အခန်း (၅၁) - သူတို့ ယူဆောင်သွားခဲ့ကြသည့် အမည်များ
ပထမဆုံး အသုံးဝင်သည့် အဖြေကို ပေးနိုင်ခဲ့သူကတော့ ငရုတ်သီးသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ထိုသူကို စောင့်ဆע်နေခဲ့စဉ်က ကျွန်တော် သူလျှိုတစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့မိသည်။
မဟုတ်လျှင်လည်း ကြောက်လန့်နေသော စာရေးလေးတစ်ယောက်။
မဟုတ်ကလည်း ဝတ်ရုံအောက်မှာ စာရင်းဇယား ခိုးဝຸດသယ်လာသူ တစ်ယောက်ယောက်ပေါ့။
သို့သော် ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ ပခုံးကျယ်ကျယ်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ခြင်းတောင်းနှစ်လုံး၊ ကျောကုန်းနာနေသော မြည်းတစ်ကောင်နှင့်အတူ ဂရေးကိပ်၏ မြောက်ဘက်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ လမ်းမကြီး၏ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ သူမ၏ အမြင်ကိုပါ ပြောပြလာခဲ့သည်။
“နောက်ဆုံးတစ်မိုင်က ပိုကောင်းတယ်” သူမက ကျွန်တော်တို့ကို ပြောသည်။ “စမ်းချောင်းမရောက်ခင် လှည့်ရမယ့် အကွေ့ကတော့ မကောင်းဘူး”
ကျွန်တော် မယ်လိုဒီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းက တက်ဆာတို့နှင့် သူတို့၏ ဧည့်သည်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝှိုက်ဖာန်မှ ပြန်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“သူက ဘက်ဆာ တဲ့” မယ်လိုဒီက မိတ်ဆက်ပေးသည်။
“မိတ်ဆက်ပေးတာနဲ့ပဲ ငါ သဘောပေါက်လိုက်ပါတယ်”
“သူက ငရုတ်သီး ရောင်းတယ်”
“ခြင်းတောင်းတွေကို ကြည့်ပြီး ငါ သိလိုက်ပါတယ်”
ဘက်ဆာက လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ လူတွေကို ဘယ်ခေါ်သွားတယ်ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ သိတယ်”
ထိုစကားကြောင့် လမ်းမကြီးအကြောင်း စိတ်ဝင်စားမှု ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် လက်ခံဧည့်ခံရာ အခန်းငယ်လေးထဲတွင် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။
လက်ဖက်ရည် မရောက်လာမီ အက်ဗလင်ကပါ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
မေရီက မာရိုး၏ ထွက်ဆိုချက်စာတမ်းနှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး မှတ်တမ်းမိတ္တူကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ဘက်ဆာက ဖလားကို လှမ်းယူကာ တစ်ငုံသောက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးချက်ငယ်တစ်ခုကို အောင်မြင်သွားသကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ အမုန်းက ဒန်မြားအပြင်ဘက်မှာ ထမင်းဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားတယ်” သူမက စပြောသည်။ “လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အဆင်ပြေတဲ့အချိန်ဆို အဲဒီကို သွားရောင်းတယ်။ ငရုတ်သီး၊ မုန်လာဥနီ၊ ပဲခြောက်တွေပေါ့”
“ဘယ်လောက် မကြာခဏ သွားလဲ” မေရီက မေးသည်။
“ပထမဆုံး ဆောင်းဦးနှင်းကျပြီးကတည်းက နှစ်ခေါက်ရှိပြီ”
“ကယ်ဆယ်ရေးလှည်းတွေကို တွေ့ခဲ့လား”
“လှည်းတွေကိုတော့ မြင်ခဲ့တာပေါ့”
မေရီက အထိမ်းအမှတ်တံဆိပ်ကို သူမ၏ ရှေ့တွင် တင်လိုက်သည်။
“ဒီတံဆိပ် ပါလာတာလား”
ဘက်ဆာက ၎င်းပေါ်သို့ ကိုင်းကြည့်လိုက်သည်။
“အချို့က ပါလာတယ်။ အချို့ကတော့ အပေါ်ကနေ ဆေးသုတ်ဖုံးထားကြတယ်”
“ဘယ်ကို သွားကြတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အရှေ့ဘက်ခြံဝင်းကို အရင်သွားကြတယ်။ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ရေသွယ်မြောင်းဘေးက ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ ကုန်လှောင်ရုံတွေလေ။ နောက်တစ်သုတ် သယ်ဖို့ စီစဉ်နေတုန်း လူတွေကို အဲဒီမှာ ထိန်းသိမ်းထားကြတယ်”
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။
“လူတွေလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကုန်ပစ္စည်းတွေလား”
“လူတွေပါ။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ကြားခဲ့ရတာ”
ဘက်ဆာက သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ဖလားကို ချလိုက်သည်။
“ကလေးတစ်ယောက်က ရေတောင်းနေတယ်။ ခြံဝင်းထဲက လူကလည်း မီးဖိုချောင်စာရင်း ပိတ်ပြီးသွားပြီဖြစ်လို့ ရှေ့ဆက်သွားဖို့ လှည်းသမားကို အမိန့်ပေးနေတာကို ကြားခဲ့ရတယ်”
စားပွဲအောက်တွင် ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်မိသွားသည်။
အက်ဗလင်က သတိထားမိလိုက်သည်။
သူမ၏ ဒူးက ကျွန်တော့်ဒူးကို အသာအယာ ထိကပ်လာသည်။
မေရီက ဆက်လက် မှတ်တမ်းတင်နေဆဲပင်။
“ဘယ်တုန်းက ဖြစ်တာလဲ”
“လွန်ခဲ့တဲ့ ရှစ်ရက်ကပါ”
“လှည်းပေါ်ကနေ ဆင်းသွားတဲ့သူ ရှိလား”
“အချို့ကိုတော့ ကုန်လှောင်ရုံထဲ ခေါ်သွားတယ်။ အချို့ကျတော့ လှည်းပေါ်မှာပဲ ဆက်နေခဲ့ကြတယ်”
“စောင့်ကြပ်နေတဲ့ သူတွေအကြောင်းကို ပြောပြနိုင်မလား”
“ညိုရောင်ဝတ်ရုံတွေ ဝတ်ထားကြတယ်။ အများစုက တုတ်တွေ ကိုင်ထားကြတယ်။ တစ်ယောက်ကတော့ စစ်သားစစ်စစ် ခါးပတ်ပတ်ထားပေမဲ့ ကျွန်မ အသိအမှတ်မပြုနိုင်တဲ့ တံဆိပ်အမှတ်အသားတွေ ဘာမှ မပါဘူး”
သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသော တက်ဆာက စက္ကူစုတ်စလေး တစ်ခုကို ဖြန့်လိုက်သည်။
“ဘက်ဆာက ခြံဝင်းအမှတ်အသားကို မှတ်မိနေတယ်”
အဲဒီအထဲမှာ ဘီးတစ်ဘီးတည်း ကျိုးနေတဲ့ ပုံစံပါရှိနေသည်။
မေရီက ၎င်းကို သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး မှတ်တမ်းစာရွက်နှင့် ယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကန်ထရိုက်တာရဲ့ ဒုတိယအဆင့် တံဆိပ်တုံးပဲ”
ဘက်ဆာက ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
“ငရုတ်သီး ဘယ်သူဝယ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ သတိထားမိတတ်ပါတယ်”
ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်တော် ပြုံးမိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
“လှည်းတွေက ဒန်မြားကနေ ထွက်သွားခဲ့တာလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဘယ်ကိုသွားတာလဲ”
“ကျန်းမာသန်စွမ်းသူတွေကိုတော့ ရေးလ်ဖို့ဒ်ကို ခေါ်သွားတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မအမေ့ဆိုင်မှာ ထမင်းစားရင်း လှည်းသမားတစ်ယောက် ပြောသွားတာကို ကြားခဲ့ရတာပဲ”
မေရီက ထိုအမည်ကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။
“ကျန်တဲ့သူတွေကော”
ဘက်ဆာ တွေဝေသွားသည်။
“စိန့်အိုရာ့စ် ရက်စ်တီ (Saint Orra’s Rest) လို့ ခေါ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကိုတဲ့”
ထိုမေးခွန်းများ မေးနေစဉ်အတွင်း တိတ်တဆိတ် ဝင်လာခဲ့သော ဟယ်လီနာက တံခါးဝအနားတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“အဲဒီအမိုးအတွက် ငွေကြေးစိုက်ထုတ်ပေးခဲ့တာ ငါ့တာဝန်ပဲ”
အခန်းထဲတွင် မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြတော့ပေ။
သူမက မေရီ၏ စာမျက်နှာပေါ်ရှိ အမည်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့ နွေဦးတုန်းကလေ”
ကျွန်တော့်ယောက္ခမသည် ဒေါသထွက်လာသည့်အခါ အသံကျယ်ကျယ်ဆူညံတတ်သူ မဟုတ်ပေ။
သူမသည် ပို၍ စနစ်တကျ၊ တိကျသေချာလာတတ်သူ ဖြစ်သည်။
တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် ကျွန်တော်တို့တွင် အမိုးအတွက် ကျသင့်ငွေတောင်းခံလွှာ၊ မူရင်းအယူခံလွှာ၊ ယုံကြည်သူဘုတ်အဖွဲ့ဝင်များ၏ အမည်များနှင့် လုပ်ငန်းပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော လက်သမားဆရာ၏ လိပ်စာတို့ အစုံအလင် ရရှိသွားခဲ့သည်။
စိန့်အိုရာ့စ် ရက်စ်တီ (Saint Orra’s Rest) ကို လူနာစောင့်ရှောက်ရေး အပန်းဖြေစခန်းတစ်ခုအနေဖြင့် တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အိပ်ရာ ၂၈ လုံး။
ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်း။
ဘုရားကျောင်းငယ်လေး တစ်ကျောင်း။
လူနာများကို မိုးမစိုစေဘဲ ထားရှိနိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည့်အတွက် ဟယ်လီနာ့ထက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ရေးသားထားသော စာတစ်စောင်ကို သူမ ရရှိခဲ့ဖူးသည်။
အက်ဗလင်က သူမဘေးမှနေ၍ ၎င်းကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
“ဒီအိမ်က ပိုင်ရှင်ပြောင်းသွားနိုင်ခြေ ရှိလား”
“ရှိတာပေါ့” ဟု ဟယ်လီနာက ဆိုသည်။ “ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီမှာနာမည်ပါတဲ့ သူတွေကို မစွပ်စွဲခင် အဲဒီလက်သမားနဲ့ ဒေသခံစတီးဝပ်ကို အရင်သွားမေးကြရမှာပေါ့”
သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုနောက်ကွယ်တွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
ကျွန်တော် ကြားနေရသည်။
ဂါရစ်က ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်ကာ ဒေသန္တရမြေပုံကို စစ်ဆေးနေသည်။
“ဒန်မြားရဲ့ အပြင်ဘက် ရပ်ကွက်တွေက ဟတ်ချ် (Harth) မာကွစ် ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ကျရောက်နေတယ်” သူက ပြောသည်။ “ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ ကုန်လှောင်ရုံတွေကိုတော့ ကယ်ရွင် ရဲ့ အကောက်ခွန်ဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ အုပ်ချုပ်တာ”
ကျွန်တော် နဖူးကို လက်ဖြင့် ပွတ်လိုက်သည်။
“အာဏာပိုင်နှစ်ဦးလား”
“ရေသွယ်မြောင်း ကုမ္ပဏီကသာ သူ့ရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲဆိုရင် သုံးဦးပေါ့”
“ဟုတ်မှာပါပဲဗျာ”
လေဒီ ဆာဘင်၏ ကျန်ရစ်ခဲ့သော စာရေး၊ ထံဇီဇီနှင့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ဒန်ဟိုလမ်က လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်သည်။
“ဘုရင့်အကောက်ခွန်ရုံးအတွက်တော့ ကျွန်တော် မပြောတတ်ပါဘူး”
“ခင်ဗျား ဘာလုပ်ပေးနိုင်လဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းကနေ တစ်ဆင့် တောင်းဆိုချက်ကို ပို့ပေးနိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး သိမ်းဆည်းထားဖို့ လိုအပ်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကိုလည်း ဖော်ထုတ်ပေးနိုင်ပါတယ်”
