အခန်း ၅၃ - မေလ (၂၈) ရက်
ရစ်ဖ်ဖို့ဒ်မြို့အတွက် ဖမ်းဝရမ်းက ကျွန်တော့်ကို အိမ်ပြန်လာဖို့ မေတ္တာရပ်ခံချက်နဲ့အတူ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီစာပိုဒ်ကို ကျွန်တော် နှစ်ခေါതി ဖတ်မိပါတယ်။
တရားသူကြီး လော်န်းက သူမရဲ့ စားပွဲခုံနောက်မှာ ထိုင်စောင့်နေပါတယ်။
“ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိလို့လား”
“ရှင် ကျွန်တော့်ကို ထွက်သွားစေချင်နေတာပဲ”
“မြောက်ပိုင်းနယ်မြေ တရားစီရင်ရေးအဖွဲ့က အရာရှိတိုင်းရဲ့နောက်မှာ နိုင်ငံခြားဘုရင်တစ်ပါး ရပ်နေတာမျိုး မလိုဘဲ သူတို့ရဲ့ ဖမ်းဝရမ်းတွေကို ကိုယ်တိုင် အကောင်အထည်ဖော်စေချင်လို့ပါ”
“အဲဒါက တစ်ဖက်သတ် မဆန်ဘူးလို့ ထင်ရအောင် ပြောတာပဲ”
“လုံးဝကို တစ်ဖက်သတ်ဆန်တာပေါ့။ ရှင်က သိသာထင်ရှားလွန်းတယ်”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုးစင်းတဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်လည်း သေချာ ဂရုစိုက်နေပါတယ်”
“ရှင်က လှုပ်ရှားနေတဲ့ လှည်းတစ်စီးကို မထိဘဲနဲ့ ရပ်တန့်ပစ်ခဲ့တာလေ”
“လှည်းထဲမှာ ကလေးတွေ ပါနေလို့ပါ”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျေးဇူးလည်း တင်ပါတယ်”
သူမက လက်တွေကို ယှက်လိုက်ပါတယ်။
“ရှင်ပေးခဲ့တဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေကို လက်ခံလိုက်ပါပြီ။ လက်ခံရေးပစ္စည်း ထားတဲ့ ခြံဝင်းတွေကို ရှာဖွေစစ်ဆေးပါလိမ့်မယ်။ ကပ္ပတိန်ဆွန်ရဲ့ အမိန့်တွေကို ကူးယူပြီး အစောင့်အကြပ်နဲ့ ပို့ဆောင်ပြီးပါပြီ။ အကယ်၍ အခုသာ ရှင် ရစ်ဖ်ဖို့ဒ်ကို ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ စစ်မေးစရာရှိတဲ့သူတွေက သူတို့ရဲ့မြို့ကို ဂရေးကိပ်ဆီကနေ ခုခံကာကွယ်နေတယ်လို့ ထင်သွားနိုင်ပါတယ်”
အဲဒီလို တရားကျတဲ့ အကြောင်းပြချက်မျိုးကို ကျွန်တော် အလွန်တရာ မနှစ်မြို့လှပါဘူး။
“စစ်ဆေးမှုကို ဘယ်သူက ဦးဆောင်မှာလဲ”
“တရားသူကြီး အန်ဆယ်ပါ။ သူ့ကို သိလာတာ ဆယ့်ခြောက်နှစ် ရှိပြီ”
“သူ့ကို ယုံကြည်လို့ရလား”
“ရပါတယ်”
“သူ့မှာ လုံလောက်တဲ့ အစောင့်တွေ ပါရဲ့လား”
“သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း တရားစီရင်ရေးနယ်နိမိတ်အထိ အကျဉ်းသားတွေကို ရှင်တို့ဘက်က လိုက်ပို့ပေးမယ်ဆိုရင် လုံလောက်မှာပါ”
အယ်လစ္စတားက ပြတင်းပေါက်နားမှာ မတ်တတ်ရပ်နေပါတယ်။
“ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်”
ကျွန်တော် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“မင်းက ဆက်နေမှာလား”
“လိုက်ပို့ပေးဖို့အတွက်ပါ။ ပြီးရင်တော့ ပြန်လာမှာပါ”
လော်န်းက စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကျွန်ტော့်ဘက် ပိုပေးလာပါတယ်။
“ပထမဆုံး မိသားစုတွေက စတုန်းဖอร์ดကို သွားဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီ။ ဟိုမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဂိတ်တံခါးတစ်ခု၊ ဂရေးကိပ်မှာ လက်ခံဧည့်ခံပေးတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုတစ်ခုနဲ့ ရှင်တို့ကို မှတ်မိတဲ့သူတွေလည်း ရှိတယ်လေ”
ခြံဝင်းထဲကနေ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။
ကျွန်တော့်အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ဖို့အတွက် အဲဒါက လုံလောက်အောင် ထူးဆန်းဆန်း ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။
လော်န်းက ကျွန်တော့်အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်ပါတယ်။
“သော့ခတ်ထားတဲ့ လှည်းနောက်ခန်းထဲကနေ လူတွေကို ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့တာက အသုံးဝင်ခဲ့ပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး။ အဲဒီလိုပဲ သူတို့သွားစရာ နေရာတစ်ခု သေချာရှိစေတာကလည်း အသုံးဝင်ပါတယ်”
ကျွန်တော် ဝရမ်းစာရွက်ကို ချလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင်လည်း သူတို့ကို အိမ်ပြန်ပို့ကြတာပေါ့”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ဒန်မီးယားကနေ ထွက်ခွာခဲ့ကြပါတယ်။
အချို့မိသားစုတွေက မြို့ထဲက ဆွေမျိုးတွေဆီမှာ ဆက်နေခဲ့ကြပါတယ်။ အချို့ကတော့ သူတို့ရဲ့ မူလရွာတွေဆီ ပြန်ရောက်ဖို့ အကူအညီ တောင်းကြပါတယ်။
လေးဆယ့်သုံးဦးကတော့ လက်ရှိအချိန်မှာ ဂရေးကိပ်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြပါတယ်။
သူတို့ကို ကျွန်တော်တို့က သစ်လွင်တဲ့ တိုင်းသူပြည်သားတွေလို့ မခေါ်ခဲ့ပါဘူး။
မေရီက အဲဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး တော်တော်လေး တည်ကြည်တင်းမာခဲ့ပါတယ်။
“သူတို့က ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ခရီးသွားနေကြတာပါ” လို့ သူမက စာရေးစာချိတ်တစ်ယောက်ကို ပြောခဲ့ပါတယ်။ “သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်ရတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး”
