မီးဖိုဘေးက နေရာလေး
ဖယောင်းတိုင်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေစဉ်မှာပဲ မုန်တိုင်းက ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ဈေးပေါတဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေဟာ နှစ်ဆမြန်မြန် ကုန်သွားတတ်တာမို့ ဘာကြောင့် တကယ်တော့ မသက်သာရတာလဲဆိုတာကို မေရီက ရှင်းပြနေပါတယ်။
ဂျိုရန်ကတော့ သဘောမတူပါ။
ဘီထရစ်ကတော့ စူနေတဲ့ ရာဘာဖိနပ်စုတ်လို အနံ့မျိုးထွက်တဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေကို ဘယ်သူက ဝယ်ခဲ့ကြတာလဲဆိုတာကို သိချင်နေခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ပြတင်းပေါက်တံခါးရွက်က နံရံကို တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ရိုက်ခတ်လာပါတော့တယ်။
အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
ကောင်စီခန်း ပြတင်းပေါက်တွေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ နှင်းတွေက စောင်းငဲ့ပြီး တိုက်ခတ်လို့နေပါပြီ။
ခဏလောက်တော့ နှင်းတွေ ပိုထူလာတာကို ကျွန်တော်တို့ ငေးကြည့်နေမိကြပါတယ်။
အီလီနော်က ထရပ်လိုက်ပါတယ်။
“ခေါင်မိုးထိန်းသိမ်းရေးအဖွဲ့တွေ အထဲဝင်ခိုင်းလိုက်တော့။”
အီလီဇာက တံခါးနားကို ရောက်နှင့်နေပါပြီ။
“လေတိုက်တဲ့ လမ်းလျှောက်စင်္ကြံတွေကို ပိတ်ထားလိုက်ပါ။ မြောက်ဘက်တံခါးမှာတော့ လူအင်အား ထားခဲ့ပါဦး။”
မားရိုးက လမ်းခရီးအခြေအနေ အစီရင်ခံစာတွေကို စုစည်းလိုက်ပါတယ်။
“ဖာဘန့် (Firbank) ပါ။”
ကျွန်တော် ထရပ်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲထားပါတယ်။
“ဘာလုပ်မလို့လဲ။”
“ရှင်က တာဝန် တစ်ခုမှ မရသေးဘူးလေ။”
“မုန်တိုင်း မိနေပြီလေ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင် ခန့်အပ်ထားတဲ့ လူတိုင်းက သူတို့ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိကြပါတယ်။”
ကျွန်တော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အခန်းထဲမှာ လူတစ်ဝက်လောက် ကျန်တော့ပါတယ်။
ကျန်နေတဲ့သူတွေက စာရွက်စာတမ်းတွေကို သိမ်းဆည်းခြင်း၊ စာပို့ခြင်းနဲ့ ကျွန်တော့်ကို မစောင့်ဘဲ လုပ်စရာရှိတာတွေကို တာဝန်ခွဲဝေပေးနေကြပါပြီ။
သဘောကျစရာ ကောင်းလှပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အနည်းငယ် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရတာပေါ့လေ။
“ဒါဆို ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။”
အက်ဗလင်က အရေးပေါ် လောင်စာဆီ သိုလှောင်ရုံ သော့တွေကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးပါတယ်။
“အရေးပေါ် လောင်စာဆီတွေ ထုတ်ပေးဖို့ ဘီထရစ်ကို ကူညီပေးလိုက်ပါ။”
ဘီထရစ်က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“ရှင်က အထုပ်ကြီးတွေကို သယ်ပေးလို့ရတာပေါ့။”
ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေရင်တောင် အသုံးဝင်ဆဲပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်းတော့ ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ မဟုတ်ဘူးပေါ့လေ။
ညနေစောင်းချိန် ရောက်တဲ့အခါ ရင်ပြင်တော်ကြီး တစ်ခုလုံးဟာ နှင်းတွေအောက်မှာ မြုပ်သွားခဲ့ပါပြီ။
မြို့ပြစီမံခန့်ခွဲရေး တပ်ဖွဲ့တွေက မီးဖိုခန်း၊ ဆေးခန်းနဲ့ လူနေအဆောက်အအုံတွေကြား လမ်းများကို ရှင်းလင်းပေးကြပါတယ်။ အလုပ်သမားတွေက လမ်းဘေးဝဲယာတွေကို မီးအိမ်တွေနဲ့ အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားကြပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့က လမ်းတွေကို ကျဉ်းကျဉ်းပဲ ထားကြပါတယ်။
သွားလာလို့ ရရုံလောက်ပေါ့။
ဆန်းစ်ဇွန်းကြီးတွေနဲ့ ဆောင်းရာသီတစ်ခုလုံးကို အနိုင်ယူနေဖို့က အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပါဘူး။
အက်ဗလင်က စာရင်းကိုင်တွေနဲ့အတူ ကျယ်ဝန်းတဲ့ လူနေဆောင်တွေဆီ သွားရောက်စဉ်မှာ၊ ကျွန်တော်ကတော့ အောက်ဘက် ရပ်ကွက်တွေဆီ ခြောက်သွေ့တဲ့ ထင်းတွေကို သယ်ယူကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။
တတိယမြောက် သိုလှောင်ရုံမှာတော့ အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့အိမ်အတွက် ထင်းခွဲတမ်းကို ငြင်းဆန်ပါတယ်။
“ကျနော်တို့မှာ ကိုယ်ပိုင် ထင်းရှိပြီးသားပါ။”
“ဒါဆိုလည်း သိမ်းထားလိုက်ပါ၊ ဒါက အရန်ထုတ်ပေးတဲ့ ထင်းတွေပါ” လို့ ဘီထရစ်က သူ့ကို ပြောပါတယ်။
“ကျနော်တို့ မလိုပါဘူး။”