မေရီက မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စာရင်းဇယားတွေလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ခရီးသည်စာရင်းတွေကော”
“ခရီးသည်စာရင်းတွေကို ကြေညာထားခဲ့ရင်ပေါ့”
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဒန်ဟိုလမ်က အနေရခက်ပုံပေါ်နေသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို အပြစ်မတင်လိုပါ။
“မကြေညာထားခဲ့ဘူးဆိုရင်ရော” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ လုပ်ငန်းရှင်က ကုန်ပစ္စည်းစာရင်းကို လိမ်လည်တင်ပြထားတယ်လို့ ဆိုလိုတာပေါ့”
“လူတွေလေ” ဟု မယ်လိုဒီက ပြောလိုက်သည်။
သူက သူမဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“သူတို့တွေက လူသားတွေပါ”
“နားလည်ပါတယ်”
“ဒါဆို အဲဒီအတိုင်း ပြောလေ”
ဒန်ဟိုလမ်က စာရင်းစာရွက်ဆီသို့ အကြည့်ချလိုက်သည်။
“သူတို့ကို တရားဝင် မကြေညာဘဲ လူတွေကို သယ်ဆောင်လာခဲ့တယ်ဆိုရင် စာရင်းဇယားတွေမှာ အဲဒီလူတွေကို ဘယ်လို့ ပို့လိုက်တယ်ဆိုတာကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပါတယ်”
မေရီက သူ့ရှေ့တွင် စာရွက်ဖြူတစ်ရွက် တင်ပေးလိုက်သည်။
“ဘာတွေကို ရှာရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြပါ”
သူ ပြောပြခဲ့သည်။
မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ပါတဲ့ လူတိုင်းဆီကို ဒေါသတကြီး စာတွေ ပို့လိုက်လို့လည်း ရနေတာပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဂါရစ်ကတော့ အဲဒီလို မလုပ်ဖို့ တားမြစ်ခဲ့သည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို သံသယဝင်လို့ မဟုတ်ပါ။
မှားယွင်းတဲ့သူဆီကို သတိပေးလိုက်မိရင် သူတို့ မရောက်သွားခင်မှာပဲ ခြံဝင်းထဲမှာ ဘာမှရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘဲ အကုန်ရှင်းသွားမှာစိုးလို့ ဖြစ်သည်။
“မှတ်တမ်းတွေကို ထိန်းသိမ်းပေးပြီး စစ်ဆေးခွင့်ပြုမယ့် အာဏာပိုင်တစ်ယောက် လိုအပ်တယ်” သူက ပြောသည်။ “ပြီးတော့ စာပို့သူ နောက်တစ်ခေါက် မရောက်လာခင်မှာ အမြန်ဆုံး အရေးယူဆောင်ရွက်နိုင်မယ့်သူလည်း လိုအပ်တယ်”
ဟယ်လီနာက စိန့်အိုရာ့စ် စာကို လက်ဖြင့် အသာတို့လိုက်သည်။
“ငါ ထောက်ပံ့ပေးထားတဲ့ အိမ်ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုခွင့် တောင်းဆိုလို့ ရပါတယ်”
အက်ဗလင်က သူမဆီသို့ လှည့်လာသည်။
“အစောင့်တွေနဲ့ပေါ့”
“အစောင့်တွေနဲ့ပေါ့” ဟု ဟယ်လီနာက သဘောတူသည်။
“ပြီးတော့ ကုသပေးမယ့် ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပါ ထည့်မယ်”
“ဟုတ်ပြီ”
“တွေ့ရှိလာသမျှကို မှတ်တမ်းတင်ပေးမယ့်သူတစ်ယောက်လည်း လိုတယ်”
ဟယ်လီနာ အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ငါနဲ့ အရမ်းတူလာပြီပဲ”
“ဒါက အဆင်မပြေလှဘူးဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်”
“ခဏခဏပဲ”
ကျွန်တော် ဂါရစ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီနေရာကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ”
“ဗေးလ်ဝုဒ်ကနေဆိုရင် အရှေ့ဘက် စာပို့လမ်းမကြီးဆီ ရောက်ဖို့ တစ်ရက်လောက် ကြာမယ်။ ရာသီဥတုသာကောင်းရင် နောက်တစ်ရက်ပေါ့”
လျင်မြန်တယ်လို့ ခံစားရဖို့အတွက်တော့ ကြာလွန်းပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အရေးပါဖို့အတွက်တော့ လုံလောက်တဲ့ အချိန်ပါပဲ။
အစီအစဉ်က ကျွန်တော်တို့ တကယ်သိထားတဲ့ အချက်အပေါ် အခြေခံပြီး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဟယ်လီနာက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အမည်ဖြင့် ဆရာဝန်တစ်ဦး၊ စာရေးတစ်ဦးနှင့် သင့်လျော်သော အစောင့်အရှောက်များနှင့်အတူ စိန့်အိုရာ့စ် ရက်စ်တီ သို့ ခရီးထွက်မည်ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်က သူကိုယ်တိုင်ယုံကြည်ရသူတစ်ဦးမှတစ်ဆင့် ဟတ်ချ် မာကွစ်ထံ ဆက်သွယ်ကာ ချိတ်ပိတ်ထားသော ကုန်လှောင်ရုံများကို စစ်ဆေးရန်နှင့် မှတ်တမ်းများ ဖယ်ရှားခြင်းမပြုရန် အာဏာအပ်နှင်းထားသော တရားသူကြီးတစ်ဦးကို တောင်းခံမည်ဖြစ်သည်။
ဒန်ဟိုလမ်က ဆာဘင်ထံ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသော အစီရင်ခံစာကို ပို့မည်ဖြစ်သည်။
တက်ဆာ၏ ကုန်သည်များက ကုန်လှောင်ရုံများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း သို့မဟုတ် အစောင့်များနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်း မပြုဘဲ လမ်းများကို စောင့်ကြည့်နေကြမည်ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ်က လူဦးရေ ပိုမိုလက်ခံရန် ပြင်ဆင်ထားမည်ဖြစ်သည်။
လူတိုင်း စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးသည်အထိ ကျွန်တော် နားထောင်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျန်ရှိနေသည့် အချက်များအားလုံး၏ အောက်တွင် ကိန်းအောင်းနေသော မေးခွန်းကို ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အကယ်၍ စစ်ဆေးမှုကို ငြင်းဆိုခဲ့ကြရင်ရော”
