အခန်း (၆၀) - သာမန်အချိန်များ
အခန်းထဲသို့ အက်ဗလင် မဝင်လာမီကတည်းက သူ ဘယ်ခွက်ကို ရွေးမည်ဆိုለᱷာကို ကျွန်တော် သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
အပြာရောင်ခွက်။
အလွန်အမင်း သပ်ရပ်လှပနေလို့တော့ မဟုတ်ပေ။ နှုတ်ခမ်းသားတစ်ဖက်က အနည်းငယ် မညီညာသလို ကိုင်လက်ကိုလည်း ပြန်ဆက်ထားရုံသာ ရှိသေးသည်။
သို့သော် ၎င်းက သူမ၏ မိခင် ပေးပို့လိုက်သော ကျောက်စိမ်းနုခွက်ស្តើងလေးများထက် အနွေးဓာတ်ကို ပိုပြီး ကြာကြာထိန်းသိမ်းပေးနိုင်၏။
ကျွန်တော် ရေနွေးဖြည့်ကာ သူမထိုင်မည့် ကုလားထိုင်ဘေးတွင် ချပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် ရပ်သွားမိသည်။
ထိုနေရာတွင် ထჯိုင်နေသော အမျိုးသမီးအကြောင်းကို ဘာမှန်းညာမှန်း မသိခဲ့ဖူးသည့် အချိန်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။
ယခုမူ သူမက လက်ဖက်ရည်ကို ဘယ်လောက် ပူပူကြိုက်သည်ကို ကျွန်တော် သိနေပြီ။
အခန်းတွင်း လေထပ်လာလျှင် မည်သည့်ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်တတ်သည်ကို သိသည်။
ခက်ခဲနက်နဲသော စာများကို ဖတ်သည့်အခါ စာမျက်နှာအစွန်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိကိုင်ရင်း ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ဖတ်တတ်သည်အထိ သိနေပြီ။
သူမ စစ်စစ်မှန်မှန် ဒေါသထွက်လာလျှင် ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတတ်ကြောင်း သိထားသည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် စားပြီးပြီဆိုတာ သေချာမှသာ ပေါင်မုန့်နောက်ဆုံးအစကို ယူစားတတ်ကြောင်းကိုလည်း သိနေပြီဖြစ်သည်။
ထိုအချက်များထဲမှ တစ်ချက်လေးမျှ စာချုပ်စာတမ်းများထဲတွင် ပါမလာခဲ့ပေ။
“ကျွန်မရဲ့ခွက်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေလို့လား”
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး လက် cuffs တစ်ဖက်ကို တပ်ဆင်နေသည်။
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”
“ရှင် စိုက်ကြည့်နေတာလေ”
“သံတမန်ရေးရာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိမရှိ စဉ်းစားနေတာပါ”
“မနက်စာတောင် မစားရသေးဘဲနဲ့လား”
“ကျွန်တော်က တာဝန်သိတတ်လွန်းလို့ပါ”
သူမ လျှောက်လာကာ ကျွန်တော့်ပါးကို နမ်းပြီး အပြာရောင်ခွက်ကို ယူလိုက်သည်။
အတိအကျပင်.. မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်လာသည်။
အကြောင်းရင်းကိုတော့ မသိ၊ ထိုသို့ဖြစ်လာခြင်းက ကျွန်တော့်ကို ဖြစ်သင့်သည်ထက် ပို၍ ကျေနပ်ပီတိဖြစ်စေခဲ့သည်။
ဘဲလ်ဝဲလ်သာမှ ပထမဆုံး ပို့လာသည့် သတင်းပို့ချက်က တိုတိုတုတ်တုတ်ပင်။
ယာဉ်တန်း ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
စစ်ဆေးပြီးသား အိမ်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေပြီ။ မြို့ပြဆိုင်ရာ တာဝန်ခံနှစ်ခုစလုံးက ဂျေလန်၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြပြီး သူ၏ ဒေသန္တရခန့်အပ်မှုကိုလည်း မှန်ကန်သော ကုန်သွယ်ရေးသက်သေများ၏ အတည်ပြုချက်ဖြင့် ဆောင်ရွက်ပြီးဖြစ်သည်။
ရေတွင်းတစ်တွင်းက စစ်ဆေးချက် အောင်မြင်သွားပြီ။
ဒုတိယရေတွင်းကတော့ အမိုးအသစ် လိုအပ်နေသည်။
အရေးအကြီးဆုံးမှာ မိသားစုများသည် လယ်ကွင်းများကို စတင်ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
မဲရိုးက ပထမဆုံး ပြုပြင်ပြီးစီးသွားသော အိမ်ကလေး၏ ပုံကြမ်းလေးကို ပူးတွဲပေးပို့လာသည်။
အမိုးက စောင်းနေသည်။
တံခါးက ပွင့်နေသည်။
ကျွန်တော် ထိုစာကို အက်ဗလင်ထံ ကူးပေးလိုက်သည်။
သူမက နောက်ဆုံးစာကြောင်းသို့ မရောက်မီကတည်းက ပြုံးနေလေပြီ။
“သူတို့ စလုပ်နေကြပြီပဲ”
“အင်း”
“ဝက်စ်မီးယားကနေ ရေတွင်းအပို ပစ္စည်းတွေ ပို့ပေးလို့ ရမလား”
