တံခါးပေါက်ကနေ နောက်ဆုံးဝင်လာတဲ့လူက ကြက်တစ်ကောင်ကို သယ်လာခဲ့ပါတယ်။
သူ အလင်းတန်းထဲကနေ ထွက်လာတာကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်နေမိပါတယ်။ ထိုသူက ကြက်ကို သူ့ရဲ့ကုတ်အင်္ကျီအောက်မှာ ညှပ်သယ်လာခဲ့တာပါ။
မေရီက စာရင်းဇယားတွေကြည့်နေရာကနေ မော့ကြည့်လာပါတယ်။
“နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
“ဩစရစ်ပါ။”
“ဒီကြက်ကော”
“မမကြီးပါ။”
“ဟုတ်ပြီ။ သူ့မှာနာမည်ရှိလား”
“မရှိပါဘူး။”
ကြက်က သူမကို အကဲခတ်သလို သံသယမျက်လုံးတွေနဲ့ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေပါတယ်။
မေရီက မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ တစ်ချက်မှတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမဘက်ကို ကိုင်းဝင်သွားပြီး…
“ဘာတွေရေးလိုက်တာလဲ”
“မမကြီး တစ်ကောင်တဲ့။”
“သေချာလှချည်လား။”
“အစတုန်းက လူတစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်ခုနစ်ယောက်နဲ့ စခဲ့တာလေ။ ဘာတွေနဲ့ ဆုံးခန်းတိုင်မလဲဆိုတာကို သိချင်လို့ပါ။”
“လူတစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်ခုနစ်ယောက်နဲ့ ကြက်တစ်ကောင်ပေါ့ ဟုတ်လား”
“လူတွေအားလုံး စာရင်းသွင်းဖို့အတွက် တစ်နေရာတည်းမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ဆက်တိုက် ရပ်နေကြမယ်ဆိုရင်ပေါ့လေ။”
ထိုသူက ကြက်ကို ပိုပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ပါတယ်။
“မနေ့က ဥတယ်ဗျ။”
သူ့အသံထဲမှာ တစ်ခုခုကို ကာကွယ်ခုခံချင်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ပါနေပါတယ်။
အဲဒီလိုလေသံကြောင့် ထိုကြက်က ရုတ်တရက် အရင်ကထက် အဓိပ္ပာယ်ပိုရှိပြီး အရေးပါလာသလို ခံစားရစေပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူ့ဘေးနားကို တိုးလာပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် သူ့အတွက်လည်း နွေးထွေးမယ့်နေရာတစ်ခု ရှာပေးရမယ်ပေါ့။”
ထိုသူ့ရဲ့ ပခုံးတွေ တင်းမာနေတာ လျော့ကျသွားပါတယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး။”
သူက စာရင်းကိုင်နောက်ကနေ လှေကားဘက်ကို လိုက်သွားပါတယ်။
မေရီက နောက်ဆုံးနာမည်ကို စစ်ဆေးပါတယ်။
ပြီးတော့ စာရင်းဇယားတွေကို တစ်ချက် ထပ်စစ်ပါတယ်။
“တစ်ရာ့ခုနစ်ဆယ်ငါးယောက် ပြောင်းရွှေ့လာပြီးပြီ။ အယ်လစ္စတားနဲ့အတူ မြောက်စောင့်တပ် (Northwatch) မှာ ဆယ့်နှစ်ယောက် ကျန်ခဲ့တယ်”
တပ်ကလည်း တပ်၊ တံခါးပေါက်ကလည်း အလုပ်လုပ်နေပြီ။ မီးရှူးတိုင်ကလည်း ဆက်လက်ထွန်းလင်းနေဦးမှာပါ။
ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းတွေ ပြီးသွားရုံနဲ့ ဒီခံတပ်ကြီးကို အလွယ်တကူ စွန့်ပစ်မသွားကြဖို့ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူထားခဲ့ကြပါပြီ။
သူမက ကိန်းဂဏန်းစာရင်းရဲ့ အောက်နားမှာ မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ဆွဲလိုက်ပါတယ်။
“အားလုံး စာရင်းအတိအကျပဲ။”
ကျွန်တော် သစ်သားသေတ္တာခွံ خလွတ်တစ်ခုပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။
နာရီပေါင်းများစွာအတွင်း ဘယ်သူ့အတွက်မှ ဘာမှ ထမ်းပိုးပေးစရာမလိုတော့တဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ။
ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က ဒီအချက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သဘောပေါက်သွားပုံ ရပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။
“ထနိုင်သေးရဲ့လား”
“မကြာခင်ပေါ့။”
“အခုချက်ချင်းရော”
“အဲဒါတော့ သနားစရာသိပ်မကောင်းဘူး ထင်တယ်။”
သူမက ကျွန်တော့်ပါးပြင်ပေါ်ကို လက်တင်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားပါတယ်။
“မေရီ။”
“အခန်းပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ” မေရီက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် ငြင်းချင်ပေမယ့်…
ပါးစပ်က သမ်းဝေလိုက်သလို ဖြစ်သွားပါတယ်။
ဒီလုပ်ရပ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ငြင်းချက်ထုတ်မှုကို အတော်လေး အားနည်းသွားစေခဲ့ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော် နောက်ကျမှ နိုးလာခဲ့ပါတယ်။ ပခုံးက နည်းနည်းနာနေပြီး တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဆိုတဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် အသိမျိုး ရလာပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိန်းဘूटဖိနပ်တွေက တံခါးဘေးမှာ ရှိနေပါတယ်။
ရေဆေးစင်ပေါ်မှာတော့ သန့်ရှင်းတဲ့ ရေတစ်ခွက် အဆင်သင့် ရှိနေပါတယ်။
မနက်စာက အဝတ်စနဲ့ အုပ်ထားပါတယ်။
အစီရင်ခံစာတွေ ဘာမှမရှိဘူး။
ဒါက သံသယဖြစ်စရာပါပဲ။
အက်ဗလင်က ပြတင်းပေါက်ဘေးက ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ မော့ကြည့်လာပါတယ်။
