ရသေးဘဲနဲ့..."
"ဒီတစ်ခုကတင် အရမ်းကောင်းနေပြီလေ..."
နေရောင်ခြည်က ခေါင်းအုံးပေါ်အထိ ကျရောက်လာသည့်တိုင်အောင် ကျွန်တော်တို့ ထိုအတိုင်း ဆက်လက်ငြိမ်သက်နေခဲ့ကြသည်။
တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးလောက်အောင်ပင်၊ အိပ်ရာထလိုက်လျှင် မည်သည့်အလုပ်များ ပြီးမြောက်သွားနိုင်မည်နည်းဟူသော အတွေးမျိုး ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲ ဝင်မလာခဲ့ပေ။
ပျောက်နေသော ခြေအိတ်နောက်တစ်ဖက်ကို လိုက်ရှာနေစဉ်မှာပင် နန်းတော်ထိန်းချုပ်စနစ် (Castellan) ၏ နှုတ်ဆက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အရှင်မင်းကြီး... မွေးနေ့အထိမ်းအမှတ်နေ့မှာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာအပေါင်းနဲ့ ပြည့်စုံပါစေကြောင်း ဆုမွန်ကောင်းတောင်းအပ်ပါတယ်..."
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."
"ပန်းကြွေလ နှစ်ဆယ့်ရှစ်ရက်နေ့ကို နှစ်စဉ်ကျင်းပရမယ့် တော်ဝင်နန်းတွင်းပြက္ခဒိန်ထဲမှာ ထည့်သွင်းမှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ဖြစ်ပါတယ်..."
နံရံပေါ်ရှိ ရွှေရောင်မျက်လုံးဆီသို့ ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"မေလ နှစ်ဆယ့်ရှစ်ရက်ပေါ့..."
"မှန်ပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မူလပြက္ခဒိန်အရ သက်ဆိုင်တဲ့ နေ့ရက်ပါပဲ..."
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အတိတ်ဆီသို့ အတွေးတို့ ခေတ္တမျှ ရောက်သွားမိသည်။
မေလ နှစ်ဆယ့်ရှစ်ရက်...။
ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော လမ်းမများ၊ ဆိုးဆိုးရွားရွား သီဆိုတတ်ကြသော မွေးနေ့သီချင်းများ၊ ပြီးတော့ သူမက ကျွန်တော့်ထက် တစ်ဆယ့်ရှစ်လ ပိုကြီးသည့်အတွက် အကြံပေးခွင့် အပြည့်အဝရှိသည်ဟု အမြဲဆိုလေ့ရှိသော ကာရိုလိုင်းတို့ ရှိခဲ့သည့် ကမ္ဘာတစ်ခု၏ အမှတ်တရပေါ့။
ထိုစဉ် အက်ဗလင်က ပျောက်နေသော ခြေအိတ်ကို ကမ်းပေးလာသည်။
ကျွန်တော် ယူလိုက်၏။
"အသက် နှစ်ဆယ်ပြည့်ပြီပေါ့..." ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အသက်ကို မှန်ကန်စွာ တွက်ချက်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်..." နန်းတော်ထိန်းချုပ်စနစ်က အတည်ပြုပေးသည်။
"ကောင်းတာပေါ့... အသက်နှစ်ဆယ်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မနေချင်ဘူးလေ..."
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ ဖိနပ်ကြိုး ချည်နှောင်နေသည်။
"လာမယ့်နှစ်အတွက် ဘာများ အကြံပေးချင်လဲ..." ကျွန်တော် မေးလိုက်၏။
ရွှေရောင်မျက်လုံးက ပိုမိုတောက်ပလာသည်။
"မနက်ဖြန်မတိုင်ခင်အထိ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးဆိုင်ရာ အကြံပြုချက်တွေ မပေးဖို့ နန်းတွင်းအဖွဲ့က တောင်းဆိုထားပါတယ်..."
"ငါမေးတာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအတွက် အကြံဉာဏ်ကို ပြောတာပါ..."
ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်...
"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မနက်စာ အေးစက်သွားပါတော့မယ်..."
အက်ဗလင်က တည်ကြည်သောအမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"အလွန်အမြော်အမြင်ရှိတဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ..."
မနက်စာစားပွဲပေါ်တွင် ပန်းများ တင်ထားသည်။
ထို့အပြင် ကြက်ဥများ၊ လတ်ဆတ်သော ပေါင်မုန့်၊ ပျားရည်နှင့် စတော်ဘယ်ရီသီးထည့်ထားသော ပန်းကန်လုံးလေးတစ်ခုလည်း ရှိနေသဖြင့် ကျွန်တော် သေချာပင် ကြည့်မိသွားသည်။
"ဗေးလ်ဝုဒ်က ဖန်လုံဥယျာဉ်ထဲက ထွက်တာလေ..." အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
"မင်းက မနက်စာကိုတောင် အဝေးကနေ တင်သွင်းလာတာပေါ့..."
"မေမေက မနေ့က ပို့ပေးလိုက်တာပါ..."