မေရီက စာရင်းဇယားများကို လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။
“တချို့ဟာတွေက သုံးလို့ရပါတယ်။ အယ်လ်ဒြန်းကို စစ်ခိုင်းလိုက်မယ်လေ”
အစည်းအဝေး ဆက်သွားသည်။
မျိုးစေ့ ပို့ဆောင်ရေး။
အောက်ဘက်ဈေး၏ ရေနုတ်မြောင်းကိစ္စ။
ဈေးဆိုင်ခန်း နေရာစျေးနှုန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အငြင်းပွားမှု။
ထို့နောက် နွေရာသီ လုပ်ငန်းခွင် အချိန်ဇယား စာရွက်ရောက်လာသောအခါ အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော် အယူအဆ မတူကြတော့ပေ။
အစကတော့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ စတင်ခဲ့ခြင်းပင်။
သို့သော် ထိုသို့ ငြိမ်သက်အေးချမ်းစွာ ဆက်သွားမည်ဟု မဆိုလိုပါ။
“နောက်တစ်ကြိမ် ဂိတ်စစ်ဆေးပြီးရင် ကျွန်တော် ဘဲလ်ဝဲလ်သာကို သွားလို့ရပါတယ်” ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည် - “အဲဒီမှာ နှစ်ရက်လောက်နေဖြစ်ရင် ပျက်စီးနေတဲ့ ကုန်လှောင်ရုံအတွက် ကူညီပေးလို့ ရသားပဲ”
အက်ဗလင်က အချိန်ဇယားကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ရှင်က ဟိုင်းဖဲလ် ပြုပြင်ရေးလုပ်ငန်းတွေကို စစ်ဆေးပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးသားလေ”
“နှစ်ခုစလုံး လုပ်လို့ရပါတယ်”
“အဲဒီနောက် အယ်လ်ဒါရိုက်စ်နဲ့ လမ်းဖောက်လုပ်ရေး အစည်းအဝေးကိုရော တက်ဦးမှာလား”
“အဲဒါကို အချိန်ရွှေ့လို့ ရပါတယ်”
“ဒါရာက ခရီးစဉ်ကို အစောကြီးကတည်းက စီစဉ်ပြီးသားလေ”
“ဒါဆိုရင် ဟိုင်းဖဲလ်ခရီးစဉ်ကို ရွှေ့လိုက်လို့ ရတာပဲ”
ဟက်ဆာက စားပွဲတစ်ဖက်စွန်းမှနေ၍ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“ရှင့်ရဲ့ အချိန်ဇယားကို လိုက်ချိန်ပေးနေရလို့ အလုပ်သမားတွေ ဟိုမရောက်ဒီမရောက်နဲ့ အလကားထိုင်စောင့်နေလို့မှ မရတာ”
ကျွန်တော် တောင်းဆိုချက်သုံးခုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
တစ်ခုချင်းစီက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်နေကြသည်။
သို့သော် အားလုံးကို ပေါင်းလိုက်သောအခါ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာရသည်။
“ဘဲလ်ဝဲလ်သာကို အခု အကူအညီ လိုနေတာလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်” အက်ဗလင်က ပြောသည် - “သူတို့က လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းကို ပို့ပေးထားတယ်။ တခြား တာဝန်နှစ်ခုကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူတို့ဆီ သွားပေးဖို့ မတောင်းဆိုထားပါဘူး”
“စွန့်လွှတ်လိုက်တာမှ မဟုတ်တာ”
“ဒါဆို ဘယ်လိုခေါ်မလဲ.. တည်ဆောက်ရေးသမားတစ်ယောက်က ဒီကိုလာမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးမှ ကျွန်တော်တို့နဲ့ တိုင်ပင်မနေဘဲ တခြားအလုပ်ကို ကူးသွားတာမျိုးကိုလေ”
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျွန်တော့်မျက်နှာ ပူခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အဲဒါနဲ့တော့ နည်းနည်း ကွာပါတယ်”
“ဘာကွာလို့လဲ”
ကျွန်တော့်မှာ အဖြေအသင့်ရှိနေသည်။
သို့သော် အဖြေညံ့စားလေး တစ်ခုပေါ့။
ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေခြင်းအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်နေသည့် ဟာကွက်ပါသော အဖြေလေ။
ထိုစကားကို ထုတ်မပြောမိသည်က တော်သေးသည်။
ယင်းအစား မဲရိုး၏ ပုံဆွဲကားကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
စောင်းနေသော အမိုး။
ပွင့်နေသော တံခါး။
“အဲဒီသစ်တိုင်တွေကို နေ့တစ်ဝက်လောက်နဲ့ ထောင်နိုင်ပါတယ်”
