အခန်း (၆) - ဒါ ကြက်သွန်နီကောင်းတစ်လုံးပဲ
ရေပန်းဆီမှ ရေတို့သည် မရပ်မနား ဆက်လက်စီးဆင်းနေဆဲပင်။
ရုပ်တုကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကျောက်သရဖူထဲမှ ရေများ အဆက်မပြတ် စီးကျလာပြီး ရေကန်ငယ်ထဲ ပြည့်လျှံလာကာ၊ ရင်ပြင်တစ်ခွင် ထွင်းထုထားသော မြောင်းငယ်လေးများဆီသို့ စတင်စီးဝင်သွားသည်။ ကနဦး ရေစီးအဟုန်ကြောင့် ဖုန်မှုန့်များနှင့် သစ်ရွက်ခြောက်များ ဝဲကတော့ထိုး လွင့်ပါသွားသော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် ရေပြင်ကြည်လင်သွားကာ ညနေခင်း ကောင်းကင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပလာတော့သည်။
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
ယူရီယာသည် အနောက်ဘက်လှေကားအောက်ရှိ အလုံပိတ် မုခ်ခုံးဝကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ဗဟိုအလယ်ကျောက်တုံးပေါ်မှ ရွှေရောင်သရဖူသင်္ကေတ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူကြားခဲ့ရသည့် အသံကတော့ အာရုံထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်ဆဲပင်။
'နောက်ဆုံးတော့လည်း... သရဖူက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ရွေးချယ်လိုက်ပြီပေါ့။'
ထိုအသံ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မြည်လာမလားဟု သူ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
သို့သော် ထပ်မကြားရတော့ပေ။
"အခုနက အသံကို အားလုံး ကြားလိုက်ကြရဲ့လား" ဟု သူ မေးလိုက်သည်။
မေရီက သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကာ "ဘာအသံလဲရှင်" ဟု မေး၏။
"အသံတစ်သံလေ။"
မယ်လိုဒီ၏ လက်က ဓားရိုးပေါ်တွင် တင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ "ဘယ်နေရာကလဲ။"
"ငါတို့ခြေထောက်အောက်က။"
ရွာသားအချို့သည် ရေပန်းနှင့် ချက်ချင်းပင် ခပ်ဝေးဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။
မစ္စထရက်စ် ရိုဝန်ကတော့ မဆုတ်ခွာပေ။
သူမသည် ရေကန်ငယ်ဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ချောင်းကို ရေထဲနှစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းဆီသို့ တေ့လိုက်၏။
သောမတ်စ်က သူမအနားသို့ အမြန်ပြေးလာကာ "ရဲတိုက်ထဲက လာတဲ့ မသင်္ကာစရာ ရေကို မသောက်သင့်ဘူးဗျ" ဟု တားမြစ်သည်။
"ဘယ်ရေကို သောက်ရမလဲဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ပြီး ရှင်သန်လာခဲ့တာ ငါ အသက်ရှစ်ဆယ့်လေးနှစ် ရှိပြီဟဲ့။"
"အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်လေ။"
"သန့်ပါတယ်။"
"အဲဒါကို အဘွားက ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။"
မစ္စထရက်စ် ရိုဝန်က သူ့ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး "ငါ မြည်းကြည့်ပြီးပြီလေ" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။
ယူရီယာသည် ရေကန်ငယ်ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။
ရေပန်းမှ စီးထွက်လာသော ရေမြောင်းငယ်များသည် ရင်ပြင်နံရံရှိ အပေါက်လေးပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်။ ရေတို့သည် ထိုအပေါက်များမှတစ်ဆင့် ရဲတိုက်အောက်ခြေရှိ ကျောက်သားလမ်းကြောင်းများထဲသို့ စီးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