ကျွန်တော် စတော်ဘယ်ရီသီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
သေးငယ်ပြီး အနည်းငယ် ပုံပျက်နေသော်လည်း အရသာကတော့ နွေရာသီ စောစောရောက်လာသလိုမျိုး လတ်ဆတ်လန်းဆန်းလှသည်။
ထိုစဉ် မေရီက ပြားချပ်ချပ် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်လာပြီး မယ်လိုဒီကလည်း ချိုင်းကြားထဲတွင် အထုပ်တစ်ထုပ် ညှပ်လျက် နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
"လက်ဆောင်တွေကို ဒီညမှ ပေးမယ်ထင်ထားတာ..."
"တချို့လူတွေက မစောင့်နိုင်ကြတော့လို့လေ..."
"ကျွန်မ စောင့်နေရတာ သီတင်းပတ်နဲ့ချီနေပြီ..." မယ်လိုဒီက ဝင်ပြောသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် အထုပ်ကို ချထားပေးလိုက်၏။
အတွင်းထဲတွင် သားရေလက်အိတ်တစ်စုံ ပါရှိနေသည်။
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူမက ပြုံးဖြဲဖြဲ လုပ်ပြသည်။
"ဒါက အရင်လက်အိတ်တွေနဲ့ မတူဘူးနော်..."
တကယ်လည်း မတူပေ။
လက်ဖဝါးနေရာကို အထူးခိုင်ခံ့အောင် ပြုလုပ်ထားပြီး လက်ချောင်းနေရာများမှာ ပျော့ပြောင်းကာ၊ ချုပ်ရိုးချုပ်သားများမှာလည်း သေသပ်လှသဖြင့် ဝတ်ဆင်လိုက်သည့်အခါ ချုပ်ရိုးရာကိုပင် မခံစားရချေ။
လက်ကောက်ဝတ်နားတွင် သရဖူပုံစံလေးတစ်ခုကို ချယ်လှယ်ထားသေးသည်။
"ဒါက ဓားကိုင်ဖို့အတွက် ချုပ်ထားတာ..." သူမက ဆိုသည်။ "ရှင့်ရဲ့ တခြားလက်အိတ်ကတော့ ခြင်းတောင်းတွေနဲ့ သတ်ပုတ်ပြီး ဆက်ပျက်စီးနေလို့ ရပါတယ်..."
ကျွန်တော် လက်ကို ဆုပ်ကြည့်လိုက်သည်။
သားရေက သက်သောင့်သက်သာ လှုပ်ရှားနိုင်သည်။
"အရွယ်အစားက အတော်ပဲ..."
"သိတာပေါ့..."
"ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."
သူမက အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည်ကတော့ ဘာမှမသိသလို ပျားရည်ပုလင်းဆီသို့ လက်လှမ်းနေလေသည်။
အချို့သော စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများကို ခေတ္တဆိုင်းငံ့ထားတာ ပိုကောင်းမည်ဟု ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မေရီ့လက်ဆောင်ထဲတွင်မူ သားရေချုပ် စာအုပ်တစ်အုပ် ပါရှိသည်။
ကျွန်တော် သတိထားပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။
ပထမစာမျက်နှာမှာ အလွတ်ဖြစ်နေသည်။
ဒုတိယစာမျက်နှာလည်း အလွတ်ပင်။
ကျွန်တော် သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"စာရင်းဇယားတွေ မပါဘူးလား..."
"မပါဘူး..."
"လျှို့ဝှက်စာရင်းဇယားတွေကော..."
"ယူရီယာရယ်..."
ကျွန်တော် စက္ကူသားပေါ် လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည်။
ဖတ်လက်စ စာမျက်နှာကို မှတ်သားရန် ဖဲကြိုးလေးတစ်ခု ပါရှိပြီး စာအုပ်အဖုံးမှာ အပြာရင့်ရောင်ဖြစ်ကာ အစွန်းတစ်လျှောက် မျဉ်းကြောင်းသွယ်သွယ်လေးတစ်ခုမှလွဲ၍ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး ချုပ်လုပ်ထားသည်။
"ရှင် မှတ်ထားချင်တဲ့ ဘယ်အရာအတွက်မဆို သုံးလို့ရအောင်ပါ..." မေရီက ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
သူမက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းပြသည်။
ပေးစာအကြောင်းကို သူမ မေရီ့အား ပြောမပြခဲ့ပေ။
မေရီက ကျွန်တော့်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် စာအုပ်ကို စားပွဲပေါ်တွင် ညီညီညာညာ ဖြစ်သွားအောင် ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
"ရှင်က သူများတွေ လိုအပ်တာတွေကိုပဲ ချရေးပေးရင်း အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးခဲ့ရတာလေ..."
ကျွန်တော် တံတွေးကို မျိုချလိုက်မိသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."
မယ်လိုဒီက သူမ၏ ပေါင်မုန့်ကို တစ်ဖဲ့ ဖဲ့ယူလိုက်ရင်း...
"အယ်လစ္စတားက ရှင် တိုးတက်လာတယ်လို့ ပြောတဲ့ အကြိမ်တိုင်းကို ဒီထဲမှာ ချရေးထားသင့်တယ်..."
"ဒီစာအုပ်က အကြီးကြီးပဲလေ..."
