အခန်း (၆၂) - ငါတို့ အိမ်ပြန်သယ်လာခဲ့ကြတဲ့ အရာများ
မနက်လင်းလာတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျောင်းခန်းထဲမှာ ကုလားကာတွေ တပ်ဆင်ထားပေးပြီး ဖြစ်နေသည်။
သူတို့က အလျား မတူကြပေ။
တစ်ချပ်က ပန်းပုံတွေနဲ့ ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ချပ်ကတော့ အရင်တုန်းက စားပွဲခုံကို အုပ်ခဲ့ဖူးပုံရတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ဂျာလန်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ရင်း ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
“အန်ဝင် ရှာတွေ့ခဲ့တာလေ”
“ကြည့်လို့ ကောင်းသားပဲ”
“သန့်ရှင်းသွားတာပေါ့” သူက ပြောသည်။ “အစကတော့ ဒီလိုပဲ စတင်ရတာပေါ့ဗਾ”
ရင်ပြင်ကျယ်တစ်ဖက်မှာတော့ အက်ဗလင်က လက်တီနဲ့အတူ စောင်တစ်ထည်ကို ခေါက်ကူညီပေးနေသည်။ လက်တီက ထောင့်စွန်းချင်း အတိအကျ ကိုက်ညီရမယ်လို့ တဇွတ်ထိုး လုပ်နေပြီး အက်ဗလင်ကလည်း အဲဒီအချက်ကို အလေးအနက်ထား ကူညီပေးနေတာမို့ အဲဒီလုပ်ငန်းစဉ်က အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေပေသည်။
“သူ မပြန်တော့ဘူးလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“လက်တီကို ပြောတာလား”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“သူ့အဖေက ပြန်လာချင်နေတယ်။ ကုထုံးဆရာက သူ့ခြေထောက်ကို အရင်ဆုံး သန်မာလာစေချင်တယ်။ အန်ဝင်ကတော့ ဒီကိုခေါ်လာပြီးမှ သူက ပြန်ဆွဲခေါ်သွားဖို့ ဖြစ်နေရင် ဘာမှအဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလို့ ပြောတယ်”
“အန်ဝင်နဲ့တော့ အတော်တူသားပဲ”
“သူက အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲလေ”
သူ့စကားထဲမှာ ကြည်နူးမှုတွေ ပါနေတာကြောင့် အန်ဝင်က လူတွေကို မိုက်မဲတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ မချမိအောင် တားဆီးခဲ့လို့ ဘဲလ်ခရော့စ်ကနေ အသက်ဆက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့သူ ဘယ်လောက်တောင် ရှိလိမ့်မလဲလို့ ကျွန်တော် တွေးမိသွားသည်။
ဂျာလန်က သူရဲ့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လက်ထဲမှာ လှည့်နေသည်။
“ကျွန်တော် လာမယ့်တစ်ပတ် ကြားနာစစ်ဆေးမှုအတွက် ထွက်သွားရတော့မယ်”
“သိပါတယ်”
“ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်တွေကို ရေးမှတ်ထားပြီးပြီ”
သူက ရင်ပြင်တစ်ဖက်က အိမ်တစ်အိမ်ရဲ့ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“တချို့ဟာတွေတော့ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း မှတ်မိတယ်။ တချို့ဟာတွေကိုတော့ အစဉ်လိုက် မစီတတ်တော့ဘူး”
“အဲဒီအတိုင်းပဲ သူတို့ကို ပြောပြလိုက်ပါ”
“အဲဒါ လုံလောက်ပါ့မလား”
ကျွန်တော် “လုံလောက်ပါတယ်” လို့ ပြောချင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို မပြောဘဲ “အမှန်တရားအတိုင်း ဖြစ်မှာပါ” လို့ပဲ ပြောလိုက်သည်။
သူ နှေးကွေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ခဏကြာတော့ သူက ပစ္စည်းသိုလှောင်ရုံဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ခင်ဗျား မသွားခင် တံခါးတွေကို လာကြည့်ပါဦး။ အခုတော့ သေသေချာချာ ပိတ်လို့ရနေပြီ”
ကျွန်တော် လိုက်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့တွေ ပေါင်မုန့်နှစ်လုံး၊ ဆီးသီးယိုတစ်အိုးနဲ့ ကလေးလက်ရေးတွေနဲ့ ရေးထားတဲ့ အဘီဂေးအတွက် စာရွက်ခေါက်တစ်ရွက်ကို အိမ်ပြန်သယ်လာခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်က စာရွက် မစိုအောင် သူ့ကုတ်အင်္ကျီအထဲမှာ ထည့်သယ်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်က ပေါင်မုန့်ကို ကိုင်လာခဲ့သည်။
