အခန်း ၆၁ - လမ်းဆုံးရာသို့
တောင်သူလယ်သမားတွေက နွေဦးစိုက်ပျိုးရေးအတွက် ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး အကူအညီပေးမှုကို ပယ်ချလိုက်ကြတယ်။
မနက်စာ မစားခင် လယ်ကွင်းတစ်ကွင်းလုံးကို ရှင်းလင်းပေးဖို့ ငါက ကမ်းလှမ်းခဲ့တာဖြစ်တယ်။
ဖန်နာ လို့ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီးက စိုစွတ်နေတဲ့ မြေဆီလွှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ငါ့လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်ကာ “မလုပ်နဲ့” လို့ ပြောခဲ့တယ်။
ငါ့လက်တွေကို အောက်ဘက်သို့ ချလိုက်တယ်။
“ဘာလို့လဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား”
“ရပါတယ်”
သူမက စောင့်နေတယ်။
“ဘာလို့လဲ”
“မြေကြီးက စိုနေလို့”
“အဲဒါတော့ မြင်ပါတယ်”
“ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား တစ်ဝက်တော့ ရောက်နေပြီပေါ့”
ငါ့နောက်ဘက်မှ အက်ဗလင်က သာမန်မဟုတ်တဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။
ဖန်နာက ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေကြီးတစ်ဆုပ်ကို ယူကာ လက်ချောင်းတွေကြားမှာ ညှစ်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒါက ကပ်စေးစေး အခဲလိုက် ဖြစ်သွားတယ်။
“ဒီလိုပုံစံမျိုး လုပ်လိုက်ရင် အုတ်ခဲထက် ပိုမာအောင် ခြောက်သွားမယ့် မြေခဲတွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားအကြီးကြီးတွေကို အဲဒီမြေခဲတွေပေါ်မှာ တစ်လောကလုံး အံ့သြရလောက်အောင် အချိန်ကုန်ခံ သုံးနေရလိမ့်မယ်”
ငါက လယ်ကွင်းတစ်ခွင်လုံးကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
အဲဒီနေရာမှာ ရွှံ့စေးတွေ အများကြီး ရှိနေပုံရတယ်။
“ဒါဆိုရင် နောက်မှပေါ့”
“ငါပြောတဲ့အချိန်ကျမှ”
ငါက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
ဖန်နာက ရေနုတ်မြောင်းတွေကို စစ်ဆေးဖို့ ထွက်သွားတဲ့အထိ အက်ဗလင်က စောင့်နေခဲ့တယ်။
“ရှင်ကတော့ အဲဒါကို အေးအေးဆေးဆေး လက်ခံလိုက်တာပဲနော်”
“ငါက ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ ဇာတ်တူသားတူ ဖြစ်လာနေပြီလေ”
“ရှင်ရဲ့ မျက်နှာပေးကို ကြည့်ရတာတော့ ခဏလောက် အချင်းများချင်နေတဲ့ပုံပဲ”
“စိတ်ထဲမှာပါ”
“မျက်နှာပေါ်မှာ အထင်အရှား ပေါ်နေတာကို”
ငါက သူမရဲ့ ဖိနပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
ဖိနပ်တွေက ရွှံ့တွေနဲ့ ပေကျံနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက ငါ့အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
“အဲဒီလို မကြည့်နဲ့”
“ဘာမှ မပြောပါဘူး”
“ရှင် ဈေးတန်းအကြောင်းကို စဉ်းစားနေတာမလား”
ငါ့လက်မောင်းကို သူမကို တွဲခွင့်ပြုလိုက်တယ်။
“ချစ်စနိုးနဲ့ပါ”
နွေဦးရာသီက ချိုင့်ဝှမ်းဒေသဆီသို့ မညီမညာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
တောင်ဘက်ကို မျက်နှာမူနေတဲ့ တောင်စောင်းတွေမှာ စိမ်းလန်းစိုပြေတဲ့ အကွက်အကွက်လေးတွေ ပေါ်လာနေပြီ။ နေရောင် ကောင်းကောင်း မရတဲ့ ထောင့်ချိုးတွေမှာတော့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ နှင်းခဲတွေ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။ ငါတို့ ရှင်းထုတ်ထားတဲ့ ရေနုတ်မြောင်းတွေတိုင်းကနေ ရေတွေ အပြေးအလွှား စီးဆင်းနေပြီး၊ အਲဒရင် ရဲ့ ရေနုတ်မြောင်း ခန့်မှန်းချက်တွေကို ဘာကြောင့် ပိုပြီး အလေးထားသင့်တယ်ဆိုတာကို ရှင်းပြဖို့ သူ့အတွက် အကြောင်းပြချက်ကောင်းတွေ အများကြီး ပေးနေသလို ဖြစ်နေတယ်။
ငါတို့ နားထောင်ခဲ့ကြတယ်။
အဓိကကတော့ သူပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း ရေတွေက သွားသင့်တဲ့နေရာကို တိတိကျကျ စီးဆင်းနေတဲ့ ရေလမ်းကြောင်းဘေးမှာ သူ ရပ်နေလို့ ဖြစ်ပါတယ်။
