အခန်း ၆၃ - ထမင်းစားဝိုင်းတွင် နေရာတစ်ခု
အမိုးပြားများသည် အပြာရောင် ဖြစ်နေသည်။
နမူနာပြပစ္စည်းများကို ကြည့်တုန်းကတော့ ဒါမျိုး မပေါ်လွင်ခဲ့ပေ။
ကောင်စီခန်းထဲတွင် စစ်ဆေးခဲ့စဉ်ကမူ ၎င်းတို့သည် မီးခိုးရောင်သာ ဖြစ်ကြသည်။ လက်တွေ့ကျပြီး ထူးခြားချက်မရှိလှပေ။
ယခုမူ သန့်စင်ပြီးသော အဝတ်လျှော်ရုံအမိုးပေါ်တွင်၊ ကြည်လင်နေသော နံနက်ခင်းကောင်းကင်အောက်၌ ၎င်းတို့သည် သိသိသာသာကို အပြာရောင် ဖြစ်နေလေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် အီလီနော်ဘေးတွင် ရပ်လျက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါတွေက အဲ့ဒီလိုအရောင် ဖြစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား”
“မိုးမစိုအောင် ကာထားဖို့လေ”
“အပြာရောင် ဖြစ်ဖို့ကို မေးတာ”
“အင်းလေ”
“ရှင် မပြောပြခဲ့ဘူးပဲ”
“ရှင်က နမူနာပြတာကို လက်ခံခဲ့တာပဲလေ”
“အဲ့တုန်းက မိုးရွာနေတာကိုး”
“မိုးရွာနေလည်း အမိုးပြားတွေက အပြာရောင်ပါပဲ”
ကျွန်ုပ်တို့၏ဘေးတွင် အက်ဗလင်က အမိုးကို ကျေနပ်ပီတိဖြစ်ဖွယ် အကဲခတ်နေသည်။
“ကျွန်မ ဒါလေးတွေ ကြိုက်တယ်”
အီလီနော်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကိစ္စက ပြီးသွားလေပြီ။
အဝတ်လျှော်ရုံသည် မြို့တော်၏ထက်ဝက်ခါးမျှ စိုစွတ်နေသော အဝတ်အထည်များကို ထမ်းပိုးသယ်ဆောင်သွားစရာမလိုဘဲ လမ်းသုံးလမ်းကို ဝန်ဆောင်မှုပေးနိုင်လောက်အောင် အသစ်ဆောက်လုပ်ထားသော အိမ်ခြေများနှင့် နီးစပ်သည့်နေရာတွင် တည်ရှိသည်။ အထဲတွင် ကျယ်ဝန်းသော ကျောက်ခွက်များ၊ အဝတ်ခြောက်ခံခန်းနှင့် ဆဲရာ၏ မီးဖိုပိတ်နှစ်လုံး ပါဝင်သည်။
အပြင်ဘက်တွင်မူ အမျိုးသမီးလေးဦးက ခုံတန်းလျားများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေကြသည်။
တစ်ဦးက ထိုင်ချလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျောမှီလိုက်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် “ကောင်းသားပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ စီစဉ်ခဲ့သမျှ စစ်ဆေးမှုတွေထဲတွင် ဒါက အကောင်းဆုံးနှင့် အထိရောက်ဆုံး ရလဒ်ဖြစ်ပုံရသည်။
အဝတ်လျှော်ရုံကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို အကြောင်းအရာအချို့ သင်ခန်းစာပေးခဲ့သည်။
ပထမအချက်မှာ လူတို့သည် အဝတ်ချိတ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ခိုင်မာသော အမြင်ကိုယ်စီ ရှိကြသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်မှာ အဝတ်လျှော်ပုံးတစ်ပုံးကို အပြည့်သယ်ဖူးသူတိုင်းသည် တံခါးပေါက် တည်နေရာနှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်ထက် ပိုသိကြသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
တတိယအချက်မှာ အက်ဗလင်သည် ထိုအကြံပြုချက်အများစုကို ကြိုတင်သိရှိပြီးသား ဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။
“အောက်ဘက်က ပျဉ်ချိတ်လေးတွေက မင်းအကြံလား” ကျွန်ုပ်တို့ အထဲသို့ ဝင်လာစဉ် မေးလိုက်သည်။
“ရက်ဆာရဲ့ အကြံလေ။ သူ့အမေက သူ့ရဲ့ညာဘက်လက်ကို ပခုံးအထက် မြှောက်လို့ မရဘူးလေ”
“ဗီရိုစင်လေးကရော”
“ကလေးတွေထားဖို့ ခြောက်သွေ့တဲ့နေရာ လိုအပ်တယ်လို့ လူသုံးဦးက တောင်းဆိုကြလို့ပါ”
ကျွန်ုပ်သည် ခုံတန်းလျားဘေးမှ ကျယ်ဝန်းသည့်နေရာလွတ်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