“မနက်ခင်းပါ”
“ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ”
“တော်တော်နောက်ကျနေပြီ။”
“အဲဒါ အချိန်အတိအကျ မဟုတ်ဘူးလေ။”
“ရှင် လက်ခံရရှိမယ့် အချိန်ပေါ့။”
ကျွန်တော် သတိထားပြီး ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
ပခုံးက နာကျင်လာတာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
သူမက စာအုပ်ကို ပိတ်ပြီး ကူညီပေးဖို့ လာပါတယ်။
“အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကော”
“နွေးနွေးထွေးထွေး ရှိကြတယ်။ အစားအသောက် ကျွေးပြီးပြီ။ ဆေးစစ်နေကြတယ်။”
“စောင့်ကြည့်ရေးတပ်ကော”
“အယ်လစ္စတားက မနက်စောစောကတည်းက အစီရင်ခံစာ ပို့ထားတယ်။ အပြောင်းအလဲ မရှိဘူး။”
“တံခါးပေါက်ကော”
“အလုပ်လုပ်နေတယ်။”
“တံတားကော”
“ဆက်ရှိနေတုန်းပဲ။”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။
သူမက လက်ပိုက်လိုက်ပါတယ်။
“ငါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာလေ။”
“အဟွန်း၊ မြင်တာပေါ့။”
ကျွန်တော် သူမလက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပါတယ်။
သူမက ခွင့်ပြုလိုက်တဲ့အတွက် ကုလားထိုင်စွန်းမှာ သူမကို ထိုင်စေလိုက်ပါတယ်။
ခဏတာမျှ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါဘူး။
ထိုနောက်မှာတော့ သူမက ရှေ့ကို ကိုင်းလာပြီး ကျွန်ტော့်ကို ဖက်ထားပါတယ်။
အဲဒါက ကူးပြောင်းရေးအခန်းထဲကလို စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ပြေပျောက်သွားလို့ ဖက်တာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်တယ်။
ပိုပြီး ကြာရှည်တယ်။
“ငါ ကြောက်သွားတာပေါ့” သူမက ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်မှာ မျက်နှာအပ်ရင်း ပြောပါတယ်။
“ကိုယ်သိပါတယ်။”
“မဟုတ်ဘူး။ ရှင်က ငါ စိတ်ပူနေတယ်လို့ပဲ ထင်နေတာ။ အဲဒါက နည်းနည်း ကွာတယ်လေ။”
ကျွန်တော် သူမရဲ့ကျောပြင်ကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို သေချာကြည့်နိုင်ဖို့အတွက် ခပ်ခွာခွာလေး လုပ်လိုက်ပါတယ်။
“တံခါးပွင့်လာပြီး လူတွေ အားလုံး ဝင်လာကြတယ်။ ရှင် ရပ်နေတာကို ငါမြင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ပြိုလဲသွားဖို့ ခွင့်မပြုထားလို့သာ တောင့်ခံပြီး မတ်တပ်ရပ်နေရသလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတာ။”
“ကိုယ် ပင်ပန်းလို့ပါ။”
“ငါ သတိထားမိတာပေါ့။”
သူမအသံထဲမှာ ဒေါสะအရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပါဘူး။
အဲဒါကြောင့်ပဲ ဒီကိစ္စကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လျစ်လျူရှုလို့ မရဘဲ ပိုပြီး ခက်ခဲသွားစေပါတယ်။
“တောင်းပန်ပါတယ်”
“သူတို့ကို ကူညီပေးခဲ့လို့ ရှင် တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။”
“ဒါဆို ဘာလိုချင်လို့လဲ”
သူမက အဲဒီမေးခွန်းကို စဉ်းစားလိုက်ပါတယ်။
“လူတိုင်းကို အိမ်ပြန်ပို့တဲ့နေရာမှာ ရှင်ပါ ပါတယ်ဆိုတာကို သတိရစေချင်တာပဲ။”
ကျွန်တော် ကျွန်တော်တို့ ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
“ကောင်းပြီလေ။”
သူမက ကျွန်တော့်နဖူးကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
“ကောင်းပြီ။ ကဲ၊ ဘီထရစ်ကို ဒီအပေါ်ထက် ရောက်လာအောင် ငါမပြောရခင် စားလိုက်တော့။”
ကျွန်တော် ဗန်းကို လှမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
သတ္တိဆိုတာမှာလည်း ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိတာပေါ့လေ။
ဧည့်ခံခန်းမဆောင်ထဲမှာ ဟင်းချိုနံ့၊ စိုစွတ်နေတဲ့ သိုးမွှေးနံ့နဲ့ သစ်သားမီးခိုးနံ့တွေ သင်းပျံ့နေပါတယ်။
နံရံတွေတစ်လျှောက်မှာ လူတွေ သွားလာလို့ကောင်းအောင် လမ်းကြောင်းတွေ ချန်ထားပြီး ကုတင်တွေကို စီတပ်ပေးထားပါတယ်။ မိသားစုတွေအတွက် ကိုယ်ရေးလွတ်လပ်ခွင့်ရှိအောင် ကာရံထားတဲ့ မျက်နှာပြင်တွေလည်း ထည့်ပေးထားပါတယ်။ အခြေအနေအဆိုးဆုံးလူတွေကိုတော့ ဆေးခန်းကို တိုက်ရိုက် ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်။
ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အိပ်လို့ရတယ်ဆိုရင် ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို စတင် သဘောပေါက်လာကြပါပြီ။
အချို့က မရပ်မနား အိပ်ပျော်နေကြပါတယ်။
အချို့ကျတော့လည်း မျက်စိတောင် မစုံနိုင်ကြပါဘူး။
အမျိုးသားတစ်ဦးက ခရီးဆောင်အိတ်ကို ခြေထောက်ကြားမှာ ညှပ်ထားလျက်နဲ့ တံခါးဘေးမှာ ထိုင်နေပါတယ်။
သူက ဝင်လာသမျှ လူတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမရဲ့ ပေါင်မုန့်ကို လေးပိုင်းညီညီ အသေအချာ ဖြတ်လိုက်ပြီး သုံးပိုင်းကို ထုပ်ပိုးကာ စောင်အောက်မှာ ဝှက်ထားလိုက်ပါတယ်။
