မယ်လိုဒီက ပိတ်စကြိုးကို ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
ကြိုးကို သယ်ရမှာမို့ မဟုတ်ပါ။
သူမကိုယ်တိုင်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုကြိုးနဲ့ လာချည်နှောင်မယ့် အကြံအစည်ကို မလိုလားတာ ဖြစ်သည်။
“ငါ့ဘာသာ လမ်းလျှောက်တတ်ပါတယ်”
တောင်ပေါ်လမ်းပြက သူမကို ငေးကြည့်သည်။
“ရေခဲပြင်ပေါ်မှာလား”
“အင်းလေ”
“ထုပ်ပိုးသယ်ပိုးထားလျက်နဲ့လား”
“အင်း”
“မင်းရဲ့အဖြေကို ပြန်စဉ်းစားဖို့ အချိန်တောင် ပေးနိုင်စွမ်းမရှိတဲ့ ချောက်ကမ်းပါးစွန်းနားမှာလေ”
မယ်လိုဒီက တောင်တန်းတွေဘက်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။
ပြီးနောက် သူမရဲ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
“ကြိုးကိုပေး”
လမ်းပြရဲ့နာမည်က နက်ဆာတော (Nessa Tor) ဖြစ်သည်။
သူမက မြောက်ဘက်တောင်ကြားလမ်းများတစ်လျှောက် ပစ္စည်းသယ်ယူပို့ဆောင်ပေးလာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်တိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ခရီးသည်တွေပြောသမျှ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားမှန်သမျှကို ကြားဖူးနားဝရှိနေသူပီပီ တည်ငြိမ်အေးဆေးကာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား မဖြစ်တတ်သော ဟန်ပန်ရှိသည်။
ကျွန်တော်က သူမကို တွေ့တွေ့ချင်း သဘောကျသွားသည်။
မယ်လိုဒီကတော့ ချီတုံချတုံဖြစ်နေပုံရသည်။
မနက်လင်းအားကြီးချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဟိုင်းဖဲလ်၏ ဝင်းအတွင်း၌ ရပ်နေကြသည်။ ရွှေ့ပြောင်းစစ်ဆေးရေးစက်ရုံများဘက်တွင် စုပုံနေသော နှင်းများကြား၌ မီးအိမ်များက ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။ ကင်းထောက်အဖွဲ့က ဝရံတာအောက်တွင် သူတို့၏ ကျောပိုးအိတ်များကို စစ်ဆေးနေစဉ် ကင်းစောင့်တပ်သားများက မီးရှူးမီးပန်း အချက်ပြစနစ်ကို ပြင်ဆင်နေကြသည်။
အယ်လစ္စတားက ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ သိုင်းကြိုးကို ပြင်ဆင်ဝတ်ဆင်သည်။
သူ့နှင့် မယ်လိုဒီတို့အပြင် နက်ဆာက ကျွမ်းကျင်သော တောင်တက်သမားနှစ်ဦးနှင့် အယ်လ်ဒရင်၏ အဖွဲ့မှ မြေတိုင်းဆရာတစ်ဦးတို့ကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်သည်။
လူခြောက်ယောက်။
လမ်းကြောင်းကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် လုံလောက်သည်။
လူတစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်ခုနှစ်ဦးကို ပြန်ခေါ်လာဖို့တော့ မလုံလောက်သေးပါ။
ကျွန်တော် ဒီကွာခြားချက်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။
သို့သော် သူတို့ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေရသည်က ပိုပြီး သက်သာရာရစေသည်တော့ မဟုတ်ပါ။
“ပထမဆုံး ခိုလှုံရာစခန်းကို အရင်ရောက်အောင်သွား” ဟု ကျွန်တော်ပြောလိုက်သည်၊ “ပြီးရင် အခြေအနေ တင်ပြပေးပါ”
အယ်လစ္စတားက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အထက်ပိုင်း တံတားကို မစစ်ဆေးရသေးဘဲ မဖြတ်ပါဘူး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မင်းကြီး”
“ပြီးတော့ ရာသီဥတုက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလာခဲ့ရင်—”
“ကျုပ်တို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့ပါမယ်”
မယ်လိုဒီက သူ့ဘေးနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။
“ရှင် ဒီစကားကို ပြောပြီးပြီလေ”
“ငါ ထပ်ပြောဖြစ်ကောင်း ပြောဦးမှာပေါ့”
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ အမူအရာက နူးညံ့သွားသည်။
“ကျုပ်တို့ သတိထားကြမှာပါ”
အဲဒါက ကတိသေးသေးလေးတစ်ခုပါ။
ဒါပေမဲ့ အသုံးဝင်တဲ့ ကတိတစ်ခုပေါ့။
ကျွန်တော် လက်ခံလိုက်သည်။
නက်ဆာက တောင်တန်းထိပ်ရှိ ဖျော့တော့တော့ ကောင်းကင်စင်းကြောင်းကို မော့ကြည့်သည်။
“အချိန်တန်ပြီ”
သူတို့သည် တန်းစီလျက် ထွက်ခွာသွားကြပြီး သူတို့၏ မီးအိမ်ရောင်များက ရှေးဟောင်းလမ်းမတစ်လျှောက် ရွေ့လျားသွားကြသည်။
မယ်လိုဒီက တစ်ချက်လှည့်ကြည့်သည်။
သူမက လက်ကို မြှောက်ပြသည်။
ထို့နောက် လမ်းကွေ့ကွယ်ရာသို့ ရောက်သွားကာ အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော် ရပ်နေတဲ့နေရာမှာ ဆက်ရှိနေမိသည်။
ဝင်းအတွင်းပိုင်းက အရင်ကထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်သွားသလို ခံစားရသည်။
ဂရေးကိပ်သို့ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အက်ဗလင်က တံခါးဝတွင် စောင့်နေသည်။
သူမက ခွက်နှစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်တော် တစ်ခွက်ကို ယူလိုက်သည်။
“သူတို့ ထွက်သွားကြပြီလား”
“အင်း ထွက်သွားပြီ”
“သတိထားကြဖို့ သူတို့ကို မှာခဲ့သေးလား”
“အကြိမ်ကြိမ် မှာခဲ့တာပေါ့”
“အဲ့လောက်တော့ ပြောမှာပေါ့လေ”
လုပ်သားများက ထောက်ပံ့ရေးလှည်းတစ်စီးကို ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့မှ တွန်းသွားကြစဉ် ကျွန်ုပ်တို့သည် အခန်းနံရံဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။
စောင်များ။