၎င်းသည် မီးဖိုများနှင့် ရေ διο ရာလမ်းကြောင်းများနှင့် ဝေးကွာပြီး အနည်းငယ် မြင့်မားသော သစ်သားအစွန်းနှင့် အောက်ဘက်တွင် အဝတ်ပုံးများအတွက် နေရာလွတ်များ ပါရှိသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ထိုနေရာတွင် စောင်တစ်ထည်ကို ခင်းပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်က ကျွန်ုပ်တို့ကို သံသယကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲ့ဒီကလေးက မင်းအဖေနဲ့ တူလိုက်တာ” ကျွန်ုပ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။
“အမေရောက်လာရင် အဲ့ဒီလို မပြောနဲ့နော်”
ကလေးက နှာချေလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်ကတော့ ၎င်းကို ရှေ့ဆက်သွားရန် ခွင့်ပြုချက်တစ်ခုအနေဖြင့် သဘောပွေ့လိုက်သည်။
အစွန်းဘက်အဝေးဆုံးတွင် ဆဲရာသည် မီးဖိုတစ်ခု၏ စစ်ဆေးရေးအပေါက်ကို ဖွင့်ထားသည်။ မီးခိုးပိုက်လီဗာကို သူမ ရှင်းပြနေစဉ် ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးက အာရုံစိုက် နားထောင်နေကြသည်။
မီးဖိုအတွင်းမှ ထွက်လာသော အပူလှိုင်းကို ကျွန်ုပ် ခံစားမိသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်က မီးကို အနည်းငယ် ပိုထည့်ပေးရကောင်းနータ စဉ်းစားမိသေးသည်။
ထို့နောက် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက လေဝင်လေထွက်ပေါက်ကို ချိန်ညှိလိုက်ရာ မီးတောက်သည် တည်ငြိမ်ပြီး ထိရောက်စွာ တောက်လောင်လာတော့သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ဝင်မစွက်တော့ဘဲ လွှတ်ထားလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင်မူ အီလီနော်က ရေစပ်မြောင်းတစ်ခုနှင့် ပတ်သက်၍ အောလ်ဒရင်နှင့် အငြင်းပွားနေသည်။
အဲ့ဒါက အငြင်းပွားမှု အသေးစားလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။
အမိုးလည်း ပြီးပြီ။ ရေပေးဝေရေးစနစ်လည်း အလုပ်လုပ်နေပြီ။ ပြိုကျလာမည့် နံရံအောက်တွင် ရပ်နေသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မရှိပါ။
ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်ပင် ဤအလုပ်ကို နှစ်သက်ူးလာသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။
ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် မယ်လိုဒီက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲအထိ လိုက်ရှာလာခဲ့သည်။
သူမသည် ခရီးသွားရန် အသင့်ပြင်ဆင်ထားသည်။
ပခုံးတစ်ဖက်တွင် လိပ်ထားသောဝတ်ရုံကို လွယ်ထားပြီး တင်ပါးဘေးတွင် သားရေအိတ်ငယ်တစ်ခု တွဲလောင်းကျနေသည်။
“ဘယ်သွားမလဲ” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“ဝှိုက်ဖာန် (White Fern) ကိုလေ”
ကျွန်ုပ်သည် လေ့ကျင့်ရေးဓားကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
“ပြဿနာ တစ်ခုခုလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်ုပ် မည်မျှ အမြန်မေးလိုက်မိသည်ကို သူမ သတိထားမိပုံရသည်။
“တက်ဆာက စာပို့လိုက်လို့ပါ။ ကျွန်မအမေကို သိတဲ့သူတစ်ယောက် အလည်လာနေတယ်လို့ ပြောတယ်”
အယ်လစ္စတားက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ကျွန်ုပ်၏လက်ထဲမှ ဓားကို ယူလိုက်ကာ ဓားစင်ပေါ်သို့ တင်ရန် လှည့်ထွက်သွားသည်။
မယ်လိုဒီက သူထွက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မ ရက်သုံးရက် ခွင့်လိုချင်ပါတယ်”
“ယူလိုက်လေ”
“အီလီဇာက ကာကွယ်ရေးစောင့်ရှောက်မယ့်စာရင်းကို ကိုင်ထားတာ၊ အချိန်အလွတ် မရှိဘူးလေ”
“ရပါတယ်”
“ပြီးတော့ တပ်သားသစ်တွေလည်း မနက်ဖြန် ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိကြပါတယ်”
“သူတို့ သိကြလို့လား”
“ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာတော့ သူတို့သိကြပါတယ်။ အယ်လစ္စတားက ကွာခြားချက်ကို ရှင်းပြပေးနိုင်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်သည်။