“ခင်ဗျားမှာ ကလေးလေးယောက်နဲ့ လေတိုက်ရာဘက်ကို လှည့်နေတဲ့ ခေါင်မိုးတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီထင်းကို ယူလိုက်ပါ။”
သူလည်း ထင်းကို ယူလိုက်ရပါတယ်။
ကျွန်တော်က ထင်းထုပ်ကို သူ့အိမ်တံခါးဝအထိ သယ်သွားပေးခဲ့ပါတယ်။
ကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်ပါတယ်။
“ရှင်က ဘုရင်လား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဘာလို့ ထင်းတွေ သယ်နေတာလဲ။”
“ငါ့ရဲ့ အကြံပေးက ငါ့ကို အကောင်းဆုံး ညွှန်ကြားချက်တွေ ပေးထားလို့ပေါ့။”
သူ့ကို တချက် စဉ်းစားဟန်ပြုပါတယ်။
ပြီးတော့ သူက အထုပ်ပေါ်ကနေ ထင်းစလေး နှစ်စကို ကောက်ယူလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော် ကူညီပေးလို့ ရပါတယ်။”
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား ထင်းတွေကို အိမ်ထဲကို အတူတူ သယ်သွားခဲ့ကြပါတယ်။
အခန်းထဲမှာ အေးစိမ့်နေပေမယ့် ခြောက်သွေ့နေပါတယ်။
ဒီလို ခွဲခြားသိမြင်တတ်မှုက ကျွန်တော့်အတွက် အရေးပါလာခဲ့ပါပြီ။
ရင်ပြင်တော်ဘက်မှာ မြောက်ဘက်တံခါးကနေ ခצוလုပ်သံ ထွက်လာပါတယ်။
တိုတိုနှစ်ချက်ပေါ့။
ကျွန်တော် အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ ထမ်းပိုးကို ချလိုက်ပါတယ်။
ဘီထရစ်က အသံလာရာဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“သွားတော့လေ” လို့ သူက ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း ထွက်ခဲ့လိုက်ပါတယ်။
မြင်းစီးသူတစ်ဦးက ဖာဘန့်ကနေ ရောက်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူ့မြင်းက ချွေးတွေ ရွှဲနစ်လို့ တုန်ယင်နေပါတယ်။
မြင်းစောင်း ဝန်ထမ်းတွေက ဇက်ကြိုးကို ယူလိုက်ချိန်မှာ အီလီဇာက တံခါးဝအောက်မှာ သူ့ကို သွားတွေ့ပါတယ်။
“အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။”
“မြောက်ဘက် အကွေ့မှာ သစ်ပင်တွေ လဲကျနေပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ရထားလှည်းနှစ်စီး ပိတ်မိနေတယ်။ တစ်စီးကတော့ အမိုးအကာရှိတဲ့ နေရာကို ရောက်သွားပြီ။ ကျန်တစ်စီးကတော့ မရောက်သေးဘူး။”
“ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။”
“ကျွန်တော် ထွက်လာတုန်းက တစ်နာရီနီးပါး ရှိပြီ။”
မားရိုးက ကျွန်တော်တို့အနားကို ရောက်လာပါတယ်။
“ဖာဘန့်မှာ ဘယ်သူတွေ ရှိလဲ။”
“ခရီးသည် ၁၇ ယောက်။ တာဗင်နဲ့ ઓလာ (Olla) တို့ပါ မောင်းတဲ့သူက ဒုတိယလှည်းမှာ မိသားစုတစ်စုနဲ့ ခြေထောက်ဒဏ်ရာရထားတဲ့ လူတစ်ယောက် ပါလာတယ်လို့ ပြောပါတယ်။”
ကျွန်တော် တံခါးပေါက်ကနေ အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
မီးအိမ်တွေရဲ့ အလင်းရောင်ကို ကျော်လွန်ပြီး လမ်းမကြီးဟာ အဖြူရောင် ထုထည်ကြီးထဲမှာ ပျောက်ကွယ်နေပါပြီ။
“သူတို့ ရပ်သွားတဲ့နေရာကို သိလား။”
“သစ်ပင်ကွဲစပ်ကို ကျော်ပြီး၊ ကျောက် quarryဟောင်း အကွေ့မရောက်ခင်မှာပါ။”
မားရိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
“အမိုးအကာနဲ့ မိုင်ဝက်တောင် မဝေးဘူး။”
ကျွန်တော် လက်အိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
အီလီဇာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါတယ်။
“ရှင် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့နဲ့ လိုက်သွားပါ။”
“လိုက်သွားမလို့ပဲလေ။”
“သူတို့နဲ့အတူတူ သွားရမယ်” လို့ သူမက ထပ်ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ အကြည့်ကို တုံ့ပြန်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
မားရိုးက လူခြောက်ယောက်ကို ရွေးချယ်လိုက်ပါတယ်။
အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ လှည်းမောင်းသမား နှစ်ယောက်။
အစောင့် သုံးယောက်။
နဲ့ ကျွန်တော်ပေါ့။
ကျွန်တော်တို့ဟာ နှင်းလျှောစီးလှည်းငယ် တစ်စီး၊ ကြိုးများ၊ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ မီးအိမ်များ၊ စောင်များနှင့် ဆရာဝန်ရဲ့ နွေးထွေးရေး ပစ္စည်းကိရိယာအစုံကို ယူဆောင်သွားခဲ့ကြပါတယ်။
မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ဓားနဲ့ ဒုတိယမြောက် ကြိုးခွေကို ကိုင်ပြီး ပေါ်လာပါတယ်။
“ခုနစ်ယောက်” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
အီလီဇာက သူမရဲ့ ဦးထုပ်စွပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပါတယ်။
“အဲဒီထဲကနေ ကြားရရဲ့လား။”
“ကြားရပါတယ်။”
“ဒါဆို မားရိုးနဲ့အတူ ရှိနေလိုက်။”