“အဲဒီလို သစ်တိုင်ထောင်တာမျိုးကို ဂျေလန်က ကြီးကြပ်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြီးအောင် လုပ်နိုင်ပါတယ်” အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည် - “သူတောင်းဆိုထားတဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို သာ ကျွန်တော်တို့ ပို့ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင်ပေါ့”
ကျွန်တော် ကျောမှီခုံကို မှီချလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ လူတိုင်းရှေ့တွင် သူမက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်နေသည်ကို ကျွန်တော် မကျေမနပ် ဖြစ်မိသေးသည်။
အဲဒါက မတရားဘူးပေါ့။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ခံစားမိနေဆဲပင်။
“ပစ္စည်းတွေ ပို့ပေးလိုက်ပါ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
မေရီက မှတ်စုမှတ်လိုက်သည်။
အစည်းအဝေး ဆက်လက် ကျင်းပသည်။
ကျွန်တော် နောက်မေးခွန်းကို အသံမာမာဖြင့် ဖြေလိုက်မိသည်။
အက်ဗလင် သတိထားမိသွားသည်။
သို့သော် သူမက ကျွန်တော့်ကို ထပ်မံ အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။
ထိုသို့ မလုပ်ဘဲနေခြင်းက ကျွန်တော့်ကို ပို၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်စေခဲ့သည်။
အစည်းအဝေးအပြီးတွင် သူမကို ဧည့်ခံခန်းမဆောင်တွင် သွားတွေ့ခဲ့သည်။
သူမက ဈေးဆိုင်ခန်းသစ်များအတွက် လျှောက်လွှာများကို စစ်ဆေးနေသည်။
သူမ မော့ကြည့်လာသည်အထိ ကျွန်တော် တံခါးဝတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
“ဝင်လို့ ရမလား”
“ရှင်က ဒီမှာ နေနေတာပဲဟာ”
“အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို တွေ့ချင်ရဲ့လားဆိုတဲ့ မေးခွန်းအတွက် အဖြေတော့ မဟုတ်သေးဘူးလေ”
သူမ၏ မျက်နှာထား နည်းနည်း ပျော့သွားသည်။
“ဝင်ခဲ့လေ”
ကျွန်တော် သူမရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ပြုပြင်ထားသော စားပွဲစွန်းကို ကျွန်တော် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက် - “ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်လေ”
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်ပြသည်။
“သဘောကျမယ်ဆိုရင်တော့ အံ့သြသွားဟန်ဆောင်ပေးလို့ ရပါတယ်”
“ရပါတယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ရက်စက်ရာကျသွားလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် မရယ်မိအောင် ထိန်းနေင်္သော်လည်း ရယ်သံက ထွက်သွားသည်။
သူမက ဘောပင်ကို ချလိုက်သည်။
“ရှင် ရှက်သွားအောင် လုပ်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး”
“သိပါတယ်”
“တကယ်လား”
“အင်း။ ကျွန်တော်က ကိုယ်ပေးမယ့်ကတိကို သေချာ စဉ်းစားမထားမိဘဲ ပြောမိလို့ ရှက်သွားတာပါ”
သူမ ဆက်စောင့်နေသည်။
ကျွန်တော် လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို ပွတ်လိုက်သည်။
“အဲဒီပုံထဲက အိမ်ကို သွားချင်တယ်။ ဟိုရောက်ရင် သေချာ ထင်ရှားတဲ့ တစ်ခုခုကို လုပ်ပြချင်တယ်”
“သစ်တိုင်ကို ထောင်ပေးချင်တာလား”
“အဲဒီလိုမျိုးပေါ့”
“ရှင် တစ်ဦးတည်း အပြီးသတ်နိုင်မယ့် အလုပ်မျိုးပေါ့လေ”
ပိုမှန်သွားသလိုပင်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဗော့စ်၏ တရားခွင်က ပတ်သီးပေါင်းများစွာ ကြာနိုင်ပေမည်။
ပျောက်ဆုံးနေသူအားလုံးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် လပေါင်းများစွာ ကြာပေမည်။
သို့သော် သစ်တိုင်တစ်ခုကိုမူ ထောင်နိုင်ပေသည်။
နံရံတစ်ခုကို ပြုပြင်နိုင်ပေသည်။
ရလဒ်ကို ကြည့်ပြီး ကိုယ်တိုင် ကူညီပေးခဲ့ရမှန်း ကျွန်တော် သိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က စားပွဲကိုဖြတ်၍ လက်လှမ်းလာသည်။
“ရှင်လည်း ဘဲလ်ဝဲလ်သာကို သွားစေချင်ပါတယ်”
“တကယ်လား”
“အင်း။ ဘုရင်ရောက်လာလို့ အလုပ်တွေ ရပ်ထားစရာ မလိုဘဲ သူတို့ဘာသာ အေးအေးလူလူ ကြိုဆိုနိုင်တဲ့အချိန်မျိုးကျရင်ပေါ့”