ဂရေးကိပ်ကို အဝေးကနေ စမြင်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့လက်ထဲမှာ ပေါင်မုန့် တစ်လုံးနဲ့ တစ်ဝက်ပဲ ကျန်တော့သည်။
မယ်လိုဒီက အဲဒါကို သတိထားမိလိုက်သည်။
“ရှင်တို့ တောင်းစားလည်း ရသားပဲ”
“မင်းမှာလည်း ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပါပြီးသားပဲ ထင်နေတာ”
“ပါတာပေါ့”
“ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့ဟာကို လာကြည့်နေတာလဲ”
“ရှင်တို့ဟာက အခုထိ ကျန်နေသေးလို့လေ”
အက်ဗလင်က ပေါင်မုန့်တစ်စွန်းကို ချိုးပြီး သူ့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒါ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေ စားတဲ့ ပေါင်မုန့်နော်” ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“သစ္စာရှိတဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ဆက်ရှိနေတာပဲဟာ”
မယ်လိုဒီက အကြီးကြီး တစ်ကိုက် ကိုက်ချလိုက်သည်။
နေ့လယ်ခင်း နေရောင်အောက်မှာ ရဲတိုက်တံခါးကြီးတွေက ပွင့်လျက်သား ရှိနေသည်။ ပန်းရန်ဆရာတစ်ဦးက အပြင်ဘက် တံခါးမကြီးမှာ အင်္ဂတေအသစ်တွေကို အက်ကြောင်းထဲ လိုက်ဖြည့်နေသည်။ နိုင်ငံတော်ရဲ့ အဝင်ဝကို သူတို့ရဲ့ ဘဝအကြောင်း ပြန်စဉ်းစားတွေးတောဖို့ နေရာအဖြစ် ရွေးချယ်ထားပုံရတဲ့ သိုးသုံးကောင်နဲ့ သိုးကျောင်းသားတစ်ဦး အငြင်းပွားနေတုန်း လှည်းနှစ်စီးက စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
အထဲကို ဝင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့အားလုံး အားထုတ်လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြန်ရောက်လာမှုကို ကျွန်တော့်ဖိနပ်ကို လာနင်းတဲ့ သိုးတစ်ကောင်က ကြိုဆိုလိုက်ပါတယ်။
မေရီက ကျွန်တော်တို့ကို အောက်ဘက် ဝင်းအတွင်းမှာ လာတွေ့သည်။
သူ့လက်မောင်းအောက်မှာ တံဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ သေတ္တာတစ်လုံး ပါလာသည်။
ခဏလောက်ကတော့ တရားရုံးက ထုတ်ပြန်တဲ့ နောက်ထပ် အကြောင်းကြားစာတစ်ခုခု ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်လိုက်မိသည်။
ဒါပေမဲ့ သူမ ပြုံးပြလိုက်သည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမလည်း အဲဒါကို သတိထားမိလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ငွေကြော (Silvervein) ကနေ ရတဲ့ ငွေတွေ ရောက်လာပြီ”
“စစ်ဆေးပြီးပြီလား”
“ရောင်းချလို့ ပြီးသွားပြီ”
သူမက သေတ္တာကို အသာအယာ မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“အဲဒါတွေကို ဘယ်သူမှ မသုံးရသေးခင် ခင်ဗျားကို ဟက်ဆာက တွေ့ချင်နေတယ်”
ဘဏ္ဍာတိုက်ဘက်က စာရင်းဇယားခန်းငယ်လေးထဲမှာ ဟက်ဆာ၊ ဘီထရစ်၊ အီလီနော်နဲ့ ရဲတိုက်ထဲကို ငွေသေတ္တာကြီး သယ်လာရတာ မနှစ်မြို့စရာ တာဝန်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မျက်နှာပေးနဲ့ ဖော်ပြနေတဲ့ စာရေးတစ်ယောက်တို့နဲ့အတူ ဟက်ဆာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မေရီက သေတ္တာကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
အထဲမှာ ငွေဒင်္ဂါးတွေက စနစ်တကျ အထပ်လိုက် ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် အဲဒါတွေကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ပြီးတော့ ဟက်ဆာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“သတ္တုစွန့်ပစ်မြေစာပုံတွေကနေ ရတာလား”
“ခွဲထုတ်တယ်၊ ဆေးကြောတယ်၊ စစ်ဆေးတယ်၊ ပြီးတော့ ရောင်းချခဲ့တယ်” သူမက ပြောသည်။ “အဆင့်တိုင်းအတွက် ကုန်ကျစရိတ်တွေ ရှိတာပေါ့”
မေရီက သေတ္တာဘေးမှာ စာရွက်တစ်ရွက် ချလိုက်သည်။