မယ်လိုဒီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
ဟာသလုပ်နေချိန် မဟုတ်ပါဘူး။
တံခါးအပြင်ဘက်က ရာသီဥတုက အဲဒါကို အတိအကျ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ။
အပြင်ဘက်က လမ်းမကြီးက အထဲကနေ မြင်ရတာထက် ပိုဆိုးနေပါတယ်။
နှင်းတွေက မျက်နှာပေါ်ကို နာကျင်စေတဲ့အထိ စူးရှစွာ ရိုက်ခတ်လာပါတယ်။ လေက လှည်းကို ဘက်စောင်းပြီး တိုက်ခတ်နေတာကြောင့် ချောက်ထဲ မကျသွားအောင် အားလုံး ဝိုင်းဝန်း ထိန်းသိမ်းကြရပါတယ်။
ကျွန်တော် ရှေ့ဘက်က လေထုကို ရှင်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ခဏတာ တွန်းထုတ်လိုက်တာပေါ့။
နှင်းတွေ လွင့်စင်သွားပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာ နှစ်ဆပိုများတဲ့ နှင်းတွေ ပြန်ရောက်လာပါတယ်။
မားရိုးက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“မီးအိမ်ကို မြင်ရအောင် ထားပါ။ အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် မတိုက်နဲ့။”
ကျွန်တော် ပြင်လိုက်ပါတယ်။
လေစီးကြောင်းငယ်လေး တစ်ခုပေါ့။
မီးတောက်ရဲ့ ဖန်ခွက်ကို စိုစွတ်တဲ့နှင်းတွေ အုပ်မသွားအောင် လုံလောက်ရုံပါပဲ။
အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်။
အဖွဲ့သားတွေက အဲဒီ မီးရောင်လေးကို အမှီပြုပြီး လိုက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
ဖာဘန့်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ပထမဆုံး မှတ်တိုင်တိုင်ကို တွေ့ရပါတယ်။
ပြီးတော့ ခေါင်မိုး။
နောက်တော့ ပြတင်းပေါက်ကနေ အမိုးအကာအောက်မှာ ဝါကြင့်ကြင့်နဲ့ တောက်ပနေတဲ့ အလင်းရောင်ပေါ့။
ကျွန်တော်တို့ မခေါက်ခင်မှာပဲ အိုလာက တံခါးကို ဖွင့်ပေးပါတယ်။
“တော်သေးတာပေါ့။”
သူမက အနားဆုံး အစောင့်တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာအောက်ပိုင်းကို ပဝါနဲ့ ပတ်ပေးဖို့ ခဏလောက် အိမ်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပါတယ်။
တာဗင်က မြင်းဇောင်းဘက်ကနေ ထွက်လာပါတယ်။
“ဒုတိယလှည်းက မရောက်သေးဘူး။”
“လဲကျနေတဲ့ သစ်ပင်ရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာလဲ” လို့ မားရိုးက မေးပါတယ်။
“ပထမလူကတော့ ဟိုဘက်ခြမ်းမှာလို့ ပြောတယ်။ သူတို့ ရှေ့ကို ထွက်လာတုန်းက လှည်းတပ်ဆင်နေကြတုန်းပဲ။”
မယ်လိုဒီက လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပါတယ်။
သူမရဲ့ နားရွက်တွေက ဦးထုပ်စွပ်အောက်မှာ လှုပ်ရှားနေပါတယ်။
ပြီးတော့ မြောက်ဘက်ကို လှည့်လိုက်ပါတယ်။
“ခေါင်းလောင်းသံ ကြားရတယ်။”
ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှ မကြားရပါဘူး။
“မြင်းခေါင်းလောင်းသံ” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။ “ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ ဟိုမှာ။”
မားရိုးက လှည်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
“စောင်တွေရဲ့ တစ်ဝက်ကို ဒီမှာထားခဲ့။ ကျန်တာတွေကို ယူသွား။”
ကျွန်တော်တို့ နှင်းထဲကို ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
လှည်းက ဘဏ်တစ်ခုကို မှီပြီး စောင်းနေပါတယ်။
ဘီးတစ်ဘက်က လမ်းဘေးက ကျင်းထဲကို ကျွံကျနေပါတယ်။
မြင်းတွေကို ထင်းရှူးပင်တွေအောက်ကို ရွှေ့ထားပါတယ်။ ဘယ်သူကမှန်းမသိဘူး၊ အနီးနားက သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းမှာ ခေါင်းလောင်းတစ်ခု ချည်နှောင်ထားခဲ့ပါတယ်။
ကောင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါပဲ။
ရှာဖွေရမယ့်အချိန် တစ်ဝက်လောက်ကို သက်သာစေခဲ့တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
လှည်းသမားက လှည်းဘေးမှာ သံတံကျင်တစ်ခုကို ကိုင်ပြီး ရပ်နေပါတယ်။
သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မီးအိမ်တွေကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
ပြီးတော့ သံတံကျင်ကို ချလိုက်ပါတယ်။
“အို၊ ဘုရားသခင် ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ။”
“ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ” လို့ မားရိုးက မေးပါတယ်။
“ငါးယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်နှမ၊ သူ့ရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်၊ ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ ကျွန်တော်ရယ်ပါ။”
“ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရတဲ့သူ ရှိလား။”