ကျွန်တော် သူမ၏လက်ကို တွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ဆွေးနွေးပွဲပြီးတော့ ကျွန်တော် အပြောမတတ်ခဲ့ဘူး”
“နည်းနည်းတော့ ဆိုးတာပေါ့”
“တောင်းပန်ပါတယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
အခမ်းအနားဆန်ဆန် မရှိပါ။
မာနကို ရှောင်ကွင်းပြီး သတိကြီးကြီးထားနေစရာလည်း မလိုပါ။
လက်ခံလိုက်သည့် တောင်းပန်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
ခက်ခဲသော ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခုပြီးသွားသည့်တိုင် သူမက တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ဆက်ရှိနေဦးမည်ဆိုသည့်အပေါ် ကျွန်တော် ဘယ်လောက်အထိ ယုံကြည်အားကိုးမိနေပြီလဲဆိုለᱷာကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများကို ညှစ်လိုက်သည်။
“မိုက်မဲတဲ့ လျှောက်လွှာတစ်ခုကို ပယ်ချဖို့ ကျွန်မကို ကူညီပေးချင်သေးလား”
“အရမ်း ကူညီချင်တာပေါ့”
“ကုန်သည်တစ်ယောက်က အရှေ့ဘက် ဝရံတာအောက်မှာ ဖဲကြိုးတွေ ရောင်းချင်လို့ သီးသန့်အခွင့်အရေး တောင်းနေတယ်”
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဖဲကြိုး အားလုံးကိုလား”
“အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်”
“ကျွန်တော် ရုတ်တရက် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာသလို ခံစားလာရပြီ”
ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျွန်တော်တို့ ဈေးထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
ရေခဲများ အရော်ကျသွားသောကြောင့် ကျောက်ပြားခင်းထားသည့် လမ်းသစ်များကြားတွင် ရွှံ့ဗွက်များ ဖြစ်နေသည်။ ကုန်သည်များက အဆိုးဆုံးနေရာများတွင် သစ်သားပြားများ ခင်းထားကြသဖြင့် သိက္ခာထက် လှပမှုကို ထိန်းသိမ်းရမည့် လမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
အက်ဗလင်က ရွှံ့အိုင်ကိုရှောင်ကာ သူမ၏ စကတ်စကို မြှောက်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမ လက်ကို လှမ်းကိုင်သည်။
နောက်ထပ် ကွာဟနေသည့် နေရာအရောက်တွင် ကျွန်တော် ဖိနပ်အောက် ရောက်နေသည့် သစ်သားပြားပေါ်သို့ နင်းမိရာ ပြားခနဲ စောင်းသွားသည်။
ခြေသလုံးတစ်ဖက်လုံး ရွှံ့ရေများ စင်ကုန်၏။
ကျွန်တော့်ဇနီးက စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ရယ်မောလာလေသည်။
“မရယ်နဲ့”
“ဘာမှ မပြောသေးပါဘူး”
“မျက်နှာပေးနဲ့တင် အများကြီး ပြောနေတာ ခင်ဗျား သိပါတယ်”
“ရှင်က ကျောက်တုံးတွေကို ပုံဖော်နိုင်တဲ့သူလေ”
“လူသာမန်တစ်ယောက်လို လမ်းလျှောက်ကြည့်ချင်ရုံပါ”
“တော်တော် ရည်မှန်းချက်ကြီးတာပဲ”
အနီးနားရှိ သစ်သီးသည်မတစ်ဦးက သူမ၏ ပုဝါနောက်ကွယ်တွင် အပြုံးကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သတိထားမိပြီး ပို၍ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ရယ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် စိတ်တိုသင့်သည်။
သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်မည့်အစား သူမကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
သူမက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားပြီး မျက်လုံးများက တလက်လက်တောက်နေကာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဆံနွယ်စလေးများ ကျနေသည်။
သရဖူ မပါပါ။
တော်ဝင်အမည်နာမလည်း မရှိပါ။
ရွှံ့ဗွက်ပြည့်နေသော ဈေးအလယ်မှာ ကျွန်တော့်ကို ရယ်စရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေအောင် လုပ်နေသည့် အက်ဗလင်သာ ရှိသည်။
ထိုအတွေးက အလွန်ပင် ရှင်းလင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသဖြင့် ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ချစ်မိနေပြီ။
အသစ်အဆန်းဖြစ်သော အတွေးတော့ မဟုတ်ပါ။