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ငြင်းဆိုချက်နဲ့အတူ သူတို့ရဲ့ တံဆိပ်တုံးကို ဘယ်သူတွေက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရိုက်နှိပ်ရဲလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိရလိမ့်မယ်”
ဒါက ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့ အဖြေတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ရရှိနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အဖြေပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ပတ်လည်မှာ မြို့တော်က ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဟက်ဆာက ဆေးလ်ဗင်းမှ အစီရင်ခံစာတစ်စောင် ပို့လာခဲ့သည်။
အပေါ်ဘက် ရေနုတ်မြောင်းကို ရှင်းလင်းပြီးပြီဖြစ်ကာ ပြင်ဆင်ထားသည့် ရေစုပ်စက်ကို စမ်းသပ်ခွင့်ပြုရန် သူမက တောင်းဆိုလာခဲ့သည်။
ကောင်စီကလည်း ဆိုင်ခန်းအရွယ်အစားများနှင့် ပတ်သက်သော ပန်ကြားလွှာ နှစ်စောင် လက်ခံရရှိခဲ့သည်။
ကလေးတစ်ယောက်က ပြည်သူ့ရေပိုက်ခေါင်းထဲကို ကျောက်ခဲတစ်ခု ပစ်ထည့်ခဲ့သည်။
အီလီနော်က ထိုကျောက်ခဲကို မှတ်စုတစ်ခုနှင့်အတူ ကျွန်တော့်ရုံးခန်းဆီ ပို့ပေးလာခဲ့ပြီး ပြည်သူတွေ မြို့ကို မဖျက်ဆီးပစ်ခင် သူတို့ကို ပညာရေးသင်ကြားပေးဖို့ စဉ်းစားသင့်ကြောင်း အကြံပြုထားသည်။
ကျွန်တော် ထိုမှတ်စုကို အက်ဗလင်ကို ပြလိုက်သည်။
“သူပြောတာလည်း အချက်ကျသားပဲ”
“သူက အမြဲတမ်း အချက်ကျတတ်ပါတယ်”
“အဲဒီလို ပစ္စည်းတွေနဲ့ တွဲတွဲပြီး မပို့လာရင် ပိုကောင်းမယ်”
အဲဒီမွန်းလွဲပိုင်းမှာပဲ အဘီဂေးလ် စာသင်ကြားဖို့ စတင်အသုံးပြုခဲ့တဲ့ အခန်းကို သွားရောက်ခဲ့ကြတယ်။
အရင်တုန်းက အဲဒီနေရာမှာ ပြိုကျနေတဲ့ ပြတင်းပေါက်တံခါးရွက်တွေကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့ဖူးသည်။
အခုတော့ မီးသွေးစာလုံးတွေ ရေးဆွဲထားတဲ့ နံရံကို မျက်နှာမူလျက် ခုံတန်းရှည်တွေ ချထားပေးသည်။
ကလေး သုံးဆယ့်သုံးယောက်က အထဲမှာ ထိုင်နေကြသည်။
နောက်ဆုံးတန်းမှာတော့ လူကြီး ခုနစ်ဦး ထိုင်နေသည်။
အဘီဂေးလ်က ပဲခြောက်စေ့တွေနဲ့ သင်္ချာဂဏန်းတွေကို သင်ကြားပေးနေသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဝင်သွားတဲ့အခါ အားလုံးက ထရပ်ဖို့ လုပ်ကြသည်။
“ထိုင်ကြပါ” သူမက လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
သူတို့ ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့အတွက် သူမက ဝင်ပြောပေးတာကို ကျွန်တော် သဘောကျသည်။
ရှေ့ဆုံးစားပွဲခုံပေါ်မှာ ကျောက်သင်ပုန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
ကောင်လေးတစ်ယောက်က မညီမညာ စာလုံးတွေနဲ့ သူ့နာမည်ကို ရေးထားခဲ့တယ်။
သူ့ကို ကျွန်တော် မှတ်မိလိုက်သည်။
မာရာ ဗန်း ရဲ့ မြေးလေး ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ကြည့်နေတာကို မြို့ကလေးက မြင်တော့ မေးစေ့ကို နည်းနည်းလေး မတင်လိုက်သည်။
မာနလေးနဲ့ပေါ့။
သူ့အရွယ်နဲ့သူ ရှိသင့်တာပဲလေ။
အက်ဗလင်က သူ့ခုံတန်းဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ငါ့ကို ဖတ်ပြပေးပါလား”
သူ ဖတ်ပြသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။
ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတန်းမှာ ရပ်နေတုန်း အဘီဂေးလ်က သင်ခန်းစာကို ဆက်သင်နေခဲ့သည်။
အခန်းက ကျဉ်းကျပ်လွန်းနေသည်။
အမိုးကတော့ ကောင်းပါတယ်။
အလင်းရောင်က မကောင်းလှဘူး။
အဲဒီအချက်သုံးချက်စလုံးက ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲက စာရင်းထဲကို ရောက်သွားခဲ့သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ဒါက ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ချင်တဲ့ စာရင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို အနောက်ဘက်ခန်းကိုပါ ပေးလိုက်သင့်တယ်”
“ပြတင်းပေါက်အကြီးကြီးတွေ ပါတဲ့ အခန်းကိုလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ခွင့်ပြုတယ်”
“ရှင် အခန်းအချိန်ဇယားကို တိုင်ပင်သင့်တယ်”
“ငါက ဘုရင်လေ”
သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ အခန်းအချိန်ဇယားကို တိုင်ပင်ပါ့မယ်”
သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို မှီလာသည်။
ခဏလောက်တော့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကလေးတွေအကြောင်း မဟုတ်ဘဲ ခုံတန်းရှည်တွေအကြောင်း ပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။
အဲဒါက သူတို့ကို မေ့သွားတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
သူတို့ကို ကျွန်တော်တို့ ဘာတွေ ပေးချင်တယ်ဆိုတာကို ပြန်အမှတ်ရနေတာမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။
မာရိုးက အဲဒီညနေမှာ အမည်အသစ်တွေကို ကြည့်ဖို့ တောင်းဆိုလာခဲ့သည်။
ဒန်မြား။
ရန်းဖို့ဒ်။
စိန့်အိုရာ့စ် ရက်စ်တီ။
သူမက မေရီရဲ့ စားပွဲဘေးမှာ ရပ်ပြီး ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။
