အခန်း (၇) - လွဲမှားနေသော မှော်ပညာ
ဂရေးကိပ်၏ ခန်းမကြီးအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်မနေပေ။
ကလေးငယ်များက ပေါင်မုန့်လုရင်း အငြင်းပွားနေကြသည်။ မီးဖိုဘေးနားမှ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောက်သားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခုံရှည်များ ပွတ်တိုက်ရွေ့လျားသံများ မြည်ဟည်းနေပြီး ကလေးငယ်တစ်ဦးမှာလည်း ဖခင်ဖြစ်သူက မျက်နှာပြောင်ပြောင်လုပ်ပြကာ ချော့မြှူနေသည့်တိုင် ငိုယိုနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ယူရီယာသည် ထိုအသံအားလုံးကို မသိမသာ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေမိသည်။
မေရီက စာရင်းမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ဖွင့်ထားလျက် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
"ညစာစားနေရင်းတောင် အလုပ်လုပ်နေတာလား" ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။
"ရှင်လည်း အတူတူပါပဲ"
"ငါ စားနေတာပဲဟာကို"
"ရှင် အဲဒီအက်ကွဲနေတဲ့ တိုင်လုံးကြီးကို ငေးကြည့်နေတာ နှစ်မိနစ်တောင် ရှိသွားပြီလေ"
ယူရီယာသည် သူတို့အပေါ်ထပ်ရှိ ဝရန်တာစင်္ကြံကို ထောက်မထားသည့် တိုင်လုံးကြီးဆီသို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
"အောက်ခြေနားမှာ အက်ကြောင်းရာ ရှိနေတယ်"
အီလိုင်ဇာသည် ပါးစပ်သို့ ပို့လက်စ ဇွန်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
"အန္တရာယ်ရှိလား"
"လောလောဆယ်တော့ ချက်ချင်းကြီး မဖြစ်နိုင်သေးပါဘူး"
"‘ချက်ချင်း’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အရေးကြီးတယ်နော်"
"ငါ ပြင်လိုက်လို့ ရပါတယ်"
"စားပြီးမှ ပြင်ပါ" ဟု မေရီက ပြောလိုက်သည်။
ယူရီယာက စွပ်ပြုတ်ကို ပြန်လှည့်စားရင်း-
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခင်ဗျာ"
သောမတ်စ်က ခွက်နောက်တွင် အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။
စားသောက်ပြီးချိန်တွင် အစည်းအဝေး စတင်လေတော့သည်။
လိုးဖီးလ်ဒ်၏ ကိုယ်စားလှယ်များက သူတို့ကြုံတွေ့နေရသော အခက်အခဲများကို ရှင်းပြကြသည်။
ဟားဝစ်၏ အခွန်ကောက်ခံသူများသည် ကျွဲနွားတိရစ္ဆာန်များ၊ ကောက်ပဲသီးနှံများ၊ သစ်များနှင့် ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို သိမ်းယူသွားကြသည်။ မည်သူမျှ မပြုပြင်ထိန်းသိမ်းသော လမ်းများကို အသုံးပြုခပင် ကောက်ခံခဲ့ကြသေးသည်။ အခွန်မပေးဆောင်နိုင်သော မိသားစုများမှာ သူတို့၏ လယ်ယာမြေ အချို့ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရသည်။
"ဟားဝစ် သိမ်းယူထားတဲ့ လယ်ယာမြေ ဘယ်နှခုလောက် ရှိပြီလဲ" ဟု ယူရီယာက မေးလိုက်သည်။
"လိုးဖီးလ်ဒ်မှာတော့ ခုနစ်ခုပါ" ဟု သောမတ်စ်က ဖြေသည်။ "စတုန်းဖို့ဒ်နဲ့ ဝီလိုဘရွတ်မှာဆိုရင် ဒီထက်တောင် ပိုများဦးမယ်"
"အခု အဲဒီလယ်တွေမှာ ဘယ်သူတွေ လုပ်ကိုင်နေကြလဲ"
"များသောအားဖြင့်တော့ အဲဒီမိသားစုတွေ ကိုယ်တိုင်ပါပဲ။ ဟားဝစ်က သူတို့ကို သီးစားချထားသူတွေလို့ သတ်မှတ်ပြီး ရိတ်သိမ်းသမျှ သီးနှံတိုင်းရဲ့ ဝေစုကို သိမ်းယူနေတာပါ"
"ဒီမြေတွေက သူတို့ပိုင်တာပါဆိုတဲ့ မှတ်တမ်းအထောက်အထားတွေကော ရှိလား"
