ကျွန်တော် မတော်တဆနဲ့ အုတ်ခဲတစ်ချပ်ကို ချက်ပြုတ်မိသွားပါတယ်။
အဲဒီထက်ပိုကောင်းတဲ့ ဖော်ပြချက်တော့ မရှိနိုင်ပါဘူး။
အီလီနော် အလုပ်စားပွဲပေါ်တင်ပေးတုန်းကတော့ အဲဒါက ပြာပြာရောင်ပါ။ အခုတော့ အားပျက်စရာကောင်းလောက်အောင် လိမ္မော်ရောင် တလက်လက်တောက်နေပြီး ထောင့်တစ်ထောင့်ကနေ အရည်ပျော်ကျနေတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ပါးလွှာတဲ့ မျဉ်းကြောင်းလေးလို စီးကျနေပါတယ်။
အယ်လ်ဒရင် နောက်ကို တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပါတယ်။
အီလီနော်ကတော့ ဆုတ်မသွားပါဘူး။
သူမက အုတ်ခဲကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“အဲဒါက ပမာဏ များသွားပြီ”
“သတိထားမိလိုက်ပါတယ်”
“ရပ်လိုက်တော့”
“ရပ်ပြီးပါပြီ”
အုတ်ခဲကတော့ ဆက်လက် တောက်ပနေဆဲပါပဲ။
“အဲဒါက” သူမက ပြောသည်၊ “ပြဿနာရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျောဘက်ကနေ မယ်လိုဒီဆီကနေ အသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် ပခုံးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမက အဲဒါကို ချောင်းဆိုးသံအဖြစ် ပြောင်းပစ်လိုက်ပါတယ်။
သိပ်တော့ ယုံကြည်စရာ မကောင်းလှပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဆောင်းလေအေးတွေ အလုပ်စားပွဲဆီ မရောက်နိုင်တဲ့၊ မတော်တဆ မီးလောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရင်တောင် အဲဒီအတွက် သီးသန့်ဒီဇိုင်းလုပ်ထားတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ ရှိနေကြတာပါ။
အစကတော့ ဒီအကြံဉာဏ်က ရိုးရိုးလေးပါ။
ဂရေးကိပ်မှာ အနွေးဓာတ် လိုအပ်နေတယ်။
ကျွန်တော်က အနွေးဓာတ်ကို ဖန်တီးပေးနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် အဲဒီနှစ်ခုကို အသုံးဝင်တဲ့နည်းနဲ့ ပေါင်းစပ်ပေးလို့ ရနိုင်မှာ သေချာပါတယ်။
အီလီနော်က မီးခံအုတ်ခဲတစ်တုံးကို ပူလာအောင် လုပ်ပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။
ညင်သာစွာနဲ့ပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ညင်သာစွာဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ အမြင်မတူခဲ့ကြပါဘူး။
ဒေသခံ မီးဖိုလုပ်သားဖြစ်တဲ့ ဆယ်ရာဟိုလ် ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးက ပျက်စီးသွားတဲ့ အခြေအနေကို ပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုနဲ့ လေ့လာကြည့်ရှုနေပါတယ်။
“အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ မီးခံပစ္စည်းဆိုရင် ဒီလောက်နဲ့ မြန်မြန် ပျော့ခွေသွားမှာ မဟုတ်ဘူး”
အီလီနော်က သူမဘက်ကို လှည့်လိုက်ပါတယ်။
“အုတ်က ညံ့တယ်လို့ ထင်လို့လား”
“ဘုရင်မင်းမြတ်က သာမန်ချက်ပြုတ်တဲ့ မီးဖိုမီးထက် အများကြီး ပိုပူတယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
မယ်လိုဒီက အသံထွက် ရယ်ချင်နေတာကို မထိန်းနိုင်တော့ပါဘူး။
ကျွန်တော် စားပွဲပေါ်မှာ လက်နှစ်ဖက်ကို တင်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီစကားကို ဖယ်ထားပြီး အစကနေ ပြန်စလို့ ရမလား”
ဂရေးကိပ်မှာ ရာသီဥတုက အေးခဲလာတာ နှစ်ရက်ရှိပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
ပြင်းထန်တဲ့ နှင်းမုန်တိုင်းကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ညဘက်တွေက တအားခက်ခဲပြီး မနက်ခင်းတွေက ဖြူေဖာ့နေကာ နေရောင်မရောက်တဲ့ နေရာတိုင်းမှာ နှင်းခဲတွေ ဖုံးနေပါတယ်။
လောင်စာတွေက ပိုပြီး ကုန်မြန်လာပါတယ်။
ကလေးတွေက စာသင်ခန်းထဲက မီးဖိုဘေးမှာ စုဝေးနေကြပါတယ်။
ရေသယ်တဲ့သူတွေက လက်ကိုင်သံတွေနဲ့ လက်မကပ်သွားအောင် လက်မှာ အဝတ်တွေ ပတ်ထားကြပါတယ်။
တဲအိမ်တွေထက် အသစ်ဆောက်ထားတဲ့ တန်းလျားရှည်တွေက အနွေးဓာတ်ကို ပိုပြီး ထိန်းသိမ်းနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ လုံလောက်အောင် ပူနွေးတယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။
ဆယ်ရာက ရွှံ့စေး၊ အုတ်နဲ့ သံဟောင်းတွေကို သုံးပြီး အမိုးအကာပါတဲ့ မီးဖိုတွေကို တည်ဆောက်နေပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ မီးဖိုတွေက ပွင့်လင်းတဲ့ မီးဖိုတွေထက် သစ်သားစားသုံးမှု နည်းပါးပြီး မီးငြိမ်းသွားပြီးနောက်မှာတောင် ထူထဲတဲ့ နံရံတွေက ပူနွေးနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
