အခန်း (၄၇၀) - ခန်းမအောက်မှ လျှို့ဝှက်ချက်များ
တတိယမြောက်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ကျွန်တော် ထိုအခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
သော (Thor) က ကျွန်တော့်ကို မဝင်စေချင်ပါ။
သူမက မဂျွန်းနียร์ (Mjölnir) ကို လက်တွင်ကိုင်ကာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးက ကျွန်တော်နှင့် ပွင့်နေသော တံခါးကြားတွင် အကာအကွယ်သဖွယ် ရှိနေသည်။ သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေသည့်အကြည့်မှာ ဆဲလ်လိုး (Sallow) ပထမဆုံးအကြိမ် အနောက်ဘက်လမ်းမပေါ် မြင်းစီးဝင်လာစဉ်က ကျွန်တော် လက်အိတ်ချွတ်လိုက်သည့်အခါ သူမကြည့်ခဲ့သည့် အကြည့်မျိုးပင်။
"သူက သေခြင်းတရားပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ငါသိတယ်"
"သူက အချုပ်အနှောင်ပဲ။ မင်းရဲ့ အဘိုးဆီကို နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် တိုးတိုးလေး စကားပြောခဲ့တဲ့ အရာပဲလေ" သူမ၏အသံမှာ အလွန်တိုးဝင်နေသည်။ "သူက ကလန် (Callan) ကို ခေါ်သွားတယ်။ အောလ်ဒပ်စ် (Aldous)၊ တိုဘင် (Tobin) နဲ့ အော်ရန် (Oren) တို့ကိုလည်း ခေါ်သွားခဲ့တယ်"
"ငါသိတယ်"
"ဒါဆို ဘာလို့လဲ"
ကျွန်တော် သူမ၏ဘေးတစ်ဖက်သို့ ကျော်ကြည့်လိုက်သည်။
ပြတင်းပေါက်မပါသော အခန်းငယ်လေးထဲသို့။ ကျောက်ခင်းကြမ်းပြင် အက်ကြောင်းများကြားမှ ပေါက်လာသော မြက်ပင်များဆီသို့။ သုံးရက်အတွင်း ပိုမိုထူထပ်ပြီး ပိုစိမ်းလန်းလာသော မြက်ပင်များ။
ထိုမြက်ခင်းလယ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုဆီသို့။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ တံခါးက ပွင့်နေလို့ပဲ" ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ သူက အဲဒီတံခါးကနေ ထွက်မသွားဘူး။ ဘယ်သူကမှလည်း သူ ဘာလို့မသွားတာလဲဆိုတာ မမေးကြသေးဘူးလေ"
သောက ကျွန်တော့်ကို ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ တစ်ဖက်သို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
"ငါ ဒီနားမှာပဲ ရှိနေမယ်" ဟု သူမ ဆိုသည်။
"ငါသိပါတယ်" ဟု ကျွန်တော် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် စင်္ကြံလမ်းထက် ပိုအေးစိမ့်နေသည်။
သိပ်တော့ မဟုတ်ပါ။ ရေတွင်းအောက်ခြေကဲ့သို့ အေးစက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ပါ။ မီးမရှိ၊ အလင်းရောင်ဟူ၍လည်း တံခါးဝက ဝင်လာသည့်အလင်းမှလွဲပြီး ဘာမှမရှိသော ကျောက်ခန်းတစ်ခု၏ ပုံမှန်အေးစက်မှုမျိုးသာ ဖြစ်သည်။
ဗားရစ်ခ် (Varrick) က မြက်ခင်းပေါ်တွင် ပက်လက်အနေအထားဖြင့် လဲလျောင်းနေသည်။
သူက မီးခိုးတန်းမျှသာလည်း မဟုတ်၊ အသားအရေရှိသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့လည်း မဟုတ်။ ကြားအလတ်စား အခြေအနေမျိုးဖြစ်သည်။ လူပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော အမှောင်ထုတစ်ခုဖြစ်ပြီး မိုးရေထဲတွင် မြင်ရသည့် အရိပ်တစ်ခုလိုပင် အစွန်းအထင်းများက ဝေဝါးနေသည်။
သူ့မျက်လုံးများ ပွင့်နေသည်။
သူက မြက်ပင်များကို ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် ဝင်သွားစဉ်က သူ ခေါင်းပင် မလှည့်ကြည့်ပါ။
ကျွန်တော် တံခါးဘေးရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သိပ်မနီးသလို သိပ်လည်း မဝေးလှ။ သူ လှည့်ကြည့်လျှင် မြင်နိုင်မည့် နေရာမျိုးတွင်ဖြစ်သည်။
သူ မကြည့်ပါ။
ကျွန်ုပ်တို့ ထိုအတိုင်း ကြာရှည်စွာ ထိုင်နေမိသည်။
"မင်းက ဒုတိယမြောက်လူပဲ" ဟု သူ နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
ကျွန်တော် ဘာမှမပြန်ပြောပါ။
"အန်ဆယ် (Ansel) က ဒီလိုတံခါးမျိုးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ထိုင်ခဲ့ဖူးတယ်" ဗားရစ်ခ်က ဆိုသည်။ "လမ်းမတစ်ခုပေါ်မှာပေါ့။ ရေတစ်ခွက်နဲ့အတူတူပဲ" သူ၏အသံမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ နူးညံ့ခြင်းမရှိ၊ ကြင်နာခြင်းလည်း မရှိ။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် လေသံမျိုးသာဖြစ်သည်။ "အဘွားအိုတစ်ယောက်က သူ့ကို ရေပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူ့နာမည်ကို မေးခဲ့တယ်"
"ပြီးတော့ သူက မမှတ်မိခဲ့ဘူးပေါ့" ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
"သူ မမှတ်မိခဲ့ဘူး" ဗားရစ်ခ်က ထောက်ခံသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ မေ့သွားအောင် ငါက နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တိုင်တိုင် ဖန်တီးထားခဲ့တာကိုး"
သူသည် သူ၏အမှောင်ရောင်လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မြက်ပင်တစ်ပင်ကို တို့ထိလိုက်သည်။
မြက်ပင်မှာ ညှိုးနွမ်းမသွားပါ။
သူ ထိုမြက်ပင်ကို ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"မင်း ငါ့နာမည်ကို မေးတော့မှာပေါ့" ဟု သူ ဆိုသည်။
"မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ထိုအခါမှ သူ ခေါင်းလှည့်လာသည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
"မင်း ငါတို့ကို မင်းနာမည် ပြောပြခဲ့ဖူးတယ်" ကျွန်တော် ဆိုသည်။ "ရေကန်ထဲမှာလေ။ အန်ဆယ် မသေခင်ကပေါ့။ ဗားရစ်ခ်တဲ့။ အဲဒီမတိုင်ခင်က ကော်လန် (Corlan) တဲ့။ အဲဒီမတိုင်ခင်က မက်ဒေါ့ခ် (Maddoc) တဲ့" ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒီမတိုင်ခင်ကတော့ အသံတစ်ခုပေါ့"
"ဟုတ်တယ်"
"မင်းရဲ့ နာမည်တွေထဲက ဘယ်တစ်ခုက အမှန်လဲဆိုတာကိုတော့ ငါ မမေးတော့ဘူး"
ဗားရစ်ခ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်မှာ ကြာရှည်လှသည်။
"ဒါဆို မင်း ဘာမေးချင်လို့လဲ" သူ မေးသည်။
ကျွန်တော် စဉ်းစားလိုက်သည်။
ဒန်စတန် (Dunstan) ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မေးခဲ့တုန်းကအကြောင်း၊ မြောက်ဘက်တံခါးဝရှိ အန်ဆယ်အကြောင်း၊ ကျွန်းပေါ်ရှိ ကျွန်တော့်အဘိုးအကြောင်းတို့ကိုပေါ့။
"မင်း ဘာလို့ အရာရာကို သိမ်းဆည်းထားချင်ရတာလဲ" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ဗားရစ်ခ် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာမှမပြန်ပြောပါ။
သူ မြက်ခင်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း မျက်နှာကျက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ၏ ဝေဝါးနေသော အစွန်းအထင်းများမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး အခန်းထဲရှိ အအေးဓာတ်မှာ ခဏတာ ပိုမိုပြင်းထန်လာကာ ပြန်လည်သက်သာသွားသည်။
"ငါ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိလား" နောက်ဆုံးတွင် သူ မေးသည်။ "ငါ သေခြင်းတရား မဖြစ်ခင်ကပေါ့။ ငါ အချုပ်အနှောင် မဖြစ်ခင်ကပေါ့"
"မသိဘူး"
"ငါလည်း မသိဘူး" ဗားရစ်ခ်က ဆိုသည်။ "အတိအကျတော့ မသိတော့ဘူး။ ကြာခဲ့ပြီလေ။ လမ်းတွေ မပေါ်ခင်က၊ အမိုးအကာတွေ မရှိခင်က၊ အဘွားအိုတစ်ယောက် ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ အိမ်တစ်လုံး မပိုင်ဆိုင်ခင်ကတည်းကပေါ့" သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ ပထမဆုံး ခံစားခဲ့ရတဲ့အရာကိုတော့ မှတ်မိတယ်"
ကျွန်တော် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
"လူတစ်ယောက် သေဆုံးနေခဲ့တယ်" ဗားရစ်ခ်က ပြောသည်။ "တစ်ယောက်တည်း။ အမှောင်ထဲမှာ။ ဂူတစ်ခုထဲမှာ ဖြစ်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် တောင်ကုန်းတစ်ခုအောက်က အပေါက်တစ်ခုထဲမှာပေါ့။ အဲဒီတုန်းက စကားလုံးတွေတောင် မပေါ်သေးတဲ့ ခေတ်ကပေါ့" သူ၏အသံမှာ အလွန်တိုးဝင်နေသည်။ "သူ သေခါနီးမှာ သူ ကြောက်လန့်နေခဲ့တယ်"
"သေခြင်းတရားကို ကြောက်တာလား"
"မဟုတ်ဘူး" ဗားရစ်ခ်က ဆိုသည်။ "မေ့လျော့သွားမှာကို ကြောက်တာ။ သူ ဒီနေရာမှာ ရှိခဲ့မှန်း ဘယ်သူမှ မသိလိုက်မှာကို ကြောက်တာ။ အမှောင်ထဲကို လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့နိုင်မယ့် အရိုးတွေလောက်ပဲ ကျန်ခဲ့မှာကို ကြောက်တာ"
သူ မြက်ပင်ကို လက်ချောင်းအမှောင်များကြားတွင် လှည့်ပတ်နေသည်။
"အဲဒီ ကြောက်စိတ်ပဲ" သူ ဆိုသည်။ "အဲဒါက ငါ ပထမဆုံးဖြစ်လာတဲ့ အရာပဲ"
ကျွန်တော် ဘာမှမပြောပါ။
"ငါက မှတ်မိနေဖို့အတွက် မွေးဖွားလာတာ" ဗားရစ်ခ်က ဆက်ပြောသည်။ "လူတိုင်းကို၊ နာမည်တိုင်းကို၊ မျက်နှာတိုင်းကို၊ နောက်ဆုံးထွက်သက်တိုင်းကိုပေါ့။ ဘယ်သူမှ အမှောင်ထဲကို လျှောက်သွားပြီး မေ့ပျောက်မသွားရအောင်လို့လေ" သူ မြက်ခင်းကို ကြည့်သည်။ "ငါ လိုချင်ခဲ့တာ ဒါပဲ။ သူတို့ကို သိမ်းဆည်းထားချင်တာ။ ဘယ်သူမှ သူတို့ကို ဆုံးရှုံးမသွားရအောင်လို့ပေါ့"
