အခန်း (၅) - ဟားဝစ်၏ ကြံစည်မှုများ
လိုးဖီးလ်ကျေးရွာသူရွာသားများမှာ မည်သူက ရွာတွင် ဆက်နေရစ်မည်၊ မည်သူက ဂရေးကိပ်သို့ လိုက်သွားရမည်ကို အချင်းချင်း ဆွေးနွေးတိုင်ပင်နေကြသည်။ မုန့်ဖုတ်ဆရာက ရွာမှလိုက်သွားရန် ဆန္ဒပြုခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ရွာသူရွာသားများအတွက် ရဲတိုက်ရှိ မီးဖိုများကို အသုံးပြုရမည်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ရွာသူနာပြုဆရာမကြီးကမူ ဒဏ်ရာရထားသော မြင်းကို ကုသပြီးစီးသည်အထိ ရွာတွင် ဆက်နေမည်ဖြစ်ကြောင်း တဇွတ်ထိုး ပြောဆိုခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့ မနက်ပိုင်းတွင်မှ လိုက်လာရန် သဘောတူခဲ့သည်။
သောမတ်စ်က ယူရီယာ၏ အတိုင်ပင်ခံအဖွဲ့တွင် ပါဝင်ရန် လယ်သမား သုံးဦးကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့သည်။
သခင်မကြီး ရိုဝမ်ကလည်း သူမပါ လိုက်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။
သောမတ်စ်က ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားလေသည်။
"ဘွားဘွားက အသက် ရှစ်ဆယ့်လေးနှစ် ရှိနေပြီလေ"
"အဲဒါက မင်းမသိသေးတဲ့ အရာတွေကို သင်ယူဖို့အတွက် ငါ့မှာ အချိန် ရှစ်ဆယ့်လေးနှစ် ရှိခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့ကွဲ့"
"လမ်းက တောင်ပေါ်ကို တက်ရတာလေ"
"ငါက တောင်တွေကို အရင်ကလည်း လမ်းလျှောက်တက်ဖူးပါတယ်"
"ရဲတိုက်ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်လို့မှ မရဘဲ"
"ဒီထက်ဆိုးတာတွေပေါ်မှာတောင် ငါ အိပ်ဖူးပါတယ်"
သောမတ်စ်သည် အကူအညီတောင်းလိုသည့်ပုံစံဖြင့် ယူရီယာ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ယူရီယာက လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို မြှောက်လိုက်ရင်း "သူ့ကို ကျွန်တော်တွေ့တာမှ ဆယ်မိနစ်တောင် မရှိသေးဘူး။ ဒါတောင် ဒီကိစ္စထဲ ဝင်မပါတာ အကောင်းဆုံးဆိုတာလောက်တော့ ကျွန်တော် သိပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သခင်မကြီး ရိုဝမ်က သဘောကျသည့်အလား ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။
မယ်လိုဒီက မပျက်စီးဘဲ ကျန်ရစ်နေသေးသည့် မုယောစပါး အိတ်ကိုးအိတ်ကို သယ်ဆောင်ရန် ရွာသားအချို့ကို စုဆောင်းပေးသည်။ မေရီကမူ လိုးဖီးလ်မှ ယူဆောင်သွားသမျှ ပစ္စည်းတိုင်းကို စာရင်းသွင်းမှတ်တမ်းတင်ထားပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် ဂရေးကိပ်၏ ပစ္စည်းတိုက်မှ ပြန်လည်ဆပ်ပေးနိုင်ရန် စီစဉ်ထားသည်။
ဂရေးကိပ်၏ ပစ္စည်းတိုက်ဟူသော စကားစုမှာ ထိုတိုက်အတွင်း၌ ဘာမှန်းမရှိသလောက် နည်းပါးနေချိန်တွင် အကောင်းဘက်က တွေးခေါ်ထားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသော်လည်း ယူရီယာက သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
သူသည် နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် အနားယူပြီးနောက် ကောက်ရိုးတဲကြီးကို ပြင်ဆင်ရာတွင် ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးခဲ့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အေးအေးဆေးဆေးပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