ဘယ်စာရင်းကိုင်ကမှ အဲဒါတွေကို ပြန်ပေးဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး။
ဘီထရစ်ကတော့ တခြားပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။
မယ်လိုဒီက ကြိုးတစ်စနဲ့ ကလေးငယ်နှစ်ဦးဘေးမှာ မြေပြင်ပေါ်ထိုင်နေပါတယ်။
သူမက သူတို့ကို ကျစ်ဆံမြီးကျစ်နည်းတွေ သင်ပေးနေပါတယ်။
ကလေးတစ်ယောက်က သူမရဲ့ လက်ကွပ်ကို ကုတင်တိုင်မှာ ချည်ထားလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် သူတို့အနားမှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“လေ့ကျင့်ခန်းက အဆင်ပြေရဲ့လား”
“ထူးထူးခြားခြားပဲ အဆင်ပြေပါတယ်။”
“အကူအညီလိုသေးလား”
“မလိုပါဘူး။”
ကလေးငယ်က ချည်နှောင်ထားတဲ့ကြိုးကို ပိုတင်းအောင် ဆွဲလိုက်ပါတယ်။
မယ်လိုဒီက အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“လိုကောင်း လိုနိုင်ပါတယ်”
ကလေးတွေ ရယ်မောလိုက်ကြပါတယ်။
သူမအနေနဲ့ အလွယ်တကူပဲ ရုန်းထွက်နိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို မလုပ်ဘဲ သူတို့ ဘာလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ရှင်းပြခွင့်ပေးထားပါတယ်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို ဆက်လုပ်စေပြီး ထွက်လာခဲ့လိုက်ပါတယ်။
ပြတင်းပေါက်နားမှာတော့ ကပ္ပတိန် မာရိုးက လူကြီးတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောရင်း ကုတင်ဘေးမှာ ရပ်နေပါတယ်။
သူမက ရေချိုးပြီး ငှားဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို လဲထားပါတယ်။ စစ်ဝတ်စုံ မပါတော့တာကြောင့် သူမကို ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ငယ်ရွယ်ပုံ ပေါ်နေပါတယ်။
တောင်တန်းတွေရဲ့ အရိပ်အယောင်ကတော့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာသာ ဆက်လက် ကျန်ရစ်နေဆဲပါ။
သူမက ကျွန်ტော့်ကို မြင်တော့ မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“အရှင်မင်းကြီး။”
“ယူရီယာလို့ပဲ ခေါ်ပါ၊ ရပါတယ်။”
“ကျွန်မရဲ့ အစီရင်ခံစာထဲမှာတော့ အဲဒီလို မပါဘူးလေ။”
“ဒါဆိုရင် ကိုယ့်ကို ဘယ်လိုခေါ်မလဲဆိုတာက ခင်ဗျား ဘောပင်ကိုင်ထားလား မကိုင်ထားဘူးလား ဆိုတာပေါ် မူတည်နေတာပေါ့”
“အများအားဖြင့်တော့ ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် သူမကို သဘောကျပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လူတွေကော ဘယ်လိုနေကြလဲ”
“ဘယ်ကိုချီတက်ရမယ်ဆိုတာကို တစ်ယောက်ယောက်က လမ်းညွှန်ပေးဖို့ စောင့်နေတုန်းပါပဲ။”
“သင့်လျော်တဲ့ နေရာထိုင်ခင်း ရှာတွေ့တဲ့အထိ သူတို့ ဒီမှာ နေလို့ရပါတယ်။”
“ကျွန်မ ပြောပြပြီးပါပြီ။”
“သူတို့က ယုံရဲ့လား”
“အချို့ကတော့ ယုံကြပါတယ်။”
သူမက အခန်းတစ်ဖက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ပထမညထက် ဒုတိယမြောက် နွေးထွေးတဲ့ညကို သူတို့ ပိုယုံကြည်လာကြပါလိမ့်မယ်။”
ကျွန်တော် သူမရဲ့ အကြည့်နောက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ကောင်လေးတစ်ယောက်က မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ ကုတင်ခြေတံကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း အိပ်ပျော်နေပါတယ်။
“ခင်ဗျား အဆင်ပြေတဲ့အချိန်တိုင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိချင်ပါတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
မာရိုးက ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
“ဒီနေ့ပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။”
“အရင် အနားယူလို့ရပါတယ်။”
“ကျွန်မ ဒီဖြစ်ရပ်မှတ်တမ်းကို သယ်လာခဲ့တာ ခြောက်ပတ်တောင် ရှိပြီလေ။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်ပါတယ်။
“အဲဒါကို မြေကြီးပေါ် ချထားချင်ပါတော့တယ်။”
ကျွန်တော်တို့က အခန်းငယ်တစ်ခုထဲမှာ တွေ့ဆုံကြပါတယ်။
ကောင်စီ အပြည့်အစုံ မဟုတ်ပါဘူး။
အရာရှိတွေရဲ့ လူအုပ်ကြီးလည်း မရှိပါဘူး။
အက်ဗလင်၊ မေရီ၊ အီလီဇာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်တည်းပါ။
မာရိုးက ကျွန်တော်တို့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်နေပြီး သူမ မသောက်ရသေးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားပါတယ်။
မေရီက သူမရဲ့ရှေ့မှာ စာရွက်ဖြူတစ်ရွက် ချလိုက်ပါတယ်။
“ဒါကို မှတ်တမ်းတင်လို့ ရမလားဟင်”
“ရပါတယ်။”
“စခဲ့တဲ့နေရာကနေ စပြောပြပါဦး။”
“ဘဲလ်ခရော့စ် (Bellcross) ပါ။”
ဒီနာမည်ကို မြောက်ပိုင်းမြေပုံတွေမှာပဲ ကျွန်တော် သိခဲ့တာပါ။
မြောက်စောင့်တပ် (Northwatch) ရဲ့ တောင်စွယ်ကိုကျော်ပြီး တောင်ကြားလမ်းနှစ်ခု ဆုံရာမှာရှိတဲ့ ဈေးကွက်မြို့ကလေးတစ်ခုပေါ့။
“ဘယ်သူ့အတွက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တာလဲ” လို့ အီလီဇာက မေးပါတယ်။