"ထိန်းသိမ်းသူ (The Keeper) ကလည်း သူတို့ကို မှတ်မိနေတာပဲလေ" ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ထိန်းသိမ်းသူက သူတို့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးတာ" ဗားရစ်ခ်က ဆိုသည်။ ရယ်သံလိုလို၊ ခါးသီးသော အသံမျိုးထွက်လာသည်။ "သူမက မီးအိမ်ကို မြှောက်ကိုင်ထားတယ်။ သူတို့နာမည်တွေကို ခေါ်တယ်။ လမ်းဆုံးတဲ့အထိ လိုက်ပို့ပေးတယ်။ ပြီးတော့မှ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်" သူ၏အသံမှာ လျော့ကျသွားသည်။ "လွှတ်ပေးလိုက်တယ်တဲ့။ ဘာတွေဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာ မသိနိုင်တဲ့ လမ်းဆုံးကိုပေါ့။ သူမ လိုက်မသွားနိုင်တဲ့ နေရာကိုလေ"
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
"ငါတော့ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး" သူ ဆိုသည်။ "သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ဖို့လေ။ ဒါကြောင့် ငါ နံရံတစ်ခု ဆောက်လိုက်တယ်။ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ပြီး သူတို့ကို သိမ်းထားလိုက်တယ်။ အားလုံးကိုပေါ့။ တစ်ယောက်မကျန်။ ငါ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မယ့် နေရာမှာပေါ့။ သူတို့ ဘယ်တော့မှ မပျောက်ဆုံးသွားမယ့် နေရာမှာလေ"
"ပြီးတော့ မင်းက အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေကိုပါ သိမ်းဆည်းလာတယ်"
ဗားရစ်ခ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေက ထွက်သွားတတ်တယ်" နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြောသည်။ "သူတို့က လမ်းလျှောက်ထွက်သွားတယ်။ သူတို့ မေ့သွားကြတယ်။ အမှောင်ထဲက လမ်းတွေပေါ်မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ကြတော့ဘူး" သူ၏အသံမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ "ငါ သူတို့ကို သိမ်းထားလိုက်ရင် သူတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မဆုံးရှုံးတော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ"
"လီရီယန် (Lirien) နဲ့ အန်ဝမ် (Anwen) တို့လိုပေါ့" ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူ ဘာမှမပြန်ပြောပါ။
"တီရန် (Teren) နဲ့ မာရန် (Maren) တို့လိုပေါ့" ကျွန်တော် ဆိုသည်။ "ကျွန်တော့်အဘိုးနဲ့ သူ့မိသားစုလိုပေါ့"
သူ ဘာမှမပြန်ပြောပါ။
"မင်း သူတို့ကို ခွဲထားလိုက်တာ" ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ "အတူတူ မထားခဲ့ဘူး။ လီရီယန်ကို သူမရဲ့ မိခင်ဆီကနေ ခိုးယူခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်အဘိုးကို ကျွန်းပေါ် ပို့ထားပြီး သူ ထွက်သွားရင် မိသားစု သေလိမ့်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်" ကျွန်တော့်အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ "မင်းက လူတွေကို မဆုံးရှုံးအောင် ကာကွယ်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ဆုံးရှုံးသွားအောင် မင်းကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တာ"
ဗားရစ်ခ် မျက်နှာလွှဲသွားသည်။
နံရံဘက်သို့။
အက်ကြောင်းများကြားမှ ပေါက်လာသော မြက်ပင်များရှိရာဘက်သို့။
"ငါသိတယ်" ဟု သူ ဆိုသည်။
အသံမှာ မကြားရလုနီးပါးပင်။
ကျွန်တော် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။
"ငါသိတယ်" ဗားရစ်ခ် ထပ်ပြောသည်။ "ငါ ဒီမှာ သုံးရက်ရှိပြီ လဲလျောင်းနေတာ။ ဒီမြက်ပင်တွေကို ကြည့်နေတယ်။ ဝင်းထဲမှာ သူတို့ သီချင်းဆိုနေတာကို နားထောင်နေတယ်။ လူငယ်လေးတစ်ယောက် နာမည်တွေကို ခေါ်နေတာကို နားထောင်နေရတယ်။ တစ်ညလုံးပေါ့။ အားလုံးကို မှတ်မိနေတာ" သူ၏အသံမှာ ထူးဆန်းနေသည်။ "သူလည်း သူတို့ကို မှတ်မိနေတယ်။ ငါ့လိုပဲ။ နာမည်တိုင်းကိုပေါ့"
သူ မြက်ပင်ကို တို့ထိလိုက်သည်။
"ပြီးတော့ သူက သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်" ဗားရစ်ခ် ဆိုသည်။ "သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် ထွက်သွားတိုင်းပေါ့။ တောင်ကုန်းပေါ် တက်သွားတိုင်း၊ မုန့်ဖုတ်ဖိုဆီ ဦးတည်သွားတိုင်းလေ" သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ "သူက သူတို့နာမည်ကို ခေါ်ပြီး လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ကို မမေ့သွားဘူး"
သူ ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ဘက် ပြန်လှည့်လာသည်။
သူ့ရဲ့ အမှောင်ရောင်မျက်လုံးများမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။
"နှစ်ခုစလုံး လုပ်လို့ရမယ်လို့ ငါ မသိခဲ့ဘူး" သူ ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ဘာပြောရမှန်း မသိပါ။
ကျွန်တော် တံခါးဘေးရှိ နံရံကိုမှီကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေမိသည်။ မြက်ခင်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အချုပ်အနှောင်နှင့် သေခြင်းတရား၏ နတ်ဘုရားကို ကြည့်နေမိပြီး ကျွန်တော့်တွင် အဖြေမရှိပါ။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်လည်း မသိခဲ့ဘူး" ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။ "လူတွေ လုပ်နေတာကို မမြင်ရမချင်းပေါ့"
ဗားရစ်ခ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ဟောလစ် (Hollis) က ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်တစ်လုံးကို နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တိုင်တိုင် ထွန်းထားခဲ့တယ်" ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ "ပျောက်ဆုံးမသွားတော့တဲ့သူတစ်ယောက်အတွက်ပေါ့။ တခြားအရာတစ်ခုခု ဖြစ်သွားဖို့ ထွက်သွားခဲ့တဲ့သူအတွက်လေ။ သူမက ထိန်းသိမ်းသူကို အဲဒီမှာ ဘယ်တော့မှ မချုပ်နှောင်ထားခဲ့ဘူး။ မီးကိုပဲ ထွန်းထားခဲ့တာ" ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်သည်။ "ထိန်းသိမ်းသူ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ဟောလစ်က အဲဒီမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်။ အမှတ်ရနေဆဲပဲ"
ဗားရစ်ခ် မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။
"မင်း သူတို့ကို မချုပ်နှောင်ထားဘဲနဲ့လည်း မှတ်မိနေလို့ရပါတယ်" ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ "ပြတင်းပေါက်က မီးအိမ်ဆိုတာ အဲဒါပဲလေ"
သူ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထို့နောက် သူက "နောက်ထပ် ရှိသေးတယ်" ဟု ပြောသည်။
ကျွန်တော် ငြိမ်သက်သွားသည်။
“အောက်မှာ” ဗားရစ်ခ်က ပြောသည်။ “ခန်းမအောက်မှာ။ ဝင်းထဲမှာ။ အကျဉ်းခန်းတွေရဲ့ အောက်မှာပေါ့” သူ ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ပါ။ “ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်။ အပြင်ကို ထွက်မသွားနိုင်ခဲ့တဲ့သူတွေ။ ငါ ပိုနက်တဲ့နေရာကို ရွှေ့လိုက်တဲ့သူတွေ။ သူမရဲ့ အထပ်တွေအောက်၊ လူငယ်လေးရဲ့ မီးအိမ်တွေအောက်ကိုလေ”
“ကျွန်တော် သိတယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။ “စီလ် (Cael) က ရေတွက်ထားတယ်”
“စာရေးသူလေးလား” ဗားရစ်ခ်က ဆိုသည်။ အပြုံးတစ်ခုလိုမျိုး နှုတ်ခမ်းမှာ ပေါ်လာသည်။ “သူ လုပ်မှာပေါ့လေ”
“သူတို့ ဘယ်မှာလဲ”
ဗားရစ်ခ်က ခေါင်းလှည့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ငါ ဆုံးရှုံးသွားမှာကို မခံနိုင်တဲ့အရာမှန်သမျှကို သိမ်းထားတဲ့နေရာမှာပေါ့” ဟု သူ ဆိုသည်။
သူ ထပ်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ပါ။
မြက်ခင်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။
ကျွန်တော် တံခါးဘေးတွင် အချိန်အတော်ကြာ ထိုင်နေမိသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် ထရပ်လိုက်ပြီး အကျဉ်းခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် တံခါးကို ပြန်မပိတ်ခဲ့ပါ။
သော (Thor) က စင်္ကြံလမ်းတွင် စောင့်နေသည်။
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ” ဟု သူမ မေးသည်။
ကျွန်တော် အကုန်ပြောပြလိုက်သည်။
အားလုံးကိုပေါ့။ ဂူထဲက ကြောက်စိတ်၊ သူ ပထမဆုံး ခံစားခဲ့ရတဲ့အရာ၊ ဘာမှ မမေ့ပျောက်သွားရအောင်လို့ သိမ်းဆည်းထားပုံ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ လွှတ်မပေးနိုင်လွန်းလို့ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ပြီး နံရံဆောက်ခဲ့ပုံတွေအထိပေါ့။
ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်အကြောင်းကိုလည်း ပြောပြသည်။
သောက စကားမပြောဘဲ နားထောင်နေသည်။
ကျွန်တော် ပြောပြီးတဲ့အခါ သူမ အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်သက်နေသည်။
“သူ လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူမ ပြောသည်။
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်”
“ဒါက ပိုဆိုးတယ်” သောက ဆိုသည်။ “မဟုတ်ဘူးလား။ သူသာ လိမ်နေတာဆိုရင် ကိစ္စက ရိုးရှင်းသွားမှာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
သောက ကျွန်တော့်ဘေးကနေတစ်ဆင့် ပွင့်နေတဲ့ အကျဉ်းခန်းကို လှမ်းကြည့်သည်။