သူမက သူမ၏ ပခုံးစလွယ်ကြိုးကို ချိန်ညှိလိုက်သည်။
ထုံးစံအတိုင်း သူမသည် ချက်ချင်း ထပ်ပြောစရာ စကားမရှိတော့ပေ။
“ဒီလူကို မင်းသိလား” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“ကောင်းကောင်းတော့ မသိဘူး။ ကျွန်မ ငယ်သေးတယ်လေ”
သူမ၏လက်ချောင်းများက အိတ်ငယ်လေးကို ထိကိုင်မိသွားသည်။
တက်ဆာ ပေးခဲ့သော သစ်သား ယုန်ရုပ်ကလေးသည် အဲ့ဒီအထဲတွင် ရှိနေသည်။ သူမကို ဘယ်သူမှ မကြည့်နေဘူးလို့ ထင်တဲ့အချိန်မှာ အဲ့ဒါကို ထုတ်ကြည့်နေတာကို ကျွန်ုပ် တစ်ခါ မြင်ဖူးသည်။
“ဘာတွေများ ကြားချင်နေလဲ”
သူမက ဖွင့်ထားသော တံခါးပေါက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် မီးဖိုချောင်မှ ကလေးငယ်နှစ်ဦးက ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ဘယ်ဘက်က ပိုလေးသလဲဆိုပြီး အငြင်းပွားနေကြသည်။
“မသိဘူး” သူမက ဆိုသည်။ “အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးတာမျိုးပေါ့”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ရက်သုံးရက်နဲ့ တန်ပါတယ်”
သူမ၏နားရွက်လေးများ အနည်းငယ် တောင့်သွားသည်။
“ကျွန်မလည်း အဲ့ဒီလို ထင်ပါတယ်”
သူမက ထွက်သွားရန် လှည့်အထွက်တွင် နောက်သို့ တစ်ချက် ပြန်ငဲ့ကြည့်သည်။
“ရှင်ကတော့ ဆက်လေ့ကျင့်သင့်တယ်”
“မင်းရောက်လာတုန်းကလည်း ငါလေ့ကျင့်နေတာပဲလေ”
“ဒါဆိုရင်တော့ မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတာပေါ့”
ကျွန်ုပ် ဖြေကြားခွင့်မရလိုက်ခင်မှာပင် သူမ ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အယ်လစ္စတားက ဓားတစ်လက်ကိုင်ကာ ပြန်ရောက်လာသည်။
ပို၍လေးသော ဓားတစ်လက် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် မယ်လိုဒီ၏ အချိန်ကိုက် လုပ်တတ်မှုကို လေးစားမိလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကြားနာမှုနှင့်ပတ်သက်သော ပထမဆုံးသတင်းစကားသည် လေးရက်အကြာတွင် ရောက်ရှိလာသည်။
မဲရိုးနှင့် ဂျေလန်တို့သည် သူတို့၏ တည်းခိုခန်းသို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကြားနာစစ်ဆေးမှုများ စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
မေရီသည် ကျွန်ုပ်နှင့် အက်ဗလင်တို့ နေ့လယ်စာ စားနေကြသော ထိုင်ခုံငယ်ခန်းလေးထဲသို့ စာကို ယူလာပေးသည်။
ကျွန်ုပ် ဇွန်းကို ချလိုက်သည်အထိ သူမ စောင့်နေခဲ့သည်။
“နှစ်ယောက်စလုံးက ပထမဆုံး ထွက်ဆိုချက်ကို ပေးကြပြီးပါပြီ”
“ဘယ်လိုနေလဲ”
“မဲရိုးက အခန်းထဲမှာ အေးတယ်လို့ ပြောပါတယ်”
ကျွန်ုပ် ဆက်စပ်စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
မေရီက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“စာရေးဆရာက သည်းခံပေးတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဂျေလန်ကိုတော့ ထိုင်ခွင့်ပေးခဲ့ပါတယ်”
“ဗော့စ်ရော”
“ရောက်နေပါတယ်”
အဲ့ဒီအောက်မှာ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ ရှိနေသေးသည်။
လိုက်ပါသွားသော စာရေးတစ်ဦး၏ ကျဉ်းမြောင်းသေသပ်သော စာကြောင်းများဖြင့် ရေးသားထားသော ဖော်ပြချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဗော့စ်၏ ရှေ့နေက မဲရိုးကို ဂရေးကိပ်က သူမကို လုပ်ခလစာ ပေးသလားဟု မေးခဲ့သည်။
သူမက ပေးသည်ဟု ဖြေခဲ့သည်။
သူမသည် ၎င်း၏ဘုရင်မှ အပ်နှင်းထားသော ရာထူးကို ရယူထားသလောဟု သူက ထပ်မံမေးမြန်းခဲ့သည်။
သူမက ဟုတ်ကဲ့ဟု ထပ်မံဖြေကြားခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူက ကျွန်ုပ်အပေါ် ကျေးဇူးတင်စိတ် ရှိသလားဟု မေးခဲ့သည်။
