ဟယ်လီနာက ခြင်းတောင်းတစ်တောင်းကို ကိုင်ဆောင်ပြီး တရားဝင်ကိစ္စဘာမှမပါဘဲ ရောက်လာခဲ့သည်။
မည်သူကမှ သူမကို ယုံကြည်ခြင်းမရှိကြ။
အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော် ဆောင်းရာသီ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး အချိန်ဇယားကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေတုန်းမှာပင် တံခါးစောင့်က လူလွှတ်အကြောင်းကြားလာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ဇနီးက အပူထိန်းမီးဖို အသစ်နှစ်လုံး တပ်ဆင်ရေး အဆိုပြုလွှာကို ဖတ်နေရာမှ ခေါင်းမော့လာသည်။
“အမေလား။”
“လော့ဒ်ဟယ်လီနာက အလည်အပတ်လာတာပါတဲ့ Lady Evelyn ရဲ့”
စာရွက်ပုံကြီးဘက်ကို ကျွန်တော် အတိုချုံးကြည့်လိုက်သည်။
“တော်လိုက်တာ။ ကျုပ်တို့ရဲ့ မီးခိုးခေါင်းတိုင် ခန့်မှန်းခြေစရိတ်စာရင်းတွေကိုပါ သူ့ကို ပြလို့ရတာပေါ့။”
အက်ဗလင်က ပြုံးလိုက်သည်။
“သူက အလှဆင်ဖို့လိုတယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်။”
“မီးခိုးခေါင်းတိုင်တွေကိုလား။”
“ရှင်က သူ့ကို အထင်သေးနေမိပြီ။”
မိနစ်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ ဟယ်လီနာ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ဝတ်ရုံပေါ်က နှင်းစက်များကို ခါထုတ်ကာ သမီးဖြစ်သူ၏ ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“နှစ်ယောက်သား အလုပ်တွေ လုပ်နေကြတာကိုး။”
“မနက်ခင်း အလယ်လောက် ရောက်နေပြီလေ။”
“တခြား ဘယ်အချိန်မှာမဆို မင်းတို့အလုပ်လုပ်တာကို ဘယ်အရာကမှ တားဆီးနိုင်ခဲ့ဖူးလို့လဲ။”
သူမက ခြင်းတောင်းကို စားပွဲပေါ်က နေရာလွတ်တစ်နေရာတွင် ချလိုက်သည်။
ကျွန်တော် အဝတ်စကို လှပ်လိုက်သည်။
ပေါင်မုန့်၊ ယိုတစ်အိုးနဲ့ မုန့်ငယ်လေးအချို့။
“ဘီထရစ် ကန့်ကွက်လိမ့်မယ်။”
“ဘီထရစ်က ဟင်းချက်နည်း တောင်းနေတာ။”
“ဖြစ်နိုင်စရာ မရှိဘူး။”
“သူက အရင်ဆုံး ကန့်ကွက်တာပေါ့။”
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်ပြီး အမေဖြစ်သူ၏ ဝတ်ရုံကို ကူညီချွတ်ပေးရန် ထရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်က မုန့်များကို မင်အိုးအနားသို့ မရောက်စေရန် ရွှေ့ပေးနေစဉ် ဟယ်လီနာက ကောင်စီခန်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေသည်။
ခရိုင်ကိုယ်စားလှယ်များက ထွက်သွားကြပြီဖြစ်သည်။ မေရီတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး စာရေးများအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်များကို သီးခြားအထုပ်များစီ ခွဲခြား စီစစ်နေသည်။
“လမ်းတွေက ဘယ်လိုနေလဲ” ဟယ်လီနာက မေးသည်။
“တောင်ဘက်နဲ့ အရှေ့ဘက်ကတော့ သွားလို့ရပါတယ်” ဟု မေရီက ပြန်ဖြေသည်။ “မြောက်ဘက် အထက်ပိုင်းလမ်းကတော့ ပိတ်ထားဆဲပါ။ ဖာဘန့်ဆီကို လောင်စာဆီ ပို့ဆောင်မှု တစ်သုတ် ထပ်ရောက်လာပါပြီ။”
“စမ်းသပ်မီးဖိုတွေကော။”
“အသုံးဝင်ပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “ဆီးရာက ပထမပတ်နှစ်ပတ်ရဲ့ တိုင်းတာချက်တွေအရ ပုံစံကို ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။”
“သစ်သား ပိုစားသက်သာသွားလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။ အတန်းခန်းတွေ၊ ဆေးခန်းနဲ့ အကြီးဆုံး ပူးတွဲအခန်းတွေကနေ စတင်နေပါပြီ။”
ဟယ်လီနာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
တရားဝင်ကိစ္စဘာမှ မပါဘဲလာသည်ဆိုသူအတွက်တော့ သူမက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သတင်းအချက်အလက်များကို ကောင်းကောင်း သိရှိနေလေပြီ။
သူမသည် ခြင်းတောင်းထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်သည်။
“ဒါတွေကတော့ မင်းရဲ့ဖခင် သိတဲ့ မီးဖိုတပ်ဆင်သူ သုံးယောက်ရဲ့ နာမည်တွေပဲ။”
အက်ဗလင်က ခေါက်ထားသော စာရွက်ကို ယူလိုက်သည်။
“ဒါကိုး။”
“ဘာလဲ။”
“တရားဝင်ကိစ္စမပါဘဲ အလည်လာတယ်ဆိုတာလေ။”
ဟယ်လီနာက ဘာမှမသိသလို မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်ပြသည်။
“偶然 ကြုံလို့ပါလာတာပါ။”
နေ့လယ်စာ မစားမီ သူမကို လုပ်ငန်းခွင်များ လိုက်ပြခဲ့ကြသည်။