"ဒါဆို သရုပ်ဖော်ပုံတွေပါ ဆွဲထည့်ဖို့ နေရာကျန်တာပေါ့..."
နံနက်နှောင်းပိုင်းတွင် ကျွန်တော်တို့ မြို့ထဲသို့ ထွက်ခဲ့ကြသည်။
ဘုရင်တစ်ပါးအနေဖြင့် မိမိ၏ မွေးနေ့တွင် ဈေးထဲ လျှောက်သွားသင့်သလားဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားမှု အနည်းငယ် ရှိခဲ့သေးသည်။
သို့သော် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လူတွေ တီးတိုးပြောနေကြသည်ကို အခန်းထဲထိုင်ပြီး နားထောင်နေရသည်ထက် ပိုကောင်းသောအကြံ ဉာဏ်ရှိသလားဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည့်အခါတွင်တော့ ထိုအငြင်းပွားမှု ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို တွဲထားသည်။
အယ်လစ္စတားနှင့် အစောင့်နှစ်ဦးက နောက်မှ လိုက်ပါလာကြ၏။
ပန်းသည်မလေးက ကျွန်တော်တို့ကို အရင်ဆုံး မြင်တွေ့သွားသည်။
သူမက လှမ်းအော်နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ ခဏတွင်းချင်းပင် လူဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ကျွန်တော့်ကို ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးကြတော့သည်။
မည်သူမျှ ဒူးထောက်အရိုအသေ မပြုကြပေ။
မုန့်ဖုတ်သမားတစ်ဦးက လက်စွပ်တွင် ဂျုံမှုန့်များ ပေကျံလျက် ထွက်လာပြီး နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သော ပေါင်မုန့်လုံးလေးတစ်ခုကို မဖြစ်မနေ ယူသွားရန် အတင်းကမ်းပေးသည်။
အထက်ထပ် ပြတင်းပေါက်မှ ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ကြည့်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အသက်နှစ်ဆယ်ဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်သေးပါဘူးဟု လှမ်းအော်ပြောလေသည်။
"ဒူးနာလို့ ညည်းတွားရတဲ့ အရွယ်ကျမှ ပြန်လာခဲ့နော်!"
"မှတ်ထားပါ့မယ်ဗျာ!"
"စာအုပ်ထဲ ချရေးထားလိုက်ဦး!"
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ညှစ်လိုက်သည်။
"ရှင့်မှာ အခု စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေပြီပဲ..."
စာသင်ကျောင်းအနီး ထောင့်ချိုးတစ်ခုအရောက်တွင် အဘီဂေးလ်၏ ကျောင်းသားလေးများ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ဒါကို ကြိုတင်ရိပ်မိသင့်ခဲ့တာ။
လက်တီက သူမအရပ်နီးပါး ရှည်လျားသော စက္ကူလိပ်ကြီးကို ကိုင်ကာ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသည်။
ဒါဗရန်က တုတ်ကောက်ကို အားပြုကာ သူမနောက်တွင် ရပ်စောင့်နေ၏။ သူ ပင်ပန်းနေပုံရသော်လည်း နေရောင်အောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေနိုင်ပြီး သမီးဖြစ်သူက သူကြည့်နေသလားဟု လှည့်ကြည့်သည့်အခါ ပြုံးပြလိုက်လေသည်။
"ကျွန်မတို့ ရှင့်အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ထားတယ်..." လက်တီက ကြေညာလိုက်သည်။
"မြင်သားပဲ..."
"ရှင် ဒီဘက်အစွန်းကို ကိုင်ထားရမယ်..."
ကျွန်တော် ကိုင်ထားပေးလိုက်သည်။
အခြားကလေးနှစ်ဦးက စက္ကူလိပ်ကို ဖြန့်ချပေးကြ၏။
၎င်းမှာ ဂရေးကိပ်၏ ပုံဆွဲကားချပ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ရဲတိုက်ကြီးက အနည်းငယ် စောင်းနေပြီး မျှော်စင်များ၏ အမြင့်မှာလည်း မညီမညာ ဖြစ်နေသည်။ အပြာရောင် အဝတ်လျှော်ရုံ ခေါင်မိုးကြီးက မြေပြင်အနေအထားအရ ဖြစ်သင့်သည်ထက် မြို့တော်၏ ဧရိယာအများအပြားကို နေရာယူထားလေသည်။
နေရာအနှံ့တွင် လူပုံလေးများ ပြည့်နှက်နေ၏။
တစ်ယောက်ယောက်က မယ်လိုဒီ၏ နားရွက်များကို မြို့တံခါးထက်ပင် ရှည်လျားစွာ ဆွဲထားသည်။
မေရီ၏ဘေးတွင်မူ အရွယ်အစား မခန့်မှန်းနိုင်သော ကြွက်ကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။
အက်ဗလင်က အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်တော့်တွင်မူ သရဖူတစ်ခု၊ ဓားတစ်လက်၊ တူတစ်ချောင်းနှင့် တံတောင်ဆစ် သုံးခု ပါရှိနေပုံရသည်။
"အရမ်းလှတာပဲ..." ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
လက်တီက အောက်ခြေနားရှိ အညိုရောင် ပုံသဏ္ဌာန်လေးတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
"ဒါ ရှင့်ဖိနပ်တွေလေ..."
