အခန်း ၄၇၂ - နောက်ဆက်တွဲ - ပြတင်းပေါက်က မီးအိမ်
မေရီက သော့ကို အခုထိ သိမ်းထားတုန်းပါပဲ။
ဘာကိုမှ ဖွင့်လို့မရတော့တဲ့ သော့မျိုးပါ။ အခုတော့ ကက်စတယ်လန် (Castellan) က ဘာမဆို ဖွင့်ပေးနိုင်ပြီး ဂရေးကိပ် (Greykeep) ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ တံခါးကြီးတွေကိုလည်း လော့ခ်ချထားတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာကို ကျွန်တော် စရောက်တဲ့ ပထမဆုံး မနက်ခင်းမှာ မယ်လိုဒီနဲ့အတူ မြေပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်ကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီ ကမ်းပေးခဲ့တဲ့ သံချေးတက်နေတဲ့ သော့ဟောင်းကြီးကတော့ မော်ကွန်းတိုက်ထဲမှာ ရှိနေဆဲပါ။ ကတ္တီပါကူရှင်လေးပေါ်မှာပေါ့။ တိုဘင် (Tobin) တစ်ယောက် ခုနစ်ဂဏန်းတွေကို ပြောင်းပြန် ရေးလေ့ရှိတဲ့ စားပွဲရှည်ကြီးဘေးက မှန်သေတ္တာထဲမှာပါ။
သော့ဘေးမှာ မေရီရဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ ကတ်ပြားတစ်ခု ရှိပါတယ်။
“စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်အတွက် သိမ်းထားသည်။ လိုလိုလားလား ပေးအပ်သည်။”
တစ်နှစ်အကြာမှာတော့ မယ်လိုဒီက အောက်နားမှာ နောက်ထပ် ကတ်ပြားတစ်ခု ထပ်ထည့်ထားပါတယ်။ စာလုံးပေါင်းကတော့ အတော်လေး ပေါ့ဆနေပါတယ်။
“ပြီးတော့ လူတွေကိုလည်း ကန်ထုတ်ခဲ့တယ်။”
မေရီက အဲဒီစာသားကို တစ်ခါမှ မဖျက်ခဲ့ပါဘူး။
ဒီနေ့လည်း တစ်နှစ်တာရဲ့ အရှည်လျားဆုံး ညဉ့်ဦးယံပါပဲ။
ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းမှတ်မိတဲ့ ပထမဆုံး ညဉ့်ဦးယံကစလို့ ခြောက်နှစ်မြောက် ရှိပါပြီ။ သားဖြစ်သူအတွက် မီးအိမ်ကို အမြဲထွန်းညှိထားခဲ့တဲ့ မိဖုရားတစ်ပါးအတွက် မြို့သူမြို့သားတွေ ပြတင်းပေါက်မှာ မီးတွေ ထွန်းညှိပေးခဲ့တဲ့ ညကစလို့ပေါ့။ ကျွန်တော် နာမည်မသိသေးတဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကလည်း သူ ရောက်နိုင်သမျှ လမ်းတိုင်း၊ လမ်းတိုင်းဆီကို အဲဒီ မီးရောင်တွေကို သယ်ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ ညပေါ့။
ကျွန်တော် မြောက်ဘက် ခံတပ်ရိုးပေါ်မှာ ရပ်နေပါတယ်။
ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော် ညပေါင်းများစွာ ရပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ မြင်းစီးသူတွေကို စောင့်မျှော်ရင်း၊ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှာ မီးရောင်တွေကို စောင့်ကြည့်ရင်း၊ ကျောက်တုံးအခန်းလေးထဲက မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းရင်း အပြင်ကို ထွက်ရမလား၊ မထွက်ရမလား ဝေခွဲမရဖြစ်နေတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးဆီကို ဦးတည်နေတဲ့ မြောက်ဘက်လမ်းကို ကြည့်ရင်းပေါ့။
ဒီညတော့ ကျွန်တော် မီးအိမ်တွေကိုပဲ ကြည့်နေမိပါတယ်။
မီးအိမ်တွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတယ်။
မြို့ထဲက ပြတင်းပေါက်တိုင်း၊ ရဲတိုက်ရဲ့ တာဝါတိုင်တိုင်းမှာပေါ့။ အနောက်ဘက်လမ်းတစ်လျှောက်မှာရှိတဲ့ ခိုလှုံရာနေရာတိုင်းမှာလည်း ရှိတယ်။ မြို့တံခါးကျော်ပြီး တစ်မိုင်အကွာက ဘရီဆာ (Brisa) ဆီကနေ တောင်ကုန်းခြေရင်းက ဟက်စကတ် (Hesketh) ဆီအထိပေါ့။ အားလုံးပေါင်း ၆၃ လုံးပါ။ တိုဘင်က စာရင်းကို အမြဲမှတ်ထားပါတယ်။ ထိန်းသိမ်းသူတိုင်းရဲ့ နာမည်နဲ့ နှစ်တိုင်းပေါ့။ တချို့နာမည်တွေကတော့ ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။ သမီးဖြစ်သူက အမေဖြစ်သူဆီကနေ ဆက်ခံတာမျိုး၊ မြေးဖြစ်သူက အဘိုးဖြစ်သူဆီကနေ ဆက်ခံတာမျိုးပေါ့။
မီးအိမ်တွေထဲက ဘယ်တစ်ခုမှ မငြိမ်းသွားခဲ့ပါဘူး။
အဲဒီအပြင်ဘက်တွေကို ကျွန်တော် မမြင်ရပေမဲ့ သိနေပါတယ်။ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းတစ်လျှောက်၊ ဆီဖာ (Sefa) သင်ပေးခဲ့တဲ့အတိုင်း ဘရင်း (Bryn) ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ မီးပြတိုက်အထိ ချောက်ကမ်းပါးတွေပေါ်မှာ တန်းစီနေတဲ့ ခိုလှုံရာ ၃၄ ခု။ အရှေ့ဘက် တောင်တန်းတွေပေါ်က ခိုလှုံရာ ၄၁ ခု၊ ဟော်လင်အဆုံး (Hollin's End) အထိပေါ့။ အဲဒီနေရာမှာတော့ ဘရမ် (Bram) တစ်ယောက် တိုမတ်စ် (Tomas) ရဲ့ အမိုးကို အပြီးသတ်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ရေတွင်းအဖုံး၊ ပြီးတော့ သိုးခြံတံခါးတွေကိုပါ ဆက်လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ဂွမ် (Gwen) ရေးသလိုပဲ၊ သူ ဒီကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာကို သူကိုယ်တိုင်လည်း အသိအမှတ်ပြုလိုက်တော့တယ်။
ညွန်တောလမ်းမ၊ မြစ်ဘေးလမ်းမ၊ အရင်က မီးလောင်ခဲ့ဖူးပြီး အခုတော့ မလောင်တော့တဲ့ တောအုပ်။
ထိန်းသိမ်းသူ (Keeper) လျှောက်ခဲ့သမျှ လမ်းတိုင်း။
အက်စတာ (Asta) ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ လမ်းတိုင်း။
အက်ဗလင် (Evelyn) က ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း ရှာတွေ့ပါတယ်။ အရင်ကအတိုင်းပါပဲ။
သူမက လှေကားတွေကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် တက်မလာပါဘူး။ ဘယ်တုန်းကမှလည်း မတက်ခဲ့ပါဘူး။ တစ်ဖက်မှာ ကလေးတစ်ယောက်ပွေ့၊ တစ်ဖက်မှာ ကလေးတစ်ယောက်လက်ကိုဆွဲ၊ နောက်တစ်ယောက်က သူ့ရှေ့ကနေ ကျွန်တော့်နာမည်ကို အော်ခေါ်ရင်း ပြေးတက်လာတတ်တာပါ။ ခံတပ်ရိုးပေါ် ရောက်တဲ့အခါ သူက အနည်းငယ် အသက်ရှူမဝ ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာမှ ဂရုမစိုက်တဲ့ပုံစံပါပဲ။
“တစ်ခေါက်ပဲ တီးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။ “အခုတော့ သုံးခေါက်တောင် ရှိနေပြီ။”