အရှေ့ဘက်က ကွက်လပ်တွေကိုတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ သီးနှံနဲ့ စုပေါင်း ဟင်းဥယျာဉ်တွေအတွက် အပိုင်းခွဲထားခဲ့တယ်။ မျိုးစေ့တွေက အဖိုးတန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဘုရင်က တစ်ခုခု ပေါက်ရောက်လာတာကို မြင်ချင်ရုံနဲ့ ဘယ်သူမှ မျိုးစေ့တွေကို အလဟဿ မကြဲချကြပါဘူး။
ဖန်နာကလည်း အဲဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားခဲ့တယ်။
အဲဒီအစား ငါက သစ်တိုင်တွေ သယ်ပေးတာကို ကူညီခဲ့တယ်။
လယ်ကွင်းတစ်ကွင်းလုံးကို ရှင်းထုတ်တာလောက်တော့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှတာ မဟုတ်ပေ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူမ အမှန်တကယ် လိုအပ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
မွန်းတည့်ချိန်ရောက်တော့ ပထမဆုံး စိုက်တန်းတွေကို အမှတ်အသား ပြုလုပ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
အဘီဂေး ရဲ့ အတန်းက ကလေးငယ်တွေက သစ်သားဆိုင်းဘုတ် တောင်းတစ်တောင်းကို ယူဆောင်လာကြတယ်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် သီးနှံအမည်တွေကို ရေးသားထားကြတာ ဖြစ်သည်။
အချို့က စာဖတ်ရတာ လွယ်ကူပေမဲ့ အချို့ကတော့ ဖတ်ရခက်လှပါတယ်။
လက်တီ ကတော့ 'မုန်လာဥနီ' ဆိုတဲ့ စာသားကို ဇွဲကောင်းကောင်းနဲ့ ရေးထားပုံရတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ကိုင်လာတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
“ဒီဟာလေးကို ဘယ်မှာ စိုက်ရမလဲ”
လက်တီက အနီးဆုံးသစ်တိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
“ဖန်နာက ဒီနားမှာ စိုက်ရမယ်လို့ ပြောတယ်”
“ဒါဆိုရင် ဒီနားမှာပဲ စိုက်ရမှာပေါ့”
သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ဆိုင်းဘုတ်ကို မြေကြီးထဲ စိုက်ထوبနေတာကို ငါ ငေးကြည့်နေမိတယ်။
အဲဒီအချိန်အထိ စားစရာ ဘာမှ မရှိသေးပေ။
ငါတို့ ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုကို အမည်ပေးထားတဲ့ သစ်သားစလေး တစ်ခုသာ ရှိနေသေးတာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို လာကြည့်ရတာ တန်ပါတယ်လို့ ခံစားရဆဲပါပဲ။
ဘဲလ်ဝဲလ်သာ ရဲ့ တောင်းဆိုချက်က အဲဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ကောင်စီဆီကို ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။
ဂျာလန် က မြို့ပြယူနစ်နှစ်ခုကို နောက်ထပ် တစ်လလောက် ဆက်လက် ထားရှိပေးဖို့ တောင်းဆိုလာတာ ဖြစ်သည်။
အီလီနော် က ချက်ချင်းပဲ ကန့်ကွက်တယ်။
“သူတို့က ပထမဆုံး ပြုပြင်ရေးလုပ်ငန်းတွေအတွက်ပဲ တာဝန်ပေးထားတာလေ”
“ပထမဆုံး ပြုပြင်ရေးလုပ်ငန်းတွေက အချိန်ပိုကြာသွားလို့ပါ” လို့ မေရီက ပြောတယ်။
“ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ကြာတတ်တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အဲဒီယူနစ်တွေကို ပြန်လိုချင်သေးတယ်”
အਲဒရင် က အလုပ်ချိန်ဇယားကို ငါတို့ဘက်သို့ လှည့်ပေးလိုက်တယ်။
အောက်ဘက်ဈေးလမ်းမက နွေဦးရာသီ ယာဉ်ကြော မထူထပ်လာခင်မှာ ခိုင်ခံ့အောင် အသစ်ပြန်လုပ်ဖို့ လိုအပ်နေတယ်။ တံတားချဉ်းကပ်လမ်း တစ်ခုက နိမ့်ဆင်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် အမြဲတမ်း လူနေအိမ်တန်းတွေအတွက် အုတ်မြစ်ချတဲ့ အလုပ်တွေကိုလည်း လုပ်ရဦးမည်။
ဘဲလ်ဝဲလ်သာ မှာတော့ ပစ္စည်းသိုလှောင်ရုံ အမိုးကို အဆုံးသတ်ရမှာဖြစ်ပြီး၊ ရေတွင်းအကာ တပ်ဆင်ဖို့နဲ့ စာသင်ခန်းကို လုံခြုံအောင် လုပ်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အရာရာတိုင်းက မဖြစ်မနေ လိုအပ်နေသလို ထင်ရတယ်။
အဲဒါကပဲ အခက်အခဲ ဖြစ်နေတာပါပဲ။
ငါက စာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ယူနစ်နှစ်ခုကို တခြားနေရာကနေ ပို့လို့ရမလား”
အီလီနော်က လက်ပိုက်လိုက်တယ်။
“ဘယ်နေရာကနေလဲ”
“ကျောက် quarries ကနေလား”