လုပ်အားခ။ သယ်ယူပို့ဆောင်ခ။ သတ္တုစစ်ဆေးခ။ ကိရိယာတန်ဆာပလာများ။ ပျက်စီးသွားတဲ့ ဆန်ကာခွက် အစားထိုးမှုများ။
အောက်ဆုံးမှာ စုစုပေါင်း ပမာဏက အပေါ်ဆုံးက ပမာဏထက် အများကြီး နည်းသွားပေမဲ့—
လက်ရှိ အခြေအနေကတော့ အပေါင်းလက္ခဏာ ဆောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ပိုင်တာ ဖြစ်ဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ငွေဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
အနားစက တစ်နေရာမှာ ပွန်းပဲ့ချောမွေ့နေသည်။ ကျွန်တော်တို့ ရောင်းလိုက်တဲ့ ငွေတွေက တခြားတစ်နေရာမှာ ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်ပြီး၊ အခნဲဆို အရည်ကျိုဖို့ စောင့်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဒီဒင်္ဂါးပြားကတော့ တခြားလူတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
ကြည့်ရတာ ထူးဆန်းလောက်အောင် ရိုးစင်း သာမန်ဆန်နေသည်။
“အဲဒါနဲ့ ဘယ်လောက်အထိ လုပ်လို့ရနိုင်မလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ကတိပေးထားတဲ့ အရန်ငွေကို ဖယ်ပြီးရင်တော့ပေါ့” မေရီက ပြောသည်။ “ဈေးဘက်က ရေနုတ်မြောင်းပစ္စည်းတွေကို အဆုံးသတ်မယ်၊ အတည်ပြုပြီးသား လျော်ကြေးအရစ်ကျကို ပေးချေမယ်၊ ပြီးရင် ကျန်ငွေအနည်းငယ်ကို ဖယ်ထားမယ်”
အီလီနော်က ရှေ့ကို ကိုင်းလာသည်။
“ဒီတစ်ခါ ရေနုတ်မြောင်းဈေးနှုန်းထဲမှာ သံဇကာတွေလည်း ပါပြီးသားနော်”
ဘီထရစ်က အဲဒီစကားကို သဘောကျသွားပုံရသည်။
ဟက်ဆာကတော့ သဘောမကျပေ။
“လိုဏ်ခေါင်းက စုပ်စက် ဒုတိယအလုံး တစ်လုံး လိုသေးတယ်”
မေရီက တခြားစာကြောင်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“အဲဒါကို အရင်ကတည်းက ဖယ်ထားပြီးသားပါ”
“အမှန်တကယ် အလုပ်လုပ်မယ့် စုပ်စက် ဒုတိယအလုံးလေ”
“ကျွန်မကတော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ တွက်ထားတာပေါ့”
“ငွေတွေ ရောက်လာပြီဆိုတာနဲ့ လူတွေက အမျိုးမျိုး တွက်ချက်ကြတာပဲလေ”
ကျွန်တော် ငွေဒင်္ဂါးကို ချလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အလုပ်လုပ်မယ့် စုပ်စက်တစ်လုံး ဝယ်လိုက်ကြတာပေါ့”
ဟက်ဆာက ကုလားကာပေါ်ကို မှီချလိုက်သည်။
အဲဒီစကားက ဘယ်လို မိန့်ခွန်းရှည်ကြီးထက်မဆို သူမကို ပိုပြီး ကျေနပ်စေပုံရသည်။
ကျွန်တော်တို့ ငွေပေးချေမှုတွေကို အတည်ပြုလိုက်ကြသည်။
ပွဲတော် မလုပ်ပါ။ ခံတပ်နံရံတွေကနေ ကြေညာချက် မထုတ်ပါ။
စာရေးတစ်ယောက်က ဘဏ္ဍာတိုက်ဆီကို ညွှန်ကြားချက်တွေ သယ်သွားသည်။ အီလီနော်က အယ်လ်ဒရင်ကို သူ့ရဲ့ သံဇကာတွေ မှာလို့ရပြီဖြစ်ကြောင်း သွားပြောသည်။ ဘီထရစ်ကတော့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အိတ်တွေထဲက ဘာမဆို သိုလှောင်ရုံကို ပြန်ပို့လို့ရမလားလို့ မေးနေသည်။
အခန်းထဲမှာ လူတွေ ကုန်သွားတဲ့အခါ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။
“ခင်ဗျား စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသလိုပဲ”
“ဒီထက် ပိုခံစားရမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ”
“ပိုက်ဆံ ရှိလာတာကိုလား”
“အဲဒါတွေ ရှာပေးနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိလာတာကိုပေါ့”
သူမက ပိတ်ထားတဲ့ သေတ္တာကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လို ခံစားရလဲ”
ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
“အရာရာကို အဆုံးသတ်နိုင်တော့မယ့်ပုံစံမျိုးပဲ”
သူမရဲ့လက်က ကျွန်တော့်ကျောပြင်ပေါ်ကို ရောက်လာသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” သူမက ပြောသည်။ “ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်”
