မင်တံဆိပ်တုံး ရေမခြောက်သေးခင်မှာပဲ ရန်ပုံ ရုံးဝင်းထဲက ခေါင်းလောင်း ထိုးသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
နှိုးဆော်သံတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
သာမန် အချက်ပြသံ တစ်ချက်တည်းပါ။
ရုံးခန်းရဲ့ တစ်ဖက်တစ်ချက်ကနေ တစ်နေရာကနေ လူတစ်ယောက်က နေ့လယ်ပိုင်း တင်ပို့မယ့် ကုန်တင်ကားတွေအတွက် အော်ခေါ်နေပါတယ်။
တရားသူကြီး လော်န်း က သူမရဲ့ အမိန့်စာရွက်ပေါ်ကနေ ခေါင်းမော့လာခဲ့ပါတယ်။
“ထွက်ခွာမှုတွေကို ဆိုင်းငံ့ထားလိုက်ပြီလို့ ကျွန်မ ထင်ထားတာ”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တာပဲ”
မယ်လိုဒီက တံခါးဝမှာ ရောက်နှင့်နေပါပြီ။
သူမရဲ့ ဦးထုပ်အောက်က ယုန်နားရွက်ရှည်တွေ ရှေ့ကို တိမ်းစောင်းလျက်သားနဲ့ ခဏလောက် နားစွင့်နေပါတယ်။
“နောက်ဘက်လမ်းသွယ်ထဲမှာ” သူမက ပြောပါတယ်။ “ဘီးသံတွေ ကြားနေရတယ်”
အယ်လစ္စတားက သူမကို ကျော်တက်သွားခဲ့ပါတယ်။
“တရားသူကြီးနဲ့အတူ ရှိနေခဲ့ပါ”
သူမက အဲဒီလို ဖြစ်ဖို့တော့ မသေချာဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မျိုးပါတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် သူက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်တယ်၊ “သူတို့တွေ မှတ်တမ်းတွေကိုပါ ဝင်ရှာကောင်း ရှာလိမ့်မယ်”
မယ်လိုဒီက ရုံးခန်းဘက်ကို ပြန်လှည့်လာပါတယ်။
အဲဒါကတော့ တကယ်ကို လက်ခံနိုင်လောက်တဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်တော်လည်း အယ်လစ္စတားရဲ့နောက်ကနေ ရုံးဝင်းထဲကို လိုက်သွားခဲ့ပါတယ်။
အနောက်ဘက် တံခါးပေါက်ကြီးက ပွင့်လျက်သား ရှိနေပါတယ်။
အညိုရောင် ကုတ်အင်္ကျီ ဝတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက် မောင်းနှင်လာတဲ့ လှည်းငယ်လေးတစ်စီး ဝင်လာပြီး အစောင့်နှစ်ယောက်က လှည်းဘီးဘေးကနေ အပြေးအလွှား လိုက်ပါလာကြပါတယ်။
မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက်မှာတော့ သူတို့တွေ ရိက္ခာပစ္စည်းတွေ ရွှေ့ပြောင်းနေကြတာ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်လိုက်မိပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ လှည်းနောက်ဘက် သစ်သားပျဉ်ပြားတွေကြားက လက်တစ်ဖက် ထွက်လာပါတယ်။
သေးသေးလေးပါ။
လှည်းက ပိုပြီး အရှိန်တင်လာပါတယ်။
အယ်လစ္စတားက အော်လိုက်ပါတယ်။
“ရပ်လိုက်!”
အစောင့်တစ်ယောက်က နောက်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပါတယ်။
လှည်းဘီးတွေ လှည့်နေတာ ရပ်သွားပါတော့တယ်။
ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
လှည်းပေါ်က ဝက်သစ်ချသား ဘီးစွပ်တွေကို ကျွန်တော် လက်နဲ့ ဖမ်းဆွဲထားလိုက်ပြီး ဝန်ဆွဲမြည်းက လှည်းကြိုးတွေကို တိုက်မိပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ နှစ်လှမ်းလောက် နောက်ဆုတ်သွားပါတယ်။
တိရစ္ဆာန်က အော်မြည်လိုက်ပါတယ်။
လှည်းသမားက ကျိန်ဆဲရင်း ကြိုးကို ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် လေကို အနည်းငယ် သုံးပြီး ကြိုးချုပ်ခါးပတ်ခလုတ်ကို ဖြုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
မြည်းက လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖြစ်သွားပါတယ်။
လှည်းကတော့ ရှိရင်းစွဲနေရာမှာ ငြိမ်လို့နေပါတယ်။
ဓားကိုင်ထားတဲ့ အစောင့်က အဲဒါကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
အဲဒီနောက် ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“အဲဒါကို ချလိုက်စမ်း” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူ မချပါဘူး။
အယ်လစ္စတားက သူ့ဆီကို အရင်ဆုံး ရောက်သွားပါတယ်။
တိုက်ပွဲက အော်ဟစ်သံတွေထက် တောင် ပိုပြီး အချိန်တိုအတွင်း ပြီးသွားပါတယ်။
ဒုတိယအစောင့်ကတော့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မပြောခိုင်းရဘဲ သူ့လက်နက်ကို လွှတ်ချလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် လှည်းဆီကို လျှောက်သွားခဲ့ပါတယ်။
နောက်ဘက်ကို သစ်သားတန်းနဲ့ ပိတ်ထားပါတယ်။
အထဲမှာတော့ ကလေးလေးယောက်နဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေကြပါတယ်။
အကြီးဆုံး ကလေးက ကလေးငယ်လေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖက်ထားပါတယ်။
အမျိုးသမီးကြီးက ကွာဟချက်ကြားကနေ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့ ထွက်သွားရမယ်လို့ ပြောကြတယ်လေ”
“သိပါတယ်”
“ကျွန်မတို့ကို တခြားနေရာ ပို့မှာလား”
ကျွန်တော် သစ်သားတန်းကို မြှောက်လိုက်ပါတယ်။
“ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ ခင်ဗျားတို့ မတ်တပ်ရပ်လို့ရမယ့် နေရာကို အရင်သွားကြမယ်”
ကျွန်တော့်နောက်မှာ လော်န်းက သူမရဲ့ အရာရှိတွေနဲ့အတူ ရုံးဝင်းထဲကို ဝင်လာပါတယ်။
သူမက လှည်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ဖမ်းဆီးထားတဲ့ လှည်းသမားကို ကြည့်ပါတယ်။
“ဘယ်သူ အမိန့်ပေးတာလဲ”
သူ ဘာမှ မပြောပါဘူး။
သူမက အနီးဆုံး အရာရှိဘက်ကို လှည့်လိုက်ပါတယ်။