သူမက ကောင်စီကို အဆိုပြုချက်တစ်ခု တင်သွင်းခဲ့ပါတယ်။
ကျောက်တုံးထုထည်တွေထဲကို မှော်ပညာနဲ့ အနွေးဓာတ် သွင်းပေးလို့ ရမလားလို့ ကျွန်တော် မေးခဲ့ပါတယ်။
အီလီနော်က အလုပ်ရုံမှာ ချက်ချင်း စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့ပါတယ်။
အခုတော့ ကျွန်တော်တို့တွေ ပထမအကြိမ် စမ်းသပ်မှုရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေဘေးမှာ ဝိုင်းရပ်နေကြပါတယ်။
ဆယ်ရာက ဒုတိယမြောက် အုတ်ခဲကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပါတယ်။
“ဒီတစ်ခါတော့ သက်တောင့်သက်သာ ကိုင်လို့ရလောက်တဲ့ အနွေးဓာတ်ပေါ့”
“ကျွန်တော့်လက်တွေက အကောင်းဆုံး တိုင်းတာစရာ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသေချာဘူး”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မလက်နဲ့ စမ်းမယ်”
အီလီနော်က အုတ်ခဲကို ဆန့်မတန်းခင် သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ပါတယ်။
“သူ ရပ်လိုက်ပြီးမှ”
“သေချာတာပေါ့”
“အဲဒါကို လူကြားအောင် ပြောပြနေတာပါ”
သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရတာ မေရီနဲ့ မယ်လိုဒီတို့နဲ့ တူနေပါတယ်။
ကိရိယာပစ္စည်းတွေကို ပိုပြီး ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် သုံးနိုင်တာကလွဲလို့ပေါ့။
ကျွန်တော်က အုတ်ခဲပေါ်မှာ လက်ကိုင်ပြီး အာရုံစိုက်လိုက်ပါတယ်။
မီးတောက်တစ်ခု ဖန်တီးရတာက လွယ်ပါတယ်။
ပုံသဏ္ဌာန် ရှိတယ်။
လှုပ်ရှားမှု ရှိတယ်။
မြင်ရတဲ့အရာ ရှိတယ်။
မီးတောက်မပါတဲ့ အနွေးဓာတ်က ပိုပြီး ထူးဆန်းနေပါတယ်။ မီးခိုးထွက်လာတာကို စောင့်မနေဘဲနဲ့ ကိုယ်ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် သတိထားရပါတယ်။
ကျွန်တော် အနွေးဓာတ် နည်းနည်း ပေးလိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ရပ်လိုက်တယ်။
ဆယ်ရာက မျက်နှာပြင်ကို သတိကြီးကြီးနဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်ပါတယ်။
“ထပ်လုပ်ပါ”
ကျွန်တော်တို့ အဲဒါကို ထပ်လုပ်ကြပါတယ်။
ထပ်ပြီးတော့ပေါ့။
နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ပါတယ်။
ဆဋ္ဌမအကြိမ်မြောက် ကြိုးစားပြီးနောက်မှာတော့ သူမရဲ့ လက်ဖဝါးကို အုတ်ခဲပေါ်မှာ တင်လိုက်ပါတယ်။
“ရပြီ”
“အဲဒါပဲလား”
“ဒီစမ်းသပ်မှုအတွက်တော့ ဟုတ်ပါတယ်”
ကျွန်တော် အဲဒါကို စိုက်ကြည့်နေမိပါတယ်။
အလင်းတန်း မရှိဘူး။
ငွေ့ရည် မရှိဘူး။
သိသာထင်ရှားတဲ့ အပြောင်းအလဲ မရှိပါဘူး။
မယ်လိုဒီက ပိုပြီး နားကို တိုးလာပါတယ်။
“သိပ်ပြီး အထင်ကြီးစရာ မကောင်းလှပါဘူး”
“ပိုပြီး အသုံးဝင်ပါတယ်” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူမ ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ခင်မှာတင် ကျွန်တော် သဘောတူလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အုတ်ခဲကို မှောက်ထားတဲ့ ရွှံ့အိုးတစ်အိုးအောက်မှာ ထားခဲ့ကြပါတယ်။
မီးဖိုနေရာချထားမှု၊ ကလေးတွေ ပူနေတဲ့ မျက်နှာပြင်တွေကို မထိမိအောင် ကာကွယ်ပေးမယ့် အကာအကွယ်တွေနဲ့ သစ်သားနံရံနဲ့ ကွာဟချက်တွေကို ဆွေးနွေးနေစဉ်မှာ ဆယ်ရာက အဲဒါကို အခါအားလျော်စွာ စစ်ဆေးနေပါတယ်။
တစ်နာရီကြာတဲ့အခါမှာ အဲဒါက နွေးထွေးနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
သုံးနာရီကြာတဲ့အခါမှာတော့ သိသိသာသာ အေးသွားပါပြီ။
အဲဒီအချိန်လောက်မှာပဲ မှော်ပညာတစ်ခုတည်းနဲ့ ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးကို ပူနွေးစေနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးကို မတွေးတော့ဖို့ လုံလောက်အောင် ကျွန်တော် သင်ယူခဲ့ပြီးပါပြီ။
“အဲဒီထဲကို ပိုပြီး ထည့်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုနေမလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
အီလီနော်က ပထမဆုံး ပျက်စီးသွားတဲ့ အုတ်ခဲဆီကို ညွှန်ပြလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက ပိုပြီး သေချာဂရုစိုက်ပြီး လုပ်တာကို ပြောတာပါ”
ဆယ်ရာက လက်ပိုက်လိုက်ပါတယ်။