“မီးအိမ်တွေ ရေတွက်နေတာပါ။”
“ရှင်က အမြဲတမ်း မီးအိမ်တွေပဲ ရေတွက်နေတာပဲ။” သူမက ပွေ့ထားတဲ့ ကလေးကို ကျွန်တော့်ဆီ ကမ်းပေးပါတယ်။ “သမီးကို ခေါ်ထားလိုက်။ ရှင် လမ်းကြောင်းအကြောင်း မပြောပြမချင်း သူ အိပ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရတယ်။”
ကိတ်လင် အက်စတာ ဂရေး (Caitlin Asta Grey) က သူ့အတွက် စောင့်နေခဲ့သလိုမျိုး ကျွန်တော့် ပုခုံးပေါ်မှာ ခေါင်းမှီလိုက်ပါတယ်။
သူမက ငါးနှစ်အရွယ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ရှစ်နှစ်အရွယ်လောက် ရှိနေပြီ။ ဂရေးကိပ်မှာရှိတဲ့ ကလေးတွေအားလုံးက အရမ်းမြန်မြန် ကြီးထွားကြပါတယ်။ ရိုင်ဆာ (Rysa) က ဒါကို ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားတာ ကြာလှပြီ၊ အခုတော့ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် (Garrick Valewood) ရဲ့ အလုပ်ရုံမှာ သိမ်းထားတဲ့ သစ်သားပြားလေးပေါ်မှာ ရာသီတိုင်း သူတို့ အရပ်ကိုပဲ တိုင်းပေးနေတော့တယ်။ ကိတ်လင်ရဲ့ အရပ်မှတ်သားချက်က အသစ်ဆုံးပါ။ ကာရို (Carol) အဲဒီအရွယ်တုန်းကထက်တောင် ပိုမြင့်နေပါပြီ။
သူမမှာ သူ့အမေလိုပဲ အပြာရောင်အရစ်ပါတဲ့ ရွှေရောင်မျက်လုံးတွေ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဘိုး ပြောသလိုဆိုရင် ကာရိုလိုင်းရဲ့ လက်တွေကို ရထားတာမို့ အော်ရီလီယာရဲ့ လက်တွေနဲ့ တူနေတာပေါ့။
ပြီးတော့ သူမက နွေးထွေးပါတယ်။
ဖျားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တောက်ပနေတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ညလုံး စောင့်မျှော်ရင်း အခန်းထဲမှာ ထိုင်နေခဲ့တဲ့အခါ ခံစားရတဲ့ နွေးထွေးမှုမျိုးပါ။
ရဲတိုက်ထဲက ကုသသူတိုင်းက အဲဒီလိုပဲ ပြောကြပါတယ်။ ဘယ်သူမှ ဒါကို ရှင်းပြနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။ အခုတော့ ဘယ်သူမှလည်း မရှင်းပြတော့ပါဘူး။
“ဘယ်လမ်းကြောင်းအကြောင်း ပြောရမလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ပထမဆုံးလမ်းကြောင်းလေ” လို့ ကိတ်လင်က ပြောပါတယ်။ “ပါပါ (Papa) လာခဲ့တဲ့လမ်းလေ။”
ဒါနဲ့ ကျွန်တော် သူမကို ပြောပြပါတယ်။
အခြားကမ္ဘာတစ်ခုက လမ်းကြောင်းအကြောင်းကို ပြောပြပါတယ်။ အပန်းဖြေဥယျာဉ် အပြင်ဘက်က လမ်းကူးစက်လမ်း။ ပူဖောင်းနောက်ကို လိုက်ရင်း လမ်းမပေါ် ရောက်သွားတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ အချိန်မီ မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့တဲ့ ထရပ်ကားတစ်စီးအကြောင်း။
ကျွန်တော် အိပ်မက်မက်နေတယ်လို့ ထင်ရလောက်အောင် လှပတဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးအကြောင်း ပြောပြပါတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ဘာလိုချင်သလဲလို့ မေးခဲ့ပြီး ကျွန်တော်က “ကျေးဇူးပြုပြီး” လို့ ပြောလိုက်တော့ အံ့ဩသွားခဲ့တဲ့ အကြောင်းပေါ့။
“ပါပါ ဘာကို လိုချင်ခဲ့တာလဲ” လို့ ကိတ်လင်က မေးပါတယ်။ သူမ သိပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမက အမြဲတမ်း မေးမြန်းတတ်ပါတယ်။
“ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လောက်တဲ့ အစွမ်းရှိဖို့ပေါ့” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ပြီးတော့ ကိုယ်ပိုင်လို့ ခေါ်နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုပေါ့။ ပြဿနာတွေ၊ ဝမ်းနည်းစရာတွေနဲ့ မဝန်းရံထားတဲ့ နေရာမျိုးပေါ့။”
ကိတ်လင်က ဒီဇာတ်လမ်းကို အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးပြီးသားဖြစ်ပေမဲ့ စိတ်ကျေနပ်မှု မရှိသေးတဲ့သူတစ်ယောက်လို အလေးအနက် စဉ်းစားနေပါတယ်။
“အဲဒီမှာ ပြဿနာတွေ အများကြီးပဲမလား” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
“ဟုတ်တယ်။”
“ပြီးတော့ ဝမ်းနည်းစရာတွေလည်း ရှိသေးတယ်။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒါဆို နတ်ဘုရားမက မှားသွားတာပေါ့။”
ကျွန်တော် မီးအိမ်တွေကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အနောက်ဘက်လမ်းက ခိုလှုံရာ ၆၃ ခုဆီ၊ ပြတင်းပေါက်တိုင်းမှာ မီးထွန်းထားတဲ့ မြို့တစ်မြို့ဆီ၊ အရင်ကတော့ အပျက်အစီးတွေ၊ ပေါင်းပင်တွေနဲ့ သော့ကို ကမ်းပေးခဲ့တဲ့ အစေခံနှစ်ယောက်သာ ရှိခဲ့ပြီး အခုတော့ နဂါးတွေက တံခါးကို သုံးနေကြတဲ့၊ ကမ္ဘာ့မြွေကြီးက အရှေ့ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်က ကွင်းပြင်မှာ မြစ်ဘေးလမ်းမပေါ် ခေါင်းတင်ပြီး အိပ်စက်နေတဲ့၊ သေဆုံးသွားတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးရဲ့ ဦးထုပ်ဆောင်းထားတဲ့ ဧရာမရုပ်တုကို မြစ်ကူးလမ်းတစ်ဖက်က မီးနတ်ဘုရားတစ်ပါးက စောင့်ကြပ်ပေးနေတဲ့ ရဲတိုက်ဆီကိုပေါ့။
“မဟုတ်ဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။ “သူမ မှားတယ်လို့ ကိုယ်မထင်ဘူး။”
ကိတ်လင် ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
“သူမက အက်စတာကို မေးခဲ့လား” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။ “ပါပါ့ကို ဘယ်ကို ပို့ရမလဲဆိုတာလေ။”
ကျွန်တော် သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမ စကားမတတ်ခင်ကတည်းက အက်စတာရဲ့ နာမည်ကို သိနေခဲ့တာပါ။ လီရီအန် (Lirien) အရင်က ကြမ်းပြင်ကို စကားပြောသလိုမျိုးပဲ၊ သူမကလည်း ညတိုင်း ရေပန်းကို စကားပြောပါတယ်။ သူမရဲ့ တစ်နေ့တာအကြောင်း ပြောပြပါတယ်။ တခြားသူတွေ မတွေးမိတဲ့ မေးခွန်းတွေကိုလည်း မေးတတ်ပါတယ်။
