အခန်း ၆၄ — ရေများလွှမ်းမိုး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်များ
နံနက်ခင်းရောက်သောအခါ မင်ရာတို့ ခြောက်သွေ့သွားလေပြီ။
စာ၏ ပထမဆုံးစာကြောင်းကို မည်သူမျှ မတိုက်တွန်းဘဲ စာရေးစားပွဲနားတွင် လိုသည်ထက် ပိုကြာအောင် ရပ်ကာ ဖတ်နေမိသည်။
“မင်း သူ့ကို သဘောကျမှာပါ။”
ယခုမူ ယင်း၏အောက်တွင် စာမျက်နှာအချို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ရေးမည်ဟု ထင်မှတ်ထားသည်ထက်ပင် ပိုများနေ၏။ အိပ်ရာပေါ်တွင် အနွေးဆုံးနေရာကို အက်ဗလင် လုယူတတ်သည့် အကျင့်အကြောင်း ရေးသားနေရာမှသည် လူအများက မိမိအား ဘုရင်ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်ကို ကြားရသောအခါ မည်သို့ခံစားရကြောင်း ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသည့် အချိန်အထိ, ကာရိုလိုင်းထံသို့ စာရေးရခြင်းမှာ မိုက်မဲရာကျလေမလားဆိုသည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်မိသည်။
မိုက်မဲသည်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စာမျက်နှာများကို ခေါက်သိမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ကျောဘက်ရှိ အိပ်ရာခင်းများ လှုပ်ရှားသွားကြသည်။
“ခင်ဗျားသာ အလုပ်စတော့မယ်ဆိုရင်လေ…” အက်ဗလင်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလာသည်၊ “ရှင့်ဇနီးသည်က ကန့်ကွက်နေတယ်ဆိုတာ သတိပေးရလိမ့်မယ်။”
“ငါ့ဇနီးက အိပ်ပျော်နေတာလေ။”
“သူက ရှင် ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို မျှော်နေတာပေါ့။”
လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
စောင်အထက်မှ မျက်လုံးတစ်ဖက် ပွင့်လာ၏။
ယင်းမှာ ငြင်းမရနိုင်သော အချက်ပြမှုတစ်ခုပင်။
စာကို စားပွဲថ랍အတွင်းသို့ ထည့်ကာ အိပ်ရာသို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်မှာ လဲလျောင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်ტော့်ဘက်သို့ တိုးကပ်လာကာ ရှေးခေတ်ဘုရင်မတို့၏ အခွင့်အရေးကို ကျင့်သုံးနေသကဲ့သို့ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် သူမ၏ အေးစက်နေသော ခြေဖဝါးများကို ကျွန်တော့်ခြေထောက်များကြားတွင် သွင်းနှחပ်လိုက်သည်။
“ဒါက ရက်စက်လွန်းရာကျတယ်” ဟု သူမအား ပြောလိုက်သည်။
“ရှင် ထွက်သွားတာလေ။”
“အခန်းကို ဖြတ်သွားတာပါ။”
“ဒါပေမဲ့လေ။”
ခဏတာမျှ သူမကို ပွေ့ဖက်ထားရုံမှတပါး အခြားလုပ်စရာ မရှိတော့ပေ။
နံနက်ခင်း၏ ဖျော့တော့သော အလင်းရောင်သည် အိပ်ရာခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ပြတင်းပေါက်များ၏ ဟိုဘက်တစ်နေရာတွင် လှည်းတစ်စီးသည် ရင်ပြင်တော်ရှိ ကျောက်တုံးများပေါ်ဖြတ်ကာ တခွပ်ခွပ် မြည်ဟည်းသွားသည်။ ဂရေးကိပ်သည် ကျွန်တော်တို့ပတ်လည်တွင် နိုးထလာခဲ့ပြီဖြစ်ကာ သစ်သား၊ ကောက်နှံ၊ လုပ်ခလစာ၊ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးနှင့် ဘုရင်ဆောင်းမောက်ဆောင်းလိုက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် အရေးတကြီး လိုအပ်လာတတ်သည့် အခြားသော ကိစ္စပေါင်းတစ်ရာတို့အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်ပေးရမည့် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေတော့မည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်တစ်လျှောက် လက်ချောင်းဖြင့် ဖွဖွလေး ပွတ်ဆွဲလာသည်။
“ပြီးသွားပြီလားဟင်”
“လောလောဆယ်တော့ ပြီးပြီ။”
သူမက ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဘယ်မှာ သိမ်းထားမလဲ”
“စားပွဲခုံအံဆွဲထဲမှာပေါ့။”
“နေရာကောင်းတစ်ခုလိုပဲ။”
နေ့အလင်းရောင်အောက်တွင် ဤအကြောင်းကို ဆွေးနွေးရမည်ကို ရှက်ရွံ့လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့မိသည်။
သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်မည့်အစား သူမ၏ ဆံပင်များကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
“အတူရှိပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အက်ဗလင်။”
သူမ၏ လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာရောက်ဆုပ်ကိုင်သည်။
“အဲဒါအတွက်တော့ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူးရှင်။”
ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ခရမ်ဘ်၏ သားပေါက်များထဲမှ တစ်ကောင်သည် မေရီနှင့် ရင်းနှီးတွယ်တာလာခဲ့ပြီး သူမ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲတွင် ဝင်ရောက်နေထိုင်နေလေသည်။