မေရီက ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။
“သူမ ဘယ်လိုဖြေလဲ” အက်ဗလင်က မေးသည်။
မေရီက ဆက်ဖတ်ပြသည်။
“‘သူက တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ခင်ဗျားတို့ကို ဖြေဖို့ ဒီနေရာကို ကျွန်မ ရောက်လာနိုင်တာ ဖြစ်ပါတယ်’”
ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ ပန်းကန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
ရှေ့နေက ဆက်လက်မေးမြန်းခဲ့သည်။
မဲရိုးသည် သူမသိသမျှကို ဖြေကြားခဲ့ပြီး သူပြောသည်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင် တည့်မတ်ပေးခဲ့ကာ သူမ ထွက်ပြေးပြီးနောက် ဘဲလ်ခရော့စ် (Bellcross) တွင် ကုမ္ပဏီလှည်းမည်မျှ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို ခန့်မှန်းပြောဆိုရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
ဂျေလန်က အနောက်ဘက်လမ်းကျဉ်းအကြောင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည်။
ပိတ်ဆို့ခံထားရသော ထွက်ပေါက်များ အကြောင်းကိုလည်းကောင်း။
မီးလောင်ကျွမ်းမှုများ မဖြစ်ပွားမီ သူမြင်ခဲ့ရသော ခုံတန်းတပ်ဆင်မှုများ အကြောင်းကိုလည်းကောင်း။
အတိအကျ ရက်စွဲကို မေးမြန်းသည့်အခို့တွင် သူက ရက်စွဲအတိအကျကို မပေးနိုင်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ သို့သော် အလုပ်သမားများ သစ်သားအရည်အသွေးညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် သူတိုင်ကြားခဲ့ရသဖြင့် ထိုအလုပ်ကို မှတ်မိနေကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။
လှည်းဘီးပြုပြင်သူ၏ စာရင်းဇယားအရ ထိုပစ္စည်းများသည် ထိုအပတ်အတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
“တရားရုံးက စစ်ဆေးဖို့အတွက် တရားဝင် အသိအမှတ်ပြု မှတ်တမ်းတွေကို လက်ခံခဲ့ပါတယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။ “သူတို့ကိုင်တွယ်ပုံအပေါ် ကန့်ကွက်မှုကတော့ မအောင်မြင်ပါဘူး”
“ကောင်းပြီလေ”
ကျွန်ုပ် ခံစားရသော စိတ်သက်သာရာရမှုကို ဖော်ပြရန် ဤစကားလုံးလေးက သေးငယ်လွန်းနေသည်။
“ဆုံးဖြတ်ချက်တော့ မထွက်သေးပါဘူး”
“ငါသိပါတယ်”
“မနက်ဖြန်ဆိုရင် သက်သေတွေ ထပ်စစ်မှာပါ”
အက်ဗလင်က စာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“ဒီည ပြန်စာ ရေးကြမလား”
မေရီက စာကို သူမလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
စာအောက်ဆုံး၊ တရားဝင် ဖော်ပြချက်၏အောက်ဘက်တွင် ဂျေလန်က လက်ရေးပုံစံကွဲဖြင့် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထပ်ဖြည့်ထားသည်။
စိုစွတ်တဲ့ရာသီဥတုမှာ တံခါးက ဂျပ်နေတတ်ပါတယ်။ မပြင်ခင်ကတည်းက ကျွန်တော် ကြိုပြောထားပါတယ်။
ကျွန်ုပ် ရယ်မောမိသွားသည်။
အက်ဗလင်က ၎င်းကို ဖတ်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“အီလီနော်တော့ ကြိုက်မှာ သေချာတယ်”
ညစာစားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်စာ ရေးခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်က အဝတ်လျှော်ရုံအကြောင်းနှင့် အိမ်တန်းအသစ်များထဲသို့ ပထမဆုံး ပြောင်းရွှေ့လာကြသည့် မိသားစုများအကြောင်းကို ရေးသားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်ကတော့ တံခါးဂျပ်နေခြင်းသည် တံခါးချပ်ပြဿနာကြောင့်လော၊ သို့မဟုတ် ဖောင်းလာသောဘောင်ကြောင့်လောဆိုသည်ကို အီလီနော်က သိချင်နေကြောင်း ဂျေလန်ထံသို့ ရေးသားပေးပို့ခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ပြောစရာ အသုံးဝင်မယ့်အရာတစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေလို့ပါ”