ကျွန်တော်တို့ မရှိခိုက်မှာ ခရမ်မ်က တစ်ခုခုကို လုပ်ပြီးသွားခဲ့သည်။
ကံဆိုးချင်တော့ အဲဒါက တံခါးတစ်ချပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
မေရီက အရှေ့ဘက် မီးဖိုချောင်အောက်က ရေနုတ်မြောင်းလုပ်ငန်းတွေကို လိုက်ပြတဲ့အချိန်မှာ အဲဒါကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့ခဲ့ရတာ ဖြစ်သည်။
မြင်းတစ်ကောင်စာလောက် ရှိတဲ့ ကြွက်ကြီးက ဝန်ဆောင်မှုလမ်းကြားထဲမှာ ရှေ့ခြေသည်းတွေကို ပူးပြီး အပြစ်ကင်းစင်လွန်းတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ထိုင်နေသည်။
သူ့ရဲ့နောက်မှာတော့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ သစ်သားတံခါးတစ်ချပ်ရဲ့ အောက်ပိုင်း အပိုင်းအစတွေ ပြန့်ကြဲနေသည်။
အီလီနော်က အပျက်အစီးတွေကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
မေရီက လက်ဝါးပိုက်ကြል လုပ်လိုက်သည်။
“သူ ပိတ်ဆို့နေတာကို တွေ့သွားလို့ပါ”
“သူ တံခါးကို တွေ့သွားတာ ဖြစ်မှာပေါ့” အီလီနော်က ပြောသည်။
“ပိတ်ဆို့နေတာက အဲဒီနောက်မှာလေ”
ခရမ်မ်ကို ထိန်းကျောင်းရတဲ့သူတွေထဲက တစ်ယောက်က သတိကြီးစွာနဲ့ လက်မြှောက်လာသည်။
“တကယ် ပိတ်ဆို့နေတာပါ ဗျ”
မေရီက သူ့ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
ပြိုကျနေတဲ့ ခြင်းတောင်းတစ်ခုနဲ့ ထုပ်ပိုးတဲ့ အဝတ်စတွေနောက်မှာ ရေတွေ ပိတ်ဆို့နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ခရမ်မ်ကတော့ သော့ကိုင်ထားတဲ့သူတစ်ယောက်ကို စောင့်နေတာက သူ့ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံရသည်။
ရေလမ်းကြောင်းကတော့ အခုအခါမှာ ရှင်းလင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။
တံခါးပေါက်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း အတော်များများလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။
ကျွန်တော် အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ရဲတိုက်စောင့် (Castellan) ရေ”
ရွှေရောင်မျက်လုံးကြီးက နံရံပေါ်မှာ ပေါ်လာသည်။
“အရှင်မင်းကြီး”
“သူ အဲဒီလမ်းကြားကို ဒီလို အပိုင်းပိုင်း မဖြိုဘဲ ဝင်လို့ရမလား”
“လက်ရှိတံခါးပေါက်က ရဲတိုက်စောင့်ရဲ့ ပမာဏနဲ့ မကိုက်ညီပါဘူး”
“အဲဒီအချက်ကိုတော့ ကျွန်မတို့ သဘောပေါက်ပြီးသားပါ” အီလီနော်က ပြောသည်။
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဘယ်ဘက် ခြောက်ကိုက်အကွာမှာ ပိုကျယ်တဲ့ ဝန်ဆောင်မှု အဝင်ဝတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကို နောက်ပိုင်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု လုပ်တဲ့အခါ ပိတ်လိုက်တာပါ”
အီလီနော် လှည့်လိုက်သည်။
သူမက နံရံကို လက် knuckles နဲ့ ခေါက်ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ခရမ်မ်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီအပိုင်းကိုပါ စားလိုက်လို့ ရသားပဲဟာကို”
မေရီက မကျေမနပ်နဲ့ အသံထွက်လာသည်။
ခရမ်မ်က သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ခေါင်းကြီးကို သူမရဲ့ပခုံးပေါ် မှီချလိုက်သည်။
သူမ တစ်လှမ်းစာ ယိုင်သွားပြီး ခြေထောက်ကို အခိုင်အမာ ရပ်ကာ သူ့ရဲ့ နားရွက်တစ်ဖက်ကို ကုတ်ပေးလိုက်သည်။
“ငါတို့ သင့်တော်တဲ့ အဝင်ဝတစ်ခု လုပ်ကြတာပေါ့” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ အဲဒီရေလမ်းကြောင်းပေါ်မှာလည်း သံဇကာတစ်ခု တပ်ထားလိုက်ပါဦး” အီလီနော်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို နောက်ထပ် ခြင်းတောင်းတစ်ခု ထပ်မပေးခင်ပေါ့”
ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာတဲ့အခါ မေရီက အောင်မြင်တဲ့ အလုပ်လုပ်ဆောင်မှုက တော်ဝင်ပစ္စည်းတွေကို ဖျက်ဆီးခွင့် မရှိကြောင်း သူ့ကို ရှင်းပြနေသည်။
သူမရဲ့လက်ကတော့ လှုပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ခင်းမှာတော့ ဟယ်လီနာက အဝတ်ချုပ်ဆရာမတစ်ယောက်၊ ခြင်းတောင်းတစ်ခုနဲ့ လုံးဝ သာမန်ကိစ္စသဘော သက်ရောက်တဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ ရောက်လာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က အဝတ်ချုပ်ဆရာမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အမေ”
“အဝတ်တိုင်းဖို့လေ”
“ဘာအတွက်လဲ”
“ခင်ဗျားရဲ့ ခင်ပွန်း မွေးနေ့အတွက်ပေါ့”
ကျွန်တော် တံခါးဝမှာ ရပ်သွားသည်။
“ကျွန်တော့်မွေးနေ့အတွက် အဝတ်တိုင်းဖို့ လိုလို့လား”
“ရှင်အတွက် မဟုတ်ပါဘူး” ဟယ်လီနာက ပြောသည်။
အဝတ်ချုပ်ဆရာမက ကျွန်တော့်ကို အစအဆုံး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ မှတ်စုတစ်ခု ရေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်မှာ သံသယတွေ ရှိနေမိသည်။
ဘီထရစ်က ပန်းကန်ပြားငယ်တစ်ခုကို ကိုင်ရင်း ကပ်လျက်အခန်းထဲ ထွက်လာသည်။ အပေါ်မှာ အမည်းရောင် လေးထောင့်တုံး သုံးတုံး တင်ထားသည်။
တခြား စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ အားလုံး ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားတော့သည်။
“အဲဒါ ချိုကလက်လား”
“စမ်းသပ်ကြည့်တာလေ” သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော် တစ်တုံးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
သူမက ပန်းကန်ပြားကို ဖယ်လိုက်သည်။
“မေးခွန်းတစ်ခုကို ဖြေပြီးမှယူ”
“ဘာမဆို မေးပါ”
“ရှင်မှတ်မိတဲ့ ကိတ်မုန့်က ချိုကလက်တွေက အထဲမှာ ထည့်ထားတာလား၊ အပေါ်မှာ တင်ထားတာလား၊ နှစ်ခုစလုံးလား”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ဘီထရစ်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“နှစ်ခုစလုံးပါ” ကျွန်တော် အမြန် ဖြည့်စွက်ဖြေလိုက်သည်။ “နှစ်ခုစလုံးက ကောင်းတာပေါ့”
သူမက တစ်တုံး ယူခွင့်ပေးလိုက်သည်။
အဲဒါက ကျွန်တော် မှတ်မိနေတဲ့ ချိုကလက်ထက် ပိုပြီး ထူထဲတယ်၊ အနည်းငယ် ကြမ်းတယ်၊ အချိုဓာတ်ရဲ့ အောက်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ ခါးသက်တဲ့ အရသာတစ်ခု ပါနေသည်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးတွေ မှိတ်လိုက်သည်။
မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ” ဘီထရစ်က မေးသည်။
“အရမ်း ကောင်းတယ်။”
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို သေချာ စိုက်ကြည့်ပြီးမှ ကျွန်တော် ယဉ်ကျေးပြနေတာလားဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်နေပုံရသည်။
ပြီးတော့ သူမက ခပ်သွက်သွက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အသုံးဝင်တဲ့ အဖြေပဲ။ နောက်ဆုံးတော့လည်းပေါ့”
သူမက ပန်းကန်ပြားကို ယူပြီး ထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော် လိုက်သွားဖို့ စဉ်းစားလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်လက်စွပ်ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။
“ရှင် ပျောက်မသွားခင် အစားအသောက်ကိစ္စကို အရင် ညှိရမယ်”
“ပြီးသွားပြီ ထင်နေတာ”
“တစ်ခုတော့ ရှိမယ်လို့ပဲ ညှိထားတာလေ”
“လူတိုင်းနဲ့ပေါ့”
“လူတိုင်းဆိုတာ” သူမက ထပ်ပြောသည်။ “ခက်ခဲတဲ့ အရေအတွက်မျိုးလေ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးလိုက်သည်။
“မိသားစု ညစာပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေနဲ့ပေါ့။ အစားအစာတွေကြားမှာ မိန့်ခွန်းတွေ ဘာတွေ မပြောရဘူးနော်”