“ဟော်လစ် (Hollis) ကတော့ အဲဒီလိုပဲ ပြောတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။ “နတ်ဘုရားမက ပါပါ့ကို ဘယ်ကို ပို့ရမလဲဆိုတာကို ထိန်းသိမ်းသူ (Keeper) ကို မေးခဲ့သတဲ့။ အဲဒီအခါ အက်စတာက ဂရေးကိပ်ကို ပို့ဖို့ ပြောခဲ့တာတဲ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်ကို စောင့်မျှော်တတ်တဲ့ ကမ္ဘာပေါ်က တစ်ခုတည်းသောနေရာက ဂရေးကိပ်ပဲ ရှိတော့လို့တဲ့။”
ကိတ်လင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပါတယ်။
“မြစ်ကြီး၊ အဘွားကြီးတို့ကြောင့်ပေါ့” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။ “ပြီးတော့ တံခါးတိုင်းဘေးက နတ်ကွန်းတွေကြောင့်လည်း ဖြစ်မယ်။”
“ဟုတ်တယ်။”
“အတွင်းဘက်မှာ လော့ခ်တွေ မရှိတဲ့ တံခါးတွေပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
ကိတ်လင်က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှာ ခေါင်းမှီလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် အက်စတာပဲ မှန်တာပေါ့” လို့ သူမက ကျေနပ်စွာ ပြောပါတယ်။ “နတ်ဘုရားမ မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပါဘူး။
ကာရို (Carol) လည်း ဒီကို ရောက်နေပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်နာမည်ကို အော်ခေါ်ရင်း အက်ဗလင်ရဲ့ ရှေ့ကနေ ပြေးလာခဲ့တာပါ။ သူမက အခု ကိုးနှစ်ရှိပြီ၊ ၁၅ နှစ်လောက် ရှိနေသလိုပဲ၊ အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်မရှည်တတ်တဲ့ပုံစံ၊ နောက်ကျောမှာ ကျစ်ဆံမြီးနဲ့ပေါ့။ သတိမထားမိတဲ့အခါ လက်ဖျားတွေမှာ နှင်းခဲတွေ ဖုံးလာတတ်ပါတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ဘေးက ခံတပ်ရိုးကိုမှီရင်း ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေတဲ့ မြောက်ဘက်ကိုပဲ ငေးကြည့်နေပါတယ်။
ဂယ်ရစ် (Garrick) က သူမရဲ့ နောက်မှာ ရှိနေပါတယ်။ သူက အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ထားပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ပြောလိုက်ရင် သူ ငြင်းမှာ အသေအချာပါပဲ။ သူကလည်း ကိုးနှစ်အရွယ်ပါပဲ၊ ပုခုံးတွေက ကျယ်နေပြီ၊ သစ်သားဓားအစား အစစ်ကို ခါးမှာ ချိတ်ထားပါတယ်။ အဗာန် (Avarn) က ပြီးခဲ့တဲ့ နွေဦးမှာ သူ့ကို ပေးခဲ့တာပါ။ ဓားလက်ကိုင်က မြင်းခေါင်းပုံစံပါ။
သူက ဒါကို စိတ်ဆိုးပြီး တစ်ခါမှ မဆွဲထုတ်ခဲ့ဖူးပါဘူး။
အဗာန်ကတော့ အဲဒါက သူ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး အရည်အချင်းပဲလို့ ဆိုပါတယ်။
“ရိုဒရစ် (Roderic) အိပ်ပျော်သွားပြီ” လို့ ဂယ်ရစ်က သတင်းပေးပါတယ်။ “နောက်ဆုံးတော့ပေါ့။ သူက လိုက်ချင်နေတာ။ အက်ဒရီယာနာ (Adriana) က မရဘူးလို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူက ထပ်မေးလို့ရမလားလို့ မေးတော့၊ သူမက ဘယ်နှစ်ခါပဲ မေးမေး အဖြေကတော့ အမြဲတမ်း မရဘူးပဲ ဖြစ်မှာလို့ ပြောလိုက်တယ်။” ဂယ်ရစ်က ခဏရပ်လိုက်ပါတယ်။ “သူက အဲဒါ တရားမျှတတယ်လို့ ပြောသွားတယ်။”
“သူက အရင်ဆုံး မေးတာကိုး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“သူက အခုဆို အမြဲတမ်း အရင်ဆုံး မေးတတ်နေပြီ” လို့ ဂယ်ရစ်က ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြောပါတယ်။ “ကျွန်တော် သင်ပေးထားတာလေ။”
အက်ဒရီယာနာကတော့ ဒီနေရာမှာ မရှိပါဘူး။
သူမက အရှေ့ဘက် တံတိုင်းပေါ်မှာ ရှိနေပါတယ်။ တစ်နှစ်တာရဲ့ အရှည်လျားဆုံး ညတိုင်းမှာ သူ သွားနေကျနေရာပေါ့။ လက်နှစ်ဖက်ကို ကျောက်တုံးပေါ် တင်ပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားရင်းပေါ့။ စောင့်ထိန်းရင်းပေါ့။
ဒီတံတိုင်းကြီးက အရင်လိုမျိုး သူမကို အပိုင်ချုပ်ကိုင်ထားစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် သူမတစ်ယောက်တည်း စောင့်ထိန်းနေစရာလည်း မလိုတော့ပါ။ အခုတော့ လမ်းတိုင်းမှာရှိတဲ့ ထိန်းသိမ်းသူတိုင်းက တံတိုင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုစီကို ကိုယ်စီ ထိန်းသိမ်းထားကြပါပြီ။ ဘရီဆာက သူမရဲ့ ခိုလှုံရာ တံတိုင်းမှာ၊ ဆန်နီဗာက တာရိုမှာ၊ ဟက်စကတ်နဲ့ အိုရန်က ရေခွက်စင်မှာပါ။ ဂျူလီယန်ကတော့ မြို့ပြင်မှာ ဧရာမလူသားတွေ အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားလေ့ရှိပြီး ကျွန်တော့်ထက်တောင် အရပ်ပိုရှည်လာပါပြီ။ သူကတော့ ဟာဗန် သင်ပေးခဲ့တဲ့အတိုင်း အုတ်မြစ်တိုင်းကို အခုထိ ချထားပေးဆဲပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အေဒီရီယာနာကတော့ နှစ်တိုင်းရဲ့ အရှည်လျားဆုံးညတိုင်းမှာ အရှေ့ဘက်တံတိုင်းဆီကို သွားမြဲသွားနေဆဲပါ။ သူမကတော့ တံတိုင်းကို ထိန်းထားပေးဖို့ မလိုတော့လို့ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပါတယ်။
သူမကတော့ လမ်းတစ်ခုခုကနေ ပြန်ကြည့်လာမယ့်သူရှိခဲ့ရင် တံတိုင်းပေါ်မှာ သူတို့ကို ပြန်ကြည့်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရှိနေစေချင်လို့ပါတဲ့။
သူမရဲ့ ဖခင်ဆိုရင် ဒီအကြောင်းကို နားလည်ပေးမှာပါ။
ကျွန်တော့်အဘိုးက ဥယျာဉ်ထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။
သူ့ကို ဒီနေရာကနေ ကျွန်တော် လှမ်းမြင်နေရပါတယ်။ သစ်တော်ပင်အောက်က ခုံတန်းလျားမှာ ထိုင်နေတာပါ။ အဲဒီသစ်တော်ပင်က အပွင့်တွေ ပွင့်တာ ဘယ်တော့မှ မရပ်တော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ အခုထိလည်း ပွင့်နေဆဲပါပဲ။ အော်ရီလီယာက သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတယ်။ ဟollis ကတော့ အခြားတစ်ဖက်မှာပေါ့။ သူမက နှစ်တိုင်း လုပ်နေကျအတိုင်း ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းကပဲ လမ်းကြောင်းတံခါးကနေတစ်ဆင့် ရောက်လာတာပါ။ ဖန်နရီးယားကတော့ သူတို့ရဲ့ ခြေရင်းမှာ လှဲလျောင်းနေပါတယ်။ အခုဆိုရင် အသက်အရမ်းကြီးနေပြီ၊ အမွေးတွေလည်း မီးခိုးရောင်သန်းနေပြီ၊ အရင်ကထက်စာရင် အိပ်တာက ပိုများလာပါပြီ။