စာရေးစာချိတ်လည်း ခေါင်းစဉ်ကို ပြင်ရေးလိုက်ပါတယ်။
အန်ဝင်နဲ့ လက်တီတို့က ပထမဆုံးလှည်းနဲ့အတူ လိုက်ပါလာကြပါတယ်။
စိန့်အိုရာ့စ်ရက်စ်ကနေ အတည်ပြုချက်က မနက်စောစောကတည်းက ရောက်ရှိလာခဲ့ပါပြီ။
ဆေးခန်းထဲက လူက လက်တီရဲ့ အဖေ ဖြစ်နေပါတယ်။
သူ့နာမည်က ဒါဗရန်ပါ။
ကယ်ဆယ်ရေးအရာရှိတွေက သူတို့ကို ခွဲထုတ်လိုက်တုန်းက သူ့သမီးလေး ဆွဲထားတဲ့ အပြာရောင်ဖဲကြိုးလေးကို သူ မှတ်မိနေပါတယ်။ အဲဒီဖဲကြိုးလေးကို အန်ဝင်တို့ရဲ့ အထုပ်ကလေး ကိုင်ရာမှာ ချည်နှောင်ထားဆဲပါပဲ။
ဟယ်လီနာက ဆရာဝန်ခွင့်ပြုတာနဲ့ သူ ခရီးထွက်လာနိုင်အောင် စီစဉ်ပေးခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ တဲအိမ်ကို စဖွင့်ပေးခဲ့တဲ့အချိန်ကစလို့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အန်ဝင်ဟာ ပြီးချင်းချင်းမှာ ကြောက်လန့်နေတာမျိုး မရှိဘဲ ပြုံးပြနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
လက်တီက သူ့အဖေကို ဘယ်တော့တွေ့ရမလဲလို့ မေးပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့လည်း ကျွန်တော်တို့မှာရှိတဲ့ အကောင်းဆုံး ခန့်မှန်းရက်ကို ပြောပြလိုက်ပါတယ်။
မြို့ဂိတ်တံခါးကို မရောက်ခင်မှာ သူမက ထပ်မံမေးမြန်းခဲ့ပါတယ်။
မယ်လိုဒီက သူမဘေးက လှည်းပေါ်ကို တက်လာပါတယ်။
“သမီး ရေတွက်ရတဲ့ ကစားနည်းတွေ သိလား”
လက်တီက ခေါင်းခါပြပါတယ်။
“အဒေါ်ကတော့ ဆိုးဆိုးရွားရွား ကစားနည်းတစ်ခု သိတယ်” လို့ မယ်လိုဒီက ပြောပါတယ်။ “မေရီ သင်ပေးထားတာလေ”
“ငါက နည်းပြဖို့ သင်ပေးခဲ့တာပါ” လို့ မြင်းပေါ်ကနေ မေရီက လှမ်းပြောပါတယ်။
“အဲဒီလိုပဲ ပြောရမှာပေါ့”
ဒန်မီးယားမြို့ကို ကျော်ဖြတ်လာကြချိန်မှာ ကလေးတွေရဲ့ တစ်ဝက်လောက်က လမ်းတစ်လျှောက် ကျော်ဖြတ်လာတဲ့ သစ်ပင်တွေက ဘယ်သူ့မှ နာမည်မသိရင်တောင် မှတ်တိုင်တွေအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ရမရ ဆိုတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး အငြင်းပွားနေကြပါပြီ။
ကျွန်တော် လှည်းဘေးကနေ မြင်းစီးရင်း နားထောင်နေခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီအသံက သံခြေကျင်းခတ်သံတွေထက် အများကြီး ပိုသာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းပါတယ်။
စတုန်းဖอร์ดမြို့ကို ခရီးနှင်တာ နှစ်ရက်ကြာပါတယ်။
သာမန်ဖြစ်ပြီး ရွှံ့နွံထူထပ်ကာ အဆင်မပြေလှတဲ့ နှစ်ရက်ပေါ့။
လှည်းဘီးတစ်ဘီးကို ကျပ်သိပ်ပေးဖို့ လိုအပ်ခဲ့ပါတယ်။
မြင်းတစ်ကောင်က ပခုံးနာလာပါတယ်။
ပထမညမှာတော့ ခရီးသည်အချို့ လုံလောက်တဲ့အထိ ခရီးရောက်သွားပြီဖြစ်လို့ ဆရာဝန်ရဲ့ အကြံပြုချက်နဲ့ စောစောစီးစီး ရပ်နားခဲ့ကြပါတယ်။
ဘယ်သူမှ မကန့်ကွက်ကြပါဘူး။
အကူအညီလိုနေတဲ့ လူတွေရဲ့ အရှိန်အဟုန်အတိုင်း ဘယ်လိုခရီးဆက်ရမယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သင်ယူနေကြဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
စတုန်းဖอร์ดကို ရောက်တဲ့အခါ ဂိတ်စောင့်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချိန်ဇယားကို အသင့်စောင့်ဆောက်နေပါတယ်။
အုပ်စုငယ်လေးတွေပါ။
အကူးအပြောင်းကြားမှာ အချိန်ခြားထားပါတယ်။
နှစ်ဖက်စလုံးမှာ နာမည်တွေကို စစ်ဆေးပါတယ်။
လူတိုင်းကို လက်ခံဖို့အတွက် မေရီက အရင်ဆုံး ကူးသွားပါတယ်။
မယ်လိုဒီကတော့ ကလေးတွေနဲ့အတူ လိုက်သွားပါတယ်။
နောက်ဆုံးလှည်းကိုပါ ကုန်ချပြီးသည်အထိ ကျွန်တော် ဆက်နေခဲ့ပါတယ်။
ပြီးမှ အလင်းတန်းကို ဖြတ်ပြီး ကူးလာခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်က တစ်ဖက်မှာ မတ်တတ်ရပ်နေပါတယ်။
ခဏတာလောက် ဘာစကားမှ မဆိုဖြစ်ကြပါဘူး။
ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။
သူမက ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး ကျွန်တော့်ကို လက်ဝန်းရစ်ဖက်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်တာ သူမက ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်မှာ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
“အပိုင်းအစတွေ အကုန်ပါရဲ့လား” လို့ သူမက မေးပါတယ်။
“ကျွန်တော် စစ်ဆေးပြီးပြီ”
“ကောင်းပြီလေ”
ကျွန်တော့်မျက်နှာကို သေချာကြည့်ဖို့အတွက် သူမက အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပါတယ်။
“ရှင် ပင်ပန်းနေပုံပဲ”
“မြင်းပေါ်မှာပဲ ထိုင်နေရလို့ပါ”
“မြင်းကပဲ ရှင်ခန္ဓာကိုယ်ကို ညှိုးနွမ်းစေတာ ဖြစ်မှာပေါ့”
ကျွန်တော် သူမကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့နောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ချောင်းဟန့်လိုက်ပါတယ်။
ဂိတ်စောင့်က လမ်းသွားလမ်းလာဖို့ လိုအပ်နေပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့ ရှေ့ဆက်ခဲ့ကြပါတယ်။
အချို့သော ထုံးစံတွေက အကျပ်အတည်းတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်ရှင်သန်နိုင်ကြပါတယ်။
