အခန်း ၄၇၁။ မီးအိမ်အတွက် နာမည်တစ်ခု
ကျွန်တော်တို့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့ညမှာပဲ ကလန်က သူ့မီးအိမ်ကို ထွန်းလိုက်တယ်။
သူ ညစာစားဖို့ မစောင့်ခဲ့ဘူး။ ရေချိုးဖို့၊ အဝတ်အစားလဲဖို့ ဒါမှမဟုတ် အိပ်စက်ဖို့လည်း မစောင့်ခဲ့ဘူး။ ဂရေးကိပ်ရဲ့ မြောက်ဘက်တံခါးကနေတစ်ဆင့် အေးစက်စက် ကျောက်မီးအိမ်ကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ပိုက်ထားရင်း သူ လျှောက်လာခဲ့တယ်။ ဖယောင်းတိုင်ထည့်တဲ့နေရာက ကောက်ကွေးနေတဲ့ အဲဒီမီးအိမ်ကို ကိုင်ထားရင်း မြို့ကိုဖြတ်၊ ရဲတိုက်ထဲကိုဝင်ပြီး ဆေးခန်းအောက်က စင်္ကြံလမ်းဆီကို တန်းပြီး ဆင်းသွားခဲ့တယ်။
ပဲလ်က အဲဒီမှာ ရှိနေတယ်။
ကလန်ရဲ့ ထိုင်ခုံလေးပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ထားကာ ၁၃ ရက်ကြာတဲ့အထိ တစ်ကြိမ်မှ မငြိမ်းသွားတဲ့ မီးအိမ်ဘေးမှာ ရှိနေတယ်။
ကလန် လှေကားကနေ ဆင်းလာတာကို မြင်တော့ သူ မော့ကြည့်တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ မပြောကြဘူး။
ကလန်က ထိုင်ခုံဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။ သူ့မီးအိမ်ကို ပဲလ်ရဲ့ မီးအိမ်ဘေး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ချလိုက်တယ်။ တောင်တက်လမ်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ မာတာ ပေးလိုက်တဲ့ ဖယောင်းတိုင်တံကို အိတ်ထဲကနေ ထုတ်လိုက်ပြီး ပဲလ်ရဲ့ မီးတောက်ကနေတစ်ဆင့် မီးကူးလိုက်တယ်။
ပြီးတော့မှ သူ့မီးအိမ်ကို ထွန်းတယ်။
ဗယ်ရစ်ရဲ့ အခန်းတံခါး ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ပြာလဲ့လဲ့ နံရံကြီးရှေ့မှာ မီးရောင်နှစ်ခု ယှဉ်တွဲပြီး တောက်ပနေခဲ့တယ်။
"ငါ ကြားနေရတယ်" ကလန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ "ညတိုင်းပဲ။ ကျောက်နံရံတွေကို ဖောက်ပြီးတော့လေ။"
ပဲလ်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။
သူ ထိုင်ခုံပေါ်ကနေ လျှောဆင်းပြီး ကလန်ဘေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ ကလန်ရဲ့ ပခုံးကို မှီလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။
တစ်မိနစ်အတွင်းမှာပဲ သူ အိပ်ပျော်သွားတယ်။
ကလန်က သူ့ကို မနှိုးခဲ့ဘူး။
သူဟာ ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို ပခုံးပေါ်မှာ မှီအိပ်စေလျက်၊ ရှေ့မှာ မီးအိမ်နှစ်လုံးကို ထွန်းညှိထားရင်းနဲ့ မနက်လင်းတဲ့အထိ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ ထိုင်နေခဲ့တယ်။
နောက်ဆက်တွဲ သီတင်းပတ်တွေက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။
ငြိမ်းချမ်းတယ်လို့တော့ မဆိုနိုင်ဘူး။ အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်သေးဘူးပေါ့။ နံရံအများအပြားမှာ အန်ဆယ်လ်ရဲ့ တံခါးတွေ ကျန်နေသေးသလို၊ ဗယ်ရစ်ရဲ့ အရာရှိတွေ ဘယ်လောက်များများ လမ်းမတွေပေါ်မှာ ကျန်နေသေးလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ မိုင်သုံးရာလောက် မြောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ ခန်းမတစ်ခုရဲ့ အောက်ခြေမှာ၊ ပြဲစုတ်နေတဲ့ မီးခိုးရောင် ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်က ကြမ်းပြင်အက်ကြောင်းနားမှာ ထိုင်ရင်း မီးအိမ်ကို ဆက်ထွန်းထားဆဲပဲ။
ဒါပေမဲ့ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်သော သူတွေကတော့ သူတို့သွားချင်တဲ့နေရာကို သွားကြတယ်။ တချို့က ဂရေးကိပ်ကို၊ တချို့က မြစ်ဝှမ်းဒေသတွေကို၊ တချို့ကတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့တဲ့သူတွေကို မျှော်လင့်ချက်ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ လူတွေက တံခါးဖွင့်ကြိုဆိုပေးကြတဲ့ ကျေးရွာဟောင်းတွေဆီကို ပြန်သွားကြတယ်။
မေရီက တိုဘင်ကို စာကြည့်တိုက်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားတယ်။
တိုဘင် တံခါးကနေ ဝင်လာတဲ့အခါ သူမ ဘာမှ မပြောဘူး။ စားပွဲရှည်ကြီးပေါ်မှာရှိတဲ့ အစိမ်းရောင် စာရင်းအုပ်ကို သူ့ရှေ့မှာ ချပေးပြီး မပြီးသေးတဲ့ ကော်လံနေရာကို ဖွင့်ပြလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရှေ့မှာ ဝင်ထိုင်ပြီး စောင့်နေတယ်။
တိုဘင်က အဲဒီကော်လံကို ကြည့်တယ်။
နောက်ပြန်ရေးထားတဲ့ နောက်ဆုံး ခုနစ်လုံးကို ကြည့်တယ်။
သူက သူ့ဘောပင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။
သူ ကော်လံကို အဆုံးသတ်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်တဲ့အခါ မေရီရဲ့ စနစ်တကျ ရေးသားထားတဲ့ စာရင်းကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အမည်နှစ်ဆယ်။ အရှေ့ဘက်လမ်းမပေါ်က ခိုလှုံရာစခန်းတွေအတွက် တစ်ဆယ့်တစ်ယောက်ထဲက အမည်နှစ်ဆယ်။
သူ မေရီကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
"မင်းတို့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျန်တာတွေ အကုန်ရမယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့တယ်" မေရီက ပြောတယ်။ "ငါ လိမ်ခဲ့တာပါ။ နောက်ထပ် ၂၁ ယောက်ကို ရှာမတွေ့သေးဘူး။"