“သူ့ဆီမှာ လူရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက် ရှိနေသေးတယ်” သူမ ဆိုသည်။ “ဒီခန်းမရဲ့ တစ်နေရာရာအောက်မှာ။ အမှောင်ထဲမှာပေါ့” သူမ၏ မေးရိုးများ တင်းမာသွားသည်။ “သူ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ ဘာပဲ လိုချင်ခဲ့ဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့ကို သူ ပိုင်ဆိုင်ထားတုန်းပဲ”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“ပြီးတော့ သူ သူတို့ကို လွှတ်မပေးသေးဘူး”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ထောက်ခံလိုက်သည်။ “အခုထိတော့ မဟုတ်သေးဘူး”
စီလ်က ထိုနေ့လည်ပိုင်းတွင် တောင်ကုန်းထိပ်မှ ဆင်းလာသည်။
သူက နှစ်ရက်အကြာက အက်ဗလင် (Evelyn) နှင့်အတူ အယ်လူးန်း (Aelune) ရဲ့ ကျောပေါ်မှာ စီးပြီး မြောက်ဘက်ကို ရောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ကစ၍ မာတာ (Marta) ၏ မုန့်ဖုတ်ဖိုနားမှာ ဆီဖာ (Sefa) ကို ဘေးမှာထားပြီး အစိမ်းရောင်စာရင်းအုပ်ကို ဒူးပေါ်တင်ကာ ထိုင်နေခဲ့သူဖြစ်သည်။
သူက စာရင်းအုပ်ကို ချိုင်းကြားညှပ်လျက် ဝင်းထဲသို့ ဆင်းလာသည်။
ဒယ်လန် (Dellan) ၏ လေးဆယ့်တစ်လုံးမြောက် မီးအိမ်ဘေးတွင် သူ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်” ဟု သူ ဆိုသည်။ “ကျွန်တော့်ဆီမှာ သူတို့နာမည်တွေ ရှိတယ်။ အကုန်လုံးပဲ။ လက်ခံရရှိတဲ့ မှတ်တမ်းတွေနဲ့ စာရင်းအုပ်တွေထဲကနေ ရထားတာ” သူ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ “ခန်းမထဲကို ဝင်သွားပြီး ထွက်သွားတယ်လို့ မှတ်တမ်းမရှိတဲ့သူတွေလေ”
ဒယ်လန်က စာမျက်နှာကို ကြည့်သည်။
စီလ်၏ သေသပ်သော လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသည့် နာမည်စာရင်းတွေကိုပေါ့။
“ကျွန်တော် သူတို့နာမည်တွေကို ရွတ်နေတာ” ဒယ်လန်က ပြောသည်။ သူ့အသံမှာ တိုးတိုးလေးသာ ဖြစ်သည်။ “ညတိုင်းပဲ။ အကုန်လုံးကိုလေ။ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ရွတ်နေတာ”
“ကျွန်တော် သိတယ်” စီလ်က ဆိုသည်။ “ကျွန်တော် ကြားတယ်လေ။ တောင်ကုန်းထိပ်ကနေ ကြားရတာ” သူက စုတ်ပြဲနေတဲ့ မီးခိုးရောင်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်လေးကို ကြည့်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့က အရမ်းနက်တဲ့နေရာမှာ ရောက်နေတာ။ ထိန်းသိမ်းသူရဲ့ အထပ်တွေအောက်၊ မီးအိမ်တွေအောက်မှာလေ။ သူတို့ မင်းအသံကို မကြားနိုင်ဘူး”
“ဒါဆိုရင် ဘယ်လို—”
စီလ်က ဘာမှမပြန်ဖြေပါ။
သူ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“သူ ဆုံးရှုံးသွားမှာကို မခံနိုင်တဲ့အရာတွေကို သူ ဘယ်မှာ သိမ်းထားတာလဲ” ဟု သောက မေးသည်။
ကျွန်တော်တို့အားလုံး လေးဆယ့်တစ်လုံးမြောက် မီးအိမ်ဘေးမှာ ထိုင်နေကြသည်။ ဒယ်လန်၊ စီလ်၊ မာတာ၊ အိုဒရစ် (Odric) တို့အပြင် သောကလည်း မြိုးလ်နီယာ (Mjölnir) ကို ဒူးပေါ်တင်လျက် ထိုင်နေသည်။ အက်ဗလင်က အတင်းအကျပ် ခေါ်လာမှသာ တံခါးဝကို စောင့်ကြည့်တာ ရပ်လိုက်တဲ့ အက်ဒရီယာနာ (Adriana) ကလည်း မီးအိမ်ကို နောက်ကျောမှီပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသည်။
ကလန် (Callan) က သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် ကျောက်မီးအိမ်ကို ပွေ့ဖက်လျက် သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
သူ မီးမထွန်းထားပါ။ သူတစ်ပါးကိုလည်း ထွန်းခွင့်မပေးပါ။
“ကျွန်တော် ဂရေးကိပ်ကို ပြန်ရောက်မှ” ဟု မာတာက ဖယောင်းတိုင် ကမ်းပေးတဲ့အခါ သူ ပြောခဲ့သည်။ “အဲဒီကျမှ ထွန်းတော့မယ်။ အဲဒီနေရာကမှ ပီလ် (Pell) နဲ့ ထိုက်တန်တာလေ”
သော၏ မေးခွန်းကို ဘယ်သူမှ မဖြေပါ။
ထိုအခါ တိုဘင် (Tobin) က စကားစသည်။
သူက အခြားသူများနှင့် အနည်းငယ်ခွာပြီး ထိုင်နေကာ စီလ်ပေးထားတဲ့ စာရင်းအုပ်ကို ဒူးပေါ်တင်၍ ဖွင့်ထားသည်။ သူ့လက်ဖဝါးကြမ်းကြမ်းတွေက စာမျက်နှာပေါ်မှာ ရှိနေသည်။ စီလ် သူ့ကို ပေးကတည်းက သူ နာမည်တွေကို မကြည့်ဘဲ မနေခဲ့ပါ။
“ချိုင့်ဝှမ်း” ဟု သူ ပြောသည်။
အားလုံး သူ့ဘက် လှည့်ကြည့်ကြသည်။
တိုဘင်က စာရင်းအုပ်ထဲကနေ အကြည့်မခွာပါ။
“ခန်းမကို ထိန်းသိမ်းသူရဲ့ အိမ်ပေါ်မှာ ဆောက်ထားတာ” သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ထိန်းသိမ်းသူရဲ့ အိမ်ကို ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ ဆောက်ထားခဲ့တာလေ။ ရေကန်ကြီး မဖြစ်ခင်ကတည်းက၊ ဘာမှ မရှိခင်ကတည်းကပေါ့” သူက စာမျက်နှာပေါ်က စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို လက်နဲ့ တို့ထိလိုက်သည်။ “အန်ဆယ် (Ansel) က ခန်းမကို ဆောက်တဲ့အခါ အောက်ကိုပါ ဆောက်ခဲ့တာ။ အပေါ်ကိုပဲ မဟုတ်ဘူး။ မြေအောက်ခန်းတွေ၊ ခန်းမဆောင်တွေ၊ အခန်းအောက်မှာ အခန်းတွေ ထပ်ဆောက်ခဲ့တာ”
“မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ” စီလ်က မေးသည်။
တိုဘင်က သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် အဲဒီထဲမှာ တစ်ခန်း ရောက်ဖူးလို့” သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ခြောက်ရက်တောင် ကြာခဲ့တယ်။ ပြတင်းပေါက်မရှိတဲ့ အခန်းလေ” သူ့လက်ချောင်းကြမ်းကြမ်းတွေက စာရင်းအုပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်အောက်မှာ ရေစီးသံကို ကြားနေရတယ်။ အရမ်းနက်တဲ့နေရာကနေ စီးနေတာ”
ဟာလီမာ (Halemar) မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
သူက ဝင်းအစွန်းမှာ ဗော့စ် (Vaust) နှင့်အတူ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ဟက်စ်ကက် (Hesketh) ရဲ့ ခိုလှုံရာနေရာကနေ ဟောလစ် (Hollis) နဲ့ အဘွားအိုရဲ့ မီးအိမ်ကို ယူပြီး ဒီမနက်မှ တက်လာခဲ့တာဖြစ်သည်။
“ရေ” ဟု သူ ဆိုသည်။
တိုဘင်က သူ့ကို ကြည့်သည်။
“စမ်းချောင်း” ဟု ဟာလီမာက ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုသည်။ “ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ စီးဆင်းနေခဲ့တဲ့ စမ်းချောင်းပေါ့။ ရေကန်ကြီး မဖြစ်ခင်၊ ခန်းမ မဆောက်ခင်ကတည်းကလေ” သူက သူ့လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ထိန်းသိမ်းသူရဲ့ အိမ်ကို ခေါက်သိမ်းလိုက်တဲ့အခါ စမ်းချောင်းဘေးမှာ ရှိနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်။ စမ်းချောင်းကိုပါ ခေါက်သိမ်းလိုက်မိတယ်။ အိမ်နဲ့ အနီးဆုံးအပိုင်းလေးကိုပေါ့”
“ဟောလစ် ထွက်လာတဲ့အခါမှာကော” ဗော့စ်က မေးသည်။
“အိမ်က ပြန်ပွင့်သွားတယ်” ဟာလီမာက ဆိုသည်။ “တစ်ပိုင်းပေါ့။ ခေါက်ရိုးလေး ပြေသွားရုံလောက်ပဲ။ သူမ ထွက်လာနိုင်ဖို့အတွက်လေ” သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ စမ်းချောင်းကိုတော့... ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မဖွင့်လိုက်ရဘူး။ ဒါက အရေးကြီးမယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး”
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။
“ခေါက်သိမ်းထားတဲ့ စမ်းချောင်းတစ်ခု” ဟာလီမာက ပြောသည်။ “ခန်းမအောက်၊ ဝင်းအောက်၊ အရာအားလုံးရဲ့ အောက်မှာပေါ့” သူ့အသံမှာ မကြားရလုနီးပါးပင်။ “ဘယ်နေရာမှန်း သေချာမသိတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ စီးဆင်းနေတာ”
“လမ်းမရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုပေါ့” ဗော့စ်က ဆိုသည်။
ဟာလီမာက သူ့ကို ကြည့်သည်။
“လမ်းမရှိတဲ့ နေရာတစ်ခု” ဟု သူ ထောက်ခံလိုက်သည်။
ဟောလစ်က သူမရဲ့ မီးအိမ်ကို ပွေ့ဖက်လျက် လေးဆယ့်တစ်လုံးမြောက် မီးအိမ်ဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။
သူမက မီးအိမ်ကို အချိန်အတော်ကြာ ငုံ့ကြည့်နေမိသည်။
“စမ်းချောင်း” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူမ ပြောသည်။ “ကျွန်မအိမ်နားကလေ။ ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ” သူမအသံမှာ အလွန်တိုးဝင်နေသည်။ “သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာခဲ့တာ အဲဒီနေရာကပဲ။ အမှောင်ထဲမှာ စမ်းချောင်းလမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လာရင်း လမ်းပျောက်သွားခဲ့တာ” သူမ မော့ကြည့်သည်။ “အဲဒါ လမ်းပဲ။ လမ်းတွေ မပေါ်ခင်ကတည်းက ရှိခဲ့တဲ့ စမ်းချောင်းပေါ့”
“အသက်အကြီးဆုံး လမ်းမကြီးပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။
“အသက်အကြီးဆုံး လမ်းမကြီး” ဟု ဟောလစ်က ထောက်ခံသည်။ “အနောက်ဘက်လမ်းထက် ပိုဟောင်းတယ်။ ဘာထက်မဆို ပိုဟောင်းတယ်” သူမက လက်ထဲက မီးအိမ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။ “သူမ လမ်းပျောက်တုန်းက လျှောက်ခဲ့တဲ့လမ်းလေ။ လမ်းဆိုတာ ဘာမှန်း သူမ မသိခင်ကတည်းကပေါ့”
“ဒါဆို ဗားရစ်ခ်က ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်ကို အဲဒီနေရာမှာ ထားလိုက်တာပေါ့” သောက ဆိုသည်။
ဟောလစ်က သူမကို ကြည့်သည်။
“သူ ဆုံးရှုံးသွားမှာကို မခံနိုင်တဲ့အရာမှန်သမျှကို သိမ်းထားတဲ့နေရာလေ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “သူမ ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်ခဲ့တဲ့ တစ်နေရာတည်းသော လမ်းပေါ့” သူမမျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ “သူမ ထိန်းသိမ်းသူ မဖြစ်ခင်က သူမ လျှောက်ခဲ့တဲ့လမ်း”