"ဒါတွေက ဘယ်ကို စီးသွားတာလဲ" ဟု သူ မေးလိုက်၏။
မေရီက သူ့ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်ကာ "အရင် ပုံစံကြမ်းမှတ်တမ်းတွေသာ မှန်မယ်ဆိုရင်တော့၊ မီးဖိုချောင်တွေ၊ ရေချိုးဆောင်၊ ဆေးကုသဆောင်၊ မြင်းဇောင်းတွေ၊ ဥယျာဉ်တွေနဲ့ ရွာသူရွာသားသုံး ရေတွင်းအချို့ဆီကို ပို့ပေးတာပါ" ဟု ရှင်းပြသည်။
ယူရီယာက သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
"ဂရေးကိပ်မှာ ရေချိုးဆောင် ရှိတယ်ဟုတ်လား။"
"ရှိခဲ့ဖူးတာပါ။"
"ဒါကို အခုမှပဲ ငါ့ကို ပြောပြတော့တယ်ပေါ့။"
"ကျွန်မ မှတ်မိသမျှ ကာလပတ်လုံး အဲဒီမှာ ရေမှ မရှိခဲ့တာပဲကိုးရှင်။"
"အင်းလေ၊ အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။"
မယ်လိုဒီက လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ရေထဲနှစ်ပြီး မျက်နှာသစ်ချလိုက်သည်။
မေရီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ "မယ်လိုဒီ။"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
"ဒီရေကို ဘာက ပြန်နိုးထလာစေတာလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိသေးဘူးလေ။"
"အရှင်မင်းကြီးက လုပ်လိုက်တာလေ။"
"ငါ ဘာမှ မလုပ်လိုက်ပါဘူး" ဟု ယူရီယာက ငြင်းလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက စီးဆင်းနေသော ရေကို ညွှန်ပြကာ "အရှင်ရောက်လာတယ်၊ သရဖူက နိုးထလာတယ်၊ ပြီးတော့ ရေပန်းက စီးလာတယ်။ ဒါဟာ အရှင် တစ်ခုခု လုပ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
ယူရီယာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်သေးမီ တပ်မှူး အီလိုင်ဇာက ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။
"ဒါက ဘာပဲဖြစ်နေပါစေ၊ အမှောင်မကျခင် အိပ်စရာနေရာ လိုနေတဲ့လူတွေ ငါတို့မှာ ရှိသေးတယ်နော်။"
လက်တွေ့ကျသော ထိုစကားက ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ငေးမောအံ့သြမှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်လေသည်။
လိုဖီးလ်မှ လူများသည် စောင်များ၊ စားနပ်ရိက္ခာများနှင့် ချက်ပြုတ်စရာ ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသော်လည်း တဲများကိုတော့ သယ်မလာခဲ့ကြပေ။ နေဝင်ရန် တစ်နာရီပင် မလိုတော့။ ရဲတိုက်အတွင်းရှိ အခန်းအများစုမှာ စိတ်မချရသည့်အပြင် နေဝင်သွားပါက အပူချိန်မှာလည်း သိသိသာသာ ထိုးကျသွားပေလိမ့်မည်။
ယူရီယာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
"အီလိုင်ဇာ ပြောတာ မှန်တယ်။ လူတိုင်း အိပ်စရာနေရာ ရပြီးမှပဲ ထူးဆန်းတဲ့ အသံအကြောင်းကို စုံစမ်းကြတာပေါ့။"
မစ္စထရက်စ် ရိုဝန်က သူမ၏ တောင်ဝှေးဖြင့် ရေပန်းကန်ကို ခေါက်လိုက်ရင်း "ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ကလေးငယ်တွေထက်စာရင် ပိုပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းပေးနိုင်တာ များပါတယ်ကွယ်" ဟု ဆိုသည်။
"အတိအကျပဲ။"
ယူရီယာက ရွာသားများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"မေရီ၊ ဘယ်အခန်းတွေက အလုံခြုံဆုံးလဲဆိုတာ ခွဲခြားပေးနိုင်မလား။"
"မှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲမှာ ကြိုမှတ်သားထားပြီးပါပြီရှင်။"