ဤစကားလုံးများကို ကျွန်တော်တို့ ပြောဖူးကြသည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သည့်အခမ်းအနားမှ မပါ၊ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကြောက်ရွံ့မှုလည်း မရှိ၊ ခက်ခဲပင်ပန်းသော တစ်နေ့တာပြီးနောက် ရလာသည့် ကျေးဇူးတင်စိတ်မျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။
သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွှံ့ပေနေတဲ့ ဘောင်းဘီကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် သူမနဲ့အတူ အဲဒီလို သာမန်မွန်းလွဲပိုင်းတွေကို နောက်ထပ် ရာချီပြီး ဖြတ်သန်းချင်နေမိသည်။
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာပေးကို သတိထားမိသွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
“သံသယဖြစ်စရာပဲ”
“နောက်ထပ် ရွှံ့အိုင်ကို ကျော်တဲ့အခါ ခင်ဗျားကို ချီသွားရမလားလို့ စဉ်းစားနေတာပါ”
သူမ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“ရှင်.. မဝံ့မရဲ မလုပ်နဲ့နော်”
သစ်သီးသည်မက အပြုံးကို ဆက်မဖုံးတော့ဘဲ ရပ်လိုက်သည်။
ယင်းအစား ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို လက်မောင်းကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမက ရယ်မောနေဆဲပင်ဖြစ်သော်လည်း လက်ကို တွဲလာသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဈေးထဲ ဆက်လျှောက်သွားကြသည်။
ထိုအတွေးက ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှ ထွက်မသွားခဲ့ပေ။
သစ်တော်သီး နှစ်လုံး ဝယ်ခဲ့သည်။
ခိုင်မာတောင့်တင်းသော သစ်တော်သီးများ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော် သူမကို လာဘ်ထိုးနည်း သင်ယူနေပြီဟု စွပ်စွဲသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ၎င်းကို အရေးကြီးသော ဘုရင်တစ်ပါး၏ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။
လက်သမားပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်တန်းတွင် လူငယ် စာသင်သားလေးတစ်ဦးက ကျွန်တော်တို့ကို သစ်သားစင်ငယ်လေး တစ်ခုကို စစ်ဆေးပေးဖို့ တောင်းဆိုလာသည်။
သူက စာသင်ခန်းအသစ်အတွက် လုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ချိတ်ဆွဲမည့်နေရာက အနိမ့်အမြင့် သင့်တော်ရဲ့လားဆိုတာကို သိချင်နေသည်။
အက်ဗလင်က စစ်ဆေးရန် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
သူမ တိုင်းတာထားသည်ကို ထိုကောင်လေးက ပြင်ပေးလိုက်သည်။
သူမက အလေးအနက်ထားပြီး နားထောင်နေသည်။
ကျွန်တော် တိုင်တစ်တိုင်ကို မှီရင်း သူတို့နှစ်ဦး ပြဿနာကို ဆွေးနွေးနေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။
လအနည်းငယ်ခန့်က သူမက သရဖူနှင့် ထိုက်တန်ရဲ့လားဆိုတာကို စစ်ဆေးရန် ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
ယခုမူ သူမ၏ စကတ်စွန်းတွင် ရွှံ့များပေနေပြီး အင်္ကျီချိတ်ဆွဲမည့်နေရာနှင့် ပတ်သက်၍ အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် ငြင်းခုံနေသည်။
ကောင်လေးက အနိုင်ရသွားသည်။
သူမက သူ့ကို ချီးကျူးလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု တည်ငြိမ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် အိမ်တစ်လုံးကို လိုချင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ၎င်းကို နေရာတစ်ခုအနေဖြင့်သာ မြင်ယောင်ဖူးခဲ့သည်။
နံရံများ။
ကျွန်တော် ပိတ်နိုင်သော တံခါးတစ်ချပ်။
မည်သူမျှ ထပ်မံလုယူ၍ မရနိုင်သော အခန်းတစ်ခန်း။
သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် အိမ်ဆိုသည်မှာ ကျွန်တော် ဝင်လာသည့်အခါ စာရင်းစာအုပ်ပေါ်မှ မော့ကြည့်လာတတ်သော သူမ ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့၏ စောင်တစ်ထည်ကို ထက်ဝက်ခွဲကာ ယူသုံးတတ်သည်။