"မှတ်မိတာပေါ့..."
"ရွှံ့တွေ ပေနေတယ်..."
"အရမ်းတိကျတာပဲ..." အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး မှတ်ချက်ချသည်။
အဘီဂေးလ်က အနားသို့ တိုးကပ်လာ၏။
"ကလေးတွေက လူတိုင်းကို ထည့်ဆွဲချင်ကြတာလေ... လူတွေ မကုန်ခင် နံရံက အရင်ပြည့်သွားလို့ပါ..."
လက်တီညွှန်ပြနေသော ထောင့်စွန်းလေးကို သေချာကြည့်ရန် ကျွန်တော် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။
လယ်ကွင်းဘေးတွင် အိမ်ကလေးတစ်လုံး ရှိနေသည်။
"ဒါ ကျွန်မတို့အိမ်လေ..." သူမက ပြောသည်။ "ကျွန်မတို့ ပြန်သွားကြတဲ့အခါ နေရမယ့်အိမ်..."
ဒါဗရန်၏ လက်က သမီးဖြစ်သူ၏ ပခုံးပေါ် ကျရောက်လာသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။
သူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"မကြာခင်ပါပဲ..."
ကျွန်တော် ပုံကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီပုံကို ငါ ရဲတိုက်ထဲမှာ ကပ်ထားလို့ ရမလား..."
ကလေးတော်တော်များများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေကြသည်။
အကျယ်ဆုံးအသံကတော့ လက်တီ၏ အသံပင်။
"ရှင်နေတာ အဲဒီမှာပဲ ဥစ္စာကို..."
ဒါက မေးရိုးမေးစဉ် မဟုတ်သော မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပုံရသည်။
မွန်းလွဲပိုင်းရောက်သောအခါ ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် ပေါင်မုန့်တစ်လုံး၊ ဖဲကြိုးတစ်စ၊ ပန်းသုံးပွင့်နှင့် အသက်ကြီးလာခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ လက်တွေ့သုံးမကုန်နိုင်လောက်အောင် များပြားလှသော အကြံဉာဏ်များ ရရှိထားပြီး ဖြစ်နေသည်။
အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် ရှည်မျောမျော သေတ္တာကျဉ်းလေးတစ်ခု တင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
အက်ဗလင်က ထိုသေတ္တာဘေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။
"ဒါက ကျွန်မလက်ဆောင်ပါ..."
ကျွန်တော် ပန်းများကို ချထားလိုက်သည်။
"ထိုင်လိုက်ရမလား..."
"ထိုင်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်..."
ထိုစကားကြောင့် ကျွန်တော် သူမကို သေချာကြည့်မိသွားသည်။
မနက်စာ၊ ဈေးလမ်းလျှောက်ခြင်းနှင့် ကျွန်တော့်မွေးနေ့ တစ်ခုလုံးကို စီမံခန့်ခွဲနေစဉ်ကလောက် သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု မရှိတော့သလို ရုတ်တရက် ဖြစ်သွားပုံရသည်။
ကျွန်တော် ထိုင်ချလိုက်၏။
သေတ္တာအတွင်း၌ သေးငယ်သော ပန်းချီကားတစ်ချပ် ရှိနေသည်။
ဥယျာဉ်နံရံဘေးတွင် လူနှစ်ဦး ရပ်နေကြသည်။
အက်ဗလင်၏ လက်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ချိတ်တွဲထားပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာက သူမဘက်သို့ လှည့်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့နောက်တွင် ပန်းများရှိနေပြီး ခြေရင်းအနီးတွင် မညီမညာ ကျောက်ခင်းကြမ်းပြင်တစ်ခု ရှိနေသည်။
သရဖူ မပါချေ။
လက်နက်များလည်း မပါရှိ။
ကျွန်တော် ပြုံးနေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ထိုပုံကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။
"မေမေ့ရဲ့ စက်ချုပ်သမားနဲ့အတူ ပန်းချီဆရာ ပါလာခဲ့တာလေ..." အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ "ရှင်ကတော့ သူ ပြတင်းပေါက်တွေကို တိုင်းတာနေတယ်ပဲ ထင်နေတာ..."
"သူ အရမ်းသေချာဂရုစိုက်တာပဲလို့ ငါ ထင်နေခဲ့တာ..."
"သူ ပုံကြမ်းတွေ အများကြီး ဆွဲသွားတယ်..."
ကျွန်တော်တို့ အီလီနော်နှင့် စကားပြောနေစဉ် ခြံဝင်းအနီးတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေသော လူတစ်ယောက်ကို ပြန်သတိရမိလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို သိပ်သတိမထားမိခဲ့ပေ။
"ဒါ ဘယ်တုန်းကလဲ..."
"ရှင် ကျွန်မဆီ ပန်းတွေ ယူလာပေးတဲ့နေ့ကလေ..."