နံနက်စာစားပွဲတွင် ထိုကောင်လေးသည် မိမိခေါင်းထက် ပိုကြီးသော ပေါင်မုန့်ကင်တစ်ချပ်ကို ခိုးယူရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။
မေရီက ရေတပ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတစ်ဦး ခက်ခဲသောမြစ်ဖြတ်ကူးမှုကို အကဲဖြတ်နေသကဲ့သို့ တည်ကြည်လေးနက်သော စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် ယင်း၏ ကြိုးပမ်းမှုကို ကြည့်နေ၏။
“မင်း ကူညီသင့်တယ်ထင်တယ်” ဟု ကျွန်တော် အကြံပြုလိုက်သည်။
“သူ့မှာ အခက်အခဲတွေ ရှိဖို့လိုပါတယ်။”
“သူလိုချင်တာက ပိုသေးတဲ့ ပေါင်မုန့်စတစ်စပါ။”
“သူက ကြီးထွားလာနေတာလေ။”
“ဘေးဘက်ကို ပိုကျယ်လာနေတဲ့ ပုံစံပဲ။”
မေရီက ပန်းကန်ပြားကို သူမဘက်သို့ ပို၍ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူမ၏ အိမ်ထောင်စုဝင်တစ်ဦးအား နောက်ထပ်ဝေဖန်မှုများနှင့် မကြုံတွေ့စေရန် ထင်ရှားစွာပင် ကာကွယ်လိုက်လေသည်။
စားပွဲ၏ ဟိုဘက်ခြမ်းတွင် မယ်လိုဒီက စာရွက်ပုံတစ်ပုံကို ချလိုက်သည်။
ပုံနှစ်ပုံ ရှိနေ၏။ တစ်ပုံကို အက်ဗလင်ဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။
နောက်တစ်ပုံကိုမူ သူမ၏ လက်အောက်တွင် ထားရှိလိုက်သည်။
သဘာဝကျကျပင် ကျွန်တော်က ဒုတိယပုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါ ဘာလဲ”
“ရှင် ဂရုစိုက်စရာ မလိုပါဘူး။”
“ငါ့နာမည် ပါနေတယ်လေ။”
“ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပါ။”
“မယ်လိုဒီ။”
“အရှင်မင်းကြီး။”
အက်ဗလင်မှာ သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုသာ အထူးတလည် စိတ်ဝင်စားသွားလေတော့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးကြားသို့ ကျွန်တော် အကဲခတ်လိုက်သည်။
“ဒါ ငါ့မွေးနေ့နဲ့ ပတ်သက်တာလား။”
“ရက်စက်တစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်ကောင်း ပတ်သက်နေမှာပါ” ဟု မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။
“ငါက သေးသေးလေးပဲ လုပ်ဖို့ တောင်းဆိုထားတာလေ။”
“ရှင်လည်း သေးသေးလေးပဲ ရနေတာပဲလေ။”
“ဘယ်လောက်တောင် သေးလို့လဲ။”
“နိုင်ငံတော်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်ပေါ့။”
နောက်ဆုံးတော့ မေရီ၏ ကြွက်လေးသည် ပေါင်မုန့်ကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းပိုက်နိုင်သွားလေပြီ။ သူက သူ့ကိုယ်သူ အတော်လေး ဂုဏ်ယူနေပုံရသည်။
သူ့ကို ကျွန်တော် အပြည့်အဝ နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။
ထိုကိစ္စကို ဆက်လက်မမေးမြန်းရသေးမီမှာပင် ဖိနပ်များတွင် ရွှံ့များပေကျံလျက် ရှိနှင့်နေပြီး တောင်းပန်စကား ဆိုရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော တမန်တော်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“ဘဲလ်ခရော့စ်ကနေ ဆက်သပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။”
ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
သတင်းမှာ အတိုစားပင်။ ညတွင်းချင်း အရည်ပျော်ရေများသည် အောက်ဘက်ရှိ စိုက်ခင်းများထဲသို့ စီးဝင်သွားခဲ့သည်။ ရွာသားများက ရေနုတ်မြောင်းကို ဖယ်ရှားဖွင့်ပေးခဲ့သော်လည်း နံနက်မိုးလင်းခါနီးတွင် ရေများမှာ ပြန်လည် မြတက်လာခဲ့ကြောင်း သိရသည်။
မည်သည့်အိမ်ခြေမျှ ရေနစ်မြုပ်ခြင်းတော့ မရှိသေးပေ။
လောလောဆယ်တော့ပေါ့။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ပခုံးကျော်မှ လှမ်းဖတ်သည်။
“စေ့တွေ ဘယ်လောက်အထိ ချထားပြီးပြီလဲ”
“သွားကြည့်ဖို့ လိုလောက်တဲ့အထိတော့ ရှိပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက သက်ဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်းများကို စုဆောင်းနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
မေရီက ကြွက်လေးအတွက် ပေါင်မုန့်ထောင့်စွန်းတစ်စကို ချိုးပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မ လိုက်ခဲ့မယ်။”
“လိုက်စရာ မလိုပါဘူး။”
“သိပါတယ်။”
ထိုမျှဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက် ပြီးသွားခဲ့သည်။