“ဒါဆိုရင် ကျောက်တုံးပို့ဆောင်မှုတွေ နှေးကွေးသွားလိမ့်မယ်”
“ဟိုင်းဖဲလ် ကနေလား”
“ဟက်ဆာ က အပေါ်ဘက် ကွင်းပြင်မှာ စစ်ဆေးရေး ပစ္စည်းတွေကို စတင် ရွှေ့ပြောင်းနေပြီလေ”
ငါ ကျောမှီခုံကို မှီလိုက်တယ်။
ကနဦးက အစပြုနှိုးထခဲ့စဉ်တုန်းက အဆောက်အအုံ ယူနစ် နှစ်ရာ့ဆယ့်ခြောက်ခုဆိုတာ အလွန်တရာ ကြီးမားတဲ့ ပမာဏတစ်ခုလို့ ထင်ရခဲ့တာပေါ့။
ထင်ရှားတာကတော့ ဖွံ့ဖြိုးလာတဲ့ နိုင်ငံတော်တစ်ခုဟာ ဘာမဆို အလုပ်များနေအောင် လုပ်ထားနိုင်တာပါပဲ။
ဂျိုရင် က အချိန်ဇယားဆီကို ကိုင်းညွတ်သွားတယ်။
“ဘဲလ်ဝဲလ်သာ က လူတွေက အဲဒီယူနစ်တွေကို ဘာအတွက် အမှန်တကယ် လိုအပ်နေတာလဲ”
မေရီက ပူးတွဲပါ စာရင်းဇယားကို တိုင်ပင်ကြည့်လိုက်တယ်။
“သိုလှောင်ရုံ သစ်သားတန်းတွေကို မြှင့်တင်ဖို့၊ ရေတွင်းနားမှာ ကျောက်တုံးတွေ ရွှေ့ဖို့၊ ပြိုကျနေတဲ့ စာသင်ကျောင်း နံရံကို ရှင်းလင်းဖို့ပါ”
“အားလုံးက လေးလံတဲ့ အလုပ်တွေချည်းပဲပဲ” လို့ မားရာက ပြောတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“အဲဒါပြီးရင်ော”
“သာမန် လက်သမားနဲ့ ပန်းရန် အလုပ်တွေပါပဲ”
ဂျိုရင်က စာမျက်နှာကို လက်ညှိုးနဲ့ ခေါက်လိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင် အဲဒီအလုပ် သုံးခုကို အရင်ဆုံး ပြီးအောင်လုပ်ပြီး ယူနစ်တွေကို ပြန်ပို့ခိုင်းလို့ မရဘူးလား”
အီလီနော်က စာကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။
သူမက အဲဒါကို ထပ်ဖတ်ကြည့်တယ်။
အਲဒရင်က သူ့ ખုံကို ပိုနီးအောင် ဆွဲလိုက်တယ်။
မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် သူတို့နှစ်ယောက်က အလုပ်လုပ်မယ့် အစီအစဉ်ကို ပြန်လည် စီစဉ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ငါ စကားစပြောဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။
စားပွဲအောက်မှာ အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ငါ့လက်ကို ထိကိုင်လာတယ်။
ငါ ရပ်လိုက်တယ်။
သူမက ငါ့ကို မကြည့်ဘဲ နေနေတယ်။
သူမက ဆက်ပြီး နားထောင်နေဆဲ ဖြစ်တယ်။
သစ်သားတန်းတွေ တပ်ဆင်ပြီးတာနဲ့ ယူနစ်တစ်ခုကို ပြန်လို့ရတယ်။ ဒုတိယ ယူနစ်ကတော့ ဒေသခံ အဖွဲ့တွေက အမိုးမိုးတာကို စတင်နေချိန်မှာ ကျောက်စီတဲ့ အလုပ်ကို ပြီးအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်။
ဈေးလမ်း ပြုပြင်ရေးကိုတော့ အဲဒီမှာ ရှိပြီးသား ပစ္စည်းတွေနဲ့ တောင်ဘက်စွန်းကနေ စတင်နိုင်ပါတယ်။
ဘယ်သူမှ သူတို့လိုချင်တဲ့ အချိန်ဇယားအတိုင်း အတိအကျတော့ ရကြမှာ မဟုတ်ပါ။
ဒါပေမဲ့ နေရာနှစ်ခုစလုံးက လုံလောက်တာတော့ ရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အီလီနော်က ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ရက်စွဲတွေကို အမှတ်အသား လုပ်လိုက်တယ်။
“အဲဒါကို ဂျာလန်ဆီ ပို့လိုက်ပါ။ သူ့အဖွဲ့က အဲဒီအတိုင်း စီမံနိုင်မလားဆိုတာ မေးကြည့်ပါ”
မေရီက ညွှန်ကြားချက်ကို ရေးမှတ်လိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် ကောင်စီက ဆက်လက် လုပ်ဆောင်သွားတယ်။
ငါ အက်ဗလင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက အသာအယာ ပြုံးပြတယ်။
အစည်းအဝေး ပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါက “ငါ ဝင်ပါတော့မလို့ ဖြစ်သွားတာလား” လို့ မေးလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်”
“ငါက အသုံးဝင်မယ့် အကြံဉာဏ်တစ်ခု ပေးလိုက်မိမှာပေါ့”
“ပေးလိုက်မိမှာပေါ့လေ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အဲဒါကို လုပ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီလေ”
အဲဒီစကားက မှန်ကန်လွန်းလို့ မတရားဘူးလို့တောင် ထင်ရတယ်။
“ငါ ဘာပြောမယ်လို့ ထင်လို့လဲ”
“ရှင် ကိုယ်တိုင် ဘဲလ်ဝဲလ်သာ ကိုသွားပြီး အရာအားလုံးကို ရှင်တစ်ယောက်တည်း မြှင့်တင်ပေးမယ်လို့ ပြောတော့မယ် ထင်တာပေါ့”
ငါ ခဏ ရပ်သွားတယ်။