နောက်ခံရှိ ရေတကောင်းထဲတွင် ပင်စည်ကွေးနေသော ပန်းတစ်ပွင့် ရှိနေသည်။
သေးငယ်သော အသေးစိတ် အချက်အလက်လေးတစ်ခုပင်။
အခြားမည်သူမျှ သတိရလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့သော အရာလေးတစ်ခု။
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါက မင်းကို ဒီလိုအကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်တာလား..."
သူမ၏ တွန့်ဆုတ်နေမှုများက နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသွားသည်။
"တစ်ခါတလေကျရင်ပေါ့..."
"ငါ ပျော်နေပုံရတယ်နော်..."
"ရှင် ပျော်နေခဲ့တာပဲလေ..."
ကျွန်တော် ပန်းချီကားကို သတိတထား ဘေးသို့ ချထားလိုက်ပြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ကျွန်တော့်လက်နှစ်ဖက်ကြား ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
"အခုလည်း ပျော်နေတာပါပဲ..."
ကျွန်တော် ဘာမှ ထပ်မပြောနိုင်မီမှာပင် သူမက ကျွန်တော့်ကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
ခဏမျှကြာအောင် လက်ဆောင်ပစ္စည်းမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ မီးဖိုစင်ပေါ်သို့ ကျွန်တော်တို့ ရွှေ့တင်လိုက်ကြ၏။
သစ်သားမြင်းရုပ်လေးကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ရသည်။
အက်ဗလင်က ၎င်းကို အိမ်ငယ်လေးဘေးတွင် ထားပေးလိုက်ရာ ပန်းချီကားထဲက ဥယျာဉ်ဆီသို့ မျက်နှာမူထားသည့်သဖွယ် ဖြစ်သွားသည်။
"ရပြီ..." သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော်က သူမနောက်တွင် ရပ်ကာ သူမ၏ ခါးကို သိုင်းဖက်ထားလိုက်၏။
ထိုပန်းချီကားလေးက အခန်းနှင့် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်နေသဖြင့် ၎င်းမရှိသော မီးဖိုစင်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲသွားတော့သည်။
ညစာစားခန်းထဲတွင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်ကင်များနှင့် ပေါင်မုန့်နွေးနွေးတို့၏ ရနံ့များ သင်းပျံ့နေသည်။
ညနေခင်း လေနုအေးများ ဝင်ရောက်လာစေရန် ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်ထားပေးကြသည်။ စားပွဲတစ်လျှောက်တွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်စေရန် အိုးနိမ့်လေးများထဲ၌ ပန်းများ ထိုးစိုက်ထားသည်။
ဟယ်လီနာက သဘောတူညီချက်ကို လိုက်နာခဲ့သည်။
ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်သည့် လူတန်းကြီး မရှိပေ။
ကျွန်တော် ဝင်လာကြောင်းကိုလည်း မည်သည့် ကြေညာသူကမျှ ကြွေးကြော်မပေးခဲ့ချေ။
သူမက ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး ကျွန်တော့်ပါးကို နမ်းကာ "မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ ကလေးလေး..." ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။
ခဏမျှ ကျွန်တော် မည်သို့ ပြန်ပြောရမည်ကို မေ့သွားမိသည်။
ထို့နောက် သူမကို ပြန်လည်ပွေ့ဖက်လိုက်၏။
သူမက ကျွန်တော့်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပေးသည်။
သူမ လွှတ်ပေးလိုက်သည့်အခါ ဂဲရစ်က လက်ကမ်းပေးလာသည်။
ကျွန်တော် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်၏။
သူက ကျွန်တော့်ကို ခေတ္တမျှ ဆွဲဖက်လိုက်သေးသည်။
"နှစ်ဆယ်ပေါ့..." သူက ဆိုသည်။
"ဟုတ်ကဲ့... အဲဒီလို ပြောကြတာပဲ..."
"ကောင်းတဲ့ အရွယ်ပါ..."
"ဦးလေး အဲဒီအရွယ်ကို မှတ်မိသေးလား..."
အက်ဗလင်က လန့်ဖျပ်သလို အသံလေး ပြုလိုက်သည်။
ဂဲရစ်က ကျွန်တော့်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ့နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွား၏။
"မင်း အသက်သုံးဆယ်လောက်ဆိုရင်တော့ ငါးဖမ်းတာ နည်းနည်း ပိုတော်လာကောင်း တော်လာနိုင်ပါရဲ့..."
ကျွန်တော်တို့ ရယ်မောရင်း ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
ပထမပွဲဟင်း လျှောက်ထားသည့် အချိန်တစ်လျှောက်လုံးနီးပါး ဘီထရစ်သည် သူမ၏ ထိုင်ခုံတွင်သာ ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည်။
ဒါကလည်း အကြီးတန်း မီးဖိုချောင်အကူနှစ်ဦး၊ ဟယ်လီနာနှင့် အက်ဗလင်တို့၏ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့က ဟင်းခူးဇွန်းတိုင်းကို ဘီထရစ် လက်လှမ်းမမီနိုင်သော နေရာများတွင် ထားရှိရန် စီစဉ်ပေးခဲ့ကြသောကြောင့်ပင်။
သူမ သတိထားမိသွားသည်။
"ရှင်တို့အားလုံး ကျွန်မအကြောင်း တိုင်ပင်ထားကြတာပေါ့..."