ကျွန်တော် ထိုညနေက ရေခွက်ဆီ သွားခဲ့သည်။
ဟက်စ်ကက်ရဲ့ ရေခွက်တော့ မဟုတ်ပါ။ ဝင်းထဲမှာလည်း ရေခွက်တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အိုဒရစ်က ဒုတိယမြောက်နေ့မှာ ထွင်းထုထားတာဖြစ်သည်။ အက်ဒရီယာနာက တံခါးဝကို စောင့်နေပြီး ဗားရစ်ခ် မြက်ခင်းမှာ လဲလျောင်းနေတုန်းကပေါ့။ အပြင်ဘက် ကျေးရွာအစွန်းက ရေတွင်းကနေ ရေဖြည့်ထားတဲ့ ကျောက်ရေကန်လေးတစ်ခု။ လေးဆယ့်တစ်လုံးမြောက် မီးအိမ်ဘေးမှာ ချထားတာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ကျောက်တုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်ပါ၊ ယူရီယာပါ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။
နွေးထွေးမှုတစ်ခု ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။
“ငါ ကြားတယ်” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။
သူမအသံမှာ ထူးဆန်းနေသည်။ မောပန်းနေတာ မဟုတ်သလို၊ အားနည်းနေတာလည်း မဟုတ်ပါ။ သူမဆီမှာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ အသံမျိုးဖြစ်သည်။
ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ အသံ။
“စမ်းချောင်းအကြောင်း” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။
“စမ်းချောင်း” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ထောက်ခံသည်။ “ငါ့အိမ်အောက်မှာ။ အရာအားလုံးရဲ့ အောက်မှာပေါ့” ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “ငါ ဘာမှမဖြစ်ခင်က လျှောက်ခဲ့တဲ့လမ်း။ လမ်းပျောက်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တဲ့အချိန်ကလေ”
“ခင်ဗျား အဲဒီနေရာကို ရောက်နိုင်မလား”
ထိန်းသိမ်းသူက ချက်ချင်း မဖြေပါ။
“မရဘူး” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူမ ဆိုသည်။ “ငါ ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်ဘူး။ အခုလို ဖြစ်လာပြီးကတည်းကလေ။ အဲဒါ ငါ မလျှောက်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော လမ်းပဲ” သူမအသံမှာ လျော့ကျသွားသည်။ “အဲဒီလမ်းကပဲ ငါ့ကို ဖန်တီးပေးခဲ့တာ။ ကိုယ့်ကို ဖန်တီးပေးတဲ့လမ်းကို ကိုယ်ပြန်မလျှောက်နိုင်ဘူး။ လမ်းဆုံးကို ရောက်သွားပြီးတဲ့အခါမှာတော့ ပိုလို့တောင် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့”
“ဗားရစ်ခ်က ဒါကို သိနေတယ်”
“သူသိတယ်” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆိုသည်။ “သူ အမြဲတမ်း သိနေခဲ့တာပါ။ သူ အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့တယ်၊ ယူရီယာ။ အမှောင်ထဲမှာလေ။ ကျွန်မ စမ်းချောင်းလမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်သွားရင်း လမ်းပျောက်နေတဲ့အခါ၊ မေ့ပျောက်ခံရမှာကို ကြောက်ရွံ့နေတဲ့အခါမျိုးမှာပေါ့” သူမအသံမှာ တုန်ယင်သွားသည်။ “သူက အဲဒီကြောက်စိတ်ပဲ။ သူ ပထမဆုံး ဖြစ်ခဲ့တဲ့အရာပေါ့။ သူ ကျွန်မဘေးမှာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လျှောက်လာခဲ့တယ်။ တိုးတိုးလေး ပြောရင်းနဲ့ပေါ့”
ကျွန်တော့်ကိုယ်ထဲ အေးစက်သွားသည်။
“ပြီးတော့မှ ကျွန်မ ဟောလစ်ရဲ့ မီးအိမ်ကို မြင်လိုက်ရတာ” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်မ တံခါးခေါက်လိုက်တယ်။ သူမ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီအခါကျမှ ကျွန်မ ကြောက်စိတ်တွေ ပျောက်သွားတာ” ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “ပြီးတော့ သူ ကျွန်မကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတော့တာပဲ”
ကျွန်တော် အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ငြိမ်နေမိသည်။
လေးဆယ့်တစ်လုံးမြောက် မီးအိမ်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။ ဒဲလန်က မီးအိမ်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လျက် သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက လှုပ်ရှားနေသည်။ နာမည်တွေ။ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါပေါ့။
“သူ သူတို့ကို မဆုံးရှုံးနိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်” ဟု ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတွင် ဆိုလိုက်သည်။ “သေသွားတဲ့သူတွေ၊ အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေ၊ ဘယ်သူ့ကိုမဆိုပေါ့”
“ငါ သိပါတယ်”
“သူက ခင်ဗျား သူတို့ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်လို့ ပြောတယ်။ ခင်ဗျား သူတို့ကို လမ်းဆုံးအထိ ပို့ပေးပြီး လွှတ်ပေးလိုက်တယ်တဲ့လေ”
“ငါ သိပါတယ်”
“အဲဒါ အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။ “ပထမဆုံးအကြိမ်တုန်းကလေ။ သူ ခင်ဗျားဘေးမှာ စမ်းချောင်းအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျား ဟောလစ်ရဲ့ မီးအိမ်ကို တွေ့သွားတယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျား သူ့ဆီကနေ လမ်းခွဲထွက်သွားတာပေါ့”
ထိန်းသိမ်းသူက အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမ နောက်ဆုံးတွင် ဖြေသည်။ “ကျွန်မ သူ့ဆီကနေ လမ်းခွဲထွက်သွားခဲ့တာ။ မီးအိမ်ရှိတဲ့ဘက်ကိုပေါ့” သူမအသံမှာ တိုးညင်းလွန်း၍ တီးတိုးပြောသံမျှသာ ရှိတော့သည်။ “သူက အဲဒီအချိန်ကတည်းက လူတိုင်းကို အဲဒီလိုမျိုး မလုပ်နိုင်အောင် တားဆီးဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ”
ထိုညတွင် ခန်းမကြီး တုန်ခါသွားသည်။
ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ လေးဆယ့်တစ်လုံးမြောက် မီးအိမ်ကိုမှီပြီး ဒဲလန်ဘေးမှာ ထိုင်နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်သွားမယ်လို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါ။ ဘယ်သူမှလည်း မအိပ်ခဲ့ကြပါ။ ဒါပေမဲ့ တတိယမြောက်ည ဖြစ်နေပြီလေ။ မာတာက မုန့်ဖုတ်ထားတယ်၊ အက်ဒရီယာနာက နောက်ဆုံးတော့ အက်ဗလင်ရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ ခေါင်းတင်ပြီး အိပ်ပျော်သွားတယ်၊ မီးအိမ်တွေကလည်း နွေးထွေးနေခဲ့တယ်။
ကြမ်းပြင် လှုပ်ရှားလာတဲ့အတွက် ကျွန်တော် နိုးလာသည်။
တုန်ခါနေတာ မဟုတ်ပါ။ တုန်ယင်နေတာလည်း မဟုတ်ပါ။
မြေကြီးထဲ နစ်ဝင်နေတာ ဖြစ်သည်။
ဝင်းထဲက အဖြူရောင် ကျောက်ပြားတွေက စောင်းနေသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ အလယ်ဗဟိုဘက်ကို။ လေးဆယ့်တစ်လုံးမြောက် မီးအိမ်ရှိတဲ့ဘက်ကို။ သူတို့အောက်မှာ တစ်စုံတစ်ခုက ပျက်စီးသွားပြီး ဝင်းတစ်ခုလုံးက ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုထဲကို နစ်ဝင်သွားသလိုမျိုးပေါ့။
ဒဲလန်က ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲမှာ ရွှံ့မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားလျက်။
သောက အရှေ့ဘက် အဆောင်ဘက်ကို ပြေးသွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။
“ဆဲလ်ခန်း” သူမ အော်ပြောသည်။ “ဆဲလ်ခန်းက—”
ကျွန်တော် သူမနောက်ကို ပြေးလိုက်သည်။
စင်္ကြံလမ်းကလည်း စောင်းနေသည်။
အောက်ဘက်ကို။ လမ်းဆုံးဘက်ကို။ ထိန်းသိမ်းသူတွေကို ထားခဲ့တဲ့ အခန်းလေးခန်း ရှိတဲ့ဘက်ကိုပေါ့။ ကြမ်းပြင်က အရမ်းစောင်းသွားတဲ့အတွက် ကျွန်တော် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ဖို့ နံရံကို လက်နဲ့ ထောက်ထားလိုက်ရသည်။
သောက စတုတ္ထမြောက် ဆဲလ်ခန်းဆီ အရင်ဆုံး ရောက်သွားသည်။
သူမ တံခါးဝမှာ ရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမနောက်ကို ရောက်သွားသည်။
ဆဲလ်ခန်းက ဗလာကျင်းနေသည်။
မြက်ခင်းကတော့ အဲဒီအတိုင်း ရှိနေဆဲပါ။ ကျောက်ကြမ်းပြင်က အက်ကြောင်းတွေကြားကနေ ထွက်လာတဲ့ အစိမ်းရောင် မြက်ခင်းတွေက လူပုံသဏ္ဌာန် အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခု သုံးရက်တိုင်တိုင် လဲလျောင်းခဲ့တဲ့ နေရာမှာ ဘဲဥပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ အမည်းရောင်အရိပ်ကတော့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။
တံခါးက ကျွန်တော် ထားခဲ့တဲ့အတိုင်း ပွင့်နေသည်။
ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်အလယ်၊ ဗားရစ်ခ် လဲလျောင်းခဲ့တဲ့နေရာမှာ ကျောက်တုံးတွေ ကွဲအက်နေသည်။
အက်ကြောင်းတစ်ခု။ ကျဉ်းမြောင်းပြီး အနက်ရောင်။ နံရံတစ်ဖက်ကနေ နောက်တစ်ဖက်အထိ။
ပြီးတော့ အဲဒီအက်ကြောင်းထဲကနေ အလွန်တိုးညင်းစွာ၊ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ—
ရေစီးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“သူ အထဲကို ဝင်သွားတာပဲ” ဟု သောက ပြောသည်။
သူမအသံမှာ အလွန်တိုးဝင်နေသည်။
“သူ အောက်ကို ဆင်းသွားတာပဲ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။