တိုဘင်က သူမကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေတယ်။
"ငါတို့ ရှာတွေ့မှာပါ" သူ ပြောလိုက်တယ်။
မေရီရဲ့ နားရွက်တွေက အနည်းငယ် ရှေ့ကို ရွေ့သွားတယ်။
"ဟုတ်တယ်" သူမက ပြောတယ်။ "ငါတို့ ရှာတွေ့မှာပါ။"
အော်ဒေါ့စ်က ဝက်စ်မီးယားကို ပြန်သွားတယ်။
ကိုရန်က ဘုရားကျောင်းထဲမှာ စောင့်နေတယ်။ ကောင်လေး အဖမ်းခံရတဲ့ညကတည်းက သူ အဲဒီကနေ မထွက်ခဲ့ဘူး။ အော်ဒေါ့စ် အိပ်စက်ခဲ့တဲ့ အပေါက်ငယ်ရဲ့ အောက်က ခုံတန်းလျားမှာပဲ သူ အိပ်တယ်လို့ ဟီလ်ဒါက ပြောတယ်။ သူမက ဟင်းချို လာပို့ပေးပေမဲ့ သူကတော့ အမြဲတမ်း မသောက်ဘူး။
အော်ဒေါ့စ် ဘုရားကျောင်း တံခါးကနေ ဝင်လာတဲ့အခါ ကိုရန်က ပန်းပုရုပ်ရှေ့မှာ ဆောက်ကိုင်ပြီး ရပ်နေတယ်။
သူ နောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘူး။
"မင်း ညည်းနေတာပဲ" သူ ပြောတယ်။
"ကျွန်တော်က အမြဲညည်းနေကျပါ" အော်ဒေါ့စ်က ပြောတယ်။
"ငါ သိတယ်" ကိုရန်က ဆောက်ကို ချလိုက်တယ်။ "ငါ့ကို ရူးမတတ် ဖြစ်စေတယ်" သူ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာက ပြာနှမ်းနေပြီး မျက်လုံးတွေကလည်း နီရဲနေတယ်။ "ငါ ဒါကို လွမ်းနေခဲ့တာ။"
အော်ဒေါ့စ်က ဘုရားကျောင်းထဲကို ဖြတ်လျှောက်လာပြီး အဲဒီ ကျောက်ထွင်းသမား အိုကြီးကို ဖက်လိုက်တယ်။
ကိုရန်က ခဏလောက် ငြိမ်သက်နေတယ်။
ပြီးတော့မှ ကျောက်မှုန့်တွေ ပေကျံနေတဲ့ သူ့လက်တွေနဲ့ ကောင်လေးရဲ့ ကျောကို ပြန်ဖက်ထားလိုက်တယ်။
အိုရန်က ဟက်စကတ်ရဲ့ ခိုလှုံရာစခန်းမှာပဲ နေခဲ့တယ်။
သူက မနက်တိုင်း ကြမ်းပြင်ကို လှည်းတယ်။ မြောက်ဘက်က ပိုက်ကို မပေါက်ပေမဲ့ သူ ပြင်ဆင်တယ်။ ညနေတိုင်းမှာ ဟက်စကတ်နဲ့အတူ နိမ့်တဲ့ နံရံပေါ်မှာ ထိုင်လေ့ရှိတယ်။ အိုကြီးက သူ့ပိုက်တံအလွတ်ကို ကိုင်ထားပြီး ကောင်လေးကတော့ သူ့ဒူးပေါ်မှာ တံမြက်စည်းကို တင်ထားရင်းနဲ့ စကား အများကြီး မပြောကြဘူး။
သူတို့ စကားပြောဖို့ မလိုဘူးလေ။
ကျွန်တော့် အဘိုးက တုတ်မပါဘဲ လမ်းလျှောက်တတ်လာတယ်။
အဝေးကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး။ အရှေ့ဘက်မျှော်စင် စင်္ကြံလမ်းလောက်၊ ပြီးတော့ ခန်းမဆောင်ကြီးလောက်၊ ပြီးတော့ ဥယျာဉ်ဆီကို ဆင်းသွားတဲ့ လှေကားတွေအထိပေါ့။ အဲဒီမှာ သူက သစ်တော်သီးပင်အောက်က ခုံတန်းလျားမှာ ထိုင်တယ်။ သူ့ဘေးမှာ အော်ရီလီယာ ရှိနေပြီး ပန်းပွင့်လေးတွေက သူတို့ပတ်လည်မှာ ကြွေကျနေတယ်။ ဖန်ရီယာကတော့ သူတို့ခြေရင်းက မြက်ခင်းပေါ်မှာ လှဲနေတယ်။
သစ်တော်သီးပင်က ပွင့်တာ မရပ်သေးဘူး။
ဘယ်သူမှ ရှင်းပြလို့ မရဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း ထပ်ပြီး မရှင်းပြတော့ဘူး။
ကျွန်တော့် အဘိုးက နေ့လယ်တိုင်း အဲဒီအပင်အောက်မှာ ထိုင်တယ်။ တစ်ခုခုကို သတိရစေတယ်လို့ သူ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာကိုလဲဆိုတာ သူ မမှတ်မိဘူး။
အော်ရီလီယာကတော့ မှတ်မိတယ်။
သူမက အဘိုး မမေးမချင်း ဘာမှ မပြောဘူး။ အဘိုးက မေးလာတဲ့အခါမှ...
သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်၊ "ကိတ်လင်က တစ်ပင် စိုက်ခဲ့တာလေ။ ခြံဝင်းထဲမှာ။ ဆောင်းဦးမရောက်ခင် နွေဦးတုန်းကပေါ့။ သစ်တော်သီးပင်တစ်ပင်။ ရဲတိုက်တိုင်းမှာ ပွင့်လန်းတဲ့အရာတစ်ခုခု ရှိသင့်တယ်လို့ သူ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။"
ကျွန်တော့် အဘိုးက ပန်းပွင့်လေးတွေကို အချိန်အတော်ကြာ မော့ကြည့်နေတယ်။
"ငါ မေ့နေခဲ့တာ" သူ ပြောတယ်။
"ကျွန်မလည်း အတူတူပါပဲ" အော်ရီလီယာက ပြောတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး ရှစ်ပတ်မြောက်မှာ အက်ဗလင်က ကလေး လှုပ်တာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အသာလေး လှုပ်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အာဒရီယာနာက တံခါးကို ငြင်းပယ်ပြီး ကလေး နိုးထလာတဲ့ညက နန်းဆောင်ထဲမှာ ခံစားခဲ့ရတဲ့ အနွေးဓာတ်အပျော့စားမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။
တကယ့်ကို လှုပ်ရှားမှုပဲ။
သူမက ကျွန်တော်တို့ အိပ်ခန်းထဲက ပြတင်းပေါက်ခုံမှာ ထိုင်ပြီး ဂယ်ရစ်ရဲ့ အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ပြင်ဆင်ချုပ်လုပ်နေတုန်း အဲဒီလို ဖြစ်သွားတာ။ သူမက အပ်ကို အဝတ်စထဲ ထိုးသွင်းထားရင်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ငြိမ်သက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ အင်္ကျီကို ချလိုက်ပြီး ဗိုက်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖိကိုင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်က အခန်းတစ်ဖက်မှာ ရှိနေတာ။
သူမ ကျွန်တော့်ကို မခေါ်ဘူး။ ခေါ်စရာလည်း မလိုဘူး။ သူမ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော် သိလိုက်တယ်။ ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းနဲ့ သူမဆီရောက်သွားပြီး သူမရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲယူပြီး သူမ ဗိုက်ပေါ်မှာ တင်ပေးလိုက်တယ်။
ဘာမှ မခံစားရဘူး။
ပြီးတော့မှ အလွန် အားနည်းစွာနဲ့...