“အဖေက လမ်းမလျှောက်နိုင်ဘူး။ ရှေးဟောင်း ဒဏ်ရာကြောင့်လေ။ ကျွန်တော့်နှမကလည်း ဒူးခေါင်း ခေါက်သွားတယ်။”
မယ်လိုဒီက လှည်းပေါ်ကို တက်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော်က မြုပ်နေတဲ့ ဘီးဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။
ဝင်ရိုးကတော့ မကျိုးပါဘူး။
အောက်ခြေက မြေကြီးက ရေခဲပြင်အောက်မှာ ပျော့နေပါတယ်။
ကျွန်တော် လှည်းကို မတင်ပေးလို့ ရပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ လူတွေ လှုပ်ရှားနေတုန်း လုပ်တာကတော့ မိုက်မဲရာ ကျပါလိမ့်မယ်။
မားရိုးက သူတို့ကို နှင်းလျှောစီးလှည်းပေါ်ကို ရွှေ့ပြောင်းပေးနေပါတယ်။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်ပါတယ်။
မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်က အဝတ်အိတ်ကို ရင်ခွင်မှာ ပိုက်ထားပါတယ်။
သူ့အစ်ကိုက အဘိုးဖြစ်သူကို ကူညီဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်။
အဘိုးအိုက ဆက်တိုက် တောင်းပန်နေပါတယ်။
“ဘယ်သူမှ ခင်ဗျားကို လမ်းလျှောက်ခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး” လို့ မယ်လိုဒီက သူ့ကို ပြောပါတယ်။
“ငါက—”
“ရှင် မချီခင် ထိုင်နေလိုက်ပါဦး။”
သူလည်း ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။
ကလေးတွေနဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေက ကျွန်တော့်ထက် သူမကို ဘာကြောင့် ပိုပြီး နာခံကြလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာပါတော့တယ်။
လှည်းပေါ်မှာ ဘာမှမရှိတော့တဲ့အခါ၊ လှည်းသမားတွေ လှည်းဘီးအောက်မှာ သစ်ကိုင်းတွေနဲ့ ကျောက်စတွေ ခံနိုင်ဖို့အတွက် လှည်းအလေးချိန်ကို ခဏလောက် မတင်ပေးလိုက်ပါတယ်။
အပြည့်အဝတော့ မဆယ်ထုတ်နိုင်သေးပါဘူး။
မလိုပါဘူး။
တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး၊ ဝင်ရိုးတံမှာ အမှတ်အသား ချည်နှောင်ခဲ့ကာ ရာသီဥတု ကောင်းလာတဲ့အထိ ထားခဲ့လိုက်ပါတယ်။
လှည်းသမားက သူ့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“ဒီလှည်းကို ဆုံးရှုံးလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။”
“မဆုံးရှုံးပါဘူး” လို့ မားရိုးက ပြောပါတယ်။ “ဘယ်နားမှာရှိလဲဆိုတာ ငါတို့ သိပါတယ်။”
သူက လှည်းပေါ်က ကလေးတွေကို ငေးကြည့်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ကြိုးကို ဆွဲယူလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီညက ဖာဘန့်မှာ ခရီးသည် ၂၂ ယောက် ဝင်ဆံ့နေခဲ့ပါတယ်။
ခုံတိုင်းမှာ လူတွေ ပြည့်နေပါတယ်။
မီးဖိုနားမှာ စိုနေတဲ့လက်အိတ်တွေ ချိတ်ဆွဲထားပါတယ်။ ဘယ်သူမှ မတောင်းဆိုဘဲနဲ့ ပေါင်မုန့်တွေကို ခွဲဝေပေးနေကြပါတယ်။ ကျောက်ဖို (Stoneford) က ကုန်သည်တစ်ဦးက ကယ်တင်ခံရတဲ့ အဘိုးအိုအတွက် နေရာပေးဖို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေပါတယ်။
ဘယ်သူကမှ ဘယ်လောက် ပေးရမလဲလို့ မမေးကြပါဘူး။
အိုလာက ကျွန်တော့်လက်ထဲကို ပန်းကန်တစ်လုံး ထည့်ပေးပါတယ်။
“စားလိုက်ပါ။”
“ငါ ကူညီရဦးမယ်—”
“ကူညီပြီးပြီလေ။ အခု စားလိုက်တော့။”
ရင်းနှီးနေကျ ခေါင်းဆောင်မှု ပုံစံမျိုးပါပဲ။
ကျွန်တော်လည်း လိုက်နာလိုက်ပါတယ်။
လှည်းပေါ်က ကလေးမလေးက အမေဖြစ်သူရဲ့ လက်မောင်းအောက်မှာ ထိုင်ရင်း အဝတ်အိတ်ကို ဆက်ပြီး ပိုက်ထားဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူမ အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
အထဲမှာ သစ်သားအရုပ်ငယ်တွေ ရှိနေပါတယ်။
တိရစ္ဆာန်တွေပါ။
လူနှစ်ယောက်။
စောင်းနေတဲ့ အိမ်ငယ်လေး တစ်လုံး။
မယ်လိုဒီက သူမဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။
“ဒါတွေ ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ။”
“ကျွန်တော့်အဘိုး လုပ်တာပါ။”
“တော်လိုက်တာ။”
ကလေးမလေးက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ပြီးတော့ သူမတို့ကြားက ခုံတန်းပေါ်မှာ သစ်သားအိမ်ငယ်လေးကို တင်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအိမ်မှာ ပြတင်းပေါက် တစ်ပေါက် ပါပါတယ်။
တံခါး တစ်ခုပါ။
မယ်လိုဒီက လူတွေပြည့်နေတဲ့ အမိုးအကာကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကဲ” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။ “ဒီညတော့ ပိုကြီးတဲ့အိမ်ကို ရှာတွေ့သွားပြီပေါ့။”
