လက်တီက ထိုင်ဖို့ ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။
ဧည့်ခံခန်းမဆောင်ထဲမှာ ကုလားထိုင်တွေ ရှိသည်။
အနည်းငယ်မဟုတ်၊ အများကြီးပင်။
ပို့ဆောင်ရေးဂိတ်နားမှာ စောင့်ဆိုင်းရတာ လူအများထင်ထားတာထက် ပိုကြာနိုင်တာကြောင့် မေရီက ကုလားထိုင်တွေကို အထူးတလည် စီစဉ်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် လက်တီက ထိုကုလားထိုင်အားလုံးကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။
သူမက အန်ဝင်ဘေးမှာ ရပ်နေပြီး ဆံပင်မှာ ထိုးထားတဲ့ အပြာရောင် ဖဲကြိုးလေးကို ကိုင်တွယ်ကစားရင်း အလုံပိတ်ထားတဲ့ တံခါးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“သူ့ကို နာကျင်စေမှာလား ဟင်”
အန်ဝင်က အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာကိုလဲ ကလေးမ”
“ဂိတ်တံခါးကိုလေ”
“မနာပါဘူး ကလေးမရဲ့”
“သမီးကိုတောင် မနာစေခဲ့ဘဲဟာ”
“ဒါဆိုရင် သူ့ကိုလည်း နာစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
လက်တီက ထိုစကားကို စဉ်းစားတွေးတောနေပုံ ရသည်။
ထို့နောက် တံခါးကြီးဆီသို့ ပြန်ပြီး အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က နံရံဘေးမှာ ကျွန်တော့်အနား၌ ရပ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး ဘာကြေညာချက်မှ ထုတ်ပြန်ဖို့ ရောက်လာကြခြင်း မဟုတ်ပေ။
ဘယ်ခရီးသည် ရောက်လာမလဲဆိုတာကို ရိုးရိုးလေး ကြားသိခဲ့ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။
ဂိတ်စောင့်က လေးညှို့တံခါးဘေးက ကြေးပြားလေးကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
“ဗေးလ်ဝုဒ် ဧည့်ခံစခန်းကနေ ဖြတ်သန်းခွင့် တောင်းဆိုပါတယ်”
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့အမေက ရဲတိုက်ကြီးထဲကနေ ခရီးစဉ်ရဲ့ နောက်ဆုံးအပိုင်းကို စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒက်ဗရွန်က လူနာနှစ်ဦးနဲ့ သူတို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေနဲ့အတူ ယခင်နေ့ ညနေပိုင်းကတည်းက ရောက်ရှိနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
နွေးထွေးတဲ့ အိပ်ရာ။
သင့်တော်ကောင်းမွန်တဲ့ အစားအစာ။
နောက်ထပ် နှစ်ရက်ဆက်တိုက် ခရီးဆက်ရမည့် ဒုက္ခမျိုး မရှိတော့ပြီ။
“လက်ခံပါတယ်” လို့ ဂိတ်စောင့်က ဆိုသည်။
တံခါးနှစ်ချပ်ကြားမှ အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်လာသည်။
လက်တီက ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။
ပြီးနောက် ရပ်သွားသည်။
အစပိုင်းတွင် ကုစားသူဆရာဝန်မက ထွက်လာခဲ့သည်။
သူ့နောက်မှာတော့ ဝမ်းဆက်ပွပွအောက်မှာ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ခြေထောက်ကို ပတ်တီးစည်းထားပြီး ရာဇမတ်တံခွန် (ကြိမ်လုံးတိုင်) ကို အားပြုကာ လျှောက်လာတဲ့ လူ瘦瘦တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
မေရိုး ပြောပြထားတဲ့ ပုံစံထက် ပိုအိုမင်းနေပုံရသည်။
ဖျားနာခြင်းက လူကို ဒီလိုဖြစ်စေတတ်တာ မျိုးပေါ့။
ကြောက်ရွံ့မှုကလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။
သူ့မျက်လုံးတွေက အခန်းထဲမှာ တစ်ချက်ဝေ့ဝကြည့်လိုက်သည်။
အန်ဝင်ကို တွေ့လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ့ဘေးက ကလေးမလေးဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
“လက်တီလား”
သူမက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခဏတာအတွင်းမှာ သူမ သူ့မျက်နှာကိုများ မေ့သွားလေပြီလားလို့ ကျွန်တော် ထင်လိုက်မိသည်။
ထို့နောက်မှာတော့ သူမ ပြေးသွားခဲ့သည်။
ဒက်ဗရွန်က အောက်ကို ကုန်းဆင်းဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် သူ့ခြေထောက်က အားမပြုနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
ဆရာဝန်မက သူ့ပခုံးကို ထိန်းကိုင်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်ကလည်း မချော်လဲသွားအောင် သူ့နောက်က ကုလားထိုင်ကို အမြန်ထိန်းပေးလိုက်ရသည်။
သူက ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ အားနဲ့ ထိုင်ချလိုက်သည်။
လက်တီက သူ့ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်သွားသည်။
ရာဇမတ်တံခွန်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
ဘယ်သူမှ ကောက်ယူဖို့ သတိမရကြတော့ပေ။
သူက လက်နှစ်ဖက်စလုံးနဲ့ သူမကို ဖက်ထားပြီး သူ့မျက်နှာကို သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကြားထဲမှာ မြှုပ်ထားလိုက်သည်။