ခရီးသွားစနစ်က ကျွန်တော့်ကို အလွန်အကျွံ ယုယခဲ့မိပြီ ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တုန်းကဆိုလျှင် အခြားသော လူနေရပ်ဝန်းတစ်ခုသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခြင်းသည် တစ်နေ့တာ၏ အများစုကို လမ်းပေါ်တွင် ကုန်ဆုံးစေရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကျောနာလျက် ရောက်ရှိလာကာ၊ ပြန်လာသည့်ခရီးတွင် ရထားဘီး၏ မည်သည့်နေရာက မိမိကို မုန်းတီးနေသည်ကို တွေးတောရင်း ကုန်ဆုံးရလေ့ရှိသည်။
ယခုမူ အကြာဆုံး အချိန်ဆွဲရခြင်းမှာ ကျွန်တော့်ဖိနပ်များကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားခဲ့သည်ကို သိသူကို ရှာဖွေရခြင်းသာ ဖြစ်တော့သည်။
နံနက်ခင်းမြူနှင်းများ လယ်ကွက်များကြားတွင် တွယ်ကပ်နေဆဲအချိန်၌ပင် ဘဲလ်ခရော့စ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
အောက်ဘက် လယ်ကွက်များတွင် ရေများ အိုင်ထွန်းနေ၏။
ရွာသားတစ်ဒါဇင်ခန့်သည် ရေနုတ်မြောင်းဘေးတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ ဘောင်းဘီများမှာ ဒူးဆစ်အထိ စိုရွှဲနေပြီး ပေါက်ပြားများမှာ ရွှံ့ဗွက်များဖြင့် မည်းနက်နေသည်။ လူတစ်ဦးက မြောင်းကို ပိုနက်အောင် တူးလျှင် အလုပ်ဖြစ်မဖြစ်နှင့် ပတ်သက်၍ အခြားတစ်ဦးနှင့် ငြင်းခုံနေကြသည်။
မည်သူ့ကိုမျှ ယုံကြည်စရာ မရှိလှပေ။
ကျွန်တော်တို့ထံ လျှောက်လာသော အမျိုးသမီးကြီးမှာ နဖူးတွင် ရွှံ့စွန်းနေပြီး လက်မောင်းအောက်တွင် စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ညှပ်ထားသည်။
“သန်းခါးကျတော့ ရေတွေ စီးနေတာပဲ” နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူမက ဆိုသည်၊ “မိုးလင်းခါနီးကျတော့ ပြန်ရပ်သွားရော။”
“မြောင်းက ဘယ်ကို ထွက်တာလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
အက်ဗလင်က လယ်ကွက်၏ ဟိုဘက်နားရှိ ကုန်းမြင့်ငယ်လေးကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“လမ်းမအောက်မှာ ကျောက်တုံးမြောင်းဟောင်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။ မနေ့ကပဲ ပါးစပ်ဝကို ရှင်းထားလိုက်တာ။”
ကျွန်တော်တို့ ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားကြသည်။
ရေများသည် ပေါ်နေသော ကျောက်တုံးများကြားတွင် ကောက်ရိုးများနှင့် အမြစ်အစအနများကို သယ်ဆောင်လျက် လေးလံစွာ စီးဆင်းနေသည်။ လမ်းမ၏ ဟိုဘက်တွင် မြေပြင်မှာ ကျဉ်းမြောင်းသော ချောင်းငယ်တစ်ခုဆီသို့ နိမ့်ဆင်းသွားသည်။
ရေဆင်းရန် လုံလောက်သော အစွန်းအထင်း ရှိသင့်ပေသည်။
ထိုမျှလောက်တော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မြင်နိုင်ပါသည်။
“ရဲတိုက်မှူး” ဟု တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။
သူ့အသံက အမှတ်အသားမှတစ်ဆင့် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ရှိပါပြီ အရှင်မင်းကြီး။”
“ဘဲလ်ခရော့စ်အတွက် ရှေးဟောင်း ရေနုတ်မြောင်းပုံစံဒီဇိုင်းတွေ မင်းဆီမှာ ရှိလား။”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဒီဇိုင်းပုံစံ စာရင်းဇယားကိုတော့ အရင်က တရားဝင် တိုးချဲ့ခဲ့စဥ်က စစ်တမ်းမှတ်တမ်းအရ ပိုင်ဆိုင်ထားပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။”
“ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ။”
နောက်ထပ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။
“လက်ရှိ အခြေအနေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ တော်တော်လေး ဟောင်းနွမ်းနေပါပြီ။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။
“သူ သံတမန်ရေးရာကို သင်ယူနေပြီပဲ။”
“မယ်လိုဒီနဲ့ အချိန်တွေ အရမ်းကုန်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ။”
ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးအထက်တွင် ပုံရိပ်ယောင် မျဉ်းကြောင်းများ ပေါ်လာ၏။ လမ်းမများ၊ လယ်ကွက်အစွန်းများနှင့် ရေကြောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုအခါ မြက်ခင်းပြင်ပုံစံ ကုန်းများသာ ရှိတော့သည့်နေရာတွင် အဆောက်အအုံအချို့ ရှိနေခဲ့ဖူးသည်။
ကျွန်တော်တို့ရှေ့ရှိ မြောင်းသည် လမ်းမ၏အောက်ဘက်သို့ ဆက်သွားသည်။
ထို့နောက် လှည့်သွား၏။
ကုန်းမြင့်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါ တောင်ကုန်း မဟုတ်ဘူး။”
အမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
“အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်း ရှိနေတာပါ။”