“သူတို့ကို ခွဲထားလိုက်။ မေးခွန်းတွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီ မှတ်တမ်းတင်ထားပါ”
အဲဒီနောက် ကျန်နေတဲ့ ရုံးဝင်းထဲက အလုပ်သမားတွေကို မျက်နှာမူလိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်လှည်းမှ မရွေ့ရဘူး။ ခရီးသည် ဘယ်သူမှ ကိုယ့်စာရေးကို မပြောဘဲ ထွက်မသွားရဘူး။ တခြားနည်းနဲ့ ပြောလာရင် ငါ့ဆီကို ခေါ်လာခဲ့”
သူမ အသံကျယ်ကျယ် မပြောပါဘူး။
အဲဒီလို လုပ်ဖို့လည်း မလိုပါဘူး။
ဒီလို ထွက်ခွာဖို့ ကြိုးစားမှုက စစ်ဆေးမှုကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်အထိ သခင်ဗော့စ် က အရာရာကို နားလည်မှုလွဲတာလို့ပဲ အမြဲပြောနေခဲ့တာပါ။
အခုတော့ သူ့ရဲ့ အလုပ်သမားတွေကို မေးခွန်းထုတ်နေချိန်မှာ သူကိုယ်တိုင်က အစောင့်အကြပ်နဲ့ ထိုင်နေရပါပြီ။
အချို့က ဘာမှ သိပ်မသိကြပါဘူး။
မြင်းထိန်းကောင်လေး တစ်ယောက်ကတော့ တိရစ္ဆာန်တွေကို အစာကျွေးဖို့အတွက် အခကြေးငွေ ယူထားခဲ့တာပါ။
စားဖိုမှူးတစ်ယောက်က ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ နံပါတ်တွေအတိုင်း အစားအစာတွေ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တာပါ။
တချို့ကျတော့ သိသင့်တာထက် ပိုသိကြပါတယ်။
လှည်းငယ်လေးရဲ့ လှည်းသမားကတော့ သူကလေးတွေကို ဘယ်နေရာကို ပို့ပေးရမလဲဆိုတာကို သိနေပါတယ်။
ဒန်မီးယား အပြင်ဘက်က လမ်းကြေးကောက်ဂိတ်တစ်ခုပါ။
အစောင့်တွေကလည်း တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို အဲဒီမှာ လာတွေ့မယ်ဆိုတာကို သိထားကြပါတယ်။
ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတော့ နှစ်ယောက်စလုံး အစပိုင်းမှာ မမှတ်မိကြပါဘူး။
လော်န်းက သူတို့ကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်ပေးလိုက်ပါတယ်။
မူရင်းစာရွက်စာတမ်းတွေကို တံဆိပ်ခတ်နှိပ်နေချိန်မှာ မေရီက ရုံးခန်းထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ပို့ဆောင်ရေးစာအုပ်ထဲက အရေးကြီးတဲ့ အပိုင်းတွေကို ကူးယူနေပါတယ်။
သူမ စာမျက်နှာတစ်ခုပေါ်မှာ ငေးပြီး ငြိမ်သက်နေတာကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
“ဘာလဲ”
“နှစ်ဆယ့်ခြောက်ယောက်”
“မနက်ခင်းက ပြောင်းရွှေ့တာလား”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“သူတို့တွေကို အဲဒီလမ်းကြေးကောက်ဂိတ်ကိုပဲ အရင်ကတည်းက သတ်မှတ်ပေးထားပြီးသား ဖြစ်နေတယ်”
ကျွန်တော် ရုံးဝင်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆို အဲဒီလှည်းက စောစောထွက်သွားတာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ငါတို့ ရောက်လာလို့ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
လော်န်းက ကျွန်တော့်နောက်ကနေ ဝင်လာပါတယ်။
“လမ်းကြေးကောက်ဂိတ်က ကျွန်မရဲ့ နယ်မြေအပိုင်ထဲမှာ ရှိပါတယ်။ အဲဒါကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် ရဲမေလေးယောက်နဲ့ ရဲအရာရှိတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်ပြီ”
“လုံလောက်ပါ့မလား”
“လူရှင်းနေတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုကို လုံခြုံအောင် လုပ်ဖို့ဆိုရင်တော့ ဟုတ်ပါတယ်။ လက်နက်ကိုင် အုပ်စုတစ်စုနဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုရင်တော့ မသေချာဘူး”
သူမက အသစ်လုပ်ထားတဲ့ အမိန့်စာကို မေရီရဲ့ မိတ္တူတွေဘေးမှာ ချလိုက်ပါတယ်။
“ရီးလ်ဖုဒ် က ကျွန်မရဲ့ ပုံမှန်နယ်မြေအပိုင် အပြင်ဘက်မှာ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြောင်းရွှေ့မှုက ဒီကနေ စတင်တာဖြစ်လို့ ဒီမှာပဲ ရပ်တန့်နိုင်ပါတယ်”
အယ်လစ္စတားက လမ်းမြေပုံပေါ်ကို ကိုင်းပြီး ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် လမ်းမခွဲခင်မှာပဲ လမ်းကို စောင့်ကြမယ်”
လော်န်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
“လမ်းကြေးကောက်ဂိတ် အလွန်မှာ ချိန်ခွင်ကြီးတစ်ခု ရှိတယ်။ လေးလံတဲ့ လှည်းတိုင်း အဲဒါကို ဖြတ်သွားရလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် အပြင်ဘက်က မှေးမှိန်လာတဲ့ အလင်းရောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်လောက်ဝေးလဲ”
“ကောင်းတဲ့ မြင်းတစ်ကောင်နဲ့ဆိုရင် နှစ်နာရီကြာတယ်”
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ ထွက်ရမယ်”
အယ်လစ္စတားက ကျွန်တော့်ကို သေချာ စိုက်ကြည့်ပါတယ်။
“ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်မယ့်သူတွေ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ သိပြီးသွားမှပေါ့”
ကျွန်တော် ငြင်းချင်နေမိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ ခေါ်သွားလို့ရမယ့် လူဦးရေကို ရေတွက်နေတုန်း ကျွန်တော် ငြိမ်ငြိမ်လေး စောင့်နေလိုက်ပါတယ်။
အဲဒါက ကြီးမားတဲ့ လူဦးရေတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ လုံလောက်အောင်တော့ ဖြစ်ရပါလိမ့်မယ်။