အခြောက်ခံ အစားအစာများ။
ဆေးဝါးပစ္စည်းများ။
တံခါးပေါက်မှ သယ်ယူနိုင်ရန် လောက်ငှရုံမျှသော ထုပ်ပိုးမှုများဖြစ်ပြီး တစ်ခုချင်းစီကို တံခါးမဖြတ်မီ စစ်ဆေးပြီးဖြစ်သည်။
ဗေးလ်ဝုဒ်မှ ဆေးကုသသူတစ်ဦးက နောက်ပိုင်း ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့နှင့်အတူ လိုက်ပါရန် စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဟယ်လီနာက သိုးမွှေးအထည်အလိပ် အပိုများနှင့်အတူ အသုံးမပြုဘဲ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့် မည်သည့်အဝတ်အစားမဆို ပစ္စည်းဖြန့်ဝေမှု အားနည်းချက်အဖြစ် သတ်မှတ်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရေးသားထားသော မှတ်စုတစ်ခုကိုပါ ပို့ပေးခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ငြင်းခုံနေဖို့ မလုပ်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က လှည်းလေးသည် မီးရောင်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေသည်။
“ပထမဆုံး လက်ခံမယ့် အခန်းတွေက ဒီမှာ အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ”
“လူနာတွေအတွက်လား”
“ဒါနဲ့ မြောက်စောင့်တပ်စခန်းမှာ ဆက်မနေနိုင်တော့တဲ့ ဘယ်သူ့အတွက်မဆိုပေါ့။ မိသားစုတွေကို သူတို့ရဲ့ နေအိမ်တွေကနေ အတင်းအကျပ် ရွှေ့ပြောင်းစရာမလိုဘဲ ပထမအုပ်စုအတွက် နေရာလွတ် ရှိပါတယ်”
“ဘယ်လောက်များများလဲ”
“သက်တောင့်သက်သာ ရှိမယ့် လူနှစ်ဆယ့်လေးယောက်ပေါ့။ ဒုတိယခန်းမကိုပါ သုံးမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီထက်ပိုဆံ့ပါတယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်က ဟိုင်းဖဲလ်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ရပ်နေချိန် သူမက အလုပ်တွေ လုပ်နေခဲ့သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို လာတို့သည်။
“ဒီမှာ ရှိနေပေးလို့ ခင်ဗျား ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူး”
“ငါသိပါတယ်”
“နောက်မှ ခင်ဗျားပေးရမယ့် လက်ဖက်ရည်ကိုတော့ ကျွန်မ ဆက်တောင်းမှာပဲနော်”
“အဲ့ဒါ တရားပါတယ်”
မေရီက သူမ၏ စာရွက်စာတမ်း အိတ်ထက် ပိုရှည်သော ပုံစံကြမ်းစာရွက်လိပ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရောက်လာသည်။
သူမ၏ ကြောင်နားရွက်လေးများက ထောင်နေကြသည်။
အဲ့ဒါက သူမ တစ်ခုခုကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါပဲ။
“မြောက်စောင့်တပ်စခန်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့တာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“အသုံးဝင်လား”
“အရမ်းကို အသုံးဝင်တာပေါ့”
သူမက ပစ္စည်းထုပ်ပိုးသည့် စားပွဲခုံပေါ်တွင် ပုံစံကြမ်းများကို ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။
“လက်ရှိ တံခါးပေါက်အခန်းက အနောက်ဘက် လူနေရပ်ကွက် တိုက်တန်းရဲ့ အောက်ဘက်မှာ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မူလဝင်ပေါက်ကတော့ ရှေးဟောင်း လက်နက်တိုက်ကနေ ဖြစ်ပါတယ်”
အက်ဗလင်က ပို၍ တိုးကပ်လာသည်။
“လှေကားထစ် နောက်တစ်ခု ရှိသေးတာပေါ့”
“ဝန်ထမ်းသွားလာရေး လမ်းကြောင်းတစ်ခုပါ။ မီးဖိုချောင်အသစ်တွေကို တည်ဆောက်ချိန်ကတည်းက အဲ့ဒါကို ပိတ်ထားခဲ့တာပါ”
“သူတို့ အဲ့ဒီကို သွားလို့ရနိုင်မလား”
“ကျွန်ုပ်တို့ မေးမြန်းကြည့်ရပါမယ်”
ကျွန်တော် တံခါးစောင့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူက အချက်ပြ ကျောက်သင်ပုန်းကို လှမ်းယူနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
အခန်းတွင်းရှိ လူတိုင်းက နားထောင်တတ်ဖို့ သင်ယူထားပြီးသား ဖြစ်ကြသည်။
မြောက်စောင့်တပ်စခန်းက မွန်းတည့်ချိန်နီးပါးတွင် အကြောင်းပြန်လာသည်။
ရှေးဟောင်းလက်နက်တိုက်သို့ သွားရောက်နိုင်ပေသည်။
ဝန်ထမ်းသွားလာရေး လမ်းကြောင်းကတော့ မရနိုင်ပါ။
ကျောက်တုံးများ ပြိုကျနေမှုကြောင့် အနောက်ဘက်အစွန်ဆုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။
ထိုအလွန်တွင် သူတို့လူများက ရေစီးသံကို ကြားနေရသည်။
ကျွန်တော် ဘာသာပြန်ထားသော မက်ဆေ့ချ်ကို ဖတ်လိုက်သည်။
“ရေလွှမ်းနေတာလား”
“ဖြစ်နိုင်ချေရှိပါတယ်” ဟု အယ်လ်ဒရင်က ဆိုသည်။
သူက ပုံစံကြမ်းများဆီသို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
“အနောက်ဘက် တိုက်တန်းအပေါ်ဘက်မှာ ရေလှောင်ကန်တစ်ခု ရှိပါတယ်”
“တံခါးပေါက်အခန်း ရေအောက် ရောက်နေတာများ ဖြစ်နိုင်မလား”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
သူ အဲ့ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြေတာကို ကျွန်တော် သဘောမကျလှပါ။
ကက်စတယ်လန်၏ မျက်လုံးက စားပွဲခုံအထက်တွင် ပေါ်လာသည်။
“မြောက်စောင့်တပ်စခန်း လက်ခံရေး ကျောက်ဆည်က အမှတ်အသား အတည်ပြုချက်တောင်းဆိုမှုကို တုံ့ပြန်ခဲ့ပါပြီ”
လူတိုင်း လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။
“အဆက်အသွယ် ရပြီလား”
“ကန့်သတ်ထားတဲ့ ကျောက်ဆည် တုံ့ပြန်မှုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ သွားလာမှုများကို ဆက်လက် ဆောင်ရွက်၍ မရသေးပါ”
“ဘာတွေ သိနိုင်ဦးမလဲ”