အဆောက်အအုံ მთრთစ်ကို အတင်းအဓမ္မ ပုံစံပြန်ဖော်နေမည့်အစား လက်သမားဆရာများ၏ ပြောစကားကို နားထောင်ခဲ့သည်။ မည်သည့် တိုင်လုံးများကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး မည်သည့်တိုင်များမှာ မီးလောင်ကျွမ်းမှုကြောင့် အားနည်းသွားသည်ကို ၎င်းတို့က ခွဲခြားပြသကြသည်။ ယူရီယာက ပျက်စီးနေသော အပိုင်းများကို ထိန်းချုပ်ထားသော လေစွမ်းအင်ပေါက်ကွဲမှုဖြင့် ဖယ်ရှားပေးပြီး ရွာသားများက အနီးအနားရှိ စပါးကျီဟောင်းမှ သစ်သားများဖြင့် အစားထိုးလဲလှယ်ကြသည်။
သူသည် သာမန်လုပ်အားဖြင့် လုပ်ဆောင်၍ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေမျိုးတွင်သာ မှော်ပညာကို အသုံးပြုခဲ့သည်။
အချိန်တော့ ပိုကြာသွားသည်။
သို့သော် မေရီနှစ်ယောက် မြင်နေရသည့် အဖြစ်မျိုးတော့ သူ ထပ်မဖြစ်တော့ပေ။
နေ့လယ်ခင်း နောက်ပိုင်းတွင် ကောက်ရိုးတဲမှာ ယာယီအမိုး တပ်ဆင်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ စိုစွတ်နေသော စပါးများကို ဖြန့်ခင်း၍ ခြောက်သွေ့စေခဲ့ပြီး တိရစ္ဆာန်များကိုလည်း ပြင်ဆင်ပြီးသား ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးပြီး ဖြစ်သည်။
ယူရီယာသည် ရွာတံခါးဝအနီးတွင် အဲလစ်ဇာနှင့်အတူ ရပ်နေခဲ့သည်။
“မင်း ဒါကို တစ်ခဏအတွင်းမှာတင် အပြီးတိုင် ပြန်ဆောက်နိုင်ခဲ့တာပဲလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဖြစ်နိုင်ချေတော့ ရှိတာပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ မင်း မလုပ်ခဲ့ဘူး”
“ကျွန်တော် အဲဒါကို ရဲတိုက်လက်နက်တိုက်မှာ တုန်းက လုပ်ကြည့်ဖူးတယ်။ ကျွန်တော် ပုံလဲကျသွားမတတ် ဖြစ်သွားတာပဲ”
“ကန့်သတ်ချက်တွေကို သိထားတာက အသုံးဝင်ပါတယ်”
“ထူးဆန်းတဲ့ အယူအဆပဲ”
“ကိုယ့်မှာ ကန့်သတ်ချက် ဘာမှမရှိဘူးလို့ ယုံကြည်တဲ့သူတွေဟာ အဆိုးဝါးဆုံး အချိန်ရောက်မှသာ အဲဒီကန့်သတ်ချက်ဆိုတာကို တွေ့ရှိလာကြရတတ်တယ်”
သူမက ဟားဝစ်၏ လူများထံမှ သိမ်းဆည်းရမိခဲ့သော လက်နက်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
“ဒီဓားက အလေးချိန် မျှခြေ မမှန်ဘူး”
“ပြင်လို့ရော ရမလား”
“ရတာပေါ့၊ ပန်းပဲဆရာတစ်ယောက် လက်ချက်နဲ့ပေါ့”
“ကျွန်တော်လည်း တော်တော်လေးတော့ —”
“ပန်းပဲဆရာတစ်ယောက်နဲ့ပေါ့” ဟု အဲလစ်ဇာက ထပ်မံအတည်ပြုပြောဆိုသည်။
ယူရီယာ ပြုံးလိုက်သည်။ “နားလည်ပါပြီ”
ပထမဆုံး လူစုသည် နေမဝင်မီ လိုးဖီးလ်မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
လှည်းသုံးစီးပေါ်တွင် စပါးများ၊ စောင်များ၊ ချက်ပြုတ်ရေးပစ္စည်းများနှင့် နေ့လယ်ခင်းတစ်ခွင်လုံး ယူရီယာ့ကို မကြည့်ချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့ကြသည့် ကလေးငယ်အချို့ကို တင်ဆောင်ထားသည်။ သူတို့၏ ဘေးတွင် လူနှစ်ဆယ့်ခုနစ်ဦးက ခြေလျင် လျှောက်လာကြသည်။
အဲလစ်ဇာက သူမ၏ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ဝါရင့်စစ်သည်တော် ခြောက်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသူများကမူ လိုးဖီးလ်ကို စောင့်ကြပ်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