ဒန်မီးယားကနေ မထွက်ခွာခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့က လူနှစ်ဆယ့်ခြောက်ဦးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်။
သူတို့တွေက အရှေ့ဘက် တံတိုင်းနားက ကုန်လှောင်ရုံရှည်ကြီးထဲမှာ ရှိနေကြတာပါ။
စာရင်းဇယားထဲမှာတော့ အဲဒါကို ပိုလျှံနေတဲ့ ပစ္စည်းတွေ သိုလှောင်တဲ့နေရာလို့ ရေးထားပါတယ်။
မေရီက သူမရဲ့ မှတ်စုတွေထဲက အဲဒီဖော်ပြချက်ကို ဖြတ်ချလိုက်ပါတယ်။
လူ နှစ်ဆယ့်ခြောက်ယောက်က ခုံတန်းတွေနဲ့ ገለባခင်းထားတဲ့ ဖျာတွေပေါ်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေကြပါတယ်။
တချို့က ဘဲလ်ခရော့စ် ကနေ ခေါ်လာတာတွေ ဖြစ်ပြီး၊
တချို့ကျတော့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ အနီးအနားက ရွာတွေကနေ ရောက်လာကြတာပါ။
လူနှစ်ယောက်ကတော့ သူတို့ရဲ့ လက်တွေကို ပတ်တီးစည်းထားကြပါတယ်။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူမရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်နဲ့ ထိုင်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြောင်းရွှေ့မှု မှတ်တမ်းထဲမှာတော့ သူမကို မှီခိုသူ မရှိဘဲ လုပ်အားကောင်းတဲ့ အလုပ်သမားတစ်ယောက်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။
မေရီက အဲဒီကလေးမလေးအကြောင်း မေးတဲ့အခါ အမျိုးသမီးက ကလေးမလေးကို ပိုပြီး ရင်ခွင်ထဲ တိုးဖက်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မ တူမလေးပါ”
“ခင်ဗျားနာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
“အန်ဝန်ပါ”
“သူ့နာမည်ကရော”
“လက်တီပါ”
မေရီက နှစ်ခုစလုံးကို ရေးမှတ်လိုက်ပါတယ်။
အမျိုးသမီးက သူမရဲ့ ဘောပင်ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“ဒီကလေးမလေးက သီးသန့် ခရီးသွားရမယ်လို့ သူတို့ ပြောခဲ့တယ်”
“ဒီညတော့ သူ သီးသန့် ခရီးသွားရမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး” လို့ မေရီက ပြောပါတယ်။
သူမရဲ့ အသံက ကျိုးပဲ့တော့မလို ဖြစ်နေတာမျိုးကို ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရတာပါပဲ။
ကျွန်တော် နောက်ကို ဆုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမကို အလုပ်ဆက်လုပ်ခွင့် ပေးလိုက်ပါတယ်။
ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းတွေက အရေးကြီးပါတယ်။
သူမ လူတွေကို ပေးခိုင်းခဲ့တဲ့ နာမည်တွေကလည်း အရေးကြီးပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ လူနှစ်ဆယ့်ခြောက်ဦးစလုံးရဲ့ အများစုကတော့ ပွင့်နေတဲ့ တံခါးပေါက်ကြီးဘက်ကိုပဲ ဆက်ပြီး ငေးကြည့်နေကြဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
မနက်ကျရင် ဘယ်ကိုသွားရမယ်ဆိုတာကို သူတို့တွေကို ပြောထားပြီးသားပါ။
အဲဒါတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာကို သူတို့တွေ အခုထိ မယုံကြည်နိုင်သေးပါဘူး။
လော်န်းက လှောင်ရုံအစောင့်တွေကို ဖယ်ရှားခိုင်းလိုက်ပါတယ်။
မြို့ရဲ့ ကင်းစောင့်တွေက ရုံးဝင်းအပြင်ဘက်မှာ အစားထိုးဝင်ရောက်လာကြပြီး အပြင်ဘက်ကို မျက်နှာမူကာ စောင့်ကြပ်နေကြပါတယ်။
စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကနေ အစားအစာတွေ သယ်လာပေးပါတယ်။
ဘက်ဆာရဲ့ ညီမက သင့်တော်တဲ့ ဈေးနှုန်းနဲ့ပဲ ရောင်းချပေးပြီး လူတွေ တောင်းဆိုတာထက် ပိုများတဲ့ ဇွန်းတွေကို ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
နောက်မှ သူမနဲ့ သွားတွေ့ဖို့ ကျွန်တော် မှတ်စုရေးမှတ်ထားလိုက်ပါတယ်။
မထွက်ခွာခင်မှာပဲ မေရီကို ရုံးခန်းစားပွဲမှာ ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
“မင်း ကျန်ခဲ့မှာပေါ့”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“ဒီလူတွေ ရုံးဝင်းနဲ့ နောက်ထပ် ဖြစ်လာမယ့် အရာတွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားအောင် တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ထိန်းထားပေးရဦးမယ်လေ”
“ဂရေးကိပ်ကို သတင်းပို့လိုက်ပါ”
“စတုန်းဖို့ဒ် ကို သတင်းပို့ဖို့ မြင်းစီးသမားတစ်ယောက် သွားနှင့်နေပါပြီ။ အဲဒီက တံခါးစောင့်က မက်ဆေ့ချ်ကို ဆက်လက် ပို့ပေးပါလိမ့်မယ်”
အက်ဗလင် က အဲဒါကို လက်ခံရရှိလိမ့်မယ်။
ချက်ချင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ပြင်ဆင်မှုတွေ စတင်ဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ရောက်လာမှာပါ။
မေရီက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းနေတဲ့ လူတွေကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပေးပါ”
“ကြိုးစားပါ့မယ်”
“အသက်ရှင်လျက်နဲ့ပေါ့”
“သိပါတယ်”
သူမရဲ့ နားရွက်တွေ အနည်းငယ် ညှိုးကျသွားပါတယ်။
“ကျွန်မလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သတိပေးနေတာပါ”
ကျွန်တော် သူမရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို လက်တင်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် အယ်လစ္စတားက တံခါးပေါက်ကနေ လှမ်းအော်ပါတယ်။
အချိန်ကျပြီလေ။
လမ်းကြေးကောက်ဂိတ်က စိုစွတ်နေတဲ့ သိုးမွှေးနံ့နဲ့ မီးခိုးဟောင်းနံ့တွေ ထွက်နေပါတယ်။