သူမက လက်ပိုက်လိုက်တယ်။
“ရှင့်ကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့”
“ရင်တုန်စရာ ကောင်းတဲ့ တိုးတက်မှုပါပဲ”
သူမက ကိုင်းညွတ်လာပြီး ငါ့ပါးကို နမ်းလိုက်တယ်။
“အဲဒါက အဆင်ပြေတယ်လို့ ကျွန်မ မြင်တယ်”
မေရူး က နှစ်ရက်အကြာမှာ ပထမဆုံး စိုက်ပျိုးရေး အစီရင်ခံစာနဲ့အတူ ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။
ဘဲလ်ဝဲလ်သာ နဲ့ အနီးဆုံး လယ်ကွင်းတွေကို ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ပြုပြင်ထားတဲ့ ရေတွင်းက သုံးလို့ရနေပြီ။ သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို ဂရေးကိပ် ကနေ သိမ်းဆည်းပြီးတာနဲ့ နောက်ထပ် အိမ်ထောင်စု လေးစုက ပြန်လာဖို့ ရှိနေကြတယ်။
ဂျာလန် က ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အလုပ်ချိန်ဇယားကို လက်ခံခဲ့တယ်။
သူက မှတ်ချက်တစ်ခုလည်း ထည့်ရေးထားခဲ့တယ်။
အီလီနော်ကို ပြောပြလိုက်ပါ။ မြောက်ဘက်အမိုးတန်းက ရှေ့အစီအစဉ်မှာ မှားယွင်းပြီး အမှတ်အသား လုပ်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ မမြှင့်တင်ခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်။
အီလီနော်က အဲဒါကို ဖတ်ကြည့်တယ်။
အဲဒီနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ကောင်းပြီ”
ငါ မေရူးကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“သူက သူ့ကို ချီးကျူးလိုက်တာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်” လို့ မေရူးက ပြောတယ်။ “သူ သဘောပေါက်သွားအောင် ကျွန်မ သေချာ လုပ်ပေးပါ့မယ်”
အလုပ်အစီအစဉ် အောက်မှာ တခြား မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ရှိနေသေးတယ်။
တရားဝင် ဖိတ်ကြားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
ပထမဆုံး ပြန်လည်မွမ်းမံထားတဲ့ စုပေါင်းမီးဖိုကို ၁၀ ရက်အကြာမှာ မီးထွန်းညှိတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ မြို့သူမြို့သားတွေက ဘုရင်နဲ့ မိဖုရား လာရောက်လည်ပတ်ကြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေကြပါတယ်။
ငါ အက်ဗလင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက ငါ့ကို ကြည့်ပြီးသား ဖြစ်နေတယ်။
“ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ကို ကျွန်တော်တို့ကို ဖိတ်ခေါ်နေတာပဲ” လို့ ငါပြောလိုက်တယ်။
“ကျွန်မလည်း ဖတ်လို့ရပါတယ်”
“ပြီးတော့ ရက်စွဲကလည်း ဟိုင်းဖဲလ် နဲ့ မတိုက်ဆိုင်ဘူး”
“ဟုတ်တယ်”
“အယ်လ်ဒါရိုက်ဇ် နဲ့လည်း မတိုက်ဆိုင်ဘူး”
“ဟုတ်တယ်”
ငါ စောင့်နေလိုက်တယ်။
သူမ ပြုံးလိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင် သွားကြတာပေါ့”
အဲဒီအရာက ငါ့ကို ပေးစွမ်းတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ရှက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလှပါတယ်။
ဂျာလန် ရဲ့ ပုံကြမ်းထဲက ဖွင့်ထားတဲ့ တံခါးကို ငါ မြင်ချင်ခဲ့ဖူးတာပေါ့။
ခုတော့ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ နေထိုင်တဲ့သူက ငါတို့ ရောက်လာတာကို လိုလားနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
သူတို့ ငါ့ကို လိုအပ်နေတယ်လို့ ငါ ဆုံးဖြတ်ခဲ့လို့ ရောက်လာတာထက်စာရင် အဲဒါက ပိုကောင်းပါတယ်။
အဲဒီ သတင်းကောင်းက နေ့လယ်ပိုင်းအထိ မခံလိုက်ပါဘူး။
စာရေးတစ်ယောက်က ကယ်ရွင် ကနေ လာတဲ့ နောက်ဆုံးကြားနာပွဲ အကြောင်းကြားစာကို ယူလာပေးတယ်။
ဗော့စ် ရဲ့ ရှေ့နေတွေက သက်သေထွက်ဆိုချက် အများအပြားကို ကန့်ကွက်ခဲ့ကြတယ်။ ဂရေးကိပ် ရဲ့ အုပ်စိုးသူအပေါ် ကျေးဇူးတင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြောင့် ခိုလှုံခဲ့ကြတဲ့သူတွေအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့တယ်လို့ သူတို့က వాਦခဲ့ကြတယ်။
မှတ်တမ်း မိတ္တူကူးယူမှုတွေကိုလည်း သူတို့က သံသယဝင်ခဲ့ကြတယ်။
တရားသူကြီးတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကိုလည်း မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြတယ်။
ကြောက်ရွံ့နေကြတဲ့ လူတွေအနေနဲ့ ရက်စွဲတွေကို တိတိကျကျ မှတ်မိနိုင်ပါ့မလားဆိုတာကိုလည်း သံသယဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။
မေရီက အဲဒီ အကြောင်းကြားစာကို တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ ဖတ်ရှုလိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် သူမက အံဆွဲတစ်ခုကို ဖွင့်ပြီး ထူထဲတဲ့ ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။
“အဲဒါ ဘာလဲ” လို့ ငါမေးလိုက်တယ်။
“မှတ်တူကူးယူထားတဲ့ မှတ်တမ်းတွေပါ”
“သေချာတာပေါ့”
“မူရင်းတစ်ခုချင်းစီကို ဘယ်သူက ကိုင်တွယ်ခဲ့လဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ မိတ္တူကူးခဲ့လဲ၊ တံဆိပ်တုံးတွေကို ဘယ်သူတွေက သက်သေခံခဲ့လဲ၊ မူရင်းတွေက ဘယ်မှာ ကျန်ခဲ့လဲဆိုတာတွေပါ”
သူမက အဲဒါကို အကြောင်းကြားစာဘေးမှာ တင်လိုက်တယ်။
“တရားရုံးက မေးကောင်း မေးလိမ့်မယ်”
အက်ဗလင်က ခုံကို ပိုနီးအောင် ဆွဲလိုက်တယ်။
“သူတို့က မေရူးကို ဘာလုပ်ခိုင်းနေတာလဲ”
“လူကိုယ်တိုင် လာရောက် ထွက်ဆိုဖို့ပါ”
မေရူးက တံခါးနားမှာ ရပ်နေတယ်။
“ဘယ်တော့လဲ”
“သုံးပတ်အတွင်းမှာပါ။ ခရီးသွားလာရေး အခြေအနေပေါ် မူတည်ပါတယ်”
သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
ငါ သူမရဲ့ မျက်နှာကို အကဲခတ်လိုက်တယ်။
“ချက်ချင်းကြီး ဖြေစရာ မလိုပါဘူး”
“စဉ်းစားဖို့အတွက် ကျွန်မမှာ လနဲ့ချီပြီး အချိန်ရှိခဲ့ပါတယ်”
“အဲဒါက လွယ်ကူလိမ့်မယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူမက မေရီဆီက အကြောင်းကြားစာကို ယူလိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ သူ့လှည်းတွေ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာ သူ ကိုယ်တိုင် ကြားစေချင်ပါတယ်”
အဲဒီထက် ပိုကောင်းအောင် ငါ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိတော့ပါ။
ငါတို့ လုံခြုံရေး အစောင့်အရှောက်တွေ စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်။
သူမရဲ့ တာဝန်တွေကို လွှဲပြောင်းယူမယ့်သူကိုလည်း စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ သူမဘေးမှာ ဘယ်သူ့ကို ရှိစေချင်လဲလို့ မေးခဲ့တယ်။
သူမက ဂျာလန် ကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။
မေရီက သိုလှောင်ရုံ သစ်သားတန်းတွေကို မြှင့်တင်ပြီးတာနဲ့ သူ ဘဲလ်ဝဲလ်သာ ကနေ ထွက်လာလို့ ရမလားဆိုတာကို စတင် စဉ်းစားတော့တယ်။
နိုင်ငံတော်ရဲ့ အလုပ်တွေက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပြောဆိုလိုတဲ့ ဆန္ဒပတ်လည်မှာ လှည့်ပတ်နေခဲ့တယ်။
အဲဒီလို လှည့်ပတ်နိုင်အောင် ငါတို့ လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တာကို ငါ ဝမ်းသာမိပါတယ်။
အဲဒီညနေမှာ အယ်လစ္စတား က လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ ငါ့ကို လာတွေ့တယ်။
ငါက လေ့ကျင့်ရေးဓားကို ကိုင်ထားပြီးသား ဖြစ်နေတယ်။
သူ့ကို ကြည့်ရတာ ကျေနပ်နေတဲ့ပုံ ပေါ်တယ်။
အဲဒါက ငါ့ကို သတိပေးသင့်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
“ငါတို့ တခြားနည်းလမ်းတစ်ခု ထပ်စမ်းကြည့်ရအောင်”
“လဲကျတာ နည်းတာမျိုးလား”
“နည်းလမ်းသစ်ပါ၊ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
မယ်လိုဒီ က အနီးနားက စည်းရိုးပေါ်မှာ ထိုင်နေတယ်။
ငါ သူမကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။
“ဝေဖန်မှု မလုပ်နဲ့”
“ကျွန်မ ဘာကတိမှ မပေးထားပါဘူး”
အယ်လစ္စတားက ကွင်းထဲမှာ သစ်သားပစ်မှတ် သုံးခုကို ချထားလိုက်တယ်။
“မင်းရဲ့ မှော်စွမ်းအားက စွမ်းအင် အများကြီးကို လှုပ်ရှားစေနိုင်တယ်။ ဒီကနေ့တော့ အဲဒီထဲက နည်းနည်းလေးကို လမ်းကြောင်းပြောင်းပေးဖို့ လေ့ကျင့်ကြမယ်”