"ဒါပေါ့၊ မင်းဆိုရင်တော့ ကြိုလုပ်ထားမှာ သိနေသားပဲ။"
သူမသည် စိတ်ကျေနပ်သွားမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
"မယ်လိုဒီ၊ မိသားစုတွေကို ပစ္စည်းတွေ အထဲသယ်ဖို့ ကူညီပေးလိုက်။"
မယ်လိုဒီက မလိုအပ်ဘဲ အလွန်အမင်း တက်ကြွစွာဖြင့် စစ်ရေးပြအလေးပြုလိုက်သည်။
"အီလိုင်ဇာ၊ စစ်တန်းလျားတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းရဲ့ အကြံဉာဏ် လိုချင်တယ်။"
"အကြံဉာဏ်တွေ အများကြီး လိုမှာပါ။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မရဲ့အသံက အကျယ်ဆုံး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။"
"ကောင်းပြီ။"
ယူရီယာက ရင်ပြင်ကို ဝန်းရံထားသည့် မှောင်မိုက်နေသော ပြတင်းပေါက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ အိပ်ဆောင်တွေကနေ အရင်စလိုက်မယ်။"
မေရီက သူ၏ လက်အင်္ကျီစကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
"သတိထားပါဦး။"
"အင်းပါ။"
"ဒီနေ့တင် အရှင် နှစ်ခါတောင် မေ့လဲမလို ဖြစ်ခဲ့တာနော်။"
"မှတ်မိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါပြီးတိုင်း ပိုပိုပြီး လွယ်ကူလာတာပဲဟာ။"
"ဘယ်လောက်ပဲ လွယ်တယ်ထင်ထင်၊ အဆောင်တစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မပြင်ရဘူးနော်။"
"နားလည်ပါပြီ။"
သူမက သူ့ကို မလွှတ်ပေးသေးပေ။
"ကတိပေးပါ။"
ယူရီယာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "ငါ အဆောင်တစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မပြင်ပါဘူး။"
ထိုအခါမှ မေရီက လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
အီလိုင်ဇာက ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ အပြန်အလှန်ပြောဆိုမှုကို သဘောကျစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။
"ရှင် ဘုရင်ဖြစ်တာ တစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်" ဟု တပ်မှူးက ဆိုသည်။ "ရှင့်ရဲ့ အထိန်းတော်တွေက ရှင့်ကို အမိန့်တောင် ပြန်ပေးနေကြပြီနော်။"
"ငါကတော့ ဒါကို ကောင်းမွန်တဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်တစ်ခုရဲ့ လက္ခဏာလို့ပဲ ယူဆပါတယ်။"
ပထမဆုံးအခန်းမှာ လူငါးဦးပါ မိသားစုတစ်စုအတွက် ဖြစ်သည်။
ကျောက်နံရံများမှာ ခိုင်ခံ့ဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ ပြတင်းပေါက်တစ်ခု ကွဲအက်နေကာ ကြမ်းခင်းပျဉ်ပြားနှစ်ချပ်မှာ ဆွေးမြေ့နေပြီး မျက်နှာကြက်တစ်လျှောက် အက်ကွဲကြောင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းနေသည်။ သစ်သားကုတင်ဘောင်များကို ပြန်လည်အသုံးပြု၍ ရနိုင်သော်လည်း မွေ့ယာများကတော့ အသုံးမဝင်တော့ပေ။
မေရီ၊ အီလိုင်ဇာနှင့် ထိုမိသားစုတို့က တံခါးပေါက်မှ စောင့်ကြည့်နေစဉ် ယူရီယာသည် အခန်းအလယ်တွင် ရပ်နေလိုက်သည်။
သူက နံရံပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်၏။
အစောပိုင်းက လက်နက်တိုက်ကို ပြုပြင်စဉ်တုန်းကတော့ ပျက်စီးနေသည့် အရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အတင်းဆွဲယူပြင်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အခန်းထဲသို့ မှော်စွမ်းအင်များကို အလုံးအရင်း ထည့်သွင်းကာ မူလအတိုင်း အကောင်းပကတိ ပြန်ဖြစ်စေရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။