တစ်ခုခု... သေးငယ်တဲ့အရာတစ်ခု။ တံခါးတစ်ဖက်ကနေ လက်ချောင်းထိပ်နဲ့ ဖိထားသလိုမျိုး။
အက်ဗလင် ရယ်လိုက်တယ်။
အဲဒီအသံက စိုစွတ်နေတယ်။
"ဟယ်လို" သူမ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "ဟယ်လို၊ မီးအိမ်လေးရေ။"
အော်ရီလီယာက အဲဒီနေ့လယ်မှာ ရောက်လာတယ်။
သူမကို လာခေါ်စရာ မလိုဘူး။ သူမက အမြဲတိုအတိုင်း တံခါးဝမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာပဲ။ အပြင်မှာ တစ်ချိန်လုံး စောင့်နေပြီးမှ အခုမှ ဝင်လာသင့်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သလိုမျိုးပေါ့။
အက်ဗလင်က သူမကို မော့ကြည့်တယ်။
"ရှင် ခံစားမိတယ်မလား" အက်ဗလင်က ပြောတယ်။
"ဝမ်ဟီးလ်ဒ်က မီးဖိုချောင်က မီးကို ပြောပြတယ်၊ မီးဖိုချောင်က မီးက ကျွန်မအခန်းက မီးဖိုကို ပြောပြတယ်" အော်ရီလီယာက ပြောတယ်။ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်တယ်။ "မီးဖိုတွေက ကုန်းချောတတ်ကြတယ်။ အမြဲတမ်းပါပဲ။"
သူမက ကုတင်စွန်းမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
"ကျွန်မ လုပ်ပေးလို့ ရမလား" သူမက မေးတယ်။
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်တယ်။
အော်ရီလီယာက သူမလက်ကို အက်ဗလင်ရဲ့ ဗိုက်ပေါ်မှာ အသာအယာ တင်လိုက်တယ်။ သူမလက်ချောင်းတွေဆီကနေ ကုသပေးတဲ့ အလင်းရောင်တွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ရွှေရောင်၊ နူးညံ့တဲ့ အလင်းရောင်ပေါ့။
သူမ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။
အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ သူမ မလှုပ်မယှက် ရှိနေတယ်။
ပြီးတော့မှ သူမ ပြုံးလိုက်တယ်။
သူမ အမြဲပြုံးနေကျ သေးငယ်ပြီး မှိန်ဖျော့တဲ့ အပြုံးမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ပိုပြီး ပြည့်စုံတဲ့ အပြုံးတစ်ခု။ သူမရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲသွားစေပြီး သူမ ငယ်ရွယ်တဲ့ မိဖုရား၊ ငယ်ရွယ်တဲ့ မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့စဉ်ကလို၊ ဘာတွေမှ မဖြစ်ပျက်ခင်ကလိုမျိုး ခဏတာ ပြန်ဖြစ်သွားစေတယ်။
"သန်မာတယ်" သူမ ပြောတယ်။ "အရမ်းသန်မာတယ်။ အရမ်း နွေးထွေးတယ်။" သူမ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ "အရင်ကလို နွေးထွေးမှုမျိုးပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်နေတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းလိုမျိုးပေါ့။"
"သူမ ကျန်းမာရဲ့လား" အက်ဗလင်က မေးတယ်။
အော်ရီလီယာက ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားတယ်။
ပြီးတော့မှ အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"သူမ ဟုတ်လား" သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘူး။
သူမက သူမ ဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်တယ်။ အဲဒီပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ အော်ရီလီယာရဲ့ လက်ကို ငေးကြည့်နေတယ်။
“ကျွန်မ သိနေတာ ကြာပြီ” သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ “နှစ်ပတ်လောက် ရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မပြောချင်ခဲ့ဘူး။ မှားနေမှာ စိုးလို့လေ။” သူမ အော်ရီလီယာကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ “ကျွန်မ မှားနေတာလား။”
အော်ရီလီယာက သူမကို အချိန်အတော်ကြာ ငေးကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့မှ ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။
“မဟုတ်ဘူး” သူမ ပြောတယ်။ “မင်း မှားမနေဘူး။”
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လျှံလာတယ်။
“သမီးလေး” သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်တယ်။
“သမီးလေး” အော်ရီလီယာက ထောက်ခံလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။
ပြောဖို့လည်း စကားလုံး မရှိဘူး။
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ခုံဘေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ရင်း ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ ဗိုက်ပေါ်မှာ လက်ကို ဖိထားဆဲပါ။ သူမရဲ့ မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ သူမဘေးမှာ ကျွန်တော့်လက်နားမှာတင် လက်ကို ထားထားတဲ့ အော်ရီလီယာကို ကြည့်လိုက်တယ်။
သမီးလေး။
လက်ထဲမှာ မီးတောက်တွေ၊ နှင်းခဲတွေ ကိုင်ပြီး ကမ္ဘာမြေပေါ် ရောက်လာခဲ့တဲ့၊ သူမရဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူဆီကို လက်လှမ်းခဲ့တဲ့ ကာရိုလိုင်းအကြောင်း ကျွန်တော် တွေးမိတယ်။
ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်ပြီး မီးအိမ်ဆီကို ခေါင်းလှည့်ခဲ့တဲ့ ရိုဒရစ်အကြောင်းကိုလည်း တွေးမိတယ်။
အခု ဒီတစ်ယောက်အကြောင်းပေါ့။
နွေးထွေးတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်နေတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းလိုမျိုး။
“သမီးလေး” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
အက်ဗလင် ရယ်လိုက်တယ်။ အသံက စိုစွတ်ပြီး တုန်ယင်နေတယ်။
“ရှင် ကြောက်နေပုံပဲ” သူမ ပြောတယ်။
“ဟုတ်တယ်”
“ကောင်းတယ်” အက်ဗလင်က ပြောတယ်။ “ကျွန်မ အမေ ပြောဖူးတယ်၊ အဲဒါက ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ရှင် နားလည်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲတဲ့။”
အက်ဗလင်တို့ မပြောခင်ကတည်းက အက်ဒရီယာနာက သိနေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် သူမကို လိုက်ရှာတဲ့အချိန်က သူမက ရိုဒရစ်နဲ့အတူ ကလေးထိန်းခန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော် တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်လာတာကို မြင်တော့ သူမ မော့ကြည့်လာတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ရိုဒရစ်ကို ပုခက်ထဲ သေသေချာချာ ချပေးလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။
“သမီးလေး” သူမ ပြောတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။
“အက်ဗလင်က သူ့ဗိုက်ရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြမ်းကို သုံးပတ်လောက် ရှိပြီ ထိနေတာ” အက်ဒရီယာနာက ပြောတယ်။ “သူမ ကာရိုလိုင်းတုန်းကလည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့တာ။ ဂယ်ရစ်တုန်းကတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူ ကျွန်မကို တစ်ခါ ပြောပြဖူးတယ်။” သူမ ပြုံးလိုက်တယ်။ “သူမ ပြောထွက်လာမယ့်အချိန်ကို ကျွန်မ စောင့်နေခဲ့တာ။”
“သူမ သေချာ မသိသေးလို့လေ။”