အန်ဝင်က ရပ်နေတဲ့နေရာမှာတင် ငိုကြွေးနေမိတော့သည်။
ခဏအကြာမှာတော့ ဒက်ဗရွန်က သူမကိုပါ လက်လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်ရဲ့ လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာရောက်ဆုပ်ကိုင်လာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်လက်ပြီး နံရံဘေးမှာပဲ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။
အချို့သော အချိန်အခါမျိုးတွေမှာ ဘုရင်တစ်ပါးက အနားမှာ ရှိနေဖို့ မလိုအပ်ပါပေ။
ဒီပြန်လည်ဆုံစည်းမှုက ဧည့်ခံခန်းမကြီးရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်လေထုကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။
လူတိုင်း လူတိုင်း တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံတွေ့ကြလို့တော့ မဟုတ်ပေ။
အများစုကတော့ ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းဆဲ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော် စာရင်းထဲက နာမည်တစ်ခုဆိုတာ တံခါးကို ဖြတ်ဝင်လာမယ့် တကယ့်လူသားတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူတို့ အခုအခါမှာ မြင်တွေ့ခဲ့ကြရပြီ ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် အကြောင်းအရာများ ဆက်လက်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
မောင်နှမဖြစ်သူက သူ့နှမရဲ့ အမာရượtပုံစံကို ပြန်အမှတ်ရလာသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကြောက်ရွံ့တဲ့အခါ သူ့သားလေး တေးဆိုတတ်တဲ့ တေးသွားကို ဖွင့်ဟပြောပြသည်။
အမျိုးသားနှစ်ဦးက ရေးလ်ဖို့ဒ်မှာ ကပ်လျက်စက်ရုံခွဲတွေမှာ အတူလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြဖူးမှန်း သတိရမိကြပြီး ဘယ်သူက ဘယ်နေရာကနေ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခံခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို အပြန်အလှန် စဉ်းစားဖော်ထုတ်ကြပါတော့သည်။
မေရီရဲ့ စာရေးစာချိတ်သမားတွေက သေသေချာချာ ရေးမှတ်ကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဘယ်အချိန်မှာ ရေးတာ ရပ်ရမလဲဆိုတာကိုလည်း သူတို့ နားလည်လာကြသည်။
တစ်ခါတလေမှာ လူတစ်ယောက်က ငါးမိနစ်လောက်သာ ခံနိုင်ရည်ရှိတတ်သည်။
တစ်ခါတလေမှာတော့ အဲ့ဒီမေးခွန်းကိုပဲ နောက်တစ်ရက်မှာ ထပ်မံမေးမြန်းဖို့ လိုအပ်တတ်သည်။
နေ့ခင်းဘက် တစ်ချိန်မှာ မေရီက မော်ကွန်းတိုက်အပြင်ဘက်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေတာကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ့ဒူးပေါ်မှာ မှတ်စုစာအုပ်က ပိတ်လျက်သား ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူမက ရင်ပြင်တော်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ပြီးမှ သူမက “ကျွန်တော် နာမည်နှစ်ခု မှားယွင်းသွားမိတယ်” ဟု ပြောလာသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“သတင်းစကား မထုတ်ပြန်ခင်မှာ ကျွန်မ ပြင်ဆင်လိုက်နိုင်ပါတယ်”
“ဒါဆိုရင်—”
“ကျွန်မ သိပါတယ်။”
သူ့နားရွက်လေးတွေ အနည်းငယ် ညှိုးကျသွားသည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလိုသာ မပြင်နိုင်ခဲ့ရင် ဘာတွေဖြစ်သွားမလဲဆိုတာကို တွေးမိနေလို့ပါ”
ကျွန်တော် မှတ်စုစာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား အလုပ်လုပ်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
“မနက်စာ စားပြီးကတည်းကပါပဲ”
“အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ရေစာရော ချمရဲ့လား”
“အဲ့ဒါက ပုံမှန်ဆိုရင် ကျွန်မ မေးနေကျ မေးခွန်းလေ”
“ကျွန်တော် အလကား သုံးလိုက်တာပါ”
သူမက အားနာပါးနာ ပြုံးပြသည်။
ထို့နောက် အပြုံးက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ငါသာ ရပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပိုပြီး စောင့်ဆိုင်းရလိမ့်မယ်”
ဒီတွေးခေါ်ပုံကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိသည်။
ရေဘေးဒဏ်သင့်တဲ့နေရာတွေနဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ အမိုးတွေအောက်မှာ၊ ကျွန်တော် အထဲကို ဝင်သွားသင့်တဲ့ အချိန်မှာတောင် ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီနေရာမှာ ဆက်ရှိနေစေခဲ့တာ ဒီတွေးခေါ်ပုံပါပဲ။
“ခင်ဗျားရဲ့ မိတ္တူတွေကို ဘယ်သူက စစ်ဆေးပေးလဲ”
“ရက်ဆာပါ”