"ဟုတ်တယ်လေ..." ဟယ်လီနာက ပြန်ပြောသည်။
ဘီထရစ်က ကန့်ကွက်ရန် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း...
တစ်ယောက်ယောက်က သူမထံ အာလူးပန်းကန်ကို ကမ်းပေးလိုက်သဖြင့် မကန့်ကွက်တော့ပေ။
စားပွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်စွန်းတွင် ဂျေလင်က အဲလ်ဒရန်အား စာသင်ကျောင်း လိုက်ကာများအကြောင်း ပြောပြနေသည်။
အီလီနော်က မကြားချင်ယောင်ဆောင်ရင်း နားထောင်နေ၏။
မဲရိုးက အီလီဇာဘေးရှိ ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်ထားသည်။ သူတို့က အစပိုင်းတွင် တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြပြီးနောက် ကျွန်တော် မကြားနိုင်သောအရာတစ်ခုကို ရယ်မောနေကြလေသည်။
မေရီ့လက်ထဲတွင် စာရွက်စာတမ်းများ မရှိပေ။
ကျွန်တော် နှစ်ခါတောင် သေချာကြည့်မိသည်။
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော် ကြည့်နေသည်ကို မြင်သွား၏။
"သူ အပေါ်ထပ်မှာ ထားခဲ့တယ်..."
"သူ့သဘောနဲ့သူ ထားခဲ့တာလား..."
"နောက်ဆုံးတော့လည်း ထားခဲ့ရတာပေါ့..."
အယ်လစ္စတားက ကျွန်တော့်ထံ ပန်းကန်တစ်ခု လှမ်းပေးသည်။
"ပူတုန်း စားထား..."
ဒီတစ်ကြိမ်တော့ နံရံပြိုကျသည့် သတင်းဆိုးမျိုးဖြင့် မည်သူမျှ ထိုညွှန်ကြားချက်နောက်မှ နှောင့်ယှက်မလာခဲ့ပေ။
ကျွန်တော် စားသောက်လိုက်သည်။
စကားဝိုင်းက ကျွန်တော့်ပတ်လည်တွင် စီးမျောနေ၏။
ဗေးလ်ဝုဒ် စားဖိုမှူးအကြောင်း ပုံပြင်တစ်ပုဒ်။ ကမ်းပေါ်ရောက်ခါမှ ပြန်လွတ်သွားသော ငါးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိသည်ဟု သတ်မှတ်ရမည်လားဟူသော အငြင်းပွားမှုတစ်ခု။ မယ်လိုဒီ၏ မိခင်နှင့် ခိုးစားခံရသော မုန့်အကြောင်း ဇာတ်လမ်းကိုလည်း ဟယ်လီနာက အလွန်သဘောကျသဖြင့် အစအဆုံး ပြန်ပြောပြရန် တောင်းဆိုနေလေသည်။
ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ စကားပြောဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိသည်။
ကာရိုလိုင်း၏ မွေးနေ့ကိတ်များအကြောင်း။
ကျွန်တော့် ကမ္ဘာဟောင်းက ဂိမ်းတစ်ခုအကြောင်း ရှင်းပြရင်း ပိုပိုပြီး မဖြစ်နိုင်သလို အသံထွက်လာပုံများ။
တစ်ခါတုန်းက အသက်တစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်ဆိုလျှင် မိမိကိုယ်မိမိ ဘာလုပ်နေသည်ကို သိလောက်ပြီဟု ယုံကြည်ခဲ့ဖူးသည့်အကြောင်းများ။
"အဲဒါကတော့ အကောင်းမြင်လွန်းတာပဲ..." ဂဲရစ်က ဆိုသည်။
အီလီနော်က သူမ၏ ခွက်ကို မြှောက်လိုက်၏။
"နောက်ထပ် အနှစ်လေးဆယ်လောက် ထပ်စောင့်ကြည့်လိုက်ပါဦး..."
ဟယ်လီနာက ပန်းကန်များ သိမ်းဆည်းပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်၏။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ဂုဏ်ပြုစကား တစ်ခွန်းတည်းပါ..." သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဟယ်လီနာက စားပွဲတစ်လျှောက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
သူမ တစ်ခုခု ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပုံရသည်။ သူမ ခွက်ကို ကိုင်ထားပုံနှင့် ဂဲရစ်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်တော် သိနိုင်သည်။
ထို့နောက် သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ စီစဉ်ထားသမျှ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပုံရ၏။
"အက်ဗလင် ဂရေးကိပ်ကို စထွက်သွားတုန်းက အမှန်အတိုင်း ရိုးရိုးသားသား ရေးဖို့ ကျွန်မ သူ့ကို မှာခဲ့တယ်..." သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည်က မျက်လုံးကို ခေတ္တမျှ မှိတ်ထားလိုက်၏။
"သူ ရိုးရိုးသားသား ရေးခဲ့ပါတယ်..."