ထိုနည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ မှန်ပါသည်။
သို့သော် စွမ်းအင် အလဟဿ အလွန်ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဤရဲတိုက်သည် သူက ပုံစံသွင်းယူရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ဟာလာဟင်းလင်း ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ကျောက်တုံးတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်နေရာ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ရက်မတိုင်တိုင်းတွင်လည်း တစ်ချိန်က ၎င်းတို့ကို မည်သို့ ခုတ်ထစ်ပြီး မည်သို့ ဆက်စပ်တွဲချိတ်ခဲ့သည်ဟူသော အမှတ်သညာများ ကိန်းအောင်းနေကြသည်။
ယူရီယာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
အခန်းကို အတင်းအကျပ် အပြောင်းအလဲလုပ်ခိုင်းမည့်အစား၊ သူ အာရုံခံ နားထောင်လိုက်သည်။
အက်ကွဲနေသော မျက်နှာကြက်က အရင်ဆုံး အာရုံထဲ ရောက်လာသည်။
ကျောက်တုံးများတစ်လျှောက် အောက်သို့ ဖိနှိပ်ကျဆင်းနေသည့် အလေးချိန်ကို သူ ခံစားမိသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ မိုးရေစိမ့်ဝင် ပျက်စီးခဲ့မှုကြောင့် အထောက်အကူပြု ရက်မတိုင်တစ်ခုမှာ နေရာရွေ့သွားခဲ့ပြီး၊ မျက်နှာကြက်ကို အနောက်ဘက်နံရံနှင့် ကွာဟသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အက်ကွဲကြောင်းသက်သက်ကိုသာ ပြုပြင်လိုက်ပါက မည်သည့်အရာမျှ ထူးခြားလာမည် မဟုတ်ပေ။ အားနည်းနေသော ရက်မတိုင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်နှင့် ၎င်းအက်ကွဲကြောင်းမှာ ပြန်ပွင့်လာမည်သာ ဖြစ်သည်။
ယူရီယာသည် သူ၏ စွမ်းအားကို ထိုရက်မတိုင်ဆီသို့ ဦးတည်စေလိုက်သည်။
သစ်သားတစ်ခုလုံးကို အစားထိုးပစ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ အများစုမှာ ကြံ့ခိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မိုးရေထိတွေ့ခဲ့သည့် အစွန်းတစ်ဖက်သာ ဆွေးမြေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် သစ်သားထဲမှ အစိုဓာတ်ကို ဖဲကြိုးမျှင်လေးသဖွယ် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ့လက်တစ်ဝိုက်ရှိ လေထုမှာ စိုစွတ်လာ၏။ ဆွေးမြေ့နေသော သစ်သားမျှင်များ ပြန်လည်မာကျောလာသည်။ ချိနဲ့နေသော အဆက်အစပ်နေရာ ပြန်လည်ဖြောင့်တန်းသွားပြီး ရက်မတိုင်သည် မူလနေရာသို့ ပြန်လည်အထိုင်ကျသွားလေသည်။
မျက်နှာကြက်ပေါ်မှ အက်ကွဲကြောင်းသည် သူ့အလိုလိုပင် ပြန်လည်စေ့စပ်သွားတော့သည်။
ယူရီယာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာ ပြန်မပေါ်လာပေ။
"ဒါက ပိုလွယ်သားပဲ" ဟု သူ ဆိုလိုက်သည်။
မေရီက မျက်နှာကြက်ကို စစ်ဆေးကြည့်ကာ "အရှင် ပြုပြင်လိုက်တာ ပမာဏ ပိုနည်းသွားတယ်လေ" ဟု ပြောသည်။
"မဟုတ်ဘူး။ ပျက်စီးမှုကို ပြင်မယ့်အစား ပျက်စီးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ငါ ပြင်လိုက်တာ။"
အီလိုင်ဇာက အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး နံရံပေါ် လက်တင်ကြည့်လိုက်သည်။
"ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား။"