ကောင်စီခန်းထဲမှာသာ သူမကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရင် မပြီးပြတ်သေးတဲ့ အသနားခံစာစာရင်းတွေကို တွေ့သွားပြီး အဲ့ဒါတွေကိုပါ ဝင်ရောက် စီစဉ်ဖို့ ကြိုးစားလာနိုင်ခြေရှိတာကြောင့် အခုလို လိုက်ပြတာက ပိုပြီး လက်တွေ့ကျပါတယ်။
ဆေးခန်းအသစ်ရှိ မီးဖိုကို မနက်စောစောကတည်းက မီးထိုးပေးထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အနွေးဓာတ်သည် အခန်းတွင်းသို့ အဆမတန် မီးခိုးများ မထွက်စေဘဲ အဝေးဆုံးရှိ ကုတင်များဆီတိုင်အောင် ပျံ့နှံ့ရောက်ရှိနေသည်။
ကုထုံးပညာရှင်တစ်ဦးက အက်ဗလင်အား အောက်ခြေမှ လေအေးများ ဝင်ရောက်နေသည့် အက်ကွဲနေသော ကြမ်းပြင်နေရာကို ပြသနေသည်။
အက်ဗလင်က ၎င်းကို စစ်ဆေးရန် အသာထိုင်ချလိုက်သည်။
“အော်လ်ဒရင်း ဒါကို မြင်ပြီးပြီလား။”
“သူ မနေ့က အမှတ်အသား လုပ်ထားပါတယ်။ နေ့လယ်ခပိုင်း တစ်ပိုင်းလောက် အခန်းလွတ်နေဖို့ လိုအပ်နေလို့ပါ။”
“ဒီကုတင်တွေကို အခန်းတွင်းက အခန်းငယ်လေးထဲကို အုပ်စုနှစ်စုခွဲပြီး ရွှေ့လို့ရပါတယ်။ အကူအညီ လိုအပ်နေတဲ့ လူတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး မဲရိုးနဲ့ ဆွေးနွေးလိုက်ပါ။”
ကုထုံးပညာရှင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဟယ်လီနာက သမီးဖြစ်သူကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူမ ရောက်လာကတည်းက ဒီလိုလုပ်နေကျကို မကြာခဏ မြင်တွေ့ရသည်။
အပြစ်တင်ဝေဖန်နေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ညွှန်ကြားချက်တွေ ပေးတဲ့အခါမျိုးမှာ သူမ ပြတတ်တဲ့ ဟာသနှောတဲ့ အမူအရာမျိုးနဲ့တောင် မဟုတ်ပေ။
ထိုအထဲတွင် ပို၍ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်လက်လျှောက်လာကြပြီး လက်သမားရုံဆီသို့ ရောက်လာကြသည်။
ဂျေလင်က စာသင်ခန်းအတွက် စားပွဲငယ် ခြောက်လုံးကို လုပ်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရထားတဲ့ လက်က မသက်သာသေးပေမယ့် အလုပ်လုပ်နေစဉ် သစ်သားကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်မယ့် ကုပ်ကို ကိုယ်တိုင် တီထွင်ဖန်တီးထားခဲ့သည်။
အယ်လီနော်က ၎င်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည်။
စားပွဲတွေကို စစ်ဆေးတာထက် ဒါက ပိုပြီး အလားအလာရှိပုံရသည်။
“ဒါကို ဘယ်သူလုပ်တာလဲ။”
“ကျွန်တော် လုပ်တာပါ။”
“နောက်တစ်ခု ထပ်လုပ်။”
ဂျေလင် ခေါင်းမော့လာသည်။
“ဘယ်သူ့အတွက်လဲ။”
“ငါ့အတွက်။”
သူ့ရဲ့အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်နေမှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း။
မအောင်မြင်ပေ။
ကျွန်တော် ထိုခံစားချက်ကို နားလည်ပါသည်။ အယ်လီနော်ဆီက အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲသလောက် တန်ဖိုးထားရဖို့လည်း ပိုလွယ်ကူလှသည်။
တံခါးဝအနီးတွင် ဒါဗရင်သည် သိုးမွှေးလှည်းတစ်စီးဘေး၌ လက်တီနှင့်အတူ ရပ်နေသည်။
သူ့ခြေထောက်က လမ်းတိုလေးတွေ လျှောက်နိုင်လောက်အောင် သက်သာလာပြီဖြစ်သည်။ သူ၏သမီးလေးက သေတ္တာတစ်လုံးပေါ်တွင် သစ်သားသင်္ချာရေတွက်စရာ အရုပ်လေးများကို အမျိုးအစားခွဲနေစဉ် သူက မားရာ့လက်သမားရုံအတွက် ပစ္စည်းပို့ဆောင်မှု ပမာဏများကို စစ်ဆေးနေသည်။
သူမက အရုပ်သုံးခုကို မြှောက်ပြသည်။
ထို့နောက် မျက်မှောက်ကြုတ်ကာ နောက်တစ်ခုကို ထပ်ထည့်လိုက်သည်။
“လေးခု” ဟု သူမက ကြေညာသည်။
ဒါဗရင်က လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကဲ အခုတော့ ငါတို့ သဘောတူညီကြပြီပေါ့။”
ဟယ်လီနာက သူတို့ဘေးတွင် လာရပ်သည်။
လက်တီက သူမ၏ အလွန်ကောင်းမွန်သော ဝတ်ရုံကို မော့ကြည့်သည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
“အဲ့ဒါ မင်းရဲ့အမေလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“တူလိုက်တာ။”
ဟယ်လီနာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပါပဲ ကလေးမ။”
လက်တီက သူတို့နှစ်ဦးကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ အရေအတွက် ရေတွက်ခြင်းဆီသို့ ပြန်သွားသည်။
မှန်ကန်သော ပေါင်းလဒ်ထက် လူကြီးများက အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားစရာ နည်းပါးပုံရသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်လာစဉ် ဟယ်လီနာက အက်ဗလင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ငေးကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျွန်ტော့်ဇနီးလည်း သတိထားမိသွားသည်။