“သူမ သေချာ သိနေတာပါ” အက်ဒရီယာနာက ပြောတယ်။ “သူမက အဆင်သင့် မဖြစ်သေးတာပဲ ရှိတာပါ။”
သူမ အခန်းကို ဖြတ်လျှောက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖက်ထားလိုက်တယ်။
“သမီးလေးတစ်ယောက်ပေါ့” ကျွန်တော့် ပခုံးပေါ် ခေါင်းတင်ရင်း သူမ ပြောတယ်။ “အက်ဗလင်အတွက်ပေါ့။ ကာရိုလိုင်းအတွက် ညီမလေးတစ်ယောက်။ ရိုဒရစ်အတွက်တော့ မျက်မှောင်ကြုတ်စရာ နောက်တစ်ယောက် တိုးလာပြီပေါ့။”
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်တယ်။
ထွက်လာတဲ့ အသံက တစ်မျိုးကြီးပါပဲ။
အဲဒီညမှာ ကျွန်တော်တို့ နာမည်တွေ အကြောင်း ပြောဖြစ်ကြတယ်။
ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ပေါ့။ အိပ်ရာကြီးထဲမှာ။ ရိုဒရစ်က ဘေးက ပုခက်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ ဂရေးကိပ်ရဲ့ မီးရောင်တွေ လင်းထိန်နေတယ်။
အက်ဗလင်မှာ စာရင်းတစ်ခု ရှိတယ်။
ရှိမှာပေါ့။ ဝမ်ဟီးလ်ဒ်က ငါးတွေကို သတိထားမိတဲ့ ညကတည်းက သူမ စတင်ရေးသားခဲ့တာ။ စာရင်းက အရမ်းရှည်တယ်။ သူမ အမေဘက်က ဆွေမျိုးတွေ၊ အဖေဘက်က ဆွေမျိုးတွေရဲ့ နာမည်တွေ ပါသလို စာအုပ်ထဲက နာမည်တွေ၊ ဆေးခန်းမှာ ကြားဖူးပြီး သဘောကျတဲ့ နာမည်တွေလည်း ပါတယ်။
သူမက တစ်ခုချင်းစီ ဖတ်ပြတယ်။
အက်ဒရီယာနာက တချို့ကို သဘောကျတယ်။ ကျွန်တော်က တချို့ကို သဘောကျတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်နာမည်မှ စိတ်ထဲ မစွဲဘူး။
အက်ဗလင်က စာရင်းကို ချလိုက်တယ်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
“ရှင် ဘာမှ မပြောဘဲ ငြိမ်နေတာပဲ” သူမ ပြောတယ်။
ကျွန်တော် ငြိမ်နေမိတာပါ။
ကျွန်တော် ဥယျာဉ်အကြောင်း တွေးနေခဲ့တာ။ သစ်တော်သီးပင်အကြောင်း၊ နေ့လယ်တိုင်း အဲဒီအပင်အောက်မှာ ထိုင်ပြီး ဘာမှန်း မမှတ်မိတော့တဲ့ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရစေတယ်လို့ ပြောနေတဲ့ ကျွန်တော့်အဘိုးအကြောင်းပေါ့။
အော်ရီလီယာ ပြောခဲ့တဲ့ “ကိတ်လင်က တစ်ပင် စိုက်ခဲ့တာလေ။ ခြံဝင်းထဲမှာ။ ဆောင်းဦးမရောက်ခင် နွေဦးတုန်းကပေါ့” ဆိုတဲ့ စကားအကြောင်းကိုလည်း တွေးနေမိတယ်။
“ကျွန်တော့် အဘွား” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
အက်ဗလင် ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားတယ်။
“ကိတ်လင်” ကျွန်တော် ပြောတယ်။ “သူမက ကျွန်တော့်အဖေကို ပွေ့ချီပြီး လမ်းကြောင်းထဲ ဖြတ်သွားခဲ့တယ်။ ကာရိုလိုင်းကိုလည်း ပေါင်မှာ ချီထားလျက်နဲ့ပေါ့။ သူမ မသွားချင်ခဲ့ဘူး။ အရမ်းကို ဒေါသထွက်ခဲ့တာ။” ကျွန်တော် လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ “သူမက သူတို့ကို ဟိုဘက်ခြမ်းမှာ တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တယ်။ သူ့ယောက်ျားက ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်မှာ ညတိုင်း သူတို့အတွက် သီချင်းဆိုပေးနေတယ်ဆိုတာကို မသိခဲ့ရှာဘူး။”
ကျွန်တော့်ဇနီး နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ မပြောကြဘူး။
“သူမက ဆေးဆရာတစ်ယောက်ပါ” ကျွန်တော် ပြောတယ်။ “ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ရော၊ သူ့လက်တွေနဲ့ပါ ကုသပေးတတ်တယ်။ အဘိုးက သူသာဆိုရင် မင်းကို သဘောကျမှာလို့ ပြောဖူးတယ်။” ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “သူမက ဂရေးကိပ်ရဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ ဆောင်းဦးမရောက်ခင် နွေဦးတုန်းက သစ်တော်သီးပင်တစ်ပင် စိုက်ခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရဲတိုက်တိုင်းမှာ ပွင့်လန်းတဲ့အရာတစ်ခုခု ရှိသင့်တယ်လို့ သူမ ယုံကြည်လို့လေ။”
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ စိုစွတ်နေတယ်။
“အခုတော့ ဥယျာဉ်ထဲမှာ သစ်တော်သီးပင် ရှိနေပြီလေ” အက်ဒရီယာနာက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “ပွင့်တာ မရပ်တော့တဲ့ အပင်မျိုးပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်”
အက်ဗလင်က သူမ ဗိုက်ပေါ်မှာ လက်တင်လိုက်တယ်။
ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာပေါ့။
“ကိတ်လင်” သူမ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
ခဏလောက် ငြိမ်သက်သွားတယ်။
ပြီးတော့မှ သူမ ပြုံးလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်” သူမ ပြောတယ်။ “ဒီနာမည်ပဲ။”
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ကျွန်တော်တို့ အဘိုးကို သွားမေးကြတယ်။
သူက ဥယျာဉ်ထဲမှာ ရှိနေတယ်။ သစ်တော်သီးပင်အောက်က ခုံတန်းလျားပေါ်မှာပေါ့။ ဘေးမှာ အော်ရီလီယာ ရှိနေပြီး မြက်ခင်းပေါ်မှာ ဖန်ရီယာ ရှိနေတယ်။
ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်လာတာကို မြင်တော့ သူ မော့ကြည့်တယ်။
သူမ ဗိုက်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ကို သူ မြင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကိုလည်း သူ မြင်တယ်။
သူ ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားတယ်။
“တစ်ခုခု ဖြစ်တာလား” သူ မေးတယ်။
အက်ဗလင်က သူ့ဘေးက ခုံတန်းလျားမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
သူမက အဘိုးရဲ့ ပိန်လှီတဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“သမီးလေးပါ” သူမ ပြောတယ်။
အဘိုးက သူမကို ကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ ဗိုက်ကို ကြည့်တယ်။
ပြီးတော့မှ သူမရဲ့ မျက်နှာကို ပြန်ကြည့်တယ်။
“သမီးလေး” သူ ပြန်ပြောတယ်။
“သမီးလေးတစ်ယောက်ပါ” အက်ဗလင်က ပြောတယ်။ “ယူရီယာရဲ့သမီး၊ ကျွန်မသမီး။ အဘိုးရဲ့ မြစ်မလေးပေါ့။”
အဘိုး ဘာမှ မပြောဘူး။
သူ့လက်က အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ကို ပိုပြီး တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“ကျွန်မတို့ သူ့ကို ကိတ်လင်လို့ နာမည်ပေးချင်တယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
သူ မလှုပ်ဘူး။
သူမရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သစ်တော်သီးပင်အောက်မှာ ထိုင်နေရင်းနဲ့ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတော့ ကျွန်တော် ဖော်ပြဖို့ မကြိုးစားတော့ဘူး။
“ကိတ်လင်” သူ ပြောတယ်။
တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သံလောက်ပါပဲ။
“အဘွားရဲ့ နာမည်လေ” ကျွန်တော် ပြောတယ်။ “ကျွန်တော့်အဘွားပေါ့။ လမ်းကြောင်းထဲကို ဖြတ်သွားခဲ့တဲ့သူ။ ဟိုဘက်ခြမ်းမှာ ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ အဒေါ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့သူ။ ဆောင်းဦးမရောက်ခင် နွေဦးတုန်းက ခြံဝင်းထဲမှာ သစ်တော်သီးပင်ကို စိုက်ခဲ့တဲ့သူပေါ့။”