“အဲဒီထဲက တချို့ကတော့ ဟုတ်မှာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
စစ်တမ်းအရ ကျန်ရှိနေသည်မှာ ရှေးဟောင်း ရေနီမြောင်းကန်တစ်ခု၏ ပြိုကျနေသော တာတမံဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။
မြောင်းကို အမြစ်များ ရှုပ်ထွေးနေသည့်နေရာအထိ လိုက်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ဟိုဘက်တွင် နံရံဟောင်းတစ်ခု၏ အကြွင်းအကျပ်များ ရှိနေပြီး အပေါ်ဘက်ကျောက်တုံးများမှာ အတွင်းဘက်သို့ ပြိုကျနေသည်။
တစ်စုံတစ်ဦးက တိုးညှင်းစွာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
“ကဲလေ” ရွာသားတစ်ဦးက ဆိုသည်၊ “ဒါဆိုရင်တော့ ဖြစ်လောက်ပါရဲ့။”
ငယ်ရွယ်သူ တစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် သိပ်သည်းနေသော မြေကြီးထဲသို့ ပေါက်ပြားကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
“ခဏနေဦး” ဟု အက်ဗလင်က တားလိုက်သည်။
သူ ရပ်သွားသည်။
သူမက မြေပုံကို ညှိုးပြသည်။
“အဲဒါသာ ရေကန်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့ရင်၊ ဒီမြောင်းကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ရေတွေက ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ။”
လူတိုင်း မြောင်းအောက်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ကြသည်။
ဗလာဖြစ်နေသော သစ်ကိုင်းများကြားမှ အသစ်ပြုပြင်ထားသော ခြေကျင်ကူးတံတား၏ ဖျော့တော့သော ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်နေရသည်။
ယင်း၏ ဟိုဘက်တွင် တဲအိမ်ငယ်များ ရှိနေ၏။
လူငယ်လေးက ပေါက်ပြားကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ပထမဆုံး တမန်များကို စေလွှတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကြိုးများ၊ တိုင်များနှင့် ရေလှုပ်ရှားမှုကို ကျွန်တော့်ထက် ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ နားလည်သော လူနှစ်ဦးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လာရခြင်းမှာ အမှန်တကယ် ဘာလုပ်ရမည်ကို သိရှိထားသူကို ရှာဖွေရခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလာရပေသည်။
မွန်းတည့်ချိန်တွင် အလုပ်များမှာ အစီအစဉ်တကျ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ချောင်းဖြတ်ကူးမှုကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။ တိရစ္ဆာန်များကို နိမ့်သော βοσκοτόπι (βοσκοτόπι - βοσκοτόποι - နွားစားကျက်) မြက်ခင်းပြင်မှ ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်သည်။ ပိတ်မိနေသော ရေများကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်ထုတ်နိုင်ရန် ယာယီမြောင်းတစ်ခုကို တူးဖော်နေကြသည်။
ပုံးဖြင့် ရွှံ့မြောင်းများကို ဖယ်ရှားနေသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးက ကျွန်တော် အဟန့်အတားဖြစ်အောင် ရပ်နေခြင်းသည် အကူအညီပေးနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ပြောကြားလာသည်အထိ ကျောက်တုံးများကို သယ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
အက်ဗလင် ကြားသွားသည်။
သဘာဝကျကျပင်ပေါ့။
နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ်ခန့်ကြာသည်အထိ ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်းဆုံမိတိုင်း သူမက ပြုံးပြနေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် မြောင်းထဲမှ မြေစာများကို ပုံးများဖြင့် ကူးပြောင်းပေးနေသည့် တန်းစီရာသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ပုံးတစ်ပုံးကို ကိုင်ထားရင်း လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရန် ခက်ခဲသော်လည်း၊ မယ်လိုဒီကသာဆိုလျှင် လုံလောက်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆမိသည်။
မေရီက ရွာသားများအနီးတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ကာ ပျက်စီးဆုံးရှုံးခဲ့သည်များကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်းနှင့် ရေနစ်မြုပ်နေသော လယ်ကွက်များတွင် မည်သည့်အိမ်ထောင်စုများ စေ့ချထားသည်ကို စာရင်းပြုစုနေခဲ့သည်။
သက်ကြီးလယ်သမားတစ်ဦးသည် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် အလုပ်လုပ်နေပြီး အေးစက်မှုကိုပင် မသိမသာ ခံစားရလောက်အောင် အကြောမာနေသော လက်များဖြင့် ပုံးတစ်ပုံးချင်းစီကို လှမ်းယူနေသည်။
