အခန်း (၄၆၉) - သတ္တမမြောက် ညနေဆည်းဆာ
နေရောင်ခြည်စပြုလာသည့် မနက်ခင်းအချိန် မြောက်ဘက်တံခါးဝတွင် ယော်မွန်ဂန်ဒါ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
သူသည် မြို့ရိုးအပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်တွင် ခွေယှက်နေပြီး ဧရာမဦးခေါင်းကြီးကို ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်ထားကာ ရွှေရောင်မျက်လုံးများကို ပွင့်လျက်သား ထားရှိသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှ ငွေရောင်ဝါယာကြိုးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ့အကြေးခွံများမှာ အရင်ကအတိုင်း အမည်းရောင်သန်းကာ ချောမွေ့နေပြီး အရာရှိများ၏ ပိုက်ကွန်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အမာရွတ်များသာ ဖျော့တော့တော့ ကျန်ရှိနေသည်။
ဖန်ရီးယားမှာ သူ့ဘေးတွင် ဝပ်လျက်ရှိသည်။
လိုကီကမူ သားဖြစ်သူ နှစ်ဦးကြားတွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး တစ်ဦးစီ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်စီ တင်ထားသည်။
အက်ဒရီယာနာ တံခါးဝမှ ထွက်လာချိန်တွင် သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ စကားမဆိုကြပေ။
သူမသည် မြင်းစီးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ရိုးရှင်းသည်။ အရောင်မှိုင်းသည်။ မီရယ်လ် ပြောခဲ့သလိုပင် သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ လိုင်ရာဒွန်တို့၏ အရောင်အသွေးများ ဖြစ်သော်လည်း လိုင်ရာဒွန်တို့၏ အမှတ်အသားဟု ဆိုနိုင်မည့် အရာမျိုး သူမဝတ်စုံတွင် မပါရှိပေ။ ဆံပင်များကို တင်းကျပ်စွာ စည်းနှောင်ထားပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ဘာမျှမပါရှိ။
သူမသည် မြွေကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
"ရှင် ကျွန်မကို သယ်သွားပေးရမယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ဒီလမ်းအတိုင်းပဲပေါ့" ဟု ယော်မွန်ဂန်ဒါက သဘောတူလိုက်သည်။ "မီးထွန်းထားသမျှ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးပေါ့"
"မီးမထွန်းထားတဲ့ နေရာကိုရော ကျော်သွားမှာလား"
မြွေကြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"မီးထွန်းထားသမျှ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးပေါ့" ဟု သူက ထပ်မံပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာ မြောက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
တံခါးဝမှ ဝေးကွာသွားသော လမ်းမကြီးကို ကြည့်သည်။ တစ်မိုင်ခန့်အကွာတွင်ရှိသော ဘရီဆာ၏ အမိုးအကာဆီမှ မီးခိုးရောင် မနက်ခင်းအလင်းရောင်ကြားတွင် မီးရောင်လေးတစ်ခု ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း မီးထွန်းထားရမှာပေါ့" ဟု သူမက ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က သူမကို တားဆီးရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။
သူမသည် ရိုဒရစ်ကို ပွေ့ချီထားရင်း ဗိုက်ပေါ်တွင် လက်တင်ကာ တံခါးဝ၌ ရပ်နေပြီး အက်ဒရီယာနာ ယော်မွန်ဂန်ဒါ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ တက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
အက်ဒရီယာနာ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသည်အထိ သူမ ဘာမျှမပြောခဲ့ပေ။
ထို့နောက်တွင်မှ "ပြန်လာခဲ့ပါ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
အက်ဒရီယာနာ သူမကို ငုံ့ကြည့်သည်။
"ဒါ ငြင်းဆန်တာ မဟုတ်ဘူး" အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ "ရှင် လုပ်သလိုမျိုး ကျွန်မ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက တောင်းဆိုချက်တစ်ခုပဲ။ ပြန်လာခဲ့ပေးပါ"
အက်ဒရီယာနာ သူမကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းမှီကာ လက်သီးဆုပ်လေးကို သူမ၏ ကော်လာစွန်းတွင် တင်ထားရင်း အိပ်ပျော်နေသော ရိုဒရစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"သူ့ကို ပြောပြလိုက်ပါ" အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ "ကျွန်မ မပြန်နိုင်ခဲ့ရင်ပေါ့။ သူ့အဘိုးက တံတားတစ်စင်းကို ထိန်းထားခဲ့ပြီး သူ့အမေက လမ်းတစ်လမ်းကို လျှောက်လှမ်းခဲ့တယ်ဆိုတာ သူ့ကို ပြောပြလိုက်ပါ"
"ကျွန်မ ပြောပြပါ့မယ်" အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ "ရှင် ပြန်လာတဲ့အခါပေါ့။ ရှင် ကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောပြလိုက်ပါ"
ကျွန်ုပ်၏ အဘိုးမှာလည်း တံခါးဝတွင် ရှိနေသည်။