“အစားအစာ မစားခင်ရော” ဟယ်လီနာက မေးသည်။
“အမေ”
“ခဏလေး ပုံစံထုတ်တဲ့ မျက်နှာဖုံးစကား တစ်ခွန်းလောက်ပေါ့”
ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်ခွန်းပဲ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာ ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်သည်။
မွေးနေ့အတွက် ပုံစံထုတ်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းထက် ပိုကြီးတဲ့ တစ်ခုခုကို ကျွန်တော် သဘောတူလိုက်မိပြီဆိုတာကို ကျွန်တော် သံသယဝင်မိသည်။
နောက်ပိုင်းမှာ အဝတ်ချုပ်ဆရာမက အက်ဗလင်ကို ခေါ်သွားပြီး ဟယ်လီနာက ဘီထရစ်နဲ့အတူ စိုးရိမ်စရာ ကိစ္စတစ်ခုခုကို ဆွေးနွေးဖို့ ထွက်သွားကြတဲ့အခါ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ခြင်းတောင်းနဲ့အတူ ကျွန်တော်တို့အခန်းထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အထဲမှာ သစ်တော်သီးတွေ၊ ဗေးလ်ဝုဒ်က စာအုပ်နှစ်အုပ်နဲ့ ပျော့ပျောင်းတဲ့ အစိမ်းရောင် သိုးမွှေးအထုပ်တစ်ခု ပါလာသည်။
ကျွန်တော် သိုးမွှေးကို စစ်ဆေးနေတုန်း အက်ဗလင် ဝင်လာသည်။
သူမ ရပ်သွားသည်။
ပြီးတော့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အမေ”
“ဒါက ဘာအတွက်လဲ”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
“သူ ဘာမှ မစရသေးဘူးလို့ ပြောတာပဲ”
“စပြီလား”
“အနားသတ်ဘောင်လေးပဲ ရှိသေးတယ်”
ကျွန်တော် သိုးမွှေးကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လာရပ်သည်။
“သူ့ကို ဘာမှ ပြောပြစရာ မလိုသေးပါဘူး”
“သိပါတယ်”
“ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မဟုတ်ပါဘူး”
“အဲဒါလည်း သိပါတယ်”
သူမက သူမရဲ့ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် မှီချလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ခဏလောက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်ကြသည်။
မီးဖိုခုံပေါ်မှာတော့ ဂါရစ်ရဲ့ သစ်သားမြင်းငယ်လေးက ပန်းပုဆရာပေးခဲ့တဲ့ အိမ်ငယ်လေးဘက်ကို မျက်နှာမူထားသည်။
“မနေ့က မြင်းကို ရွှေ့လိုက်တယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“သတိထားမိပါတယ်”
“နေရောင်ကျနေလို့လေ”
“ရှင် ပြန်ရွှေ့လိုက်တယ်မို့လား”
“အိမ်လေးက တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသလို ခံစားရလို့”
အက်ဗလင် တိုးညင်းစွာ ရယ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့လက်တွေက ကျွန်တော့်ခါးကို လှည့်ပတ်ဖက်တွယ်လာသည်။
“ရှင်က အတော်လေး ထူးဆန်းတဲ့ ဖေဖေတစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ် ထင်တယ်”
“အကူအညီ ရမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
“ရမှာပေါ့”
ကျွန်တော် သူမကို နည်းနည်း ပိုတိုးဖက်လိုက်သည်။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ ဝင်းထဲက တစ်စုံတစ်ယောက်က လှေကားတောင်းနေသည်။ လှည်းတစ်စီး ကျောက်တုံးတွေပေါ်မှာ တခစ်ခစ် မြည်အောင် မောင်းသွားသည်။ ရဲတိုက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပတ်လည်မှာ ဆက်လက် လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
လှေကား ဘယ်သူလိုနေလဲဆိုတာ သွားကြည့်ချင်တဲ့ အချိန်တွေတောင် ရှိခဲ့ဖူးသည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ဇနီးကို နမ်းလိုက်သည်။
မာရိုးနဲ့ ဂျာလန်တို့ ခြောက်ရက်အကြာမှာ ထွက်သွားကြသည်။