သခင်မကြီး ရိုဝမ်က သူမ၏ တုတ်ကောက်ကို ဒူးပေါ်တင်လျက် ပထမဆုံးလှည်းပေါ်တွင် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ယူရီယာကမူ လမ်းနှင့် လူများကိုပါ တစ်ပြိုင်နက် စောင့်ကြပ်နိုင်ရန် နောက်ဆုံးတန်းအနီးတွင် လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ မေရီက သူ့ဘေးတွင် ပူးတွဲပါလာသည်။ မယ်လိုဒီကမူ နောက်ဆုံးလှည်းပေါ်သို့ တက်ထိုင်ကာ မြင်းများကို မည်သို့ ကယ်တင်ခဲ့ရကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်အမင်း ယုံနိုင်စရာမရှိလှသော ဖြစ်ရပ်မှန်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ကလေးငယ်နှစ်ဦးအား ပြောပြနေလေသည်။
“အဲဒီနောက်မှာတော့ တစ်အိမ်လုံးရဲ့ အမိုးတွေ ကျိုးကျလာတာပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ယူရီယာက သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “အမိုးကြီး ကျိုးကျလာတာမျိုး မရှိပါဘူး”
“အဲဒီထဲက အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုတော့ ကျိုးကျလာတာပေါ့”
“သစ်တိုင် တစ်တိုင် ကျိုးကျလာတာပါ”
“အရမ်းကြီးတဲ့ သစ်တိုင်ကြီး တစ်တိုင်ပေါ့”
“မင်းက အပြင်မှာ ရောက်နေပြီးသားလေ”
မယ်လိုဒီက ကလေးများကို တိုးတိုးသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဘုရင်တွေက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတဲ့ ပုံပြင်တွေကို မကြိုက်ကြဘူးလေ”
“ခင်ဗျားပြောသမျှ ကျွန်တော် ကြားနေရပါတယ်”
ကလေးများ ရယ်မောကြသည်။
မေရီက ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ရွှေစင်သရဖူကို သယ်ဆောင်လာကြသည့် လူများဆီသို့သာ အမြဲရောက်သွားနေသည်။
“အဲဒီ သင်္ကေတက ဘာလဲဆိုတာကို မင်း သိနှင့်ပြီးသားပဲပေါ့” ဟု ယူရီယာက မေးလိုက်သည်။
“ပုံပြင်အချို့ကိုတော့ ကျွန်မ ကြားဖူးနားဝ ရှိပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါ လိုးဖီးလ်မှာ ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့တော့ မသိခဲ့ဘူးပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ရှေးဟောင်းပုံပြင်တွေထဲမှာ ဘယ်လို ပြောထားလဲ”
မေရီက သူမ၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ လွယ်အိတ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“ဂရေးကိပ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် လက်ခံခံရသူမှန်သမျှကို သရဖူက အသိအမှတ်ပြုတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ လူသား၊ မိစ္ဆာအသွင်ပြောင်းလူသား၊ အယ်လ်ဖ်၊ ድွတ်ဖ် ဒါမှမဟုတ် တခြားလူမျိုးစုတွေ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ မွေးဖွားရာဒေသက အရေးမကြီးပါဘူး။ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကလည်း အရေးမကြီးပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ လိုးဖီးလ်က လူတွေက သီးသန့်ဆင်းသက်လာသူတွေလေ”
“အချို့က ဟုတ်ချင်မှလည်း ဟုတ်မှာပေါ့”
“ဒါဆိုရင် ဘကြောင့် သူတို့ရဲ့ သင်္ကေတတွေ ပေါ်လာတာလဲ”
“ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး”
ထိုအဖြေက သူမကို စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သည်။
သူမ၏ အသံထဲတွင် ထိုစိုးရိမ်မှုကို ယူရီယာ ကြားနေရသည်။