“ရှင် ကိုယ်တိုင် ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။”
“ကျွန်တော် နိုးလာတုန်းကလည်း အဲဒီလို မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။”
သူက အတိုချုပ် ရယ်မောလိုက်သည်။
နောက်ပုံးတစ်ပုံးကို ကူးပြောင်းပေးလိုက်ကြသည်။
“အခကြေးငွေ ပေးရမှာလား။”
“ဘာအတွက်လဲ။”
သူက မြောင်းကို ဖွင့်လှစ်နေကြသော အလုပ်သမားများဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“ဒါအတွက်လေ။”
အလွန်အမင်း မြန်ဆန်စွာ ဖြေဆိုမိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့နှင့် အနီးဆုံးလူများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
“အရင်တုန်းက ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့ကြလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
လယ်သမားက ပခုံးတွန့်ပြသော်လည်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
“ဘယ်သူက ကောက်ခံလဲဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်တာပေါ့။ လမ်းပြုပြင်ရေးအတွက် ရွာကနေ ကောက်ခံနိုင်တယ်။ ရေပြဿနာအတွက်က လယ်ကွက်တွေဆီက ကောက်တယ်။ သီးနှံတွေ ပျက်စီးသွားရင်တောင် ကိုယ်စိုက်ပျိုးသင့်တဲ့အတိုင်း အခွန်တော့ ပေးရတာပဲ။”
“ဒါဆို မပေးနိုင်ရင်ရော။”
သူက ကျွန်တော့်လက်ထဲမှ ပုံးကို ယူလိုက်သည်။
“တော်ရုံတန်ရုံတော့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို ပေးဆပ်ရတာပါပဲ။”
မြောင်း၏ ဟိုဘက်ခြမ်းတွင် အက်ဗလင်သည် စာရင်းစာအုပ်ကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးနှင့် စကားပြောဆိုမှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူမ ကြားသွားခဲ့ပြီ။
ဗလာဖြစ်နေသော ပုံးကို ချလိုက်သည်။
“ပင်မရေနုတ်မြောင်းကို ပြုပြင်တာက ပြန်လည်ထည့်သွင်းရေးရန်ပုံငွေထဲကနေ ကျခံမှာပါ။ ပြီးတော့ ရေနစ်မြုပ်ခဲ့တဲ့ ကွက်တွေကိုလည်း သူတို့ ဘယ်လောက်ပေးရမယ်ဆိုတာ မတွက်ချက်ခင်မှာ အရင်စစ်ဆေးသွားပါမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
လယ်သမားက ကျွန်တော့်ကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“စေ့တွေကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“ဘာတွေ စိုက်ပျိုးထားခဲ့ပြီး ဘာတွေ ဆက်လက် ကယ်တင်နိုင်သေးလဲဆိုတာကို စာရင်းလုပ်ပါမယ်။ အစေ့အဆန်တွေ အစားထိုးဖို့ လိုအပ်မယ်ဆိုရင် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။”
“ချေးငွေနဲ့လား။”
အက်ဗလင်က ပို၍နီးကပ်လာသည်။
“ရေနစ်မြုပ်နေတဲ့ လယ်ကွက်ထဲမှာ လူတွေ ရပ်နေတုန်းအချိန်မှာ အဲဒါကို ဆုံးဖြတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပထမဆုံး ဆုံးရှုံးမှုကို အတည်ပြုပါမယ်။ ပြီးမှ ရိတ်သိမ်းချိန်ပြီးရင် မိသားစုတွေ ဗိုက်စာမနေရအောင် အစားထိုးသတ်မှတ်ချက်တွေကို သေချာ စီစဉ်ပေးပါမယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ဘုရားတရားနှင့် လေသံကြီးဖြင့် ကတိပေးခဲ့သည်ထက် ဤစကားက ပို၍အဓိပ္ပာယ် ရှိပေသည်။
လယ်သမားက သူမမှ ကျွန်တော့်ဆီသို့ အလှည့်အပြောင်း လှမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် တစ်ချက်ခေါင်းညိတ်ကာ နောက်ပုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
ကျန်သူများလည်း အလုပ်သို့ ပြန်သွားကြသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ သူက မြေးမလေးအကြောင်းကို ပြောပြလာတော့သည်။
တိုးတက်လာမှုတစ်ခုဟု ခံစားရ၏။
ပထမဆုံး ရေလွှတ်ထုတ်မှုမှာ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် ဒရမ်မာဆန်ဆန် မရှိလှပေ။
အသံထူထူဖြင့် စုပ်ယူသံ ပေါ်လာပြီးနောက် ကျဉ်းမြောင်းသော မြောင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ညိုမည်းသော ရေများ တရဟော စီးထွက်လာသည်။
လူတိုင်း စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
အောက်ဘက်တွင် တာဝန်ကျနေသော လူတစ်ဦးက လက်ကို မြှောက်ပြသည်။
မြောင်းက ခံနိုင်ရည်ရှိနေသည်။
အပေါက်ကို အနည်းငယ် ပိုကျယ်အောင် ချဲ့လိုက်ကြသည်။
ရေများ တလဟော စီးဆင်းလာပြီး လွတ်ထွက်နေသော ကျူပင်များကို ဆွဲငင်သွားသည်။ ရေနစ်မြုပ်နေသော လယ်ကွက်၏ အစွန်းများတွင် မှန်ကဲ့သို့ တောက်ပနေခြင်းများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။
ကလေးငယ်များထဲမှ တစ်ဦးက အော်ဟစ် ဝမ်းမြောက်နေသည်။