"တချို့ဆီမှာတော့ ရှိပါတယ်"
မေရီက မှတ်တမ်းစာအုပ်၏ စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်ပြီး "ဂရေးကိပ်ရဲ့ စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ မူလမြေပေးမိန့်စာချုပ် မိတ္တူတွေ ရှိနေနိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
"ဒါဆို အဲဒါတွေကို ရှာရမှာပေါ့" ဟု ယူရီယာက ဆိုလိုက်သည်။
အီလိုင်ဇာက ရှေ့သို့ ကိုင်းလာရင်း "ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတချို့ ထုတ်ပြရုံနဲ့တော့ ဟားဝစ်က မြေတွေကို ပြန်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်"
"ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ နေထိုင်တဲ့သူတွေတော့ အမှန်တရားကို သိသင့်တယ်"
"ဒါဆို သူက စစ်သည်တွေ လွှတ်လာရင်ကော"
"ငါတို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမှာပေါ့"
အီလိုင်ဇာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"မင်း အခန်းတွေကို ပြင်နေတုန်း ငါ အပြင်ဘက် ခံစစ်စည်းတွေကို သွားစစ်ဆေးခဲ့တယ်။ မြောက်ဘက်တံတိုင်းက အခိုင်မာဆုံးပဲ။ အနောက်ဘက်တံတိုင်းကတော့ အားအနည်းဆုံးပေါ့။ ပင်မတံခါးကြီးကိုသာ အပြည့်အဝ ပြုပြင်လိုက်နိုင်ရင် တပ်ဖွဲ့အသေးစားတစ်ခုရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကိုတော့ ခံနိုင်ရည်ရှိပါလိမ့်မယ်"
"ဘယ်လောက်အထိ အသေးစားလဲ"
"လေ့ကျင့်ထားတဲ့ စစ်သည် တစ်ရာအောက်ပေါ့"
"အဲဒီထက် ပိုလွှတ်လိုက်ရင်ကော"
"ဒါဆိုရင်တော့ တံတိုင်းတွေက သူတို့ကို အချိန်ဆွဲထားပေးနေချိန်မှာ မင်းဆီကနေ နောက်ထပ် အံ့ဖွယ်စွမ်းအားတစ်ခုခု ထွက်လာဖို့ မျှော်လင့်ရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့"
ယူရီယာ ထိုအကြံအစည်ကို သဘောမကျပေ။
"စတုန်းဖို့ဒ်နဲ့ ဝီလိုဘရွတ်ကို သတိပေးလို့ ရနိုင်မလား"
သောမတ်စ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "သတင်းပို့သူတွေက မနက်ဖြန် မွန်းတည့်ချိန်ဆို နှစ်ရွာစလုံးကို ရောက်နိုင်ပါတယ်"
"လမ်းကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေကို လွှတ်လိုက်ပါ။ လိုးဖီးလ်ဒ်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ရွာတွေကို အသိပေးလိုက်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကို လာကြဖို့တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အမိန့်မထုတ်ပါနဲ့"
"သူတို့ ယုံချင်မှ ယုံကြမှာပါ"
မစ်စထရက်စ် ရိုဝမ်က သူမ၏ လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။
သရဖူသင်္ကေတသည် ဖျော့တော့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းဖြင့် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ယူရီယာ အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ "အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ"
"သူ့ကိုယ်သူ ထုတ်ပြဖို့ အဖွားက တောင်းဆိုလိုက်တာပါ"
"အဖွားက အဲဒါကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာလား"
"အားပေးတိုက်တွန်းရုံပါပဲ"
"ထိန်းချုပ်တာတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်ပြီး ယုံကြည်ချက်မရှိတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ တူနေတယ်"
သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးကြီးက ပြုံးလိုက်သည်။
"စမ်းကြည့်လေ"
ယူရီယာက သူ့လက်ဖဝါးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူရည်ရွယ်ထားခြင်းမရှိဘဲ သရဖူသင်္ကေတ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည့် အကြိမ်သုံးကြိမ် ရှိခဲ့သည်—မေရီနှင့် မယ်လိုဒီတို့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီးချိန်၊ လိုးဖီးလ်ဒ်၏ ရင်ပြင်တွင်၊ ပြီးလျှင် ရဲတိုက်ကြီး နိုးထလာချိန်တို့၌ ဖြစ်သည်။
သူ အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်။
ဘာမှ ဖြစ်မလာပေ။
"ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမှာလဲ"
မစ်စထရက်စ် ရိုဝမ်က သူမ၏ တုတ်ကောက်ဖြင့် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။
"အမိန့်မပေးနဲ့"
"သိပ်တော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိလှဘူးနော်"
"သရဖူဆိုတာ ဓား ဒါမှမဟုတ် တူ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို အမိန့်နာခံဖို့ တည်ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါဆို ဘာအတွက် တည်ရှိနေတာလဲ"
"အမှတ်ရဖို့အတွက်ပေါ့"
ယူရီယာသည် လိုးဖီးလ်ဒ်အကြောင်းကို စဉ်းစားမိသွားသည်။
လက်နက်ကိုင်မြင်းစီးသမားများက မီးလောင်မှုကို ရပ်ကြည့်နေစဉ် ရွာသားများ တန်းစီကာ ရေပုံးလက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ကြပုံ၊ လန့်ဖျပ်နေသော မြင်းဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည့် ကောင်လေးငယ်၊ ပြီးနောက် ရင်ပြင်ထဲတွင် လက်ဖဝါးပေါင်းများစွာ အလင်းလက်လာခဲ့ပုံတို့ကို သူ ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။
တစ်သားတည်း ကျရောက်မှု။
နွေးထွေးမှုတစ်ခုသည် သူ၏ လက်ဖဝါးတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသည်။
ပွင့်လန်းနေသော သရဖူပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
၎င်းသည် မစ်စထရက်စ် ရိုဝမ်၏ အမှတ်အသားထက် ပိုမိုတောက်ပနေသော်လည်း နာကျင်မှုတော့ မရှိပေ။
ယူရီယာသည် သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို လျှော့ချလိုက်သည်။
သရဖူသင်္ကေတမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲပင်။
"စွမ်းအင် ဘာမှမကုန်သလောက်ပါပဲလား" ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။
"မင်း အတင်းအကျပ် အားမစိုက်ထုတ်ခဲ့လို့ပေါ့" ဟု မစ်စထရက်စ် ရိုဝမ်က ပြန်ဖြေသည်။
ထိုသင်ခန်းစာသည် ရင်းနှီးနေသလို ရှိသည်။
အက်ကွဲရာတိုင်းထဲသို့ မှော်စွမ်းအင်များ သွန်ချမည့်အစား အဆောက်အအုံ၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို နားလည်အောင်လုပ်ကာ အခန်းများကို ပြုပြင်ခဲ့စဉ်က ပိုမိုထိရောက်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ အခြားသော စွမ်းအားများသည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် အလုပ်လုပ်ပေလိမ့်မည်။
မီးသည် မူလကတည်းက အထက်သို့ တောက်လောင်လိုသည်။
ရေသည် စီးဆင်းလိုသည်။
လေသည် ရွေ့လျားလိုသည်။