“လက်ခံရေး ကန့်သတ်ချက် ပိတ်ဆို့ခံထားရပါတယ်။ အခန်းတွင်း လူနေထိုင်မှု အခြေအနေကို မသိရပါ။ ပတ်ဝန်းကျင် ကာကွယ်ရေး စွမ်းအင်ကန့်သတ်ချက်များမှာ လိုအပ်သော ပမာဏအောက် လျော့နည်းနေပါတယ်”
“အဲ့ဒါကို ရှင်းလင်းပေးလို့ ရမလား”
“အဝေးမှ ထိန်းချုပ်အမိန့်ပေးမှုများက မလုံလောက်ပါဘူး”
ကျွန်တော် ပုံစံကြမ်းများကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။
မဝင်ရောက်နိုင်သော အခန်းတစ်ခန်း။
သူ့အထက်တွင် ရေများ ရှိနေခြင်း။
သိမ်းပိုက်ခံထားရသော ခန်းမများထဲတွင် လူတစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်ခုနှစ်ဦး။
လွယ်ကူတဲ့ အဖြေတစ်ခုမှ မရှိပါ။
အက်ဗလင်က ရေလှောင်ကန်ပေါ်သို့ လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက အရင်းအမြစ်ဆိုရင် အောက်ဘက်လမ်းကြောင်းကို ဘယ်သူမှ မရောက်ခင် သူတို့ရေကို ပိတ်ဆို့နိုင်ကောင်း ပိတ်ဆို့နိုင်ကြလိမ့်မယ်”
အယ်လ်ဒရင်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဝင်းအတွင်းကနေ ရေဝင်ရောက်ရာ လမ်းကြောင်းကို စစ်ဆေးခိုင်းပါ။ ရေလှောင်ကန်နံရံကိုတော့ လုံးဝ မဖျက်ဆီးမိစေနဲ့”
မေရီက စာရေးနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ညွှန်ကြားချက်ကို ပို့လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။
စောင့်ဆိုင်းခြင်းဆိုတာက ကျွန်တော် လေ့လာကျွမ်းကျင်လိုစိတ် လုံးဝမရှိတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာနေပါပြီ။
ကျွန်တော် ကောင်စီ အစည်းအဝေး အတိုချုံးတစ်ခုကို တက်ရောက်ခဲ့သည်။
ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းအပိုများ ထုတ်ပေးရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။
ကယ်ဆယ်ရေး အစားအစာများကို သာမန် မီးဖိုချောင်သုံး စားသုံးမှုများနှင့် သီးခြားစီ မှတ်တမ်းတင်ရမည့်အကြောင်း ဘီထရစ် ရှင်းပြသည်ကို နားထောင်ခဲ့သည်။
အသနားခံစာ နှစ်စောင်ကို ဖြေကြားခဲ့သည်။
သတ္တုတွင်း အစီရင်ခံစာ၏ စာပိုဒ်တစ်ခုတည်းကိုပင် လေးကြိမ်တိုင် ဖတ်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတော့ အက်ဗလင်က အဲ့ဒါကို ကျွန်တော့်လက်ထဲကနေ ယူလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဒါကို ဖတ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ငါက ဒါကို အလွန်အမင်း အလေးအနက်ထားပြီး ကြည့်နေတာပါ”
“အဲ့ဒါက ဘယ်သူ့ကိုမှ လှည့်စားလို့ မရပါဘူး”
ကျွန်ုပ်တို့ ကောင်စီခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေခဲ့ကြသည်။
အပြင်ဘက်တွင် မွန်းလွဲပိုင်း အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်စပြုလာပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဟိုင်းဖဲလ်မှာ ရှိနေချင်နေတာမလား”
“အင်း”
“ဒါဆို ညစာစားပြီးရင် သွားလိုက်ပါ။ ကျွန်မ ဒီမှာနေပြီး ရောက်လာမယ့်သူတွေကို ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ပေးပါ့မယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အရာရာကို ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်း ပစ်ထားခဲ့ဖို့ ငါမကြိုက်ဘူး”
“ခင်ဗျား ပစ်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ မေရီ ဒီမှာရှိတယ်။ အီလီဇာ ဒီမှာရှိတယ်။ ကောင်စီလည်း ရှိပါတယ်”
“ငါသိပါတယ်”
သူမ၏လက်က ကျွန်တော့်လက်ပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။
“ယူရီယာ၊ ခင်ဗျား ဒါတွေအားလုံး တည်ဆောက်ရာမှာ ပါဝင်ခဲ့တာပဲလေ။ ဒါတွေ အလုပ်လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ”
ကျွန်တော် သူမ၏လက်အောက်တွင် ကျွန်တော့်လက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီအပေါ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်ရော”
“အဲ့ဒါဆိုရင် ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိတဲ့သူတွေ ခင်ဗျားမှာ ရှိလာမှာပေါ့”
“ဒါနဲ့ သူတို့ မလုပ်နိုင်ခဲ့ရင်ရော”
ခဏတာမျှ သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
ထို့နောက် သူမ၏ ကုလားထိုင်ကို ပို၍ တိုးလာစေသည်။
“ဘယ်သူမှ ထိခိုက်နစ်နာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ကတိမပေးနိုင်ပါဘူး”
“ငါသိပါတယ်”
“ခင်ဗျားလည်း ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်တော် ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ လက်စွပ်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်ကို မှီလာသည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ အသင့်ပြင်ထားလို့ ရပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်ုပ်တို့ မကြောက်ဘူးလို့ ဟန်ဆောင်နေမယ့်အစား တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဆက်ပြောဆိုနေကြလို့ ရပါတယ်”
သတင်းပို့သူ ရောက်လာသည်အထိ ကျွန်တော် သူမ၏လက်ကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။
ကင်းထောက်အဖွဲ့က ပထမဆုံး ခိုလှုံရာစခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