ကျွန်တော့်အဘိုးက အခုထိ သီချင်း မဆိုနိုင်သေးပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူ ဆိုနေတုန်းပါပဲ။ အရှည်လျားဆုံးညတိုင်းမှာပေါ့။ သူ့ဇနီးသာ ဆက်နေခဲ့မယ်ဆိုရင် စိုက်ပျိုးခဲ့မယ့် သစ်တော်ပင်အောက်မှာပေါ့။ စစ်သားတွေရဲ့ သီချင်း၊ နှေးကွေးပြီး ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ သီချင်းမျိုးပါ။ အော်ရီလီယာကတော့ အဲဒီသီချင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၂၂၈ နှစ်ကအတိုင်း ဘာမှမထူးခြားဘဲ အခုထိ ဆိုးဝါးနေတုန်းပဲလို့ ပြောပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကပဲ စိတ်သက်သာရာ ရစရာတစ်ခုပါတဲ့။
သူ အခုဆို တုတ်ကောက်နဲ့ မလမ်းလျှောက်တော့ပါဘူး။
သူက အနောက်ဘက်တံတိုင်းအောက်က တပ်စခန်းမှာရှိတဲ့ စစ်သည်တွေကို သူငယ်ငယ်က ကော်ဝင်ဆိုတဲ့ စစ်သားအိုကြီးဆီက သင်ယူခဲ့တဲ့ သီချင်းကို သင်ပေးနေပါတယ်။ သူက ဒီသီချင်းက ဘာအတွက်လဲဆိုတာကိုလည်း ပြောပြပါတယ်။
သူတို့အများစုကတော့ ရယ်မောကြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့အများစုကတော့ အဲဒီသီချင်းကို သင်ယူကြပါတယ်။
လီသန်က ဒုတိယမြောက် နွေရာသီမှာ သူ့လမ်းကြောင်းအတိုင်း လမ်းလျှောက်ခဲ့ပါတယ်။
သူ ခြေလျင်လျှောက်ခဲ့တာပါ။ အစအဆုံးပေါ့။ ဂရေးကိပ်ရဲ့ မြောက်ဘက်တံခါးကနေ မြစ်ဆီကို၊ တစ်ချိန်က ရေပြင်အထက်မှာ စခန်းချခဲ့တဲ့ နေရာဆီကိုပေါ့။ အဲဒီနေရာမှာပဲ သူ အမှောင်ထဲမှာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ရင်း စစ်သားတစ်ယောက် မီးပုံဘေးမှာ သီချင်းကို အသံမကောင်းစွာနဲ့ ဆိုနေတာကို နားထောင်ခဲ့ရဖူးတာပါ။
သူ့အတွက် ၁၉ ရက် ကြာခဲ့ပါတယ်။
တီရန်က သူ့ဘေးမှာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ပါတယ်။ မာရန်ကတော့ နဲလ်၊ ဘရိုင်ယိုနီ၊ အေဒါတို့နဲ့အတူ နောက်ကနေ လိုက်လာပါတယ်။ လီအိုရာကတော့ လီသန်ရဲ့ အခြားတစ်ဖက်မှာ လမ်းလျှောက်လာပြီး ဘာလို့ လိုက်လာတာလဲဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မမေးကြတော့ပါဘူး။ သူတို့ မြစ်နားကို ရောက်တဲ့အခါ လီသန်က စခန်းဟောင်းရှိခဲ့တဲ့ ကမ်းပါးမှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရေပြင်ကို အကြာကြီး ငေးကြည့်နေပါတယ်။
ပြီးတော့ သူက “အရောင်တူတယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
လီအိုရာက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲလို့ မေးပါတယ်။
“ဒန်းစတန်လေ” လို့ လီသန်က ပြောပါတယ်။ “သူ့အဖေပေါ့။ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ သူ မေ့သွားပြီလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ရေပြင်က အဲဒီအရောင်အတိုင်းပဲ” လို့ ပြောရင်း သူ ရေပြင်ကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။ “ကျွန်တော်တော့ မမေ့ဘူး။”
သူတို့က အဲဒီဆောင်းဦးမှာ လက်ထပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ လီသန်နဲ့ လီအိုရာပေါ့။ ဝက်စ်မီးယားက ဘုရားကျောင်းမှာ၊ မီးအိမ်ကို နှစ်ဖက်လုံးနဲ့ ကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးရုပ်တုရဲ့ အောက်မှာပေါ့။ တီရန်က မင်္ဂလာဆောင်မှာ သီချင်းဆိုပေးပါတယ်။ ကဲလ်ဒရစ်ကတော့ အဲဒီဆောင်းရာသီမတိုင်ခင်ကပဲ သူ့လည်ချောင်းထဲက နောက်ဆုံးချည်မျှင်ကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့တာပါ။ သူက စစ်သားတွေရဲ့ သီချင်းကို အစအဆုံး ဆိုပြခဲ့ပါတယ်။ အမြင့်သံတွေမှာ အသံကွဲပြီး အနိမ့်သံတွေမှာ အသံပြားနေတဲ့ အသံနဲ့ပေါ့။
မာရန်က သူမရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို ခေါင်းအုံးနဲ့ အုပ်ထားလိုက်ပါတယ်။
ဘုရားကျောင်းထဲက လူတိုင်းက ရယ်မောလွန်းလို့ မျက်ရည်တောင် ကျကြပါတယ်။
ဒဲလန်ကတော့ အခုထိ ခန်းမဆောင်ထဲမှာပဲ ရှိနေပါသေးတယ်။
သူက ညတိုင်း အဲဒီကို သွားပါတယ်။ နေဖို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက အများအားဖြင့် ဟက်စကတ်ရဲ့ ခိုလှုံရာမှာပဲ နေပါတယ်။ အိုရန်နဲ့ လူအိုကြီး၊ ပြီးတော့ အိုရန်က လွန်ခဲ့တဲ့ နွေရာသီနှစ်ခုက လမ်းမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ဘဲတစ်ကောင်နဲ့အတူပေါ့။ အဲဒီဘဲက ဒဲလန်ကိုပဲ ပိုင်ရှင်လို့ သတ်မှတ်ထားပြီး သူ့နောက်ကို ဘယ်သွားသွား လိုက်နေတတ်ပါတယ်။ ဟollis ကတော့ ဒါဟာ သူမ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အသိဉာဏ်အရှိဆုံး သတ္တဝါပဲလို့ ပြောပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ညတိုင်း ဒဲလန်က တောင်ကုန်းကို တက်ပြီး ခန်းမဆောင်ဆီ သွားပါတယ်။
ခန်းမဆောင်က အခုတော့ ဗလာဖြစ်နေပါပြီ။ အရာရှိတွေ မရှိတော့ပါဘူး။ အရှေ့ဘက်အဆောင်ကတော့ မာတာကွီးလ်နဲ့ သူမရဲ့သားက စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ဧည့်ရိပ်သာ ဖြစ်သွားပါပြီ။ ညတိုင်းမှာ မီးအိမ် ၄၁ လုံး ထွန်းထားပြီး အရှေ့ဘက် ရေတွင်းဘေးမှာတော့ ဘယ်တော့မှ မအေးစက်သွားတဲ့ မီးဖိုတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ရှည်လျားတဲ့ အဆောက်အအုံကတော့ စပါးကျီ ဖြစ်သွားပါပြီ။ အတွင်းခန်းမဆောင်ကတော့ ကျောင်းဖြစ်သွားပါတယ်။ အိုင်ဆိုလ်ဒါက အဲဒီမှာ ဂဏန်းသင်ပေးပါတယ်။ ကလေးတွေအတွက် နေ့ရက်တွေက တကယ့်အရှိတရားဆိုတာကို သိထားဖို့က အရမ်းအရေးကြီးတယ်လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အရှေ့ဘက်အဆောင်စင်္ကြံလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာရှိတဲ့ စတုတ္ထမြောက် အခန်းကတော့ ဘာမှ မပြောင်းလဲသွားပါဘူး။
ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ မြက်တွေ ပေါက်နေပါတယ်။ အိုဒရစ်ရဲ့ ထိုင်ခုံက နံရံကနေ နံရံကို ကွဲနေတဲ့ အက်ကြောင်းဘေးမှာ ရှိနေဆဲပါ။ ရွှံ့မီးအိမ်လေးတစ်လုံးက အဲဒီအက်ကြောင်းအစွန်းမှာ လင်းနေပါတယ်။
ပြီးတော့ ညတိုင်း ဒဲလန်က အဲဒီထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ပြီး နာမည်တွေကို ရွတ်ဆိုပါတယ်။
နှစ်ရာနဲ့ လေးယောက်။ တစ်ရာနဲ့ ဆယ့်ခုနစ်ယောက်။ ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်။ ပြီးတော့ တောင်းဆိုတဲ့သူတိုင်းက ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်တဲ့ နာမည်တိုင်းပေါ့။ တီရန်၊ မာရန်၊ ဟာဗန်၊ အက်ဒ်မာ၊ အန်ဆယ်တို့ရဲ့ နာမည်တွေပေါ့။
ပြီးတော့ ညတိုင်းရဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ -
“ဗာရစ်။ ကိုလန်။ မက်ဒေါ့။”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
“အသံ။”
နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဗာရစ်က ပြန်ဖြေတာကို ဘယ်သူမှ မကြားခဲ့ရပါဘူး။
ဒဲလန်ကတော့ ဒါက အရေးမကြီးဘူးလို့ ပြောပါတယ်။
သူက ပထမဆုံး ဆောင်းရာသီတုန်းက သူ နောက်ဆုံးနာမည်ကို ခေါ်လိုက်တဲ့အခါ မီးအိမ်က တစ်ခါတလေ တုန်ခါသွားတတ်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ အောက်ဘက် အရမ်းဝေးလံတဲ့ နေရာတစ်ခုခုကနေ တစ်စုံတစ်ခုက မီးအိမ်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သလိုမျိုးပေါ့။
သူက ဒုတိယမြောက် ဆောင်းရာသီမှာတော့ အက်ကြောင်းတစ်ဝိုက်က မြက်တွေ ပွင့်လာခဲ့တယ်လို့ ပြောပါတယ်။
သူက ပြီးခဲ့တဲ့ နွေဦးတုန်းက တစ်ညနေမှာ အခန်းထဲ ရောက်လာတဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်က အခန်းကြမ်းပြင်ကို တံမြက်လှည်းပေးထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်လို့ ပြောပါတယ်။
သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိပါဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း မသိကြပါဘူး။ တံခါးကို ဘယ်တော့မှ မပိတ်ထားပါဘူး။ ဘယ်သူမဆို လုပ်နိုင်တာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒဲလန်ကတော့ အိုဒရစ်ရဲ့ ထိုင်ခုံမှာ ညတိုင်း ထိုင်ပြီး နာမည်တွေကို ရွတ်ဆိုနေတယ်၊ မီးအိမ်ကို ထွန်းထားတယ်၊ ပြီးတော့ သူက ကြမ်းပြင်ကို လှည်းပေးတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိဖို့ မလိုဘူးလို့ ပြောပါတယ်။
သူက နာမည်တွေကို ဆက်ပြီး ခေါ်နေဖို့ပဲ လိုတာပါ။
အောက်ဘက်မှာ၊ သူတို့ စတင်ခဲ့တဲ့ စမ်းချောင်းဘေးမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေက သူတို့ကို မေ့မသွားဘူးဆိုတာ သိရအောင်ပေါ့။
ပြီးတော့ တံခါးက ပွင့်နေတယ်ဆိုတာ သိရအောင်ပေါ့။
ရေဝေရေလဲဒေသက အခုတော့ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။
အန်ဆယ်မတိုင်ခင်၊ ခန်းမဆောင်မတိုင်ခင်၊ ဘာမှမဖြစ်ခင်ကအတိုင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိမ်းလန်းနေပါတယ်။ အပြင်ဘက် လူနေရပ်ကွက်ရဲ့ ပြာတွေက ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။ အရှေ့ဘက်ရေတွင်းဘေးမှာ ဥယျာဉ်တွေနဲ့ အိမ်လေးတွေ ရှိနေပြီး ကလေးတွေက အဲဒီကြားထဲမှာ ပြေးလွှားနေကြတယ်။ တောင်ကုန်းကို ဆင်းတဲ့လမ်းမှာ ခိုလှုံရာတွေ ရှိနေပြီး ချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ အောက်ခြေ၊ စမ်းချောင်းဘေးက ကျောက်အိမ်လေးတစ်လုံးရဲ့ ပြတင်းပေါက်မှာတော့ မီးအိမ်တစ်လုံး လင်းနေပါတယ်။
ဟollis ရဲ့ အိမ်ပါ။
အကုန်လုံး ဖြန့်ကားထားလိုက်ပါပြီ။ တတိယမြောက် နွေဦးမှာ ဟာလီမာက တစ်ခေါက်ချင်းစီ ဖြန့်လိုက်တာပါ။ သူ့ဘေးမှာ ဗော့စ်ကလည်း ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ခေါင်းလောင်းကို တီးနေပါတယ်။ အိမ်လေးက ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ တစ်ချိန်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အမှောင်ထဲမှာ စမ်းချောင်းကို လျှောက်လာရင်း မီးရောင်ကို မြင်ခဲ့ရတဲ့ နေရာအတိုင်း ပြန်လည် တည်ရှိနေပါပြီ။
ဟollis ကတော့ အဲဒီမှာ မနေပါဘူး။
သူမက စောင့်ရှောက်ရမယ့် ခိုလှုံရာတစ်ခု ရှိတယ်၊ မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်ရမယ့် ဘဲတစ်ကောင် ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သူမသာ ထွက်သွားရင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်သွားမယ့် ပိုက်တံလွတ်နေတဲ့ လူအိုကြီးတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ပြောပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမက တစ်နှစ်မှာ တစ်ခါ ချိုင့်ဝှမ်းထဲကို ဆင်းသွားပါတယ်။ အရှည်လျားဆုံးညမှာပေါ့။ သစ်တော်ပင်အောက်မှာ ထိုင်ဖို့ တောင်ဘက်ကို မလာခင်မှာပေါ့။
သူမက ချိုင့်ဝှမ်းထဲက အိမ်လေးရဲ့ ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်ကို ထွန်းလိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ တံခါးကို ပွင့်လျက်သား ထားခဲ့ပါတယ်။
သော်က တံတိုင်းရဲ့ အဝေးဆုံးစွန်းမှာ ရှိနေပါတယ်။
သူမက အက်ဗလင်နဲ့အတူ တက်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ သူမက အရှေ့ဘက်ထောင့်မှာ ရောက်နေနှင့်ပြီးသားပါ။ အဲဒီနေရာကနေ မြစ်ကိုရော၊ ရေတိမ်ပိုင်းကိုရော၊ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းက မှောင်မည်းနေတဲ့ တောအုပ်ကိုပါ မြင်နေရပါတယ်။ သူမဘေးက တံတိုင်းပေါ်မှာ မဂျိုးလ်နီးယား (Mjölnir) ကို မှီထားပါတယ်။