“ရန်းဖို့ဒ်တဲ့လား” သူမက ဆိုသည်။
“မှတ်မိလို့လား”
“ကျောက်ထွင်းလုပ်ငန်းနယ်မြေလေ။ ကျောက် quarries တွေ၊ ထုံးဖိုတွေပေါ့”
“လှည်းတွေထဲကလား”
“မဟုတ်ဘူး။ အရင်တုန်းကတည်းကပါ”
မေရီက ထိုအချက်ကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
မာရိုးက ဧည့်ခံခန်းဘေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျောက်ထွင်းသမား အချို့ကို သီးသန့်တန်းတစ်ခုထဲ ထည့်ထားခဲ့ကြတယ်”
မီးဖိုကို ကျောခိုင်းထားသော်လည်း ကျွန်တော့်မှာ အေးစက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“သူတို့တွေ ရေးလ်ဖို့ဒ်ကို ရောက်သွားပြီလို့ ကျွန်တော်တို့ အတည်မပြုနိုင်သေးပါဘူး” ဟု မေရီက ပြောသည်။
“သိပါတယ်”
မာရိုး ထိုင်ချလိုက်သည်။
အဲဒီလို ထိုင်ချလိုက်တာကတင် သူမ ဘလောက်တောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီလဲဆိုတာကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပြနေသလိုပါပဲ။
“ငါ သွားသင့်တယ်”
“ဘယ်ကိုလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီနေရာတွေထဲက တစ်ခုခုပေါ့”
“ခင်ဗျားက သက်သာခါစပဲ ရှိသေးတယ်”
“ကျွန်မကို မှတ်မိနိုင်တဲ့ လူတွေလည်း အတူတူပါပဲ”
ကျွန်တော် ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်ခဲ့ပါ။
အက်ဗလင်က စားပွဲဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
“သက်သေတွေကို မှတ်မိဖို့ ဒါမှမဟုတ် တာဝန်ရှိသူတွေနဲ့ ဆွေးနွေးဖို့အတွက် ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်တို့ လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်” သူမက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ဘယ်နားမှာ လိုအပ်နေလဲဆိုတာ မသိဘဲနဲ့ အခု ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားကို ပြန်ခေါ်ဖို့ ရက်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်”
မာရိုးက စာမျက်နှာကို ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူမ သဘောမကျလှပါ။
ကျွန်တော်လည်း သဘောမကျပါဘူး။
မေရီက စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်ကို သူမဘက် ဆွဲယူလိုက်သည်။
“ဘယ်သူတွေက ဘယ်တန်းထဲကို ဝင်သွားခဲ့လဲဆိုတာ စာရင်းလုပ်ဖို့ ကျွန်မတို့ကို ကူညီပေးနိုင်မလား”
မာရိုး မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ရပါတယ်”
“ခင်ဗျား မှတ်မိသလောက်ပဲပေါ့။ တခြားသူတွေရဲ့ ထွက်ဆိုချက်တွေကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ ထပ်ထည့်လို့ရပါတယ်”
ကပ္ပတိန်က ဘောပင်ကို ယူလိုက်သည်။
သူမလက် တစ်ချက်တုန်သွားသည်။
ထို့နောက် တည်ငြိမ်သွားသည်။
သူမက ကလေးတွေနဲ့ စတင်ခဲ့သည်။
ဟတ်ချ်ဆီက အဖြေက လေးရက်အကြာမှာ ရောက်လာခဲ့သည်။
အဲဒီအချိန်တုန်းက ဟယ်လီနာက ခရီးထွက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လမ်းတွေက ပုံမှန်အတိုင်း သွားလာလို့ရနေသေးကြောင်း အတည်ပြုရင်း သူမက ဗေးလ်ဝုဒ်ကနေ စာတစ်စောင် ပို့ခဲ့ပြီး ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ရဲ့လားဆိုတာကို မေးမြန်းရင်း နောက်ထပ် စာတစ်စောင်ကိုပါ ပို့လာခဲ့သည်။
ဒါက စာပို့လုပ်ငန်းကို အလွဲသုံးစားလုပ်တာလို့ ကျွန်တော် ယူဆမိသည်။
အက်ဗလင်ကတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်စာရေးပေးခဲ့သည်။
မာကွစ်က ဒန်မြားရဲ့ ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ ကုန်လှောင်ရုံတွေကို စစ်ဆေးဖို့ သဘောတူခဲ့သည်။
ပိုအရေးကြီးတာကတော့ သူ့ရဲ့တရားသူကြီးက အမိန့်စာကို တင်ပြလာတဲ့အခါ ဘယ်သူ့ကိုမှ သို့မဟုတ် ဘယ်စာရွက်စာတမ်းကိုမှ ဖယ်ရှားခွင့်မပြုဖို့ကိုပါ သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့စာက ယဉ်ကျေးပါတယ်။
သတိကြီးကြီးထားထားတာလည်း တွေ့ရသည်။
မှန်ကန်မှုမရှိတဲ့ ကယ်ဆယ်ရေး သယ်ယူပို့ဆောင်မှုထက် ပိုဆိုးတာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုတာကို တစ်စုံတစ်ယောက်က မပြသနိုင်မင် သူ့ရဲ့အုပ်ချုပ်မှုနယ်မြေထဲမှာ ဘာမှ မရှိကြောင်း ဝန်ခံဖို့ သူ လုံးဝ ဆန္ဒမရှိပါဘူး။
သတိကြီးတာနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အလုပ်လုပ်လို့ ရပါတယ်။
လောလောဆယ်အတွက်တော့ပေါ့လေ။
အီလီဇာက အစောင့်ခွင့်ပြုချက်ကို ဖတ်ပြသည်။
“ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့နဲ့အတူ လိုက်ပါမယ့် အစောင့် ၁၂ ယောက်။ မြို့ထဲမှာ အလံတွေ မထောင်ရဘူး”
“လုံလောက်ရဲ့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဒေသခံအရာရှိတွေရဲ့ ထောက်ပံ့မှုနဲ့ စစ်ဆေးမယ်ဆိုရင်တော့ လုံလောက်ပါတယ်”
“အဲဒီအရာရှိတွေကော ပါဝင်ပတ်သက်နေမယ်ဆိုရင်ရော”
“ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လူအားလုံးကို ခြံဝင်းထဲကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အကုန်မသွင်းဘူးပေါ့”
အယ်လစ္စတားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အပြင်ဘက်ကနေ စောင့်ကြည့်နေပါ့မယ်”