လော်န်းရဲ့ အရာရှိက ကျွန်တော်တို့ထက် အရင် ရောက်နှင့်နေပါပြီ။
သူက စာရေးနှစ်ယောက်၊ မီးဖိုပေါ်က ရေနွေးအိုးတစ်လုံးနဲ့ နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်း ခရီးသည်တွေရဲ့ နာမည်တွေ ပါရှိတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်။
စာရေးတစ်ယောက်ကတော့ စောင်တင်ပို့မှုတစ်ခုကို စောင့်နေတာဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။
စာရွက်စာတမ်းတွေက အဲဒီလို ဆက်ပြောဖို့အတွက် ခက်ခဲအောင် လုပ်ထားပါတယ်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ လမ်းမကြီးက မတ်စောက်တဲ့ ကမ်းပါးယံနဲ့ တူးမြောင်းကြားမှာ တည်ရှိနေပါတယ်။
ချိန်ခွင်ကြီးက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ကျောက်တုံး ရေတံခွန်ကြီးတစ်ခုရဲ့ အလွန်မှာ တည်ရှိနေပါတယ်။
လှည်းတစ်စီးအတွက် အဲဒါကို ရှောင်သွားဖို့ လွယ်ကူတဲ့ နည်းလမ်း မရှိပါဘူး။
အယ်လစ္စတားက ဘယ်သူ့ကိုမှ မချထားခင်မှာ မြေပြင်ကို လမ်းလျှောက် စစ်ဆေးပါတယ်။
ရဲမေနှစ်ယောက်က လမ်းကြေးကောက်ဂိတ်မှာ ဆက်ပြီး ရှိနေပါတယ်။
ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အထဲမှာ ဒါမှမဟုတ် ကျောက်တုံးတံတိုင်းရဲ့ နောက်ဘက်မှာ စောင့်နေကြပါတယ်။
မယ်လိုဒီက လမ်းကို စောင့်ကြည့်ဖို့အတွက် ကမ်းပါးယံပေါ်ကို တက်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် မြင်းတွေကို အမိုးအကာအောက်ကို ပို့ပေးဖို့ ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။
ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော့်ကို ပုန်းခိုနေဖို့ မပြောပါဘူး။
ကျေးဇူးတင်စရာပါပဲ။
ခြုံပုတ်တစ်ခုနောက်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေနဲ့ လိုက်ဖက်အောင် နေဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလိမ့်မယ်လေ။
မိုးချုပ်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော်တို့ အအေးခံပေါင်မုန့်ကို စားသုံးကြပါတယ်။
အဲဒီနောက် ဆက်စောင့်နေလိုက်ပါတယ်။
သန်းခေါင်ယံလောက်မှာ မယ်လိုဒီ ပြန်ရောက်လာပါတယ်။
“ဘာမှ မရှိသေးဘူး”
“နွေးနွေးထွေးထွေး နေလိုက်ပါ” လို့ အယ်လစ္စတားက ပြောပါတယ်။
“ကျွန်မ နွေးပါတယ်”
သူမရဲ့ ပုခုံးတွေပေါ်မှာ နှင်းတွေ အရည်ပျော်ကျလာနေပါတယ်။
သူမကို သူ လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
သူမက မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်နေပါတယ်။
မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါဘူး။
အဲဒီနောက် သူမက ကျွန်တော့်ဘက်ကို ကိုင်းလာပါတယ်။
“မေရီက သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေအားလုံးကို မှတ်မိနေမှာပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
“ရာနဲ့ချီရှိရင်တောင်မှပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
သူမ လက်အိတ်တစ်ဖက်ကို ချွတ်လိုက်ပါတယ်။
“လှည်းပေါ်က အမျိုးသမီးအကြောင်းကိုပဲ ဆက်တွေးနေမိတယ်”
“ငါလည်း အဲဒါပဲ တွေးနေတာ”
“သူမရဲ့ ကလေးကို ခေါ်သွားမလားလို့ သူ မေးတာ။ ကျွန်မတို့ သူမကို နာကျင်အောင် လုပ်မလားလို့ မမေးဘူး”
ကျွန်တော် မီးဖိုကို စိုက်ကြည့်နေမိပါတယ်။
မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ တံတောင်ဆစ်တွေကို ဒူးပေါ်တင်လိုက်ပါတယ်။
“တစ်ခုခုကို ရိုက်ချလိုက်ချင်မိတယ်”
အယ်လစ္စတားက သူမကို ပေါင်မုန့်တစ်ခြမ်း ထပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“မနက်စာကစပြီး လုပ်လိုက်လေ”
“မနက်မှ မဟုတ်တာ”
“ဒါဆိုရင် အချိန်ဇယားထက် စောပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ စားလို့ရတာပေါ့”
သူမ အဲဒါကို လက်ခံလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ရယ်မိမလို ဖြစ်သွားပါတယ်။
အဲဒါကြောင့် သူ အဲဒီလို ပြောလိုက်တာ ဖြစ်မှာပါ။
တခြားနေရာမှာတော့၊ ကျွန်တော်တို့ လမ်းကြေးကောက်ဂိတ် မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်နေကြချိန်မှာ ဟယ်လင်နာ က စိန့်အော်ရပ်စ် ရတ်စ် ဆီကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါတယ်။
အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ကျွန်တော် နောက်မှ သိခဲ့ရတာပါ။
အက်ဗလင် က အချို့ကို ပြောပြပါတယ်။
ကျန်တာတွေကိုတော့ သူမရဲ့ အမေက ရှေ့လှေကားထစ်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အမြင်အချို့အပြင် ကျန်တာတွေကိုပါ ထည့်ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
အိမ်က မူလ တင်ပြချက်ထဲမှာ ပါတာထက် ပိုပြီး ကြီးမားပါတယ်။
မြင်းဇလုပ်ဟောင်း တစ်ခုကို အကာအရံ လုပ်ထားပါတယ်။
သစ်သားအဆောက်အအုံ အသစ်နှစ်ခုက မီးဖိုချောင်ဥယျာဉ်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေပါတယ်။
ဝင်ပေါက်ဘေးမှာ ခေါင်းလောင်းတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပါတယ်။
ဟယ်လင်နာ ကိုယ်တိုင် ခေါင်းလောင်းကို တီးလိုက်ပါတယ်။