“သူ့ဟာကိုရော ဘယ်သူက စစ်လဲ”
“ကျွန်မပါပဲ”
“ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ တစ်ခြားသူ တစ်ယောက်ယောက်ကို စစ်ခိုင်းပြီး ရက်ဆာကို အဆုံးသတ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ စားစရာ စားပြီး အိပ်ရေးဝထားတဲ့ ဦးနှောက်နဲ့ ပြန်စစ်ပေါ့”
မေရီက ကျွန်ტော့်ဘက်ကို လှည့်လာသည်။
“ပြောပုံဆိုပုံက အရမ်းရင်းနှီးနေသလိုပဲ”
“ကျွန်တော့်မှာ ဆရာကောင်းတွေ ရှိလို့လေ”
သူမက ခဏတာ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“တစ်နာရီပါ”
“ညစာ စားတာနဲ့ စလိုက်ပါ”
ရင်ပြင်တော်ဘက်က တံခါးဝဆေးရေးခြယ်ချက်တွေနားကနေ အသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာသည်။
မေရီ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
ကရမ်ဘ်က ကျိုးနေတဲ့ ကျူပလပ်အရှည်တစ်စကို ပါးစပ်မှာ ကိုက်လျက်သားနဲ့ အဲ့ဒီနားမှာ ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီကောင် ဘာလုပ်ပြန်ပြီလဲ”
မေရီ ထရပ်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါသာ တစ်ခြား အဝတ်လျှော်ခြင်းတောင်း တစ်ခုခုဆိုရင်တော့—”
သူက အဲ့ဒါကို သူမရဲ့ ခြေရင်းမှာ ချပေးလိုက်သည်။
ကျူပလပ်စစကြားကနေ ရေတွေ စီးကျလာသည်။
ပြုပြင်ရေး အလုပ်သမားတစ်ဦးက ချိတ်တံပါတဲ့ တုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ပြီး ထောင့်ကနေ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။
“ဒီမှာ ခင်ဗျားကို တွေ့ပြီ” သူက ရန်သူတော်ကြီးကို ပြောလိုက်သည်။ “သူ အောက်ဘက်က ရေနုတ်မြောင်းမှာ သွားတွေ့တာ။ ကျွန်တော်တို့ကို အဲ့ဒါကို ချန်ထားခဲ့ဖို့တောင် ခွင့်မပေးဘူးဗျ”
မေရီက ကျိုးနေတဲ့ ဇကာတောင်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကရမ်ဘ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
သူက စောင့်နေသည်။
“မင်း တော်တော်လုပ်နိုင်တာပဲ”
သူ့ရဲ့ မုတ်ဆိတ်မွှေးတွေ ပင့်တက်သွားသည်။
သူ ကျေနပ်နေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ သက်သေမပြနိုင်ပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအတွက်နဲ့တော့ ကျွန်တော် လောင်းကြေးထပ်ရဲပါတယ်။
မေရီက သူ့ခေါင်းပေါ်ကို လက်တင်လိုက်သည်။
“မင်းကို အခန်းထဲ ပြန်ပို့ပေးရမယ် ထင်တယ်”
ပြုပြင်ရေး အလုပ်သမားက တောင်းကို ယူလိုက်သည်။
သူမနဲ့အတူ ဘေးကနေ လျှောက်သွားနေတဲ့ အကောင်ကြီးကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိသည်။
အပြင်ဘက်မှာ တစ်နာရီလောက် လမ်းလျှောက်တာက ပြဿနာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တိုင်း နာမည်တွေကို မြင်ယောင်နေရတာမျိုး မပါဘဲ စားစရာ စားနိုင်ဖို့တော့ အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ။
အဲ့ဒီညအတွက်တော့ အဲ့ဒါက လုံလောက်နေပါပြီ။
သုံးရက်မြောက် မနက်ခင်းမှာတော့ နှင်းတွေက ဂရေးကိပ်ကို စတင်ကျရောက်လာခဲ့သည်။
အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါ။
အမိုးပြားတွေပေါ်မှာ အဖြူရောင် အပါးလွှာလေး ဖုံးလွှမ်းသွားရုံသာ ဖြစ်သည်။
နံရံရဲ့ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ အပိုင်းတွေတစ်လျှောက်မှာ နှင်းမှုန်တွေ ဖြူဖွေးနေသည်။
ဖိနပ်တောင် မပါကြသေးဘဲ ကလေးတွေရဲ့ ထက်ဝက်လောက် အပြင်ထွက်လာကြဖို့ အဲ့ဒါက လုံလောက်နေပါပြီ။
အဲ့ဒါကပဲ ကောင်စီအတွက် ပြဿနာအသစ်တစ်ခုကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
“ကျွန်မတို့မှာ လောင်စာ လုံလောက်မှု မရှိတော့ဘူး” ဟု ဘီထရစ်က ပြောလာသည်။
ကျွန်တော် စာရင်းဇယား အစီရင်ခံစာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“သစ်သားတွေ ရှိတယ်လေ”
“သစ်သားတွေ ရှိတာပေါ့”
“ကျွန်တော် ဘာဆိုလိုမှန်း မသိလိုက်သလိုမျိုး ခင်ဗျား ပြောလိုက်တာပဲ”
သူမက စားပွဲပေါ်မှာ ထင်းပုံနှစ်ပုံကို တင်လိုက်သည်။
တစ်ခုက ခွဲပြီး ခြောက်သွေ့သွားတဲ့အခါ အလွယ်တကူ မီးစွဲလောင်သည်။
နောက်တစ်ခုကတော့ မကြာသေးမီကမှ ခုတ်လှဲထားတာ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မတို့က နှစ်ခုစလုံးကို ရေတွက်နေခဲ့ကြတာ”
အီလီနော်က ထင်းစတစ်စကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
“ဒီထင်းတွေကို ဘယ်သူက တင်သွင်းခွင့်ပြုခဲ့တာလဲ”
“စာရင်းကိုင်က ထင်းပုံတွေကို ရေတွက်ခဲ့တာပါ။ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခြောက်သွေ့နေပြီလဲဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မစစ်ဆေးခဲ့ကြဘူး”