“မီးဖိုတွေနဲ့ အဲဒါကို လုပ်နေခဲ့တာပဲလေ”
“ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေရင်းနဲ့ပေါ့”
သူက ငါ့ရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ နေရာယူလိုက်တယ်။
“မင်း လှုပ်ရှားရမယ်။ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရမယ်။ ဟန်ချက် မပျက်စေနဲ့။ ပြီးတော့ ငါ ခေါ်တဲ့အခါ အမှတ်အသား လုပ်ထားတဲ့ ပစ်မှတ်ကို ထိုးနှက်ရမယ်”
“လျှပ်စီးကြောင်းနဲ့လား”
“လေစွမ်းအားနဲ့”
မယ်လိုဒီက စိတ်ပျက်သွားတဲ့ပုံ ပေါ်တယ်။
“ပစ်မှတ်တွေကို မီးမရှို့ရဘူး” လို့ အယ်လစ္စတားက ထပ်ပြောတယ်။
“ကျွန်တော် မပြောမိပါဘူး”
“မင်းရဲ့ဓားကို ငုံ့ကြည့်နေတာကိုး”
လူတိုင်းက ငါ့ရဲ့ မျက်နှာပေးတွေအကြောင်း အစည်းအဝေးတွေ လုပ်နေကြတယ်လို့ ငါ သံသယဝင်လာတယ်။
လေ့ကျင့်ခန်းက အဆင်မပြေလှပါဘူး။
အစပိုင်းမှာပေါ့။
ငါ သူ့ကို ရှောင်နိုင်တယ်။
တစ်ခါတလေတော့လေ။
လေစွမ်းအားနဲ့ ပစ်မှတ်ကို ထိုးနှက်နိုင်တယ်။
ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ပေါ့။
အဲဒါ နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ ပစ်မှတ်တစ်ခုက လဲကျသွားပြီး၊ နောက်တစ်ခုက လှည့်ထွက်သွားကာ၊ အယ်လစ္စတားက ငါ့ပခုံးကို တင်းတင်းလေး လာခေါက်တယ်။
“မင်း ငါ့ကို ဆက်မကြည့်တော့ဘူး”
“ပစ်မှတ်က ရွှေ့သွားလို့ပါ”
“မင်း ကိုယ်တိုင် ရွှေ့လိုက်တာလေ”
မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်တယ်။
ငါ အစက ပြန်စတယ်။
ခြံဝင်း မီးအိမ်တွေ ထွန်းညှိချိန် ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ငါ့အနေနဲ့ ဟန်ချက် မပျက်ဘဲ သန့်စင်တဲ့ ရှောင်ရှားမှု သုံးခုနဲ့ တိကျတဲ့ ထိုးနှက်ချက် တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။
အယ်လစ္စတားက သူ့ဓားကို အောက်ဘက်သို့ ချလိုက်တယ်။
“တော်ပြီ”
“နောက်တစ်ခု ထပ်လုပ်လို့ရသေးတယ်”
“ရတယ်၊ မနက်ဖြန်မှ လုပ်မယ်”
အဲဒီလေသံကို ငါ သိပါတယ်။
ငါ့လေသံကို လျှော့ချလိုက်တယ်။
မယ်လိုဒီက စည်းရိုးပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းလာပြီး ရေဗူး လာပေးတယ်။
“ရှင် တိုးတက်လာပါတယ်”
ငါ သူမကို သံသယမျက်စိနဲ့ ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“အဲဒါ စစ်စစ်မှန်မှန် ပြောတာလား”
“နောင်တရအောင် မလုပ်နဲ့နော်”
ငါ ရေမော့သောက်လိုက်တယ်။
ကွင်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှာတော့ အက်ဗလင်က တံခါးပေါက်အောက်မှာ ရပ်နေတယ်။
သူမက နောက်ဆုံး ကြိုးစားမှုကို ကြည့်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ငါ ပင်ပန်းနေပုံ မပေါ်အောင် ပိုပြီး မတ်မတ်ရပ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။
သူမက သတိထားမိတဲ့ပုံနဲ့ အသာအယာ ပြုံးပြတယ်။
သတိထားမိမှာပေါ့၊ ဘာလို့ မထားမိဘဲ နေမလဲ။
ဆယ်ရက်အကြာမှာ ငါတို့ ဘဲလ်ဝဲလ်သာ ကို ခရီးထွက်ခဲ့ကြတယ်။
အရိပ်ကျတဲ့ နေရာတွေမှာ ရွှံ့နွံတွေ နက်နေဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့ လမ်းတွေက လှည်းသွားလို့ရလောက်အောင် ခြောက်သွေ့နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ မေရူး ရဲ့ အဖွဲ့သားတွေက လမ်းညွှန်ချက်တွေနဲ့ ရေနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သတိပေးချက်တွေကို ကပ်ထားပေးခဲ့တဲ့ အသစ်ပြုပြင်ထားတဲ့ ခိုလှုံရာစခန်းတစ်ခုမှာ ငါတို့ ရပ်နားခဲ့ကြတယ်။
ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို ချက်ချင်း မသိကြပါဘူး။
အဲဒီနောက် အစောင့်က အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာကနေ ငါ့ကော်လားမှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ သရဖူ တံဆိပ်ဆီကို အကဲခတ်လိုက်တယ်။