တံခါးလာဖွင့်ပေးတဲ့ အိမ်တော်ထိန်းက သူမရဲ့ နာမည်ကို မှတ်မိသွားပြီး ထင်ရှားစွာပဲ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားပါတယ်။
သူမက အမိုးကို ပြဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။
သူမက ရန်ပုံငွေစာရင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဆင်မပြေတဲ့ အလည်အပတ် ခရီးတစ်ခုကို မျှော်လင့်ထားတဲ့ ခရိုင်အကြီးအကဲကို သူမရဲ့ ဒေသခံ အစောင့်အကြပ်တွေက ခေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
ဒုတိယမြောက် သော့ခတ်ထားတဲ့ ဧည့်ခန်းမကြီးကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ အဲဒါက တခြားအရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပါတယ်။
အထဲမှာ ကလေးတွေ ရှိနေပါတယ်။
တချို့က မကျန်းမာကြပါဘူး။
တချို့ကတော့ ရိုးရိုးလေးပဲ ပိတ်လှောင်ခံထားရတာပါ။
သူတို့ကို နံပါတ်တပ်ထားတဲ့ படுக்கೆတွေမှာ ချထားပေးပါတယ်။
အချို့တွေရဲ့ အဝတ်အစားတွေမှာ သေးငယ်တဲ့ အထည်တံဆိပ်လေးတွေ ချည်နှောင်ထားပါတယ်။
ဟယ်လင်နာက သူမနဲ့ စကားပြောမယ့် ပထမဆုံး ကလေးမလေးရဲ့ ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်ပါတယ်။
“သမီး နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
ကလေးမလေးက နံပါတ်တစ်ခုကို ပြောပါတယ်။
ဟယ်လင်နာက ထပ်မံ မေးမြန်းပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကလေးမလေးက နာမည်ကို တိုးတိုးလေး ပြောပြပါတယ်။
အကြီးအကဲက တံခါးတွေကို ဖွင့်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။
ဘယ်သူ့ကိုမှ မှတ်တမ်းတွေ ဒါမှမဟုတ် နေထိုင်သူတွေကို ဖယ်ရှားခွင့် မပေးပါဘူး။
ကုထုံးဆရာက စစ်ဆေးမှုတွေကို စတင်ပါတယ်။
ဟယ်လင်နာက ဧည့်ခန်းမထဲမှာ ဆက်ပြီး ရှိနေပါတယ်။
သူမက အမိုးကို အများကြီး နောက်ကျမှသာ စစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်။
သစ်ပင်ကောက် လှည်းတွေက မနက်မလင်းခင်မှာ ချိန်ခွင်ကြီးဆီကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။
သုံးစီးပါ။
အလွတ်တွေပါ။
မြင်းစီးအစောင့် ရှစ်ယောက်က လိုက်ပါလာပါတယ်။
မယ်လိုဒီက ကမ်းပါးယံပေါ်ကနေ အချက်ပြပါတယ်။
အယ်လစ္စတား ထရပ်လိုက်ပါတယ်။
“နေရာယူကြ”
လမ်းကြေးကောက်ဂိတ် ရဲမေက မီးအိမ်ကို ကိုင်ပြီး လမ်းမပေါ်ကို ထွက်လာပါတယ်။
ပထမဆုံး လှည်းသမားက အရှိန်လျှော့လိုက်ပါတယ်။
“ပုံမှန် စစ်ဆေးဖို့ပါ” လို့ ရဲမေက လှမ်းအော်ပါတယ်။ “ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပို့ဆောင်ရေး အခွင့်အာဏာကို ပြပါ”
ဦးဆောင်တဲ့ မြင်းစီးသူ ရှေ့ကို တိုးလာပါတယ်။
သူက သားမွှေးစွပ်ထားတဲ့ ဝတ်ရုံနဲ့ ဈေးကြီးတဲ့ လက်ကိုင်ပါတဲ့ ဓားတစ်လက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပါတယ်။
“တံတားကို ရှင်းပေးပါ”
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ပြပါ”
မြင်းစီးသူက လမ်းကြေးကောက်ဂိတ်ဘက်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
သူ တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားပါတယ်။
ခြေရာတွေ အရမ်းများနေပါတယ်။
မြင်းတွေက မြင်ကွင်းကနေ ပျောက်နေပါတယ်။
တစ်ခါတလေ မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားတဲ့လူက မှားနေလို့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ဓားဆီကို လက်လှမ်းလိုက်ပါတယ်။
အယ်လစ္စတားက အမြင်အာရုံထဲကို ရောက်လာပါတယ်။
“လက်ကို အဲဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါ”
ကျန်တဲ့ မြင်းစီးသူတွေ ပြန့်သွားကြပါတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ဘေးကနေ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီလူက ကျွန်တော့်ရဲ့ သာမန်ကုတ်အင်္ကျီကို ကြည့်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် အယ်လစ္စတားကို ကြည့်ပါတယ်။
“ဒီမှာ ဘယ်သူက အမိန့်ပေးတာလဲ”
“တရားသူကြီးရဲ့ အမိန့်က ဒီလမ်းကို အမိန့်ပေးတာပါ” လို့ အယ်လစ္စတားက ပြောပါတယ်။
သူက တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားတဲ့ စာရွက်စာတမ်းကို ထောင်ပြပါတယ်။
“ပြောင်းရွှေ့မှုကို ဆိုင်းငံ့ထားလိုက်ပြီ။ မြင်းပေါ်က ဆင်းစမ်း”
မြင်းစီးသူက အေးစက်စက်နဲ့ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းကို အနှောင့်အယှက် ပေးနေတယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျားတို့ သိကို မသိတာပါ”
“အဲဒါကတော့ လူတိုင်းရဲ့ အကြိုက်ဆုံး အဖြေ ဖြစ်နေပုံပါပဲ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျွန်တော့်ဆီကို ရောက်လာပါတယ်။
အဲဒီနောက် ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ဝါးပေါ်မှာ နိုင်ငံတော် တံဆိပ် ပေါ်လာပါတယ်။
အပြုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
မြင်းစီးသူတွေထဲက တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ မြင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပါတယ်။
“နောက်ကို ဆုတ်!”