ထို့နောက် လူကြီးများစွာလည်း ပါဝင်လာကြသည်။
လက်ကိုင်လိုက်သည်နှင့် လျှို့ဝှက်ယန္တရားများ နိုးထလာခဲ့သည့် ရှေးဟောင်းခန်းမကြီးများတွင် ကျွန်တော် ရပ်ဖူးသည်။ မဖြစ်နိုင်လောက်သော အကွာအဝေးများမှ တံခါးများ ပွင့်လာသည်ကိုလည်း ကြည့်ဖူးသည်။
တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းကြောင့် လက်မအနည်းငယ်ရှိသော ရေပြင်မှ ရွှံ့မြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်ရခြင်းကလည်း အလားတူပင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းနေပေသည်။
ကျွန်တော့်ဘေးမှ အက်ဗလင်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ဘာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီလူတွေကို ငါတို့က ရဲတိုက်တစ်ဝက်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ပဲပင်တွေ ရေနစ်မမြုပ်အောင် မကာကွယ်ပေးနိုင်ဘူးလို့ ပြောပြနေတာကို တွေးမိနေလို့ပါ။”
“အဲဒါဆိုရင်တော့ မိန့်ခွန်းက အားနည်းသွားမှာပေါ့။”
“အများကြီး ပေါ့လေ။”
ရှေးဟောင်း တာတမံနံရံဟောင်းကို သင့်တော်သလို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်ပေမည်။ ရေမြောင်းကိုလည်း စစ်ဆေးရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် မိုးသည်းထန်စွာ မရွာမီ အောက်မြောင်းကိုလည်း ရှင်းလင်းရပေမည်။
သို့သော် तत्काल လိုအပ်သော အန္တရာယ်တော့ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လူများမှာ ယနေ့ည ရေလွှမ်းမိုးမှုအကြောင်းထက် နက်ဖြန်လုပ်ရမည့် အလုပ်များအကြောင်းကို စတင်ပြောဆိုလာကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ပြိုကျနေသော နံရံနားရှိ လူများထဲမှ တစ်ဦးက ကျွန်တော်တို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“ဒီထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်။”
လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ပြုတ်ကျနေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးဘေးတွင် ဒူးထောက်လျက် ဖော်ထုတ်ထားသော မြေကြီးထဲမှ သစ်သားသေတ္တာမည်းမည်းလေး တစ်လုံးကို ဂရုတစိုက် ဆွဲထုတ်နေသည်။
သေတ္တာလေးမှာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သယ်ယူနိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သည်။
ပြင်ပသစ်သားအများစုမှာ ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သော်လည်း သတ္တုအလွှာခံထားခြင်းကြောင့် အတွင်းပိုင်း အကြောင်းအရာများကို ခြောက်သွေ့အောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ အတွင်းဘက်တွင် ဖယောင်းစက္ကူဖြင့် ပတ်ထားသော ခေါက်ထားသည့် စာရွက်များ ရှိနေ၏။
ကျောက်မျက်ရတနာများ မဟုတ်ပေ။
ပျောက်ဆုံးသွားသော သရဖူလည်း မဟုတ်ပေ။
ပြေစာအချို့၊ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု အမိန့်နှစ်ခုနှင့် စာရင်းစာအုပ်ကျဉ်းကျဉ်း တစ်အုပ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
စိတ်ပျက်သွားမိသလိုလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က ပထမဆုံးအမိန့်စာရွက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ယူရီယာ။”
အဆိုပါ စာရွက်စာတမ်းမှာ ဘဲလ်ခရော့စ်ရေမြောင်းကို ပြုပြင်ရန် ခွင့်ပြုချက်စာရွက် ဖြစ်နေသည်။
အလုပ်ကို လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များစွာကတည်းက ပြီးမြောက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုထားသည်။
ပြိုကျနေသော နံရံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်အထိ သေချာအောင် လုပ်ခဲ့တာလဲ။”
သူမက နောက်စာရွက်ကို ကူးပြောင်းပေးသည်။
ကျောက်တုံးများအတွက် ပြေစာတစ်ခု ရှိနေသည်။ လုပ်သားများအတွက် တစ်ခု။ နောက်ဆုံးတွင် တရားဝင်တံဆိပ်တုံးပါရှိသော နောက်ဆုံးစစ်ဆေးမှု စာရွက်။
ကျွန်တော်တို့၏ ကျောဘက်မှ သက်ကြီးလယ်သမားက လည်ချောင်းထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
“ဘာလဲ ဟင်” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူက လုပ်သားပြေစာကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒါ ကျွန်တော့်အစ်ကိုပဲ။”
“သူ့လက်မှတ်လား။”
“သူ့နာမည်လေ။ သူက စာမတတ်ဘူး။”
စာမျက်နှာတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည့် ၂၃ ရက်အတွက် လုပ်ခအပြည့်အဝ ပေးချေပြီးကြောင်း အတည်ပြုထားသည်။