သူမက စာမျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် ရေးပြီးပြီပဲလေ”
“တံခါးအကြောင်းကိုလေ”
“သူကရှင်ဆီကို တံခါးအကြောင်း ရေးခဲ့တာပဲလေ”
မှန်ပေသည်။
ဘဲလ်ခရော့စ်ကျောင်းမှ စာရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် အဘီဂေးလ်၏ အတန်းကလည်း ပြန်စာရေးရန် ပြင်ဆင်နေကြောင်း ကျွန်ုပ် ထပ်ဖြည့်ရေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့ အိမ်ပြန်လာသည့်အခါတိုင်း အခန်းများ အသင့်ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ကြောင်း ရေးခဲ့သည်။
ထိုမျှဖြင့်သာ ကျွန်ုပ် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က မင်ခြောက်စေရန် သဲမှုန့်ဖြူးလိုက်သည်။
သူမက စားပွဲပေါ်သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်စဉ် ကျွန်ုပ်တို့၏ တံတောင်ဆစ်များ ထိမိသွားကြသည်။
“ရှင်က စားပွဲနေရာအများကြီးကို ယူထားတာပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ငါက ဘုရင်လေ”
“ကျွန်မ စာချုပ်ကို ဖတ်ဖူးပါတယ်။ တံတောင်ဆစ်နေရာအတွက်တော့ သီးသန့်မပါပါဘူး”
ကျွန်ုပ် လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။
သူမက အခကြေးငွေအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။
ဒါက သင့်လျော်သော အစီအစဉ်တစ်ခုဟု ထင်ရပေသည်။
မယ်လိုဒီသည် နောက်တစ်နေ့ ညနေပိုင်းတွင် ပြန်ရောက်လာသည်။
သူမတွင် ဘီထရစ်အတွက် အခြောက်ခံမှိုတစ်အိတ်၊ ပြုပြင်ထားသော သူမ၏ဝတ်ရုံကြိုးနှင့် သူမ၏အမေ မုန့်ခိုးစားခဲ့ဖူးသည့် ဖြစ်ရပ်အကြောင်း ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပါလာခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးအပိုင်းကိုမူ ကျွန်ုပ် လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပါ။
“မုန့်တစ်လုံးလုံးကိုလား” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“အလုံးကြီးကြီးလေ”
ကျွန်ုပ်တို့သည် နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် မီးဖိုချောင်ဥယျာဉ်ဘေးတွင် ထိုင်နေကြသည်။ အက်ဗလင်က လက်ဖက်ရည် ယူလာပေးသည်။ မေရီက စာပေးစာယူစာရွက်စာတမ်းများကို ယူလာပေးပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝိုင်းဝန်းဖိအားပေးမှုကြောင့် ၎င်းတို့ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။
“အဲ့တုန်းက သူက အသက်ဆယ့်လေးနှစ်ပါ” ဟု မယ်လိုဒီက ပြောပြသည်။ “ကုန်သည်က သူ့လှည်းကို ချပေးတဲ့ သူ့အနောက်အတွက် လုပ်ခကို ပေးဖို့ ငြင်းခဲ့လို့တဲ့”
“ဒါနဲ့ သူက အခကြေးငွေကို အတင်းယူတာပေါ့”
“သူက မုန့်ကို ယူလိုက်တာ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီအထဲက တစ်ဝက်ကို ကုန်သည်ရဲ့ဇနီးကို ပေးလိုက်တယ်”
မေရီက သူမ၏ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲ”
“သူ့ကို ယူထားတဲ့ ဘယ်သူမဆို ချိုမြိန်တဲ့အရာတစ်ခုနဲ့ ထိုက်တန်တယ်လို့ သူက ပြောခဲ့တယ်”
အက်ဗလင်က အရင်ဆုံး ရယ်မောလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီကလည်း လိုက်ရယ်သည်။
ကျွန်ုပ် သူမရယ်သံကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြားဖူးသော်လည်း များသောအားဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို စနောက်သောအခါမျိုးတွင်သာ ဖြစ်သည်။
ဒီတစ်ခါ ရယ်သံကတော့ ပို၍ ကြာရှည်နေသည်။
“ဘယ်သူက မင်းကို ပြောပြတာလဲ” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“ဇနီးဖြစ်သူ ကိုယ်တိုင်ပေါ့”