ကျောက်တုံးသည် အလေးချိန်ကို ထမ်းပိုးလိုသည်။
သူသည် ဓာတ်တစ်ခုချင်းစီကို သက်မဲ့အရာများသဖွယ် ဆက်ဆံခဲ့မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မှော်ပညာဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာလောကကို အမိန့်ပေးစေခိုင်းသည့် လုပ်ရပ် မဟုတ်ပေ။
ကမ္ဘာလောကကြီးအား မိမိနှင့်အတူ လိုက်ပါလှုပ်ရှားလာစေရန် နားချစည်းရုံးခြင်းမျိုး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။
"ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေရီက မေးလိုက်သည်။
"အင်း၊ ပြေပါတယ်"
"ရှင် အဲဒီမျက်နှာပေးကြီး ပြန်လုပ်နေပြန်ပြီ"
"ဘယ်လိုမျက်နှာပေးလဲ"
"အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန် ရှင်လုပ်တတ်တဲ့ မျက်နှာပေးလေ"
"ငါ မှော်ပညာကို သုံးနေတာ လွဲမှားနေခဲ့တယ် ထင်တယ်"
အီလိုင်ဇာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အဲဒီလို လွဲမှားစွာ သုံးနေရင်းနဲ့တောင် မီးလောင်နေတဲ့ ကျီကြီးကို မင်း ငြှိမ်းသတ်ခဲ့တာလား"
"အကြီးအကျယ်ကို လွဲမှားနေခဲ့တာ"
"အဲဒါက သိပ်ပြီး စိတ်အေးစရာ ကောင်းမနေဘူးနော်"
"ကောင်းလာနိုင်စရာလည်း ရှိတာပဲလေ"
ယူရီယာက ထရပ်ကာ အက်ကွဲနေသော တိုင်လုံးကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူ၏ လက်ဖဝါးကို ကျောက်သားပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
ပျက်စီးမှုမှာ သူ အစောပိုင်းက သတိပြုမိခဲ့သည်ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းနေသည်။ အောက်ခြေဖောင်ဒေးရှင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ကျွံကျသွားခြင်းကြောင့် တိုင်လုံးမှာ ရွေ့လျားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မြင်နေရသော အက်ကြောင်းကို ပြုပြင်ရုံမျှဖြင့် အန္တရာယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူသည် မိမိ၏ အာရုံခံစားမှုဖြင့် အက်ကြောင်းရာတစ်လျှောက် အောက်ခြေသို့ ဆင်းသွားလိုက်သည်။
ကျောက်သားထုကြီးက သူ့ကို ဝန်းရံထားလေသည်။
မျက်စိဖြင့် မြင်ရခြင်း မဟုတ်ပေ။ ခန်းမကြီး၊ လူများနှင့် မီးရောင်တို့ကို သူ မြင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြားသော အာရုံတစ်ခုက ကြမ်းပြင်နှင့် နံရံများတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရဲတိုက်၏ အုတ်မြစ်အခြေခံများကို ခြေရာခံနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ်သည် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လွန်းလှသည်။
ရှေးဟောင်းဥမင်လိုဏ်ခေါင်းများသည် အနောက်ဘက်ဆောင် အောက်ခြေတွင် ရှည်လျားစွာ တည်ရှိနေကြသည်။ နိုးထလာသော ရေစမ်းကြောင့် အသစ်ပွင့်ထွက်လာသည့် ရေမြောင်းများတစ်လျှောက် ရေများ စီးဆင်းနေသည်။ သစ်မြစ်များသည် ကျောက်တုံးများကြား ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ထားကြသည်။ မည်သူမျှ တည်ဆောက်ခဲ့သည်ဟု မမှတ်မိကြတော့သည့် နံရံများနောက်ကွယ်တွင် ဟာလာဟင်းလင်း အခန်းလွတ်များက စောင့်ကြိုနေကြသည်။
ပြီးလျှင် ထိုအရာအားလုံး၏ အောက်ခြေနက်ရှိုင်းရာမှ တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။