မေရီက မနေ့ညကတည်းက စာရွက်စာတမ်း အိတ်တွေကို အစောင့်စာရေးနဲ့အတူ သေချာ စစ်ဆေးခဲ့သည်။ သူတို့ရဲ့ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုတွေကို သက်သေပြခဲ့ပြီး၊ အိတ်တစ်အိတ် ပျောက်သွားရင်တောင် အားလုံး မပါသွားစေဖို့ အကြောင်းအရာတွေကို စာရင်းလုပ်ကာ မိတ္တူတွေကို ခွဲခြားထားခဲ့သည်။
ဂျာလန်က အထုပ်ငယ်တစ်ခု ယူလာသည်။
အကျီင်္အပိုတစ်ထည်။ ပေါင်မုန့်။ သူကိုယ်တိုင် ရေးထားတဲ့ စာရင်းစာအုပ်။
မာရိုးကတော့ ဘာမှန်းမသိတာလောက်ပဲ ပါလာသည်။
သူတို့က ကျောက်ဖော့ (Stoneford) တံခါးကနေ ထွက်ပြီး သဘောတူထားတဲ့ အစောင့်အရှောက်နဲ့အတူ တရားရုံးဆီကို လမ်းခရီးအတိုင်း ဆက်သွားကြမှာ ဖြစ်သည်။
လေဒီဆာဘင်က လက်ခံမယ့်အရာရှိတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဆိုတဲ့ အတည်ပြုချက်ကို ပို့ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။
ထွက်ခွာချိန်မှာ ဘယ်လို အခမ်းအနားမှ မလုပ်ခဲ့ပါ။
အချိန်က စောသေးသည်။ တံခါးပေါက်ခန်းမထဲမှာ စိုစွတ်နေတဲ့ ဝတ်ရုံတွေရဲ့ အနံ့အသက်က အနည်းငယ် သင်းပျံ့နေပြီး အစောင့်တွေထဲက တစ်ယောက်က တင်းကျပ်နေတဲ့ ခါးပတ်ကြိုးကို တပ်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။
စာရင်းကိုင်က နောက်ဆုံးနာမည်တွေကို စစ်ဆေးနေတုန်း ကျွန်တော် မာရိုးဆီ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ တာဝန်တွေကို လွှဲပြောင်းပြီးပြီ”
“အီလီဇာ ပြောပြတယ်”
“အမိုးအကာ အစီရင်ခံစာတွေက—”
“သူ့ဆီကို ရောက်သွားမှာပါ”
“ပြီးတော့ ဘဲလ်ခရော့စ်က—”
“ကျွန်မမရှိဘဲ ရက်ပေါင်းများစွာ ရှင်သန်ခဲ့ဖူးတာပဲလေ”
ကျွန်တော် ရပ်သွားသည်။
မာရိုးက သူမရဲ့ပခုံးပေါ်က สายรัด (ကြိုး) ကို ပြင်လိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး”
“ပြောလေ”
“စီစဉ်လို့ရတာ မှန်သမျှကို ရှင် စီစဉ်ပြီးပါပြီ”
ကျွန်တော် တံခါးပေါက်ဘက်ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
လက်ခံမယ့် အလင်းရောင်က အနားစတစ်လျှောက်မှာ စတင် စုဝေးလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ကျန်တဲ့ဟာတွေကိုတော့ ငါ မကြိုက်ဘူး”
“ကျွန်မလည်း အတူတူပါပဲ”
ကျွန်တော်တို့ဘေးမှာ အက်ဗလင်က ဂျာလန်နဲ့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေသည်။
သူက နားထောင်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ခေါက်ထားတဲ့စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကုတ်အင်္ကျီအထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
သူ ခွာသွားတဲ့အခါ အဲဒါ ဘာလဲလို့ ကျွန်တော် သူမကို မေးလိုက်သည်။
“သူတို့ တည်းခိုမယ့်နေရာ လိပ်စာ။ တရားရုံးစာရေးရဲ့ နာမည်။ အချိန်ဇယား ပြောင်းလဲသွားရင် ဘယ်ကို သတင်းပို့ရမလဲဆိုတာတွေပါ”
“မေရီက အဲဒါတွေကို ပေးပြီးသား မဟုတ်လား”
“မေရီက တရားဝင်မိတ္တူကို ပေးတာလေ။ ဒီဟာက စာလုံး ပိုကြီးကြီးနဲ့ ရေးထားတာ”
ခန်းမတစ်ဖက်မှာ ဂျာလန်က အဲဒါကို ပြန်ထုတ်ပြီး မာရိုးကို ပြသည်။
သူမက မီးအိမ်နဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် မသွားဘဲနဲ့ကို ဖတ်လိုက်သည်။
စာရင်းကိုင်က သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ခေါ်လိုက်သည်။
မာရိုးက ကျွန်တော့်ကို လက်ကမ်းပေးသည်။
ကျွန်တော် ယူလိုက်သည်။
ခဏလောက် ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပေ။
ပြီးတော့မှ သူမက “ကျွန်မ ဒီကို ပြန်လာမှာပါ” ဟု ပြောသည်။
စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်နံရိုးကြား တစ်နေရာမှာ တန်းလန်းကြီး ဖြစ်သွားသည်။
“စောင့်နေပါမယ်”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဂျာလန်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲလက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီး အက်ဗလင်ကိုပါ နှုတ်ဆက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ လျှောက်သွားကြသည်။