“ဖြစ်နိုင်တာက ဂရေးကိပ်က ရွာအတွက် တာဝန်ယူပေးထားလို့ သရဖူက သူတို့ကို အသိအမှတ်ပြုတာ ဖြစ်မှာပေါ့”
“ဖြစ်နိုင်ချေတော့ ရှိပါတယ်”
“ဒါမှမဟုတ် သူတို့က သရဖူရဲ့ အကာအကွယ်ကို ခံယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြလို့ ဖြစ်မှာပေါ့”
“အဲဒါဆိုရင် သရဖူက နိုင်ငံသားအသစ်တွေကိုပါ အသိအမှတ်ပြုပေးနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာပေါ့”
“အဲဒါ ဆိုးလို့လား”
မေရီက စဉ်းစားခန်းဝင်ပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သရဖူကို ဘယ်သူမှ မထင်မှတ်ထားလောက်အောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာစေလိမ့်မယ်”
လမ်းက တောင်ကုန်းကိုပတ်၍ ကွေ့သွားသည်။
ဂရေးကိပ်ရဲတိုက်ကြီးသည် ညနေခင်း မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်တွင် ကြီးမားထည်ဝါစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြင်ဆင်ပြီးစီးနေပြီဖြစ်သော တံခါးဝရဲတိုက်ကြီးမှာ ညနေစောင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။
ဒုက္ခသည်များ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
အချို့မှာ ဤရဲတိုက်မှ မိုင်သုံးမိုင်အကွာတွင် တစ်သက်လုံး နေထိုင်လာခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်း၏ ရဲတိုက်တံခါးဝကို တစ်ခါမျှ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။
အဲလစ်ဇာက ရဲတိုက်နံရံများကို စူးစမ်းလေ့လာနေသည်။
“အဲဒီ အနောက်ဘက် တာဝါတိုင်က စောင်းနေတယ်”
“ကျွန်တော် သတိထားမိပါတယ်”
“တောင်ဘက် ခံတပ်နံရံက ပြိုကျနေပြီ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“အပြင်နံရံမှာ သစ်ပင်တွေ ပေါက်နေတာပဲ”
“ရုပ်ဝါသနာကို ပိုပေါ်လွင်စေတာပေါ့”
“အဲဒါက ကျောက်တုံးတွေကို အားနည်းစေတယ်”
“အဲဒါကတော့ သိပ်ပြီး သာယာစရာ မကောင်းတော့ဘူးပဲ”
သူမက တံခါးဝဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“မင်း အဲဒါကို ပြင်လိုက်တာလား”
“တစ်ပိုင်းတစ်စပေါ့”
“ဘာကြောင့် တစ်ပိုင်းတည်း ပြင်တာလဲ”
“စွမ်းအင် ကုန်သွားလို့ပါ”
“သစ်သီးဖျော်ရည်လိုမျိုးလား... မင်းက သစ်သီးဖျော်ရည်နဲ့ လည်ပတ်နေတာလား”
ယူရီယာက သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “စကားပုံနဲ့ ပြောတာပါ”
“အင်းပေါ့လေ... နံရံပြီးသွားလို့ ရပ်လိုက်တာလို့ မင်းသာပြောရင် မင်းက လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲဆိုတာ ငါသိလိုက်မှာပါ။ ဘယ်အချိန်မှာ ရပ်ရမလဲဆိုတာကို သိတာက ပိုပြီး အရေးကြီးပါတယ်”
သူတို့သည် လမ်း၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြသည်။
ယူရီယာက ရဲတိုက်တံခါးကို သော့ဖွင့်ကာ တွန်းလှဲဖွင့်လိုက်သည်။
သူ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော အဆစ်များမှာ ချောမွေ့စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သော်လည်း သူ မပြင်ဆင်ရသေးသည်များမှာမူ ကျယ်လောင်စွာ အသံမြည်ဟည်းနေလေသည်။
ရွာသားများ ဂရေးကိပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