မေရီက ရောင်းချသူရဲ့ ပြေစာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ပစ္စည်းလက်ကျန် ခန့်မှန်းချက်ကို လေ့လာနေသည်။
“အသုံးဝင်မယ့် လောင်စာ ဘယ်လောက်ရှိသေးလဲ”
“လောလောဆယ်အတွက်တော့ လောက်ပါတယ်” ဘီထရစ်က ဆိုသည်။ “ကျွန်မတို့ ခေါင်မိုးအောက်မှာ လူတွေ ပိုများလာတဲ့ အချိန်မှာတော့ လိုချင်တာထက် နည်းနေပါတယ်”
အယ်လ်ဒရင်က ခရိုင်မြေပုံကို ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ အလေအလွင့်ကို လျှော့ချလို့ ရပါတယ်။ အချို့သော မီးဖိုချောင် မီးဖိုတွေက မီးခိုးကောင်းကောင်း မထွက်ကြဘူး”
“လိုက်စစ်ဆေးပါ” ဟု အီလီနော်က ပြောသည်။
“စနေပါပြီ”
ကျွန်တော် မေရီဘေးက သတ္တုတွင်း စာရင်းအင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“စင်ဒါဘန့် (Cinderbank) လေ”
ငွေကြောတွင်းအကြောင်း အစီရင်ခံဖို့ တက်ရောက်လာတဲ့ ဟက်ဆာက ကျွန်တော် စကားမဆုံးခင်မှာೇ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“မြေမျက်နှာသွင်ပြင် စစ်ဆေးတယ်ဆိုတာ ကျောက်မီးသွေးလှည်း တစ်စီး ပို့တာနဲ့ တူူတာ မဟုတ်ဘူး”
မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဘယ်လောက်စစ်ဆေးနိုင်မလဲဆိုတာကို မေးမလို့ပါ”
“တူးဖော်ဖို့ထက်စာရင် စစ်ဆေးဖို့က ပိုမြန်ပါတယ်”
“အားပေးသလိုလိုတော့ ရှိသားပဲ”
သူမက မြေပုံကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။
“မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ပေါ် တင်နေတာတွေကို စစ်ဆေးဖို့ လူနှစ်ယောက် လွှတ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ မြေပြင်အခြေအနေကို မသိရမချင်း တစ်ခြားဘာမှ ပိုလုပ်လို့ မရဘူး”
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီကြားထဲမှာ ခြောက်သွေ့ပြီးသား သစ်သားတွေကို ဝယ်ကြမယ်၊ ရှိပြီးသား လောင်စာစတိုးတွေကို တတ်နိုင်သမျှ ဆွဲဆန့်သုံးကြမယ်”
ဂါရစ်က မနက်ခင်း မတိုင်ခင်မှာပဲ ဂိတ်ကနေတစ်ဆင့် ကမ်းလှမ်းချက် ပို့လာခဲ့သည်။
ဗေးလ်ဝုဒ်ရဲ့ ဆောင်းတွင်းလောင်စာစတိုးတွေထဲမှာ ကျောက်မီးသွေးတွေ ပါဝင်နေသည်။
သူ အဲ့ဒါတွေထဲက အချို့ကို ပုံမှန် အိမ်ရာနှုန်းထားအတိုင်း ရောင်းချပေးမည်ဖြစ်ပြီး ဂရေးကိပ်အနေနဲ့ အရစ်ကျ ပေးချေခွင့် ပြုမည် ဖြစ်သည်။
အခမဲ့ လက်ဆောင် မဟုတ်ပါ။
အတုအယောင် လျှော့ဈေးလည်း မဟုတ်ပါ။
အက်ဗလင်က စည်းကမ်းချက်တွေကို ဖတ်ရှုပြီး မေရီက ကိန်းဂဏန်းတွေကို စစ်ဆေးပြီးနောက် အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ့ကို အလကား လှူဒါန်းဖို့ တောင်းဆိုလို့ ရရဲ့သားနဲ့”
“ရတာပေါ့”
“ဘာလို့ မလုပ်ခဲ့တာလဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မတို့ ပေးချေနိုင်လို့ပါ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ကျေးရွာတွေလည်း ဆောင်းရာသီကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ လိုအပ်နေလို့ပါပဲ”
သူမ အဲ့ဒီလို ပြောလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အဲ့ဒါက သိသာထင်ရှားနေသလိုပါပဲ။
သူမရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ အချက်အလက်အများစုကလည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပါပဲ။
အလုပ်သမားကိစ္စက နေ့လယ်ပိုင်း တင်ပြချက်တွေနဲ့အတူ ရောက်လာခဲ့သည်။
ဂျိုရန်က မြစ်ဘက်က ခရိုင်ကနေ အဲ့ဒီသတင်းကို ယူလာခဲ့သည်။
“နေထိုင်သူအချို့က ရောက်လာတဲ့ လူသစ်တွေက ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ဘဲ ဘာကြောင့် အစားအစာတွေ အလကား ရနေကြတာလဲလို့ မေးမြန်းနေကြပါတယ်”
အခန်းထဲမှာ ငြိမ်ကျသွားသည်။
သူက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ပြောဆိုနေကြတာကို ကျွန်တော် တင်ပြတာပါ”
“နားလည်ပါတယ်” အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည်။ “သူတို့က ဘယ်သူတွေကို ဆိုလိုတာလဲ”
“နော့သ်ဝော့ခ်နဲ့ ခြံဝင်းတွေက လူတွေကိုပါ”
ဘီထရစ်ရဲ့ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။
“အဲ့ဒီထဲက အချို့က ကောင်းကောင်းတောင် မလျှောက်နိုင်ကြဘူးလေ”
“ကျွန်တော် သူတို့ကို ပြောပြပြီးပါပြီ”
မာရာက ရှေ့ကို ကိုင်းလာသည်။