သူ့လက်ထဲက မုန့်ဖုတ်ဓား ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။
အမိုးယိုစိမ့်မှု ရှိရဲ့လားလို့ ငါ မေးလိုက်တယ်။
သူက အတိအကျ ဘယ်နေရာမှာ ယိုတယ်ဆိုတာ ပြောပြနိုင်လောက်အောင် သတိဝင်လာခဲ့တယ်။
အက်ဗလင်က အဲဒါကို ရေးမှတ်ထားလိုက်တယ်။
မှန်ကန်တဲ့ မေးခွန်းကို မေးတတ်မယ်ဆိုရင် ဘုရင်တစ်ပါး လာရောက်လည်ပတ်တာတောင်မှ အသုံးဝင်လာနိုင်ပါတယ်လို့ ထင်ရတယ်။
နေ့လယ်ခင်း နောက်ပိုင်းမှာ ဘဲလ်ဝဲလ်သာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။
မြို့တစ်မြို့ဆိုတာထက် မြေပုံထဲကအတိုင်း ငါ ပိုပြီး မှတ်မိနေတယ်။
ဈေးရင်ပြင်။
အနောက်ဘက် လမ်းကြား။
မီးလောင်သွားတဲ့ စတိုးဆိုင် သုံးဆိုင်။
သူတို့ရဲ့ မည်းတူနေတဲ့ နံရံတွေက ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ပြုပြင်ထားတဲ့ မီးခိုးခေါင်းတိုင်တွေကနေ မီးခိုးတွေ တက်လာနေတယ်။
စတိုးဆိုင်အသစ်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ လှည်းတစ်စီး ရပ်နေတယ်။
ပြီးတော့ ကလေးငယ်တွေက စုပေါင်းမီးဖိုဆီကို ယူဆောင်သွားမယ့် တောင်းတွေကို ကိုင်ပြီး လမ်းလျှောက်နေကြတယ်။
လမ်းနားမှာ ဂျာလန် က ငါတို့ကို လာတွေ့တယ်။
သူ့ကို ဂရေးကိပ် ကနေ ထွက်သွားတုန်းကထက် ပိုပြီး ပိန်သွားတာကို တွေ့ရပေမဲ့ သူ့မျက်နှာကတော့ ပွင့်လင်းပြီး တက်ကြွနေတယ်။
“ရှင်တို့ ရောက်လာကြတာပဲ”
“ရှင် ဖိတ်ထားလို့လေ”
“တစ်ခါတလေ လူကြီးတွေက မလုပ်ချင်ဘဲ ငြင်းရခက်လို့ လက်ခံလိုက်တတ်ကြတယ်လေ”
အက်ဗလင် မြင်းပေါ်က ဆင်းလိုက်တယ်။
“ရှင်တို့ကို လာကြည့်ချင်လို့ပါ”
သူ သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် ပြုံးလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော်တို့ လုပ်ထားတာတွေကို ပြမယ်”
သူ ပြပါတယ်။
အسر အမြန် လုပ်ပြတာ မဟုတ်ပါ။
မပြီးပြတ်သေးတာတွေအတွက် အကြောင်းပြချက် ပေးနေတာလည်း မဟုတ်ပါ။
သိုလှောင်ရုံ သစ်သားတန်းတွေ တပ်ပြီးပြီ ဖြစ်တယ်။
ရေတွင်းမှာ ခိုင်မာတဲ့ အကာပါရှိနေပြီ။
စာသင်ကျောင်း နံရံကို ပြုပြင်ပြီးပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ အင်္ဂတေ လိမ်းဖို့တော့ စောင့်ရဦးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
စုပေါင်းမီးဖိုနားမှာ အန်းဝင်း က လက်တွေမှာ ညက်နေတဲ့ မှုန့်တွေနဲ့ ရပ်နေတယ်။
သူမက ငါတို့ကို မြင်တော့ မလိုအပ်ဘဲ သူမရဲ့ လက်တွေကို သုတ်လိုက်တယ်။
“ပထမဆုံး အသုတ်က နီးစပ်နေပြီ”
ငါ မီးဖိုဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပေါ့”
သူမ ရယ်လိုက်တယ်။
“ကြိုတင် စီစဉ်ထားတာလေ”
အဲဒါက ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်။
ငါတို့ အပြင်မှာ စားပွဲပြင်ပြီး စားခဲ့ကြတယ်။
ညနေခင်းက အေးမြပေမဲ့ လူတွေက စောင်တွေ ယူလာကြပြီး လေမတိုက်နိုင်တဲ့ နေရာတွေမှာ စားပွဲတွေ ခင်းထားကြတယ်။
မုန့်က မညီမညာ ဖြစ်နေတယ်။
မုန့်လုံး တစ်လုံးက အောက်ခြေမှာ မီးလောင်သွားတယ်။
နောက်တစ်ခုက အနည်းငယ် မကျက်တကျက် ဖြစ်နေတယ်။
ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မညစ်ကြပုံ ပေါ်ပါဘူး။
သူတို့က အဲဒါတွေကို စတူးဟင်း၊ ယိုတွေနဲ့အတူ ဝေမျှစားသုံးခဲ့ကြပြီး ဝေဖန်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်လောက်တဲ့ ဂုဏ်ယူမှုမျိုးနဲ့ ပေးဝေခဲ့ကြတယ်။
မေရူး က ဂျာလန် ရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်နေတယ်။
သူမက ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားတဲ့ သိုလှောင်ရုံဘက်ကို တစ်ခါထက်မက လှည့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။
မီးလောင်သွားတဲ့ဆိုင်ကို မဟုတ်ပါ။
ဆိုင်အသစ်ကိုပါ။
ခဏကြာတော့ သူမ ထရပ်ပြီး ရင်ပြင်ရဲ့ အစွန်းဘက်ကို လမ်းလျှောက်သွားတယ်။
ငါ ခဏကြာတော့ သူမနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။
ငါတို့ရှေ့မှာ နိမ့်တဲ့ ကျောက်နံရံတစ်ခု ရှိနေတယ်။