မယ်လိုဒီက သူမကိုယ်သူမ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဝင်မယ်”
မေရီက မငြင်းဆန်ခဲ့ပါ။
သူမက မှတ်တမ်းအိတ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း ဝင်မယ်”
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဘာပြောမလဲဆိုတာကို သူမ သိပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
“ကျွန်တော် သွားကြည့်ရမယ်”
“သိပါတယ်”
“မာကွစ်က ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးကို အခွင့်အာဏာ ပေးထားတာလေ”
“ဘုရင်တစ်ပါးကိုတော့ သူ မတားမြစ်ထားပါဘူး”
စားပွဲတစ်ဖက်ကနေ ဖတ်နေတဲ့ ဂါရစ်က အသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာသည်။
“အဲဒါက အကြံပေးတွေကို ခေါင်းကိုက်စေမယ့် ဘာသာပြန်ဆိုပုံမျိုးပဲ”
“ငါတို့ တောင်းဆိုရင် သူ ငြင်းမှာလား”
“ပြင်ဆင်ချိန် သုံးပတ် တောင်းကောင်း တောင်းလိမ့်မယ်”
“ဒါဆိုရင် ခွင့်ပြုထားတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့အနေနဲ့ပဲ ငါတို့ သွားကြမယ်။ လိုအပ်လာမှသာ မလိုအပ်ရင် ငါ့ရာထူးကို ထည့်မပြောတော့ဘူး”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကြေညာချက်တွေ မထုတ်ရဘူး”
“သဘောတူတယ်”
“သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာ လူတစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့တာနဲ့ တရားသူကြီးအနားကနေ ထွက်မသွားရဘူး”
“အဲဒါက နည်းနည်း ကျယ်ပြန့်နေသလိုပဲ”
“ယူရီယာ”
“သဘောတူတယ်”
“ပြီးတော့ သင့်လျော်တဲ့ အခွင့်အရေးရတိုင်း သတင်းပို့ရမယ်”
ကျွန်တော် သူမလက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ခဏလောက် ဆက်ကြည့်နေသေးသည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဂရေးကိပ်ကို အဆင်သင့် ဖြစ်အောင် ထိန်းထားပေးပါ့မယ်”
နှစ်ရက်အကြာမှာ ကျွန်တော်တို့ ဒန်မြားကို ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံးအပိုင်းကတော့ ဆောင်းဦးရာသီရဲ့ မိုဃ်းကောင်းကင်အောက်မှာ မှောင်မိုက်နေတဲ့ ရေသွယ်မြောင်းဘေးကနေ ဖြတ်သွားခဲ့ရသည်။
បាតပြား သင်္ဘောတွေက ကမ်းစပ်မှာ ရပ်နားနေကြသည်။ ဂိုဒေါင်တွေက အုတ်နံရံတွေနောက်မှာ တည်ရှိနေကြသည်။ မီးခိုးခေါင်းတိုင်တွေကနေ ပြုတ်ထားတဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်နဲ့ ကျောက်မီးသွေးနံ့တွေ သင်းပျံ့နေတဲ့ မီးခိုးတွေ ထွက်လာနေသည်။
ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်ယူပို့ဆောင်ရာ နေရာတစ်ခုလိုပါပဲ။
ဒါပါပဲ။
ထင်ရှားတဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြوتမှုမျိုး မရှိပါ။
ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရဲတိုက်တွေလည်း မရှိပါ။
လမ်းဘေးက ကလေးတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ကို ပူပူနွေးနွေး သစ်အယ်သီးတွေ လိုက်ရောင်းနေသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကြိုးဈေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အချေအတင် ငြင်းခုံနေသည်။
အဲဒီဂိုဒေါင်တွေထဲမှာ ဘာတွေစောင့်ဆိုင်းနေလဲဆိုတာနဲ့ လမ်းလျှောက်သွားလို့ရတဲ့ အကွာအဝေးမှာပဲ မြို့ရဲ့ သာမန်ဘဝက ဆက်လက် လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
အကောက်ခွန်ရုံးမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တရားသူကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို လာရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
တရားသူကြီး လွန် (Lorne) က ကျောက်တံတောင်တိုလေး တစ်ချောင်းကိုင်ထားပြီး ဘေးမှာ ဒေသခံအရာရှိ နှစ်ဦးပါရှိတဲ့ မျက်နှာသွယ်သွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူမက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခွင့်အာဏာကို စစ်ဆေးသည်။
ထို့နောက် မေရီရဲ့ သက်သေအထောက်အထားကို စစ်ဆေးသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
သူမရဲ့ အကြည့်တွေက ကြာကြာ ရပ်တည်နေခဲ့သည်။
“ရှင်က ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုငယ်နေ네요”
“အဲဒီလို အပြောခံရတာ များပါတယ်”
“ခြံဝင်းထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို လိုက်နာမှာလား”
“အထဲမှာရှိတဲ့ လူတွေကို အန္တရာယ် မဖြစ်စေဘူးဆိုရင်ပေါ့”
သူမ တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“လက်ခံနိုင်လောက်တဲ့ အဖြေပဲ”
အီလီနော်ထက် သူမကို ကျွန်တော် နည်းနည်း ပိုပြီး သဘောမကျလှဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဆင်တူတဲ့ အချက်တွေတော့ ရှိနေပါတယ်။
မွန်းလွဲပိုင်းမတိုင်မီမှာပဲ အရှေ့ဘက်ခြံဝင်းကို ကျွန်တော်တို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ကြသည်။
တံခါးဝတွေမှာ ကျိုးနေတဲ့ဘီး အမှတ်အသားကြီး ပါရှိနေသည်။
ညိုရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ လူတစ်ယောက်က ရှေ့ကို ထွက်လာခဲ့သည်။