“မကြိုက်တာနဲ့ တင်ပြလာတဲ့ တိုင်ကြားချက်တွေက ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် စားပွဲဝိုင်းကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့က ကိုယ်စားလှယ်တွေကို အဆင်မပြေတဲ့ မေးခွန်းတွေ ယူလာခဲ့ကြဖို့ တောင်းဆိုထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ဒီမှာတော့ အဲ့ဒီလို မေးခွန်းတစ်ခု ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“လက်ရှိ စီစဉ်ထားတာတွေက ဘယ်လိုလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“လူနာတွေကို ဆရာဝန်တွေက စောင့်ရှောက်ပေးနေပါတယ်” အက်ဗလင်က ဖြေသည်။ “အလုပ်လုပ်နိုင်ပြီး လုပ်ချင်တဲ့သူတွေကတော့ အလုပ်နေရာတွေ တောင်းဆိုနေကြပါတယ်။ ပြန်လည်ဆုံစည်းရေးနဲ့ နေထိုင်ရေးက ပထမဦးစားပေး ဖြစ်နေလို့ ကျွန်ုပ်တို့ အဲ့ဒါကို သေသေချာချာ မစီစဉ်နိုင်သေးပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် အဲ့ဒါကို စီစဉ်ကြတာပေါ့”
ဂျိုရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို မလုပ်နိုင်တဲ့သူတွေကော”
“သူတို့လည်း စားရမှာပေါ့”
ကျွန်တော် ရည်ရွယ်ထားတာထက် ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောလိုက်မိသည်။
ထို့နောက် အသက်ကို ဝဝရှူသွင်းလိုက်သည်။
“သူတို့ စားရမှာပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ကုန်ကျစရိတ်နဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ စတိုးပစ္စည်း ကန့်သတ်ချက်တွေကို ရှင်းပြလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ လွတ်မြောက်လာခဲ့တဲ့ အခြေအနေမျိုးကိုတော့ ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်မဖန်တီးပါဘူး”
ဘယ်သူမှ မငြင်းကြတော့ပါ။
မာရာက စားပွဲကို ခေါက်လိုက်သည်။
“ပွင့်လင်းတဲ့ အလုပ်ခန့်ထားရေး ဘုတ်အဖွဲ့တစ်ခု ထားမယ်။ လုပ်အားခ ပေးမယ်။ လူတွေ ထမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ အချိန်နာရီ သတ်မှတ်ပေးမယ်။ ကျောက်တုံးတွေချည်းပဲ သယ်ခိုင်းနေတာမျိုး မဟုတ်ဘဲနဲ့ပေါ့”
“ပြုပြင်ရေးတွေပေါ့” အယ်လ်ဒရင်က ဆိုသည်။ “ကိရိယာ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရေး၊ ပစ္စည်းကိရိယာ အဟောင်းအသစ် ခွဲခြားရေးတွေပါမယ်”
“အဝတ်လျှော်၊ မီးဖိုချောင် ဟင်းချက်ပြင်ဆင်၊ အပ်ချုပ်စတဲ့ အလုပ်တွေပါ ထည့်လို့ရပါတယ်” ဟု ဘီထရစ်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
“စာသင်ကြားရေးပေါ့” မေရီက ဆိုသည်။ “သူတို့ထဲမှာ ကျွန်ုပ်တို့ မမေးမြန်းရသေးတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေ ရှိနေတဲ့သူတွေ ရှိပါတယ်”
အက်ဗလင်က စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်ကို သူ့ဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရေးကိပ်က ကျွေးမွေးထားလို့ ဆိုပြီး လုပ်အားပေးရမယ်လို့ အလုပ်ရှင် ဘယ်သူ့ကိုမှ တောင်းဆိုခွင့် မပြုရဘူး”
မေရီက အဲ့ဒါကို အစအဆုံး ရေးမှတ်လိုက်သည်။
စာလုံးသေးသေးလေးနဲ့ မဟုတ်ပါ။
ခြေဖျားမှတ်စုအနေနဲ့လည်း မဟုတ်ပါ။
ညနေပိုင်းရောက်တဲ့အခါ ပထမဦးဆုံး ကြေညာချက်တွေကို ကပ်ထားလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ လူ ၁၂ ဦး လျှောက်လွှာတင်လာကြသည်။
အပတ်စဉ်ကုန်တဲ့အခါမှာတော့ လျှောက်ထားသူ ၄၀ အထိ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အချို့က အချိန်ပြည့် အလုပ်လုပ်ချင်ကြသည်။
အချို့ကတော့ နှစ်နာရီလောက်ပဲ တာဝန်ယူနိုင်ကြသည်။
မြို့တော်က နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အသုံးချစရာ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
ජေလန်အော်က ရေးလ်ဖို့ဒ်က ဒုတိယအုပ်စုနဲ့အတူ ဂရေးကိပ်ကို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
မေရိုးက ဂိတ်ဝမှာ စောင့်နေခဲ့သည်။
သူမက သူ့ရဲ့ အဟောင်းဖြစ်နေတဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ဂရေးကိပ်ရဲ့ အမှုထောက် တာဝန်တစ်ခု ကမ်းလှမ်းခဲ့ဖူးပေမဲ့ သူမက ပြန်မဖြေခင်မှာ အချိန်အနည်းငယ် ပေးဖို့ တောင်းဆိုထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ သူမကို ကြည့်ရင်းနဲ့ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
သူမက ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ လူတွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ပြန်ရေတွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဂျေလန်က အိတ်ငယ်လေးတစ်လုံးကို ကိုက်လျက်နဲ့ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူမကို မြင်တဲ့အခါမှာ သူ ရပ်သွားသည်။
နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ မပြောကြပေ။