အဘိုး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။
သူ့ပခုံးတွေ တုန်ယင်နေတယ်။
အော်ရီလီယာက သူ့ကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်တယ်။
သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောဘူး။
ပြီးတော့မှ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး အက်ဗလင်ကို ကြည့်တယ်။
“သူမသာဆို အရမ်း ဒေါသထွက်နေမှာ” သူ ပြောတယ်။ သူ့အသံက အက်ကွဲပြီး ကျိုးပဲ့နေတယ်။ “ကိတ်လင်။ ငါက ကျန်ခဲ့လို့လေ။ သူမကို တစ်ယောက်တည်း သွားခိုင်းခဲ့လို့ပေါ့။ သူသာဆိုရင် ငါ့ကို အရမ်း ဒေါသထွက်နေမှာ။” သူ ရယ်လိုက်တယ်။ ရယ်သံက တစ်ဝက်တစ်ပျက်နဲ့ ရပ်သွားတယ်။ “သူမသာဆိုရင် ငါ့ကို တစ်ပတ်လောက် အော်ဟစ်နေမှာ။”
“ကျွန်မ သိပါတယ်” အက်ဗလင်က နူးညံ့စွာ ပြောတယ်။
“ပြီးတော့မှ သူမက ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးမှာပါ” အဘိုးက ပြောတယ်။ “သူမ အမြဲ ခွင့်လွှတ်တတ်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ပေါ့။ သူ စိတ်ရှိလက်ရှိ အော်ဟစ်ပြီးသွားတဲ့အခါမျိုးမှာလေ။”
သူ အက်ဗလင်ရဲ့ ဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာ တင်ထားတဲ့ သူမရဲ့ လက်ကို ကြည့်တယ်။
“ငါ ထိကြည့်လို့ ရမလား” သူ မေးတယ်။
အက်ဗလင်က သူ့လက်ကို လမ်းပြပေးလိုက်တယ်။
သူမရဲ့ ဗိုက်ပေါ်မှာ အလွန်ကို ပေါ့ပါးစွာ တင်လိုက်တယ်။ ဘယ်သူမှ ရှိမနေမှာ စိုးရိမ်တဲ့ တံခါးတစ်ချပ်ကို လက်နဲ့ စမ်းကြည့်သလိုမျိုးပေါ့။
ခဏလောက်တော့ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။
ပြီးတော့မှ—
တစ်ခုခု။
အနည်းငယ် ဖိလိုက်တယ်။ လက်ချောင်းထိပ်နဲ့ ဖိသလိုမျိုး။
အဘိုး တစ်စုံတစ်ခုကို ညည်းလိုက်တယ်။
သူ အက်ဗလင်ရဲ့ ပခုံးကို နဖူးနဲ့ ထိလုနီးပါးအထိ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်တယ်။ သူ့လက်ကတော့ အဲဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေပြီး သူ ငိုချလိုက်တယ်။
“ကိတ်လင်” သူ စကားပြောနိုင်တဲ့အချိန်မှာ ပြောလိုက်တယ်။ သူက ငုံ့ထားဆဲပါ။ ငိုနေဆဲပါ။ “ဟယ်လို၊ ကိတ်လင်။”
ကလေးက သူ့လက်ပေါ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖိလိုက်တယ်။
သူ မျက်ရည်တွေကြားထဲကနေ ရယ်လိုက်တယ်။
“ခေါင်းမာလိုက်တာ” သူ ပြောတယ်။ “အခုကတည်းကပဲ။ သူမနဲ့ အတူတူပဲ။”
ကျွန်တော် အဲဒီညနေမှာ စမ်းရေတွင်းဆီ သွားခဲ့တယ်။
တစ်ယောက်တည်း။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို မပြောဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘူး။ ညစာစားပြီးတဲ့အခါ ဥယျာဉ်ထဲ ထွက်သွားပြီး သစ်တော်သီးပင်ကို ကျော်၊ အဘိုးတစ်နေ့လုံး ထိုင်ခဲ့တဲ့ ခုံတန်းလျားကို ကျော်ပြီး စမ်းရေတွင်းမှာ ဒူးထောက်ကာ အေးစက်တဲ့ ကျောက်တုံးပေါ်မှာ လက်တင်လိုက်တယ်။
“ယူရီယာပါ” ကျွန်တော် ပြောတယ်။
ချက်ချင်းဆိုသလို နွေးထွေးမှုတစ်ခု တက်လာတယ်။
“ငါ သိတယ်” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။ “ငါ ကြားလိုက်တယ်။ ဒီနေ့လယ်ကလေ။ သစ်တော်သီးပင်အောက်မှာ။” သူမအသံက အရမ်းကို နူးညံ့တယ်။ “သမီးလေးတဲ့။”
“သမီးလေးပါ” ကျွန်တော် ထောက်ခံလိုက်တယ်။
“ကိတ်လင်” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။ “လမ်းကြောင်းထဲကို ဖြတ်သွားတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ နာမည်ပေါ့။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ကောင်းတဲ့ နာမည်ပဲ” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။ “ငါ သူမကို မှတ်မိတယ်။ မသဲကွဲပေမဲ့ပေါ့။ သူမက ဂရေးကိပ်ပတ်လည်က လမ်းတွေပေါ်မှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ လိုက်ရှာတတ်တယ်။ တံခါးတွေဘေးက ဘုရားကျောင်းလေးတွေမှာလည်း ရပ်တတ်တယ်။ ဆုတောင်းဖို့တော့ မဟုတ်ဘူး။ ပန်းတွေ လာထားဖို့လေ။” ခဏ ရပ်လိုက်တယ်။ “သူမ ဘာမှ မတောင်းဆိုခဲ့ဘူး။ ပန်းတွေကိုပဲ ထားခဲ့တာ။”
ကျွန်တော် ဒါကို မသိခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် ဘာမှ မသိခဲ့ရတာပါ။
“သူမက ခိုလှုံရာဆိုတာ ဘာအတွက်လဲဆိုတာကို နားလည်တဲ့သူတစ်ယောက်လိုပဲ” အုပ်ထိန်းသူက နူးညံ့စွာ ပြောတယ်။
ကျွန်တော် ခဏလောက် ငြိမ်နေမိတယ်။
ပြီးတော့မှ “ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် မေးချင်တယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
နွေးထွေးမှုက လှုပ်ရှားသွားတယ်။
“မေးပါ”
“အော်ရီလီယာက ကလေးလေးက နွေးနေတယ်လို့ ပြောတယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ “တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်နေတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းလိုမျိုးပေါ့။ အက်ဗလင်ကလည်း အဒရီယာနာ တံခါးကို ငြင်းပယ်ခဲ့တဲ့ညတုန်းက ရာဇပလ္လင်ခန်းမထဲမှာ ကလေးလေး နိုးလာတာကို ခံစားမိခဲ့တယ်။ သူမက ကလေးကို ‘မီးအိမ်လေး’ လို့ ခေါ်တယ်” ကျွန်တော် ရေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ “သူမအကြောင်း ပြောတိုင်း ပြောတိုင်းမှာ ခင်ဗျားအကြောင်း ပြောနေသလိုပဲ”
အုပ်ထိန်းသူက ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။
“ကိတ်လင်ဆိုတဲ့နာမည်က ကျွန်တော့်အဘွားအတွက်ပါ” ကျွန်တော် ပြောတယ်။ “လမ်းကြောင်းထဲကို ဖြတ်သွားခဲ့ပြီး ဟိုဘက်ခြမ်းမှာ ကျွန်တော့်မိသားစုကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးအတွက်ပေါ့” ကျွန်တော် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်တယ်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူမကို နာမည်တစ်ခု ထပ်ပေးချင်တယ်။ အလယ်နာမည်ပေါ့။ သူတို့အားလုံးအတွက်၊ လူတိုင်းအတွက်၊ လမ်းတိုင်းအတွက် မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိပေးထားခဲ့တဲ့သူအတွက်ပေါ့။”
ကျွန်တော့်လက်အောက်က နွေးထွေးမှုက ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားတယ်။
“ကျွန်တော် သူမကို ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကို ပေးချင်ပါတယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
အုပ်ထိန်းသူက အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။
စမ်းရေတွင်းက ကျွန်တော့်လက်အောက်မှာ လုံးဝ ငြိမ်သက်နေတယ်။ နွေးထွေးမှုလည်း မရှိ၊ အေးစက်မှုလည်း မရှိ။ ဘာမှကို မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော် တစ်ခုခု မှားပြောမိပြီလားလို့ တွေးမိတယ်။