အဲဒီပေါ်မှာ အမည်တွေကို ထွင်းထုထားတယ်။
တောင်ပေါ်လမ်းမှာ ဆုံးပါးသွားခဲ့ရတဲ့ လူခုနစ်ယောက်။
ဘဲလ်ဝဲလ်သာ က တခြားသူတွေ။
အစွန်းဘက်မှာ နေရာလပ်တစ်ခု ကျန်နေတယ်။
“စာရင်းမဝင်သေးတဲ့ သူတွေအတွက်ပါ” လို့ မေရူးက ပြောတယ်။
ငါ မုန့်ဖုတ်သမားရဲ့ နမည်ကို ဖတ်လိုက်တယ်။
ധാတ်စာသိုလှောင်ရုံ တံခါးကို ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတဲ့ လူ။
အဲဒီအောက်မှာ ဘယ်သူကမှန်းမသိ မုန့်လုံးလေး တစ်လုံး တင်ထားခဲ့တယ်။
ငါ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ သူမဘေးမှာ ရပ်နေလိုက်တယ်။
ခဏကြာတော့ သူမက “သူတို့ သူ့ကို မှတ်မိကြသေးတာပဲ” လို့ ပြောတယ်။
“ဟုတ်တယ်”
“တရားခွင်ကပဲ လူတိုင်း ပြောနေကြတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းအရာ ဖြစ်သွားမလားလို့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်ခဲ့မိတယ်”
ငါတို့နောက်ဘက်ကနေ လူတစ်ယောက်က မုန့်တောင်းတစ်ခု ထပ်တောင်းနေတဲ့ အသံ ထွက်လာတယ်။
မေရူးက အသံလာရာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“သူတို့ တခြားအကြောင်းအရာတွေကို ပြောနေကြပါပြီ”
ငါ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
သူမ စားပွဲဆီကို ပြန်သွားတယ်။
ငါလည်း လိုက်သွားခဲ့တယ်။
နေဝင်သွားတဲ့နောက်မှာ အက်ဗလင်က ပြုပြင်ထားတဲ့ စာသင်ကျောင်းနားမှာ ငါ့ကို လာတွေ့တယ်။
ငါက ပြတင်းပေါက်ကနေ အထဲကို ငေးကြည့်နေခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
အထဲမှာ ခုံတန်းလေးတွေ ရှိတယ်။
စင်တစ်ခု။
ကျောက်သင်ပုန်းငယ်လေးတွေရဲ့ပုံ။
ခမ်းနားလှတာ ဘာမှ မရှိပါ။
ဒါပေမဲ့ အရာရာတိုင်းက အသုံးဝင်နေတယ်။
သူမက သူမရဲ့လက်ကို ငါ့လက်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။
“ဖိတ်ခေါ်ခံရဖို့ စောင့်ရတာ တန်ရဲ့လား”
“တန်ပါတယ်”
ငါတို့ နောက်ဆုံးအိမ်တွေရဲ့ ကျော်ဘက်က လယ်ကွင်းဆီကို လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ကြတယ်။
ပထမဆုံး စိုက်ပျိုးထားတဲ့ တန်းတွေက ညနေခင်း မိုးကောင်းကင်အောက်မှာ အမည်းရောင် သမ်းနေတယ်။
အပင်ပေါက်သေးတာ ဘာမှ မရှိသေးပါ။
မြေကြီးကို လုပ်ကိုင်ထားတာ သက်သက်ပါပဲ။
“သူတို့မှာ ကောက်ပဲသီးနှံ အထွက်နှုန်း ညံ့ကောင်း ညံ့နေဦးမှာပါ” လို့ ငါပြောလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်”
“အမိုးတွေလည်း ပြန်ယိုနိုင်သေးတယ်”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
“တရားရုံးကလည်း လူတိုင်း မျှော်လင့်ထားတာထက် အချိန်ပိုကြာသွားနိုင်တယ်”
သူမ လမ်းလျှောက်တာ ရပ်လိုက်တယ်။
ငါ သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ရှင်က အမှားဖြစ်သွားနိုင်တဲ့ အပိုင်းကိုပဲ လိုက်ရှာနေတာကိုး”
ငါ မြို့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“အဲဒီလို ဖြစ်နေမယ် ထင်ပါတယ်”
သူမက ငါ့ရဲ့ တခြားလက်တစ်ဖက်ကို ယူလိုက်တယ်။
“ရှင် မှန်ကန်သွားတဲ့ အပိုင်းကိုလည်း မြင်တွေ့ခွင့် ရှိပါတယ်”
ဂျာလန်က သစ်သားတန်းတွေကို ပြနေတာကို ငါ ပြန်တွေးမိတယ်။
အန်းဝင်း မီးဖိုထဲကနေ မုန့်ကို ထုတ်နေတာ။
မေရူး စားပွဲဆီကို ပြန်သွားတာ။
ကလေးတွေက မနက်ဖြန်မှာ ထွက်သွားရတော့မှာလားလို့ မမေးကြပါဘူး။
အဲဒါက အရေးကြီးပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်” လို့ ငါပြောလိုက်တယ်။
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် ပထမဆုံး ကြယ်စင်တွေအောက်မှာ သူမ ငါ့ကို နမ်းလိုက်တယ်။
ရင်ပြင်ဘက်ကနေ ဘယ်သူက ငါတို့နာမည်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။
စားစရာတွေ ထပ်ရှိနေသေးတယ်။
သီချင်းတစ်ပုဒ် စတင်နေပြီ ဖြစ်တယ်။
ငါတို့ အတူတူ ပြန်သွားခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီတစ်ခါတော့ လမ်းမှာ ငါ ဘာစာရင်းမှ ထပ်မလုပ်တော့ပါဘူး။