ရယ်မောသံများ လှိုင်းထသွားသည်။
"အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ့စာတွေက ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်... မြို့တော်အကြောင်း ဆက်ရေးနေတုန်းပဲ ဖြစ်ပေမယ့် စိတ်ပူပန်နေရတဲ့အခါ ထမင်းစားဖို့ မေ့နေတတ်တဲ့၊ ပြိုကျနေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေအောက်မှာ ရပ်နေဖို့ အလွန်အမင်း ဝန်မလေးတတ်တဲ့၊ ပြီးတော့ သူ့ဘေးမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဆက်နေပေးဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တိုင်း အံ့အားသင့်နေတတ်တဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်အကြောင်းကိုလည်း သူ ရေးလာခဲ့တယ်..."
စားပွဲအောက်တွင် အက်ဗလင်၏ လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာရောက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဟယ်လီနာ၏ အသံက နူးညံ့သွား၏။
"ယူရီယာ... ဒီကနေ့ မင်းအတွက် အတူတကွ ဂုဏ်ပြုခွင့်ရတဲ့အတွက် ငါ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာမိတယ်..."
သူမက ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
"မင်းကို ချစ်တဲ့သူတွေနဲ့အတူ နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင် မွေးနေ့တွေ အများကြီးကို ဖြတ်သန်းနိုင်ပါစေ..."
လူတိုင်း သောက်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်၏။
ဒုတိယအကြိမ် ကြိုးစားပြီးမှ စကားသံ ထွက်လာသည်။
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ကို အဆုံးထိ အတင်းအကျပ် မပြောခိုင်းဘဲ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
ကိတ်မုန့်ကို သယ်ဆောင်လာရန် လူနှစ်ဦး လိုအပ်ခဲ့သည်။
၎င်းကို သယ်ဆောင်လာစဉ် ကျွန်တော် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။
၎င်းမှာ လုံးဝန်းပြီး ညိုမည်းကာ ချောကလက်များ ဖုံးအုပ်ထားပြီး၊ အစွန်းများမှာ အနည်းငယ် မညီမညာ ဖြစ်နေသဖြင့် မှော်ပညာဖြင့် မဟုတ်ဘဲ လူ့လက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားကြောင်း သိသာစေသည်။
ထိပ်တွင် သွယ်လျသော ဖယောင်းတိုင် နှစ်ဆယ် မီးတောက်လောင်နေသည်။
ဘီထရစ်က ကျွန်တော့်ကို သေချာ စောင့်ကြည့်နေ၏။
"အတွင်းထဲရော... အပေါ်မှာရောပဲ..." သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်မိသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."
"အရေအတွက် မှန်ရဲ့လား..."
"ကွက်တိပါပဲ..."
မယ်လိုဒီက ရှေ့သို့ ကိုင်းလာသည်။
"အခု ဘာဆက်လုပ်ရမှာလဲ..."
"ငါ မှုတ်ရမှာပေါ့..."
"အားလုံးကိုလား..."
"အဲဒါက ပုံမှန် ရည်ရွယ်ချက်ပဲလေ..."
"လေမှော်ပညာနဲ့ မှုတ်မှာလား..."
"မဟုတ်ပါဘူး..."
သူမ စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်မိ၏။
ခဏမျှ ကျွန်တော် တခြားနေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ ဖယောင်းရည်တွေ မုန့်မျက်နှာပြင်ပေါ် မကျခင် မြန်မြန်လုပ်ပါဟု ကာရိုလိုင်း ပြောနေသည့်အသံကို ကြားယောင်နေမိသည်။
ထိုအမှတ်တရက ရင်ကို နာကျင်စေသည်။
သို့သော် အက်ဗလင်၏ လက်မက ကျွန်တော့်လက်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလာ၏။
ကျွန်တော် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ စားပွဲဝိုင်းတစ်ဝိုက်ရှိ မျက်နှာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။
ဖယောင်းတိုင် တစ်ဆယ့်ကိုးတိုင် ငြိမ်းသွားသည်။
တစ်တိုင် ကျန်နေသေးသည်။
မယ်လိုဒီက လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
"ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကြီးပဲ..."
ဒုတိယအကြိမ်တွင်တော့ ၎င်းကို ငြှိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့သည်။
အခန်းတွင်းရှိ လူများက တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် အနိုင်ရလိုက်သည့်အလား လက်ခုပ်တီး အားပေးကြတော့သည်။
ဘီထရစ်က ကိတ်မုန့်ကို လှီးဖြတ်ပေးသည်။
ပထမဆုံး တစ်ကိုက်မှာ နွေးထွေးပြီး အရသာကြွယ်ဝကာ ကျွန်တော် မှတ်မိနေသော ကိတ်မုန့်များထက် အနည်းငယ် ပိုလေးလံနေသည်။
ကျွန်တော် အလွန်သဘောကျသွားသည်။
သူမအား ထိုအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည့်အခါ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်မီ ပြုံးရွှင်သွားရှာသည်။
ထို့နောက် တေးဂီတသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တယောသံမှာ ယမန်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းကထက် များစွာ ပိုမိုသာယာနေသည်။
ဂဲရစ်က ဟယ်လီနာနှင့် ကပြနေသည်။ ဂျေလင်က ဘီထရစ်အား ထကရန် ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီးနောက် သူမက သူ့ထက်ပင် ကကွက်များကို ပိုမိုကျွမ်းကျင်နေကြောင်း တွေ့ရှိသွားရသည်။
မေရီက မယ်လိုဒီကို တစ်ကြိမ် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
တစ်ကြိမ်တည်းသာ။
ဖွင့်ထားသော ပြတင်းပေါက်များကို ကျော်လွန်၍ သူတို့ လှည့်ပတ်ကပြနေကြသည်ကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိပြီး၊ မေရီက အာရုံစိုက်နေချိန်တွင် မယ်လိုဒီကတော့ ပြုံးဖြဲဖြဲ ဖြစ်နေလေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။
"အရှင်မင်းကြီး..."