ကလေးမလေး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်နှာပေးကို ဘယ်သူမှ မတွေ့ခင် မီးဖိုဘက်ကို လှည့်လိုက်ပါတယ်။
မားရိုးက ကယ်ဆယ်ရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး အတိုချုပ် မှတ်တမ်းတင်နေတဲ့ တာဗင်အနားမှာ ရပ်နေပါတယ်။
လှည်းဘယ်နားမှာ ရပ်ခဲ့သလဲ။
ဘယ်သူတွေ ကုသမှု လိုအပ်သလဲ။
ဘယ်လို ပစ္စည်းတွေ သုံးခဲ့ရသလဲ ဆိုတာတွေကိုပေါ့။
နံရံမှာ ရှေးဟောင်း ညွှန်ကြားချက်တွေ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ယူခဲ့တာတွေအတွက် စာရင်းလုပ်ခဲ့ပါ။
ပျက်စီးသွားတာတွေအတွက် သတိပေးချက် ချန်ထားခဲ့ပါ။
အဲဒီအခန်းထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျွန်တော် ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတာ ရှင်းပြနေစရာ မလိုခဲ့ပါဘူး။
မိုးလင်းခါနီးမှာ ကျွန်တော်တို့ ဂရေးကိပ်ကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
လေက ငြိမ်သွားပါပြီ။
လမ်းတွေက ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်ပေမယ့် မီးအိမ်တိုင်တွေကို မြင်နေရပါတယ်။
အက်ဗလင်က တံခါးဝအောက်မှာ စောင့်နေပါတယ်။
သူမက ညအိပ်ဝတ်စုံပေါ်မှာဝတ်စုံခြုံထည်ကို ခြုံထားပြီး အိပ်ရေး မဝသေးတဲ့ ပုံစံနဲ့ စောင့်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော် လှည်းကြိုးကို အစောင့်တစ်ယောက်ဆီ ပေးလိုက်ပါတယ်။
ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ ရောက်လာပါတယ်။
“ငါးယောက်” လို့ သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကြားထဲမှာ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။ “အားလုံး အသက်ရှင်ကြပါတယ်။”
“သတင်း ရောက်လာပါပြီ။”
“ကောင်းပြီလေ။”
“ရှင် ရေခဲလို အေးနေပြီ။”
“ကိုယ်လည်း သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။”
သူမက နောက်ဆုတ်သွားပြီး ကျွန်တော့်လက်တွေကို ဆွဲကိုင်ကာ လက်ချောင်းတွေကို စစ်ဆေးကြည့်ပါတယ်။
“ဒဏ်ရာ ဘာမှ ရလာသေးလား။”
“ကြွက်သားတွေ နည်းနည်း ညောင်းသွားတာပါပဲ။”
သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ပြုံးယောင်သန်းလာပါတယ်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့ နဖူးကို ကျွန်တော့်နဖူးနဲ့ တို့ထိလိုက်ပါတယ်။
“ရှင် သူတို့နဲ့အတူတူ ရှိနေပေးခဲ့တာကိုး။”
“အင်း။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ကျွန်တော်တို့နောက်မှာ မယ်လိုဒီက ချွဲသံလုပ်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်လည်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာပါတယ်ရှင်။”
အက်ဗလင်က လက်လှမ်းပြီး သူမကို ဖက်လိုက်ပါတယ်။
မယ်လိုဒီက ခဏလောက် အံ့သြသွားပါတယ်။
ပြီးတော့ သဘောကျသွားပါတယ်။
“တစ်ယောက်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားမသွားခင် မနက်စာ စားချင်ပါတယ်” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
အဲဒါကတော့ တართတားမျှတပါတယ်လေ။
မုန်တိုင်းကြောင့် လမ်းအများစုက သုံးရက်တိုင်တိုင် ပိတ်ထားခဲ့ရပါတယ်။
တံခါးတွေကနေ သတင်းစကားတွေ၊ ဆေးဝါးတွေနဲ့ စနစ်တကျ စီစဉ်ထားတဲ့ ထောက်ပံ့ပစ္စည်းတွေကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြပါတယ်။
မြောက်ဘက်စောင့်ကြည့်ရေးစခန်းမှာ ဒဏ်ရာရသူ မရှိကြောင်း တင်ပြလာပါတယ်။
ဟိုင်းဖဲလ်က ပတ္တာအသစ်တွေ တောင်းဆိုလာပြီး ပြန်လည်ရရှိထားတဲ့ ကိရိယာတွေ ပါတဲ့ သေတ္တာတစ်လုံးကို ပို့ပေးလာပါတယ်။
ဖာဘန့်ဟာ မားရိုးရဲ့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့က လမ်းလုံခြုံကြောင်း အမှတ်အသား မလုပ်မချင်း ခရီးသည်တွေ စောင့်ဆိုင်းရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
စတုတ္ထမြောက် မနက်ခင်းမှာ မိသားစုရဲ့ လှည်းကို ပြန်လည် ဆယ်ယူနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
လှည်းမောင်းသမားက ဘယ်လောက် ပေးရမလဲဆိုတာ မေးဖို့ ရဲတိုက်ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
“ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် ဘာမှ ပေးစရာ မလိုပါဘူး” လို့ မေရီက ပြောပါတယ်။
“ပြင်ဆင်ခရောလား။”
“လမ်းပြုပြင်ရေးအဖွဲ့တွေက လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တာပါ။ ဝင်ရိုးကို အစားမထိုးခဲ့ရပါဘူး။”
သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆို ဘာမှ မပေးရဘူးပေါ့။”
“ဘာမှ မပေးရပါဘူး။”