သူမက မီးကို စောင့်ကြည့်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူမက မီးရောင်ကို စောင့်ကြည့်နေတာပါ။
မြစ်တစ်ဖက်ကမ်း၊ တောအုပ်ထဲက အဝေးကြီးမှာပါ။ အခုတော့ အဲဒီတောအုပ်က မီးလောင်မနေတော့ပါဘူး။ အဲဒီနေရာမှာတော့ အနီရောင် မီးရောင်လေးတစ်လုံးက အရမ်းကို တည်ငြိမ်စွာ လင်းနေပါတယ်။ ဟာဗန်ရဲ့ သင်္ချိုင်းရှိတဲ့ နေရာပေါ့။ အဲဒီလောက် ဝေးတဲ့နေရာအထိသာ မြင်နိုင်မယ်ဆိုရင်ပေါ့။
ဆာတာက စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။ ညတိုင်းပေါ့။ သူက မြစ်ကို ဘယ်တော့မှ နောက်တစ်ခါ မဖြတ်တော့ပါဘူး။ သူက ကျွန်တော်တို့ထဲက ဘယ်သူနဲ့မှ စားပွဲဝိုင်းမှာ အတူမထိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အေဒီရီယာနာက သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ခဲ့သလို တခြားဘယ်သူ့ကိုမှလည်း သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အရှည်လျားဆုံးညတိုင်းမှာတော့ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းက တောအုပ်ထဲမှာ အနီရောင် မီးရောင်လေးတစ်ခု လင်းနေတတ်ပါတယ်။ မီးမဟုတ်ပါဘူး။ စစ်ပွဲလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
မီးအိမ်လေးတစ်ခုပါ။
သော်က အဲဒီမီးရောင်ကို မိုးလင်းတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်နေတတ်ပါတယ်။
သူမက ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါမှ မပြောပြခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်တော်လည်း တစ်ခါမှ မမေးခဲ့မိပါဘူး။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါကတော့ အရှေ့ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်က ကွင်းပြင်မှာ အိပ်စက်နေပါတယ်။
သူ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့ညကစပြီး ဆောင်းရာသီတိုင်းမှာ သူ အဲဒီနေရာမှာပဲ အိပ်စက်ခဲ့ပါတယ်။ နွေရာသီရောက်ရင်တော့ သူ မြောက်ဘက် ပင်လယ်ဆီ သွားတတ်ပြီး လိုကီလည်း သူနဲ့အတူ လိုက်သွားပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လနဲ့ချီပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ကြပြီး ပြန်လာတဲ့အခါမှာတော့ မေရီက မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုလို့မရဘူးလို့ ဆိုကာ မှတ်တမ်းတင်ဖို့ ငြင်းဆန်တဲ့ ပုံပြင်တွေကို ယူဆောင်လာတတ်ကြပါတယ်။ ဖန်နရီးယားလည်း အရင်က သူတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားတတ်ပေမဲ့ အခုတော့ မလိုက်တော့ပါဘူး။ သူက ပင်လယ်ခရီးအတွက်တော့ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လွန်းသွားပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ ဆောင်းရာသီမှာတော့ ကမ္ဘာ့မြွေကြီးက မြစ်ဘေးလမ်းမရဲ့ နှင်းခဲတွေဖုံးနေတဲ့ ကွင်းပြင်မှာ သူရဲ့ဦးခေါင်းကို ကျောက်တုံးပေါ်တင်ပြီး မြို့ကို မျက်နှာမူကာ ခွေအိပ်နေတတ်ပါတယ်။
မီးအိမ်တွေကို မျက်နှာမူပြီးပေါ့။
ကလေးတွေက သူ့ကျောပေါ် တက်ကစားတတ်ကြပါတယ်။ သူကလည်း ခွင့်ပြုထားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အလွန်ရှည်လျားတဲ့ ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ သူခွင့်ပြုချက် တောင်းခံလာတဲ့ ပထမဆုံးအရာပဲလို့ သူက ဆိုပါတယ်။
ကိတ်လင်က သူမလမ်းမလျှောက်တတ်ခင်ကတည်းက သူ့ကျောပေါ် တက်ကစားခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန်းက သူမမှာ စကားမပြောတတ်သေးခင် အက်ဗလင်ပြောပြချက်အရ လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ အရင်ဆုံး ခွင့်တောင်းခဲ့တာပါ။ သူမက သူ့ဆီကို လက်လှမ်းလိုက်ပြီးမှ ရပ်လိုက်ကာ သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်မျက်လုံးကို ကြည့်ပြီး စောင့်နေခဲ့တာပါ။
သူက သူ့ဦးခေါင်းကို ငုံ့ပေးခဲ့ပါတယ်။
အိုရဲ့ သမီးလေးရဲ့နာမည်က သိုရာ အဲလစ်ဇဘက်ပါ။
သူမက ကိတ်လင်ထက် တစ်နှစ်ငယ်ပေမဲ့ ကိတ်လင်လောက် အရပ်ရှည်နေပါပြီ။ အိုရဲ့ အမည်းရောင် ဆံပင်တွေ၊ လက်ဇန်းဒါးရဲ့ သည်းခံစိတ်တွေနဲ့ သူမ မရောက်ဖူးသေးတဲ့ တံခါးမှန်သမျှကို ဖွင့်ကြည့်ရမယ်ဆိုတဲ့ ပြတ်သားတဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ သူမမှာ ရှိပါတယ်။ ဆီရာဖီနာက သူမကို အလွန်ချစ်ခင်ပြီး အစ်ဂ်နေရှပ်ကတော့ သူမကို စိတ်ပျက်ဟန်ဆောင်ရင်း နေရာတိုင်းမှာ နောက်ကလိုက်နေတတ်ပါတယ်။
လစ်ဇ်ဘက်က သူမ တောင်ဘက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာတဲ့အခါ ဆက်သွယ်ရေးတံခါးဝမှာ သူမနဲ့ ဆုံခဲ့ပါတယ်။
လစ်ဇ်ဘက်က အိုရဲ့ လက်ထဲက ကလေးငယ်ကို အချိန်အတော်ကြာ ငေးကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
ပြီးတော့ သူမက “အင်း... ဒါဟာ ကလေးတစ်ယောက်အတွက်တော့ တကယ့်ကို ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စပဲ” လို့ ပြောပါတယ်။
ပြီးတဲ့နောက် သူမက နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုလုံး ကလေးကို ပွေ့ချီထားပြီး အိုက ပြန်တောင်းတဲ့အထိ ပြန်မပေးခဲ့ပါဘူး။
လီရီယန်ကတော့ အသက် ၁၁ နှစ် ရှိပါပြီ။
သူမက တစ်ပတ်ခြား တစ်ခါ ဆေးခန်းမှာ အန်ဝမ်ဆီမှာရော၊ ဝက်စ်မီးယားက ဘုရားကျောင်းမှာ ကော်ရန်ဆီမှာပါ တပည့်ခံနေရပါတယ်။ သူမက လူတွေကို ကုသပေးရတာကို ပိုသဘောကျသလား၊ ဒါမှမဟုတ် မီးအိမ်တွေကို ထွင်းရတာကို ပိုသဘောကျသလားဆိုတာကိုတော့ မဆုံးဖြတ်ရသေးပါဘူး။ အန်ဝမ်ကတော့ သူမ နှစ်ခုလုံး လုပ်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ကော်ရန်ကတော့ သူမ နှစ်ခုလုံး မလုပ်ဘဲ ဘယ်သူမှ မတွေးဖူးသေးတဲ့ တစ်ခြားအရာတစ်ခုခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