မေရီရဲ့ ပြန်လည်ဆုံစည်းမှုကတော့ သိက္ခာပိုဆန်လှတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
အပေါ်ထပ် စင်္ကြံကို မရောက်တရောက်မှာပဲ ရင်ပြင်တော်ဘက်ကနေ စူးရှတောင့်တနေတဲ့ တကျီကျီ အသံတိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
မေရီ ရပ်သွားပါတယ်။
သူမရဲ့ ကြောင်နားရွက်တွေ ထောင်သွားပါတယ်။
“ဪ၊ ဘုရားသခင်ပဲ”
သန့်ရှင်းရေးစောင့်ရှောက်သူကြီးက အတော်လေး အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ခုံးကျော်တံခါးကို ပတ်ပြေးလာပါတယ်။
သူ့ရဲ့ သတ္တုသရဖူက ရင်ဘတ်မှာ ခုန်ပေါက်နေပါတယ်။
ဘယ်သူကတော့ဖြင့် သူ့ကို ရေချိုးသန့်စင်ပေးထားပုံရပါတယ်။
ဘယ်သူကမှန်းမသိဘူး သရဖူမှာ အပြာရောင်ဖဲကြိုးတစ်ခုကိုလည်း ချည်ပေးထားပါသေးတယ်။
အဲဒီလို ပြုပြင်ပေးလိုက်တာတွေက သူ့ကို ပိုသေးသွားစေတာမျိုးတော့ မရှိပါဘူး။
မေရီ တစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်ပါတယ်။
“ဖြည်းဖြည်း…”
သူက အရှိန်မလျှော့ပါဘူး။
“ဖြည်းဖြည်းလို့ ဆိုနေ…”
နံရံနဲ့ ဖိကပ်ခံရတော့မယ့်ဆဲဆဲမှာ မယ်လိုဒီက မေရီရဲ့ စာရွက်စာတမ်းအိတ်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ပါတယ်။
စောင့်ရှောက်သူကြီးက ကျေနပ်အားရတဲ့ အသံကြီးနဲ့ ညည်းလိုက်ပါတယ်။
မေရီရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးနီးပါး သူ့ပါးစပ်ကြီးရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
“ငါ ရောက်လာပြီလေ” လို့ သူမက သည်းခံစိတ်တွေ ကုန်ခန်းလုနီးပါးနဲ့ ပြောပါတယ်။ “မင်း မြင်နေရတာပဲဟာ”
သူ့ရဲ့ ပါးစပ်မွှေးတွေက သူမရဲ့ မျက်နှာတစ်ခွင်ကို ပွတ်သပ်သွားပါတယ်။
“ငါ့မှာ မုန့်မပါလာဘူး”
သူက သူမရဲ့ အိတ်ကို နမ်းရှုံ့ပါတယ်။
“ငါ့မှာ မပါလာဘူးလို့ ပြောနေ—”
အိတ်ရဲ့ ဘေးအိတ်ကပ်ထဲကနေ မုန့်ကြုတ်ခြောက် အစအနလေးတစ်ခု ပြုတ်ကျလာပါတယ်။
အားလုံးက အဲဒါကို ငေးကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
မေရီ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပါတယ်။
မယ်လိုဒီက လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
“သက်သေအထောက်အထား”
“ဒါက ခရီးသွားတုန်းက…”
“ဟုတ်မှာပေါ့လေ”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ပါးစပ်ကို လက်နဲ့အုပ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကို မအုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
စောင့်ရှောက်သူကြီးက မုန့်ကြုတ်ကို စားလိုက်ပြီး မေရီရဲ့ ဝတ်ရုံစွန်းပေါ်မှာ တန်းပြီး ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။
သူမက ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက တက်တက်ကြွကြွနဲ့ ဆက်ထိုင်နေဆဲပါပဲ။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ဖယ်ပေးပါ”
သူက ခေါင်းကို စောင်းပြပါတယ်။
“ဝတ်ရုံကိုလေ”
ရေနုတ်မြောင်းအဖုံးကို ကိုင်ပြီး မြို့ပြယူနစ်တစ်ခု ရင်ပြင်တော်ကို ဖြတ်သွားပါတယ်။
“စောင့်ရှောက်သူကြီးနဲ့ ကင်းကွာမှု တုံ့ပြန်ချက် လျော့နည်းသွားသည်” လို့ သူက ကြေညာပါတယ်။
မေရီက အဲဒါကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“သူ မေရီကို လွမ်းနေတာလေ” လို့ မယ်လိုဒီက ဘာသာပြန်ပေးပါတယ်။
“ငါ နားလည်ပါတယ်”
“ကလေးတွေက သူ့ကို ‘မုန့်ကြုတ်’ လို့ ခေါ်ကြတယ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
မေရီက ကြီးမားတဲ့ ခေါင်းကြီးရဲ့ ဘေးကနေ လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ဘယ်လိုကလေးတွေလဲ”
“ရေချိုးကန်အသစ်ဆီကို လာလည်ကြတဲ့ ကလေးတွေလေ”
“သူတို့က ဘာလို့ သူ့ဆီကို လာကြတာလဲ”
“အောက်ဘက် ရေနုတ်မြောင်းတွေကို ဝန်ထမ်းတွေ စစ်ဆေးနေချိန်မှာ သူက အကာအရံနောက်မှာ ထိုင်နေတတ်လို့လေ။ ကလေးတွေက သူ့ကို စကားပြောကြတယ်”
“သူက အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်မှ မဟုတ်တာ”
ကရမ်က သူမကို ဘေးတိုက် ယိမ်းသွားစေလောက်တဲ့အထိ ချစ်ခင်ပြသတဲ့အနေနဲ့ မှီတွယ်လာပါတယ်။
ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေကြပါဘူး။
ခဏကြာတော့ မေရီက သူ့နားရွက်နှစ်ဖက်ကြားမှာ လက်တစ်ဖက် တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“သူ အလုပ်တွေ လုပ်ရဲ့လား”
“တောင်ဘက် ရေနုတ်မြောင်းစုဝေးရာက မိုးရွာနေချိန်မှာတောင် ပိတ်ဆို့တာ မရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေခဲ့တယ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။ “သူက စစ်ဆေးတဲ့နေရာတစ်ခုတည်းကိုပဲ အမြဲသွားနေတတ်လို့ ဝန်ထမ်းတွေက အပင်အမြစ်တွေနဲ့ ပိတ်ဆို့နေတဲ့နေရာ နှစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်”
မေရီက သူ့ခေါင်းကို တစ်ချက် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“လိမ္မာလိုက်တာ”
မယ်လိုဒီက သဘောကျနေဟန်နဲ့ ပြုံးပြပါတယ်။
“တစ်ခွန်းမှ မပြောနဲ့” လို့ မေရီက သတိပေးပါတယ်။