နောက်ဆုံးအစောင့်ရဲ့နောက်မှာ အလင်းရောင်တွေ တိတ်တဆိတ် ပိတ်သွားတော့သည်။
အဲဒီမနက်ခഴ အလုပ်လုပ်ဖို့ ခက်ခဲနေခဲ့သည်။
အမိုးအကာ ကြွေပြားတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လွန်းတဲ့ ဆွေးနွေးမှုတစ်ခုက ကျွန်တော့်နားကို ဖြတ်သွားပေမဲ့ ဘာမှ သေချာ မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။
အက်ဗလင်က အဲဒါကို မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ခွင့်ပြုပေးထားသည်။
ပြီးတော့ သူမက ဖိုင်တွဲကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်ტော့်နဲ့ လမ်းလျှောက်ရအောင်”
ကျွန်တော်တို့ မီးဖိုချောင်ဥယျာဉ်ဘက်ကို ဆင်းသွားကြသည်။
ဖန်နာက အလုပ်သမားနှစ်ယောက်နဲ့ ကိရိယာခြင်းတောင်းတစ်ခုကို ကိုင်ပြီး အဲဒီမှာ ရှိနေသည်။ သူမက ကျွန်တော့်လက်တွေကို သံသယဝင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လမ်းဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“စိုက်ခင်းပေါ် မနင်းနဲ့နော်”
“လမ်းပဲ လျှောက်မှာပါ” အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“အဲဒီကနေ စတာပဲလေ”
ပထမဆုံးအတန်းနားမှာ သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ငယ်လေးတစ်ခုက တစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် စောင်းနေသည်။
မုန်လာဥနီများ။
သူ့ရဲ့အောက်ဘက်မှာ အစိမ်းရောင် ရွက်နုလေးတွေ မြေကြီးထဲကနေ ထွက်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
မုန်လာဥအညှာလေးတွေက နူးညံ့ပြီး ကြွပ်ဆတ်နေကာ မှောင်မည်းနေတဲ့ မြေဆီလွှာပေါ်မှာ အပ်ချည်မျှင်လေးတွေလိုပဲ ရှိနေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
“လက်တီတော့ ဝမ်းသာသွားမှာပဲ”
“ဘယ်ဟာက သူ့ဟာလဲဆိုတာကို သူ သေချာပေါက် မေးတော့မှာ”
“အားလုံး ဖြစ်မှာပေါ့”
ကျွန်တော် အတန်းလိုက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
လအနည်းငယ်လောက်ကမှ ကျွန်တော်တို့ မြေကြီးထဲမှာ အမည်တစ်ခု ထည့်ခဲ့ပြီး မျှော်လင့်ချက်ထားခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်။
အခုတော့ ဖိနပ်တွေ၊ ငှက်တွေ၊ ရာသီဥတုဆိုးတွေနဲ့ ဘုရင်တွေရဲ့ စိတ်အားထက်သန်လွန်းတဲ့ အကူအညီတွေဆီကနေ ကာကွယ်ရမယ့် အရာတစ်ခု ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်လက်တွေကို သိမ်းထားလိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို လာတို့သည်။
“လာပါတော့။ ရွေးစရာ အမိုးကြွေပြားတွေ ရှိသေးတယ်”
ကျွန်တော် ထရပ်ပြီး သူမကိုပါ တွဲထူပေးလိုက်သည်။
“မာရိုး လမ်းမှာ အိပ်ပျော်ပါ့မလား”
“ဂျာလန်က သူ့ကို သတိပေးနေမှာပါ”
“ဒါဆို ဂျာလန်ကို ဘယ်သူက သတိပေးမလဲ”
“သူ့ဘာသာသူ ဖြစ်မှာပေါ့”
ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့လက်ချောင်းတွေ နွေးထွေးစွာ ရောယှက်လျက်နဲ့ ရဲတိုက်ဘက်ကို ပြန်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
တံခါးဝမှာ သူမက ကျွန်တော့်ဒူးခေါင်းပေါ်က မြေမှုန့်အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ပေးဖို့အတွက် ခဏ ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။
“ရှင် အဲဒီပေါ် ဒူးထောက်ထားတာကိုး”
“မုန်လာဥတွေကို သတိထားနေလို့ပါ”
“ကျွန်မ မြင်ပါတယ်”
သူမ ပြုံးပြပြီး အထဲမဝင်ခင်မှာ ကျွန်တော် သူမကို နမ်းလိုက်သည်။
အမိုးကြွေပြားတွေကတော့ ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ အဲဒါက ဖြေရှင်းလို့ရနိုင်မယ့် ပြဿနာတစ်ခုလိုပါပဲ။