ကျွန်တော် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိသော ကတိတစ်ခုကို ပေးတော့မည့်အချိန်ကို သိရှိပြီး ကန့်ကွက်ရလောက်အောင် ကျွန်တော့်ကို ချစ်တတ်သောသူ ဖြစ်နေသည်။
အက်ဗလင် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စကတ်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
“ပြီးပြီလား”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမက ရှာဖွေနေစရာပင် မလိုဘဲ သူမ၏လက်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ရဲတိုက်တွင် ရောက်နေနှင့်သော စာမှာ အယ်လစ္စတား၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့မှ ပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဗော့စ်ကို အခြားနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
စောင့်ကြပ်သူများက သဘောတူထားသည့် တရားရုံးသို့ အနှောင့်အယှက်မရှိ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
သူ့ဘက်မှ ရှေ့နေများက သက်သေအထောက်အထားများကို စစ်ဆေးရန် အချိန်တောင်းခံထားသည်။
သက်သေများကို အဆင့်လိုက် စစ်ဆေးသွားမည် ဖြစ်သည်။
မေရီက မဲရိုးနှင့်အတူ အချိန်ဇယားကို ဖတ်ပြနေသည်။
ခရီးစဉ်များ စီစဉ်ရမည်။
ထွက်ဆိုချက်များကို အတည်ပြုရမည်။
လူများကို ၎င်းတို့ ဆက်လက်ထွက်ဆိုလိုသေးသလားဟု မေးမြန်းရမည်။
ကျွန်တော်တို့ ဝင်မပြောခဲ့ကြပါ။
ယင်းအစား အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော် ဘီထရစ် အပေါ်ထပ်သို့ ပို့ခိုင်းထားသော အစားအစာများကို သွားယူရန် မီးဖိုချောင်သို့ ဆက်သွားခဲ့ကြသည်။
“ကျွန်တော်တို့ နေ့လယ်စာ လွတ်သွားတယ်လို့ သူ ထင်နေတာ” အက်ဗလင်က ပြောသည် - “သစ်တော်သီး ဝယ်စားထားတယ်လို့ ပြောရင်တော့ သူ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး”
သူ မယုံသည် အမှန်ပင်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး သယ်မှ ရမည့် လင်ဗန်းကြီးကို ကိုင်ပြီး ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
မည်သည့်ဘက်က ပိုလေးသလဲဆိုသည့် ငြင်းခုံမှုက ကျွန်တော်တို့၏ အခန်းထဲအထိ ပါလာခဲ့သည်။
သူမက ပေါ့သည့်ဘက်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရွေးခဲ့သည်ဟု ကျွန်တော် သံသယဝင်မိသည်။
ကျွန်တော် ထင်သည့်အတိုင်း မှန်နေသည်။
ညစာစားပြီးနောက် အက်ဗလင်က မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ကျွန်တော့်အင်္ကျီလက် cuffs ပျက်စီးနေသည်ကို အပ်နှင့်ထိုးနေသည်။
သူမ အပ်ချည်ထိုးရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ကျွန်တော် ထჯိုင်ကြည့်နေမိသည်။
တစ်ကြိမ်။
နှစ်ကြိမ်။
ထို့နောက် သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“အကူအညီ လိုချင်သေးလား”
“ရှင် လုပ်တတ်လို့လား”
“မလုပ်တတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အတူတူ စိတ်ညစ်လို့ ရပါတယ်လေ”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒီဟာကို ပြုပြင်ပေးနိုင်တဲ့ လက်သမားတွေ အများကြီး ရှိတာပဲဟာကို”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ကျွန်မကို လုပ်ခိုင်းစရာ မလိုပါဘူး”
“မလိုပါဘူး”
သူမ မော့ကြည့်လာသည်။
“ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိုက်ကြည့်နေတာလဲ”
ဟာသတစ်ခုခု ပြောရန် ကျွန်တော် စဉ်းစားလိုက်သည်။
အပ်က အနိုင်ရသွားသည်ဆိုသည့် ဟာသမျိုးပေါ့။
ယင်းအစား - “ဒီမွန်းလွဲပိုင်းမှာ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ထပ်ပြီး ချစ်မိသွားတယ် ထင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်များ ရပ်သွားသည်။
“ထပ်ပြီး ဟုတ်လား”
“ဈေးထဲမှာလေ”