ဘုရင်တစ်ပါးရဲ့ သနားကြင်နာတတ်မှုက ဒီနေရာမှာ သင့်တော်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
သူမကို ပြန်လည်ဆုံစည်းမှုနဲ့အတူ ထားခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ မရှိခိုက်မှာ မြို့ကြီးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။
သိပ်တော့ မဟုတ်လှပါဘူး။
ဆိုင်ခန်းတံခါးရွက်တန်းကြီးတွေကို ဆေးသုတ်ထားပါတယ်။
အနောက်ဘက် အခန်းထဲက စာသင်ခန်းကို ဖွင့်လှစ်ထားပါပြီ။
ပထမဆုံး အမိုးမိုးထားတဲ့ ဈေးဆိုင်တန်းတွေကလည်း အသုံးပြုဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။
လူတွေကတော့ နာမည်တွေ၊ အလုပ်အကိုင်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဆွေမျိုးတွေအကြောင်း သတင်းတွေ သိရဖို့အတွက် ဂိတ်တံခါးမှာ ရှိတဲ့ ကြော်ငြာစာရွက်တွေကို ဝိုင်းအုံကြည့်နေဆဲပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက အများစုကတော့ ပြီးရင် ပြန်စရာနေရာ ရှိနေကြပါပြီ။
အက်ဗလင်က အရှေ့ပိုင်း ရပ်ကွက်ကိုဖြတ်ပြီး ကျွန်တော့်ဘေးကနေ လျှောက်လာပါတယ်။
ဆေးခန်းနားက အလွတ်အခန်းတွေထဲကို ဘယ်အိမ်ထောင်စုတွေ ပြောင်းလာကြလဲဆိုတာ သူမ သိပါတယ်။
ဘယ်အမိုးက ယိုစိမ့်နေလဲဆိုတာ သူမ သိပါတယ်။
ဘယ်မုန့်ဖုတ်သမားက တပည့်လက်ခံနေလဲဆိုတာလည်း သူမ သိပါတယ်။
နောက်ထပ် ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် ကြိုမတွေးဘဲ သူမပြောတာတွေကို ကျွန်တော် နားထောင်နေမိပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်နေတာကို သူမ သိသွားပါတယ်။
“ဘာလဲ”
“ဒါလေးကို လွမ်းနေမိလို့ပါ”
“အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲမှု အစီရင်ခံစာတွေကိုလား”
“ရှင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတာတွေကိုလေ”
သူမရဲ့ မျက်နှာထားက ပျော့ပြောင်းသွားပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို တွဲကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“သိပ်မပျင်းစရာကောင်းတဲ့ အစီရင်ခံစာအချို့ကို ကျွန်မ သိမ်းထားပါတယ်”
“စဉ်းစားပေးတတ်လိုက်တာ”
“ရှင် သီးသန့်ဖတ်သင့်တယ်လို့ ထင်လို့ပါ”
သင်ခန်းစာ ပြီးဆုံးချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ စာသင်ခန်းကို ရောက်သွားကြပါတယ်။
ကျောက်သင်ပုန်းလေးတွေ ကိုင်ထားတဲ့ ကလေးတွေက ခြံဝင်းထဲကို ပြေးထွက်လာကြပါတယ်။
မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်နဲ့ ထိလုမတတ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဦးညွှတ်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမကို မတ်တတ်ရပ်စေဖို့ ကူညီပေးပါတယ်။
“သေချာနော်”
“အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မွေးနေ့က ဘယ်နေ့လဲရှင်”
အက်ဗလင် တအံ့တဩ ဖြစ်သွားပါတယ်။
“ငါ့ကို မေးတာလား”
“ဘုရင်ကြီးရဲ့ မွေးနေ့လေ”
မိန်းကလေးငယ်က ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်ပါတယ်။
“ပြက္ခဒိန်ကို သင်ယူရမယ်လို့ အဘီဂေးလ်က ပြောတယ်၊ ဘုရင်တွေရဲ့ မွေးနေ့ကိုလည်း အဲဒီမှာ ရေးထားတယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောပြလို့ပါ”
ကျွန်တော့်မွေးနေ့အကြောင်း မတွေးဖြစ်ခဲ့တာ လနဲ့ချီပါပြီ။
“မေလ ၂၈ ရက်နေ့လေ”
မိန်းကလေးက မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပါတယ်။
“မေလဆိုတာ ဘယ်လလဲရှင်”
ကျွန်တော့်ဘေးက အက်ဗလင်က တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ကလေးမလေးကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ငါတို့ လာခဲ့တဲ့အရပ်မှာတော့ လတွေရဲ့နာမည်တွေ မတူကြဘူးလေ”
“မကြာခင် ရောက်တော့မှာလား”
“ဒီမှာဆိုရင် ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး သမီးရေ”
မိန်းကလေးက စဉ်းစားဟန်ပြုပါတယ်။
“အဲဒါက ရှင့်အနေနဲ့ သိထားသင့်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုထင်တယ်”
ပြီးတော့ သူမက သူငယ်ချင်းတွေနောက်ကို ပြေးသွားပါတော့တယ်။
အက်ဗလင်က သူမ ထွက်သွားတာကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“သူပြောတာ မှန်တယ်”
“အခုထိတော့ စစ်ရေးပြပွဲကြီး မပါဘဲနဲ့လည်း အသက်ရှင်နေနိုင်တာပဲလေ”
“စစ်ရေးပြပွဲအကြောင်း မပြောပါဘူး”
“ရှင် မျက်နှာထားနဲ့ ပုံစံက အဲဒီလို ဖြစ်နေလို့ပါ”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်ပါတယ်။
“မေလ ၂၈ ရက်”
“ဟုတ်တယ်”
“ရှင် တစ်ခါမှ မပြောပြဖူးဘူး”
“ဘယ်သူမှလည်း မမေးကြလို့လေ”
ကျွန်တော့်လက်ကို သူမ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“အခု ကျွန်မ မေးနေပြီလေ”
ညစာစားပြီးတဲ့နောက် ကတ်စတယ်လန်နဲ့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့ကြပါတယ်။
ဒီလိုအချိန်မျိုးကို ညနေခင်းမှာ ကုန်ဆုံးရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။
အက်ဗလင်က ပြက္ခဒိန်တစ်ခု ယူလာခဲ့ပါတယ်။