ယူရီယာက သူ၏ မှော်စွမ်းအင်ဖြင့် ရက်မတိုင်တစ်လျှောက် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။
"ရှိပါတယ်။"
"သေချာလှချည်လား။"
"အလေးချိန်တွေ ဘယ်လိုစီးဆင်းနေလဲဆိုတာ ငါ အာရုံခံလို့ ရနေတယ်လေ။"
"ဒါဆို အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်အတွက် အတော်လေး အသုံးဝင်မှာပဲ။"
"ငါလည်း အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်လောက် ရှာရတော့မယ်ထင်တယ်။"
"တစ်ယောက်တည်းတင် မကဘူး၊ အများကြီး ရှာထားသင့်တာ။"
ကွဲအက်နေသော ပြတင်းပေါက်ကတော့ စွမ်းအင် ပိုမိုလိုအပ်လေသည်။
အပြင်ဘက် ပေါင်းပင်များအောက်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဖန်ကွဲစများကို ယူရီယာ အာရုံခံမိသည်။ ဘာမှမရှိသည့် အခြေအနေမှ မှန်ချပ်အသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးမည့်အစား၊ ထိုဖန်ကွဲစများကို ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်ဘောင်မှတစ်ဆင့် သူ ပြန်လည်ဆွဲယူလိုက်သည်။
ဖန်ကွဲစများ လေထဲတွင် လွင့်မျောကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ မိသားစုဝင်များ ခေါင်းငုံ့ရှောင်လိုက်ကြသည်။
၎င်းတို့သည် လေထုထဲတွင် အချင်းချင်း ပြန်လည်ဆက်စပ်သွားပြီး အပိုင်းအစတစ်ခုချင်းစီသည် သက်ဆိုင်ရာနေရာများသို့ အံဝင်ခွင်ကျ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ သိမ်မွေ့သော အက်ကြောင်းရာများ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ နောက်ဆုံးအပိုင်းအစ နေရာတကျ ဖြစ်သွားသောအခါ ပြီးပြည့်စုံသွားသည့် မှန်ချပ်သည် ဘောင်အတွင်းသို့ အသာအယာ ကျဆင်းတပ်ဆင်သွားလေသည်။
ယူရီယာ၏ မျက်လုံးနောက်ဘက်တွင် အနည်းငယ်လေးလံသော ဖိအားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း ယခင်ကထက် များစွာ ပေါ့ပါးနေသေးသည်။
ကြမ်းခင်းပျဉ်ပြားများကတော့ ပို၍ပင် လွယ်ကူနေသေးသည်။
သူသည် ပျက်စီးနေသော နေရာများပေါ်သို့ ကျန်းမာကြံ့ခိုင်သည့် သစ်သားမျှင်များကို ဆွဲဆန့်ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်ပြီး၊ အောက်ခံတန်းများကို ခိုင်ခံ့စေကာ မျက်နှာပြင်ကို ချောမွေ့အောင် ပြုလုပ်ပေးလိုက်သည်။ ပြုပြင်မှုတစ်ခုလုံးသည် ငါးမိနစ်ပင် မကြာလိုက်ပေ။
ယူရီယာ ခေါင်းမူးလာမလားဟု စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
မည်သည့် မူးဝေမှုမျှ ပေါ်မလာပေ။
"ဘယ်လိုနေသေးလဲရှင်" ဟု မေရီက မေးသည်။
"ကောင်းပါတယ်။"
"တကယ်လား။"
"တကယ်ပါ။"
အီလိုင်ဇာက နောက်တစ်ခန်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ "နောက်တစ်ခန်း ဆက်သွားကြစို့" ဟု ဆိုသည်။
ဒုတိယအခန်းတွင်လည်း အလားတူ ပျက်စီးမှုများ ရှိနေသည်။
ယူရီယာ လေးမိနစ်အတွင်း ပြုပြင်ပြီးစီးခဲ့သည်။
တတိယအခန်းက သုံးမိနစ်သာ ကြာခဲ့သည်။
ပဉ္စမမြောက်အခန်းသို့ ရောက်သောအခါ သူ မျက်လုံးမှိတ်ရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆောက်အအုံဖွဲ့စည်းပုံအတွင်း ဝန်ပိနေသော အက်ကွဲမှုများကို သဲ့သဲ့မျှ အနှောင့်အယှက်များအဖြစ် အာရုံခံသိရှိနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကြိမ်တိုင်းတွင် ပစ္စည်းများကို နေရာတကျ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေရန် ထိန်းကျောင်းရသည်မှာ ပို၍ပို၍ အားစိုက်ထုတ်ရမှု နည်းပါးလာခဲ့သည်။