“တံခါးက ပွင့်နေတာလေ။ သုံးရက်တောင် ရှိပြီ။ သူ အပြင်ကို ထွက်သွားနိုင်ခဲ့မှာ။ စင်္ကြံလမ်းထဲ၊ ဝင်းထဲ၊ တောင်ကုန်းပေါ်အထိပေါ့” သောရဲ့ လက်က မြိုလ်နီယာ (Mjölnir) ပေါ်မှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ “သူက အဲဒီအစား အောက်ကိုပဲ ဆင်းသွားတာ”
“သူ ဆုံးရှုံးရမှာကို မခံနိုင်တဲ့အရာတွေ သိမ်းထားတဲ့နေရာကိုပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
ကြမ်းပြင်က ရုတ်တရက် လှုပ်ခါသွားသည်။
အက်ကြောင်းက ပိုကျယ်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့အောက်၊ အလွန်ဝေးကွာတဲ့ အောက်ခြေကနေ ကျောက်တုံးတွေ ပွတ်တိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ခု အရမ်းကြီးမားတာ ရွေ့လျားသွားသံပေါ့။
ခေါက်ရိုးတစ်ခု ပိုပြီး တင်းကျပ်သွားတဲ့ အသံမျိုး။
ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဟာလီမာက ဝင်းထဲမှာ ရှိနေသည်။
သူက လေးဆယ့်တစ်လုံးမြောက် မီးအိမ်ဘေးမှာ ဒူးထောက်လျက် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို စောင်းနေတဲ့ ကျောက်ပြားတွေပေါ် ဖိထားပြီး သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေသည်။
“သူ ခေါက်လိုက်တာပဲ” ဟု သူ မောဟိုက်စွာ ပြောသည်။ “စမ်းချောင်းကိုလေ။ ချိုင့်ဝှမ်းကို။ ခန်းမအောက်က အရာအားလုံးကိုပေါ့” သူ့လက်တွေက တုန်ရီနေသည်။ “ပိုတင်းကျပ်သွားပြီ။ ကျွန်တော် ခေါက်ခဲ့တာထက် ပိုတင်းကျပ်သွားပြီ။ သူက ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း သူတို့နဲ့အတူ ခေါက်သိမ်းသွားတာ။ စမ်းချောင်းထဲကိုလေ။ သူမ လျှောက်လို့မရတဲ့ လမ်းထဲကိုပေါ့”
“ခင်ဗျား ဒါကို ရပ်တန့်ပေးနိုင်မလား”
“မရဘူး” ဟု ဟာလီမာက ဆိုသည်။ “ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခေါက်သိမ်းမှု မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ ခေါက်သိမ်းမှု။ သူက ကျွန်တော် ချန်ခဲ့တဲ့အရာကို သုံးနေတာ။ ကျွန်တော် ခေါက်သိမ်းပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖြန့်ခဲ့တဲ့ စမ်းချောင်းရဲ့ အပိုင်းကိုလေ” သူ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။ “သူ အိမ်တစ်လုံး ဆောက်နေတာ။ အောက်ခြေမှာ။ လမ်းမရှိတဲ့၊ တံခါးမရှိတဲ့၊ ဘယ်သူမှလည်း မခေါက်နိုင်တဲ့ နေရာမှာပေါ့”
“ဒါဆို ခန်းမကကော”
ဟာလီမာက ဝင်းအထက်မှာ တည်ရှိနေတဲ့ အဆောက်အအုံကြီးကို မော့ကြည့်သည်။
အရှေ့ဘက် အဆောင်။ အဆောက်အအုံရှည်။ တံခါးတွေရှိတဲ့ အတွင်းခန်းမ။
အားလုံးက အောက်မှာ ခေါက်သိမ်းခံနေရတဲ့ အရာတွေရဲ့ အပေါ်မှာ ရှိနေတာပဲ။
“ပြိုကျတော့မှာ” ဟု ဟာလီမာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အားလုံးပဲ။ ခေါက်သိမ်းခြင်းထဲကို။ သူမရဲ့ အိမ်ပေါ်မှာ သူ ဆောက်ထားသမျှ အရာအားလုံးပေါ့”
သောက မတွန့်ဆုတ်ပါ။
“ထွက်ကြ” ဟု သူမ အော်ပြောသည်။ “အားလုံး။ တောင်ကုန်းပေါ်ကို တက်ကြ။ အခုချက်ချင်း”
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။
မုန့်ဖုတ်သမားတွေ ပြေးကြသည်။ ကျောက်ဆောက်သမားတွေ ပြေးကြသည်။ မာတာက တုန်ခါမှု စဖြစ်ကတည်းက မီးဖိုထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ တမ်ရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး ပြေးသည်။ အိုဒရစ်က ကျောက်ဆောက်သမားနှစ်ယောက်ကို လက်တစ်ဖက်စီမှာ ညှပ်ပြီး ပြေးသည်။
ကလန်က သူ့ရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ မီးအိမ်ကို ရင်ဘတ်မှာ ပွေ့ဖက်ပြီး ပြေးသည်။ အော်ဒေါ့စ်က သူ့နောက်ကနေ လိုက်ပြေးရင်း အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ညည်းနေသည်။ တိုဘင်က စာရင်းအုပ်ကို ပွေ့ပြီး ပြေးသည်။ အိုရန်က သူ့တံမြက်စည်းကို ကိုင်ပြီး ပြေးသည်။
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်ကို သူ့ပခုံးပေါ်တင်ပြီး အတွင်းတံခါးဘက်ကို တစ်ဝက်လောက် ထမ်းခေါ်သွားသည်။
ဟောလစ်ကတော့ မပြေးပါ။
သူမ လမ်းလျှောက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ သူမရဲ့ မီးအိမ်ကို ရှေ့မှာ ကိုင်ထားလျက် တံခါးပေါက်ဆီကို သွားသည်။
ဟာလီမာက သူမဘေးမှာ လမ်းလျှောက်လိုက်သည်။
ဒဲလန်ကတော့ မလှုပ်ပါ။
သူက လေးဆယ့်တစ်လုံးမြောက် မီးအိမ်နားမှာ ရွှံ့မီးအိမ်ကို လက်ထဲကိုင်လျက် သူ့ခြေထောက်အောက်မှာ စောင်းနေတဲ့ ကျောက်ပြားတွေကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
“ဒဲလန်” ဟု သောက ခေါ်သည်။
သူ မော့မကြည့်ပါ။
“ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်” ဟု သူ ဆိုသည်။ “ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ရွတ်နေတာ။ ညတိုင်းလေ။ အားလုံးကိုပေါ့” သူ့အသံမှာ အလွန်တိုးဝင်နေသည်။ “သူတို့ အောက်မှာ ရှိနေတာ။ အမှောင်ထဲမှာ။ သူ့နဲ့အတူလေ။ လမ်းမရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာပေါ့”
“ငါ သိပါတယ်” ဟု သောက ပြောသည်။ “လိုက်ခဲ့တော့”
“ကျွန်တော်သာ ထွက်သွားရင် သူတို့နာမည်တွေကို ဘယ်သူက ရွတ်ပေးမှာလဲ” ဟု ဒဲလန်က ပြောသည်။
သော ရပ်လိုက်သည်။
သူမ သူ့ကို ကြည့်သည်။
စုတ်ပြတ်နေတဲ့ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားပြီး လက်ထဲမှာ ရွှံ့မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားတဲ့၊ ခေါက်သိမ်းခြင်းထဲကို နစ်ဝင်နေတဲ့ ဝင်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရပ်နေတဲ့ လူငယ်လေးကိုပေါ့။
“မင်းသာ ဒီမှာ နေခဲ့ရင် မင်းလည်း သူတို့နဲ့အတူ နစ်ဝင်သွားလိမ့်မယ်” ဟု သောက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဒဲလန် သူမကို မော့ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်” ဟု သူ ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲလို့ မစဉ်းစားတော့ပါ။
ကျွန်တော် စောင်းနေတဲ့ ဝင်းကို ဖြတ်ပြီး လေးဆယ့်တစ်လုံးမြောက် မီးအိမ်ဆီ လျှောက်သွားကာ ဒဲလန်ဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။
သောက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ယူရီယာ—”
“သွားတော့” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။ “လူတိုင်းကို တောင်ကုန်းပေါ် ခေါ်သွားလိုက်”
“မင်းမပါဘဲ ငါတို့ မသွားဘူး”
“ကျွန်တော် လိုက်လာမှာပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို ကတိပေးထားတယ်။ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ပြန်လာတတ်ပါတယ်”
သော မလှုပ်ပါ။
“လမ်း” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “အနောက်ဘက်လမ်း။ ယော်မန်ဂန်ဒါက တောင်ကုန်းအောက်ခြေမှာ ရှိတယ်။ ဖန်နရီယာနဲ့ လိုကီနဲ့အတူလေ။ လမ်းကို ပွင့်နေအောင် ထိန်းထားပေးတာ” ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်သည်။ “လူတိုင်းကို အဲဒီကို ခေါ်သွားလိုက်။ သူတို့ကို အဆင်သင့် ဖြစ်နေဖို့ ပြောလိုက်”
“ဘာအတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်ရမှာလဲ”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်လက်အောက်က ကျောက်တုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဝင်းထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ အက်ကြောင်းကို။ အလွန်နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာကနေ စီးဆင်းနေတဲ့ ရေစီးသံကိုပေါ့။
“အခုထိ မရှိသေးတဲ့ လမ်းတစ်ခုပေါ်ကို တက်လာမယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက်အတွက်ပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။
သောက ကျွန်တော့်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ သူမ လှည့်ပြီး ပြေးသွားသည်။
ဝင်းထဲမှာ ဒဲလန်နဲ့ ကျွန်တော်ပဲ ကျန်ခဲ့သည်။
လေးဆယ့်တစ်လုံးမြောက် မီးအိမ်တွေကတော့ လောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး မြေကြီးတွေ နစ်ဝင်သွားတဲ့အလျောက် အလယ်ဗဟိုဘက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စောင်းနေသည်။
ဒဲလန်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဒူးထောက်နေသည်။
သူ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို သူ မမေးပါ။
သူက ရွှံ့မီးအိမ်ကို ကျွန်တော်တို့ကြားက ကျောက်ပြားပေါ် ချထားလိုက်သည်။
သူ နာမည်တွေကို ရွတ်ဆိုစပြုသည်။
ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မဟုတ်ပါ။ အမြန်ကြီးလည်း မဟုတ်ပါ။ သူ ခြောက်ရက်တိုင်တိုင် ညတိုင်း ရွတ်ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင်းပေါ့။ တစ်ခါတစ်ခါ တစ်နာမည်စီ။ တစ်ခုချင်းစီကို သေချာဂရုစိုက်ပြီးတော့လေ။
ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်။
ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကျောက်တုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဒီလောက်အထိ အရောက်လှမ်းဖို့ ဘယ်တော့မှ မကြိုးစားဖူးပါ။