သူ ခဏလောက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပါတယ်။
ပြီးတော့ နောက်တစ်ကြိမ် လမ်းရှင်းရေးအဖွဲ့မှာ ဘယ်လို စာရင်းပေးသွင်းလို့ရမလဲလို့ မေးလာပါတယ်။
မေရီက သူ့ကို ပြသပေးလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ဘဲလ်ကရော့စ် (Bellcross) ရဲ့ ထုတ်ပြန်ချက် ရောက်လာပါတယ်။
ဖမ်းဆီးခံထားရတဲ့သူဆီကနေ အသေးစိတ် ထွက်ဆိုချက်ပါပဲ။
သိုလှောင်ရုံ နှစ်ခုကို ဆီတွေ သယ်သွားခဲ့တာကို သူ ဝန်ခံခဲ့ပါတယ်။
ကင်းလှည့်ချိန် ပြောင်းတဲ့အထိ စောင့်ဖို့ ငွေကြေး ပေးချေခံခဲ့ရတာကို ဝန်ခံပါတယ်။
ကုမ္ပဏီ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးကနေတဆင့် ညွှန်ကြားချက်တွေ လက်ခံရရှိခဲ့တာကို ဝန်ခံပါတယ်။
သူက ကိုယ်စားလှယ်ရဲ့ နာမည်ကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
သူတို့ တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့ အခန်းကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။
သိမ်းဆည်းထားတဲ့ စာရင်းတွေထဲမှာ တွေ့ရှိခဲ့တဲ့ ပေးချေမှု တိုကင်ကိုလည်း သူ အတည်ပြုပေးခဲ့ပါတယ်။
မေရီက မူရင်း အထောက်အထားတွေနဲ့အတူ ထွက်ဆိုချက်ကို ဖတ်ပြနေပါတယ်။
“ဘာတွေက တိုက်ဆိုင် အတည်ပြုလို့ ရလဲ” လို့ အက်ဗလင်က မေးပါတယ်။
“ဆီ ဝယ်ယူမှုရယ်၊ မြို့ထဲမှာ သူ့ရဲ့ ရှိနေမှုရယ်၊ ငွေပေးချေမှုရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းရယ်ပါ။ အခန်းက မီးလောင်မှုမတိုင်ခင် သူ့ရဲ့လှည်းတွေကို ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ပိုင် ဖြစ်ပါတယ်။”
“ဒါဆို သူ့ရဲ့ စကားသက်သက် ကျန်နေတာက ဘာလဲ။”
“ဗော့စ် (Voss) ဆီကနေ လာတယ်လို့ သူပြောတဲ့ ညွှန်ကြားချက်ပါ။”
ကျွန်တော် နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။
အဲဒီမှာ ရှိနေပါတယ်။
အပတ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ရှာနေခဲ့တဲ့ နာမည်ပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အလွယ်တကူနဲ့ သက်သေပြနိုင်တဲ့ အနေအထားတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။
“ဗော့စ်ရဲ့ အိမ်တော်က လက်ခံရရှိပြီးပြီလား။”
“ဆာဘင်းက တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ပြီး မိတ္တူတစ်စောင် ပို့လိုက်ပါတယ်။”
ဂါရစ်က မီးဖိုနားမှာ ရပ်နေပါတယ်။
“ဒီကိစ္စကို ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး အငြင်းပွားမှုလို့ ပြောဖို့ သူတို့အတွက် ပိုခက်သွားပါလိမ့်မယ်။”
“ခက်တာက မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
အက်ဗလင်က ထွက်ဆိုချက်စာရွက်ကို ယူလိုက်ပါတယ်။
“သူက သက်သေထွက်ဆိုဖို့ ရှိလား။”
“ရှေ့ပြေး စစ်ဆေးကြားနာမှုမှာပေါ့” လို့ မေရီက ပြန်ဖြေပါတယ်။ “တရားသူကြီးတွေသာ လုံခြုံတဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို စီစဉ်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
ကျွန်တော် အီလီဇာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမက လမ်းကြောင်းတွေကို စဉ်းစားနေနှင့်နေပါပြီ။
“တူညီတဲ့ ကန်ထရိုက်တာ ကွန်ရက်ကနေ မဟုတ်ဘဲနဲ့ပေါ့” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။
“သဘောတူပါတယ်။”
“ထွက်ဆိုချက် အားလုံးရဲ့ မိတ္တူနှစ်စောင်စီကို သီးခြားစီ ပို့ရမယ်။ သက်သေအထောက်အထား အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူ သယ်ဆောင်တာမျိုး မရှိစေရဘူး။”
မေရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
မှတ်တမ်းတွေဟာ လူတွေလိုပဲ တိုက်ခိုက်ခံရနိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါပြီ။
ဆွေးနွေးပွဲ မပြီးခင်မှာ မားရိုး ရောက်လာပါတယ်။
သူမက အဲဒီလူရဲ့ ပုံစံဖော်ပြချက်ကို ဖတ်ပါတယ်။
ပြီးတော့ မီးလောင်မှု မှတ်တမ်းကိုပေါ့။
သူမရဲ့ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဖတ်ပြီးတဲ့အခါ စာမျက်နှာတွေကို သေသေချာချာ ချထားလိုက်ပါတယ်။
“မိသားစုတွေ သိပြီးပြီလား။”
“ခုထိ မသိသေးပါဘူး။”
“ဈေးကွက်ထဲကို ကုန်သည်တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီဇာတ်လမ်းကို မသယ်လာခင်မှာ ကျနော်တို့ဆီကနေ အရင် သိသင့်ပါတယ်။”
အက်ဗလင်က ထရပ်လိုက်ပါတယ်။
“ကျနော်တို့ သီးသန့် အစည်းအဝေးတစ်ခု စီစဉ်ပါမယ်။”
“ကျွန်တော် ကူညီပါ့မယ်” လို့ မားရိုးက ပြောပါတယ်။
သူမရဲ့ အသံမှာ အောင်မြင်ဝမ်းမြောက်တဲ့ လေသံ လုံးဝ မပါပါဘူး။
ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို နားလည်သွားရုံနဲ့ ဆုံးရှုံးသွားတာတွေ ပြန်ရောက်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။
အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်တော် သူမကို အစည်းအဝေးခန်း အပြင်ဘက်မှာ တွေ့ခဲ့ပါတယ်။
မိသားစုတွေ ပြန်သွားကြပါပြီ။
တချို့က ဒေါသထွက်နေကြပါတယ်။
တချို့က ငြိမ်သက်နေကြပါတယ်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးကတော့ အဲဒီလူကို ကွပ်မျက်မှာလားလို့ မေးခဲ့ဖူးပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့နဲ့ မသက်ဆိုင်သေးတဲ့ ကိစ္စဖြစ်တာကြောင့် ဘယ်သူကမှ အဖြေမပေးခဲ့ကြပါဘူး။
မားရိုးက ပြတင်းပေါက်အောက်မှာ လက်ကို အေးစိမ့်နေတဲ့ ကျောက်တုံးပေါ် တင်ပြီး ရပ်နေပါတယ်။
“သိသွားရင် ပိုကောင်းလာမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။”
ကျွန်တော် သူမအနားမှာ ရပ်နေလိုက်ပါတယ်။
“နောက်ပိုင်းကျရင် တခြားပုံစံနဲ့ အထောက်အကူ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။”
အပြင်ဘက် ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ နှင်းတွေ ပြိုကျလာပါတယ်။
သူမက နှင်းကျတာကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“ဘဲလ်ကရော့စ်မှာ ပေါင်မုန့်ဖုတ်သမား တစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက ကလေးတွေကို မုန့်ကျိုးတွေ ပေးလေ့ရှိတယ်။”
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောပါဘူး။
“သူက အစေ့အဆန် သိုလှောင်ရုံတံခါးကို ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ဆုံးသွားခဲ့တာပါ။”
ကျွန်တော် အောက်ဘက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“မနက်ကျတော့ သူ့ကို တွေ့ကြရတယ်။”
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား ဘာမှမပြောဘဲ ငြိမ်သက်နေကြပါတယ်။
ပြီးတော့ မားရိုးက သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
“ကင်းလှည့်ဖို့ တာဝန်တွေ ဆက်လုပ်စရာ ရှိသေးတယ်။”
“ခဏ စောင့်လို့ရပါတယ်။”
သူမက ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော် နားလည်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုခုကိုပဲ လုပ်ချင်ပါတယ်။”
ဒီခံစားချက်ကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း နားလည်တာကြောင့် ဆက်မငြင်းတော့ပါဘူး။
“ဒါဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်ကို ခင်ဗျားနဲ့အတူ ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပါ။”
သူမ စဉ်းစားဟန်ပြုပါတယ်။
“ဂျာလင်က ကင်းစောင့်ခန်းနားမှာ စားပွဲတစ်ခု ပြင်နေတယ်။”
“အဲဒါ သင့်တော်မယ် ထင်ပါတယ်။”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့ကို သွားရှာပါတော့တယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော် စာသင်ခန်းကို သွားရောက်ခဲ့ကြပါတယ်။
ပြတင်းပေါက်ကနေ လေမဝင်အောင် ကာထားတဲ့ ဆောင်းရာသီ ဖန်သားကာ အပြီးသတ်လုပ်ငန်းကို လာကြည့်ပေးဖို့ အဘီဂေးလ်က တောင်းဆိုထားလို့ပါ။
ဖရိန်တွေကို ဂျာလင် လုပ်ပေးထားတာပါ။
အထည်တွေကိုတော့ မာရာရဲ့ လက်မှုစက်ရုံက ချုပ်လုပ်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
အခန်းထဲမှာ သိသိသာသာ ပိုပြီး နွေးထွေးလာသလို ခံစားရပါတယ်။
အငယ်ဆုံး ကလေးတွေ သူတို့နာမည် ရေးဖို့ ကျင့်နေစဉ်မှာ ကျွန်တော် မီးဖိုဘေးမှာ ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။
လက်တီ (Lettie) က ရှေ့နားမှာ ထိုင်နေပါတယ်။
သူ့အဖေက တံခါးနားမှာ တုတ်ကောက်ကို မှီပြီး စောင့်နေပါတယ်။
သူက ကလေးမလေး စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီ ရေးနေတာကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကလေးမလေးရဲ့ ခုံတန်းဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။
“သေသပ်လိုက်တာ။”
“သမီး ကျင့်ထားလို့ပါ။”
“ကိုယ် တွေ့ရပါတယ်။”
လက်တီက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်ပါတယ်။
“ဘုရင်ကြီးကော စာသေသပ်အောင် ရေးတတ်လား။”
အက်ဗလင်ရဲ့ အပြုံးက အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ပုံစံ ဖြစ်လာပါတယ်။
“တချို့အချိန်တွေမှာပေါ့။”
“မတရားဘူး။”
နောက်ဘက်မှာ စာသင်စာရွက်တွေကို အမျိုးအစားခွဲနေတဲ့ မေရီက မော့မကြည့်ဘဲ ပြောပါတယ်။
“မှန်ကန်ပါတယ်” တဲ့။