ကလေးငယ်များ ရဲတိုက်ဝင်းအတွင်းသို့ ပြေးလွှားဝင်ရောက်သွားကြသည်။ လူကြီးများက တာဝါတိုင်များ၊ ခန်းမကြီးနှင့် ပြိုကျပျက်စီးနေသော နံရံများကို ငေးမောကြည့်ရှုနေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ ရောနှောပေါ်ထွက်နေသည်။
အမျိုးသားတစ်ဦးက အမိုးပွင့်နေသည့် နေရာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီနေရာက လုံခြုံတဲ့ နေရာတဲ့လား”
“ရွာထဲကနေ လှမ်းကြည့်ရတာက ပိုလှနေတယ် ထင်ပါတယ်” ဟု ယူရီယာက ဝန်ခံလိုက်သည်။
အဲလစ်ဇာက ရဲတိုက်ဝင်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်သွားကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။
သူမက ပြတင်းပေါက်များ၊ လှေကားများ၊ နံရံများ၊ တံခါးများနှင့် အမြင်အာရုံခံနိုင်စရာ နေရာများကို စစ်ဆေးလေသည်။
ထို့နောက် ယူရီယာ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“မြောက်ဘက်နံရံကို ဘယ်လောက်မြန်မြန် ပြင်နိုင်မလဲ”
“သင့်လျော်တဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ဆိုရင်ပေါ့လေ၊ ရက်အနည်းငယ်လောက်တော့ ကြာမယ်”
“တံခါးဝရဲတိုက်ကိုရော”
“အဲဒါလည်း ရက်အနည်းငယ်ပါပဲ”
“ပြိုကျနေတဲ့ တပ်သားနေထိုင်ရာ အဆောက်အအုံကိုရော”
“ကျွန်တော်တို့မှာ အဲဒါမျိုး ရှိတယ်လို့ မသိခဲ့ရဘူး”
“ရှိတယ်လေ”
“သိရတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
အဲလစ်ဇာက အရှေ့ဘက်နံရံအနီးရှိ ပေါင်းပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“စစ်ရေးပြကွင်းလား”
“အဲဒီလို ထင်ရတာပဲ”
သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အရမ်းဆိုးတာပဲ”
ယူရီယာ ဆက်ပြောမည့်စကားကို စောင့်နေလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ခုခံကာကွယ်လို့တော့ ရတယ်” သူမ ဆက်ပြောသည်။ “သေချာပြင်ဆင်ရင်ပေါ့”
“နည်းနည်းတော့ မျှော်လင့်ချက် ရှိလာသလိုပဲ”
“အဲဒီလို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
သခင်မကြီး ရိုဝမ်က လှည်းပေါ်မှ ဆင်းသက်လာကာ ရဲတိုက်ဝင်းအလယ်ရှိ ရေခမ်းနေသော ရေပန်းကန်ပြားဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
အထက်ရှိ ရုပ်ထုမှာ ယူရီယာ ရောက်ရှိလာစဉ်က တွေ့ခဲ့ရသည့် သရဖူဆောင်းထားသော အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မြှောက်ထားသော လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ပွင့်နေသော သရဖူတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။
သခင်မကြီး ရိုဝမ်က ရေပန်းကန်ပြား၏ အနားသတ်ကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်။
“ဒီနေရာမှာ တစ်နှစ်ကို ရက်ပေါင်းသုံးရာ့ခြောက်ဆယ်လုံး ရေတွေ စီးဆင်းနေခဲ့ဖူးတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ရေတွင်းကတော့ အခုထိ အလုပ်လုပ်နေတုန်းပါပဲ” ဟု မေရီက သူမအား ပြောပြသည်။
“ဒီနေရာက ရေတွင်းကနေ ရေရတာ မဟုတ်ဘူး”
အဘွားအိုက ကျောက်တုံးကို သူမ၏ တုတ်ကောက်ဖြင့် ထုခေါက်လိုက်သည်။
“ဒီရဲတိုက်မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် စမ်းရေတွင်း ရှိတယ်”
ယူရီယာ အနီးသို့ တိုးလာသည်။
“ဘယ်မှာလဲ”
“ငတို့ရဲ့ အောက်ဘက်မှာလေ”
“ဘယ်လို သွားရမလဲ”