အောက်ဘက် လမ်းကြောင်းက သွားလာ၍ ရသည်။
တံတားကတော့ မရှိတော့ပါ။
ပျက်စီးသွားတာ မဟုတ်ပါ။
လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ဖြစ်သည်။
ချောက်ကမ်းပါး နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရှေးဟောင်း ကျောက်တိုင်ထောက်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကြားတွင် နောက်ပိုင်း ပြုပြင်ထားခဲ့သော ကြိုးတံတား၏ ပြတ်တောက်နေသော ကြိုးစအချို့ တွဲလောင်းကျနေသည်။
നက်ဆာက ချောက်ကမ်းပါးအထက်တွင် ရာသီဥတုကောင်းလျှင် ကျွမ်းကျင်သော တောင်တက်သမားများ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည့် ကျဉ်းမြောင်းသော ကျောက်စောင်းလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
အဲ့ဒါက လူနာတင်စက္ကူတွန်းလှည်းတွေကို သယ်ဆောင်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။
ကယ်ဆယ်ရေး ယာဉ်တန်းကိုလည်း တင်ဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။
အယ်လစ္စတားက စစ်ဆေးမှုများ လုပ်ဆောင်နေစဉ်အတွင်း အခြားသူများက ချဉ်းကပ်လမ်းများကို စစ်ဆေးနေချိန်တွင် ကျောက်တက်သမားတစ်ဦးကို စာရေးသားထားသော အစီရင်ခံစာနှင့်အတူ ပြန်လည်စေလွှတ်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက သူ့ညွှန်ကြားချက်အောက်တွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထပ်ဖြည့်ထားခဲ့သည်။
ဒီအပေါ်ကနေ ပျံသန်းသွားရမယ်လို့ ထင်မှတ်မသွားနဲ့။
သူမ လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသည်ကို ကျွန်တော် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်မှနေ၍ လိုက်ဖတ်သည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်သည်။
“ငါ မဆုံးဖြတ်ရသေးပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားနေတာပေါ့”
“ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိမရှိ ဆိုတာကို စဉ်းစားနေတာပါ”
“သူမက ခင်ဗျားကို ကောင်းကောင်းသိတာ သေချာတယ်”
ကျွန်တော် အစီရင်ခံစာကို အယ်လ်ဒရင်ထံ ပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ တံတားထိုးလို့ ရနိုင်မလား”
သူ အတိုင်းအတာများကို ဖတ်ရှုသည်။
ထို့နောက် တစ်ခေါက်ထပ်ဖတ်သည်။
“ဟိုင်းဖဲလ်မှာ ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”
“ကျွန်ုပ်တို့ ဘာတွေ လိုအပ်လဲ”
“နေရာမှာ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် လိုပါတယ်။ အသံကျောက်ဆည်များ။ တံခါးပေါက်ကနေ အမြန်သယ်ထုတ်နိုင်တာထက် ပိုများတဲ့ သစ်သားများ။ အချိန်လိုပါတယ်”
အီလီနော်က ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်လာသည်။
သူမက ပုံကြမ်းကို စစ်ဆေးသည်။
ထို့နောက် အကျဉ်းမြောင်းဆုံး နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒီမှာ ဘာတွေ ရှိလဲ”
“ပေါ်နေတဲ့ ကျောက်သားတွေပါ” ဟု အယ်လ်ဒရင်က ဆိုသည်။
“နှစ်ဖက်စလုံးမှာလား”
“အစီရင်ခံစာမှာ အဲ့ဒီလို ပါပါတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျား ကျောက်တုံးတွေကို ပုံဖော်နိုင်တယ် မဟုတ်လား”
“အင်း”
“ဘယ်လောက်အထိလဲ”
“ကျောက်တုံးအပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်”
“ဒါဆို သွားပြီး ကြည့်ကြတာပေါ့”
ကျွန်တော် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
“ရှင် ကျွန်တော့်ကို မှော်ပညာသုံးခိုင်းနေတာလား”
“ခင်ဗျား မှော်ပညာသုံးတာကို ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မကန့်ကွက်ခဲ့ပါဘူး”
“ခင်ဗျားက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ကန့်ကွက်ခဲ့ဖူးပါတယ်”
“ခင်ဗျား ခန့်မှန်းလုပ်ဆောင်တာကို ကန့်ကွက်တာပါ”
သူမက ပုံဆွဲထားသည်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ ခင်ဗျားမှာ ညွှန်ကြားချက်တွေ ရှိလိမ့်မယ်”
နောက်တစ်နေ့ မနက်လင်းအားကြီးချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဟိုင်းဖဲလ်မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
အီလီနော် လိုက်လာသည်။
အယ်လ်ဒရင်၊ ဆေးကုသသူ၊ ဝန်သယ်ဆောင်သူ လေးဦးနှင့် မညီညာသော မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သွားလာနိုင်စွမ်းရှိသောကြောင့် ရွေးချယ်ခံရသည့် မြို့ပြယူနစ် နှစ်ခုလည်း လိုက်လာကြသည်။
ကြီးမားသော တည်ဆောက်ပုံများကတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ရှေးဟောင်းလမ်းကြောင်းက ၎င်းတို့ကို သယ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း နက်ဆာက အထူးသဖြင့် သတိပေးထားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အစားအစာများနှင့် ကြိုးခွေတစ်ခွေကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
အယ်လစ္စတား၏ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော သတင်းပို့သူက ကျွန်ုပ်တို့ကို လမ်းပြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ တက်သွားသည်နှင့်အမျှ တောင်တန်းက ပြောင်းလဲလာသည်။
သစ်ပင်များ ကျဲပါးလာသည်။
လေက ကျွန်တော့်အဝတ်အစား၏ ကွက်လပ်တိုင်းထဲမှနေ၍ အေးစိမ့်သော လက်ချောင်းများဖြင့် ထိုးဖောက်လာသည်။