ထို့နောက် သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မင်း တောင်တန်းကို တွေ့ခဲ့တာပဲ”
မေရိုး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“မင်း လမ်းကြောင်းကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်”
“ခဏတာပါပဲ”
“အဲ့ဒါက လုံလောက်ပါတယ်”
သူ့မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမက သူတို့ကြားက ကွာဟချက်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး သူ့ရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူ့ကို ဖက်လိုက်သည်။
သူက သူမကို အလွန်ဂရုတစိုက်နဲ့ ပြန်ဖက်ထားလိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော် သူတို့ကို အလုပ်ရုံ ရင်ပြင်မှာ တွေ့လိုက်ရသည်။
ဂျေလန်က ကျိုးနေတဲ့ ကုလားထိုင်ကို စစ်ဆေးနေသည်။
မေရိုးက သူ့ဘက်မှာ ရပ်နေသည်။
“အဲ့ဒါကို ပြုပြင်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူ မော့ကြည့်လာသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင်ပေါ့”
“လုပ်အားခ ပေးတဲ့ အလုပ်အတွက် စီမံခန့်ခွဲသူကို သွားပြောပါ”
“ကျွန်တော် လုပ်ချင်ပါတယ်”
သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်က ကောင်းကောင်း မပိတ်နိုင်ပေ။
လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းက တောင့်တင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ကြည့်နေတာကို သူ သတိထားမိသွားသည်။
“ကျွန်တော် အရင်ထက်စာရင် နှေးသွားပါပြီ”
“ကုလားထိုင်ကတော့ အလ급တကူ အလ급တကူ အလုပ်လုပ်နေပုံ မရပါဘူး”
သူ ပြုံးလိုက်သည်။
မေရိုးက ကျွန်ტော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ရှင် ပေးခဲ့တဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ကျွန်မ ဆွေးနွေးချင်ပါတယ်”
“အခုလား”
“ရှင် အချိန်ရမယ်ဆိုရင်ပေါ့”
ကျွန်တော်တို့ အမိုးအကာပါတဲ့ လမ်းလျှောက်လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
သူမက ဂျေလန်ကို ဆက်လက်မြင်တွေ့နိုင်တဲ့ နေရာမှာ ရပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ နယ်စပ်စခန်း တစ်ခုကို ပြန်ပြီး ကွပ်ကဲချင်တာမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး”
“ရပါတယ်”
“စစ်သားတွေကို အခုထိ ကွပ်ကဲနိုင်ဦးမလားဆိုတာ ကျွန်မ မသေချာသေးဘူး”
“ဒါဆို ဘာလုပ်ချင်လဲ”
သူမက ရင်ပြင်မှာ သွားလာနေတဲ့ အလုပ်သမားတွေကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ဧည့်ခံ အစောင့်အရှောက်တွေ၊ လမ်းဘေး အမိုးအကာတွေ၊ လူတွေ တစ်စခန်းကနေ တစ်စခန်းကို သွားရင်း လမ်းမပျောက်သွားအောင် ကူညီပေးတာမျိုးပေါ့”
ကျွန်တော် ဂိတ်အချိန်ဇယားတွေ၊ နေ့စဉ် တိုးပွားလာတဲ့ လူအသွားအလာတွေနဲ့ ပို့ဆောင်ရေး မှတ်တမ်းတွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရတဲ့ မိသားစုတွေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါမျိုးတွေ လိုအပ်နေပါတယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ရှင်တို့မှာ လိုအပ်နေတာပါ”
နော့သ်ဝော့ခ်က ထွက်လာခဲ့ကတည်းက ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမက နောက်တစ်ညကို အသက်ရှင်ဖို့ထက် ပိုပြီး မျှော်လင့်နိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသလို ခံစားရသည်။
ဘဲလ်ကရော့စ်က အစီရင်ခံစာက အပတ်စဉ်ကုန်မှာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
တရားသူကြီးရုံးက အရာရှိတစ်ဦး သက်သေတွေနဲ့အတူ အဲ့ဒီမြို့ကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး မီးလောင်သွားတဲ့ စတိုးဆိုင်တွေကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။
အချိန်ယူခဲ့ရသည်။
လူတွေက ကွဲထွက်ပျံ့နှံ့နေခဲ့ကြသည်။
အဆောက်အအုံအချို့ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။
သက်သေအထောက်အထားတွေလည်း ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ အားလုံးတော့ ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ပေ။
ညစာ စားပြီးနောက် မေရီက အစီရင်ခံစာကို ကျွန်ုပ်တို့ အခန်းဆီ ယူလာခဲ့သည်။
သူမက မဝင်ခင်မှာ တောင်းပန်စကား ဆိုသည်။
အဲ့ဒါက အရေးကြီးတယ်ဆိုတာကို ကျွန်ტော့်ကို ပြောပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ အမေထံ ရေးနေတဲ့ စာကို ဘေးမှာ ဖယ်ထားလိုက်သည်။
“သူတို့ ဘာတွေ တွေ့ခဲ့ကြလဲ”
မေရီက ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့မှာ စာရွက်သုံးမျက်နှာကို တင်ပေးလိုက်သည်။