သူမမှာ နာမည်မရှိတော့တာများလား။ လမ်းကြောင်းတွေရဲ့ အုပ်ထိန်းသူအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့တဲ့အတွက် သူမအရင်က ဘယ်လို အခေါ်ခံခဲ့ရလဲဆိုတာတောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီလား။
အရွယ်အစား ပျက်စီးသွားတဲ့ ကျောက်တုံးတွေပေါ်က စာသားတွေလိုပဲ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဝါးမြေ့သွားပြီလား။
“ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ “ကျွန်တော် အဲဒီလို ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်—”
“ဘယ်သူမှ ဘယ်တုန်းကမှ မမေးဖူးဘူး” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။
သူမရဲ့ အသံက အလွန်ကို တိုးဖျော့နေတယ်။
“နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာပေါ့” သူမ ပြောတယ်။ “လမ်းတိုင်း၊ ခိုလှုံရာတိုင်း၊ ခရီးသွားတိုင်း။ သူတို့က ကျွန်မကို အုပ်ထိန်းသူလို့ပဲ ခေါ်ကြတယ်။ မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားတဲ့သူ၊ လမ်းကြောင်း၊ ကြမ်းပြင်ပေါ့” ခဏ ရပ်လိုက်တယ်။ “လီရီယန်က ကျွန်မကို ကြမ်းပြင်လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါကို ကျွန်မ သဘောကျတယ်။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“ဟောလစ်က ကျွန်မကို ကလေးလို့ ခေါ်တယ်” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။ “နောက်ပိုင်းမှာပေါ့။ ကျွန်မ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ။ သူမက ကျွန်မကို ကလေးလို့ ခေါ်တယ်၊ ကျွန်မက သူမကို ဟောလစ်လို့ ခေါ်တယ်၊ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှ ထပ်မပြောခဲ့ကြဘူး” သူမအသံက တုန်ယင်နေတယ်။ “သူမ မေ့သွားပြီ ထင်တယ်။ ကျွန်မလည်း မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။”
“ဘာကို မေ့သွားတာလဲ”
အုပ်ထိန်းသူ ငြိမ်သက်သွားတယ်။
ပြီးတော့ သူမ အလွန်တိုးညင်းစွာ၊ ကျွန်တော်တောင် မကြားရလုနီးပါးအထိ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ် -
“ကျွန်မရဲ့ နာမည်လေ။”
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် စမ်းရေတွင်းမှာ ဒူးထောက်ပြီး အေးစက်တဲ့ ကျောက်တုံးပေါ် လက်တင်ကာ စောင့်နေခဲ့တယ်။
တံခါးခေါက်ပြီးနောက်မှာ စောင့်ဆိုင်းရသလိုမျိုးပေါ့။
“ကျွန်မ မပျောက်ဆုံးခင်တုန်းကပေါ့” အုပ်ထိန်းသူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောတယ်။ “ကျွန်မ အမှောင်ထဲမှာ စမ်းချောင်းအတိုင်း မလျှောက်ခင်တုန်းကပေါ့။ ဗာရစ် ကျွန်မဘေးမှာ တိုးတိုးပြောရင်း မလျှောက်ခင်တုန်းကပေါ့။ ဟောလစ်ရဲ့ မီးအိမ်ကို မမြင်ခင်တုန်းကပေါ့” သူမအသံက တုန်ရီနေတယ်။ “ကျွန်မက လူတစ်ယောက်ပါ။ နာမည်တစ်ခုရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မအမေက ပေးခဲ့တာ။”
နွေးထွေးမှုက ပြန်ရောက်လာတယ်။
အားမကောင်းဘူး။ အားနည်းနေတယ်။
မရေမရာဖြစ်နေတယ်။
တစ်ယောက်ယောက်က အေးစက်နေတဲ့ မီးဖိုဘေးမှာ အချိန်အတော်ကြာ ထိုင်နေပြီး မီးကို ဘယ်လို ထွန်းရမလဲဆိုတာ ပြန်တွေးနေတဲ့အခါ ခံစားရတဲ့ နွေးထွေးမှုမျိုးပေါ့။
“အက်စ်တာ” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။
ဥယျာဉ်ထဲမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
သစ်တော်သီးပင်က အပေါ်မှာ တရှပ်ရှပ် မြည်တယ်။ ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့် ကြွေကျလာပြီး ကျွန်တော့်လက်ဘေးက စမ်းရေတွင်းအစွန်းမှာ လာတင်တယ်။
“အက်စ်တာ” ကျွန်တော် ထပ်ပြောလိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်လက်အောက်က နွေးထွေးမှုက တစ်ချက်ခုန်သွားတယ်။
တစ်ကြိမ်။
“နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောပါဦး” အုပ်ထိန်းသူက တိုးတိုးလေး တောင်းဆိုတယ်။
“အက်စ်တာ။”
နွေးထွေးမှုက တက်လာတယ်။ ကျောက်တုံးကို ဖြတ်ပြီး ကျွန်တော့်လက်ထဲကို။ သရဖူထဲကို။ ကျွန်တော့်လက်မောင်းတစ်ခုလုံးကို ပြန့်နှံ့သွားတယ်။ အေးစက်နေတဲ့နေရာကနေ အထဲဝင်လာပြီး မီးဖိုဘေးမှာ လက်ကို ကပ်လိုက်တဲ့အခါ ခံစားရတဲ့ နွေးထွေးမှုမျိုးပေါ့။
“ဘယ်သူမှ မခေါ်တော့တာ ကြာပြီ” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။ သူမအသံက တုန်ယင်နေတယ်။ “ကျွန်မအမေ နောက်ပိုင်းပေါ့။ စမ်းချောင်းမတိုင်ခင်၊ အမှောင်မတိုင်ခင်၊ ဘာမှ မဖြစ်ခင်တုန်းကပေါ့” အချိန်အတော်ကြာ ရပ်သွားတယ်။ “တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အသံနဲ့ ဒီနာမည်ကို ကြားရတာ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာတောင် ကျွန်မ မေ့နေခဲ့တာ။”
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။
“အက်စ်တာ” အုပ်ထိန်းသူက ထပ်ပြောတယ်။ တိုးတိုးလေးပါ။ သူမ စမ်းသပ်ကြည့်နေသလိုမျိုးပေါ့။ “အဲဒါက—” သူမ ရပ်လိုက်တယ်။ “အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။ ကျွန်မအမေရဲ့ ဘာသာစကားနဲ့ပေါ့။ အရင်တုန်းကပေါ့။ ဘာလဲဆိုတာတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်” အုပ်ထိန်းသူက သဘောတူတယ်။ “ကိစ္စမရှိပါဘူး။”
“ကိတ်လင် အက်စ်တာ ဂရေး” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
နွေးထွေးမှုက လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားတယ်။
“ခင်ဗျား ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင်ပေါ့” ကျွန်တော် ပြောတယ်။ “အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင်ပေါ့။ ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကို သမီးလေးတစ်ယောက်က သယ်ဆောင်ထားတာကို ခင်ဗျား မကန့်ကွက်ဘူးဆိုရင်ပေါ့။”
အုပ်ထိန်းသူက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘူး။
သူမ ပြောလိုက်တဲ့အခါ အသံက မကြားရသလောက်ပါပဲ။
“သမီးလေးတစ်ယောက်” သူမ ပြောတယ်။ “ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်တစ်ခုလို ခံစားရတဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်။ ကလေးတစ်ယောက်ကို ပိုက်ပြီး လမ်းကြောင်းထဲကို ဖြတ်သွားခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ နာမည်ကို ပေးခံရသူ။ ပြီးတော့ အမှောင်ထဲမှာ လမ်းပျောက်ပြီး စမ်းချောင်းအတိုင်း လျှောက်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပေါ့” အချိန်အတော်ကြာ ရပ်သွားတယ်။ “သူတို့ သိထားတဲ့အရာအားလုံးထဲကနေ အဝေးကို စေလွှတ်ခံလိုက်ရတဲ့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့လည်း ဆက်လျှောက်နေခဲ့ကြသူတွေပေါ့။”
“ဟုတ်ပါတယ်”
နွေးထွေးမှုက ပြန်တက်လာတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ပိုအားကောင်းတယ်။
“ဟုတ်တယ်” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။ “ဟုတ်တယ်။ ယူရီယာ။ ဟုတ်တယ်။”