သခင်မကြီး ရိုဝမ်က အနောက်ဘက်လှေကားအောက်ရှိ တံဆိပ်ခတ်ပိတ်ထားသော လှိုဏ်ခေါင်းဝဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဒီလမ်းက တည်ဆောက်ရေး အခန်းတွေဆီကို ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်”
မေရီ မျက်မှောက်ကြုံ့လိုက်သည်။ “အဲဒါ သော့ခတ်ထားတာ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီလေ”
သခင်မကြီး ရိုဝမ် ပြုံးလိုက်သည်။
“မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ သရဖူက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီပဲ”
ယူရီယာသည် သူမ၏ အကြည့်အတိုင်း လှိုဏ်ခေါင်းဝဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဗဟိုကျောက်တုံးပေါ်တွင် ရွှေရောင်သင်္ကေတတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
သူတို့၏ လက်ဖဝါးများပေါ်တွင် တောက်ပခဲ့သည့် တူညီသော ပွင့်နေသော သရဖူပင် ဖြစ်သည်။
အလင်းရောင်တို့သည် ရဲတိုက်ဝင်း၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ပါးလွှာသော ရွှေရောင်မျဉ်းကြောင်းများသည် ကျောက်ပြားများကြားတွင် သွယ်တန်းသွားကြပြီး တာဝါတိုင်များနှင့် နံရံများဆီသို့ အကိုင်းအခက်များသလို ဖြာထွက်သွားကြသည်။ ရဲတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။ ပြတင်းပေါက်စွန်းများမှ ဖုန်မှုန့်များ ကြွေကျလာပြီး မြေအောက် အနက်ရှိုင်းတစ်နေရာမှ ရှေးဟောင်း ဂီယာစက်ဝိုင်းကြီးများ စတင်လည်ပတ်လာကြသည်။
ဒုက္ခသည်များ အချင်းချင်း တိုးဝှေ့စုရုံးမိသွားကြသည်။
အဲလစ်ဇာက သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။
မေရီက ယူရီယာ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ”
“ဘာမှ မလုပ်ရပါဘူး”
“ခင်ဗျားက ဘုရင်လေ” ဟု မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။ “ရဲတိုက်ထဲက ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကတော့ အခုဆို ခင်ဗျားလက်ချက် ဖြစ်မှာ သေချာတယ်”
အလင်းရောင်သည် ခမ်းနေသော ရေပန်းဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူတို့၏ ခြေအောက်ရှိ ကျောက်တုံးများ တကျွီကျွီ မြည်လာသည်။
ရုပ်ထု၏ ပွင့်နေသော သရဖူမှ ရေစက်တစ်စက် ကျဆင်းလာသည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်စက်။
ရေသန့်စင်စင်လေးများ ရေကန်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။
လိုးဖီးလ်ကျေးရွာမှ လူများက ရာစုနှစ်များစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရေခမ်းနေသော ရေပန်းကြီး ပြည့်လျှံလာသည်ကို အံ့ဩစွာ ငေးကြည့်နေကြသည်။
ဂရေးကိပ်ရဲတိုက်၏ အောက်ခြေအနက်ရှိုင်း၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မည်သူမျှ မမှတ်မိတော့သည့် အခန်းငယ်တစ်ခုအတွင်းတွင် ကြီးမားသော ရွှေရောင်မျက်ဝန်းကြီးတစ်ခု အမှောင်ထဲတွင် ပွင့်လာခဲ့သည်။
ရဲတိုက်၏ အောက်ခြေအုတ်မြစ်များမှတစ်ဆင့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
တိုးညင်းစွာ။
ရှေးကျစွာ။
နိုးထလာရင်းဖြင့်။
“နောက်ဆုံးတော့ပေါ့လေ” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “သရဖူက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ရွေးချယ်ခဲ့ပြီပဲ”