“မြို့စောင့်တပ်ပါ။ အဲဒီမတိုင်ခင်ကတော့ နယ်စပ် ကောက်ခံရေးတပ်ပေါ့။ အဲဒီမှာပဲ ကျွန်မ လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာပါ။”
သူမက ပင်ထိုးထားတဲ့ လက် sleeves (အင်္ကျီလက်) လေးကို ခဏလောက် ထိကိုင်လိုက်ပါတယ်။
ထပ်မေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့လည်း ဆက်မမေးကြတော့ပါဘူး။
“ဘဲလ်ခရော့စ်မြို့က သူတို့ရဲ့ ဆောင်းဦးပေါက် ကောက်ပဲသီးနှံအများစုကို မီးလောင်လို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်” လို့ သူမက ဆက်ပြောပါတယ်။ “တစ်ညတည်းမှာပဲ ဂိုဒေါင် သုံးခု မီးလောင်သွားခဲ့တာပါ။”
“မတော်တဆ ဖြစ်တာလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“အစတုန်းကတော့ အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာပေါ့။”
“နောက်ပိုင်းကျတော့ရော”
“မီးလောင်တာက သီးခြား အဆောက်အအုံတွေမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း စတင်ခဲ့တာပါ။”
မေရီရဲ့ ဘောပင်က ရွေ့သွားပါတယ်။
“ဘယ်သူကမှ တာဝန်ယူပါတယ်လို့ ထွက်မပြောဘူးလား”
“မပြောပါဘူး။”
မာရိုးက နောက်ဆုံးမှာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့လက်က တည်ငြိမ်နေဆဲပါပဲ။
“လေးရက်အကြာမှာ ကယ်ဆယ်ရေး ရထားတွဲတွေ ရောက်လာတယ်။ အစားအသောက်၊ ဆရာဝန်တွေ၊ စောင်တွေနဲ့ တောင်ကြားအုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က စာရွက်စာတမ်းတွေ ကိုင်ထားတဲ့လူတွေပါလာကြတယ်။”
“ဒါဆို အကူအညီဖြစ်စေတာပေါ့” လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
“ဖြစ်တာပေါ့ရှင်။”
မာရိုးက အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ပထမနှစ်ရက်အတွက်တော့ပေါ့လေ။”
အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
“အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့က အိမ်ထောင်စုတွေကို စတင် စာရင်းသွင်းကြတယ်။ နာမည်တွေ၊ အလုပ်အကိုင်တွေ၊ အသက်အရွယ်တွေ၊ ဘယ်သူတွေ အလုပ်လုပ်နိုင်လဲ၊ ဘယ်သူတွေ ဆေးကုသမှုခံယူဖို့ လိုအပ်လဲဆိုတာတွေပေါ့။”
ကျွန်တော် ဒီအခန်းပြင်က စာရင်းတွေကို ပြန်တွေးမိပါတယ်။
မာရိုးက ကျွန်တော့်အတွေးကို ရိပ်မိပုံ ရပါတယ်။
“ကျွန်မ ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။ “ကျွန်တော်တို့မှာ မှတ်တမ်းတွေ လိုအပ်နေတာကိုး။ လူတွေက စတိုခန်းတွေထဲမှာ အိပ်နေကြရတာလေ။”
“ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားလို့လဲ” လို့ မေရီက မေးပါတယ်။
“သူတို့က မှတ်ပုံတင်စာရွက်တွေကို ယူသွားကြတယ်။ မိသားစုတွေကို သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး နံပါတ်တွေ ချပေးတယ်။ အိမ်ကို ဘယ်တော့ ပြန်ရမလဲလို့ မေးတဲ့သူတွေကိုကျတော့ အဲဒါက သူတို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအပေါ် မူတည်တယ်လို့ ပြန်ပြောကြတယ်။”
“ဘယ်ကို ပို့ဆောင်နေကြတာလဲ” လို့ အီလီဇာက မေးပါတယ်။
“ကရုဏာအိမ် (Mercy Houses) လို့ ခေါ်တဲ့ နေရာကိုပါ။”
“ဘယ်မှာလဲ”
“အရာရှိအမျိုးမျိုးဆီကနေ အဖြေအမျိုးမျိုး ထွက်လာတာပါပဲ။”
ကျွန်တော် ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်ပါတယ်။
“လူတွေက မငြင်းကြဘူးလား”
“အချို့ကတော့ ငြင်းကြတာပေါ့။”
“ဘာတွေဖြစ်လာလဲ”
“ရိက္ခာ ထောက်ပံ့တာတွေ ရပ်ပစ်လိုက်ကြတယ်။”
အက်ဗလင်ရဲ့လက်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
မာရိုးက စားပွဲပေါ်ကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့က မိသားစုတွေကို ခွဲထုတ်ပစ်ကြတယ်။”
ဘယ်သူမှ ဝင်မပြောကြပါဘူး။
“အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီးသူတွေကို စုရပ်တစ်ခုဆီ ပို့လိုက်တယ်။ ကလေးတွေနဲ့ ဖျားနာနေတဲ့သူတွေကို တခြားနေရာတစ်ခုဆီ ပို့တယ်။ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ပိုလွယ်ကူအောင်လို့ လုပ်တာပါလို့ ပြောခဲ့ကြတယ်။”
“ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ရော ဘာတွေတွေ့ခဲ့ရလဲ” လို့ မေရီက နူးနူးညံ့ညံ့ မေးပါတယ်။
မာရိုးက မော့ကြည့်လာပါတယ်။
“မိန်းမနှစ်ယောက် သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို လိုက်သွားလို့ ဆွဲခေါ်သွားခံရတာကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရတယ်။ ကောင်လေးတစ်ယောက် သူ့အဖေရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို မလွှတ်ဘဲ ဆုပ်ကိုင်ထားလို့ ရိုက်နှက်ခံရတာကို မြင်ခဲ့ရတယ်။ ကယ်ဆယ်ရေးအရာရှိတစ်ယောက်က မြို့ရဲ့ မှတ်ပုံတင်စာရင်း မိတ္တူတွေကို မီးရှို့ပစ်တာကို မြင်ခဲ့ရတယ်။”
သူမ ခဏ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“ကျန်တာတွေကတော့ လူတွေ ကျွန်ტော့်ကို ပြောပြတာတွေပါ။ အဲဒီအရာတွေကိုတော့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရတာပါ။”