ကျွန်တော် အချိန်အတော်ကြာအောင် အထဲကို ပြန်မဝင်ခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် စမ်းရေတွင်းမှာ လက်ကို ကျောက်တုံးပေါ်တင်ပြီး နွေးထွေးမှုတွေ တက်လာတာကို ခံစားရင်း ဒူးထောက်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မပြောဘူး၊ သူလည်း ဘာမှ မပြောဘူး။
ခဏကြာတော့ ကျွန်တော့်နောက်က ဥယျာဉ်လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ခြေသံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော် လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။
ဟောလစ်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ စမ်းရေတွင်းအစွန်းကို ထိုင်လိုက်တယ်။
သူမက အဲဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာပဲ ကြားခံတံခါးကနေတစ်ဆင့် ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်အဘိုးကို လာတွေ့ဖို့၊ သစ်တော်သီးပင်အောက်မှာ သူနဲ့အတူ ထိုင်ဖို့ပေါ့။ ကျွန်တော် အပြင်ထွက်လာတုန်းက သူမက ဥယျာဉ်ထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာပါ။ သစ်ပင်အောက်က အရိပ်တွေထဲမှာ သူမရှိနေတာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
သူမ အရင်ဆုံး ဘာမှ မပြောဘူး။
သူမ ရေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
“အက်စ်တာ” သူမ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်လက်အောက်က နွေးထွေးမှုက လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားတယ်။
“ကျွန်မ အခု မှတ်မိပြီ” ဟောလစ်က ပြောတယ်။ “ပထမဆုံးညတုန်းကလေ။ သူမ ကျွန်မတံခါးကို လာခေါက်တဲ့ညကပေါ့။ ရေတွေစိုရွှဲလို့။ ရွှံ့တွေပေကျံလို့။ အေးခဲလုနီးပါး ဖြစ်နေတာလေ” သူမရဲ့ တွန့်လိမ်နေတဲ့ မျက်နှာက မီးအိမ်ရောင်အောက်မှာ အလွန်နူးညံ့နေတယ်။ “ကျွန်မ သူမနာမည်ကို မေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အမြဲ မေးနေကျအတိုင်းပဲ။ သူမလည်း ပြောပြခဲ့တယ်။”
“ပြီးတော့ ခင်ဗျား မေ့သွားခဲ့တယ်” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။ သူမအသံက အလွန်ကို တိုးဖျော့နေတယ်။
“ကျွန်မ မေ့သွားခဲ့တယ်” ဟောလစ်က ဝန်ခံတယ်။ “နောက်ပိုင်းမှာပေါ့။ မင်း ဖြစ်လာတဲ့အရာတွေ ဖြစ်လာတဲ့အခါမှာလေ။ ကျွန်မ မင်းကို ကလေးလို့ ခေါ်ခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ကျွန်မအတွက် အဲဒီလို ဖြစ်နေလို့ပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ တံခါးကို ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ လမ်းပျောက်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပေါ့” သူမ လက်လှမ်းပြီး ရေမျက်နှာပြင်ကို လက်ချောင်းတစ်ချောင်းနဲ့ ထိလိုက်တယ်။ “ပြီးတော့ ကျွန်မ မင်းရဲ့နာမည်ကို ထပ်မခေါ်ခဲ့တော့ဘူး။”
“ကျွန်မလည်း မခေါ်ခဲ့ပါဘူး” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။
ဟောလစ် ခဏလောက် ငြိမ်နေတယ်။
“ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်” သူမ ပြောတယ်။
“မလိုပါဘူး” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။ “ခင်ဗျား မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိထားပေးခဲ့တာပဲ။ အဲဒါ လုံလောက်ပါတယ်။ အဲဒါ အမြဲတမ်း လုံလောက်ခဲ့ပါတယ်။”
ဟောလစ် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
“ကိတ်လင် အက်စ်တာ ဂရေး” သူမ ပြောတယ်။
“ခင်ဗျား ကြားလိုက်တာပေါ့”
“ကြားလိုက်တယ်” ဟောလစ်က သဘောတူတယ်။ သူမ ပြုံးလိုက်တယ်။ “ကောင်းတဲ့ နာမည်ပဲ။ မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိထားပေးမယ့်သူအတွက် နာမည်တစ်ခုပေါ့” သူမ ရေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ “ဘယ်သူ လာမလဲဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီး နှစ်လမ်းလုံးအတွက်ပေါ့။”
သူမ ထရပ်လိုက်တယ်။
သူမရဲ့ အမာရွတ်တွေနဲ့ အိုမင်းနေတဲ့လက်ကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် ခဏတင်ထားတယ်။
ပြီးတော့ သူမ ဥယျာဉ်ထဲကနေတစ်ဆင့် ရဲတိုက်ဘက်ကို၊ အရှေ့မျှော်စင်က ကျွန်တော့်အဘိုးရဲ့ အခန်းဆီကို လျှောက်သွားတယ်။ သူ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အထိ သူမ ထိုင်စောင့်ပေးလိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။
နွေးထွေးမှုက ကျွန်တော့်လက်အောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
“အက်စ်တာ” ကျွန်တော် တစ်ခါထပ်ပြောလိုက်တယ်။ အသံကို ကြားချင်ရုံသက်သက်ပါ။
စမ်းရေတွင်းက လှိုင်းထသွားတယ်။
ကျွန်တော် အိပ်ရာဝင်တဲ့အချိန်မှာ အက်ဗလင် နိုးနေတယ်။
သူမက အမှောင်ထဲမှာ ဗိုက်ပေါ် လက်တင်ပြီး ထိုင်နေတယ်။ အဒရီယာနာက သူမဘေးမှာ အိပ်ပျော်နေတယ်။ ရိုဒရစ်ကလည်း ပုခက်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတယ်။
ကျွန်တော် ဝင်လာတော့ သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
“ရှင် စမ်းရေတွင်းနားမှာ ရှိနေတာပေါ့” သူမ ပြောတယ်။
“ဟုတ်တယ်”
“အချိန်အတော်ကြာကြာပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
အက်ဗလင် စောင့်နေတယ်။
ကျွန်တော် အိပ်ရာအစွန်းမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် သူမကို ပြောပြတယ်။
အကုန်လုံးပေါ့။ အုပ်ထိန်းသူကို သူမနာမည် မေးခဲ့တဲ့အကြောင်း။ အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်သက်သွားတဲ့အကြောင်း။ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ မြေမြှုပ်ထားခဲ့ပြီးမှ အခုမှ တူးဖော်လိုက်သလိုမျိုး ပြောလိုက်တဲ့ စကားလုံးတစ်လုံးအကြောင်း။
အက်စ်တာ။
စမ်းရေတွင်းအစွန်းမှာ ထိုင်ရင်း ပြန်အမှတ်ရနေတဲ့ ဟောလစ်အကြောင်း။
အက်ဗလင်က ဘာမှ မပြောဘဲ နားထောင်နေတယ်။
ကျွန်တော် ပြောပြီးတဲ့အခါ သူမ အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်နေတယ်။
ပြီးတော့မှ သူမ ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲယူပြီး သူမရဲ့ ဗိုက်ပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။
ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာပေါ့။
“ပြောလိုက်ပါဦး” သူမ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
သူမ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မေးစရာ မလိုတော့ဘူး။
“ကိတ်လင် အက်စ်တာ ဂရေး” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
ကလေးလေး လှုပ်သွားတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ဖိတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ တံခါးကို လက်ချောင်းထိပ်နဲ့ စမ်းတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။