ရွှေရောင်မျက်လုံးကြီး။
ယူရီယာ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
ထိုအခိုက်တွင် အုတ်မြစ်သည် ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ မဟုတ်ပေ။
၎င်းက တုံ့ပြန်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
တိုင်လုံး၏ အလေးချိန်သည် မည်သည့်နေရာတွင် ကျရောက်သင့်ကြောင်း သူ့စိတ်အာရုံထဲ၌ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားသည်။ ယူရီယာသည် အောက်ခြေရှိ ဟာကွက်ထဲသို့ လျော့ရဲနေသော ကျောက်တုံးများကို ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် အုတ်မြစ်ကို အတင်းမ,တင်ခဲ့သလို အရာဝတ္ထုအသစ်များကိုလည်း ဖန်တီးမထုတ်ခဲ့ပေ။ မူလကတည်းက ရှိနေသည့်အရာများကိုသာ ရွေ့လျားပေးပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အံဝင်ခွင်ကျ ချိတ်ဆက်သွားသည်အထိ လှည့်ပတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ကွဲနေသော တိုင်လုံးကြီး မတ်မတ်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
အက်ကြောင်းကြီး ပိတ်သွားခဲ့လေပြီ။
ထိုသို့ ပြုပြင်မှုသည် ပြတင်းပေါက်တစ်ချပ် ပြင်ဆင်ခြင်းထက်ပင် မှော်စွမ်းအင် ကုန်ကျမှု နည်းပါးခဲ့သည်။
ယူရီယာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ သရဖူသည် ကျောက်သားပေါ်တွင် အလင်းဖြာနေသည်။
တိုင်လုံးပေါ်၌ ဒုတိယသင်္ကေတတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေပြီ။
မေရီ ထရပ်လိုက်ပြီး "အဲဒါ အရင်ကတည်းက ရှိနေတာလား" ဟု မေးသည်။
"မဟုတ်ဘူး"
တိုင်လုံးပေါ်မှ အမှတ်အသားမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး မနက်လှသော ထွင်းထုမှုတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
မစ်စထရက်စ် ရိုဝမ်က အနားသို့ လျှောက်လာရင်း-
"ရဲတိုက်ကြီးက ပြုပြင်မှုကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်တာပဲ"
"ရဲတိုက်က အဲဒီလို လုပ်နိုင်တာလား"
"ဂရေးကိပ်ဆိုတာ ရိုးရိုးခံတပ်သက်သက် မည်သည့်အခါကမျှ မဟုတ်ခဲ့ဘူး"
ယူရီယာသည် သူတို့အောက်ခြေမှ အသံကို အမှတ်ရလိုက်သည်။
"အနောက်ဘက်လှေကားတွေရဲ့ အောက်မှာ ဘာရှိတာလဲ"
"အဖြေတွေပေါ့" ဟု မစ်စထရက်စ် ရိုဝမ်က ပြောသည်။
အီလိုင်ဇာလည်း ထရပ်လိုက်ကာ "အန္တရာယ်တွေလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"
"အဲဒီနှစ်ခုက များသောအားဖြင့် တွဲလျက် လာတတ်ကြတာပဲလေ" ဟု ယူရီယာက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တံခါးဆီမှ ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ခန်းမကြီးအတွင်းရှိ စကားပြောသံများ အားလုံး ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။
အီလိုင်ဇာက အရင်ဆုံး မတ်တတ်ထရပ်ကာ-
"ဘယ်နှချက်လဲ"
သူတို့ နားစွင့်လိုက်ကြသည်။
တစ်ချက်မြည်သည်။
ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
နောက်ထပ် နှစ်ချက်။
သောမတ်စ်က ဇဝေဇဝါဖြင့် "အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" ဟု မေးသည်။
"ဘာမှတော့ မဟုတ်သေးဘူး" ဟု အီလိုင်ဇာက ဆိုသည်။ "မင်းတို့ရဲ့ တံခါးခေါင်းလောင်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချက်ပြစနစ် မရှိသေးဘူးလေ"