၎င်းသည် စက်ဘီးစီးသင်နေရသလိုပင်။
ပထမတော့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းအတွက် စဉ်းစားတွေးခေါ်နေရသည်။ ဟန်ချက်ညီမှု၊ လက်ကိုင်ထိန်းချုပ်မှု၊ အရှိန်နှင့် ခြေထောက်အနေအထားတို့ အားလုံးက သူ့အာရုံကို လုယူနေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ထိုသီးခြားလှုပ်ရှားမှုများသည် ပင်ကိုယ်ဗီဇတစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားလေသည်။
သူ၏ မှော်စွမ်းအင်သည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်လာနေသည်။
သူ ပိုမိုအစွမ်းထက်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။
သူ အလဟဿဖြစ်မှုကို ပိုမိုလျှော့ချနိုင်လာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ်ပေါ်သို့ အမှောင်ထု လွှမ်းခြုံလာချိန်တွင် ယူရီယာသည် အခန်းပေါင်း တစ်ဆယ့်နှစ်ခန်းကို စိတ်ချလုံခြုံအောင် ပြုပြင်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မူလကတော့ သူ လေးခန်းခန့်သာ ပြီးစီးလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအလုပ်ကြောင့် သူ ဆာလောင်မွတ်သိပ်ပြီး မောပန်းနွမ်းနယ်သွားသော်လည်း၊ ဦးနှောက်ကို ညှစ်ခြေမတတ် ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာဆိုးကြီးကတော့ ပြန်မပေါ်လာခဲ့တော့ပေ။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မေရီက သူ့မျက်လုံးများကို စစ်ဆေးကြည့်နေဆဲပင်။
"မင်းကို တစ်ယောက်တည်းပဲ မြင်နေရသေးတယ်" ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။
"တော်သေးတာပေါ့။"
"နှစ်ယောက်ဖြစ်သွားရင် အရမ်းဆိုးသွားမှာလား။"
"ဒီရဲတိုက်ကြီးထဲမှာ မယ်လိုဒီတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီရှင်" ဟု မေရီက ပြန်ဖြေသည်။
စင်္ကြံလမ်းထဲမှနေ၍ မယ်လိုဒီက "ငါ ကြားတယ်နော်" ဟု အော်ပြောလိုက်၏။
"ကြားစေချင်လို့ ပြောတာ။"
ယူရီယာ ပြုံးလိုက်မိသည်။
လိုဖီးလ်မှ မိသားစုများသည် ၎င်းတို့၏ သက်ဆိုင်ရာအခန်းများတွင် အခြေချ နေထိုင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ပြုပြင်ထားသော ကုတင်ဘောင်များပေါ်တွင် စောင်များ ဖြန့်ခင်းကြပြီး၊ ယူရီယာ ပြန်လည်မပြင်ဆင်ရသေးသည့် ပြတင်းပေါက်များတွင် အဝတ်စများကို ကာဆီးထားလိုက်ကြသည်။ အီလိုင်ဇာက ယိုင်နဲ့နေသော လှေကားများနှင့် ဝေးဝေးနေရန် အမိန့်မပေးမချင်း ကလေးငယ်များသည် စင်္ကြံလမ်းများတစ်လျှောက် လှည့်လည်စူးစမ်းနေခဲ့ကြသည်။
ရွာမုန့်ဖုတ်သမားသည် ဂရေးကိပ်၏ မီးဖိုချောင်ကို ဦးစီးကွပ်ကဲလိုက်သည်။
သူမ၏အမည်မှာ ဘီထရစ် ဟော ဖြစ်ပြီး၊ ပျက်စီးနေသော မုန့်ဖုတ်ဖိုများကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ စော်ကားခံရမှုတစ်ခုသဖွယ် သဘောထားတတ်သည့် ကိုယ်လုံးတုတ်တုတ်၊ ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် လိုဖီးလ်မှ သယ်လာသော ရိက္ခာများကို မဖွင့်မီ ကြက်သွန်နီသုံးလုံးနှင့် ရှာလကာဂျုံ တစ်ဝက်အိတ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
"ရှင်တို့ ဒါလေးနဲ့ ရှင်သန်နေခဲ့ကြတာလား" ဟု သူမက မေး၏။