“မီးဖိုတစ်လုံးလုံးက အုတ်ခဲတစ်ချပ်ထက် ပိုဆံ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အနွေးဓာတ်က ထွက်သွားဦးမှာပဲ။ အခန်းက လေဝင်လေထွက် ပေါက်နေရင် လမ်းမကြီးကို ပူနွေးစေသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
“အခန်းမှန်တွေကို ပြုပြင်နေပါတယ်” ဟု အယ်လ်ဒရင်က ပြောသည်။
“ဒါဆို ဘုရင်မင်းမြတ် မရှိတဲ့အခါရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“မီးဖိုက သစ်သားကို လောင်ကျွမ်းစေမှာပေါ့” ဟု ဆယ်ရာက ပြန်ဖြေသည်။
အဲဒီအဖြေက ကျွန်တော့်ကို သဘောကျစေပါတယ်။
အီလီနော်ကိုတော့ ပိုလို့တောင် သဘောကျစေခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ဟာ လူတွေက ကျွန်တော့်အကူအညီမပါဘဲ သုံးလို့ရမယ့် အရာတစ်ခုကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ မှော်ပညာက ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူတို့ကို နွေးထွေးစေတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကြီး ဖြစ်လာဖို့ မလိုပါဘူး။
အက်ဗလင်က နေ့လယ်ခင်းလောက်မှာ ရောက်လာပါတယ်။
သူမက အလုပ်စားပွဲကို စစ်ဆေးကြည့်ပါတယ်။
“အဲဒီအရာကြီးကို ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”
“သုတေသန လုပ်နေတာပါ”
“ထိခိုက်သွားပုံပဲ”
“တိုးတက်မှုဆိုတာ ခက်ခဲပါတယ်”
မယ်လိုဒီက မပျက်စီးသေးတဲ့ အုတ်ခဲကို လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
“သူ ဘာမှ မပျော်အောင် လုပ်တတ်သွားပြီ”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အမြဲ ယုံကြည်ပါတယ်”
ကျွန်တော် အမျိုးသမီးသုံးယောက်စလုံးကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒီနိုင်ငံထဲမှာ အထင်ကြီးခံရဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်လောက်ရော ရှိရဲ့လား”
ဆယ်ရာက သူမရဲ့လက်ကို ထောင်ပြပါတယ်။
“ပထမဆုံး စာသင်ခန်း သင်ခန်းစာ မစခင်မှာ သူသာ ပြီးသွားတဲ့ မီးဖိုကို ပူနွေးအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် ကျွန်မ အထင်ကြီးမှာပါ”
ကျွန်တော် ဆယ်ရာ့ကို သဘောကျပါတယ်။
သူမက လက်တွေ့ကျကျ စံနှုန်းတွေကို ချမှတ်ပေးပါတယ်။
စမ်းသပ်မီးဖိုကို အနောက်ဘက်စာသင်ခန်းထဲမှာ ထည့်သွင်းခဲ့ပါတယ်။
ကလေးတွေ အိမ်ပြန်သွားကြတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ စောင့်ခဲ့ကြပါတယ်။
အီလီနော်က ကြမ်းပြင်ကို စစ်ဆေးပါတယ်။
ဆယ်ရာက ပိုက်ခေါင်းတိုင်ကို စစ်ဆေးပါတယ်။
အယ်လ်ဒရင်က လေဝင်ပေါက်ကို စစ်ဆေးပါတယ်။
မေရီက ညွှန်ကြားချက်တွေကို စစ်ဆေးပါတယ်။
သူတို့တွေ ကျွန်တော့်ကို အနားကပ်ခွင့်ပြုတဲ့အချိန်မှာတော့ အဲဒီမီးဖိုဟာ အလည်လာတဲ့ သံတမန်အချို့ထက်တောင် ပိုပြီး ဂရုစိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပါပြီ။
ကျွန်တော် နှေးနှေးကွေးကွေးပဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။
အနွေးဓာတ်တွေက ထူထဲတဲ့ ကျောက်သားထုထဲကို ပျံ့နှံ့သွားပါတယ်။
မီးတောက်တွေ ထွက်မလာပါဘူး။
ထောင့်တွေလည်း ပျော့ကျမသွားပါဘူး။
ဆယ်ရာက စစ်ဆေးတဲ့ ပေါက်ဝဘေးမှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ သတ္တုပြားလေးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အလုပ်ရုံ စမ်းသပ်တုန်းက လုပ်ခဲ့တဲ့ မှတ်သားချက်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကာ ကွေးသွားတဲ့ ပုံစံကို တိုင်းတာနေပါတယ်။
“တော်ပြီ”
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်ပါတယ်။
အခန်းထဲက အခြေအနေက တစ်စိုက်မတ်မတ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
လေထုရဲ့ ပြင်းထန်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
အဘီဂေးက လက်အိတ်တစ်ဖက်ကို ချွတ်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ နောက်တစ်ဖက်ကိုပါ ချွတ်လိုက်ပါတယ်။
ခဏလောက်တော့ သူမဟာ ဗလာဖြစ်နေတဲ့ ခုံတန်းတွေဘေးမှာ ရပ်နေပြီး ကုလားထိုင်ကျောမှီပေါ်မှာ လက်တင်ထားပါတယ်။
“ငယ်တဲ့ကလေးတွေက မနက်ကျရင် မြေဖြူတံကို သေချာ ကိုင်နိုင်ကြတော့မှာပါ”
ကျွန်တော် ကျောက်သင်ပုန်းတွေဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအကြောင်းအရာက အင်ဂျင်နီယာ မှတ်စုတွေထဲမှာ မပါခဲ့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အဲဒီထဲမှာ ရေးထားသမျှ အရာအားလုံးထက် ပိုပြီး အရေးပါနေပါတယ်။