သူမကတော့ ကြမ်းပြင်ကို စကားပြောနေဆဲပါပဲ။
ညတိုင်းပေါ့။
သူမက အဲဒီကြမ်းပြင်ကို အက်စတာလို့ တစ်ခါမှ မခေါ်ခဲ့ပါဘူး။
“ဒါက ကျွန်မ အကျင့်ဖြစ်နေလို့ပါ” လို့ လူတွေက မေးတဲ့အခါ သူမက ပြန်ဖြေပါတယ်။ “ပြီးတော့ သူက ခေါ်လို့ရတယ်လို့ ပြောထားလို့ပါ”
ပဲလ် အာဒန့်က အောက်ဘက်စင်္ကြံမှာ မီးအိမ်ကို ထိန်းသိမ်းထားပါတယ်။
သူက အခု အသက် ၁၅ နှစ် ရှိပါပြီ။ ကလန်ကတော့ အရွယ်ရောက်ပြီး အရှေ့ဘက် ရေတွင်းနားက မုန့်ဖုတ်သမားတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျသွားပါပြီ။ ဒဲလန် မီးအိမ်မထွန်းနိုင်တဲ့ ညတွေမှာ သူက ၄၁ လုံးမြောက် မီးအိမ်ကို ရေကန်ဘေးမှာ ထွန်းပေးထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပဲလ်ကတော့ ညတိုင်းလိုလို ဂရေးကိပ်ရဲ့ အောက်ဘက်စင်္ကြံမှာ ကလန်ရဲ့ ထိုင်ခုံဟောင်းပေါ်မှာ ထိုင်နေမြဲပါ။ ကျောက်မီးအိမ်လေးဘေးမှာ၊ တစ်ချိန်က တံခါးရှိခဲ့ဖူးတဲ့ မီးခိုးရောင် နံရံတစ်ခုရှေ့မှာပေါ့။
ဘယ်သူကမှ သူ့ကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ မခိုင်းပါဘူး။
ဘယ်သူကမှလည်း သူ့ကို ရပ်ခိုင်းမထားပါဘူး။
သူကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က မီးကို ထွန်းထားပေးသင့်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင်ပေါ့။
“ပါပါ” ကိတ်လင်က ပြောပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့် ပခုံးပေါ်မှာ အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်သက်နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာပါ။
“ပြောလေ သမီး”
“သမီး အက်စတာကို ညချမ်းပါလို့ ပြောလို့ရမလားဟင်။ ဒီနေရာကနေလေ”
ကျွန်တော် သူမကို တံတိုင်းပေါ်မှာ ချပေးလိုက်ပါတယ်။
သူမက အေးစက်နေတဲ့ ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး သူမရဲ့ လက်သေးသေးလေးတွေကို ပြားလျက်သား ထိကပ်ထားပါတယ်။ ကျွန်တော် ရေခွက်တွေ၊ ရေပန်းတွေ၊ တံခါးဝတွေမှာ ဒူးထောက်ခဲ့ဖူးသလိုမျိုးပေါ့။ လီရီယန် သူမရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ ဒူးထောက်ခဲ့သလိုမျိုး၊ ဟက်စကတ် ငယ်စဉ်က သူ့ခိုလှုံရာမှာ ပိုက်တန်းကို ကိုင်ပြီး သူကိုယ်တိုင် နာမည်ကို စမ်းရွတ်ကြည့်သလိုမျိုးပေါ့။
“သမီး ကိတ်လင်ပါ” သူမက ပြောပါတယ်။ “ကိတ်လင် အက်စတာ။ သမီး ပါပါနဲ့အတူ တံတိုင်းပေါ်မှာ ရှိနေတာပါ”
ကျောက်တုံးထဲကနေ နွေးထွေးမှုတစ်ခု တက်လာပါတယ်။
မမှိန်ဖျော့ပါဘူး။ မဝေးလွန်းပါဘူး။ မပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပါဘူး။
အခုချိန်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေကျအတိုင်းပါပဲ။ ညတိုင်း၊ လမ်းတိုင်းမှာပေါ့။
“ငါ သိတယ်” အက်စတာက ပြောပါတယ်။ “ငါ နင်တို့ကို မြင်နေရတယ်။ နင်တို့ အားလုံးကိုပေါ့” ခဏ တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။ “နင့်ဖခင် မီးအိမ်တွေကို ထပ်ရေတွက်နေပြန်ပြီ”
ကိတ်လင် ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
“သူက မီးအိမ်တွေကို အမြဲရေတွက်နေကျပဲ”
“ငါ သိပါတယ်” အက်စတာက ပြောပါတယ်။ “သူ ပထမဆုံးညကတည်းက လုပ်ခဲ့တာပါ။ အရင်တုန်းက ဘယ်သူမှ မီးမထွန်းခင်ကတည်းက ခြံဝင်းထဲမှာ ရပ်ပြီး ရေတွက်ခဲ့တာလေ”
ကျွန်တော် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားပါတယ်။
“ပထမဆုံးညတုန်းကပေါ့” အက်စတာက နူးညံ့စွာ ပြောပါတယ်။ “နင်တို့ ရောက်လာတဲ့အခါလေ။ နင်က ကျောက်တုံးကြားထဲမှာ ပေါင်းပင်တွေ ပေါက်နေတဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ ရပ်ပြီး မိန်းမနှစ်ယောက်က သော့ကို ကမ်းပေးနေကြတယ်။ နင်က ရဲတိုက်ကို၊ ပြတင်းပေါက် မှောင်မည်းနေသမျှကို မော့ကြည့်ခဲ့တယ်။” ခဏ တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။ “ပြီးတော့ နင်က မီးအိမ်တွေကို ရေတွက်ခဲ့တယ်။ ဘယ်သူက မီးထွန်းပေးမလဲဆိုတာကို တွေးနေသလိုမျိုးပေါ့”
ကျွန်တော် အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာကို မမှတ်မိတော့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုတာကိုတော့ မသံသယရှိပါဘူး။
ကိတ်လင်က ကျောက်တုံးနဲ့ ကပ်ပြီး နီးကပ်စွာ ပြောပါတယ်။
“အက်စတာ... ရှင် အထီးကျန်သလား။ မီးအိမ်တွေကို အမြဲ ထိန်းသိမ်းနေရတာလေ”
နွေးထွေးမှုက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
“အရင်ကတော့ အထီးကျန်ခဲ့ပါတယ်” အက်စတာက ပြောပါတယ်။ “အရမ်း ကြာခဲ့ပါပြီ။ ဘယ်သူမှ ငါ့နာမည်ကို မသိခင်တုန်းကပေါ့”
“အခုရော”
နွေးထွေးမှုတွေ တက်လာပါတယ်။
တံတိုင်းတွေတစ်လျှောက်၊ ရဲတိုက်တစ်လျှောက်၊ ပြတင်းပေါက်တိုင်းမှာ မီးထွန်းထားတဲ့ မြို့တစ်လျှောက်၊ ခိုလှုံရာ ၆၃ ခု ရှိတဲ့ လမ်းမကြီးတစ်လျှောက်၊ ကမ်းရိုးတန်း၊ တောင်တန်းတွေ၊ ရွှံ့ညွန်တွေ၊ တောအုပ်တွေနဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းထဲက စမ်းချောင်းဘေးမှာ တံခါးပွင့်လျက်သား ရှိနေတဲ့ ကျောက်အိမ်လေးတစ်လုံးအထိပေါ့။
“အခုတော့” အက်စတာက ပြောပါတယ်။ “လူတိုင်းက ငါနဲ့အတူ မီးအိမ်တွေကို ထိန်းသိမ်းပေးနေကြတာပေါ့”
ကိတ်လင်က အဲဒီအဖြေနဲ့ပဲ ကျေနပ်သွားပါတယ်။
သူမ ထရပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ လက်တွေကို ဆန့်တန်းလိုက်လို့ ကျွန်တော် သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ပါတယ်။ သူမက ကျွန်တော့် ပခုံးပေါ်မှာ ခေါင်းတင်လိုက်ပြီး အက်ဗလင်က ကာရိုလ်ကို တံတိုင်းပေါ်မှာ ရေခဲပန်းတွေ မဖန်တီးဖို့ ပြောနေတုန်း၊ ကာရိုလ်ကတော့ ရေခဲပန်း တစ်ခု လုပ်ပြီးသွားပါပြီ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်သမီးရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကနေ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါတယ်။