"တစ်ရက်နီးပါးလောက်တော့ ဟုတ်ပါတယ်" ဟု ယူရီယာက ဆိုသည်။
"တစ်ပတ်တောင် ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"ငါ အမဲလိုက်ဖို့ စဉ်းစားထားတာပါ။"
"ရှင်က အမဲလိုက်တတ်လို့လား။"
"သတ္တဝါတွေကိုတော့ သတ်တတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အမဲလိုက်တာနဲ့တော့ အတူတူမဟုတ်ဘူး ထင်တာပဲ။ ဒါကြောင့် မလိုက်တတ်ဘူးလို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။"
"ဒါဆို ရှင် တောထဲမှာ လမ်းပျောက်ဖို့ပဲ စဉ်းစားထားတာပေါ့လေ။"
"အဲဒီလိုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။"
ဘီထရစ်က အသုံးပြု၍ရသော မုန့်ဖုတ်ဖိုကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ရွာသားနှစ်ဦးအား တာဝန်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် အကြီးဆုံးအိုးထဲတွင် မုယောစပါး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြောက်များ၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် ဆားနယ်အသား အနည်းငယ်တို့ကို ရောနှောထည့်လိုက်သည်။
မွှေးကြိုင်သော ရနံ့သည် ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
ယူရီယာ၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံသည် မယ်လိုဒီ ကြားနိုင်လောက်အောင်ပင် ကျယ်လောင်စွာ ထစ်ခြုန်းမြည်ဟည်းသွားသည်။
မယ်လိုဒီက ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် "အရှင်မင်းကြီး ဗိုက်ဆာနေပြီပဲ" ဟု ဆိုသည်။
"ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာကတည်းက ဘုရင်က ပေါင်မုန့်တစ်တုံးပဲ စားရသေးတာလေ။"
မယ်လိုဒီ မျက်နှာတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။
"ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ရဲ့ ကြက်သွန်နီတစ်လုံးကို စားပစ်လိုက်သေးတယ်လေ။"
"ကျွန်မ ဗိုက်ဆာနေလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ ကြက်သွန်နီကောင်းတစ်လုံးပဲဗျ။"
"ငါ သိပါတယ်။"
ယူရီယာသည် မေရီ၊ မယ်လိုဒီ၊ အီလိုင်ဇာ၊ သောမတ်စ်၊ မစ္စထရက်စ် ရိုဝန် နှင့် လိုဖီးလ်မှ ကိုယ်စားလှယ်အချို့တို့နှင့်အတူ ရှည်လျားသော စားသောက်ပွဲ စားပွဲရှည်ကြီးတွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။
ထိုစားပွဲကြီးသည် တော်ဝင်စားသောက်ပွဲများအတွက် ရည်ရွယ်တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုညနေခင်းတွင်တော့ ၎င်းပေါ်၌ သစ်သားပန်းကန်လုံးများ၊ ပုံစံမတူသော ခွက်များနှင့် မုယောပြုတ်ဟင်းရည်အိုးကြီးတစ်လုံးသာ တည်ရှိနေခဲ့သည်။
သို့သော် ၎င်းသည် ယူရီယာ မှတ်မိသမျှထဲတွင် အရသာအရှိဆုံး အစားအစာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဆာလောင်မှုက အစားအစာကို ပိုမိုအရသာရှိစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သလို၊
လူစုံတက်စုံ အဖော်ရှိနေခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် သူသည် တစ်ယောက်တည်း စားသောက်ခဲ့ရသည်က များခဲ့သည်။ သူသည် ရေခဲသေတ္တာ၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော တဝီဝီမြည်သံနှင့်၊ အခန်းလွတ်ကြီးကို အဖော်ပြုရန်သက်သက် ဖွင့်ထားသော ဗီဒီယိုအသံများကြားတွင်သာ နေသားကျခဲ့ရသူ မဟုတ်ပါလော။