မီးဖိုက နောက်တစ်နေ့ ညနေခင်းအထိတော့ နွေးနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဆယ်ရာက စောင့်ရှောက်ရေးသမားကို မနက်မိုးလင်းခါနီးမှာ မီးအနည်းငယ်ကို ဘယ်လိုမွှေးရမလဲဆိုတာနဲ့ ကျောင်းချိန်တစ်လျှောက်လုံး ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းရမလဲဆိုတာကို ပြသပေးခဲ့ပါတယ်။
တိုင်းတာရမယ့် လောင်စာဆီ သက်သာမှုတွေ ရှိလာပါမယ်။
ပြင်ဆင်ရမယ့် အမှားတွေ ရှိလာပါမယ်။
အဆုံးမရှိတဲ့ အနွေးဓာတ် ပေးမယ်လို့ ကတိတော့ မပေးနိုင်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ သူမရဲ့လက်ချောင်းလေးတွေက နွေးထွေးနေခဲ့ပါတယ်။
ပထမအကြိမ် စမ်းသပ်မှုက အောင်မြင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆပါတယ်။
ဆယ်ရာက မီးခိုးခွံရှင်းလင်းရေးအကြောင်း ရှင်းပြနေတုန်းမှာပဲ ကဲဝင်းကနေ ရောက်လာတဲ့ စာကို လက်ခံရရှိခဲ့ပါတယ်။
လေဒီ ဆာဘင် ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူမရဲ့ ရင်းနှီးပြီး စေ့စေ့စပ်စပ် ရေးထားတဲ့ စာကြောင်းတွေက စာမျက်နှာ ပထမပိုင်းကို လွှမ်းခြောက်နေပါတယ်။
ဒုတိယစာမျက်နှာမှာတော့ မေရီ စောင့်မျှော်နေတဲ့ အချက်အလက်တွေ ပါရှိပါတယ်။
မြောက်ပိုင်း အခြေချကုမ္ပဏီက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်လေးနှစ်က ထုတ်ပေးခဲ့တဲ့ ကုန်သွယ်ရေး လိုင်စင်အောက်မှာ လည်ပတ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့ လုပ်ငန်းတွေမှာ လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး၊ ထောက်ပံ့ရေး စီမံခန့်ခွဲမှုနဲ့ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ လယ်ယာမြေတွေကို ပြန်လည်ရယူရေးတို့ ပါဝင်ပါတယ်။
ဒါရိုက်တာ သုံးဦးရှိပါတယ်။
ရုံးခန်း နှစ်ခု ရှိပါတယ်။
စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားတဲ့ ဂိုဒေါင် အများအပြား ရှိပါတယ်။
ဒါရိုက်တာတစ်ဦးကိုတော့ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းထားပါတယ်။
နောက်တစ်ဦးကတော့ ရှေ့နေတစ်ဦးနဲ့ ရှင်းလိပ်ချက်များစွာကို ယူဆောင်လာပြီး ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒအလျောက် လာရောက်ခဲ့ပါတယ်။
တတိယတစ်ဦးကတော့ အရာရှိတွေ မရောက်လာခင်မှာ သူ့ရဲ့ နေအိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။
သူ့နာမည်ကတော့ လော့ဒ် ဆီဒရန် ဗော့စ် ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော် မျိုးရိုးနာမည်ကို တစ်ခေါက် ထပ်ဖတ်လိုက်ပါတယ်။
“ခြံဝင်းမန်နေဂျာနဲ့ တော်စပ်တာလား”
“သူ့ဦးလေးပါ” ဟု မေရီက ပြောသည်။
သူမက တွဲဖက်ပါလာတဲ့ ဇယားကွက်ကို စစ်ဆေးနေနှင့်ပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။
ဆာဘင်ရဲ့ ရုံးကနေ ကန်ထရိုက်တာတွေ၊ ပရဟိတ အလှူခံတွေနဲ့ ကုန်စည်စာရင်းတွေကတစ်ဆင့် ငွေကြေးလွှဲပြောင်းမှုတွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ အဆက်အသွယ်တွေက မပြည့်စုံပေမဲ့ စစ်ဆေးမှုတွေ ပြီးဆုံးတဲ့အထိ ကုမ္ပဏီရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအချို့ကို ရပ်ဆိုင်းထားဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ အချက်အလက်တွေ ရရှိထားပြီး ဖြစ်ပါတယ်။
“တရားဝင် လုပ်ငန်းတွေက လစာတွေက ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ကုမ္ပဏီက ကျွန်တော်တို့ ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့ ခြံဝင်းတွေထက် ပိုပြီး ပိုင်ဆိုင်ပါတယ်။
စာရင်းထဲမှာ စက်ရုံတွေ ပါဝင်ပါတယ်။
ဂိုဒေါင်တစ်ခု။
လှည်းသမားတွေရဲ့ မြင်းစာဖတ်ခုံတစ်ခု။
“ဆာဘင်က ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲမှုအောက်မှာ လုပ်ငန်းလည်ပတ်စရိတ် ခွင့်ပြုပေးဖို့ အဆိုပြုထားပါတယ်” ဟု မေရီက ပြန်ဖြေသည်။ “ဒါရိုက်တာတွေကို ငွေကြေးခွဲဝေပေးတာမျိုး မရှိဘဲ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ လစာနဲ့ လိုအပ်တဲ့ စရိတ်စကတွေအတွက်ပဲ သုံးဖို့ပါ”
အက်ဗလင် ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ကောင်းပါတယ်။
ပထမဆုံး လူတွေကို အမြတ်ထုတ်ခဲ့တဲ့သူတွေဆီ ရောက်ဖို့ ကြိုးစားနေချိန်မှာ တခြားအလုပ်သမား အစုအဝေးတစ်ခုကို ထပ်ပြီး အပြစ်ပေးတာက လွယ်ကူပါတယ်။