“လုပ်ငန်းကိစ္စလား”
လွန်က တံဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ အမိန့်စာကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“စစ်ဆေးဖို့”
သူ့မျက်လုံးတွေက အဲဒီပေါ်မှာ ရောက်သွားသည်။
ထို့နောက် အစောင့်တွေဆီကို ရောက်သွားသည်။
နောက်ဆုံးတော့ မေရီရဲ့ အိတ်ဆီကို ရောက်သွားသည်။
“တာဝန်ခံကို သွားခေါ်လိုက်မယ်”
“တံခါးကို အရင်ဖွင့်”
“တာဝန်ခံမှာ သော့ရှိတယ်”
“ဒါဆို သူ့ကို သွားခေါ်”
အဲဒီလူ တွေဝေသွားသည်။
မယ်လိုဒီရဲ့ နားရွက်တွေက သူမရဲ့ဦးထုပ်အောက်မှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူမက သူ့ကို ကျော်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။
“အထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ပြေးနေတယ်”
လွန်က သူမရဲ့ အရာရှိတစ်ဦးဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
“အနောက်ဘက်ထွက်ပေါက်။ ပိတ်သိမ်းကြောင်း အမိန့်စာကို သွားပြလိုက်”
အရာရှိက ချက်ချင်း ထွက်သွားခဲ့သည်။
အယ်လစ္စတားက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစောင့်နှစ်ဦးကိုခေါ်ပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်လမ်းကြောင်းဘက်ကို သွားလိုက်သည်။
တံခါးဘေးက လူက တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။
“အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားလို့ ဖြစ်မှာပါ”
“ဒါဆိုရင် မှတ်တမ်းတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပေးပါလိမ့်မယ်” ဟု မေရီက ပြောသည်။
တာဝန်ခံက သော့တွဲတစ်တွဲကို ကိုင်ရင်း ရောက်လာခဲ့သည်။
သူက လွန်ကို မြင်တဲ့အထိ ပြုံးနေခဲ့သည်။
“တရားသူကြီးမင်း”
“သခင် ဗော့စ် (Voss)”
ထင်ရတာတော့ သူတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် သိကြပုံရသည်။
အဲဒါက ကောင်းကောင်း ဒါမှမဟုတ် အရမ်းဆိုးဆိုး ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။
သူက အမိန့်စာကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့အပြုံးက ပြန်ပေါ်မလာတော့ပါ။
“ဒီဝင်းထဲမှာ အကာအကွယ်ပေးထားတဲ့ ပရဟိတပစ္စည်းတွေ ရှိပါတယ်”
“ဒါဆိုရင် သူတို့ကို သင့်လျော်စွာ ကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်နေကြောင်း ခင်ဗျား ပြသနိုင်မှာပါ”
သူ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဝင်သွားကြသည်။
ခြံဝင်းထဲမှာ စိုထိုင်းနေတဲ့ ကောက်ရိုးနံ့တွေ ရနေသည်။
အနီးဆုံးဂိုဒေါင်ဘေးမှာ လှည်းသုံးစီး ရပ်နေသည်။
နှစ်စီးက အလွတ်တွေ ဖြစ်သည်။
တတိယတစ်စီးကတော့ ကင်းဗတ်စကို ကြိုးနဲ့ တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားသည်။
အထဲကနေ အုပ်မိုးချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်လာခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီ ရပ်သွားသည်။
ကျွန်တော်လည်း ရပ်လိုက်သည်။
သခင် ဗော့စ်က ကျွန်တော်တို့နဲ့ လှည်းကြားထဲကို ဝင်လာခဲ့သည်။
“အဲဒီခရီးသည်တွေက ဆေးဝါးကန့်သတ်ချက်အောက်မှာ ရှိနေကြပါတယ်”
လွန်က သူမရဲ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိရဲ့ မှတ်တမ်းကို ပြပါ”
“သူ မရှိဘူး”
“ဒါဆိုရင် လှည်းကို ဖွင့်ပါ”
“မခတ်ထားပါဘူး”
မယ်လိုဒီက ချည်နှောင်ထားတဲ့ ကြိုးကို အသာတို့လိုက်သည်။
ကင်းဗတ်စအောက်ကနေ သံကြိုးတစ်ချောင်း ထွက်လာသည်။
သူမက ၎င်းကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
ဗော့စ် ဘာမှ မပြောတော့ပါ။
ကျွန်တော့်လက်တွေက အလွန်တရာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။
မေရီက တရားသူကြီးဘေးကို လှည့်လာသည်။
“ကျွန်တော်တို့မှာ ဆရာဝန်တစ်ယောက် ပါလာပါတယ်”
လွန်က သံကြိုးဘက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဖွင့်လိုက်ပါ”
ဗော့စ်ရဲ့လက်ထဲမှာ သော့က တုန်ရီနေသည်။
အထဲမှာ လူကိုးယောက် ထჯိုင်နေကြသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ချီထားသည်။
ကောင်လေးနှစ်ယောက်က စောင်တစ်ထည်အောက်မှာ အတူတကွ ကပ်ထိုင်နေကြသည်။
အဘိုးအိုတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ရောက်လာတဲ့ နေ့အလင်းရောင်ကို နာကျင်စရာတစ်ခုလို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆရာဝန်က အရင်ဆုံး တက်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် မြေပြင်မှာပဲ ဆက်ရပ်နေခဲ့သည်။
အရမ်းမြန်မြန် ဆက်လှုပ်ရှားလိုက်မယ်ဆိုရင် လှည်းနားမှာတင် ရပ်တန့်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် သိနေပါတယ်။
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူမ ဘာမှ မပြောခဲ့ပါ။
သူမ ဘာမှ ပြောစရာလည်း မလိုတော့ပါဘူး။
လွန်က ဗော့စ်ဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ဘယ်မှာ မှတ်တမ်းတင်ထားလဲ”
“ရုံးခန်းထဲမှာပါ”
“ပြပါ”
မေရီက သူတို့နောက်က လိုက်သွားခဲ့သည်။
အဝင်ဝအနားက အမျိုးသမီးဆီကို ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ကို ကျွန်တော်တို့ ခေါ်ထုတ်သွားမှာပါ”