ဒီစကားကတော့ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးကို ဆက်မပြောနိုင်အောင် ရယ်မောစေခဲ့သည်။
ရယ်မောသံများ ငြိမ်ကျသွားသောအခါ မယ်လိုဒီသည် သစ်သားယုန်ရုပ်ကလေးကို အိတ်ထဲမှ ထုတ်၍ ခုံတန်းပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“သူ ဒါကိုလည်း မှတ်မိနေတယ်။ ကျွန်မအမေက ကာရာဗန်ကို လမ်းပြပေးလို့ ပထမဆုံးရတဲ့ ငွေနဲ့ ဒါကို ဝယ်ခဲ့တာပါ”
သူမက ၎င်းကို ဖွယ်ဖွယ်ရာရာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့တုန်းကတည်းက နားတစ်ဖက်က စောင်းနေတာပါပဲ”
“သွားခဲ့ရတာ ဝမ်းသာလား” အက်ဗလင်က မေးသည်။
မယ်လိုဒီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ သူတို့ကို ဂရေးကိပ်အကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်”
“ဘုရင်ရဲ့ စစ်ရေးပါရမီထူးချွန်ပုံအကြောင်းရော ပါရဲ့လား” ကျွန်ုပ် စနောက်လိုက်သည်။
“သိုးတွေအကြောင်းတော့ ပြောပြဖြစ်ခဲ့တယ်”
မေရီမှာ သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချထားလိုက်ရသည်။
ရက်ရည်များ ပိုမိုနွေးထွေးလာသည်။
နံနက်ခင်းအလုပ်များကို ပိုမိုစောစီးစွာ စတင်ကြသည်။ ညစာစားချိန်အထိ ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်ထားကြသည်။ စျေးကွက်တွင် ပန်းသည်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း သူမ၏ပစ္စည်းများမှာ တောင်ဘက်အစွန်းများမှ သူမ၏သားများ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သော အရာများအပေါ်တွင်သာ အဓိက မူတည်နေသည်။
တံခါးပေါက်တံတားကို စစ်ဆေးပြီး အပြန်လမ်းတွင် ကျွန်ုပ်က ပန်းစည်းငယ်တစ်ခုကို ဝယ်လာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ပန်းပွင့်သုံးပွင့်မှာ ခြောက်သွေ့၍ ကြွေကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက ၎င်းတို့ကို တော်ဝင်ဥယျာဉ်မှ လာသကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားလက်ခံလိုက်သည်။
“ဒါတွေအားလုံးကို လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သယ်လာတာလား”
“အင်း”
“ရှင် စာရွက်တစ်ရွက်လောက် တောင်းပြီး ထုပ်လာခဲ့ရင် ရသားနဲ့”
“အဲ့ဒါကို နောက်ကျမှ သိသွားလို့ပါ”
သူမက ရေဘူးရှည်ငယ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ကာ သူမ၏စားပွဲပေါ်တွင် ပန်းများကို စီစဉ်ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်က ဘက်တစ်ဖက်သို့ စောင်းကျနေသည်။
သူမက ၎င်းကို အဲ့ဒီအတိုင်း ထားခဲ့သည်။
ထိုညနေပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်သည် ကြွေကျနေသော ပန်းပွင့်ဖတ်များကို စာကြွင်းစက္ကူနှစ်ရွက်ကြားတွင် ဖိသိပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျွန်ုပ် ဘာမှ မပြောခဲ့ပါ။
ဂါရစ်က ငါးမျှားတံတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် တံခါးဝမှ ဝင်လာချိန်တွင် ကျွန်ုပ်၏ မွေးနေ့ရောက်ရန် ကိုးရက်သာ လိုတော့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူကလည်း ကျွန်ုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“နာရီဝက်လောက် အفرဲရှိလား”
“ရှိပါတယ်”
“သွားကြရအောင်”
ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို ကုတ်အကျီနှင့်တကွ ကောင်စီခန်းထဲမှ ထွက်ခိုင်းလိုက်သည်။
ဂါရစ်က ငါးမျှားတံ ဒုတိယတစ်လက်ကိုပါ ယူလာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် မြို့တော်အောက်ဘက်ရှိ ငြိမ်သက်သော မြစ်လက်တံတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြပြီး တာဝန်ကျေပွန်ပုံရသော အစောင့်နှစ်ဦးက သင့်လျော်သော အကွာအဝေးမှ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့ ဘာမှ မမိကြပေ။