ဂါရစ်က နောက်ဆုံးစာပိုဒ်ကို ဖတ်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ မျက်နှာပေးက တင်းမာသွားပါတယ်။
“ဘာလဲ”
“ဗော့စ်မှာ မြောက်ပိုင်း တရားရုံးတွေဘက်က မိတ်ဆွေတွေ ရှိတယ်”
“ရှိမှာပေါ့လေ”
“သူက ခိုလှုံခွင့် တောင်းဆိုလိမ့်မယ်”
“စစ်ဆေးရေးတစ်ခုကနေလား”
“ဂရေးကိပ်ကိုယ်စား လုပ်ဆောင်တဲ့ နိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလို့ သူက ပြောဆိုမယ့် အရာကနေပေါ့”
ကျွန်တော် မေရီရဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စာရင်းစာအုပ်ရဲ့ မိတ္တူကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
နာမည်တွေရဲ့ နေရာမှာ အစားထိုး ရပ်တည်နေတဲ့ ဂဏန်းလေးတွေကိုပေါ့။
“ဒါဆိုရင် အထောက်အထားတွေကို တရားရုံးကို ပို့လိုက်ပါ”
“ပို့ပြီးပါပြီ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
သူမက စာပေါ်မှာ လက်တင်လိုက်ပါတယ်။
“ပြီးတော့ လူတွေက ဝေမျှပေးဖို့ သဘောတူထားတဲ့ သက်သေထွက်ဆိုချက်တွေလည်း ပါပါတယ်။ အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အချို့အကောင့်တွေက သူဌေးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ မနက်စာ စာပေးစာယူထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ ကြားနာပွဲတစ်ခုမှာသာ ရှိသင့်တာပါ”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
ဒီကွာခြားချက်ကလည်း အရေးကြီးပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ပိုပြီး သိလာလေလေ၊ ဒေါသတရားတစ်ခုတည်းနဲ့ ရပ်တည်တာက တဖြည်းဖြည်း အသုံးမဝင်တော့လေလေ ဖြစ်လာပါတယ်။
ကျွန်တော့်မှာ ဒေါသတွေတော့ ရှိနေဆဲပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီဘေးမှာ ပိုကောင်းတဲ့အရာတွေကို ထားရှိဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးစားနေပါတယ်။
ကပ္ပတိန် မာရိုးက အဲဒီနေ့ နေ့လယ်ခင်းမှာ နောက်ထပ် အချက်အလက်တစ်ခုကို ယူလာပေးပါတယ်။
အဲဒါက ဘဲလ်ခရော့စ်ရဲ့ ပုံကြမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
ကောက်ကွေးနေတဲ့ လမ်းတစ်လမ်း။
စပါးသိုလှောင်ရုံ သုံးခု။
ကယ်ဆယ်ရေးအရာရှိတွေ မိသားစုတွေကို စုဝေးစေခဲ့တဲ့ ရင်ပြင်။
ဂျေလင်က အမှတ်ရတာနဲ့ ပုံဆွဲခဲ့တာဖြစ်ပြီး တခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦးနဲ့အတူ အဲဒါကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ခဲ့ပါတယ်။
မာရိုးက အနောက်ဘက်လမ်းမဘေးမှာ လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
“ဒီအဆောက်အအုံက မုယောစပါး ဝယ်ယူတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက် ပိုင်တာပါ”
မေရီက နာမည်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပါတယ်။
“ကုမ္ပဏီရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လား”
“အတိအကျ မသိရသေးပါဘူး”
“ဘာတွေ သိထားလဲ”
“သူ့ရဲ့ သိုလှောင်ရုံ မီးမလောင်သွားဘူး”
ကျွန်တော် အမှတ်အသားပြုထားတဲ့ ပြိုပျက်နေတဲ့ အဆောက်အအုံ သုံးခုကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအချက်တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ ဘာမှ သက်သေမပြနိုင်ပါဘူး။
မာရိုးလည်း သိပါတယ်။
သူမ ဆက်ပြောပါတယ်။
“မီးလောင်တဲ့ည မတိုင်ခင်က သူ လှည်းအများစုကို မြို့ပြင်ကို ရွှေ့ထုတ်ခဲ့ပါတယ်။ ဂျေလင်က အဲဒီထဲက လှည်းတစ်စီးရဲ့ဝင်ရိုးကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့ဖူးတယ်။ နေမဝင်ခင် အမြန်ဆုံး ပြီးအောင်လုပ်ပေးရင် ပိုပေးမယ်လို့ ကိုယ်စားလှယ်က ပြောခဲ့တာကို သူ မှတ်မိနေတယ်”
မေရီက အဲဒီပြောဆိုချက်ကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပါတယ်။
“သူ သက်သေထွက်ဆိုမလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
မာရိုးက နောက်စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်ပါတယ်။
“ပြီးတော့ မီးအိမ်ဆီဗူးခွံတွေ ယူလာခဲ့တဲ့ လူတွေကို ထမင်းကျွေးခဲ့ရတယ်လို့ မီးဖိုချောင်အလုပ်သမားတစ်ယောက်က မှတ်မိနေပါတယ်”
ဘဲလ်ခရော့စ်ကို စစ်ဆေးနေတဲ့ အရာရှိက ဝယ်ယူမှုတွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။
အခုတော့ အဲဒီဝယ်ယူမှုတွေကို မြို့နဲ့ ချိတ်ဆက်ပေးနိုင်မယ့် လူတွေ ရှိလာပါပြီ။
ကျွန်တော် စာမျက်နှာတွေကို နားကို တိုးဆွဲလိုက်ပါတယ်။