“ရွှံ့ထဲ ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားတုန်းကလား”
“အဲဒီနောက်မှာ အတူတူ ရယ်မောခဲ့ကြတဲ့အချိန်တုန်းကပေါ့”
“ရွေးချယ်စရာ အချိန်အခါ မဟုတ်တာကြီးကို ရွေးတာပဲ”
“ကျွန်တော် ရွေးချယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး”
သူမက အင်္ကျီကို ဘေးသို့ ချလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ကုလားထိုင်မှထ کر သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ အပြုံးက ပို၍ နူးညံ့သွားသည်။
“ရှင်ဆိုလိုတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်”
“တကယ်လား”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“မနေ့က လေမတိုက်ခင် ကျွန်မရဲ့ မှတ်စုတွေကို ပွင့်နေတဲ့ပြတင်းပေါက်နားကနေ ဖယ်ပေးခဲ့တယ်လေ”
“အဲဒါက သိပ်ပြီး တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
ရှင် ပြောနေတာကို ရပ်မပစ်ဘဲ သတိထားမိသွားတာမျိုးလေ”
ကျွန်တော် ဆက်စောင့်နေသည်။
“ပြီးတော့ ရှင်ငှားလာတဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ ကျွန်မဖတ်လက်စ စာမျက်နှာကို မှတ်ထားပေးခဲ့တယ်။ ဒီမနက်လည်း ကျွန်မကြိုက်တဲ့ခွက်ထဲမှာ လက်ဖက်ရည် ရှိနေခဲ့တယ်”
“အသုံးဝင်မယ့် အရာတချို့ကိုတော့ သင်ယူထားပါတယ်”
“ဟုတ်တယ်”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို တွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ကြတုန်းက ရှင့်ကို ချစ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ အနာဂတ်ကို လိုချင်ခဲ့တာပေါ့”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပါပဲ”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေထဲက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပဲ နားလည်ခဲ့တယ် ထင်တယ်”
ကျွန်တော် မီးဖိုခုံဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အိမ်ကလေး။
သစ်သား မြင်းရုပ်လေး။
ကျွန်တော်တို့၏ အခန်းထဲတွင် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်မည့်သူအတွက် ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိမည့် အရာများဖြင့် ပြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့အတွက်မူ ၎င်းတို့က တစ်နေ့တာ အပြည့်အစုံကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်သည်။
“အခုဆိုရင်တော့ ရှင့်နဲ့ အယူအဆမတူဘဲ ငြင်းခုံရပေမဲ့ အဲဒီနောက်မှာ ရှင့်ဘေးနားမှာ ဆက်ထိုင်ချင်နေသေးတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို ကျွန်မ သိလာရပါပြီ”
“ခင်ဗျား အဲဒီလို ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ခဲ့တာပေါ့”
“အခန်းနောက်တစ်ခန်းကို ရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ ရှင့်ကို လွမ်းနေမိတာမျိုး.. ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပြောစရာ မိုက်မဲတဲ့ စကားလေးတွေ ရှိနေသေးလို့လေ”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလို ဖြစ်တာပါပဲ”
“ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရရင် ရှင် ဘယ်နားမှာလဲဆိုတာ မေ့ပြီး ရှာနေမိတာမျိုးပေါ့”
ကျွန်တော် သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
သူမ ပြုံးနေသော်လည်း မျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။
“ရှင့်ဘေးမှာ နေတဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ဘုရင်မတစ်ပါး ဖြစ်ချင်ရုံတင် မဟုတ်ပါဘူး” သူမက ဆက်ပြောသည် - “ရှင့်နဲ့အတူ ဒီလိုလူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အိုမင်းသွားချင်တာပါ”