သူမက ကလေးငယ်ကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုတိုး၍ ဖက်လိုက်သည်။
“သူ့ကိုပါ ခေါ်သွားမှာလား”
“အင်း”
အဲဒီစကားက အလွယ်တရက် ထွက်လာခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ကွယ်က ကတိကဝတ်ကတော့ မလွယ်ကူလှပါဘူး။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ အကြည့်တွေကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“သူ ခင်ဗျားနဲ့အတူ ရှိနေရမယ်”
သူမက အသံမထွက်ဘဲ ငိုကြွေးတော့သည်။
ရုံးခန်းထဲမှာ စာရင်းဇယားစာအုပ် ခြောက်အုပ် ရှိနေသည်။
မေရီက ပထမအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဒုတိယအုပ်ကို ဖွင့်သည်။
သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး နံပါတ်များ။
အလေးချိန်များ။
အစားအသောက် စရိတ်များ။
လက်ခံရရှိငွေများ။
အချို့စာမျက်နှာတွေမှာ လူတွေရဲ့ လုပ်ငန်းအလုပ်အကိုင်အလိုက် စာရင်းလုပ်ထားသည်။
တချို့ကတော့ အသက်အရွယ်အလိုက်ပဲ စာရင်းလုပ်ထားသည်။
“နာမည်တွေက ဘယ်မှာလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
ဗော့စ်က အစောင့်အရှောက်တွေနဲ့အတူ တံခါးဝဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
“အဲဒါ မှတ်တမ်းပါပဲ”
မေရီ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“နာမည်တွေက ဘယ်မှာလဲ”
“တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို စတင်ထွက်ခွာလာတဲ့ ဘူတာရုံကနေ ပံ့ပိုးပေးခဲ့တာပါ”
“ဘဲလ်ကရောဇ် (Bellcross) လား”
“အခြားနေရာတွေလည်း ပါတယ်။”
“ပြီးတော့ အဲဒီစာရွက်စာတမ်းတွေကော”
“ဒီမှာ မသိမ်းဆည်းထားပါဘူး”
မေရီ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေတာကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါ။
သူမရဲ့အသံက မြင့်တက်လာခြင်း မရှိပါ။
ဒါကြောင့်မို့လို့ လူတိုင်းက ပိုပြီး အာရုံစိုက် နားထောင်နေကြရတာ ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျားက သူတို့ရဲ့ ထမင်းစရိတ်တွေကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့တယ်”
ဗော့စ်က စာရင်းဇယားစာအုပ်ကို ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
“စာရင်းကိုင် စည်းမျဉ်းတွေအရ လိုအပ်လို့—”
“ခင်ဗျားက ကောက်ရိုးဖိုးကို သိမ်းဆည်းခဲ့တယ်။ လှည်းဝင်ရိုး ပြင်ဆင်ခကို သိမ်းဆည်းခဲ့တယ်။ အစောင့်ရဲ့ ညစာဖိုးကိုလည်း သိမ်းဆည်းခဲ့တယ်”
သူမက နောက်ထပ် စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့လှည်းထဲမှာ ပါလာတဲ့ လူတွေရဲ့ နာမည်တွေကိုတော့ မသိမ်းဆည်းခဲ့ဘူး”
လွန်က သူမလက်ထဲက စာရင်းအုပ်ကို သာယာယုယစွာ ယူလိုက်သည်။
အရာရှိတွေကို သူမက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအခန်းကို လုံခြုံအောင် လုပ်ထားကြ။ မထွက်ခင် ဒါမှမဟုတ် တံဆိပ်မခတ်ခင်အထိ စာအုပ်အားလုံးက ရှိတဲ့နေရာအတိုင်း ရှိနေရမယ်”
အပြင်ဘက်မှာ အစောင့်တစ်ဦးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆရာဝန်ကို လှမ်းခေါ်နေသည်။
ဒုတိယဂိုဒေါင်ထဲမှာ လူတွေ ထပ်တွေ့ရတယ်တဲ့။
အသက်ရှင်လျက်။
ကြောက်ရွံ့လျက်။
စောင့်ဆိုင်းလျက်ပေါ့။
ကျွန်တော် တံခါးဝဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
အဲဒီအချိန်မှာ မေရီက ကျွန်တော့်လက်စွပ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
သူမက ပို့ဆောင်ရေး မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ဖွင့်ထားလိုက်သည်။
စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ခြაზင်းထားသည်။
ရန်းဖို့ဒ်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်း။ ဒုတိယမြောက် မြောက်ဘက်သို့ ရွေ့ပြောင်းခြင်း။
မနက်ဖြန် ပထမဆုံး ခေါင်းလောင်းသံထွက်ချိန်တွင် ထွက်ခွာမည်။
လူ ၂၆ ဦး။
သွားမယ့်နေရာက တკယ့်ကို ရှင်းနေသည်။
လမ်းကြောင်းကလည်း တူတူပါပဲ။
ကျွန်တော် လွန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက အဲဒါကို ဖတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမရဲ့ စာရေးဘူးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“အမိန့်စာ တစ်စောင် ထပ်လိုလိမ့်မယ်”
“ဘယ်လောက်ကြာမလဲ”
သူမက မင်ဘူးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ရေးဖို့ ကြာမယ့် အချိန်ပေါ့”
အပြင်ဘက်မှာတော့ လှည်းပေါ်က အမျိုးသမီးက ကလေးငယ်ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆက်ပွေ့ထားရင်း ဆင်းလာခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီက သူမကို တည်ငြိမ်သွားအောင် ကူညီပေးနေသည်။
နော့သ်ဝอချ် (Northwatch) ကတည်းကဆိုရင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ လူတွေက ကျွန်တော်တို့ ရှာဖွေနေရတဲ့ နာမည်တွေချည်း သက်သက် မဟုတ်တော့ပါဘူး။
သူတို့ ဒီမှာ ရောက်နေကြပါပြီ။
ရှေ့မှာလည်း ကျွန်တော်တို့ သွားရမယ့် လမ်းပေါ်မှာ တခြားသူတွေ ရှိနေပါသေးတယ်။