“ဒါတွေကို လော်န်းဆီ ပို့လိုက်ပါ”
“မိတ္တူကူးပြီးပါပြီ” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
“သက်သေတွေရော”
“မေတ္တာရပ်ခံထားပါတယ်။ အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး”
မာရိုး ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“သူတို့ ကူညီချင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကြောက်လည်း ကြောက်နေကြပါတယ်”
“သူတို့ ဘာတွေ သဘောတူလိုက်လဲဆိုတာကို အတိအကျ သိထားသင့်ပါတယ်”
“သိကြပါတယ်”
သူမက မြေပုံကို သေသေသပ်သပ် လိပ်လိုက်ပါတယ်။
ထွက်သွားဖို့ လှည့်အထွက်မှာ သူမရဲ့ အသစ်ခန့်အပ်ထားတဲ့ ကြိုဆိုရေးအဖွဲ့တွေအကြောင်း ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီစကားပြောခန်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“အစောင့် သုံးဦး လေ့ကျင့်ပြီးပါပြီ။ နောက်ထပ် နှစ်ဦးက သင်ယူနေဆဲပါ”
“အခက်အခဲ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလား”
“စာရေးတစ်ဦးက မိသားစုတစ်စုရဲ့ ထွက်ခွာခွင့်ကို ဘယ်မှာ သိမ်းဆည်းထားလဲလို့ မေးဖူးတယ်”
ကျွန်တော် တောင့်တင်းသွားပါတယ်။
“ဘာဖြစ်သွားလဲ”
“သူ့ရဲ့ ထွက်ခွာခွင့်က ဘယ်မှာလဲလို့ သူ့ကို ပြန်မေးလိုက်တယ်”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ အပြုံးကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ နားလည်သွားပါတယ်” ဟု မာရိုးက ပြောသည်။
သူ့ကို ဒီရာထူး ပေးခဲ့တာ မှန်သွားတယ်လို့ ကျွန်တော် ဝမ်းသာမိပါတယ်။
ပထမဆုံး နှင်းမုန်တိုင်းက အဲဒီညမှာ မြောက်ပိုင်းလမ်းကို ပိတ်ဆို့သွားပါတယ်။
မနက်လင်းလာတဲ့အခါမှာတော့ ဟိုင်းဖဲလ်က အပေါ်လမ်းမှာ နှင်းတွေ ပုံနေတယ်လို့ သတင်းပို့လာပါတယ်။
နော့သ်ဝှတ်ချ်ကတော့ ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းတွေ ရရှိဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
စောင့်ကြပ်သူတွေက ဘူတာရုံနှစ်ခုစလုံး အချိန်ဇယားအတိုင်း ရှိနေကြောင်း အတည်ပြုခဲ့ပါတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကဆိုရင် ဒီရာသီဥတုက နွေဦးရောက်တဲ့အားလုံးကို ပိတ်မိနေစေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အခုတော့ နော့သ်ဝှတ်ချ်က အစောင့်တွေက မီးအိမ်ဆီ ပိုတောင်းလာပြီး အသုံးဝင်တဲ့ ဖိနပ်သံချောင်းတွေပါတဲ့သေတ္တာတစ်လုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်လို့ ဆိုလာပါတယ်။
အရမ်းကို သာမန်ဆန်တဲ့ သတင်းစကားတစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ ဆီတွေ ပို့ပေးလိုက်ပါတယ်။
သူတို့က သံချောင်းတွေ ပို့ပေးပါတယ်။
သေတ္တာငယ်လေးကို ချနေတုန်းမှာ ကျွန်တော် ကူးပြောင်းရေး အခန်းထဲမှာ ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။
ဂါရစ်က ဗေးလ်ဝုဒ် တံခါးကနေ ခြင်းတောင်းတစ်ခုကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာပါတယ်။
သူက သံချောင်းတွေကို ငေးကြည့်ပါတယ်။
“ဘဏ္ဍာတွေလား”
“ဖိနပ်ပြင်စရာတွေပါ”
“ဒီလို ရာသီဥတုမျိုးမှာ ပိုပြီး အသုံးဝင်တယ်”
“ခြင်းတောင်းထဲမှာ ဘာပါလဲ”
“မင်းရဲ့ ယောက္ခမရဲ့ စစ်ဆေးရေး အစီရင်ခံစာလေ”
အဲဒါက ဘာမှ ရှင်းလင်းသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူက အဲဒါကို ကျွန်တော့်ကို ပေးပါတယ်။
အထဲမှာ ထုပ်ပိုးထားတဲ့ အထုပ်ငယ် အချို့နဲ့ စာတစ်စောင် ပါရှိပါတယ်။
အသေးဆုံးအထုပ်ကို ကျွန်တော် ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
အညိုရောင် အမှိုက်စတွေ။
သင်းပျံ့ပြီး ခါးသက်တဲ့ အနံ့တစ်ခု။
ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။
ပစ္စည်းတစ်စကို ကျွန်တော် မြှောက်လိုက်ချိန်မှာ အက်ဗလင် လှေကားပေါ်က ဆင်းလာပါတယ်။
“ဘာလဲဟင်”
ကျွန်တော်မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ခါးတယ်။
ပြည့်စုံတယ်။
ကျွန်တော့်ကို ရယ်မိစေလောက်အောင် ထင်ရှားပါတယ်။
“နီးစပ်တယ်”
သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျယ်သွားပါတယ်။
“ချော့ကလက်လား”
“အဲဒါနဲ့ အရမ်းနီးစပ်တဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့”
ဂါရစ်က ကျေနပ်နေတဲ့ ပုံစံ ပေါ်လာပါတယ်။