“ဘာလဲ။”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။
ထိုစကားလုံးကို မယုံရလောက်အောင် ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိထားနှင့်ပြီးသားပါ။
ပစ္စည်းသိုလှောင်ရုံအပြင်ဘက်တွင် အော်လ်ဒရင်းက ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့သည်။
သူက ပုံဆွဲပြွန်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဘယ်လောက်တောင် အလုပ်များရမလဲ မမေးရသေးခင်မှာပင် ကျွန်တော် သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတဲ့ မျက်နှာပေးမျိုးနဲ့ ရှိနေသည်။
“အနောက်ဘက် ရေနုတ်မြောင်းပေါက်ကိစ္စလေ။”
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“သွားလိုက်ပါ။ အမေနဲ့ ကျွန်မ နေ့လယ်စာ သွားရှာလိုက်ပါ့မယ်။”
“ငါ ဆက်နေလို့ရပါတယ်။”
“ရှင် သူရောက်လာကတည်းက အဲ့ဒီပုံဆွဲပြွန်ကိုပဲ ငေးကြည့်နေခဲ့တာလေ။”
“အဲ့ဒါက ဘာမှ သက်သေမပြပါဘူး။”
အော်လ်ဒရင်းက အစီအစဉ်ဆွဲပုံစံကို ဖြန့်ချလိုက်သည်။
ဒါက အများကြီး သက်သေပြနေတာပါပဲ။
သူ့နောက်ကို မလိုက်ခင် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်စွပ်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။
“မုန့်တွေ မကုန်ခင် ပြန်လာခဲ့နော်။”
“မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပေါ့။”
“အန္တရာယ်များတဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ။”
ဟယ်လီနာက စကားမကြားယောင်ဆောင်လို့ မရတော့မည့်အကွာအဝေးသို့ ကျွန်တော် ရောက်သွားသည်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမက သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို တွဲလိုက်သည်။
“ဘယ်လောက် သာယာတဲ့ မနက်ခင်းမျိုးလဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အက်ဗလင် မျက်စိကျဉ်းသွားသည်။
“အမေ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိနေတယ်ပေါ့။”
“အမေက မေးခွန်းတွေ အမြဲရှိနေတတ်တာပါပဲ။”
“ဒီမေးခွန်းကတော့ ဆေးခန်းကတည်းက ကျွန်မနောက်ကို လိုက်လာခဲ့တာလေ။”
ဟယ်လီနာ၏ အပြሰအဆုံး ပိုကျယ်လာသည်။
“လက်ဖက်ရည် သောက်ကြရအောင်။”
သူတို့သည် အနောက်ဘက် ဝရန်တာတွင် လက်ဖက်ရည် သောက်ကြသည်။
ပြုပြင်ထားသော ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် ဆောင်းရာသီ၏ ဖျော့တော့သော အလင်းရောင်များ ဝင်ရောက်လာသည်။ အောက်ဘက်တွင် အလုပ်သမားများ ရင်ပြင်ပေါ်တွင် သွားလာလှုပ်ရှားနေကြပြီး အေးမြသောလေကြောင့် သူတို့၏ အသက်ရှူသံများပင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်နေသည်။
အက်ဗလင်က လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးနေသည်။
အမေဖြစ်သူက ခွက်ကို လက်ခံရယူပြီး တံခါးပိတ်သွားသည်အထိ စောင့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက “မင်းနဲ့ ယူရီယာ ကလေးတွေအကြောင်း စဉ်းစားဖူးကြရဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင် လက်ဖက်ရည် စားပွဲပေါ်သို့ လုလုယိုယို ဖြစ်သွားသည်။
ဟယ်လီနာက သကြားအိုးကို ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
“သတိထားလေ။”
“အမေကလည်း။”
“ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပါ။”
“သိပ်ကို တည့်တိုးဆန်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပါ။”
“အရိပ်အမြွက်တွေနဲ့ မိနစ်ဆယ်မိနစ်လောက် အချိန်ဖြုန်းနေရတာကို မင်း မကြိုက်ောက်ဘူးလေ။”
အက်ဗလင်က ကန်တော့ပွဲကို ချလိုက်သည်။
အဲ့ဒါ အမှန်ပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက သူမရဲ့ပါးပြင်တွေ နွေးထွေးသွားတာကိုတော့ တားဆီးမပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
“မိသားစုတစ်ခု တည်ထောင်ချင်တယ်ဆိုတာတော့ ပြောဖြစ်ကြပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဘယ်တော့လောက်ဆိုတာကိုတော့ သေသေချာချာ မပြောရသေးပါဘူး။”
“ဒါဆို တကယ်ရော လိုချင်ရဲ့လား။”
“အင်း။”
သူမကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်သွားရလောက်အောင် အဖြေက မြန်ဆန်လွန်းသည်။
ဟယ်လီနာ၏ အမူအရာပျော့ပျောင်းသွားသည်။
အက်ဗလင်က ရင်ပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် အဲ့ဒါကို ပိုပြီး စဉ်းစားမိနေတယ်။”
“ကလေးတွေအကြောင်းကိုလား။”
“ကျွန်မတို့ရဲ့ ကလေးတွေအကြောင်းပေါ့။”
သူမက လက်ပေါ်က လက်စွပ်ကို လှည့်လိုက်သည်။
“တစ်ခါတလေ သူ လက်တီနဲ့ဖြစ်စေ၊ စာသင်ခန်းထဲက ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ဖြစ်စေ ရှိနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူက သူ့ကို ‘အဖေ’ လို့ ခေါ်မယ့် ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ဆို ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်မလဲလို့ တွေးမိတယ်။”
ဟယ်လီနာက နားထောင်နေသည်။
“သူက အဲ့ဒါတွေကို လေးလေးနက်နက် သဘောထားတတ်တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆက်ပြောသည်။ “ဘုရင်တစ်ပါး မီးဖိုသစ်သား သယ်သင့်သလားဆိုတဲ့ မေးခွန်းမျိုး ဖြစ်နေရင်တောင်မှပေါ့။”
“မင်းရဲ့ဖခင်လည်း မင်းရဲ့မေးခွန်းတွေကို လေးလေးနက်နက် သဘောထားခဲ့တာပါပဲ။”
“သူက တစ်ခါက ကျွန်မကို လဆွဲမီးရထားက ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ အသင်းအပွဲ့ကို ပိုနှစ်သက်လို့ ကျွန်မတို့ ရထားကို နောက်က လိုက်လာတာလို့ ပြောဖူးတယ်။”
“အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူ မေးခွန်း သုံးဆယ့်ခုနစ်ခုကို ဖြေပြီးနေပြီလေ။”
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက စားပွဲငယ်ပေါ်ကို လက်လှမ်းကာ သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ပေါ်သို့ အုပ်မိုးလိုက်သည်။
“မင်း ဘာကို စိတ်ပူနေတာလဲ။”
ထိုမေးခွန်းက အခန်းတွင်းရှိ လေထုကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။
အက်ဗလင် အောက်ဘက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မြို့တော်က ရုန်းကန်နေရဆဲပါ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“သတင်းစောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ မိသားစုတွေ ရှိတယ်။ အရာရာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ လူတွေပေါ့။ တစ်ခါတလေ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို တွေးမိလိုက်တိုင်း…”
“ကိုယ့်အကျိုးကိုပဲ ကြည့်ရာကျတယ်လို့ ခံစားရလို့လား။”
“နည်းနည်းတော့ ဟုတ်တယ်။”
ဟယ်လီနာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက သူတို့ရဲ့ ပေါင်မုန့်ကို လုယူသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ကျွန်မ သိပါတယ်။”
“တကယ်ရော သိရဲ့လား။”
အက်ဗလင် ငြိမ်ကျသွားသည်။
အမေဖြစ်သူက စောင့်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမက “ကျွန်မ တခြားလူတွေ ဘာဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို မမြင်တော့လောက်အောင် ကိုယ့်အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ကိုယ် အလုပ်များသွားမှာကို မလိုလားဘူး” ဟု ဆိုသည်။
“ဒါဆို မင်း တစ်ခုခုလွတ်သွားတဲ့အခါ လက်ညှိုးထိုးပြပေးမယ့်လူတွေကို အနားမှာ ဆက်ထားလိုက်ပေါ့။”
“မေရီက အဲ့ဒါကို လုပ်ပြီးသားပါ။”
“အကောင်းဆုံး အစပျိုးမှုပါပဲ။”
အက်ဗလင် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် စားပွဲပေါ်တင်ထားသော လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ကျွန်မ အလုပ်တွေကို ဆုံးရှုံးသွားမှာကိုလည်း ကြောက်တယ်။”
ဟယ်လီနာက မသိချင်ယောင်ဆောင်မနေခဲ့ပေ။
“ဧည့်ခံပွဲတွေ၊ ကယ်ဆယ်ရေး အစီအစဉ်တွေ၊ ကောင်စီ။ ကျွန်မ ဘယ်နေရာမှာ အသုံးဝင်တယ်ဆိုတာကို အခုမှ စပြီး သိလာရတာလေ။”
“မင်းက နေရာအတော်များများမှာ အသုံးဝင်တယ်ဆိုတာကို မင်း သိသွားခဲ့ပြီပဲ။”
“ဒါနဲ့များ လူတိုင်းက နောက်ထပ် အုပ်ချုပ်မယ့်သူကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရပြီဆိုပြီး ကျွန်မကို တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေခိုင်းကြရင်ကော။”
အမေဖြစ်သူ၏ နှုတ်ခမ်းတင်းသွားသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ လူတိုင်းကို ပြင်ပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်။”