မေရီက အဲဒီကွာခြားချက်ကို မှတ်သားလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ တည်ငြိမ်မှုအတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကတော့ ထိန်းသိမ်းဖို့ ခက်ခဲလာပါပြီ။
“ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လို ထွက်လာခဲ့ကြတာလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ရှေးဟောင်း မီးသွေးလမ်းကြောင်းကနေပေါ့။ သတိမထားမိစေဘဲ စုစည်းနိုင်သမျှ လူတွေကို ခေါ်ပြီး ထွက်လာခဲ့ကြတာပါ။”
“တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်ခုနစ်ယောက်လား”
“တစ်ရာ့ကိုးဆယ်လေးယောက်ပါ။”
ဒီကိန်းဂဏန်းက ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျန်ရစ်နေခဲ့ပါတယ်။
မာရိုးက သူမရဲ့ မသောက်ရသေးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“လမ်းမှာ ခုနစ်ယောက် မြှုပ်ခဲ့ရပါတယ်။”
ခဏတာမျှ မီးဖိုထဲက ထင်းမီးပေါက်ကွဲသံကလွဲလို့ တခြားအသံ ဘာမှ မကြားရပါဘူး။
“ဘဲလ်ခရော့စ်က ကျန်တဲ့သူတွေကော ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ” လို့ အက်ဗလင်က မေးပါတယ်။
“မသိပါဘူးရှင်။”
“ဘယ်လောက်များလဲ”
“နောက်ဆုံးမြို့စာရင်းအရ ခြောက်ရာကျော်လောက် ရှိပါတယ်။”
ကျွန်တော် စားပွဲခုံရဲ့ အစင်းကြောင်းတွေကို ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။
မာရိုးရဲ့လူတွေက ခြောက်ခဲလုနီးပါး အခြေအနေနဲ့ စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ ခတ္တရာခံတပ်တစ်ခုဆီ ရောက်လာခဲ့ကြပြီး အလင်းတန်းကို စောင့်မျှော်ခဲ့ကြတာပါ။
သူတို့ရဲ့ ကျောဘက်မှာတော့ ဘယ်သူမှနာမည်မသိတဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ရွှေ့ပြောင်းခံနေရတဲ့ မြို့သူမြို့သားတွေ ကျန်ရစ်နေခဲ့ပါပြီ။
“ဘာလို့ မြောက်စောင့်တပ် (Northwatch) ကို လာခဲ့တာလဲ” လို့ အီလီဇာက မေးပါတယ်။
“တောင်ကြားပြည်သူ့စစ်တွေက ပြင်ပကင်းစခန်းကို ထိန်းသိမ်းတုန်းက ကျွန်မရဲ့ အဘိုးက အဲဒီမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖူးတယ်။ ရေကန်တွေ အလုပ်လုပ်နိုင်သေးတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ရေခဲလေပြင်းတွေကို ခံတပ်နံရံတွေက ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်ဆိုတာလည်း သိတယ်။”
“အချက်ပြမီးကော”
“အဘိုးက ကျွန်မကို သင်ပေးခဲ့တာပါ။”
သူမက ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“အဲဒါ ဘ何を ဆိုလိုမှန်း ဘယ်သူမှ မှတ်မိကြသေးရဲ့လားဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ မသိခဲ့ပါဘူး။”
“ကျွန်တော်တို့ မှတ်မိပါတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက တစ်ချက် တုန်ယင်သွားပါတယ်။
ထို့နောက် သူမ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပါတယ်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
မာရိုးက အဲဒီအဖြစ်အပျက်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအတွက်သာ အထောက်အထားကို ယူလာခဲ့တာပါ။
သူမရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို မဖွင့်ခင်မှာ သူမ အဲဒီလို ပြောခဲ့ပါတယ်။
အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
မေးခွန်းတိုင်းကို ဖြေနိုင်လောက်အောင် လုံလောက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဘာတစ်ခုခုတော့ ပါပါတယ်။
ဆီစိမ်အဝတ်စုတ်တစ်ခုထဲမှာ ခေါက်ထည့်ထားတဲ့ ရထားတွဲ လက်မှတ်စက္ကူလေးပါ။
ကယ်ဆယ်ရေးအရာရှိတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ မိသားစုတွေအကြောင်း အငြင်းပွားနေကြတုန်းမှာ သူမက အဲဒါကို စာရင်းကိုင်စားပွဲပေါ်ကနေ ခိုးယူလာခဲ့တာပါ။
မေရီက အဲဒါကို အလင်းရောင်အောက်မှာ တင်လိုက်ပါတယ်။
နံရံများ။
အလေးချိန်များ။
ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ စာရင်း။
အဲဒီအောက်မှာတော့ ဒုတိယစာရင်းတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။
အမျိုးအစားအလိုက် ခွဲခြားခံထားရတဲ့ အိမ်ထောင်စုများ။
အလုပ်လုပ်နိုင်သူများ။
မှီခိုနေရသူများ။
အကူအညီမပါဘဲ ပြောင်းရွှေ့ရန် မသင့်တော်သူများ။
အောက်ဆုံးမှာတော့ တံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်ထားပါတယ်။ ကשתပျဉ်းအောက်က ဖြန့်ထားတဲ့ လက်တစ်ဖက် ပုံစံပါ။
အက်ဗလင်က အဲဒါကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေပါတယ်။
“ငါ ဒါကို မြင်ဖူးတယ်။”
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်မှာလဲ”
“အနောက်ဘက်က ကရုဏာအိမ်တွေရဲ့ တင်ပြချက်ထဲမှာလေ။ လွန်ခဲ့တဲ့လတွေက ဗေးလ်ဝုဒ် (Valewood) မှာတုန်းကပေါ့။”
“မင်းတို့မိသားစုက သူတို့ကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တာလား”