လယ်သမားက စာရွက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူက အဲဒီလုပ်ခတွေအတွက် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တောင်းဆိုခဲ့ဖူးတယ်။”
ပတ်လည်ရှိ လယ်ကွက်များမှာ ပို၍ တိတ်ဆိတ်သွားသလို ခံစားရသည်။
အက်ဗလင်က စာရွက်များကို သေတ္တာထဲသို့ ဂရုတစိုက် ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
“ဗော့စ်ကြားနာမှုကို ကိုင်တွယ်နေတဲ့ စာရေးကို ဒါတွေကို စစ်ဆေးခိုင်းဖို့ လိုလိမ့်မယ်။”
“ဆက်စပ်နေတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“မသိသေးပါဘူး။”
သူမ၏ အဖြေမှာ ချက်ချင်းပင် ခိုင်မာပြတ်သားသည်။
ကောင်းပေသည်။
မမှန်မကန် လုပ်ထားသည့် စာရင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် နယ်မြေအတွင်းရှိ မကျေနပ်ချက် တသီတတန်းကြီးကို ယင်းနှင့် ပုံချရန်မှာ လွယ်ကူလှပေမည်။
သူမက မေရီဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“ဘယ်သူက တွေ့တာလဲ၊ ဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတာ မှတ်တမ်းတင်ထားပါ။ ပြီးတော့ ဒီမှာ မှတ်မိတဲ့သူတွေရဲ့ နာမည်တွေကိုလည်း သီးခြားစီ မှတ်ထားပေးပါ။”
မေရီက ခေါင်းညိတ်ကာ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
နံရံ၏ အဆိုပါ အစိတ်အပိုင်းကို တိုင်းတာမှုများ မပြုလုပ်ရသေးမီ မည်သူမျှ မထိတွေ့ကြရန် အလုပ်သမားများကို မှာကြားလိုက်သည်။
ထို့နောက် လယ်သမားဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“သင့်အစ်ကိုက ဘဲလ်ခရော့စ်မှာ ရှိသေးလား။”
သူက ခေါင်းယမ်းပြသည်။
“မရှိတော့ပါဘူး။”
စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
“ဘုရားကျောင်းဘက်မှာ မြှုပ်နှံထားပါတယ်။”
သူ့အသံတွင် စွပ်စွဲချက်ဟူ၍ မရှိပေ။
ရှိခဲ့ပါက ကောင်းလေစွဟု ဆန္ဒပြုမိသည်။
“သူ့မှာ ဒီမှာ မိသားစု ရှိသေးလား။”
“မုဆိုးမတစ်ဦးနဲ့ သားနှစ်ယောက် ရှိပါတယ်။”
သေတ္တာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုသေသေချာချာ ရေးဆွဲထားသော မျဉ်းကြောင်းများက ကိုယ်စားပြုသည့် ငွေကြေးသည် တစ်ချိန်က အစားအစာ၊ ထင်း၊ ခေါင်မိုး၊ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ဆောင်းရာသီ ကုတ်အင်္ကျီ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေလိမ့်မည်။
“သူတို့ကို သွားတွေ့ကြတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
လယ်သမားက ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတော့ခြင်း မရှိပေ။
သူက လယ်ကွက်ထဲမှ စီးထွက်နေသော ရေများကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့သည် အဝတ်အစားများတွင် ရွှံ့များပေကျံလျက်၊ သေတ္တာကို အလယ်တွင်ထားကာ ဂရေးကိပ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော်တို့၏ ဖိနပ်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘဲလ်ခရော့စ်ကတော့ ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပဲလို့ ယူဆပါတယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
“ရေတွေလည်း နုတ်နေပါပြီ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အလွန်ကောင်းတဲ့ ပေါင်းစပ်မှုပါပဲ။”
စာရွက်စာတမ်းများကို အစောင့်အရှောက်ဖြင့် စာရေးများထံ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ မူရင်းများကို ထပ်မံမစစ်ဆေးမီ မိတ္တူများ ကူးယူသွားမည် ဖြစ်သည်။
အရေးပေါ် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းစရိတ်များကို နံနက်ခင်းကတည်းက တူးဖော်ခဲ့ကြသော ရွာသားများအတွက် လုပ်ခလစာများ အပါအဝင် ပြန်လည်ထည့်သွင်းရေး ရန်ပုံငွေထဲမှ ကျခံပေးခဲ့သည်။
ထိုအကြောင်းအရာကို ရေးသားပြီးစီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က လက်ကိုဆွဲကာ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
“ခင်ဗျား ကျားကန်နေပြီနော်။”
“ဖိနပ်ထဲမှာ တစ်နယ်လုံး ပါလာလို့ ဖြစ်မှာပါ။”
“လေးနက်တဲ့ ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်ပုံပဲ။”
“ကြေညာချက်ထုတ်ပြီး ဖြုတ်ခိုင်းရမလို ဖြစ်နေပြီ။”
သူမက ကျွန်တော်တို့၏ အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
“ထိုင်ပါ။”
ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် မတားလိုက်ရမီ သူမက ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ဖိနပ်ကြိုးကို ဖြုတ်ပေးရန် ပြင်ဆင်သည်။