"သတ်မှတ်ထားဖို့ လိုပြီပဲ" ဟု ယူရီယာက ဆိုလိုက်သည်။
"အပြင်မှာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပြီးမှပေါ့"
အီလိုင်ဇာက စစ်ပြန်များကို စုစည်းလိုက်သည်။ မယ်လိုဒီက သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ မေရီက စာရင်းမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ပိတ်ကာ ယူရီယာ့နောက်မှ ရင်ပြင်ဆီသို့ လိုက်လာခဲ့သည်။
ရေပန်းချောင်းငယ်များသည် လရောင်အောက်တွင် ဖျော့တော့စွာ တောက်ပနေသည်။
မြောက်ဘက်တံခါးဝတွင် မြင်းစီးသမားတစ်ဦးတည်း ရပ်နေလေသည်။
သူသည် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်မထားပေ။ သူ၏ မြင်းမှာ မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ခရီးရှည်ကြီးကြောင့် နံဘေးသားများ လှုပ်ခတ်ကာ မောဟိုက်နေသည်။ မြင်းစီးသမား၏ ပခုံးပေါ်တွင် စုတ်ပြဲနေသော ဝတ်ရုံတစ်ထည် တွဲလောင်းကျနေပြီး ဖိနပ်မှသည် ခါးအထိ ရွှံ့နွံများ ပေကျံနေသည်။
ယူရီယာက တံခါးစောင့်တဲ လှေကားပေါ်သို့ တက်သွားလိုက်ပြီး-
"ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ"
မြင်းစီးသမားက သူ၏ ခေါင်းစွပ်ကို နောက်သို့ လှန်ချလိုက်သည်။
သူသည် လေဒဏ်မိုးဒဏ် ခံထားရသော မျက်နှာနှင့် မုတ်ဆိတ်နက်နက်ကြားတွင် ဖြူစပြုနေသော ဆံစများ ရောယှက်နေသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခါးဘေးတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသည်။
သူက ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
လက်ဖဝါးပေါ်တွင် သရဖူသင်္ကေတသည် ပြင်းထန်စွာ တောက်ပသွားခဲ့သည်။
မေရီ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။
အီလိုင်ဇာက ရဲတိုက်တံတိုင်းဘောင်ဆီသို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။
သူစိမ်းက ယူရီယာ့ကို မော့ကြည့်ရင်း-
"ငါ့နာမည်က အယ်လစ်စတာ ကေးလ် ပါ" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။ "ငါဟာ ဂရေးကိပ်အစောင့်တပ်ဟောင်းရဲ့ သစ္စာခံနောက်ဆုံး တပ်မှူးပဲ"
ယူရီယာသည် အီလိုင်ဇာနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
သူမက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ပြလိုက်သည်။
"ဒီရာထူးအတွက် အပြိုင်အဆိုင် ရှိလာပြီနဲ့ တူတယ်" ဟု ယူရီယာက ဆိုလိုက်သည်။
အယ်လစ်စတာက မပြုံးပေ။
"ငါ မြင်းစီးလာတာ သုံးပတ်ရှိပြီ။ သရဖူသာ ငါ့ကို လမ်းမပြပေးခဲ့ရင် ဒီခရီးကို ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ပဲ ထင်မိမှာ။ မင်း ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ အော်ရီလီယာက ငါ့ကို ပြောခဲ့တယ်"
"ခင်ဗျား ဘာလို့ လာတာလဲ"
"ဂရေးကိပ်ကို အမှုထမ်းဖို့ပေါ့"
ထိုအဖြေသည် ကြိုတင်လေ့ကျင့်ထားသည့်အလား ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ယူရီယာ ဆက်စောင့်နေလိုက်သည်။
အယ်လစ်စတာက သူ၏ လက်ကို ချလိုက်ပြီး-
"ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ဘုရင်ကို သတိပေးဖို့အတွက်လည်း ပါတယ်"
"ဟားဝစ်အကြောင်းလား"