မေရီက ဘောပင်တစ်လက် ယူလာခဲ့ပါတယ်။
မယ်လိုဒီကတော့ သူမကိုယ်တိုင် ပါလာခဲ့ပြီး၊ အဲဒါက ယေဘုယျအားဖြင့် အခြေအနေတွေ ပိုပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်တော့မယ့် အခြေအနေကို ရောက်တော့မယ်ဆိုတာကို ပြသနေတာပါပဲ။
“မေလ” လို့ ကတ်စတယ်လန်က ရွတ်ဆိုပါတယ်။
“ဟုတ်တယ်”
“ဒေသန္တရ အسم်ခေါ်ဝေါ်ချက်မှာ မပါရှိပါဘူး”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ဇနီးဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပါတယ်။
“ဟောဒီမှာ။ အဖြေမပေါ်သေးတဲ့ ပဟေဠိတစ်ခု။ အားလုံး အိပ်ရာဝင်ကြစို့”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါတယ်။
“သူ့ရဲ့ မူလဇာတိမြေက ပြက္ခဒိန်ကို ဆိုလိုတာပါ”
“နှိုင်းယှဉ်ဖို့ဆိုရင် ရက်စွဲပါ ကိုးကားချက်နဲ့ မူလပြက္ခဒိန်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ လိုအပ်ပါတယ်”
ကျွန်တော် ခဏတာ နှောင့်နှေးသွားပါတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်ကို ရှင်းပြခဲ့ပါတယ်။
လ ၁၂ လ။
သူတို့ရဲ့ ကြာချိန်။
မွေးနေ့မတိုင်ခင်လေးကမှ ကျင်းပခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးနေ့ကနေ တိုင်းတာထားတဲ့ ရောက်ရှိလာတဲ့ ရက်စွဲ။
ဂရေးကိပ်မှာ ကျွန်တော် ပထမဆုံးဝင်ရောက်လာခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းနဲ့ အချိန်ကာလကို ကတ်စတယ်လန်က နှိုင်းယှဉ်နေချိန်မှာ မေရီက ရေးမှတ်နေပါတယ်။
ရွှေရောင်မျက်ဝန်းက တလက်လက် တောက်ပလာပါတယ်။
“နှစ်စဉ် ကျင်းပရမယ့် တူညီတဲ့ရက်စွဲ - ဖာလာပွင့်လ (Flowerwane) ရဲ့ ၂၈ ရက်နေ့”
အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောပါတယ်။
“ဖာလာပွင့်လရဲ့ ၂၈ ရက်နေ့တဲ့”
“နွေဦးပေါက်နှောင်းပိုင်းလား” လို့ မေရီက မေးပါတယ်။
“မှန်ပါတယ်”
မယ်လိုဒီက ပြက္ခဒိန်ပေါ်ကို မှီတွယ်လာပါတယ်။
“အဲဒါဆို သီးခြားလတွေ လိုသေးတယ်လေ”
“ကောင်းလိုက်တာ” လို့ ကျွန်တော်က ပြောပါတယ်။
“အချိန်တွေ အများကြီး ရှိသေးတာပဲ” လို့ အက်ဗလင်က ပြန်ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမ ပြုံးနေပါတယ်။
အဲဒါက မကောင်းပါဘူး။
“ဘာအတွက် အချိန်တွေလဲ”
“စီစဉ်ဖို့အတွက်လေ”
“ဒါက မွေးနေ့တစ်ခုပါပဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ကျွန်တော့်မှာ မွေးနေ့ ၁၉ ကြိမ် ရှိခဲ့ဖူးတယ်”
“ကျွန်မက တစ်ကြိမ်မှ မပါခဲ့ဖူးဘူး”
အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို တိတ်ဆိတ်သွားစေပါတယ်။
သူမက စားပွဲခုံကို လှမ်းပြီး ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“နောက်တစ်ကြိမ်ကိုတော့ သေချာလေး ကျင်းပချင်ပါတယ်”
မေရီက ရက်စွဲကို ပြက္ခဒိန်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ရေးထည့်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်နှစ်ဆယ်ပြည့် မွေးနေ့။
ဒီမှာ။
ကျွန်တော့်ကို သိကျွမ်းတဲ့ လူတွေနဲ့အတူ။
အဲဒီအတွေးက အရမ်းထူးဆန်းနေတဲ့အတွက် နောက်ပြောင်စရာတွေ ရှာနေတာကို ကျွန်တော် ရပ်တန့်လိုက်ပါတယ်။
တိတ်ဆိတ်မှုကို မယ်လိုဒီက ဖြိုခွင်းလိုက်ပါတယ်။
“မုန့်ဖုတ်ကိတ် တစ်လုံးတော့ ရှိသင့်တယ်”
“သေးသေးလေး တစ်လုံးပေါ့” လို့ ကျွန်တော်က ပြောပါတယ်။
“သင့်တင့်လျောက်ပတ်တာလေး တစ်ခုပေါ့” လို့ အက်ဗလင်က ပြင်ပြောပါတယ်။
“အဲဒါက မင်းအမေအတွက်တော့ အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်”
“သူ့ကို မတိုင်ပင်ခင်မှာ အရွယ်အစားကို သတ်မှတ်ထားကြတာပေါ့”
မေရီက ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
“ရေးသားသတ်မှတ်ထားတဲ့ ကန့်သတ်ချက်ပေါ့”
“ရှင်တို့အားလုံးက ကိတ်မုန့်အကြောင်းကို စစ်ရေးခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုလိုမျိုး ဆွေးနွေးနေကြပါလား”
“ရှင် ဟယ်လီနာနဲ့ ဆုံဖူးရဲ့လား” လို့ မယ်လိုဒီက မေးပါတယ်။
ကံဆိုးချင်တော့ ဆုံဖူးတာပေါ့လေ။
အက်ဗလင်က နောက်ထပ် မမေးခင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတဲ့အထိ စောင့်ခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အခန်းထဲက ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်နေကြပါတယ်။
အောက်ဘက်မှာ မြို့ပြမီးရောင်တွေ ထိန်ထိန်လင်းနေပါတယ်။
“ရှင့်မွေးနေ့တွေမှာ ပုံမှန်ဘာတွေ လုပ်တတ်လဲ”
“နောက်ပိုင်းမှာလား”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး”
“ဘယ်လောက်တောင် အများကြီး မဟုတ်တာလဲ”
ကျွန်တော် ခွက်ကို လက်ထဲမှာ လှည့်နေမိပါတယ်။
“နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်တုန်းကတော့ မုန့်ကိတ်သေးသေးလေး တစ်လုံးပေါ့”
“တစ်လုံးတည်းလား”
“ကျွန်တော်က တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာကိုး”
သူမ ဘာမှ မပြောပါဘူး။
ကျွန်တော် မှောင်မိုက်နေတဲ့ ပြတင်းပေါက်ကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ရပါတယ်”