အောက်ဘက်ကိုလည်း မဟုတ်ပါ။ ခေါက်သိမ်းခြင်းကို ဖြတ်ပြီးလည်း မဟုတ်ပါ။ လမ်းမရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုကိုလည်း မဟုတ်ပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လှမ်းယူလိုက်သည်။
ကျောက်ပြားတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဝင်းထဲကို။ ခန်းမရဲ့ အုတ်မြစ်တွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီးတော့။ အန်ဆယ်လ် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ မြေအောက်ခန်းတွေ၊ ခန်းမဆောင်တွေနဲ့ အခန်းတွေအောက်က အခန်းတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီးတော့။
အောက်ဘက်ကို။
စီးဆင်းနေတဲ့ ရေစီးသံဆီကို။
အဲဒီနေရာက အေးစက်နေတယ်။ ကျွန်းပေါ်ကထက် ပိုအေးတယ်။ ကမ်းပါးလမ်းထက် ပိုအေးတယ်။ ဘာထက်မဆို ပိုအေးစက်နေတယ်။
အဲဒီနေရာက မှောင်မိုက်နေတယ်။
အဲဒီနေရာက ခေါက်သိမ်းခံနေရတယ်။
ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။ ဟာလီမာ အကွာအဝေးတွေကို ခံစားရသလိုမျိုးပေါ့။ စာတစ်စောင်ကို သူ့ရဲ့ ခေါက်ရိုးတွေထဲ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ အကြိမ်ကြိမ် ခေါက်လိုက်တဲ့အခါမျိုးလိုပဲ၊ နေရာတစ်ခုက အတင်းအကျပ် ပိုပြီး တင်းကျပ်လာနေတယ်။
ပြီးတော့ အဲဒီအလယ်ဗဟိုမှာ၊ အလွန်သေးငယ်ပြီး အလွန်ဝေးကွာတဲ့ နေရာမှာ—
လူတွေ။
ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်။
ဘယ်ကိုမှ မသွားတဲ့ စမ်းချောင်းဘေးက အမှောင်ထဲမှာ သူတို့ စုရုံးနေကြတယ်။
ပြီးတော့ သူတို့အပေါ်မှာ လွှမ်းမိုးရပ်တည်နေတာက၊ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေတာက၊ လောကရဲ့ အရှေးအကျဆုံး ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု။
“ဗာရစ်” ဟု ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်သည်။
သူ လှည့်မကြည့်ပါ။
ဒါပေမဲ့ သူ ကျွန်တော့်အသံကို ကြားလိုက်မှန်း ကျွန်တော် သိလိုက်သည်။
“မင်း အောက်ကို ဆင်းသွားတာပဲ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။
“ငါ အိမ်ကို ပြန်သွားတာ” ဟု ဗာရစ်က ပြန်ပြောသည်။
သူ့အသံက ကျောက်တုံးတွေကို ဖြတ်ပြီး တက်လာသည်။ ခေါက်သိမ်းခြင်းကို ဖြတ်ပြီးတော့ပေါ့။ အလွန်တိုးဖျော့နေသည်။ အလွန်ဝေးကွာနေသည်။ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။
“ဒီနေရာက ငါ စတင်ခဲ့တဲ့ နေရာပဲ” ဟု သူ ဆိုသည်။ “ဒီစမ်းချောင်းဘေးမှာ။ အမှောင်ထဲမှာ။ မေ့လျော့ခံရမှာကို ကြောက်နေတဲ့ လမ်းပျောက်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဘေးမှာ လမ်းလျှောက်ရင်းပေါ့” ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “သူမက မီးအိမ်တစ်လုံးကို မတွေ့ခင်၊ ငါ့ဆီကနေ ထွက်မသွားခင် အချိန်ပေါ့”
“မင်း ဒါကို ခေါက်သိမ်းနေတာပဲ”
“ငါ ဒါကို ထိန်းသိမ်းနေတာ” ဟု ဗာရစ်က ဆိုသည်။ “ငါ့ဆီမှာ ကျန်ရစ်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာပေါ့။ အဲဒီ ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်။ စမ်းချောင်း။ ငါ မွေးဖွားခဲ့တဲ့ နေရာ” သူ့အသံ တိုးကျသွားသည်။ “ဘယ်သူမှ မရောက်နိုင်တဲ့ နေရာမျိုး။ သူမလည်း မရောက်နိုင်ဘူး။ မင်းလည်း မရောက်နိုင်ဘူး။ နာမည်တွေကို ရွတ်ဆိုနေတဲ့ လူငယ်လေးလည်း မရောက်နိုင်ဘူး”
“ပြီးရင်ကော ဘာဖြစ်မလဲ”
ဗာရစ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“မင်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “အောက်မှာ။ အမှောင်ထဲမှာ။ မနေချင်ကြတဲ့ လူရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်ကို ထိန်းသိမ်းထားရင်းနဲ့ပေါ့။ ထာဝရအတွက်လေ”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဗာရစ်က ဆိုသည်။
“အဲဒါ မင်း ကြောက်ခဲ့တာလေ။ ဂူထဲမှာတုန်းက။ ပထမဆုံးအကြိမ်တုန်းကပေါ့” ကျွန်တော့်အသံတွေ တုန်ရီနေသည်။ “အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေမှာကို။ မေ့လျော့ခံရမှာကိုပေါ့”
ဗာရစ် ပြန်မဖြေပါ။
“မင်း ဒါကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လုပ်နေတာပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
ခေါက်သိမ်းမှုက ပိုပြီး တင်းကျပ်သွားသည်။
ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။ ခန်းမအောက်က နေရာက အတွင်းဘက်ကို ဖိညှစ်လာနေတာကို။ စမ်းချောင်းက ပိုမြန်မြန် စီးဆင်းလာတာကို။ ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်က အမှောင်ထဲမှာ ပိုပြီး တိုးကပ်လာကြတာကို။
ကျွန်တော့်အပေါ်မှာတော့ ဝင်းက ယိုင်နဲ့သွားသည်။
အရှေ့ဘက် ကော်လံတိုင်တွေဘေးက မီးအိမ်သုံးလုံး မှောက်လဲသွားပြီး ငြိမ်းသွားသည်။
ဒဲလန်က နာမည်တွေကို ရွတ်ဆိုတာ မရပ်ပါ။
“ငါ သူတို့ကို လွှတ်မပေးနိုင်ဘူး” ဟု ဗာရစ်က ဆိုသည်။
သူ့အသံက မကြားရသလောက်ပဲ။
“ငါသာ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် သူတို့က လမ်းလျှောက်ထွက်သွားလိမ့်မယ်။ တောင်ကုန်းပေါ်ကို တက်သွားမယ်။ မုန့်ဖုတ်သမားရဲ့ မီးဖိုဆီကို။ မီးအိမ်တွေဆီကို” အချိန်အတော်ကြာ ရပ်တန့်သွားသည်။ “ပြီးတော့ ငါက ဒီမှာပဲ ရှိနေမှာ။ စမ်းချောင်းဘေးမှာ။ တစ်ယောက်တည်း” သူ့အသံ ကွဲသွားသည်။ “ပထမဆုံးအကြိမ်လိုမျိုးပေါ့”
“မင်း တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေစရာ မလိုပါဘူး”
“ဘယ်သူက ဒီမှာ နေပေးမှာလဲ” ဟု ဗာရစ်က မေးသည်။ “သေခြင်းတရားနဲ့ ဘယ်သူက နေပေးမှာလဲ။ အကျဉ်းသားဘဝနဲ့ကော။ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာတိုင်တိုင် သူတို့ရဲ့ ဘုရင်ဆီကို တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ ထိန်းသိမ်းသူတွေကို ခေါ်သွားခဲ့တဲ့၊ သူတို့ရဲ့ မုန့်ဖုတ်ရုံကို မီးရှို့ခဲ့တဲ့ အရာနဲ့ကော ဘယ်သူက နေပေးမှာလဲ”
ကျွန်တော် ပြန်မဖြေပါ။
ကျွန်တော် မသိပါ။
ထိုအခိုက် ဒဲလန် နာမည်တွေကို ရွတ်ဆိုတာ ရပ်လိုက်သည်။
သူ စာရင်းရဲ့ အဆုံးကို ရောက်သွားပြီ။ ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်။ အားလုံးပေါ့။
သူ ကျွန်တော်တို့ကြားက ကျောက်ပြားပေါ်မှာ ရှိတဲ့ ရွှံ့မီးအိမ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ သူ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုကို လုပ်သည်။
သူ ကျောက်တုံးနဲ့ ကပ်ပြီး ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။ လီရီယန် လုပ်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။ ပယ်လ် လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး။ ဟက်စကတ် ကျီနားမှာ ကိုင်းညွတ်သလိုမျိုးပေါ့။
“ဗာရစ်” ဟု သူ ခေါ်သည်။
ခေါက်သိမ်းမှုက အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဒဲလန်ပါ” ဟု သူ ဆိုသည်။ “ဒဲလန် မတ်ရှ်။ ချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ တောင်ဘက်က မြစ်ကမ်းဘေးရွာကပါ။ ကျွန်တော့်အမေက ငန်းတွေ မွေးတယ်”
တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် စီးခဲ့တယ်” ဟု ဒဲလန်က ပြောသည်။ “အန်ဆယ်လ်အတွက်။ နှစ်ပေါင်းများစွာပေါ့။ ခင်ဗျား အမိန့်ကြောင့် မီးလောင်နေတဲ့ တောအုပ်ထဲမှာ မြွေတစ်ကောင်ကို ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့တယ်။ ထိန်းသိမ်းသူက ကျွန်တော့်အမေရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် လမ်းမပေါ်မှာ ထိုင်နေခဲ့တယ်”
တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ကျွန်တော် ခြောက်ညတိုင်တိုင် နာမည်တွေကို ရွတ်ခဲ့တယ်” ဟု ဒဲလန်က ပြောသည်။ “အားလုံးကိုပေါ့။ တစ်ယောက်မကျန်။ နှစ်ရာနဲ့ လေးယောက်။ တစ်ရာနဲ့ ဆယ့်ခုနစ်ယောက်။ ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်။ အားလုံးကိုပါ” သူ့အသံက အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ “ကျွန်တော် တစ်ယောက်ချင်းစီကို မှတ်မိတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး”
သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကိုလည်း ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်” ဟု သူ ဆိုသည်။
ခေါက်သိမ်းမှုက မလှုပ်ရှားပါ။
စမ်းချောင်းက မရပ်တန့်ပါ။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။ ကျောက်တုံးကို ဖြတ်ပြီး။ ခေါက်သိမ်းမှုကို ဖြတ်ပြီး။ အမှောင်ထုကို ဖြတ်ပြီးတော့ပေါ့။
လောကရဲ့ အရှေးအကျဆုံး ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု၊ ဘယ်ကိုမှ မသွားတဲ့ စမ်းချောင်းဘေးမှာ ရပ်နေရင်း သူ့ခေါင်းကို အလွန် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။
“ဘာလဲ” ဟု ဗာရစ် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်လေ” ဟု ဒဲလန်က ပြောသည်။ “ဗာရစ်။ ကော်လန်။ မက်ဒေါ့ခ်” သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “အသံတစ်ခု”
တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ကျွန်တော် အဲဒါတွေကိုလည်း ရွတ်နေတာ” ဟု ဒဲလန်က ပြောသည်။ “ညတိုင်းပေါ့။ ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်ပြီးတဲ့အခါ။ စာရင်းရဲ့ အဆုံးမှာလေ” သူ ရွှံ့မီးအိမ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး။ ကျွန်တော်က—သူတို့နာမည် အားလုံးကို ရွတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားနာမည်ကို ရွတ်လိုက်တယ်”
ခေါက်သိမ်းမှုက လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ခင်ဗျား မေ့လျော့မခံရအောင်လို့လေ” ဟု ဒဲလန် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အောက်မှာ။ ခင်ဗျား ဘယ်နေရာကိုပဲ ရောက်သွားပါစေ”
တိတ်ဆိတ်မှုက ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲ ကျွန်တော် မသိပါ။
ဝင်းက စောင်းနေတာ ရပ်သွားပြီ။
ဆက်ပြီး တည်ရှိနေတဲ့ မီးအိမ်တွေက တည်ငြိမ်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။
ကျွန်တော်တို့အောက်က စီးဆင်းနေတဲ့ ရေစီးသံကတော့ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေဆဲပင်။
ပြီးတော့ အောက်ဘက် အလွန်ဝေးကွာတဲ့ နေရာကနေ၊ ကျွန်တော် မကြားရလုနီးပါးအထိ တိုးဖျော့တဲ့ အသံတစ်ခု—
အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
စကားသံ မဟုတ်ပါ။ စကားလုံးတွေ မဟုတ်ပါ။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့မှတ်မိသမျှ ကာလပတ်လုံး ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရတဲ့ အရာတစ်ခုကို၊ အရင်က သူတို့အတွက် မြင်းစီးပေးခဲ့ဖူးတဲ့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံနဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ဆီကနေ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်လာတော့ဘူးဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ထွက်လာတတ်တဲ့ အသံမျိုးပေါ့။
“ဒဲလန်” ဟု ဗာရစ်က ခေါ်သည်။
“ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိပါတယ်” ဟု ဒဲလန်က ပြောသည်။
“မင်း နေပေးမှာလား” ဟု ဗာရစ်က မေးသည်။ “အပေါ်မှာလား။ ငါ့နာမည်ကို ရွတ်ဆိုပေးရင်းပေါ့”
ဒဲလန် ရွှံ့မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။
လေးဆယ့်တစ်လုံးမြောက် မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။
ကျောက်တုံးပေါ်မှာ လက်နှစ်ဖက်တင်ပြီး သူ့ဘေးမှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် မီးအိမ်တစ်လုံးကို ထိန်းသိမ်းထားပါ့မယ်” ဟု သူ ဆိုသည်။ “လှေကားထိပ်မှာပေါ့။ သူ ဘယ်နေရာက ထွက်လာလာပေါ့။ ညတိုင်းလေ” သူ့အသံက အလွန်တိုးဖျော့နေသည်။ “ခင်ဗျားနာမည်နဲ့။ ပြီးတော့ သူတို့နာမည်တွေနဲ့ပေါ့။ အားလုံးရဲ့ နာမည်နဲ့လေ”
ခဏ ရပ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား မေ့လျော့ခံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဒဲလန်က ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား သူတို့ကို လွှတ်ပေးရလိမ့်မယ်”
ခေါက်သိမ်းမှုက တုန်ခါသွားသည်။
ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။ ကျွန်တော့်လက်အောက်မှာပေါ့။ ခန်းမအောက်က နေရာက ပျောက်ကွယ်သွားလုနီးပါးအထိ တင်းကျပ်နေခဲ့ရာကနေ တုန်ခါသွားသည်။
တင်းကျပ်မလာတော့ပါ။
ဖြေလျော့လည်း မသွားပါ။
ဆုံးဖြတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ငါသာ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် သူတို့က လမ်းလျှောက်ထွက်သွားလိမ့်မယ်” ဟု ဗာရစ်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ဒဲလန်က ပြောသည်။
“စမ်းချောင်းအတိုင်း တက်သွားမယ်။ အလင်းရောင်ဆီကိုပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ပြီးတော့ ငါက ဒီမှာပဲ ရှိနေမှာ”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ဒဲလန်က ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ကျွန်တော်က အပေါ်မှာ ရှိနေမှာပါ။ မီးအိမ်တစ်လုံးနဲ့ပေါ့။ ခင်ဗျားနာမည်ကို ရွတ်ဆိုရင်းနဲ့လေ”
အလွန်ရှည်လျားတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။
“အဲဒါက ဒီမှာ နေပေးတာနဲ့ မတူဘူး” ဟု ဗာရစ် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဒဲလန်က သဘောတူသည်။ “မတူပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပြတင်းပေါက်က မီးအိမ်တစ်ခုဆိုတာ အဲဒီလိုမျိုးပါပဲ”
ခေါက်သိမ်းမှု ပွင့်သွားတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
တစ်ခါတည်း ပွင့်သွားတာ မဟုတ်ပါ။ အတင်းအကျပ် ပွင့်သွားတာလည်း မဟုတ်ပါ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်သီးကို အချိန်အတော်ကြာ တင်းတင်းဆုပ်ထားခဲ့လို့ သူ့လက်က တခြားဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူးလို့တောင် မေ့သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်တဲ့ အချိန်မျိုးပေါ့။
စမ်းချောင်းက စီးဆင်းသွားသည်။
ဘယ်ကိုမှ မသွားတာ မဟုတ်တော့ပါ။
အပေါ်ကိုပေါ့။
အမှောင်ထဲကို ဖြတ်ပြီး။ အခန်းတွေအောက်က အခန်းတွေကို ဖြတ်ပြီး။ ခန်းမရဲ့ အုတ်မြစ်တွေကို ဖြတ်ပြီး။ ဝင်းထဲကိုပေါ့။
နာမည်တွေကို ရွတ်ဆိုနေတဲ့ လူငယ်လေးရဲ့ အသံဆီကို။
ပြီးတော့ အဲဒီအမှောင်ထဲမှာ၊ စမ်းချောင်းဘေးမှာ လူရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ မသေချာမရေရာစွာနဲ့လေ။ လော့ခ်တွေ ပွင့်သွားတဲ့ညက အရှေ့ဘက်ဆောင်မှာ လူဆယ်နှစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။
သူတို့ ဘယ်ဘက်ကို သွားရမှန်း မသိကြပါ။
သူတို့ ရေစီးသံကို ကြားနေရသည်။
ပြီးတော့ အဲဒီအပေါ်မှာ၊ အလွန်တိုးဖျော့တဲ့ အသံတစ်ခုကိုပေါ့။
သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ရွတ်ဆိုနေတဲ့ အသံ။
“ဒဲလန်” ဟု ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်သည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဆက်ရွတ်ပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “မရပ်လိုက်နဲ့။ သူတို့နာမည်တွေကို ထပ်ရွတ်ပေးပါ”
သူ ထပ်ရွတ်သည်။
ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်လုံးကိုပေါ့။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့အောက်က အမှောင်ထဲမှာ သူတို့ စတင် လမ်းလျှောက်လာတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
စမ်းချောင်းအတိုင်း။
သူ့အသံဆီကိုပေါ့။
သူတို့က မိုးမလင်းခင် တစ်နာရီအလိုမှာ စတုတ္ထမြောက် အခန်းရဲ့ ကြမ်းပြင်က အက်ကြောင်းထဲကနေ ထွက်လာကြသည်။
သောက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြသည်။ သူမ တောင်ကုန်းပေါ်ကို မတက်ခဲ့ပါ။ သူမက ကျန်တဲ့သူတွေကို အတွင်းတံခါးအထိ ပို့ပေးခဲ့ပြီးနောက် နောက်ပြန်လှည့်လာခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီအချိန်တစ်လျှောက်လုံး အရှေ့ဘက်ဆောင်ရဲ့ စင်္ကြံလမ်းမှာ၊ အခန်းတံခါးဝမှာ ရပ်စောင့်နေခဲ့တာပါ။
သူမ ပထမဆုံးလူ ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရသည်။
သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက်။ ခြေဗလာနှင့်။ ဒူးအထိ စိုရွှဲနေသည်။ စင်္ကြံလမ်းမှ လာသော အလင်းရောင်ကြောင့် မျက်စိကျိန်းကာ တဖျတ်ဖျတ် ခတ်နေသည်။
သူက သောကို ငေးကြည့်သည်။
“ရေတွေ” သူက ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ ရေစီးကြောင်းအတိုင်း လိုက်လာတာ။ ပြီးတော့ အသံနောက်ကိုပေါ့။” သူက သူမကို ကျော်ပြီး ဝင်းထဲကို လှမ်းကြည့်သည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်နေတာ”
သော ဘာမှ မပြောပါ။
သူမ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
သက်ကြီးရွယ်အိုက သူမလက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
သူမက သူ့ကို အက်ကြောင်းထဲကနေ ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ပြီးမှ နောက်တစ်ယောက်အတွက် သူမ လှည့်လိုက်သည်။
ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်။
တိုဘင်က သူတို့ကို ရေတွက်သည်။
သူက အတွင်းတံခါးဆီကနေ စာရင်းစာအုပ်ကို လက်ကြားမှာ ညှပ်ပြီး ပြန်ဆင်းလာခဲ့ကာ စင်္ကြံလမ်းအဆုံးမှာ ရပ်လျက် ဝင်းထဲကို ဝင်သွားကြသူတိုင်းကို တစ်ယောက်မကျန် ရေတွက်နေခဲ့သည်။
သူ တစ်ယောက်မှ မကျန်ခဲ့ပါ။
နောက်ဆုံးလူက ကြမ်းပြင်အက်ကြောင်းထဲကနေ တက်လာတဲ့အခါ သူ စာရင်းစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
သူ စာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ပြီးမှ သူ့ရှေ့က မီးအိမ်မှာ ဒူးထောက်ထိုင်နေပြီး အသံတွေတောင် မထွက်တော့လုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ ဒဲလန်ကို ကြည့်သည်။
“ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်” တိုဘင်က ပြောသည်။
ဒဲလန်က သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