လမ်းကြောင်းက ကျောက်မျက်နှာပြင်အောက်တွင် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး နှင်းများ ပိုမိုထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်စောင်းကို ပတ်သွားသည်။
ကျွန်တော် တစ်ကြိမ် နင်းမိရာမှ ပေါင်အထိ နစ်ဝင်သွားခဲ့သည်။
လမ်းပြက ဘာမှ မပြောဘဲ ကျွန်တော့်ကို ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့သည်။
အဲ့ဒါက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပိုပြီး ဆိုးရွားနေသည်။
မွန်းတည့်ချိန်နီးပါးတွင် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုက ရှေ့မှနေ၍ လှမ်းခေါ်သည်။
“ခင်ဗျား ကြိုးယူလာခဲ့တာပဲ”
မယ်လိုဒီက လမ်းကြောင်းအထက်တွင် ရပ်နေပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထောက်ထားသည်။
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကို စာကြမ်း ရေးပေးခဲ့တယ်နော်”
“အလုပ်ဖြစ်သွားတာပဲလေ”
သူမက ကျွန်ုပ်တို့နှင့် တွေ့ဆုံရန် အောက်သို့ ဆင်းလာသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးအောက်တွင် အမည်းစက်များ ရှိနေသော်လည်း ထိခိုက်ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ပွေ့ဖက်ချင်စိတ် ဖြစ်မိသည်။
သူမက အဲ့ဒါကို ရိပ်မိပုံရသည်။
သူမက အနားသို့ တိုးလာပြီး လျင်မြန်ပြင်းပြသော ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုကို လုပ်ပေးကာ အစားအစာ အိတ်များထဲမှ တစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။
“လာပါ၊ အယ်လစ္စတားက မအေးတဲ့ဟန်ဆောင်နေလို့”
ပထမဆုံး ခိုလှုံရာစခန်းက ကျောက်စွန်းအောက်တွင် တည်ရှိနေသည်။
၎င်း၏ အမိုးက လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။
တံခါးအများစုကတော့ မလွတ်မြောက်ခဲ့ပါ။
ကင်းထောက်အဖွဲ့က ဝင်ပေါက်တွင် ပိတ်စကြမ်းကို တပ်ဆင်ထားပြီး မီးဖိုထဲတွင် မီးအငယ်စားတစ်ခုကို ဖိုထားကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဝင်လာစဉ် အယ်လစ္စတား ထရပ်သည်။
အီလီနော်က သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ထိုင်ပါ”
သူ ထိုင်လိုက်သည်။
သူမက လူတိုင်းကို အဲ့ဒီလိုပဲ ဆက်ဆံတတ်မှန်း သိလိုက်ရလို့ ကျွန်တော် သက်သာရာရသွားသည်။
ချောက်ကမ်းပါးက ခိုလှုံရာစခန်းမှ နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့်အကွာတွင် တည်ရှိသည်။
မမြင်ရသေးမီကတည်းက ကျွန်တော် အဲ့ဒီအသံကို ကြားနေရသည်။
အောက်ဘက် အလှမ်းဝေးဝေးမှ ရေစီးသံ။
လွတ်လပ်သော နေရာလွတ်ထဲတွင် ရွေ့လျားနေသော လေ။
ထို့နောက် လမ်းက ဆုံးသွားသည်။
ကွက်လပ်၏ တစ်ဖက်တွင် ၎င်း၏ အခြားတစ်ဝက်က နှင်းပုံကြီးအောက်တွင် ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားသည်။
အကွာအဝေးက ပုံကြမ်းပေါ်တွင် မြင်ရသည်ထက် ပို၍ ကြီးမားနေသည်။
ပုံကြမ်းများဆိုတာက သစ္စာဖောက်မှုတွေရဲ့ နောက်ထပ် အရင်းအမြစ်တစ်ခု ဖြစ်လာနေပါပြီ။
အီလီနော်က ပြိုကျနေသော ကျောက်တိုင်ထောက်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။
အယ်လစ္စတားက တိုင်းတာရေးကြိုးကို တပ်ဆင်သည်။
နက်ဆာက ချောက်ကမ်းပါးအထက်တွင် သူမ စဉ်းစားခဲ့သော လမ်းကြောင်းကို သူတို့အား ပြသသည်။
သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ရှေ့သို့ ခေါ်သည်အထိ ကျွန်တော် စောင့်နေခဲ့သည်။
“ပြိုကျနေတဲ့ အပျက်အစီးတွေကို ခုံးတံတားပုံစံ ဖြစ်အောင် ပုံမဖော်နဲ့” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
“ငါ အဲ့ဒါကို မပြောခဲ့ပါဘူး”
“ခင်ဗျား အပျက်အစီးတွေကို ငေးကြည့်နေတာလေ”
“ငါ့မှာ မျက်လုံးတွေ ရှိပါတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ပေါ်နေသော ကျောက်စိုင်ကျောက်သားများကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒီမှာ။ ခင်ဗျား ဘာကို ခံစားရလဲ ပြောပြပါ”
ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကျောက်သားပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။
အစပိုင်းတွင် အအေးဒဏ်ကိုသာ ခံစားရသည်။
ထို့နောက် အလေးချိန်။
အလွှာများ။
မျက်နှာပြင်အနီးရှိ တိမ်သော အက်ကြောင်းတစ်ခု။
အခြားသော ပေါ့ဆမှုမျိုး မရှိသည့် ပို၍ နက်ရှိုင်းသော ကျောက်သား။
ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
အယ်လစ္စတားက ပုံကြမ်းကို မှတ်သားထားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နေရာသုံးခုတွင် ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကို ထပ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။
တစ်ဖက်ခြမ်းက ပို၍ အချိန်ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်၏ အသိတရားဖြင့် ကွက်လပ်ကို ကျော်လွန်၍ လှမ်းနိုင်သော်လည်း အကွာအဝေးက အနားစွန်းများကို ဝေဝါးစေသည်။ ကျောက်သား၏ ထုထည်ကို ကျွန်တော် ခံစားနိုင်သော်လည်း အတွင်းဘက်ရှိ အက်ကြောင်းတိုင်းကို မခံစားနိုင်ပါ။
ကျွန်တော် အဲ့ဒါကိုလည်း သူတို့ကို ပြောပြခဲ့သည်။