“အော်ဆယ်လ်ကနေ တင်သွင်းလာတာပါ။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ သောက်စရာအနေနဲ့ ပြင်ဆင်ကြပါတယ်။ ဟယ်လီနာက ကုန်သည် သုံးဦးနဲ့ သင်္ကေတ မီးဖိုမှူးတစ်ဦးကို စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့ပါတယ်”
“လုပ်လောက်ပါတယ်”
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို အတုံးသေးသေးလေး တစ်တုံး ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
သူမ မြည်းစမ်းကြည့်ပါတယ်။
သူမရဲ့ မျက်နှာပေး ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
“အို”
“သကြား လိုအပ်နေတယ်”
“သကြားထက် အများကြီး ပိုလိုနေတယ်”
ကျွန်တော် ထပ်ရယ်လိုက်ပါတယ်။
ခဏတာလောက်တော့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး မှတ်တမ်းတွေနဲ့ ရေးခဲနေတဲ့ လမ်းတွေက အဝေးကြီးမှာ ရောက်သွားသလို ခံစားရပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
ပြီးတော့ သူမက ခြင်းတောင်းကို ယူလိုက်ပါတယ်။
“ဘီထရစ်နဲ့ စကားပြောလိုက်ဦးမယ်”
“ကျွန်တော့်မွေးနေ့က လပိုင်းလိုသေးတယ်လေ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“မုန့်ကို အစောကြီး စမ်းသပ်တော့မလို့လား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပါတယ်။
“သည်းခံဖို့ ငါ အကြံပေးခဲ့တယ်”
“ဘယ်သူက လိုက်နာလို့လဲ”
“ဘယ်သူမှ မလိုက်နာဘူး”
ကျွန်တော်တို့မှာ တူညီတဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိလာပြီလို့ ခံစားလာရပါပြီ။
အဲဒီညမှာ ကောင်စီခန်းထဲမှာ ကော်ကိုင်းလှော်ရနံ့နဲ့ သကြားလောင်နံ့ သင်းပျံ့နေပါတယ်။
ဘီထရစ်က ပထမဆုံး စမ်းသပ်ချက်ကို မုန့်လို့ ခေါ်ဖို့ ငြင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။
သူမက အဲဒါကို အချက်အလက်လို့ ခေါ်ပါတယ်။
ရရှိခဲ့တဲ့ အချက်အလက်တွေက ဘာတွေလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မမေးခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ လိုအပ်တဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို စောစောစီးစီး အဆုံးသတ်ခဲ့ပါတယ်။
လောင်စာဆီ ဖြန့်ဝေမှုများ။
တံခါးဖွင့်ပိတ် အချိန်ဇယားများ။
အဆိုးဆုံး ရာသီဥတုအတွင်း နက်ရှိုင်းတဲ့ မြေအောက်သတ္တုတွင်း စစ်ဆေးမှုတွေကို ခေတ္တရပ်ဆိုင်းထားခြင်း။
စတုန်းဖို့ဒ်မှာ ရှိတဲ့ ဆွေမျိုးတွေဆီ သွားရောက်ဖို့ ခွင့်ပြုချက်ရထားတဲ့ မိသားစု နှစ်စု။
အဘီဂေးရဲ့ လူကြီးသင်တန်းတွေအတွက် ခုံတန်းအသစ်များ။
အဲဒီနောက်မှာတော့ မေရီက ကျန်ရှိနေတဲ့ စာရွက်ကို ထုတ်ယူလာပါတယ်။
တရားသူကြီး အန်ဆဲလ်ထံမှ အကြောင်းကြားစာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
ပထမဆုံး ရေးလ်ဖို့ဒ် အလုပ်သမား သဘောတူညီချက်တွေကို စစ်ဆေးပြီး ဖြစ်ပါတယ်။
အချို့ကိုတော့ တကယ်လက်မှတ်ထိုးမယ့်သူတွေ မသိတဲ့ နာမည်တွေနဲ့ လက်မှတ်ထိုးထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
တချို့ကတော့ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ရက်စွဲတွေမှာ အဲဒီနေရာမှာ မရှိနိုင်တဲ့ လူတွေ ရှေ့မှောက်မှာ လက်မှတ်ထိုးထားကြပါတယ်။
ပိုပြီး အရေးကြီးတာကတော့ စာချုပ်တွေမှာ ကုန်ကျစရိတ် ကန့်သတ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ကယ်ဆယ်ရေး စရိတ်တွေကို ပြန်လည်ရယူမယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။
စားစရာ။
အိပ်ရာ။
သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး။
စောင့်ခ။
ရက်စွဲတိုင်းက အလုပ်သမားတွေရဲ့ လုပ်အားနဲ့ လျော့ကျသွားတာထက် အကြွေးကို ပိုပြီး တိုးပွားလာစေပါတယ်။
တရားသူကြီးက အမှုတွေ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေစဉ်မှာ အကောင်အထည်ဖော်မှုကို ခေတ္တရပ်ဆိုင်းထားဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် အမိန့်စာကို အသံထွက် ဖတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
ဘယ်သူမှ ဝမ်းသာအားရ အူမလှကြပါဘူး။
မာရာ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပါတယ်။
ဂျိုရန် နောက်ကို မှီချလိုက်ပါတယ်။
ဘီထရစ် လက်ပိုက်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ သူတို့ နားလည်ကြပါတယ်။
လူတွေကို ဆက်လက် ရှာဖွေရဦးမှာပါ။