“အက်ဗလင်—”
“ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ။”
အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် များပြားသော ဘဲလ်ခရော့စ်မှ မြေကြီးများ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။
နှစ်ဦးသား ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ဝန်ထမ်းတွေကို တောင်းပန်ရမယ်ထင်တယ်။”
“တောင်းပန်ရမှာပေါ့။”
ဒုတိယဖိနပ်ကို ချွတ်ပြီးနောက် သူမက ခုံတန်းပေါ်တွင် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ ပခုံးချင်း ကပ်ထားလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ မည်သူမျှ စကားမပြောဖြစ်ကြပေ။
ထို့နောက် “အဲဒီပြေစာကိုပဲ ဆက်တွေးနေမိတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“သိပါတယ်။”
“သာမန်ကျလွန်းနေလို့ပါ။”
“အများအားဖြင့်တော့ အဲဒီလိုပါပဲ။”
လက်ဝါးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ လက်ဖဝါးပြင်များ ရဲတက်လာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲယူကာ လှန်ကြည့်သည်။
“အဖုထွက်လာပြီ။”
“တော်ဝင် အဖုပေါ့။”
“မိုက်မဲတဲ့ အဖုပေါ့။ လက်အိတ်တွေ ရှိသားပဲ။”
“သူတို့အကြောင်း ပြောနေတုန်းက တောင်းကို ကိုင်ထားပြီးသား ဖြစ်နေလို့ပါ။”
သူမက ခေါင်းယမ်းလိုက်သော်လည်း နူးညံ့စွာပင် ဖြစ်သည်။
ဆေးပုလင်းငယ်တစ်ခုကို သွားယူနေသည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ကြောက်စရာ ကောင်းလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမက လှည့်ကြည့်သည်။
“ဘာကိုလဲ။”
“ဒီမှာ ကလေးတွေ ရှိလာမယ့်အကြောင်းကို တွေးမိရင်လေ။”
ခုံတန်းဆီသို့ ပြန်လာထိုင်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ရိုးသားမှုသည် နာကျင်မှုမရှိဘဲ ကျွန်တော်တို့ကြားတွင် ငြိမ်ကျသွားသည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ဆေးကို သေချာစွာ လိမ်းပေးသည်။
“ဘယ်နေရာမှာမဆို ကြောက်စရာ ကောင်းတာပါပဲ။ ဒီမှာဆိုရင် သရဖူအကြောင်း၊ ကလေးတစ်ယောက် စကားတောင် မပြောနိုင်သေးခင်မှာ သူတို့ ဘယ်လိုဖြစ်ရမယ်ဆိုတာကို လူတွေက ဆုံးဖြတ်ပေးနေကြမယ့်အကြောင်း တွေးပြီး စိုးရိမ်မိမှာပါ။ တခြားနေရာမှာဆိုရင်လည်း တခြားဟာတွေ တွေ့ရမှာပေါ့။”
“ကြားနာစရာတွေတော့ နည်းသွားမှာပေါ့။”
“ဆိတ်တွေတော့ ပိုများလာနိုင်တယ်။”
ပြုံးမိလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အလုပ်သမားတွေရဲ့ လုပ်ခစာရင်း မှတ်တမ်းတင်ပြီးတဲ့အထိ စောင့်နေတာကို မြင်ခဲ့ရတယ်။”
“ဒါက နိုင်ငံတော်ကို လုံခြုံသွားစေတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“မဟုတ်ပါဘူး” သူမ၏ လက်မက ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် ငြိမ်ကျနေသည်။ “ဒါက ရှင် ဘယ်လိုဖေဖေမျိုး ဖြစ်လာနိုင်မလဲဆိုတာကို ပြောပြနေတာပါ။”
တံတွေးကို မြိုချလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် ညနေခင်း ခေါင်းလောင်းသံ စတင် မြည်ဟည်းလာသည်။
“သိချင်မိပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်၏ မျက်လုံးများ နူးညံ့သွားသည်။
“ကျွန်မလည်း သိချင်ပါတယ်။”
ယခုညအတွက် ထပ်မံဆုံးဖြတ်စရာ မလိုအပ်တော့ပေ။
နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး သူမက နာကျင်နေသော လက်ကို သတိပြုလျက် ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီဝဲလာခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမ ညစာအတွက် အဝတ်အစားလဲနေစဉ် စားပွဲခုံဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
အံဆွဲကို ဖွင့်ကာ စာကို ဖြန့်လိုက်သည်။
ကာရိုလိုင်းအား ပြောပြခဲ့ပြီးသမျှ အရာအားလုံး၏ အောက်ဆုံး၊ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာ၏ အောက်ဆုံးတွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ထပ်မံဖြည့်စွက်လိုက်သည်။
ယနေ့ သူမသည် လယ်ကွက်တစ်ခုကို ကယ်တင်ရာတွင် ကူညီခဲ့သည်၊ စာရေးသုံးဦးကို ကြောက်လန့်စေခဲ့သည်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်လက်များ နာကျင်နေသောကြောင့် ဖိနပ်များကို ချွတ်ပေးခဲ့သည်။
စာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ရေးလိုက်သည်—
မင်း သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။