“အဲဒီတောင်းဆိုချက်ထဲမှာ ပါတဲ့ အိမ်တွေထဲက တစ်ခုကို ဆောင်းရာသီ အဝတ်အထည်တွေ ပေးပို့ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါက ဒီကိစ္စနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။”
သူမက အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေပါပြီ။
“အမေက အဲဒီစာတွေ သိမ်းထားလိမ့်မယ်။”
“သူ့ကို မေးလို့ရမလား”
“ရပါတယ်။”
မေရီက ရထားတွဲလက်မှတ်ရဲ့ လမ်းကြောင်းအမှတ်အသားတွေကို စစ်ဆေးပါတယ်။
“ဘဲလ်ခရော့စ်ကနေ ဒန်းမီးယား (Dunmere) ဂိုဒေါင်အထိတဲ့။”
မာရိုးက ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
“ဒီနာမည်က ရထားတွဲအများစုပေါ်မှာ ပါနေတယ်။”
“ခင်ဗျား အဲဒီဂိုဒေါင်ကို သိလား”
“မသိပါဘူး။”
အီလီဇာက မြောက်ပိုင်းမြေပုံဆီကို လှမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် ဘယ်သူမှ မသွားရောက်ကြရသေးခင်မှာ အဲဒါ ဘယ်နားမှာလဲဆိုတာကို ရှာကြတာပေါ့။”
သူမက ကျွန်တော့်ကိုပါ ရည်ရွယ်ပြီး ပြောနေမှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်။
ကျွန်တော် မကန့်კွက်ခဲ့ပါဘူး။
မာရိုး အနားယူဖို့ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာလည်း ကျွန်တော် စားပွဲမှာ ဆက်ထိုင်နေခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ရပ်နေပါတယ်။
မေရီက စာရွက်စာတမ်းတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သိမ်းဆည်းနေပါတယ်။
အီလီဇာက မြေပုံကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်သူမှ ဒီတိတ်ဆိတ်မှုကို အမြန်ဆုံး ဖြိုခွဲချင်ပုံ မပေါ်ကြပါဘူး။
“ကျွန်တော်တို့လည်း စာရင်းတွေ လုပ်နေကြတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
မေရီက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ဧည့်ခံခန်းမဆောင်မှာလေ။ နာမည်တွေ၊ အလုပ်အကိုင်တွေ၊ ကလေးတွေရဲ့ စာရင်းတွေ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စာရင်းက ဘာကွာခြားလို့လဲ”
“လူတွေက သူတို့ရဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို သူတို့ဘာသာ သိမ်းထားကြတယ်လေ” လို့ သူမက ပြန်ဖြေပါတယ်။ “ကျွန်တော်တို့ ဘာတွေရေးနေလဲဆိုတာကို သူတို့ မေးနိုင်တယ်။ ပြင်ဆင်ခွင့် ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ထွက်သွားချင်ရင်လည်း ထွက်သွားလို့ ရတယ်။”
ကျွန်တော် တံခါးဘေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီမှာ အိတ်နဲ့ ထိုင်နေတဲ့လူလေ။ အဲဒီနောက်ဆုံးအချက်ကို သူ့ကို ဘယ်သူမှ ပြောပြပြီးပြီလား”
မေရီက စာရွက်တွေ သိမ်းနေရာကနေ ရပ်သွားပါတယ်။
“မသိပါဘူး။”
ကျွန်တော် ထလိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်လည်း ကျွန်ტော့်နောက်က လိုက်လာပါတယ်။
သူ့ကို အရင်က ထိုင်နေတဲ့ ကုလားထိုင်မှာပဲ ပြန်တွေ့ရပါတယ်။
သူ့နာမည်က ကိုရန် (Corren) ပါ။
သူ့ဇနီးက အနီးအနားမှာ အိပ်ပျော်နေပြီး သူ့သမီးလေးကတော့ ဆေးဆရာဝန်ရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို ခံယူနေပါတယ်။
ကျွန်တော် ကုလားထိုင်တစ်လုံး ဆွဲယူပြီး ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
သူက ကျွန်တော့်ကို သတိကြီးကြီးနဲ့ ကြည့်နေပါတယ်။
“ခင်ဗျား ဒီခန်းမဆောင်ကနေ ထွက်သွားလို့ ရပါတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူ့လက်က ခရီးဆောင်အိတ်ကို ပိုတင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်တို့မှာ သွားစရာ တခြားနေရာမှ မရှိတာ။”
“ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ထွက်သွားခိုင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
သူက ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“သင့်လျော်တဲ့နေရာတစ်ခု ရှာတွေ့တဲ့အထိ ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာ နေလို့ရပါတယ်။ အပြင်မှာ လမ်းလျှောက်လို့ရတယ်။ မီးဖိုချောင်ဘက် သွားလို့ရတယ်။ သမီးလေး ဆေးကုသမှုခံယူနေတဲ့နေရာကို သွားကြည့်ချင်တယ်လို့ တောင်းဆိုလို့ရပါတယ်။”
“သူ့မှာ ဖျားနေလို့ပါ။”
“သိပါတယ်။”
“ဆရာဝန်တွေက နေရာလိုတယ်လို့ ပြောကြတယ်။”
“လိုတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား မေးခွန်းတွေ မမေးရဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး။”
သူ့မျက်လုံးတွေက အက်ဗလင်ဘက်ကို ရွေ့သွားပါတယ်။
သူမက သစ်သား အခန်းတံဆိပ်ပြားငယ်လေးတစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
“စာရင်းကိုင်က ခင်ဗျားကို ဆေးခန်းပြပေးပါလိမ့်မယ်။ တစ်ယောက်ယောက် လိုက်ခဲ့စေချင်ရင် ကျွန်မ လိုက်ခဲ့ပေးပါမယ်။”
ကိုရန်က အဲဒီတံဆိပ်ပြားလေးကို အကြာကြီး ငေးကြည့်နေပါတယ်။
ထို့နောက် သူ ထရပ်လိုက်ပါတယ်။
သူ့အိတ်ကို ယူပါတယ်။