အက်ဗလင် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“အမေ အציအတိုင်းပြောတာ” ဟု ဟယ်လီနာက ဆိုသည်။ “တာဝန်ဝတ္တရားတချို့ ပြောင်းလဲဖို့တော့ လိုလာမှာပေါ့။ မင်း အကူအညီလိုမယ်၊ ပြီးတော့ အစည်းအဝေးတစ်ခုထက် အနားယူဖို့က ပိုအရေးကြီးတဲ့ ရက်တွေလည်း ရှိလာမယ်။ အဲ့ဒါက ကိုယ့်အိမ်မှာတင် အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာတာနဲ့တော့ မတူပါဘူး။”
အက်ဗလင်၏ ပခုံးများ ပြေလျော့သွားသည်။
“အမေ့အတွက်ရော ခက်ခဲခဲ့လား။”
“ခက်ခဲတာပေါ့။”
ထိုရိုးသားမှုက သူမ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။
“မင်းကို မမွေးခင်ကတည်းက မင်းကို ချစ်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းရဲ့အမေ ဖြစ်လာဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး” ဟု ဟယ်လီနာက ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ အဆက်မပြတ် အိပ်စက်ခွင့်ရတာတွေ၊ အေးအေးချမ်းချမ်း နေ့လယ်စာ စားရတာတွေနဲ့ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို အဆုံးထိ ပြောနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေကိုလည်း လွမ်းဆွတ်ခဲ့ရတာပေါ့။”
“ဖေဖေကတော့ ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက ငြိမ်ငြိမ်ကုပ်ကုပ် နေတဲ့ကလေးမလေးပါတဲ့။”
“မင်းရဲ့ဖခင်က အရေးကြီးတဲ့ အထောက်အထား အများစုကို အိပ်ပျော်နေရင်း လွတ်သွားခဲ့တာပါ။”
အက်ဗလင် တစ်ချက် ထပ်ရယ်လိုက်သည်။
ဟယ်လီနာလည်း သူမနှင့်အတူ ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် အမေဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေးမှာ စဉ်းစားတွေးခေါ်ဟန် ဖြစ်သွားသည်။
“ပြီးတော့ မင်း တစ်ယောက်တည်း လုပ်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ယူရီယာ ကူညီပေးမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။”
“အမေလည်း ပါပါတယ်။”
“သေချာတာပေါ့။”
“ပြီးတော့ မင်းရဲ့ဖခင်လည်း ပါသေးတယ်။”
“သူက လေ့ကျင့်ရေး အချိန်ဇယားတွေနဲ့ ရောက်လာလိမ့်မယ်။”
“သူက အခန်းတစ်ခန်းစာလောက် ကျယ်တဲ့ သစ်သားမြင်းရုပ်ကြီးနဲ့ ရောက်လာမှာပါ။”
အက်ဗလင် ချက်ချင်းပင် မြင်ယောင်လာသည်။
ထိုအချက်က ကလေးထိန်းခန်းတစ်ခုအကြောင်း တွေးမိခြင်းကို ပိုပြီး နီးစပ်လာသလို ခံစားရစေသည်။
ဟယ်လီနာက သူမ၏လက်ကို ညှစ်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ခင်ပွန်းနဲ့ စကားပြောပါ။ သူ ဘာလိုချင်လဲ မေးပါ။ မင်း ဘာကို ကြောက်တယ်၊ ဘာကို မျှော်လင့်တယ်ဆိုတာကိုပါ သူ့ကို ပြောပြပါ။”
“ဒါနဲ့ တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ စောင့်ဆိုင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်ကော။”
“ဒါဆိုရင်လည်း စောင့်ပေါ့။”
“ဘာဆွေးနွေးငြင်းခုံစရာမှ မရှိဘူးလား။”
“အမေကတော့ တစ်ခုခု တိတ်တဆိတ် ထိုးပေးဖို့ အခွင့်အရေးကို သိမ်းဆည်းထားဦးမှာပေါ့။”
“အမေကလည်း။”
“အဘွားတစ်ယောက်မှာ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိရမှာပေါ့။”
“အမေက အဘွားတော့ မဖြစ်သေးပါဘူး။”
ဟယ်လီနာက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“အမေ သိပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ဒီမေးခွန်းကို မေးတာပေါ့။”
ကျွန်တော် ပုံဆွဲကားတစ်ချပ်၊ ဖိနပ်ပေါ်မှာ ဗွက်စေးတွေနဲ့အတူ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့မုန့်လေးကို ကယ်တင်ဖို့ အချိန်မီ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဟယ်လီနာက ဗွက်စေးများကို စိုက်ကြည့်သည်။
“စစ်ဆေးတာ အောင်မြင်ရဲ့လား။”
“ရေနုတ်မြောင်းကို ချဲ့ဖို့ လိုနေတယ်။”
“အရာရာတိုင်းက အဲ့ဒီလိုပဲလား။”
“နောက်ဆုံးတော့လည်း ဟုတ်တာပေါ့။”
အက်ဗလင်က ဆိုဖာခုံပေါ်တွင် သူမဘေးမှ နေရာဖယ်ပေးသည်။
ကျွန်တော် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မုန့်ကို စားလိုက်သည်။
အရမ်းကောင်းသည်။
အဲ့ဒါကြောင့် တစ်ခုတည်း ကျန်တော့တာ ဖြစ်ရမယ်။
“ဘာတွေ ဆွေးနွေးနေကြတာလဲ။”
ကျွန်တော့်ဇနီးက အမေဖြစ်သူကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။