သူမရဲ့လက်က ကျွန်တော့်လက်ပေါ်ကို ရောက်လာပါတယ်။
“ဟုတ်လို့လား”
ကျွန်တော် ဟုတ်တယ်လို့ ပြောလိုက်လို့ရပါတယ်။
လွယ်လွယ်ကူကူပါပဲ။
“မဟုတ်ပါဘူး” လို့ ကျွန်တော် ဝန်ခံလိုက်ပါတယ်။
သူမ ပိုနီးကပ်လာပါတယ်။
ဖယောင်းတိုင်မီးကို ကျွန်တော် သတိရမိပါတယ်။
ပျော့ပျောင်းနေတဲ့ မုန့်ခရင်မ်ပေါ်မှာ ဖယောင်းတိုင် မတ်မတ်ရပ်နေအောင် လုပ်ရတဲ့ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ကြိုးစားမှု။
ပြီးတော့ တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့ အချိန်လေးတွေ။
“ဆိုးရွားတဲ့ အမှတ်တရတိုင်းအတွက် အစားထိုးပေးဖို့ ကျွန်တော် မတောင်းဆိုပါဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“သိပါတယ်”
“ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကို သနားလို့ ဆိုပြီး ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်တွေ လိုက်စီစဉ်ပေးဖို့လည်း မလိုပါဘူး”
“ရှင့်ကို သနားလို့ စီစဉ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လာတဲ့အထိ သူမ စောင့်နေပါတယ်။
“ရှင့်ကို ကျွန်မ သဘောကျတယ်။ ချစ်တယ်။ အဲဒီအတွက် နှစ်ခုစလုံးနဲ့ပတ်သက်ပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လွန်လွန်ကျူးကျူး လုပ်ခွင့်ရှိတဲ့ နေ့တစ်နေ့ကို ပိုင်ဆိုင်ရတာကို ကျွန်မ သဘောကျတယ်”
ကျွန်တော် မပြုံးဘဲမနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားပါတယ်။
“မင်းကတော့ အခုတောင် အတော်လေး အခွင့်အရေးယူနေပြီပဲ”
“ပိုပြီး တိုးတက်လာအောင် လုပ်ရဦးမှာပေါ့”
သူမရဲ့ နဖူးကို ကျွန်တော့်နဖူးနဲ့ ထိကပ်လိုက်ပါတယ်။
“ဘာတွေ ဖြစ်ချင်လဲ”
မေးခွန်းက ရိုးရှင်းပါတယ်။
ဖြေဖို့အတွက်တော့ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပါတယ်။
“စားပွဲဝိုင်းမှာ လူတွေ စုံစုံလင်လင် ရှိတာပေါ့” လို့ အဆုံးမှာ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမ ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
“ကိတ်မုန့်ပေါ့၊ သေချာတာပေါ့”
“အမှန်ပဲလေ”
“ပြီးတော့ အစီရင်ခံစာတွေ မပါတဲ့ ထမင်းစားပွဲ တစ်ပွဲပေါ့”
“တံခါးကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် စောင့်ပေးပါ့မယ်”
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီညနေက ကျွန်တော်တို့ ဂီတပညာရှင်တွေကိုဖြစ်စေ၊ အလှဆင်ပစ္စည်းတွေကိုဖြစ်စေ မရွေးချယ်ခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်တော် မှတ်မိနေတဲ့ အစားအစာတွေ၊ ကာရိုလိုင်း ဆိုးဆိုးဝါးဝါး လုပ်တတ်ပြီး ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပေးခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်တွေ၊ ချိုချဉ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သေချာရှင်းပြရင် ဘီထရစ်တစ်ယောက် ချိုချဉ်ကိတ်မုန့်ကို စားကြည့်ဖို့ စည်းရုံးလို့ ရမရဆိုတာတွေကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြပါတယ်။
အဲဒီမေးခွန်းကတော့ အဖြေမထွက်သေးဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်မိပါဘူး။
ရစ်ဖ်ဖို့ဒ် အစီရင်ခံစာက နောက်နှစ်ရက် မနက်ခင်းမှာ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
အယ်လစ္စတားက အကျဉ်းသားတွေကို လိုက်ပို့ပြီးတာနဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လာရင်း စတုန်းဖอร์ดဂိတ်ကနေ တစ်ဆင့် ယူဆောင်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူ ပင်ပန်းနေပုံ ပေါ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ စိတ်ကျေနပ်နေပုံလည်း ပေါ်ပါတယ်။
အဲဒီလို ပုံစံနှစ်မျိုး ပေါင်းစပ်နေတာကြောင့် သူ စကားမပြောခင်မှာတင် ကျွန်တော် မတ်တတ်ရပ်လိုက်မိပါတယ်။
“ခြံဝင်းတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ”
မေရီက အစီရင်ခံစာကို လှမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်လောက်များလဲ”
“လက်ခံရေးဝင်းထဲက လူ ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအပြင် အပြင်ဘက်မှာ ရှိတဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ လုပ်ငန်းခွင်တွေနဲ့ပတ်သက်တဲ့ မှတ်တမ်းတွေလည်း ထပ်တွေ့ရပါတယ်”
ကျွန်တော် ကုလားထိုင်နောက်ကျောကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“အသက်ရှင်ကြသေးရဲ့လား”
“လက်ခံရေးဝင်းထဲက လူ ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ရှင်လျက် ရှိပါတယ်။ အချို့ကတော့ ဆေးကုသမှု ခံယူဖို့ လိုအပ်ပါတယ်”
အက်ဗလင်က ခဏတာ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပါတယ်။
“ကျောက် quarry တွေရော” လို့ သူမက မေးပါတယ်။
“အန်ဆယ်က လူလွှဲပြောင်းမှုတွေကို ရပ်တန့်ပြီး အရာရှိတွေကို လွှတ်လိုက်ပါပြီ။ အဲဒီအပိုင်းကတော့ ပြီးဆုံးသေးပါဘူး”
သူ အဲဒီလို ပြောခဲ့တာ အရေးကြီးပါတယ်။
ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာက ကျန်တဲ့အရာတွေကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
“ခုခံမှုတွေ ရှိလား”
“အချို့တော့ ရှိပါတယ်။ ဒေသခံ ကင်းစောင့်တွေက ပင်မလမ်းမကြီးကို ထိန်းချုပ်ထားပါတယ်။ ဆွန်ရဲ့ လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ အမိန့်တွေကို ပြသလိုက်တာနဲ့ ခြံဝင်းမန်နေဂျာက စာရင်းကိုင်အခန်း ပြတင်းပေါက်ကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်”
မယ်လိုဒီ မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အောင်မြင်သွားလား”
“မြေပြင်ပေါ်ကို ရောက်သွားပါတယ်”
“ပြီးတော့ရော”
“ရဲသားတစ်ယောက်က စောင့်နေတာပေါ့”
သူမ သဘောကျသွားပုံ ပေါ်ပါတယ်။
မေရီက ပူးတွဲပါစာရင်းကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
နာမည်တွေပါ။
အချို့က မသေချာပါဘူး။
အချို့ကတော့ အလုပ်အကိုင်၊ အသက် သို့မဟုတ် အဲဒီလူက မေးခွန်းတွေကို အခုထိ ပြန်မဖြေနိုင်သေးကြောင်း ရေးထားတဲ့ မှတ်စုတစ်ခုနဲ့အတူ ပါရှိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ နာမည်တွေပါပဲ။
မေရီ ပထမစာမျက်နှာကို မပြီးခင်မှာ မယ်ရိုး ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
သူမက ရင်ပြင်တော်မှာ ရှိနေခဲ့တာပါ။
အယ်လစ္စတား ပြန်ရောက်လာပြီလို့ တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
သူမ စားပွဲခုံနားမှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“ကြည့်လို့ ရမလား”
မေရီက သူမကို စာရင်းကိုင်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ကပ္ပတိန်က မတ်တတ်ရပ်ရင်း ဖတ်ရှုပါတယ်။
ကျန်နေတဲ့ သူမရဲ့လက်တစ်ဖက်က စာမျက်နှာကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တာ စာရွက်မပြဲသွားအောင် မေရီက အောက်မှာ ပျဉ်ပြားတစ်ခု ထိုးပေးလိုက်ရပါတယ်။
ဒုတိယစာမျက်နှာရဲ့ အောက်ဆုံးမှာ မယ်ရိုး ရပ်သွားပါတယ်။
“ဂျေးလန်”
သူမ စာရင်းကို ထပ်ဖတ်ပါတယ်။
“ဂျေးလန်အော်ရ်။ ဘဲလ်ခရော့စ်။ လက်သမား”
“သူ့ကို သိလား” လို့ ကျွန်တော် မေးပါတယ်။
“ကလေးတွေကို မီးသွေးလမ်းမပေါ် ရောက်အောင် ပို့ပေးနေတုန်း သူက အနောက်ဘက်လမ်းကို ထိန်းပေးခဲ့တာ”
သူ့အသံက အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
“သူတို့ သူ့ကို သတ်လိုက်ပြီ ထင်နေတာ”
အယ်လစ္စတားက အစီရင်ခံစာထဲကနေ ခေါက်ထားတဲ့ မှတ်စုငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပါတယ်။
“လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ကပ္ပတိန်တစ်ယောက် တောင်တန်းတွေဆီ ရောက်လာသလားဆိုပြီး သူက စာရေးစာချိတ်ကို မေးခဲ့ပါတယ်”
မယ်ရိုး မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဘယ်သူမှ မပြောကြပါဘူး။
အယ်လစ္စတားက သူမကို မှတ်စုကို ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
သူမက မဖွင့်ခင်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး သူမအတွက် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လွတ်လပ်ခွင့် ပေးလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်နောက်မှာ စာရွက်လှပ်သံ ထွက်လာပါတယ်။
ပြီးတော့ ရှိုက်သံတစ်ခု ထွက်လာပါတယ်။
မေရီက သူမဘေးမှာ ကုလားထိုင်တစ်ခု ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။
လူတိုင်းကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ မကြေညာခဲ့ပါဘူး။
မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
ဘဲလ်ခရော့စ်ရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ မိသားစုတွေက စာမျက်နှာများစွာမှာ ကျန်ရှိနေဆဲပါပဲ။
မှတ်တမ်းတွေက အခြားလုပ်ငန်းခွင်တွေနဲ့ အခြား ကြားခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ညွှန်ပြနေပါတယ်။
ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး အချို့သော တောင်းဆိုချက်တွေက အတည်မပြုရသေးပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အခုအခါမှာ သတင်းစကားတွေက နှစ်ဖက်စလုံးကို ရောက်ရှိနေပါပြီ။
ရှာဖွေနေကြတဲ့သူတွေက နာမည်တစ်ခုကို ဘယ်ဆီကို ပို့ရမလဲဆိုတာ သိလာကြပါပြီ။
ခြံဝင်းထဲမှာ တွေ့ရှိရတဲ့သူတွေကလည်း သူတို့ကို တစ်ယောက်ယောက်က ရှာနေသလားဆိုပြီး မေးမြန်းနိုင်ကြပါပြီ။
ဂရေးကိပ်ရဲ့ မော်ကွန်းတိုက်က စာရေးစာချိတ်တွေ၊ သက်သေတွေနဲ့ မိသားစုတွေကို ပြန်လည်စုစည်းဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ အပိုင်းအစတွေနဲ့ စည်ကားလာခဲ့ပါတယ်။
သက်သေထွက်ဆိုတဲ့အခါ သတင်းစောင့်ဆောက်နေတဲ့သူတွေရှေ့မှာ မထွက်ဆိုရအောင် မေရီက အခန်းတွေကို သီးသန့်ခွဲပြီး စီစဉ်ပေးခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ရပ်ကွက်တွေတစ်လျှောက်မှာ နောက်ထပ် တည်းခိုစရာနေရာတွေကို စီစဉ်ပေးခဲ့ပါတယ်။
ကောင်စီက ခရီးစရိတ်နဲ့ မရှိမဖြစ် ပစ္စည်းတွေအတွက် ရန်ပုံငွေကို အတည်ပြုပေးခဲ့ပါတယ်။