လှည့်လိုက်တာပါ။ ဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ပေါ့။ ပြတင်းပေါက်ကနေ အလင်းရောင် ဝင်လာတဲ့အခါ အိပ်ပျော်နေသူတစ်ယောက် လှည့်လိုက်သလိုမျိုး၊ သူမရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်အသေးလေးတစ်ခုလုံး ကျွန်တော့်လက်အောက်မှာ ရွေ့လျားသွားတယ်။
အက်ဗလင် ရယ်လိုက်တယ်။
အဲဒီအသံက အဒရီယာနာကို နိုးသွားစေတယ်။
သူမ ထထိုင်လိုက်ပြီး အိပ်ချင်မူးတူးမျက်လုံးတွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်တယ်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ” သူမက မေးတယ်။ “ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”
“သူမ နာမည်ကို သဘောကျသွားပုံရတယ်” အက်ဗလင်က ပြောတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက စိုစွတ်နေပေမဲ့ သူမ ပြုံးနေတယ်။
အဒရီယာနာက အက်ဗလင်ရဲ့ ဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်လက်ကို ကြည့်တယ်။
“ဘာနာမည်လဲ”
ကျွန်တော် သူမကို ပြောပြလိုက်တယ်။
အဒရီယာနာ ခဏလောက် ငြိမ်သွားတယ်။
ပြီးတော့ သူမက လက်လှမ်းပြီး အက်ဗလင်ရဲ့ ဗိုက်ပေါ်မှာရှိတဲ့ ကျွန်တော့်လက်ဘေးမှာ သူမလက်ကို တင်လိုက်တယ်။
“ကိတ်လင် အက်စ်တာ” သူမ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “ဟယ်လို။ ငါက အဒရီယာနာလေ။ မင်းရဲ့ နောက်ထပ် မေမေတစ်ယောက်ပေါ့။ မင်းကို ဘယ်လိုအခါမျိုးမှာ ‘မဟုတ်ဘူး’ လို့ ငြင်းရမလဲဆိုတာ ငါသင်ပေးမယ်”
ကလေးလေးက သူမလက်ကို တွန်းကန်လိုက်တယ်။
အဒရီယာနာ ရယ်လိုက်တယ်။
“ကောင်းလိုက်တာ” သူမ ပြောတယ်။ “ငါတို့ စောစောစီးစီးပဲ စသင်ရတော့မှာပေါ့”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ မေရီ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတယ်။
သူမက မြေပုံအခန်းရဲ့ တံခါးဝမှာ စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ပြီး ရပ်နေတယ်။ အစိမ်းရောင်စာအုပ် မဟုတ်ဘူး။ စာအုပ်အသစ်။ အက်ဒ်မာရဲ့ ဂူထဲမှာ ဂျူလီယန် ထည့်ပေးခဲ့တဲ့ စာအုပ်ကို ချုပ်လုပ်ထားသလိုမျိုး သားရေအညိုရောင်နဲ့ ချုပ်လုပ်ထားတဲ့ စာအုပ်ပေါ့။
“မှတ်တမ်းတင်ဖို့ လိုအပ်လို့ပါ” သူမ ပြောတယ်။ “သူမ မွေးလာတဲ့အခါကျရင်လေ။ သူ့နာမည်ကိုပေါ့။ ရိုဒရစ်တုန်းက ကျွန်မလုပ်ခဲ့သလိုမျိုးပဲ” သူမရဲ့ နားရွက်တွေက အလွန်ကို တည့်မတ်နေတယ်။ “ကယ်ရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်က ကျွန်မကို စောစောစီးစီး လုပ်ထားသင့်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ကလေးတွေက သူတို့လာချင်တဲ့အချိန်မှာ လာကြတာ၊ ဘယ်သူ့ခွင့်ပြုချက်မှလည်း တောင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။”
ကျွန်တော် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။
“ဂယ်ရစ်က အဲဒီလို ပြောလိုက်တာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်” မေရီက သဘောတူတယ်။ “အလွန်ကို ခါးသီးတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောသွားတာ”
သူမ စာရင်းစာအုပ်အသစ်ကို ပထမဆုံးစာမျက်နှာမှာ ဖွင့်လိုက်တယ်။
သူမက အဲဒီမှာ ရေးပြီးသား။
သူမရဲ့ သေသပ်တဲ့ လက်ရေးနဲ့ပေါ့။ ပထမဆုံးစာမျက်နှာရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ။
ကိတ်လင် အက်စ်တာ ဂရေး။
ပြီးတော့ အဲဒီအောက်မှာ စာလုံးအသေးလေးနဲ့ -
ယူရီယာနှင့် အက်ဗလင်ဂရေးတို့၏ သမီး။ လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်သန်းခဲ့သော ကိတ်လင်ကို အစွဲပြု၍လည်းကောင်း၊ မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိထားခဲ့သော အက်စ်တာကို အစွဲပြု၍လည်းကောင်း အမည်ပေးသည်။
“ဘယ်လိုလုပ် သိသွားတာလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
မေရီ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
“အုပ်ထိန်းသူက ကြမ်းပြင်ကို ပြောပြလိုက်တာလေ” သူမက ပြောတယ်။ “ကြမ်းပြင်က လီရီယန်ကို ပြောတယ်၊ လီရီယန်က ကယ်ရိုကို ပြောတယ်၊ ကယ်ရိုက ဂယ်ရစ်ကို ပြောတယ်” သူမရဲ့ နားရွက်တွေ လှုပ်ခတ်သွားတယ်။ “ဂယ်ရစ်က မနက်စာစားချိန်မှာ ကျွန်မကို လာပြောတယ်။ ဘယ်သူမှ မေ့မသွားခင်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ရေးမှတ်ထားသင့်တယ်လို့ သူက ပြောတယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ကြောင်ကြည့်နေမိတယ်။
“သူက ပြောသေးတယ်” မေရီက ဖြည့်စွက်ပြောတယ်။ “ဒီတစ်ခါတော့ တစ်ယောက်ယောက်က အရင်ဆုံး ခွင့်တောင်းသွားတယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် အဆင်ပြေသွားတာပေါ့တဲ့။”
အဲဒီညနေမှာ လီရီယန် ကျွန်တော့်ကို လာရှာတယ်။
သူမက ဥယျာဉ်ထဲမှာ၊ စမ်းရေတွင်းနားမှာ။ မုန့်ညက်အိတ်စောင်ကို ပခုံးမှာခြုံပြီး ကျောက်တုံးပေါ်မှာ လက်သေးသေးလေးတင်ပြီး ဒူးထောက်နေတယ်။ သူမနောက်မှာ အန်ဝမ် ရပ်နေတယ်။
ကျွန်တော် တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်လာတော့ လီရီယန် မော့ကြည့်တယ်။
“ကြမ်းပြင်မှာ နာမည်ရှိတယ်” သူမ ပြောတယ်။
“ဟုတ်တယ်”
“အက်စ်တာ”
“ဟုတ်တယ်”
လီရီယန် ရေပြင်ကို အချိန်အတော်ကြာ ငုံ့ကြည့်နေတယ်။
“ကျွန်မက သူ့ကို ကြမ်းပြင်လို့ပဲ ခေါ်နေခဲ့တာ” သူမ ပြောတယ်။ “ညတိုင်းပေါ့။ လနဲ့ချီပြီးတော့” သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ “အဲဒါ မယဉ်ကျေးရာ ရောက်လားဟင်”
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
“သူမကို ကြမ်းပြင်လို့ ခေါ်တဲ့အခါ သူမ သဘောကျတယ်လို့ ပြောတယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
လီရီယန် ဒါကို စဉ်းစားနေတယ်။
ပြီးတော့ သူမ ရေပြင်နဲ့ အနီးကပ်ဆုံးကို ကိုင်းညွတ်လိုက်တယ်။
“လီရီယန်ပါ” သူမ ပြောတယ်။ “ရှင်မှာ နာမည်ရှိမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ မမေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်” သူမ ခဏရပ်လိုက်တယ်။ “ရှင်ကို ကြမ်းပြင်လို့ပဲ ဆက်ခေါ်နေရင် ရမလားဟင်။ ကျွန်မက အဲဒီလိုပဲ ခေါ်နေကျမို့လို့ပါ”
စမ်းရေတွင်းက ငြိမ်သက်သွားတယ်။
ပြီးတော့ ရေပြင်က လှိုင်းထသွားတယ်။
အုပ်ထိန်းသူရဲ့ အသံက ရေပြင်ကနေတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာတယ်။ နွေးထွေးပြီး နူးညံ့ကာ ရယ်သံနှင့် အလွန်နီးစပ်သည့် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“လီရီယန်” သူမ ပြောတယ်။ “မင်း ခေါ်ချင်တဲ့အတိုင်း ခေါ်လို့ရပါတယ်”
ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားတယ်။
“ဒါပေမဲ့” အက်စ်တာက ပြောတယ်။ “မေးမြန်းခံရတာကတော့ ကောင်းတဲ့ ခံစားချက်ပါပဲ။”