“အိပ်တော့မယ်” သူမက ပြောပါတယ်။
“နောက်ထပ် တစ်မိနစ်လောက်ပါ”
“ရှင် တစ်ခေါင်းလောင်းစာလို့ ပြောခဲ့တာလေ”
“နောက်ထပ် တစ်မိနစ်ပါပဲ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
ပြီးတော့ သူမ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လာရပ်ပါတယ်။ ဂယ်ရစ်က သူမရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ရှိနေပြီး ကာရိုလ်က လက်ချောင်းတွေမှာ ရေခဲတွေနဲ့ တံတိုင်းကို မှီနေပါတယ်။ ငါးယောက်သား မြောက်ဘက်ကို အတူတူ ငေးကြည့်နေကြပါတယ်။
မီးအိမ်တွေကိုပေါ့။
လမ်းမကိုပေါ့။
အဲဒီ အရာအားလုံးကိုပေါ့။
ကျွန်တော် ကိုယ်ပိုင် နေရာလေးတစ်ခုကို တောင်းဆိုခဲ့ဖူးပါတယ်။
ပြဿနာတွေ၊ ဝမ်းနည်းစရာတွေနဲ့ မဝန်းရံထားတဲ့ နေရာမျိုးပေါ့။
ကျွန်တော် အဲဒါမျိုး မရခဲ့ပါဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း မရခဲ့ပါဘူး။ ပေါင်းပင်တွေ ပြည့်နေတဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ လူသုံးယောက်က သူတို့ပိုင်မဟုတ်တဲ့ သော့ကို တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး မနက်ခင်းကတည်းက ပြဿနာတွေ ရှိခဲ့တာပါ။ ဝမ်းနည်းစရာတွေလည်း ရှိခဲ့ပါတယ်။ အခုထိလည်း ရှိနေဆဲပါ။ စမ်းချောင်းဘေးက သစ်တော်ပင်အောက်မှာ အုတ်ဂူတစ်ခု ရှိနေပြီး နောက်တစ်ခုကတော့ အုတ်မြစ်ကျောက်တုံးမှာ မီးတောက်ပုံ ထွင်းထုထားတဲ့ အုတ်ဂူတစ်ခုပါ။ ဟက်စကတ်ရဲ့ ခိုလှုံရာတံခါးအထက်က တတိယမြောက်ချိတ်မှာတော့ သူ့နာမည်ကို အဆုံးထိ မမှတ်မိခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက် မီးအိမ်တစ်လုံး ရှိနေပါတယ်။
ကျောက်တုံးအခန်းရဲ့ ကြမ်းပြင်မှာတော့ မြက်တွေ ပေါက်နေတဲ့ အက်ကြောင်းတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို တခြားအရာတစ်ခု ပေးခဲ့ပါတယ်။
စောင့်မျှော်နေတဲ့ ရဲတိုက်တစ်ခုပါ။ သော့ကို လက်မလွှတ်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ပါ။ သူတို့ ဘယ်တော့မှ မတွေ့ဖူးတဲ့သူတွေအတွက် ပြတင်းပေါက်တွေကို မီးထွန်းဖို့ သင်ယူခဲ့တဲ့ မြို့တစ်မြို့ပါ။ နှစ်ဘက်စလုံးကို သွားလာနိုင်တဲ့ လမ်းတွေပါ။ အတွင်းဘက်မှာ သော့ခလောက် မပါတဲ့ တံခါးတွေပါ။
ပြီးတော့ လမ်းမတွေ မရှိခင်ကတည်းက ခရီးသွားတွေအတွက် မီးအိမ်ထွန်းပေးခဲ့တဲ့၊ နောက်ဆုံးတော့ လူတစ်ယောက်က နာမည်ကို မေးဖို့ သတိရလိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ နာမည်ကို ပြန်အမှတ်ရသွားတဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးပါ။
ကျွန်တော့်အောက်က ဥယျာဉ်ထဲမှာတော့ ကျွန်တော့်အဘိုး သီချင်းဆိုလို့ ပြီးသွားပါပြီ။
အော်ရီလီယာက သူ့ကို တစ်ခုခု ပြောလိုက်လို့ သူ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။ သူ့ရယ်သံက သူ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့ညက ကမ်းပါးပေါ်မှာ ရယ်ခဲ့သလိုမျိုးပဲ အက်ကွဲကွဲနဲ့ ကြမ်းတမ်းနေပါတယ်။ ဟollis ကတော့ ခေါင်းခါနေပါတယ်။ ဖန်နရီးယားကတော့ မနိုးသေးပါဘူး။
အောက်ဘက် စင်္ကြံမှာတော့ ပဲလ်က ကျောက်မီးအိမ်ဘေးမှာ ထိုင်နေပါတယ်။
အရှေ့ဘက် တံတိုင်းပေါ်မှာတော့ အက်ဒရီယာနာက ကျောက်တုံးပေါ်ကနေ လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး မြောက်ဘက်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေပါတယ်။
မိုင်သုံးရာအကွာက ခြံဝင်းတစ်ခုမှာတော့ မီးခိုးရောင် အင်္ကျီဟောင်းကြီးကို ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က အလွန်ရှည်လျားတဲ့ စာရင်းထဲက နောက်ဆုံးနာမည်ကို ရွတ်ဆိုနေပါတယ်။
ပြီးတော့ စမ်းချောင်းဘေးက ကျောက်အိမ်လေးတစ်လုံးထဲမှာ၊ တံခါးပွင့်လျက်သား ရှိနေတဲ့ အိမ်လေးရဲ့ ပြတင်းပေါက်မှာတော့ မီးအိမ်တစ်လုံး လင်းနေပါတယ်။
လာမယ့်သူတိုင်းကို စောင့်မျှော်ရင်းပေါ့။
ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်က သရဖူက နွေးထွေးနေပါတယ်။
ဒီလိုညမျိုးတွေမှာ အမြဲတမ်း နွေးထွေးနေတတ်တာပါ။
ပထမနှစ်တုန်းကတော့ ဒါဟာ ပျော်ရွှင်နေတာလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာပါ။
အခုတော့ ကျွန်တော် သိပါပြီ။
ဒါဟာ ဝမ်းမြောက်နေတာပါ။
တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်လာလို့ ဝမ်းမြောက်တာပါ။ တစ်စုံတစ်ယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့လို့ ဝမ်းမြောက်တာပါ။ ပြတင်းပေါက်တိုင်းမှာ မီးထွန်းထားလို့၊ လမ်းတိုင်းကို ထိန်းသိမ်းထားလို့၊ တံခါးတိုင်း ပွင့်နေလို့ ဝမ်းမြောက်နေတာပါ။
ဘုရင်တစ်ပါး အိမ်ပြန်ရောက်လာဖို့ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်မျှော်နေခဲ့ရတဲ့ ရဲတိုက်ကြီးဟာ နတ်ဘုရားမရဲ့ ကတိစကားအတိုင်း နောက်ဆုံးတော့ အမှန်တကယ် ပြည့်စုံသွားခဲ့ပါပြီ။ နတ်ဘုရားမက ကျွန်တော့်ကို ဘာလိုချင်သလဲလို့ မေးခဲ့တုန်းက ကျွန်တော် "ကျေးဇူးပြုပြီး" လို့ တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ အရာမျိုးပေါ့။
ကျွန်တော့်ကို ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်တဲ့ နေရာလေးတစ်ခုပါ။
ပြီးတော့ တခြားသူအားလုံး ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ နေရာလေးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
"အိမ်ပြန်ကြစို့" သူမက ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် အိမ်မှာ ရှိနေပြီးသားပါ။
ကျွန်တော် အမြဲတမ်းလည်း အိမ်မှာပဲ ရှိနေမှာပါ။
ပြီးပါပြီ။