ဂါရစ်ကမူ စိတ်ကျေနပ်နေပုံရသည်။
ငါးမိခြင်း၊ မမိခြင်းက အဓိက မဟုတ်ကြောင်းကို ကျွန်ုပ် သဘောပေါက်လာသည်။
“ရှင်က မွေးနေ့ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပဲ လုပ်ချင်နေတယ်လို့ ဟယ်လီနာက ပြောတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ညစာလေးပါပဲ”
“သူက အဲ့ဒါကို လက်ခံပြီးပါပြီ”
“ကြားရတာ စိတ်ချမ်းသာစရာပဲ”
“ညစာပွဲတစ်ခုမှာ ဘယ်လောက်အထိ ဖြစ်နိုင်လဲဆိုတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူက ခိုင်မာတဲ့ အမြင်တွေ ရှိတယ်လေ”
ကျွန်ုပ်သည် ငါးမျှားကြိုးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်ုပ် စိုးရိမ်ရဦးမလား”
“မလိုပါဘူး”
သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။
“မသွားခင်မှာ အစာပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ စားသွားသင့်တယ်”
မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းတွင် ငှက်ငယ်တစ်ကောင်သည် ကိုင်းညွတ်နေသော သစ်ကိုင်းပေါ်သို့ နားလိုက်ကာ ခါးနာသကဲ့သို့ ဖျတ်ခနဲ ခါယမ်းလိုက်သည်။
ဂါရစ်က သူ၏ ကိုင်တွယ်မှုကို ချိန်ညှိလိုက်သည်။
“အက်ဗလင်က သူ့မွေးနေ့လက်ဆောင်တွေကို သူ့ဘာသာသူ ရွေးချယ်ဖို့ အမြဲ တောင်းဆိုတတ်တယ်”
“သူ ဘာတွေ ရွေးလဲ”
“တစ်ခါက ကျောက်ခွက်တစ်လုံးလေ”
“ကောင်းတဲ့ ကျောက်ခွက်လား”
“အရမ်း ချောမွေ့တယ်”
“ရှင် အခုထိ သိမ်းထားသေးလား”
သူက အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားပုံရသည်။
“သေချာပေါက်ပေါ့”
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်သည်။
“သူ ဒီကို ပထမဆုံးရောက်လာတုန်းက ရှင်ဆီကို ပို့ခဲ့တဲ့ စာတွေအားလုံးကို ရှင် သိမ်းထားတယ်လို့ သူ ပြောပြဖူးတယ်”
“ငါ သိမ်းထားပါတယ်”
“မကောင်းတဲ့ စာတွေတောင် ပါသေးလား”
“အဲ့ဒါတွေက ပိုတောင် ပါသေးတယ်။ အဲ့ဒါတွေက ပိုပြီး အချက်အလက်ပြည့်စုံတယ်လေ”
ကျွန်ုပ်သည် သူ့ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ရေပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် သူက ဆက်ပြောသည်။ “နောက်ပိုင်း ကျတော့မှ အဲ့ဒီအချက်အလက်တွေ နည်းသွားတာပါ”
“ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ”
“မင်း ဘာစားပြီးပြီလဲဆိုတာတွေပဲ ပိုများလာတယ်။ မင်းရဲ့နံရံတွေက ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိရဲ့လားဆိုတာမျိုးတွေက နည်းသွားတယ်”
ကျွန်ုပ် တစ်ဖန် ပြုံးမိပြန်သည်။
ဂါရစ်က ၎င်းကို သတိထားမိသည်။
သို့သော် သူ ဘာမှ မပြောပေ။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ ငါးမျှားမျောတံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်သည် အလွန်အမင်း အလျင်စလို ဆွဲတင်လိုက်မိရာ ကြိုးက ငါးမျှားတံထိပ်တွင် ရစ်ပတ်သွားပြီး အစာကို မြည်းစမ်းနေသော သတ္တဝါလေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရတော့သည်။
ဂါရစ်က ရလဒ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“အဲ့ဒီကနေ စကြတာပေါ့” ဟု သူက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်တို့၏ အခန်းထဲတွင် ရှိနေသည်။
သူမက စာအုပ်မှ မျက်နှာလွှဲကာ မော့ကြည့်သည်။
“ဘာမှ မမိခဲ့ဘူးလား”
“ရှင့်အဖေက တိုးတက်သင့်တဲ့ အချက်အလက်များစွာကို သတ်မှတ်ပေးခဲ့ပါတယ်”
“အောင်မြင်မှု ရှိတယ်လို့ ဆိုရမှာပေါ့”