မီးခွက်ဆီ ဝယ်ယူခဲ့တဲ့ ငွေပေးချေမှု မှတ်တမ်း။
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ရဲ့ ထွက်ဆိုချက်။
ပို့ဆောင်ရေး ကြိုတင်မှာယူမှု မိတ္တူတစ်စောင်။
ကျွန်တော် ရက်စွဲတွေကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် တစ်ခေါက် ထပ်ဖတ်လိုက်သည်။
“လှည်းတွေကို မီးမလောင်ခင်ကတည်းက ငှားရမ်းထားခဲ့တာပဲ”
“ခြောက်ရက်ကြိုပြီးမှပါ” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က ရှေ့ကို တိုးလာသည်။
“ပုံမှန် ကုန်သွယ်ရေးအတွက် ရည်ရွယ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်မလား”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
မေရီက ဖော်ပြချက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒါပေမဲ့ မှာယူမှုမှာ ခုံတန်းတပ်ဆင်မှုတွေနဲ့ ထပ်ဆောင်း ကင်းဗတ်စတွေ သတ်မှတ်ထားတယ်။ ပြန်သယ်လာမယ့် ကုန်ပစ္စည်း မရှိဘူး။ ဦးတည်ရာက ဘဲလ်ကရော့စ်ပဲ”
“ဆီကော ဘယ်လိုလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“နောက်ပိုင်းမှာ ဗော့စ်ရဲ့ခြံဝင်းနဲ့ တစ်အကောင့်တည်းကနေ ငွေပေးချေခံခဲ့ရတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးက ဝယ်ယူခဲ့တာပါ”
ကျွန်တော် နောက်ကို မှီချလိုက်သည်။
အပြည့်အစုံ သက်သေပြနိုင်တာတော့ မဟုတ်သေးပါ။
အခုထိတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကတော့ ပိုပြီး ထင်ရှားလာနေပါပြီ။
အစားအစာတွေကို မီးရှို့ပါ။
ကူညီထောက်ပံ့မှုတွေ ယူဆောင်လာပါ။
ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို တာဝန်ဝတ္တရားတစ်ခု ဖြစ်လာအောင် ပြောင်းလဲပစ်ပါ။
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အဲ့ဒီအပြင်ဘက်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ အကာအကွယ်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရတဲ့ အမိုးတွေပေါ်ကနေ မီးခိုးတွေ တက်လာနေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
မေရီက ဆက်လက်ပြောပြသည်။
“အရာရှိက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ စတိုးဆိုင်ပိုင်ရှင် တစ်ဦးကိုလည်း တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ သူ မီးမလောင်ခင် အနည်းငယ်အလိုက ပထမအဆောက်အအုံနားမှာ လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ သူ ဖော်ပြချက်တွေ ပေးခဲ့ပါတယ်”
“နာမည်တွေလား”
“မပါပါဘူး”
“ဘယ်သူက ဒီအကောင့်ကို ထိန်းချုပ်ထားလဲဆိုတာ ကျွန်ုပ်တို့ သိရမလား”
သူမက နောက်ဆုံးစာရွက်ကို လှန်လိုက်သည်။
“မြောက်ပိုင်း အခြေချကုမ္ပဏီ (Northern Settlement Company) လို့ ခေါ်တဲ့ ရုံးတစ်ခုပါပဲ”
ကျွန်တော် ခေါင်းစဉ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ဖွင့်ထားတဲ့ လက်ဝါးပုံစံ မရှိပါ။
သူတော်စင်ရဲ့ နာမည်လည်း မရှိပါ။
ကုမ္ပဏီတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာထားက အလွန်အမင်း အေးစက်သွားသည်။
“လော်န်းနဲ့ အန်ဆဲလ်ဆီကို မိတ္တူတွေ ပို့လိုက်ပါ။ မူရင်းတွေကိုတော့ အရာရှိ ထားခဲ့တဲ့နေရာမှာပဲ ထားရှိပါ”
မေရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဆာဘင်ကိုပါ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ရဲ့ အကောက်ခွန်ရုံးက အာမခံပို့ဆောင်ရေးတွေကို ကိုင်တွယ်ခဲ့တာပါ။ သူတို့ဆီမှာ ဒီသက်သေအထောက်အထား လိုအပ်ပါတယ်”
“သဘောတူပါတယ်”
မေရီက စာရွက်တွေကို စုစည်းလိုက်သည်။
တံခါးဝမှာ သူမက ခဏ ရပ်သွားသည်။
“ဒီကိစ္စက အချိန်ပိုယူရလိမ့်မယ်”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“တာဝန်ရှိတဲ့ အချို့သူတွေက အဖြေရှာပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်ရသွားလိမ့်မယ်”
“အဲ့ဒါလည်း ကျွန်တော် သိပါတယ်”
သူ့နားရွက်လေးတွေ ညှိုးကျသွားသည်။
ကျွန်တော် ထရပ်ပြီး အခန်းကို ဖြတ်သွားလိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်ပြီး လိုက်သွားမှာပါ”
သူမက တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ထွက်သွားခဲ့သည်။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော် မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး မပြီးသေးတဲ့ ညစာဆီကို လက်မလှမ်းဖြစ်ခဲ့ကြပေ။
“အဲ့ဒီခြံဝင်းကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ရိုးစင်းပုံရသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် တွေးမိနေတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူမက နားထောင်နေသည်။