ခဏတာမျှ ကျွန်တော် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ပါးပြင်ကို ထိကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ရွှံ့အိုင်တွေထဲ ဆက်ပြုတ်ကျနေရင်တောင် ဟုတ်လား”
“အဲဒီလိုအချိန်မျိုးဆို ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်။ မဟုတ်ရင် ရှင်က ခံ့ညားလွန်းတဲ့သူ ဖြစ်သွားမှာပေါ့”
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
“ရှင့်ကို ချစ်တယ်၊ ယူရီယာ”
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျွန်တော် အလျင်စလို မဖြေခဲ့ပါ။
သူမပြောသည်ကို သေချာ နားထောင်ခဲ့သည်။
ယုံကြည်ခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်လည်း ချစ်ပါတယ်”
ကျွန်တော်တို့ နမ်းကြသောအခါ တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပါ။
ပရိသတ်မရှိ၊ စောင့်ဆိုင်းနေရမည့် သစ္စာဆိုမှုလည်း မရှိ၊ အန္တရာယ်ထဲမှ တစ်ယောက်ယောက် ပြန်လွတ်လာ၍ သက်ပြင်းချရခြင်းမျိုးလည်း မရှိပါ။
ကျွန်တော် ချစ်ရသည့် အမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်လက်အောက်တွင် နွေးထွေးစွာ ရှိနေပြီး ကျွန်တော်တို့ ခွာလိုက်သည့်အခါ ပြုံးနေခဲ့သည်။
သူမက သူမ၏ နဖူးကို ကျွန်တော့်နဖူးပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့က ကံကောင်းတာပဲ”
“အင်း”
“ပြီးတော့ အလုပ်တချို့လည်း လုပ်ခဲ့ကြတယ်”
“အဲဒါလည်း ပါတာပေါ့”
သူမ တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို ပို၍ ရင်ခွင်ထဲ တိုးဖက်လိုက်ရာ သူမက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မှီတွယ်လာသည်။
ခဏတာမျှ မီးဖိုမီးတောက်သံကို နားထောင်နေမိကြသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမက အင်္ကျီကို ပြန်ကောက်ယူလိုက်သည်။
“ဒီဟာ ဘယ်လိုပြဲသွားလဲဆိုတာ ရှင် ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါမှ မပြောပြဖူးဘူး”
“သိုလှောင်ရုံတံခါးဘေးက သံမှိုနဲ့လေ”
“ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြင်ခိုင်းလိုက်သေးလား”
“သံမှိုကိုလား”
“အင်း”
“အစီရင်ခံစာ တင်ထားပါတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“မနက်ကျရင် သွားကြည့်လိုက်မယ်လေ”
“ကောင်းပြီ”
သူမ အပ်ချက်သုံးချက်ကို သေချာ ထိုးနေသည်ကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက် သူမက အင်္ကျီကို ကျွန်တော့်ထံ ပေးလိုက်သည်။
“ကျွမ်းကျင်တဲ့သူ တစ်ယောက်က သေချာ မပြင်ပေးမချင်း ဒီအတိုင်း ခံဦးမှာပါ”
ကျွန်တော် မညီညာသော အပ်ချည်ကြောင်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“စုံလင်နေတာပဲ”
“သိပ်ကို သိသာနေတာပဲဟာကို”
“အင်းလေ”
“ရှင်က အာရုံခံစားမှု လွန်ကဲနေပြီ”
“အဲဒီလို ဖြစ်နေတာပေါ့”
သူမက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး မတတ်သာသည့်အဆုံး ကျေနပ်နေသည်။
အပြင်ဘက်တွင် မိုးစက်များက ပြတင်းပေါက်ကို လာပုတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် နောက်ထပ် ရွှံ့ဗွက်လမ်းဖြင့် လျှောက်ရမည့် ခရီးရှိလာမည်။
ကုန်ကျစရိတ်အတွက် နောက်ထပ် ငြင်းခုံမှုများ ရှိလာမည်။
လူတိုင်း စောင့်မျှော်နေကြသည့် အမည်နာမပါလာမည်ဟု ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်နေကြသည့် နောက်ထပ် စာတစ်စောင် ရောက်လာမည်။
အက်ဗလင်က ပြင်ပြီးသားအင်္ကျီကို ခေါက်ကာ ကျွန်တော့်ကုလားထိုင်နောက်ကျောတွင် တင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် လက်ကို ကမ်းပေးလာသည်။
“အိပ်ရာဝင်ရအောင်၊ ခင်ပွန်း”
ကျွန်တော် သူမ၏လက်ကို ယူလိုက်သည်။
ကျွန်တော် လုပ်တတ်လုပ်ဟန် မသိသေးသည့် အရာများစွာ ရှိနေဆဲပင်။
သို့သော် သူမကို ချစ်ရခြင်းကတော့ ကျွန်တော် သံသယမဝင်တော့မည့် တစ်ခုတည်းသော အရာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။