သူ့ကို အဲဒါကို မြေပြင်ပေါ် ချထားဖို့ ကျွန်တော်တို့ မတောင်းဆိုခဲ့ပါဘူး။
ညနေပိုင်း ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဂရေးကိပ်က မြောက်ဘက်ကို လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့မှ မလွှတ်ဘဲနဲ့ လိုက်လົာ စုံစမ်းမှုတွေ စတင်ခဲ့ပါပြီ။
ဟယ်လီနာက ဖိုင်တွဲနှစ်ခုကိုင်ပြီး ဗေးလ်ဝုဒ် တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်လာပါတယ်။ သူမရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း နောက်ပြောင်တာမျိုး လုံးဝမပါလာပါဘူး။
ဂါရစ်က ကုန်သွယ်ရေး စာပေးစာယူတွေကို ကိုင်ပြီး နောက်ကနေ လိုက်လာပါတယ်။
သူတို့က ရှေးဟောင်း ပရဟိတ တောင်းဆိုလွှာကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြပါပြီ။
အချို့နာမည်တွေက အမှန်တကယ် ရှိကြပါတယ်။
အချို့ကျတော့လည်း သူတို့အတွက် စိမ်းနေပါတယ်။
ဖြန့်ထားတဲ့ လက်ပုံစံ တံဆိပ်က အဖွဲ့အစည်းအချို့နဲ့အတူ ပေါ်လာခဲ့ပေမဲ့ မာရိုးရဲ့ ရထားတွဲလက်မှတ်ပေါ်က လမ်းကြောင်းတံဆိပ်တုံးကတော့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ကန်ထရိုက်တာတစ်ဦးပိုင်ဆိုင်တာ ဖြစ်နေပါတယ်။
အသုံးဝင်တဲ့ ကွာခြားချက်တစ်ခုပေါ့။
အဖြေတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။
ဂရေးကိပ်မှာ အကောက်ခွန် မှတ်တမ်းတွေကို အပြီးသတ်လုပ်နေတုန်းဖြစ်တဲ့ လေဒီဆာဘင်ရဲ့ စာရင်းကိုင်က ဒန်းမီးယား (Dunmere) ကို မြောက်ပိုင်း ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းပေါ်က အာမခံထားတဲ့ ဂိုဒေါင်ခရိုင်တစ်ခုလို့ မှတ်မိနေပါတယ်။
သူက တရားဝင် လမ်းကြောင်းတွေကနေတဆင့် ၎င်းကို လုပ်ကိုင်နေသူတွေကို အတည်ပြုပေးဖို့ တောင်းဆိုချက်ကို လုပ်ဆောင်ပေးဖို့ သဘောတူပါတယ်။
မေရီက အရာအားလုံးရဲ့ မိတ္တူတွေကို ကူးယူပါတယ်။
အီလီဇာက ကုန်တင်ကားသမားတွေကြားမှာ သတိကြီးကြီးနဲ့ စုံစမ်းမှုတွေ စီစဉ်ပါတယ်။
ကုန်သည်တွေက လှည်းတွေ ဘယ်ကိုသွားတယ်ဆိုတာကို သိကြပါတယ်။
စားဖိုမှူးတွေက စခန်းတွေမှာ လူဘယ်လောက် ကျွေးမွေးနေရတယ်ဆိုတာကို သိကြပါတယ်။
မြင်းဇလပ်သမားတွေက ယာဉ်တွေ အလွတ်ပြန်လာသလားဆိုတာကို သတိထားမိကြပါတယ်။
စစ်သားတွေ မလိုအပ်ခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီလူတွေကို လိုအပ်နေပါတယ်။
မြောက်စောင့်တပ် (Northwatch) ရဲ့ စောင့်ကြည့်ရေးတပ်ကို ညွှန်ကြားချက်အသစ်တွေ ပေးလိုက်ပါတယ်။
မီးရှူးတိုင်ကို ဆက်လက် ထွန်းလင်းထားပါ။
လမ်းတွေကို စောင့်ကြည့်ပါ။
ငြိမ်းချမ်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသူတိုင်းကို தေယိုပ်ပေးပါ။
စိမ်းေသာ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့တွေကို ကူးပြောင်းရေးစနစ်ထဲကို လုံးဝ မဝင်ခွင့်ပြုပါနဲ့။
တံခါးပေါက်က ကန့်သတ်ချက်တွေနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေ ဆက်လက် ရှိနေမှာပါ။
အဝတ်အစားလဲပြီး စားသောက်ဖို့အတွက် ပြန်ရောက်လာခဲ့တဲ့ အယ်လစ္စတားက အမိန့်စာကို ဖတ်ကြည့်ပါတယ်။
ထို့နောက် သူက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ရှင် အဲဒါကို မပိတ်ဘူးလား”
“နောက်ထပ် လာမယ့်သူတွေ ရှိကောင်း ရှိဦးမှာပါ။”
သူက ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်လည်း သဘောတူပါတယ်။”
အဲဒါက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေပါတယ်။
မှောင်စပျိုးချိန်မှာ ကွင်းပြင်ထဲမှာ မယ်လိုဒီကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ပါတယ်။
သူမက နိမ့်တဲ့နံရံတစ်ခုပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး တက်ဆာ ပေးထားတဲ့ သစ်သားယုန်ရုပ်ကလေးကို လက်ချောင်းတွေကြားမှာ လှည့်ကစားနေပါတယ်။
သူမရဲ့ နားရွက်တွေက နောက်ကို ပြန်လှည့်နေပါတယ်။
“မေရီက ပြောပြတယ်ပေါ့”
“တော်တော်များများ သိရတယ်။”
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
ကွင်းပြင်တစ်ဖက်မှာ အလုပ်သမားတွေက နောက်ထပ် စောင်ပုံတစ်ပုံကို ခန်းမဆောင်ဘက်ဆီ သယ်သွားနေကြပါတယ်။
“သူတို့က ကလေးတွေကို ခွဲထုတ်ခဲ့ကြတယ်” လို့ မယ်လိုဒီက ပြောပါတယ်။
“ဟုတ်တယ်။”
“မိဘတွေဆီကနေလေ။”
“ဟုတ်တယ်။”
သူမက လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး ယုန်ရုပ်ကလေးကို ဖက်ထားလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မ ဘာမှ လုပ်ချင်တယ်။”
“ကိုယ်လည်း အဲဒီလိုပဲ။”
“အရင်ဆုံး သူတို့ကို ရှာတွေ့ဖို့ လိုတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။”
“မင်း သိတယ်ဆိုတာ ကိုယ်သိပါတယ်။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“မြောက်ဘက်ကို ဒီအတိုင်း ပြေးသွားချင်တဲ့စိတ်ကို ရပ်တန့်ချင်လာအောင်လို့ ကျွန်မ ဒါကို ပြောနေတာပါ။”