စာရင်းတွေကို ဆက်လက် ခြေရာခံရဦးမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ကုမ္ပဏီက အဲဒီ သီးသန့်စာရွက်စာတမ်းတွေကို ထောက်ပြပြီး အရာရှိတစ်ဦးကို လူတစ်ဦး အလုပ်ပြန်ဆင်းဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခွင့် မရှိတော့ပါဘူး။
မေရီက ထိခိုက်ခံရတဲ့သူတွေရဲ့ နာမည်တွေဘေးမှာ အမိန့်စာကို တင်လိုက်ပါတယ်။
တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုက တခြားလှည်းတစ်စီး ရောက်လာတာထက် သူတို့ဆီကို အရင် ရောက်လာခဲ့ပါပြီ။
ညစာစားပြီးတဲ့နောက် အနောက်ဘက် စာသင်ခန်းထဲမှာ အက်ဗလင်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ပါတယ်။
ခုံတန်းတွေက ဗလာ ဖြစ်နေပါတယ်။
မီးဖိုက တည်ငြိမ်တဲ့ အနွေးဓာတ်ကို ပေးစွမ်းနေပါတယ်။
သူမက ခွက်နှစ်ခွက်နဲ့ ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ထိုင်နေပါတယ်။
ကျွန်တော် ခွက်တစ်ခွက်ကို ယူပြီး အနံ့ခံကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“မင်းအမေ ရှာတွေ့ခဲ့တာလား”
“ဘီထရစ်ရဲ့ ဖန်တီးမှုလေ”
ကျွန်တော် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
နွေးထွေးတဲ့ ချော့ကလက်။
အနည်းငယ် ကြမ်းနေပါတယ်။
အလွန်အမင်း ချိုနေပါတယ်။
အံ့ဩစရာကောင်းပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
ခဏတာလောက် ဘာစကားမှ မပြောဘဲ နေခဲ့ပါတယ်။
သူမက ခွက်ကို ကိုင်ရင်း ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“မှန်ရဲ့လား”
“သောက်စရာတစ်ခုအတွက်နဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားလောက်တဲ့အထိ နီးစပ်ပါတယ်”
“အဲဒါက ခွင့်ပြုနိုင်စရာပါပဲ”
ကျွန်တော် အမည်းရောင် မျက်နှာပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သတိပေးချက် မရှိဘဲ အမှတ်တရတစ်ခု ရောက်လာပါတယ်။
ကမ္ဘာခြားက မီးဖိုချောင်တစ်ခု။
အေးစက်နေတဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကြားမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ခွက်တစ်ခွက်။
ကျွန်တော် အမှုန့်တွေ အရမ်းများများ သုံးခဲ့တယ်လို့ ညည်းတွားနေတဲ့ ကယ်ရိုလိုင်း။
ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒီအမှတ်တရက သူမကို ဆုံးရှုံးရခြင်းနဲ့ စတင်တာ၊ ပြီးဆုံးသွားတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
အဲဒါက ဒီအတိုင်း ရှိနေပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်းကို အက်ဗလင်ကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
သူမ နားထောင်နေပါတယ်။
ပြောလို့ ပြီးသွားတဲ့အခါမှာ သူမရဲ့ ခలను ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်မှာ တင်လိုက်ပါတယ်။
“သူ့ကို ဆုံဖူးချင်လိုက်တာ”
“ကျွန်တော်လည်း ဆုံချင်တာပေါ့”
အပြင်ဘက်မှာတော့ လေက ရင်ခွင်ထဲကို နှင်းတွေ မောင်းထုတ်နေပါတယ်။
အခန်းထဲမှာတော့ မီးဖိုက ကျွန်တော်တို့ သေချာသင်ကြားပေးခဲ့တဲ့ နွေးထွေးမှုကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေပါတယ်။
မနက်ဖြန်ကျရင် ကလေးတွေ ဒီမှာ ကျောက်သင်ပုန်းတွေနဲ့ ထိုင်နေကြပါလိမ့်မယ်။
အလုပ်သမားတွေ သတ္တုတွင်းကနေ ပြန်လာကြပါလိမ့်မယ်။
မေရီက စာတွေ ပိုပြီး ဖွင့်ဖတ်ပါလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော်တို့ နယ်နိမိတ်ရဲ့ တစ်နေရာရာမှာတော့ လော့ဒ် ဆီဒရန် ဗော့စ်က သူ့ရဲ့ စာရင်းစာအုပ်ထဲက နာမည်တွေဆီကနေ မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မလားဆိုတာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနေပါလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းသွားမှာပါ။
ဒီညမှာတော့ ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ အိမ်တစ်အိမ်ရဲ့ အရသာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ တည်ဆောက်နေတဲ့ အိမ်ထဲကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်တော် နောက်တစ်ကျိုက် ထပ်သောက်လိုက်ပါတယ်။
“ဘီထရစ်က သကြားကို လျှော့သင့်တယ်”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ရှင် ကိုယ်တိုင် သွားပြောလိုက်လေ”
ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ကျန်တာတွေကို အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆက်သောက်လိုက်ပါတော့တယ်။