အီလီနော်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်ုပ်တို့ အဲ့ဒါကို တံတားအပြည့်အစုံအတွက် မယုံကြည်နိုင်ပါဘူး”
“ဘာကို ယုံကြည်ရမလဲ”
“ယာယီ ခြေလျင်ဖြတ်ကူးလမ်းတစ်ခုပါ။ ကျဉ်းကျဉ်းလေး။ ဒီဘက်ခြမ်းကနေ ဖြစ်နိုင်သမျှ ထောက်ပံ့ထားမယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ တစ်ဖက်ခြမ်း ကျောက်ဆည်ကို မစစ်ဆေးရသေးမချင်း တစ်ကြိမ်ကို လူတစ်ဦးချင်းစီပဲ သွားရမယ်”
ကျွန်တော် ချောက်ကမ်းပါးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ဘတ်က မလိုလားကြောင်း ငြင်းဆန်နေသည်။
“ကောင်းပြီလေ”
အလုပ်စတင် လုပ်ဆောင်တော့သည်။
အီလီနော်က ပုံစံကို စောင့်ကြည့်နေပြီး အယ်လစ္စတားက ဝန်ကို စစ်ဆေးနေစဉ် ကျွန်တော် အပိုင်းလိုက်တိုတိုဖြင့် ခိုင်မာသော ကျောက်သားမှ ကျောက်တုံးများကို အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
အဲ့ဒါက လွယ်ကူပေါ့ပါးတာ တစ်ခုမှ မရှိပါ။
တောင်တန်းက ဂရေးကိပ်ရှိ ရှေးဟောင်းအုတ်ရိုးများကဲ့သို့ စီးဆင်းမသွားပါ။
သူက ခုခံသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ တူက ပုံစံကို ထိန်းသိမ်းရာတွင် အကူအညီဖြစ်စေသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက အာရုံစိုက်မှုကို လိုအပ်နေသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှု လွတ်ထွက်သွားချိန်တွင် အပေါ်ယံမျက်နှာပြင်တစ်လျှောက်တွင် ကြောရိုးကဲ့သို့ အဖုအထစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အီလီနော်က ကျွန်ტော့်ကို ရပ်ခိုင်းပြီး အနားယူစေသည်။
ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို သဘောမကျပါ။
ဒါပေမဲ့ ဆက်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။
မွန်းလွဲပိုင်း နောက်ပိုင်းတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော တံတားတိုင်တစ်ခုက တစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
အလှဆင် ခုံးတံတားများ မရှိပါ။
ထိပ်ဖူးများတွင် ထွင်းထုထားသော လက်ရန်းများ မရှိပါ။
ကြိုးလက်ရန်းများပါရှိပြီး ဂရုတစိုက် ဖြတ်ကူးနိုင်ရန် လုံလောက်သော ထောက်ပံ့မှုရှိသည့် ကြမ်းတမ်းသော ကျောက်လမ်းလျှောက်လမ်းတစ်ခုသာ ရှိသည်။
စစ်ဆေးပြီးနောက် နက်ဆာက ဦးစွာ ဖြတ်ကူးသွားသည်။
ထို့နောက် အယ်လစ္စတား။
သူတို့ တစ်ဖက်ခြမ်း ကျောက်ဆည်ကို စစ်ဆေးကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အဲ့ဒါကို ပို၍ ခိုင်မာအောင် လုပ်ခဲ့ကြသည်။
မှီခို အစားအစာ သယ်ဆောင်သူများကို တံတားပေါ်သို့ အယ်လစ္စတား ခွင့်ပြုခဲ့သည်မှာ ထိုနောက်မှသာ ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံး အထုပ် ဖြတ်ကူးသွားစဉ် မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“ရှင် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်”
“ငါ အခု ထိုင်တော့မယ်”
“အဲ့ဒါလည်း သင့်တော်မယ် ထင်ပါတယ်”
သူမက ကျွန်ტော့်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး၌ ထက်မြက်သော စကားတစ်ခွန်းမှ ပြောစရာ မရှိကြပေ။
အလင်းရောင်များ မှိန်ဖျော့လာချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ မြောက်စောင့်တပ်စခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။
ရဲတိုက်က တောင်တန်း၏ တိုးချဲ့မှုတစ်ခုကဲ့သို့ တောင်စွန်းမှ ထွက်ပေါ်နေသည်။
၎င်း၏ အပြင်ဘက်အုတ်ရိုးက နေရာနှစ်ခုတွင် ပြိုကျနေသည်။ နှင်းများက အောက်ဘက်အမိုးများကို ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ တာဝါတိုင်တစ်ခုက မူလအတိုင်း ကျန်ရစ်နေပြီး ၎င်း၏ထိပ်ဖူးမှ အပြာရောင် မီးရှူးမီးပန်းက တောင်ကြားတစ်လျှောက် ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။
လူများက တံခါးဝတွင် စောင့်နေကြသည်။
ผอมဝဲနေသော မျက်နှာများ။
လေးလံသော စောင်များ။
အသုံးပြုရန်ပင် အလွန်ပင်ပန်းနေပုံရသော လူများ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လက်နက်များ။
ပြင်ဆင်ထားသော စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူတို့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသည်။
သူမ၏ ဆံပင်များကို တိုတိုညှပ်ထားသည်။
တံတောင်ဆစ်အောက်ဘက်တွင် လက်မောင်းတစ်ဖက် လစ်ဟာနေသည်။
သူမက အစားအစာ အထုပ်များကို ဦးစွာ ငေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကြည့်သည်။
“ဂရေးကိပ်လား”
အယ်လစ္စတား ရှေ့သို့ တက်လာသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
ထိုအမျိုးသမီး၏ ပါးစပ်က တင်းမာသွားသည်။
ခဏတာမျှ သူမ ငိုချင်သွားမည်ဟု ကျွန်တော် ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူမက မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
“ဝင်ပေါက်ကို ရှင်းပေးပါ။ သူတို့ကို ဝင်လာခွင့်ပေးလိုက်ပါ”
အတွင်းဘက်တွင် ဝင်းအတွင်း၌ အထုပ်အပိုးများ၊ ရေခဲစကိတ်များ၊ နှင့် ထင်းပုံများဖြင့် ကျပ်သိပ်နေသည်။
ကလေးငယ်များက ပိတ်စကြမ်း ခိုလှုံရာအောက်မှနေ၍ ငေးကြည့်နေကြသည်။
ဆေးကုသသူက သူတို့ဆီသို့ ချက်ချင်း လျှောက်သွားသည်။