ကျွန်တော် ဒူးပေါ်ကို တံတောင်ဆစ်တင်ပြီး ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါ အလုပ်ဖြစ်တယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုပါ ပြောပြပါဦး။”
ခဏတာလောက် သူမ ပြုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားပါတယ်။
ထို့နောက် သူမက ယုန်ရုပ်ကလေးကို သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
“တက်ဆာက မြောက်ပိုင်းလမ်းတွေကို သုံးတဲ့ ကုန်သည်တွေကို သိတယ်။ ကျွန်မ သွားမေးကြည့်လို့ ရတယ်။”
“လှည်းတွေနဲ့ တံဆိပ်အကြောင်းကို စာနဲ့ ရေးပြီး ယူသွားပါ။ မေရီ ပြင်ဆင်ပေးလိမ့်မယ်။”
“စွပ်စွဲချက်တွေတော့ မပါဘူးပေါ့။”
“အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ မေးခွန်းတွေပဲပေါ့။”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
ထို့နောက် နံရံပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်ပါတယ်။
“မနက်စာစားပြီးရင် ကျွန်မ ထွက်သွားမယ်။”
“အရင် အိပ်လိုက်ဦး။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
“ရှင်လည်း အဲအတိုင်းပဲနော်။”
ကျွန်တော်တော့ အဲဒီစကားမှာ အမိခံလိုက်ရပါပြီ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခန်းထဲမှာ စောင့်နေပါတယ်။
စားပွဲပေါ်မှာ အစားအသောက်တွေ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးကတော့ အထူးတလည် ဆာလောင်နေကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စားလိုက်ကြပါတယ်။
စားပွဲရဲ့ တစ်ဝက်လောက် ရောက်တဲ့အခါမှာ သူမက ဇွန်းကို ချလိုက်ပါတယ်။
“အမေက သူတို့ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တဲ့ အိမ်တွေကို လိုက်စုံစမ်းတော့မယ်။”
“တိတ်တဆိတ်နဲ့ပေါ့နော်”
“ဟုတ်တယ်။”
“သူ ဒေါသထွက်နေလား”
“အရမ်းထွက်နေတယ်။”
“အဲဒါ တရားပါတယ်။”
အက်ဗလင်က ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“သူ အဲဒီအဝတ်စကို ကိုယ်တိုင်ရွေးခဲ့တာကို သတိရနေလို့ပါ။”
ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။
ကလေးတွေကို နွေးထွေးစေချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ပေးခဲ့တဲ့ စောင်တွေပါ။
အခုတော့ အဲဒါတွေကို ဘယ်သူ့ရဲ့ လှည်းတွေက သယ်သွားခဲ့တာလဲဆိုတာကို သူမ စဉ်းစားနေရပါပြီ။
“သူမ ကူညီပေးခဲ့တဲ့ အိမ်က ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ မသိရသေးပါဘူး။”
“ငါ သူ့ကို ပြောပြီးပြီ။”
“အထောက်အကူ ဖြစ်ရဲ့လား”
“နည်းနည်းတော့ ဖြစ်ပါတယ်။”
စားသောက်ပြီးနောက်မှာ အက်ဗလင်က မီးခွက်ငယ်ကို ငြှိမ်းနေတုန်း ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။
မြို့တော်က တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။
ဧည့်ခံခန်းမဆောင်ကတော့ မတိတ်ဆိတ်ပါဘူး။
သူ့ရဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေမှာ မီးရောင်တွေ ဆက်လက် လင်းလက်နေဆဲပါ။
လူတစ်ရာ့ခုနစ်ဆယ်ငါးယောက်က ရွှေ့ပြောင်းရမယ့် အမိန့်ကို နားစွင့်နေစရာမလိုဘဲ ဘယ်လို အိပ်စက်ရမလဲဆိုတာကို သင်ယူနေကြပါပြီ။
နောက်ထပ် ဆယ့်နှစ်ယောက်ကတော့ တောင်တန်းထဲမှာ ဆက်လက် စောင့်ကြပ်နေကြပါတယ်။
ခုနစ်ယောက်ကတော့ မရောက်လာနိုင်ခဲ့ကြပါဘူး။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးကို ရောက်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို လက်နဲ့ ဖက်လိုက်ပါတယ်။
“မနက်ကျရင်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ကိုရန်က သူ့သမီးလေး ဘယ်မှာရှိတယ်ဆိုတာကို ခွင့်တောင်းစရာမလိုဘဲ သိစေချင်တယ်။”
“သူ သိနေပါပြီ။”
ကျွန်တော် သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ငါ သူ့ကို ခေါ်သွားပေးခဲ့တယ်လေ” သူမက ပြောပါတယ်။ “သူ့သမီးလေး အိပ်ပျော်သွားတဲ့အထိ သူ ထိုင်စောင့်နေခဲ့တယ်။”
“အိတ်ကိုရော ထားခဲ့လား”
“ထောင့်မှာလေ။”
အဲဒါက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခုပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက လျစ်လျူရှုပစ်လောက်အောင် သေးငယ်သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို ပိုပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆွဲဖက်လိုက်ပါတယ်။
ခဏတာလောက် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ဧည့်ခံခန်းမဆောင်က မီးရောင်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့ကြပါတယ်။
ပိုပြီး မြောက်ဘက်ကျတဲ့ တောင်တန်းတွေရဲ့ တစ်နေရာမှာတော့ လှည်းတွေက ဆက်လက် ရွေ့လျားနေဆဲပါ။
သူတို့ရဲ့ ခရီးက ဘယ်မှာ ဆုံးမယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ မသိရသေးပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ နာမည်တစ်ခုတော့ ရထားပါပြီ။
ဒန်းမီးယား (Dunmere) တဲ့။
မနက်ဖြန်ကျရင် အဲဒီကနေပဲ ကျွန်တော်တို့ စတင်ကြပါမယ်။