ဒုတိယ လှည်းနောက်ဘက်ကနေ လက်သည်းလေးတွေ ထွက်လာပါတယ်။
မယ်လိုဒီက ကမ်းပါးယံပေါ်ကနေ အော်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် လေကို လမ်းမပေါ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပါတယ်။
မြားတံက ကျောက်တုံးတံတားကို ထိမှန်သွားပါတယ်။
မြင်းတွေ ထကြွလာပါတယ်။
ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ တစ်ကောင်က တူးမြောင်းထဲကို ကျသွားမလားလို့ ကျွန်တော် ထင်လိုက်မိပါတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ အလေးချိန်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ပါတယ်။
အယ်လစ္စတား လှုပ်ရှားလိုက်ပါတယ်။
ဦးဆောင်တဲ့ မြင်းစီးသူရဲ့ ဓားက သူ့ရဲ့ဓားနဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ အချိန်မီ ထွက်လာပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ နောက်ဘက်မှာ အစောင့်နှစ်ယောက်က ကွေ့ခေါက်တဲ့နေရာဆီကို မြင်းကို အမြန် မောင်းသွားကြပါတယ်။
မယ်လိုဒီက ကမ်းပါးယံပေါ်ကနေ သူတို့ရဲ့ ရှေ့လမ်းမပေါ်ကို ခုန်ဆင်းလိုက်ပါတယ်။
မြင်းတွေရဲ့ အောက်တည့်တည့်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။
မြင်းစီးသူတွေ ရပ်သွားအောင် လုံလောက်တဲ့ အကွာအဝေးမှာပါ။
တစ်ယောက်က သူမကို ရှောင်ပြီး လှည့်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။
သူမက သူ့ရဲ့ဓားပြားနဲ့ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ လက်နက် လွတ်ကျသွားပါတယ်။
ဒုတိယတစ်ယောက်က ရပ်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် လှည်းတွေနောက်ဘက်မှာ ကျောက်တုံး တောင်ကုန်းငယ်လေး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပါတယ်။
ဘီးတွေ ဖြတ်မသွားနိုင်လောက်ရုံလေး မြင့်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ပစ်ခတ်ခဲ့တဲ့ လူဆီကနေ လက်သည်းကို ဆွဲယူလိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ဗလာဖြစ်နေတဲ့ လက်တွေကို သူ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“အဲဒီမှာပဲ ငြိမ်နေစမ်း” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
တစ်ခါလောက်တော့ လူတွေက ချက်ချင်း နားထောင်ကြပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဘေးက တိုက်ပွဲကတော့ အယ်လစ္စတားရဲ့ ဓားက ဦးဆောင်တဲ့ မြင်းစီးသူရဲ့ လည်ပင်းနားမှာ ရောက်နေတာနဲ့ ပြီးဆုံးသွားပါတယ်။
တစ်ိုက်ပွဲလုံးက တစ်မိနစ်တောင် မပြည့်ဘဲ ပြီးသွားပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးကတော့ အဲဒါ ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတာကို နားလည်ဖို့ အချိန် အများကြီး ပိုယူခဲ့ရပါတယ်။
ရဲမေတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ဖျံမှာ ပြတ်ရှရာတစ်ခု ပါလာပါတယ်။
မြင်းစီးသူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း ကျိုးသွားပါတယ်။
မြင်းတစ်ကောင်ရဲ့ ခွာပြုတ်သွားပါတယ်။
အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ မြင်နိုင်တဲ့ ထိခိုက်မှုတွေပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ လူတိုင်းကို အထဲကို ဒါမှမဟုတ် အမိုးအကာအောက်ကို ခေါ်လာခဲ့ပြီး ကုထုံးဆရာအတွက် မြင်းစီးသမားတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်ပါတယ်။
ဦးဆောင်တဲ့ အစောင့်က သူ့ကိုယ်သူ ကပ္ပတိန် ဆော်န် လို့ ခေါ်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ အလုပ်ရှင်နဲ့ ဆက်သွယ်ပေးဖို့ သူ တောင်းဆိုပါတယ်။
“ဘယ်သူလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
သူ ဘာမှ မပြောပါဘူး။
ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ ရှေ့မှာ ထိုင်နေပါတယ်။
သူ့ရဲ့ လက်တွေကို ချည်နှောင်ထားပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ဝတ်ရုံက သူ့ဘေးက ခုံတန်းပေါ်မှာ ရှိနေပြီး ဈေးကြီးတဲ့ အနားသတ်တွေမှာ ရွှံ့တွေ စွန်းထင်းနေပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူတွေကို စုဆောင်းနေတာလဲ”
“စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ အလုပ်သမားတွေပါ”
“သူတို့က စာချုပ်တွေကို သဘောတူခဲ့လို့လား”
“သူတို့ရဲ့ သက်သာချောင်ချိရေး အသုံးစရိတ်တွေက ဖြေရှင်းချက် လိုအပ်လို့ပါ”
“သူတို့ရဲ့ လုပ်အားနဲ့ပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“အဲဒါဆို ကလေးတွေကရော”
“မှီခိုသူတွေကို တည်းခိုဖို့ နေရာ ပေးထားပါတယ်”
လက်တီကို ပွေ့ဖက်ထားတဲ့ အန်ဝန်ကို ကျွန်တော် တွေးမိပါတယ်။
လှည်းပေါ်က အမျိုးသမီးကို တွေးမိပါတယ်။
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူတို့ ထွက်သွားနိုင်မှာလဲ”
ဆော်န်က မျက်နှာလွှဲလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် စောင့်နေပါတယ်။
သူ ပြန်မဖြေပါဘူး။
အယ်လစ္စတားက ပြန်လည်ရရှိခဲ့တဲ့ ပို့ဆောင်ရေး အိတ်ကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်လိုက်ပါတယ်။
အထဲမှာ အမိန့်စာတွေ၊ ငွေပေးချေမှု రਸੀဒ်တွေနဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ စာအုပ်ငယ် တစ်အုပ် ပါရှိနေပါတယ်။