ဟယ်လီနာက သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ကို အလွန်အမင်း သဘောကျနေဟန် ရှိသည်။
“မိသားစုအကြောင်းလေ” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေသည်။
ကျွန်တော် ဆက်စောင့်နေလိုက်သည်။
ဘယ်သူကမှ အသေးစိတ် မပြောကြပေ။
“ခေါင်းစဉ်က နိမိတ်မကောင်းဘူး ထင်ရပါရဲ့။”
“သာယာတဲ့ စကားပြောဆိုမှုတစ်ခုပါ” ဟု ဟယ်လီနာက ပြန်ဖြေသည်။
အက်ဗလင်၏ ပါးပြင်တွေ နီရဲလာသည်။
အရေးကြီးတဲ့ ဘာတစ်ခုခုကိုများ လွတ်သွားခဲ့ပြီလားဆိုတာကို ကျွန်တော် စတင် သဘောပေါက်လာသည်။.
မမေးရသေးခင်မှာပင် စာရေးတစ်ဦးက ဆောင်းရာသီ ပစ္စည်းထောက်ပံ့ရေး ကော်မတီဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုယူလာပေးသည်။
အက်ဗလင်က ၎င်းကိုဖတ်ပြီး မှတ်စုတစ်ခုရေးကာ အကြောင်းပြန်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ပတ်လည်တွင် ဘဝဆိုတာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် လည်ပတ်သွားခဲ့သည်။
ဟယ်လီနာက ညစာစားချိန်အထိ ဆက်နေခဲ့သည်။
သူမက မေရီကို အနားယူရဲ့လားဟု မေးမြန်းခဲ့ပြီး မားရာ၏ ဆေးခန်းဝတ်စုံအသစ်များကို ချီးကျူးခဲ့ကာ ခရမ်ဘ်က ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး အလုပ်သမားတစ်ဦးကို အထူးသဖြင့် ရွေးချယ်နှစ်သက်နေပုံအကြောင်း မယ်လိုဒီ ရှင်းပြနေသည်ကို နားထောင်ခဲ့သည်။
“သူ့အစားအစာကို သယ်ပေးတဲ့လူကိုလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက စောင့်ရှောက်သူ၏ ကိုယ်စား နာကြည်းသွားသလို ကြည့်သည်။
“တစ်ခါတလေတော့လည်းပေါ့။”
ဟယ်လီနာသည် ဗေးလ်ဝုဒ် တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြန်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် အက်ဗလင်ကို ပုံမှန်ထက် ပိုကြာအောင် ဖက်ထားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်လက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကောင်းကောင်းဆက်ဆံကြပါ။”
“ကြိုးစားနေကြပါတယ်”
“အဲ့ဒါကို အမေ မြင်ပါတယ်။”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
စနောက်ခြင်း မရှိပေ။
စနောက်တာထက် အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။
အိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အက်ဗလင် ငြိမ်ကျနေသည်။
စိတ်မပျော်တာတော့ မဟုတ်ပေ။
စဉ်းစားတွေးခေါ်နေပုံရသည်။
ကျွန်တော် မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ပြီး သူမ လာjoinသည်အထိ စောင့်နေလိုက်သည်။
သူမက စောင်အောက်သို့ ခြေထောက်များကို သွင်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လာသည်။
“အမေက ကလေးတွေအကြောင်း မေးတယ်။”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဩော်။”
“အင်း။”
“အဲ့ဒါက အရာတော်တော်များများကို ရှင်းပြသွားတာပဲ။”
“ဟုတ်လို့လား။”
“နေ့လယ်စာစားတုန်းက သူမရဲ့ မျက်နှာပေးကိုပါ ရှင်းပြနိုင်လောက်တယ်။”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
“သူ မြေးတွေလိုချင်နေတာပါ။”
“ဖြစ်မယ်လို့ ထင်သားပဲ။”
“ပြီးတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဆုံးဖြတ်ရမယ်လို့လည်း ပြောတယ်။”
“သူ့ဘက်က သဘောထားကြီးတာပဲ။”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူကတော့ ထိုးတော့ထိုးမှာပါ။”
“အဲ့ဒါကတော့ ပိုတောင် မအံ့ဩရတော့ဘူး။”
ကျွန်ုပ်တို့ အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် အခန်းတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ။”
ကျွန်တော် ကျွန်ုပ်တို့ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှအတွက် နာကျင်ရလောက်အောင်ပင် ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်သေးသေးလေး တစ်ဖက်။
အက်ဗလင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ဦး။
သူတို့ကို ဖမ်းဆടရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတဲ့သူတွေဖြစ်လို့ ရင်ပြင်ကိုဖြတ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ဆီကို ပြေးလာနေတဲ့ လူတစ်ယောက်။