အခန်းထဲမှာ ရယ်မောသံတွေ ထွက်လာပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်ခံလိုက်ရပါတော့တယ်။
အဲဒီနောက်မှာ အဘီဂေးလ်က ကျောင်းသားကြီးတွေရဲ့ လက်ရာတွေကို ပြသပါတယ်။
ဖာဘန့်ကိုသွားတဲ့ လမ်းမြေပုံ။
အမိုးအကာတွေကြားက အကွာအဝေး။
အစားအစာ၊ လုပ်ခနဲ့ ထောက်ပံ့ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ တွက်ချက်မှုတွေပေါ့။
ကလေးတွေ လိုအပ်မယ့် အရာတွေပါ။
နောက်တန်းက လူကြီးတွေ အခုချက်ချင်း လိုအပ်နေတဲ့ အရာတွေပေါ့။
အမျိုးသားတစ်ဦးက အဲဒီအပတ်မှာ သူ့နာမည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရေးခဲ့ဖူးပါတယ်။
သူက ကျင့်ထားတဲ့ စာရွက်ကို ခေါက်ပြီး သူ့ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ထဲ ထည့်ထားခဲ့ပါတယ်။
သူ အပြင်မထွက်ခင် အိတ်ကပ်ကို လက်နဲ့ ထိကြည့်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်လည်း သတိထားမိပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အပြင်ထွက်လာတဲ့အခါ သူမက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို တွဲလိုက်ပါတယ်။
“ဒီလိုလုပ်ဖို့ စောစောကတည်းက လုပ်ခဲ့သင့်တာ။”
“စာသင်ခန်းကို ပြောတာလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ခေါင်မိုးတွေ မပြိုအောင် ထိန်းနေရတာနဲ့ အလုပ်များနေလို့ပါ။”
“သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်ကတည်းက လုပ်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲလို့ တွေးမိလို့ပါ။”
ကျွန်တော် သူမဘက်ကို ယိမ်းလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် ရှေ့ဆက်ပြီး နေရာတွေ ပိုဖန်တီးကြတာပေါ့။”
အဲဒီညမှာတော့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အရေးကြီးစာတစ်စောင်မှ ရောက်မလာပါဘူး။ မီးစက်ခေါင်းလောင်းသံလည်း မမြည်ပါဘူး။ ရဲတိုက်အောက်က လျှို့ဝှက်အခန်းသစ် တစ်ခန်းကိုလည်း ဘယ်သူမှ မတွေ့ရှိခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်တော် သံသယတောင် ဝင်မိပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ စားပွဲပေါ်က အထုပ်ငယ်လေးကို စစ်ဆေးနေတုန်း အက်ဗလင်က ရောက်လာပါတယ်။
“ဒါ ဘာလဲ။”
“ဖာဘန့်က မိသားစု ပေးတဲ့ လက်ဆောင်လေ။”
အထဲမှာ သစ်သားနဲ့ ထုလုပ်ထားတဲ့ အိမ်ငယ်လေး တစ်လုံး ရှိနေပါတယ်။
ပြတင်းပေါက် တစ်ပေါက်။
တံခါး တစ်ခုပါ။
ထောင့်တစ်နေရာ ကျိုးသွားတာကို သေသေချာချာ ပြန်ဆက်ထားပါတယ်။
စာတိုလေး တစ်စောင် ပါလာပါတယ်။
‘တကယ့်အိမ်ကြီးကို ဆက်ပြီး ဖွင့်လှစ်ပေးထားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်’ တဲ့။
ကျွန်တော် အဲဒါကို မီးဖိုခုံပေါ်မှာ တင်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေပါတယ်။
ခဏတာလောက် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား အိမ်ငယ်လေးကို ငေးကြည့်နေကြပါတယ်။
ပြီးတော့ သူမက သူမရဲ့ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် မှီချလိုက်ပါတယ်။
“ခက်ခဲတဲ့ရက်တွေကြုံလာရင် မြင်နိုင်မယ့်နေရာမှာ ဒါကို ထားသင့်တယ်။”
“ထားမှာပေါ့။”
သူမက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာပါတယ်။
“ကဲ၊ အခုတော့ လာထိုင်တော့လေ။”
“အစီရင်ခံစာနဲ့အတူတူလား။”
“ရှင်ရဲ့ ဇနီးနဲ့အတူတူပေါ့။”
“အဲဒါက ပိုကောင်းမယ် ထင်ပါတယ်။”
“ရည်ရွယ်တာ အဲဒါပဲလေ။”
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား ဒူးပေါ်မှာ စောင်ခြုံပြီး မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ကြပါတယ်။
အပြင်ဘက်မှာ အအေးဒဏ်က ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
လမ်းတွေက ထပ်ပြီး ရေခဲဦးမှာပါ။
ဗော့စ်ကလည်း သူ့ရဲ့ ခုခံစစ်ကို ပြင်ဆင်နေပါလိမ့်မယ်။
ရှာဖွေတွေ့ရှိရမယ့် လူတွေလည်း ကျန်နေသေးပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီတစ်နာရီအတွင်းမှာတော့ အခန်းထဲကို နွေးထွေးခွင့် ပေးထားလိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ခြေထောက်တွေကို စောင်အောက်မှာ သွင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို မှီထားပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
အခန်းရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ သစ်သားအိမ်ငယ်လေးဟာ ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်လာတဲ့ မီးဖိုရောင်ကို တောက်ပစွာ ခံယူနေပါတော့တယ်။