နာမည်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။
နံပါတ်တွေပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဒီနံပါတ်တွေက ဒန်မီးယားရဲ့ ထွက်ခွာမှုတွေကို ရီးလ်ဖုဒ်ရဲ့ လက်ခံတဲ့ ရုံးဝင်းတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ပေးနေပါတယ်။
ရက်စွဲတွေ။
တာဝန်ပေးအပ်မှုတွေ။
ဈေးနှုန်းတွေ။
မေရီက အဲဒါတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော် ဒေါသကြောင့် တခြားအရာတစ်ခုကို မလုပ်မိခင်မှာ အိတ်ကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
“ခင်ဗျား တရားသူကြီးနဲ့ စကားပြောရလိမ့်မယ်”
ဆော်န်က နောက်ဆုံးမှာ ပြန်လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“လှည်းသုံးစီးကို ရပ်လိုက်လို့ ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီလို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
အဲဒါက သူ့ကို အံ့သြသွားစေပုံပါပဲ။
“လူနှစ်ဆယ့်ခြောက်ယောက် သူတို့ထဲမှာ ပါမသွားတော့ဘူးဆိုတာကို ဆိုလိုတာလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်”
နေ့လယ်ပိုင်း အလွန်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဒန်မီးယားကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ရုံးဝင်းကြီးက ထူးခြားနေပါတယ်။
မြို့ရဲ့ ကင်းစောင့်တွေအောက်မှာ တံခါးတွေ ပွင့်လျက်သား ရှိနေပါတယ်။
မိုးကာအောက်မှာ အစားအစာ စားပွဲတွေကို ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။
လူတွေက တန်းစီနေမယ့်အစား အုပ်စုလိုက် ထိုင်နေကြပါတယ်။
မေရီက ရုံးခန်းထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ကို လာတွေ့ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပို့ဆောင်ရေးအိတ်ဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်သွားပါတယ်။
“မှတ်တမ်းတွေလား”
“ပြီးတော့ လက်ခံတဲ့ ကပ္ပတိန်လည်း ပါတယ်”
သူမ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် မယ်လိုဒီက ရှေ့ကို တိုးလာပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပါတယ်။
မေရီက အံ့သြသွားတာကြောင့် တောင့်တင်းသွားပါတယ်။
ခဏလေးပါပဲ။
အဲဒီနောက် သူမ ပြန်ဖက်ထားလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သူတို့ကို ထားခဲ့ပြီး လော်န်းကို သွားရှာခဲ့ပါတယ်။
တရားသူကြီးက အိပ်စက်ရသေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူ့ရဲ့ စားပွဲခုံပေါ်မှာ အမိန့်စာတွေ ပြည့်နေပါတယ်။
သူက အယ်လစ္စတားရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီး၊ အကျဉ်းသားတွေရဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို စစ်ဆေးကာ ကပ္ပတိန် ဆော်န်ရဲ့ နာမည်ကို ကြီးထွားလာတဲ့ စာရင်းထဲမှာ ထည့်သွင်းလိုက်ပါတယ်။
“ရီးလ်ဖုဒ် လက်ခံရေး ဝန်ထမ်းတွေအတွက် ဖမ်းဝရမ်း တောင်းဖို့ လုံလောက်တဲ့ အချက်အလက်တွေ ငါတို့မှာ ရှိနေပြီ” လို့ သူမ ပြောပါတယ်။
“ဘယ်သူ့ဆီကနေလဲ”
“မြောက်ဘက်နယ်မြေ တရားသူကြီးဆီကပါ။ ငါ့ရဲ့ တံဆိပ်နဲ့အတူ မိတ္တူတွေကို ပို့လိုက်မယ်”
“ဘယ်လောက် ကြာမလဲ”
“ငါ လိုချင်တာထက်တော့ ပိုကြာလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် ရုံးဝင်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ”
“သက်သေတွေကို ကာကွယ်ပါ။ သက်သေအထောက်အထားတွေကို ထိန်းသိမ်းပါ။ ဒါက ဖန်တီးထားတာပါလို့ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်အောင် လုပ်ပါ”
မေရီက စာမျက်နှာအသစ် တစ်ခုကို ကိုင်ပြီး ဝင်လာပါတယ်။
“ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ရှာတွေ့နိုင်တဲ့ မိသားစုတွေကို ပြန်လည် ပေါင်းစည်းပေးမယ်”
ညနေစောင်းလောက်မှာ အက်ဗလင်ရဲ့ မက်ဆေ့ချ် ရောက်ရှိလာပါတယ်။
ကြိုးထုပ်ကို ဖြုတ်မပြီးခင်မှာတင် သူမရဲ့ လက်ရေးကို ကျွန်တော် မှတ်မိလိုက်ပါတယ်။
ဂရေးကိပ်မှာ အပို အခန်းတွေကို ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။
စတုန်းဖို့ဒ် က ခရီးသွားနိုင်တဲ့ ပထမဆုံး မိသားစုတွေအတွက် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရောက်လာတဲ့အခါ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ခရီးစဉ်အတိုင်း သွားလာဖို့ သဘောတူညီခဲ့ပါတယ်။
ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရေးကိပ်ကို လာဖို့ အတင်းအကျပ် မလုပ်ခိုင်းပါဘူး။
အခြားနေရာတွေမှာ လုံခြုံတဲ့ အိမ်တွေ ရှိတဲ့သူတွေကတော့ အဲဒီနေရာကို ရောက်ဖို့ အကူအညီ ရရှိမှာပါ။
အဲဒီနောက် နောက်ထပ် စာပိုဒ်ကို ကျွန်တော် ရောက်သွားပါတယ်။
ဟယ်လင်နာက ဒေသခံ အကြီးအကဲနဲ့အတူ စိန့်အော်ရပ်စ် ရတ်စ် ကို လုံခြုံအောင် လုပ်ထားခဲ့ပါတယ်။
ကလေး ၃၁ ယောက်။
လူကြီး ၁၇ ယောက်။
ကုထုံးဆရာတွေက သူတို့ကို ကုသပေးနေပါတယ်။
မှတ်ပုံတင်တွေက ပျက်စီးမသွားပါဘူး။
အချို့တွေမှာ နာမည်တွေ ပါရှိပါတယ်။
ကျွန်တော် ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။
ခဏလောက်တော့ အခန်းထဲမှာ တွေဝေသွားပါတယ်။
အားလုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
အားလုံးနီးပါးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ နာမည်တွေပါ။