“အနားမှာ အစားအစာ ရောင်းနေကြတဲ့ လူတွေ။ ကြိုးတစ်ချောင်းအတွက် အငြင်းပွားနေကြတဲ့သူ တစ်ယောက်။ ပြုပြင်နေတဲ့ လှည်းဘီးတစ်ခု”
“အဲ့ဒီမှာ ပိုက်ဆံရှာနေတဲ့ လူတွေအတွက်တော့ အဲ့ဒါက ရိုးရိုးလေးပါပဲ”
“အဲ့ဒါက အဆိုးဆုံး အပိုင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
သူမက သူမရဲ့ ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်မှာ မှီထားလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ မီးဖိုပေါ်က ကွဲနေတဲ့ ထင်းပုံပေါ်မှာ မီးတောက်တွေ ငြိမ်ကျသွားသည်။
ထို့နောက် သူမက “မေရိုးက ရာထူးကို လက်ခံလိုက်ပြီလား” ဟု မေးလာသည်။
“လက်ခံပါတယ်”
“ကောင်းတာပေါ့”
“ဂျေလန်က ပရိဘောဂတွေ ပြုပြင်ချင်နေတယ်”
“အဲ့ဒါလည်း ကောင်းတာပါပဲ”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ခေါင်းမော့လာသည်။
“သူတို့ ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို သူတို့ ဆုံးရှုံးသွားကြတာ မဟုတ်ပါဘူး ယူရီယာ”
ဂျေလန်က ကုလားထိုင်ကို အလင်းရောင်ဘက်ဆီ လှည့်နေတာကို ကျွန်တော် တွေးမိလိုက်သည်။
မေရိုးက သူ အလုပ်လုပ်နေတာကို ငေးကြည့်နေတာကိုပါ တွေးမိသည်။
လက်တီက အပြာရောင်ဖဲကြိုးလေးကို ဆံပင်မှာ ပြန်တပ်ပြီး သူ့အဖေဘေးမှာ ထိုင်နေတာကိုပါ တွေးမိသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ယူပြီး သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကြားမှာ ညှပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဒီလိုလုပ်ခဲ့တဲ့ လူတွေကို ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်ပြီး လိုက်ရှာသွားမှာပါ။ မနက်ဖြန်မှာပေါ့။ ပြီးတော့ နောက်တစ်ရက်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီညတော့ သူတို့ ဒီအခန်းထဲကို ဝင်လာခွင့်မရှိဘူး”
ကျွန်တော် သူမဘက်ကို ကိုင်းသွားလိုက်သည်။
သူမကလည်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်နဲ့ ကြိုဆိုလက်ခံသည်။
အနမ်းက နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။
သူမ ဆုတ်ခွာသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်နဖူးကို သူမနဖူးနဲ့ တွဲကပ်ထားလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဘာတွေ ရေးနေတာလဲ”
“အမေဆီကို စာရေးနေတာ”
“ကျွန်တော် စိုးရိမ်သင့်သလား”
“နည်းနည်းတော့ လိုတယ်”
“မွေးနေ့အတွက်လား”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“ချိုချဉ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ဆွေးနွေးနေကြတာပါ”
“အဲ့ဒီ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုက တစ်ခြားဟာထက် ပိုခက်ခဲလိမ့်မယ် ထင်တယ်”
“အမေက စိန်ခေါ်မှုတွေကို ကြိုက်တတ်ပါတယ်”
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်မိသည်။
ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်တောင် အံ့သြသွားသည်။
အက်ဗလင်က သူမကိုယ်သူမ ကျေနပ်နေပုံရသည်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ နှင်းတွေက တစ်ဖန် ပြန်ကျလာခဲ့သည်။
မနက်လင်းလာတဲ့အခါ လမ်းကြောင်းတွေကို ရှင်းလင်းရလိမ့်မည်။ လောင်စာတွေ သယ်ရလိမ့်မည်။ နောက်ထပ် နာမည်တွေ ရောက်လာလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး အချို့သော အဖြေတွေက သူတို့ကို ရောက်လာစေခဲ့တဲ့ မေးခွန်းတွေထက် ပိုခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဧည့်ခံခန်းမဆောင်မှာ မီးခွက်တွေ ရှိနေသည်။
အလုပ်ရုံတွေမှာ လုပ်စရာအလုပ်တွေ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
စာသင်ခန်းမှာ ဒုတိယမြောက် သင်ခန်းစာအတွက် လုံလောက်တဲ့ ခုံတန်းတွေ ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ရဲ့ ဒူးပေါ်ကို စောင်ခြုံပေးလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို မှီတွယ်လာပြီး နွေးထွေးရင်းနှီးနေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ပြတင်းပေါက်အောက်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရင်ပြင်တော်ပေါ်က ပထမဦးဆုံးကျတဲ့ နှင်းတွေကို မခဲခင်မှာ စတင်ပြီး တံမြက်စည်းလှည်းနေကြပါတော့သည်။
ဂရေးကိပ်က ဆောင်းရာသီကို ဘယ်လို ဖြတ်ကျော်ရမလဲဆိုတာကို သင်ယူနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထို့အတူပါပေတည်း။