ကျွန်ုပ် သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ မီးတောက်ကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်က “ကာရာဗန်က ကျွန်တော့်မွေးနေ့ရောက်ရင် အမြဲတမ်း ပွက်လောရိုက်အောင် လုပ်တတ်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ဤသို့ပြောရန် ကြိုတင် မစဉ်းစားထားခဲ့ပါ။
မြစ်နားမှစ၍ ဤစကားများက ကျွန်ုပ်၏ရင်ထဲတွင် စွဲနေခဲ့သည်။
“သူက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း အရမ်းစောစော နိုးခိုင်းတတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ လူလားမြောက်နေပြီဆိုတာ သိနေကြချိန်တောင်မှပေါ့”
“ရှင်ကရော သူ့ကို အဲ့လိုပဲ လုပ်ခဲ့လား”
“ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် စောင်းနေသော မုန့်တစ်လုံးအကြောင်း၊ ဖယောင်းတိုင်များကို မှားယွင်းစွာ စီစဉ်ထားသည်ဟု ကာရာဗန်က ဇွတ်ပြောခဲ့ခြင်းအကြောင်း၊ မိုးရွာသဖြင့် အစီအစဉ်အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီး အထဲတွင် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေခဲ့ကြရသည့် မွေးနေ့တစ်ရက်အကြောင်းတို့ကို သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။
အဲ့ဒီတုန်းကတော့ စိတ်ပျက်ခဲ့ရသည်ကို မှတ်မိနေသည်။
ယခုမူ ထိုအချိန်ထဲမှ နာရီဝက်လောက်ကို ရဖို့အတွက်ဆိုလျှင် မည်သည်ကိုမဆို ပေးဆပ်ရန် အသင့်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ အသံ တိမ်ဝင်သွားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ဆက်ပြောနိုင်သည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
“ဒီမွေးနေ့ကိုတော့ တကယ် မျှော်လင့်နေမိတယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။
“ရှင် ခွင့်ပြုထားပါတယ်”
“ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ပြောပြနိုင်ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲလို့ တွေးမိနေလို့ပါ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီချလိုက်သည်။
“ရှင် သူ့ကို ဘာတွေ ပြောပြချင်လဲ”
ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အခန်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ပန်းများ။
သစ်သားအိမ်ငယ်လေး။
ဘေးမှ မြင်းရုပ်လေး။
သူမ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ဖွင့်လျက်သားရှိနေသော ကျွန်ုပ်၏ဇနီး၏စာအုပ်၊ စာမျက်နှာကို မှတ်သားထားဆဲဖြစ်သော လက်ချောင်းတစ်ချောင်း။
“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်ဆိုတာကိုပေါ့”
ကျွန်ုပ်၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တင်းကျပ်လာသည်။
“ဒီမှာ လူတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုပေါ့”
အက်ဗလင်၏လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူမက “ရေးချင်လား” ဟု မေးသည်။
“သူမ မရနိုင်တော့ပါဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ် ၎င်းကို စဉ်းစားကြည့်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က စားပွဲပေါ်မှ စာရွက်ကို ယူလာကာ ကျွန်ုပ် အစပြုရန် ကြိုးစားနေစဉ် ဘေးတွင် ထိုင်ပေးနေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏နာမည်ကို ရေးလိုက်သည်။
နောက်စာကြောင်းက ပို၍ လွယ်ကူလာသည်။
သူမကို ရှင် သဘောကျမှာ သေချာတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်မှနေ၍ ဖတ်ကြည့်သည်။
သူမ ဘာမှ မပြောပေ။
ကျွန်ုပ်က ကျွန်တော့်ဇနီးအကြောင်းကို နှမဖြစ်သူအား ပြောပြနေစဉ် သူမက အနည်းငယ်သာ ပို၍ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။