စာမျက်နှာကို ကျွန်တော် ထပ်ဖတ်လိုက်ပါတယ်။
အောက်ဆုံးမှာ အက်ဗလင်က ကျွန်ტော့်အတွက် သီးသန့် စာကြောင်းအချို့ကို ထည့်ရေးထားပါတယ်။
အမေက ကျန်းမာပါတယ်။ သူက စာရေးသုံးယောက်ကို ကြောက်လန့်စေခဲ့ပြီး မီးဖိုချောင်ကို ပြန်လည် စီစဉ်နေပါတယ်။
သားအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။
ထွက်သွားတုန်းက ပါသွားတဲ့ အစိတ်အပိုင်းအားလုံးနဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့ပါ။
ကျွန်တော် တစ်ချက် တုန်ယင်စွာနဲ့ ရယ်မိလိုက်ပါတယ်။
မေရီက မော့ကြည့်ပါတယ်။
“ဘာလဲ”
“ဟယ်လင်နာက တခြား မီးဖိုချောင် တစ်ခုကို ထပ်ပြီး ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီ”
“အဲဒီ အိမ်တော်ထိန်းတော့ ဆိုးလိုက်တာ”
ကျွန်တော် သူမကို တရားဝင် စာမျက်နှာတွေကို ပေးလိုက်ပါတယ်။
နောက်ဆုံး စာမျက်နှာကိုတော့ သိမ်းထားလိုက်ပါတယ်။
ညစာ မစားခင်မှာ ပထမဆုံး ချိတ်ဆက်မှု ရောက်ရှိလာပါတယ်။
မရိုး ရဲ့ စာရင်းထဲမှာ အန်ဝန် လို့ ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ သူမရဲ့ တူမ လက်တီ ရဲ့ နာမည်တွေ ပါရှိနေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပါပြီ။
အခုတော့ စိန့်အော်ရပ်စ် ရတ်စ် ရဲ့ မှတ်ပုံတင်မှာ လက်တီရဲ့ အဖေ ပါရှိနေပါတယ်။
အသက်ရှင်နေပါတယ်။
ခြေထောက် ဒဏ်ရာ ရောင်ရမ်းမှုကနေ ပြန်လည် သက်သာလာနေတဲ့ ဧည့်ခန်းမ တစ်ခုမှာပါ။
မေရီက အသက်အရွယ်တွေကို စစ်ဆေးပါတယ်။
ရွာကိုပါ။
အိမ်ထောင်စု အမှတ်အသားကိုပါ။
အဲဒီနောက် သူမ ရုံးဝင်းထဲကို ထွက်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် အကွာအဝေးကနေ လိုက်သွားခဲ့ပါတယ်။
လက်တီက သစ်သားဇွန်းနဲ့ စားနေချိန်မှာ အန်ဝန်က မိုးကာအောက်မှာ ထိုင်နေပါတယ်။
မေရီက သူတို့ရဲ့ ဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်ပါတယ်။
“သတင်းကောင်း ရှိတယ်”
အန်ဝန်က သူမရဲ့ ဇွန်းကို ချလိုက်ပါတယ်။
သူမ သေချာပေါက် လုပ်ပါတယ်။
ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုက နောက်လာမယ့် အရာမှန်သမျှကို ဖျက်ဆီးပစ်မလားဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ပါ။
“ကျွန်မ အစ်ကိုနဲ့ ပတ်သက်လို့လား”
“သူ စိန့်အော်ရပ်စ် ရတ်စ် မှာ ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ယုံကြည်ပါတယ်”
အမျိုးသမီးက စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ပေါ့”
“ကုထုံးဆရာရဲ့ အစီရင်ခံစာအရ သူ ကုသမှု ခံယူနေတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ကိုက်ညီမှုရှိမရှိ အတည်ပြုဖို့အတွက် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ပို့နေပါပြီ”
လက်တီက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“သမီး အဖေလား”
မေရီက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“စစ်ဆေးနေပါတယ်”
“သူ လာလို့ရလား”
“ကုထုံးဆရာက ခရီးသွားလို့ရပြီလို့ ပြောတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ခင်ဗျားတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဆုံတွေ့နိုင်အောင် ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးပါမယ်”
အန်ဝန်က သူမရဲ့ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပါတယ်။
လက်တီက ဇွန်းကို ချလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ပေါင်ပေါ်ကို တက်သွားပါတယ်။
မေရီက သူတို့ရဲ့ ဘေးမှာ ဆက်ပြီး ရှိနေပါတယ်။
သူမ ဘယ်နှစ်ရက် ကြာမယ်ဆိုတာကို ကတိမပေးပါဘူး။
အကြောင်းပြန်စာ မလာမချင်း ခိုင်မာတဲ့ သဲလွန်စတစ်ခုကို သေချာမှုအဖြစ် မပြောင်းလဲပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အန်ဝန်က သူမရဲ့လက်ကို လှမ်းကိုင်တဲ့အခါမှာ သူမ လက်ကို ပေးလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီညမှာတော့ အက်ဗလင်ရဲ့ စာကို ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ထဲမှာ ခေါက်ထည့်ထားရင်း ရုံးခန်းအပြင်ဘက်မှာ ကျွန်တော် ထိုင်နေခဲ့ပါတယ်။
ရုံးဝင်းတစ်ဖက်မှာတော့ လူတွေက ပျောက်ဆုံးနေဆဲဖြစ်တဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ နာမည်တွေကို မေရီကို စတင် ပြောပြနေကြပါတယ်။
သူမက သူတို့ကို နှေးနှေးပြောဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။
ဒုတိယ စာရေးတစ်ယောက်က သူမနဲ့ ပူးပေါင်းလာပါတယ်။
အဲဒီနောက် တတိယတစ်ယောက်ပါ။
စာရင်းက ကြီးထွားလာပါတယ်။
အလုပ်တွေလည်း တိုးလာပါတယ်။
ဒန်မီးယား ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာတော့ ရီးလ်ဖုဒ် က ကျောက် quarries တွေ၊ လက်ခံတဲ့ ရုံးဝင်းတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို ဘယ်တော့မှ မဆပ်နိုင်တဲ့ အကြွေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလို့ရတယ်လို့ ပြောခံထားရတဲ့ လူတွေနဲ့အတူ စောင့်ဆိုင်းနေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ပိုဝေးတဲ့နေရာကို သွားရပါလိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ တံခါးဘေးက လှည်းတွေကတော့ အလွတ်တွေ ဖြစ်နေပါတယ်။
ပြီးတော့ ဒီညမှာတော့ သူတို့တွေ အဲဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး ရှိနေမှာပါ။