"ဟားဝစ်ဆိုတာ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ သားကောင်ကို ဝိုင်းဝန်းနေတဲ့ လင်းတတစ်ကောင်ပါပဲ။ သူက အန္တရာယ်ရှိတာမှန်ပေမဲ့ ဂရေးကိပ် ပြိုလဲခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းတော့ မဟုတ်ဘူး"
ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အယ်လစ်စတာသည် ယူရီယာ၏ ကျောဘက်ရှိ နိုးထလာသော ရေပန်းဆီသို့ ကျော်လွန်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
သူ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားလေသည်။
"ရေစမ်းက စီးဆင်းနေပြီပဲ"
"ဒီညမှ စတင်ခဲ့တာပါ"
"ဒါဆို ငါ စိုးရိမ်ခဲ့တာထက် အချိန် ပိုနည်းသွားပြီ"
ယူရီယာက တံခါးစောင့်တဲ လှေကားမှ ဆင်းလာကာ ပင်မတံခါးကြီးဘေးရှိ တံခါးပေါက်ငယ်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
အယ်လစ်စတာသည် ဖြည်းညင်းစွာ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ချိန်တွင် သူ ယိုင်နဲ့သွားသဖြင့် ယူရီယာက သူ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းတွဲပေးလိုက်သည်။
စစ်သည်ဟောင်းကြီးက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး-
"မင်း ကိုယ်တိုင် တံခါးဖွင့်ပေးတာလား"
"ခင်ဗျား ပင်ပန်းနေပုံရလို့ပါ"
"မင်း ငါ့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းတာလည်း မရှိဘူး"
"ခင်ဗျား ခုထိ ပင်ပန်းနေပုံရတုန်းပဲလေ"
အယ်လစ်စတာသည် ယူရီယာ့ကို အတိတ်က အမှတ်တရတစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်နေသကဲ့သို့ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်က ပြုပြင်ထားသော တံခါးစောင့်တဲ၊ စီးဆင်းနေသော ရေမြောင်းများနှင့် ရင်ပြင်ထဲမှ ကြည့်နေကြသော လူများဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။
"သရဖူရဲ့ ခေါ်သံကို လူဘယ်နှယောက်က ပြန်ထူးခဲ့ကြပြီလဲ"
"အခုထိတော့ လိုးဖီးလ်ဒ် တစ်ရွာတည်းပါပဲ"
"လိုးဖီးလ်ဒ် တစ်ခုတည်းလား"
ယူရီယာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အယ်လစ်စတာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
"နောက်ထပ် ထောင်နဲ့ချီပြီး ရောက်လာကြလိမ့်မယ်"
"ဘယ်နှထောင်လောက်လဲ"
"ငါ မသိဘူး"
"အဲဒါက သိပ်ပြီး စိတ်သက်သာရာရစရာ မဟုတ်ဘူးနော်"
"စိတ်သက်သာရာ ရစေဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာမှ မဟုတ်တာ"
အယ်လစ်စတာက မြောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သရဖူက နိုးထလာခဲ့ပြီ။ ဂရေးကိပ်ဟောင်းရဲ့ မျိုးဆက်တိုင်းက သရဖူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတာကို ခံစားသိရှိပြီးကြပြီ။ လယ်သမားတွေ၊ စစ်သည်တွေ၊ ကုန်သည်တွေ၊ မှူးမတ်တွေ၊ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရသူတွေနဲ့ ဘုရင်တွေအထိပဲ"
"ဘုရင်တွေ ဟုတ်လား"
"ဟုတ်တယ်"
"ပြီးတော့ သူတို့အားလုံး ဒီကို လာကြမှာလား"
"မဟုတ်ဘူး"
အယ်လစ်စတာ၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။
"တချို့က မင်းကို အမှုထမ်းဖို့ လာကြလိမ့်မယ်"
သူက လက်တစ်ဖက်ကို ဓားရိုးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
"နောက်ထပ်လူတွေကတော့ သရဖူဟာ ဘယ်သောအခါမှ နောက်တစ်ကြိမ် မရွေးချယ်နိုင်တော့အောင် သေချာစေဖို့ ရောက်လာကြလိမ့်မယ်"