“ကျွန်တော် ကလေးတွေ လိုချင်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများ တင်းသွားသည်။
“ရှင်နဲ့အတူတူပေါ့။”
သူမ အသက်ကို နှေးကွေးစွာ ရှူထုတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း လိုချင်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။
ကျမလာသေးပေ။
မီးပုံအလင်းရောင်ကို ဖမ်းယူနိုင်ရုံမျှသာ။
“ရှင် ဘာကို စိတ်ပူနေတာလဲ” ဟု သူမ မေးသည်။
သူမ ပြောပြခဲ့သည်။
အလုပ်တွေ။
မျှော်လင့်ချက်တွေ။
အဆင်ပြေပြေနဲ့ မတော်တဆ တွယ်ကပ်နေတဲ့ တော်ဝင်ကလေးထိန်းခန်းတစ်ခုလို တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို ဆက်ဆံလာမှာကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းတွေ။
သူမ ပြောပြီးဆုံးသည်အထိ ကျွန်တော် နားထောင်ပေးခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမဘက်သို့ တိုးကပ်လိုက်သည်။
“အမွေဆက်ခံမယ့်သူရဲ့ အမေနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ရပါဘူး။”
သူမ အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဝါကျတစ်ခုပဲ။”
“ကျွန်တော် လက်ထပ်ခဲ့တာ အက်ဗလင်နဲ့ပါ။”
သူမ၏ အပြုံး တည်ငြိမ်သွားသည်။
“တကယ်လို့ ကလေးတွေ ရလာခဲ့ရင် သူတို့က ရှင့်ကို ရှင့်အတိုင်းပဲ သိစေချင်တယ်။ ဂျုံဈေးနှုန်းအတွက် ငြင်းခုံတတ်ပြီး ပရိဘောဂတွေ သယ်ဖို့ ကူညီပေးတတ်ကာ ကျွန်တော် တစ်ခုခု ရူးသွပ်တာပြောတဲ့အခါ ရယ်မောတတ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ပေါ့။”
“နောက်ဆုံးပြောတဲ့အပိုင်းကတော့ သူတို့ရဲ့ ငယ်ဘဝအများစုကို အချိန်ကုန်စေလိမ့်မယ် ထင်တယ်။”
“ကျွန်တော်လည်း ပါဝင်ဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်။”
သူမ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီလာသည်။
ကျွန်တော် သူမ၏ ဆံပင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
“ရှင်ရော ဘာကို စိတ်ပူနေတာလဲ” ဟု သူမ မေးသည်။
ကျွန်တော် အမြန်မဖြေခဲ့ပေ။
သူမလည်း ကျွန်တော့်ကို မတိုက်တွန်းခဲ့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် “ဘယ်လောက်တောင် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်မလဲဆိုတာပါပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် သူမ၏လက် ငြိမ်ကျသွားသည်။
“အဲ့ဒါက အနာဂတ်တစ်ခုကို ငြင်းပယ်ရမယ့် အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ ပျော်လေလေ၊ အဲ့ဒါကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်ဖို့ ပျက်ကွက်သွားမှာကို ပိုကြောက်လေလေ ဖြစ်လာတယ်။”
အက်ဗလင်က ကျွန်ტော့်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်နိုင်လောက်အောင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ဆိုးရွားတဲ့ အရာအားလုံးကို ရှင့်အနေနဲ့ တားဆီးထားလို့ မရပါဘူး။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“ရှင် ဆက်နေလို့ရတယ်။ ရှင် နားထောင်ပေးလို့ရတယ်။ အမှားလုပ်မိတဲ့အခါ တောင်းပန်လို့ရတယ်။”
“အဲ့ဒါက အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ တော်တော်တူတာပဲ။”
“ကျွမ်းကျင်မှုတချို့က လက်ဆင့်ကမ်းလာနိုင်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်ပါးကို ထိကိုင်လိုက်သည်။
“ဖေဖေကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့အတွက် ရဲစွမ်းသတ္တိ အပြည့်ရှိဖို့ မလိုပါဘူး။”
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို ခဏတာ မှိတ်လိုက်သည်။
မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူမက အဲ့ဒီမှာ ရှိနေဆဲပင်။
နွေးထွေးစွာ။
သည်းခံတတ်စွာ။
ကျွန်တော့်ဇနီး။
“ဂရေးကိပ်မှာ ပြဿနာတွေ ကင်းစင်သွားတဲ့အထိ စောင့်နေချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်ုပ်တို့ တော်တော် အိုမင်းသွားနိုင်တယ်။”
“အယ်လီနော်မှာ စာရင်းတွေ ဆက်ရှိနေဦးမှာပဲ။”
“မေရီလည်း အဲ့အတိုင်းပဲ ဖြစ်မှာပါ။”
“ကျွန်မလည်း ပါတာပေါ့။”
“သိပ်ပေါ့။”
ကျွန်တော် သူမကို ပို၍ ရင်ခွင်ထဲ တိုးဖက်လိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ချေအတွက် အခန်းတစ်ခု ဖန်တီးကြရအောင်လေ။”