ကျွန်တော် ထိုအမျိုးသမီးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ငါက ယူရီယာပါ”
သူမက ကျွန်တော့်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျန်ရှိနေသော သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် မင်းမျိုးမင်းနွယ် အထိမ်းအမှတ် သရဖူ ပေါ်လာသည်။
သူမ၏ အကြည့်များက အဲ့ဒီအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
“ကျွန်မ အဲ့ဒီလို ထင်ခဲ့ပါတယ်”
“မင်းရဲ့နာမည်က”
“ကပ္ပတိန် မဲရိုးပါ”
“မင်းက မြောက်စောင့်တပ်စခန်းကို အမိန့်ပေး ကွပ်ကဲတာလား”
“လက်ရှိမှာ ဒီထဲမှာ ရှိနေတဲ့ လူတွေကို ကျွန်မ ကွပ်ကဲပါတယ်”
အဲ့ဒါက ဂရုတစိုက် ခွဲခြားပြောဆိုခြင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို စောင့်ဆိုင်းနိုင်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ ပထမဆုံး အသုတ်ကို ယူလာခဲ့ပါတယ်။ ပိုပြီး များပြားတာတွေက ဟိုင်းဖဲလ်မှာ စောင့်နေပါတယ်”
“ဘလောက်တောင် များများလဲ”
“ဒီညစာကို မပူရလောက်အောင် လုံလောက်ပါတယ်”
သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူမ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးတော့သည်။
လူများ လှုပ်ရှားလာကြသည်။
အစပိုင်းတွင် နှေးကွေးစွာ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် အိတ်များ ပွင့်လာပြီး စောင်များ လက်ပြောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်။
အီလီနော်က ကိရိယာအိတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကျွန်တော့်ဘေးမှ ဖြတ်သွားသည်။
“တံခါးပေါက်အခန်းလေ”
“ရှင်က ရောက်လာတာနဲ့ တပြိုင်နက်ပဲ”
“ထွက်သွားဖို့ လိုအပ်တဲ့သူတိုင်းလည်း ရောက်လာကြပြီလေ”
ကျွန်တော် သူမနောက်မှ လိုက်သွားသည်။
ကပ္ပတိန် မဲရိုးက ကျွန်ုပ်တို့ကို ရှေးဟောင်း လက်နက်တိုက်မှတဆင့် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
အလွန်အမင်း စိုစွတ်သော ကျောက်နံရံအနံ့က လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် ထွက်ပေါ်နေသည်။
ပြိုကျနေသော အုတ်တုံးများကြားမှ ရေများ စီးကျနေသည်။
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အချက်ပြမှု ရောက်လာတဲ့အခါ ရေလှောင်ကန် ရေဝင်ရောက်မှုကို ကျွန်ုပ်တို့ ပိတ်လိုက်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အယ်လစ္စတားက တွားသွား၍ ကြည့်သည်။
“ကောင်းပြီ။ အဲ့ဒါက အထောက်အကူ ဖြစ်စေပါတယ်”
“အဲ့ဒါ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုသိကြတာလဲ”
“ရှေးဟောင်း ပုံစံကြမ်းတွေလေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ ဒီနံရံတွေကို ကြည့်နေတာ ပတ်ပတ်လည် သီတင်းပတ်နဲ့ချီ ရှိပြီလေ”
ပိတ်ဆို့မှု၏ နောက်ဘက်တွင် စင်္ကြံက အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွားသည်။
ကျွန်တော် ကျောက်တုံးကို ထိလိုက်သည်။
အဲ့ဒါက တောင်တန်းနဲ့ မတူပါ။
တည်ဆောက်ထားသော နေရာ။
ရှေးဟောင်း အင်္ဂတေ။
နံရံများအတွင်းရှိ ထွင်းထုထားသော လမ်းကြောင်းများ၏ ရင်းနှီးနေသော အစီအစဉ်။
တစ်ခုခုက တုံ့ပြန်လာသည်။
မှုန်ဝါးဝါးဖြင့်။
ကျွန်တော် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
“အခန်းက ဟိုမှာ ရှိတယ်”
အီလီနော်က ကျွန်တော့်ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။
“မဆွဲနဲ့လေ”
“ငါသိပါတယ်”
“အလေးချိန်က ဘယ်မှာ ရှိနေလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါ”
ကျွန်ုပ်တို့ ပိတ်ဆို့မှုကို စစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။
ခိုင်မာစေရန် လိုအပ်သည်များကို ပြုပြင်ခဲ့ကြသည်။
ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သမျှကိုသာ ရွှေ့ခဲ့ကြသည်။
သူ့အနောက်ဘက်တွင် လှေကားထစ်တစ်ခုက ရေအကျဲထဲသို့ ဆင်းသွားသည်။
အောက်ဆုံးတွင် အကူးအမှန် တံခါးပေါက် ရှိနေသည်။
မှောင်မိုက်နေသည်။
၎င်း၏ ကန့်သတ်ချက်က နုန်းမြေများနှင့် ပြိုကျနေသော ကျောက်တုံးများအောက်တွင် မြှုပ်နှံခံထားရသည်။
ကျိုးကျနေသော သစ်တိုင်တစ်တိုင်က တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် လဲလျောင်းနေသည်။
ကျွန်တော် ရယ်ချင်သွားမိသည်။
ပျော်စရာကောင်းလို့ မဟုတ်ပါ။
မိုင်ပေါင်းများစွာသော တောင်တန်းများ၊ ပျောက်ကွယ်သွားသော တံတားတစ်စင်း၊ နှင့် ကျရှုံးရမည့် နည်းလမ်းတစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်တို့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးအတားအဆီးက နာကျင်စရာကောင်းလောက်အောင် သာမန်ဆန်နေသည်ကို တွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အယ်လစ္စတားက သူ့မီးအိမ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ ဒါကို ရှင်းလင်းနိုင်ပါတယ်”
ကပ္ပတိန် မဲရိုးက ကျွန်ုပ်တို့၏နောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။
“ဘယ်လောက်ကြာမလဲ”
အီလီနော်က သစ်တိုင်ကို ငေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဒီညပါပဲ”
မြောက်စောင့်တပ်စခန်းက စားသောက်နေစဉ် ကျွန်ုပ်တို့ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။