“အားလုံးပဲ” တိုဘင်က ပြောသည်။ သူ့အသံက တုန်ယင်နေသည်။ “နာမည်တိုင်းပဲ။ အားလုံး ဒီမှာ ရောက်နေကြပြီ”
ကျွန်တော် ထလိုက်သည်။
စတုတ္ထမြောက် အခန်းဆီကို စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်သွားသည်။
ကြမ်းပြင်က အက်ကြောင်းက အဲဒီအတိုင်း ရှိနေဆဲပင်။ ကျဉ်းမြောင်းသည်။ အနက်ရောင် ဖြစ်သည်။ နံရံတစ်ဖက်ကနေ တစ်ဖက်ဆီ တန်းနေသည်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ရေစီးသံကိုတော့ မကြားရတော့ပါ။
ကျွန်တော် အဲဒီဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ကျောက်တုံးပေါ်မှာ လက်တင်လိုက်သည်။
“ဗာရစ်” ဟု ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်သည်။
အတော်ကြာအောင် ဘာအသံမှ မကြားရပါ။
ပြီးမှ အလွန်တိုးဖျော့စွာ၊ အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုကနေ၊ ကျွန်တော် စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်သလို ဘယ်လိုမှလည်း လက်လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ နေရာကနေ—
“မုန်တိုင်းဘုရင်”
“သူတို့ ထွက်လာကြပြီ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “အားလုံးပဲ”
“ငါ သိတယ်”
“ဒဲလန်က မီးအိမ်နားမှာ ရှိနေတုန်းပဲ”
“ငါ သိတယ်” ဟု ဗာရစ်က ပြောသည်။ “သူ့အသံကို ငါ ကြားနေရတယ်” ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “သူ ငါ့နာမည်ကို ခေါ်နေတာ”
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောပါ။
“ငါ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ နာမည်တိုင်းပေါ့” ဗာရစ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဗာရစ်၊ ကော်လန်၊ မက်ဒေါ့ခ်” သူ့အသံက အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။ “ပြီးတော့ အဆုံးမှာ သူက ‘အသံတစ်ခု’ လို့ ပြောတယ်၊ နာမည်တစ်ခုလိုမျိုးပဲ”
“အဲဒါက နာမည် မဟုတ်ဘူးလား”
ဗာရစ် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ဟုတ်မှာပါ” ဟု သူ ဆိုသည်။
“ခင်ဗျား ဘယ်မှာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“စမ်းချောင်းဘေးမှာ” ဟု ဗာရစ်က ပြောသည်။ “ငါ စတင်ခဲ့တဲ့ နေရာလေ” ခဏ ရပ်သည်။ “ဒီမှာ အလွန် မှောင်တယ်”
“ခင်ဗျား အပေါ်ကို တက်လာလို့ ရပါတယ်”
“မရဘူး” ဟု ဗာရစ်က ပြောသည်။ “ငါ မတက်နိုင်ဘူး။ အခုထိတော့ မဖြစ်သေးဘူး။ တစ်ချိန်ချိန်မှာလည်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး” သူ့အသံက မကြားရမတတ် တိုးဖျော့နေသည်။ “ငါက ငါ့အတိုင်းပဲ ရှိနေသေးတာ။ ငါက သေခြင်းတရားပဲ။ ငါက သိမ်းဆည်းထားတတ်တဲ့ အရာပဲ” အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “ငါသာ အပေါ်တက်သွားရင် သူတို့ကို ပြန်သိမ်းထားချင်မိမှာပဲ။ အားလုံးကိုပေါ့။ ငါ သိတယ်၊ ငါ တကယ် လုပ်မိမှာ”
“ဒါဆို ခင်ဗျား ဒီမှာပဲ နေတော့မှာပေါ့”
“ငါ ဒီမှာပဲ နေတော့မယ်” ဟု ဗာရစ်က သဘောတူသည်။ “ဒီအောက်မှာပေါ့။ စမ်းချောင်းဘေးမှာ။ ဘယ်သူမှ မလာနိုင်တဲ့နေရာမှာ” ခဏ ရပ်သည်။ “ငါလည်း ဘယ်သူ့ဆီကိုမှ မသွားနိုင်တဲ့နေရာမှာပေါ့”
ကျွန်တော် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
“ဒါ ခင်ဗျားရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဗာရစ်က ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်”
သူ အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ပြီးမှ သူက အလွန်တိုးဖျော့စွာ ပြောသည်။ “အဲဒီလူငယ်လေးကို ပြောပြလိုက်ပါ”
“ဘာကို ပြောပြရမှာလဲ”
“ငါ သူ့အသံကို ကြားနေရတယ်ဆိုတာ” ဟု ဗာရစ်က ပြောသည်။ “ညတိုင်းပေါ့။ ပြီးတော့ အဲဒါက...”
သူ စကားစ ပြတ်သွားသည်။
“နွေးထွေးတယ်” ဟု သူ နောက်ဆုံး ပြောသည်။ “ဒီအောက်မှာလေ။ သူ ခေါ်တဲ့အခါတိုင်းပေါ့။ ပြတင်းပေါက်က မီးအိမ်လေးတစ်ခုလိုပဲ”
သူ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါ။
စတုတ္ထမြောက် အခန်း ကြမ်းပြင်က အက်ကြောင်းဘေးမှာ ကျွန်တော် အတော်ကြာအောင် ဒူးထောက်ထိုင်နေမိသည်။
ပြီးမှ ကျွန်တော် ထလိုက်ပြီး ဝင်းထဲကို ပြန်လျှောက်သွားသည်။
ဒဲလန်က လေးဆယ့်တစ်လုံးမြောက် မီးအိမ်နားမှာ ရှိနေဆဲပင်။ သောက သူ့ဘေးမှာ ရှိသည်။ ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်သောသူတို့က ဝင်းထဲမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းအောက်မှာ ရပ်နေကြသည်။ ဒူးအထိ စိုရွှဲနေကြပြီး မုန့်ဖုတ်သမားတွေက အပေါ်ထပ်ကနေ ယူလာပေးတဲ့ စောင်တွေကို ကိုယ်စီခြုံထားကြသည်။
ဒဲလန်က ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
သူ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်သည်။
“သူက...”
“သူ စမ်းချောင်းဘေးမှာပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “သူ ဒီမှာပဲ နေတော့မယ်”
ဒဲလန်က မြေအိုးမီးအိမ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“သူ့ကို ပြောပြပေးဖို့ မှာလိုက်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “သူ ခင်ဗျားအသံကို ကြားနေရတယ်တဲ့။ ညတိုင်းပေါ့”
ဒဲလန် မလှုပ်ရှားပါ။
“ပြီးတော့ အဲဒါက နွေးထွေးတယ်တဲ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ခင်ဗျား သူ့နာမည်ကို ခေါ်တဲ့အခါတိုင်းပေါ့။ ပြတင်းပေါက်က မီးအိမ်လေးတစ်ခုလိုမျိုးတဲ့”
ဒဲလန် အတော်ကြာအောင် ဘာမှ မပြောပါ။
ပြီးမှ သူ မြေအိုးမီးအိမ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
သူ ဝင်းထဲကို ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။ အရှေ့ဘက်ဆောင်ထဲကို။ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း။ စတုတ္ထမြောက် အခန်းဆီကို။
သူ ကြမ်းပြင်က အက်ကြောင်းဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။
အက်ကြောင်းရဲ့ အစွန်းနားမှာ မီးအိမ်ကို တင်လိုက်သည်။
သူ မီးညှိလိုက်သည်။
“ဗာရစ်” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ခေါ်သည်။ “ကော်လန်၊ မက်ဒေါ့ခ်” ခဏ ရပ်သည်။ “အသံတစ်ခု”
ပြီးတော့ သူ ဒူးပေါ်မှာ လက်နှစ်ဖက်ကို တင်ပြီး ထိုင်နေလိုက်သည်။
ဘာမှ မလှုပ်ရှားတော့ပါ။
ကျွန်တော်တို့ မိုးလင်းတဲ့အချိန်မှာ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်သောသူတို့။ ထိန်းသိမ်းသူများ။ မုန့်ဖုတ်သမားများနှင့် လက်သမားများ။ မာတာနှင့် တမ်တို့က သူတို့၏ မီးဖိုနှင့်အတူ။ အိုဒရစ်က သူ့ပတ်တူနှင့်အတူ။
သော၊ အက်ဒရီယာနာနှင့် အက်ဗလင်တို့။
တောင်ကုန်းအတက်လမ်းအတိုင်း။ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို။ မာတာရဲ့ မီးခိုးတလူလူထွက်နေဆဲ မီးဖိုဆီကို။ လမ်းမကြီးဆီကို။
လမ်းကွေ့ရဲ့ အောက်ခြေမှာတော့ ယော့မန်ဂန်ဒါက ဟက်စကတ်ရဲ့ အစာခွက်ဘေးက ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ခေါင်းတင်ပြီး စောင့်နေသည်။ ဖန်ရီယာက သူ့ဘေးမှာ လှဲနေသည်။ လိုကီက သူတို့ကြားမှာ ရပ်နေသည်။
အမိုးအကာ တံခါးအထက်က ချိတ်တွေမှာ မီးအိမ်ငါးလုံး ထွန်းညှိထားသည်။
ဟက်စကတ်ရဲ့ အပြာရောင်မီးအိမ်။ ဟောလစ်ရဲ့ ကြေးမီးအိမ်။ အန်ဆယ်လ်ရဲ့ မြေအိုးမီးအိမ်။ ဒဲလန်ရဲ့ မီးအိမ်။
ပြီးတော့ ပဉ္စမမြောက် မီးအိမ်တစ်ခု။
အိုရန်က အဲဒါကို မြင်သည်။
သူ လမ်းပေါ်မှာ တံမြက်စည်းကို ကိုင်လျက် ရပ်လိုက်ပြီး အဲဒီမီးအိမ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ဟက်စကတ်က အစာခွက်ဘေးက နိမ့်တဲ့ နံရံပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး သူ့လက်ထဲမှာတော့ ဆေးတံအလွတ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
သူ ကောင်လေးကို ကြည့်သည်။
“ငါ ပြောခဲ့တယ်မလား” ဟု ဆေးတံကို ကိုက်လျက် သူ ပြောသည်။ “မင်း ပြန်လာတဲ့အခါအတွက်ပေါ့”
အိုရန် ဘာမှ မပြောပါ။
သူ အဘိုးအိုဆီ လျှောက်သွားပြီး သူ့ဘေးက နံရံမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
ဟက်စကတ်က သူ့ပခုံးကို လက်နဲ့ ဖက်ထားလိုက်သည်။
သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဘာစကားမှ မဆိုကြပါ။
ဒဲလန်က ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ မလိုက်ခဲ့ပါ။
သူ အဆောက်အအုံထဲမှာပဲ ကျန်ခဲ့သည်။ အရှေ့ဘက်ဆောင်မှာ။ စတုတ္ထမြောက် အခန်းရဲ့ ကြမ်းပြင်အက်ကြောင်းဘေးမှာ၊ သူ့မြေအိုးမီးအိမ်လေးကို အက်ကြောင်းအစွန်းမှာ ထွန်းညှိထားလျက်ပေါ့။
မာတာက သူ့အတွက် မနက်တိုင်း ပေါင်မုန့် လာပို့ပေးသည်။
အိုဒရစ်က သူ့အတွက် ထိုင်ခုံလေး တစ်ခု ထုလုပ်ပေးသည်။
ပြီးတော့ ညတိုင်းမှာ တောင်ကုန်းထိပ်က လူတွေ၊ ဟက်စကတ်ရဲ့ အမိုးအကာအောက်က လူတွေ၊ အနောက်ဘက်လမ်းမတစ်လျှောက်က အမိုးအကာတိုင်းမှာ ရှိတဲ့ လူတွေဟာ သေချာနားထောင်မယ်ဆိုရင် သူ့အသံကို ကြားနိုင်ကြသည်။
နာမည်တွေကို ရွတ်ဆိုနေတဲ့ အသံ။
နှစ်ရာနဲ့ လေးယောက်။ ပြီးတော့ တစ်ရာနဲ့ ဆယ့်ခုနစ်ယောက်။ ပြီးတော့ ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်။
ပြီးတော့ အဆုံးမှာ၊ အလွန်တိုးဖျော့စွာနဲ့၊ ညတိုင်းမှာ:
“ဗာရစ်။ ကော်လန်။ မက်ဒေါ့ခ်”
ခဏ ရပ်သည်။
“အသံတစ်ခု”