မိုင်သုံးရာအကွာတွင် လော့ဒ် ဟားဝစ်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စာကြည့်ခန်းရှိ မီးဖိုရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
လိုးဖီးလ်မှ ရောက်လာသော မြင်းစီးသူရဲ ခြောက်ဦးသည် သူ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေကြသည်။
သူတို့၏ သံချပ်ကာများတွင် ရွှံ့ဗွက်များ ပေကျံနေသည်။ လက်နက်များလည်း ပါမလာတော့ပေ။ တစ်ဦး၏ ကိုယ်တွင် မီးခိုးငွေ့နံ့များ အနည်းငယ် သင်းပျံ့နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဟားဝစ်က ၎င်းတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ဂရေးကိပ်မှ ထူးဆန်းသော လူငယ်အကြောင်းကို ပြောပြနေသည်ကို နှောင့်ယှက်ခြင်းမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။
မှော်ပညာအကြောင်း။
လုပ်ရပ်အကြောင်း။
ရွာသားများအကြောင်း။
သရဖူအကြောင်း။
ပြောကြားမှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဟားဝစ်က သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖဝါးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ရွှေရောင်သင်္ကေတတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေခဲ့သည်။
ပွင့်နေသော သရဖူတစ်ခု။
သူသည် သူ၏ လက်သည်းများ အရေပြားကို စိုက်ဝင်သည်အထိ လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
“ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ကြတော့” ဟု သူက ဆိုသည်။
မြင်းစီးသူရဲများ အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်သွားကြသည်။
စာအုပ်စင်နောက်မှ လျှောက်လမ်းတံခါး ပွင့်လာသည်။
အမည်းရောင်ဝတ်ရုံ ရှည်လျားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဂရေးကိပ်ဟာ လူသူကင်းမဲ့စွာ ဆက်ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မင်း အာမခံခဲ့တာလေ” ဟု ဟားဝစ်က ဆိုသည်။
“နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့ဆယ့်ခုနစ်နှစ်တိုင်အောင် အဲဒီအတိုင်း ရှိနေခဲ့တာပဲလေ”
“အခုတော့ လူသူကင်းမဲ့နေတာ မဟုတ်တော့ဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“သရဖူက သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့တယ်”
“အဲဒီလိုပဲ ပုံပေါ်ပါတယ်”
ဟားဝစ်က မီးဖိုဘက်မှ လှည့်ထွက်လာသည်။
“သူက ဘယ်သူလဲ”
“ကျွန်တော်တို့ မသိရသေးပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် စုံစမ်းရှာဖွေပေတော့”
ဝတ်ရုံနှင့် လူက တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
“တကယ်လို့ သူဟာ သရဖူက အမှန်တကယ် ရွေးချယ်ထားသူ ဖြစ်နေခဲ့ရင်ရော”
ဟားဝစ်က အရှေ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဂရေးကိပ်ဆီသို့။
သူ့ဘိုးဘေးများ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ရယူပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည့် မြေယာများဆီသို့။
“ဒါဆိုရင်တော့ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးဘုရင်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ကမ္ဘာကြီးကို ငါတို့ ပြန်ပြီး သတိပေးရမှာပေါ့”