ဆေးကုသသူက ပထမဆုံး လူနာများကို လက်နက်တိုက်တွင် စောင့်ဆိုင်းရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။ အေးစိမ့်သောညကို ထပ်မံမခံနိုင်ကြတော့သူများ၊ ခရီးသွားအိတ်ထဲမှ ပေးနိုင်သည်ထက် ပိုမိုသော အကူအချိန်များကို လိုအပ်နေသူများ ဖြစ်ကြသည်။
မယ်လိုဒီက ရေများကို ရေပုံးများဖြင့် သယ်ထုတ်ပေးသည်။
အယ်လစ္စတားက ကျွန်ုပ်တို့အထက်ရှိ လမ်းကြောင်းကို စီစဉ်ပေးသည်။
ကျွန်တော် ကျိုးနေသော သစ်တိုင်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
အီလီနော်က တံခါးပေါက်ကို စစ်ဆေးသည်။
အယ်လစ္စတားက ကြမ်းပြင်တစ်လျှောက်ရှိ ထွင်းထုထားသော လမ်းကြောင်းများကို ရှင်းလင်းပေးသည်။
ကန့်သတ်ချက်က နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်ထွက်လာချိန်၌ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်လက်ကို သရဖူပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
အလင်းရောင်က ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများအောက်တွင် ရွေ့လျားသွားသည်။
ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုက နံရံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မြောက်စောင့်တပ်စခန်း လက်ခံရေးစင်မြင့်ကို တွေ့ရှိရပါပြီ”
ကျွန်တော် တစ်ချက် ရယ်လိုက်သည်။
“ညချမ်းပါ”
“ပတ်ဝန်းကျင် အတားအဆီး လျော့နည်းသွားပါပြီ။ ဒေသန္တရ ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်ပါသည်”
ကပ္ပတိန် မဲရိုးက တံခါးပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ဂရေးကိပ်ဆီသွားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ ဖွင့်လို့ ရမလား”
သူမက လှေကားထစ်များကို မော့ကြည့်သည်။
စောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူများကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ဆီသို့ ပြန်ကြည့်သည်။
“ရပါတယ်”
ကျွန်ုပ်တို့ ကြေညာချက်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
တံခါးပေါက်က တောက်ပလာသည်။
၎င်း၏အလွန်တွင် နွေးထွေးသော အခန်းတစ်ခန်း ပေါ်လာသည်။
စောင်များ။
မီးအိမ်များ။
စာရင်းစာအုပ်ကို ကိုင်ထားသော မေရီ။
နှင့် အက်ဗလင်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက လက်ခံရေးအဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသည်။
ခဏတာမျှ သူမက ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“ပြန်လာတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
ကျွန်တော် တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။
“အဖော်ပါလာတယ်”
“ကျွန်မ မြင်ပါတယ်”
ပထမဆုံး လူနာတင်စက္ကူတွန်းလှည်း ဖြတ်ကူးသွားစဉ် သူမက ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
အဲ့ဒီပေါ်ရှိ အဘွားအိုက အခန်း၏ နွေးထွေးမှုဆီသို့ လက်တစ်ဖက်ကို လှမ်းလိုက်သည်။
မေရီက သူမ၏နာမည်ကို မေးသည်။
စာရေးတစ်ဦးက မှတ်တမ်းတင်သည်။
ဆေးကုသသူက သူမဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏နောက်ဘက်တွင် ကပ္ပတိန် မဲရိုးက စိုစွတ်နေသော လှေကားထစ်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်နေသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က သူမသည် နှင်းဖုံးနေသော ခံတပ်အတွင်းတွင် စားပွဲများကို ရေတွက်နေခဲ့သည်။
အခုတော့ သူမက အကူအပေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော လူများကို မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ပခုံးများ တုန်ယင်လာသည်။
အယ်လစ္စတားက သူမဘေးတွင် ဘာမှ မပြောဘဲ ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော် တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အဲ့ဒါတွေက အေးစိမ့်နေသည်။
သူမ၏လက်တွေက နွေးထွေးနေသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ဘာမှ မပြောခဲ့ကြပေ။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ ကျွန်တော့်မှာ အားအင် ဘယ်လောက်ကျန်တော့လဲဆိုတာကို ခံစားရသကဲ့သို့ ဂရုတစိုက်ဖြင့် ဖက်ထားခဲ့သည်။
သူမ၏ပခုံးပေါ်မှနေ၍ ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ဂရေးကိပ်ထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားသည်ကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်ထပ် လူနာတင်စက္ကူတွန်းလှည်းတစ်ခု။
ထို့နောက် မီးအိမ်များကို ငေးကြည့်ရင်း သူ့ကိုယ်ပိုင် အလေးချိန်ဖြင့် လျှောက်လာသော လူတစ်ဦး။
ကျွန်ုပ်တို့ မြောက်စောင့်တပ်စခန်းကို လုံးဝ မရှင်းလင်းနိုင်သေးပါ။
ထိုလူများကို ၎င်း၏နံရံများဆီသို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်က ဘာလဲဆိုတာကိုလည်း ကျွန်ုပ်တို့ မဖြေရှင်းနိုင်သေးပါ။
မနက်ဖြန်ကျရင် မေးခွန်းတွေ ရှိလာမှာပါ။
ဒီညတော့ တံခါးပေါက် ပွင့်နေပါပြီ။
ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်ချင်းစီ ဖြတ်ကူးသွားတိုင်း အအေးဒဏ်ကို ကြောက်ရမည့်သူ အရေအတွက်က တစ်ယောက်စီ လျော့နည်းသွားပါလိမ့်မယ်။