ကျွန်တော် လက်ကမ်းပေးလိုက်၏။
"အရှင်မင်းကြီး..."
ကျွန်တော်တို့ စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါ သူမက အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။
အခုဆိုလျှင် ကျွန်တော် ကကွက်များကို တတ်နေပြီဖြစ်သည်။
အများစုကိုပေါ့။
"ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သဘောကျနေပုံရတယ်နော်..." သူမက ဆိုသည်။
"ငါ မင်းခြေထောက်ကို မနင်းမိသေးဘူးလေ..."
"ညက စတုန်းပဲ ရှိသေးတာပါ..."
မီးအိမ်များအောက်တွင် ကျွန်တော်တို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ပတ်ကပြနေကြသည်။
သူမ၏ ဝတ်စုံစက ကျွန်တော့်ခြေထောက်များကို လာထိနေပြီး သူမ၏ လက်က ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် သက်သောင့်သက်သာ တင်ထားသည်။
"သိပ်များလွန်းသွားလား..." သူမက မေးသည်။
ကျွန်တော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
ဗလာဖြစ်နေသော ပန်းကန်များဆီသို့။
ဖယောင်းတိုင်များဆီသို့။
မည်သူမျှ ထွက်မသွားချင်ကြသေး၍ ကျန်ရစ်နေကြသော လူများဆီသို့။
"မများပါဘူး..."
"တော်ပါသေးရဲ့..."
ကျွန်တော် သူမကို အနည်းငယ် ပို၍ တိုးဖက်လိုက်သည်။
"ဒါ ငါ လိုချင်ခဲ့တဲ့အတိုင်းပါပဲ..."
သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး ကပွဲပြီးဆုံးသည်အထိ ကျွန်တော် သူမကိုသာ ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်တော်တို့ အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မေရီပေးသော စာအုပ်ကို ကျွန်တော် ဖွင့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ဆံထိုးများကို ဖြုတ်နေ၏။
"ရေးနေပြီလား..."
"နည်းနည်းပါပဲ..."
ပထမစာမျက်နှာတွင် ရက်စွဲကို နည်းလမ်းနှစ်မျိုးစလုံးဖြင့် ကျွန်တော် ရေးမှတ်လိုက်သည်။
မေလ ၂၈ ရက်။
ပန်းကြွေလ ၂၈ ရက်။
ထို့နောက် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားမိ၏။
မှတ်မိစရာတွေ အများကြီး ရှိလွန်းသဖြင့် မည်သည့်နေရာမှ စတင်ရမည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် မှီတွယ်လာသည်။
ကျွန်တော် ရေးလိုက်သည်မှာ -
ဒီနေ့ ငါ အသက်နှစ်ဆယ် ပြည့်ခဲ့ပြီ။ ဘီထရစ်က ချောကလက်ကိတ် လုပ်ပေးတယ်။ အားလုံးပဲ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ နေပေးခဲ့ကြတယ်။
၎င်းအောက်တွင် ကျွန်တော် ထပ်ဖြည့်လိုက်သည် -
အက်ဗလင်က ငါနဲ့အတူ ကပြခဲ့တယ်။
သူမက ထိုစာကြောင်းများကို ဖတ်လိုက်သည်။
"ဖယောင်းတိုင် နှစ်ဆယ်လုံးကို အကုန်ငြှိမ်းနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ထည့်ရေးသင့်တယ်နော်..."
"နောက်ဆုံးတော့လည်း ဖြစ်သွားတာပဲလေ..."
"သမိုင်းဆိုတာ ရက်စက်ဖို့ မလိုပါဘူး..."
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်ပြီး ဖောင်တိန်ကို ချထားလိုက်သည်။
မီးဖိုစင်ပေါ်မှ ပန်းချီကားထဲက ကျွန်ုပ်မှာမူ ဥယျာဉ်ထဲတွင် ထာဝရရပ်တည်ရင်း ဇနီးသည်ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
တကယ့်အစစ်အမှန် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
"အိပ်ရာဝင်ရအောင် မွေးနေ့ရှင်လေး..."
ကျွန်တော် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးလောက်အောင်ပင်၊ ဘာတစ်ခုမှ ထပ်မံဖြည့်စွက်ချင်စိတ် ကျွန်တော့်ထံ၌ မရှိတော့ပေ။