သူမ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်သည်။
“မကြာခင်မှာလား။”
“မကြာခင်ဆိုရင် ကျွန်တော် ပျော်မိမှာပါ။”
သူမ၏ အပြုံး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်သွားသည်။
“ကျွန်မလည်း အဲ့အတိုင်းပါပဲ။”
ကျွန်ုပ်တို့ နမ်းလိုက်ကြသည်။
လူအုပ်ကြီး မရှိ။
ခေါင်းလောင်းသောင်းကျန်းမှု မရှိ။
နောက်ထပ် တော်ဝင်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခု ရရှိနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာနေတဲ့ ရှေးဟောင်းအသံလည်း မရှိပေ။
မိတ်ဆက်ပေးရသေးသူတစ်ဦးအတွက် မျှော်လင့်ချက်ကို ရွေးချယ်ရင်း မီးပုံဘေးတွင် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသည်။
နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဘာကိုမှ မကြေညာခဲ့ကြပေ။
ကြေညာစရာလည်း ဘာမှ မရှိခဲ့ပေ။
ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ကျတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုတော့ လုပ်ခဲ့ကြသည်။
ကောင်စီတွင် အက်ဗလင်က အရပ်ဘက် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းအတွက် ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးကို ရှာဖွေပေးရန် မေရီကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သူမနေရာကို အစားထိုးဖို့ မဟုတ်ပေ။
သူမ မရှိတဲ့အခါ ပုံမှန်ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချပေးနိုင်မယ့်သူမျိုးကိုပေါ့။
မေရီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း အဲ့ဒါကို အကြံပြုဖို့ စဉ်းစားနေတာပါ။”
“ဒါဆို ကိုယ်စားလှယ်လောင်း နှစ်ယောက် တင်ပြပေးပါ။”
ကျွန်တော် အော်လ်ဒရင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အယ်လီနော်ရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို မလိုအပ်တဲ့ လုပ်ငန်းခွင့်ပြုချက်တွေအတွက်လည်း အဲ့အတိုင်းပဲပေါ့။”
အယ်လီနော် ညည်းသံပြုလိုက်သည်။
“လူနေထိုင်ရာ မီးဖိုချောင်အောက်မှာ တူးဆົဖို့ ခွင့်ပြုချက်လို့ ဘယ်သူကမှ အဓိပ္ပာယ်မကောက်သမျှ ကာလပတ်လုံးပေါ့လေ။”
“အဲ့ဒါကို ရေးထားလိုက်ပါ” ဟု မေရီကို ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ရေးပြီးသားပါ။”
ထင်ရသည်မှာ အကြိမ်များစွာ ရေးပြီးသားဖြစ်ပုံရသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဆောင်းရာသီ ပစ္စည်းသိုလှောင်မှုကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခဲ့ကြပြီး ပြုပြင်ရေး အချိန်ဇယားကို အတည်ပြုကာ ဘဲလ်ခရော့စ် ကြားနာပွဲများအကြောင်း နောက်ထပ် သတင်းတောင်းခံလွှာကို ပို့လိုက်သည်။
အလုပ်တွေ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေကြဆဲပင်။
တခြားအရာတွေလည်း အဲ့အတိုင်းပါပဲ။
အစည်းအဝေးပြီးနောက် အက်ဗလင်က မြေပုံစံပြားဘေးတွင် ဆက်လက် ရပ်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများက ကျွန်ုပ်တို့အခန်းများနှင့် ဆက်စပ်နေသော အသုံးမပြုရသေးသော အခန်းတွင်းသို့ တည်ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် သူမဘေးတွင် သွားရပ်လိုက်သည်။
“ပြတင်းပေါက်တွေက အရှေ့ဘက်ကို မျက်နှာမူနေတယ်။”
“ဟုတ်တယ်။”
“မနက်ခင်းအလင်းရောင် ကောင်းတယ်။”
“ရှပ်တာတံခါးတွေ မပြင်ရသေးသမျှတော့ အေးနေဦးမှာပဲ။”
သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
“မီးဖိုလုပ်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ကျွန်ုပ်တို့ သိတယ်။”
“ပြီးတော့ လက်သမားတစ်ယောက်လည်း သိတယ်။”
“ပြီးတော့ အမိုးကို စစ်ဆေးဖို့ ဇွတ်လုပ်မယ့်သူတစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်။”
အက်ဗလင် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အစီအစဉ်စာရွက်ပေါ်တွင် ကလေးထိန်းခန်းဆိုပြီး မရေးခဲ့ကြပေ။
အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူးပေါ့။
သူမက စာမျက်နှာကို အမှတ်အသားပြုရန် ထောင့်ကို အသာလှန်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ტော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နေ့သစ်တစ်ခုကို စတင်ရန်အတွက် အောက်ထပ်သို့ အတူတကွ ဆင်းသွားကြတော့သည်။