အခြားနေရာတွေမှာ သုံးချင်ခဲ့တဲ့ ငွေကြေးတွေ ကုန်ကျခဲ့ပါတယ်။
ဘယ်သူမှ အလဟဿ ဖြစ်သွားတယ်လို့ မပြောကြပါဘူး။
အဲဒီနေ့ နေ့လယ်ခင်းမှာပဲ အန်ဝင်နဲ့ လက်တီတို့က ဆရာဝန်ခွင့်ပြုချက်အရ ဒါဗရန်ရဲ့ စိန့်အိုရာ့စ်ရက်စ်ကနေ ခရီးစတင်ထွက်ခွာမယ့် ခရီးစဉ် ပထမအဆင့်အတွက် ကျန်းမာရေး အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို လက်ခံရရှိခဲ့ပါတယ်။
လက်တီက အပြာရောင်ဖဲကြိုးကို ဆင်မြန်းရမလားလို့ မေးပါတယ်။
အန်ဝင်က သူမရဲ့ ဆံပင်မှာ ဖဲကြိုးကို ချည်နှောင်ပေးလိုက်ပါတယ်။
လက်ခံရေးအခန်း ပြတင်းပေါက်နားမှာ စောင့်နေကြတဲ့ သူတို့ကို ကျွန်တော် မြင်နေရပါတယ်။ ကလေးမလေးက မိနစ်အနည်းငယ်တိုင်းမှာ လက်ချောင်းလေးနဲ့ ဖဲကြိုးဆုံရာကို ဖိထားပါတယ်။
လမ်းခရီးကို ပိုတိုအောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲလို့ ကျွန်တော် ဆုတောင်းမိပါတယ်။
အဲဒီအစား ကျွန်တော် သူတို့နဲ့အတူ ခဏတာ ထိုင်ပေးခဲ့ပါတယ်။
ညစာစားချိန်မှာ မေရီက အက်ဗလင်ရဲ့ ပန်းကန်ပြားဘေးမှာ ပြက္ခဒိန်စာရွက်အသစ်တစ်ခုကို တင်ပေးပါတယ်။
ရက်စွဲကို ကျွန်တော် ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်ပါတယ်။
ဖာလာပွင့်လရဲ့ ၂၈ ရက်နေ့ကို ဝိုင်းပြီး အမှတ်အသား လုပ်ထားပါတယ်။
အဲဒီအောက်မှာ စာလုံးသေးသေးလေးတွေနဲ့ စကားစုအချို့ ရေးထားပါတယ်။
မရှိမဖြစ် မဟုတ်ရင် ကောင်စီအစည်းအဝေး မရှိပါ။
ကျွန်တော် မေရီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒီလောက်တောင် အစောကြီး ရေးထားတာလား”
“မဟုတ်ရင် တခြားသူတစ်ယောက်ယောက်က ဝင်ဖြည့်လိုက်မှာပေါ့”
“အဲဒီတခြားသူဆိုတာ မင်း ဖြစ်နေနိုင်တယ်”
“အတိအကျပါပဲ”
မယ်လိုဒီက စားပွဲဝိုင်းပေါ်ကို မှီလာပါတယ်။
“ကျွန်တော့်မှာ အကြံဉာဏ်တွေ ရှိတယ်”
“ပေါက်ကွဲစေမယ့်ဟာတွေ လုံးဝမပါစေနဲ့” လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
မယ်လိုဒီ နောက်ကို ပြန်မှီလိုက်ပါတယ်။
“ဘာမှ မပြောရသေးပါဘူး”
“မင်းရဲ့ မျက်နှာပေးကိုက ကြည့်ရတာ တစ်ခုခု ကြံစည်နေသလိုပဲ”
ဘီထရစ်က အိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး ဝင်လာပါတယ်။
“ဘာတွေ စီစဉ်နေကြတာလဲ”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးနေ့ကိုပေါ့၊ ဆန္ဒမပါလှပေမဲ့လေ”
“ဘယ်တော့လဲ”
အက်ဗလင်က ရက်ကို ပြောပြလိုက်ပါတယ်။
ဘီထရစ် စဉ်းစားပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် နွေဦးသစ်သီးတွေပေါ့။ အလွှာလိုက် လုပ်ထားတဲ့ ကိတ်မုန့်ဆို ပိုကောင်းမယ်”
“ဘယ်နှစ်လွှာလဲ” လို့ ကျွန်တော် ချက်ချင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို လျစ်လျူရှုပြီး အက်ဗလင်ကို ကြည့်ပါတယ်။
“မှတ်စုတွေ လုပ်ထားလိုက်မယ်”
အဲဒီစကားက မယ်လိုဒီရဲ့ အကြံဉာဏ်ထက် ကျွန်ტော့်ကို ပိုပြီး စိုးရိမ်စေပါတယ်။
စားပွဲအောက်မှာ ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းကိုင်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ မေရီက ပြက္ခဒိန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီး လိပ်သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
လပေါင်းများစွာတော တွေးကြည့်ခဲ့တဲ့အခါ ဖြည့်စရာ ကုန်စုံဆိုင်တွေ၊ ပြုပြင်စရာ လမ်းတွေ၊ ရှာဖွေစရာ လူတွေကိုပဲ ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရပါတယ်။
အဲဒီအရာတွေက အခုထိ ရှိနေဆဲပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အခုအခါမှာတော့ သူတို့ကြားထဲမှာ နောက်ထပ် အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေပါပြီ။
ကျွန်တော့်အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေ သိမ်းဆည်းထားပေးချင်တဲ့ နေ့တစ်နေ့ပေါ့။
အပြင်ဘက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က မေရီ့ကို လှမ်းခေါ်ပါတယ်။
ခဏအကြာမှာပဲ ပွင့်နေတဲ့ တံခါးဝကနေ ကရမ်ရဲ့ ပြားချပ်နေတဲ့ နှာခေါင်းကြီး ပေါ်လာပါတယ်။
ဘီထရစ်က သူမရဲ့ ဟင်းချိုယွန်းကို ထိုးပြလိုက်ပါတယ်။
“မရဘူး”
သူ ရပ်သွားပါတယ်။
မေရီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ့ဆီကို ထွက်သွားပါတယ်။
သူမ ထွက်သွားတာကို မယ်လိုဒီ ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“သူလည်း မွေးနေ့ပွဲ တက်သင့်တယ်”
“မတက်ရဘူး” လို့ ကျွန်တော်က ပြောပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါတယ်။
“စားပွဲဝိုင်းမှာ လူတိုင်း စုံစုံလင်လင် ရှိချင်တယ်လို့ ရှင်ပြောခဲ့တာပဲလေ”
“မေရီကိုပဲ စည်းကမ်းချက်တွေ ရေးခိုင်းခဲ့သင့်တာ”
ကျွန်တော့်ဇနီး ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်ကို မှီတွယ်လာပါတယ်။
ဒန်မီးယားက ထွက်လာကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကိုယ့်ဘာသာ စတင်ဖို့ မလိုဘဲ ကျွန်တော် သဘောကျပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောမိလိုက်ပါတယ်။