သူသည် အော်ရီလီယာဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ပီရင်၏ တုတ်ကောက်ကို တစ်ဖက်တွင် ကိုင်ထားသည်။ သူသည် အရှေ့ဘက်မျှော်စင်မှ မြောက်ဘက်တံခါးဝအထိ ကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်နာရီနီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
သူသည် မြွေကြီး၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရှိနေသော အက်ဒရီယာနာကို မော့ကြည့်သည်။
"သူ မင်းကို စကားပြောလိမ့်မယ်" ဟု အဘိုးက ဆိုသည်။ "တံခါးဝမှာလေ။ အရမ်းကို ကြင်နာယဉ်ကျေးစွာနဲ့၊ အရမ်းကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ ပြောလိမ့်မယ်"
"ကျွန်မ သိပါတယ်"
"မင်း အဲ့ဒီဘက်ကို ခြေလှမ်းလိုက်တာနဲ့ သူတို့အားလုံး လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူ ပြောလိမ့်မယ်။ အစောင့်တွေအားလုံး၊ ဧည့်သည်တွေအားလုံး၊ လူတိုင်းပေါ့" အဘိုး၏ အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းသည်။ "မင်းတစ်ယောက်တည်းသာ သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်တယ်လို့ သူ ပြောလိမ့်မယ်။ မင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ပြောလိမ့်မယ်။ တံခါးကို ထိန်းထားတာဟာ လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်တဲ့ အသတ္တိအရှိဆုံး အလုပ်ပဲလို့ ပြောလိမ့်မယ်"
အက်ဒရီယာနာ အဘိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။
"သူ ကျွန်တော့်ကိုလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တယ်" ဟု အဘိုးက ဆိုသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ကပေါ့။ မီးလောင်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာလေ" သူ တုတ်ကောက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သူ့စကားကို ယုံခဲ့မိတယ်"
"ကျွန်မတော့ မယုံပါဘူး" အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။
အဘိုး သူမကို ကြာရှည်စွာ ကြည့်နေသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု သူက သဘောတူလိုက်သည်။ "မင်း မယုံပါဘူး" သူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။ "မင်းက တံခါးကို ထိန်းထားတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက တံတိုင်းတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာတာပါ"
ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏ နောက်တွင် တက်ထိုင်လိုက်သည်။
လိုကီလည်း တက်လာသည်။ သူ ဘာမျှ မမေးခဲ့ပေ။ ကျွန်ုပ်၏ နောက်မှ မြွေကြီး၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ လက်ပိုက်၍ ငြိမ်သက်နေသည်။
ဖန်ရီးယားက ဘေးမှ ပြေးလိုက်လာလိမ့်မည်။
အော်ရီလီယာက ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အဘိုးနှင့် အက်ဗလင်၊ ကလေးငယ်များလည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
မေရီသည် ကေးလ်၊ အက်ဒလင်း၊ အီဆိုလ်ဒေးတို့နှင့်အတူ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။ မေရီ၏ လက်ထဲတွင် တိုဘင်၏ စာရင်းမှတ်တမ်းစာအုပ် ရှိနေသည်။ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖြစ်နေသော စာကြောင်းများနှင့် နောက်ပြန်ရေးထားသည့် ခုနစ်ဂဏန်းတို့နှင့်အတူ။
"ကျွန်မ နာမည် ကိုးခု ထပ်ရှာတွေ့တယ်" ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမက ပြောသည်။ "အရှေ့ဘက်လမ်းအတွက်ပေါ့။ အခုဆို လေးဆယ့်တစ်ယောက်ထဲမှာ နှစ်ဆယ်ရှိသွားပြီ" သူမ၏ နားရွက်များမှာ အောက်သို့ ငိုက်ကျနေသည်။ "ရှင်တို့ သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာတဲ့အချိန်ဆိုရင် ကျန်တာတွေအားလုံး ကျွန်မ ရနေလိမ့်မယ်"
ယော်မွန်ဂန်ဒါသည် ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။
လမ်းမကြီးမှာ လှုပ်ရှားလာသည်။
ဗာရစ် မာတာ၏ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ကို မီးမရှို့နိုင်အောင် ကျွန်ုပ်တို့ တားဆီးခဲ့သည့် ညကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။ ထိုညက လမ်းမကြီးမှာ ဝေဝါးနေခဲ့သည်။ မီးအိမ်များမှာ ရွှေရောင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ရောထွေးသွားခဲ့ပြီး အကွာအဝေးမှာ မြစ်ရေစီးသကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တို့ကြားမှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
ယခုတစ်ခါမူ ပို၍ နှေးကွေးသည်။
ယော်မွန်ဂန်ဒါသည် အလျင်မလိုပေ။ သူသည် မြင်းတစ်ကောင် လမ်းလျှောက်သည့် အရှိန်ဖြင့် လမ်းမကြီးအတိုင်း ရွေ့လျားသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ဘေးဘက်ရှိ နှင်းခဲများဖုံးလွှမ်းနေသော လယ်ကွင်းများကြားမှ ဖြတ်သန်းကာ ကျွန်ုပ်တို့သုံးဦးကို ကျောက်တုံးများပေါ်မှတစ်ဆင့် သယ်ဆောင်သွားသည်။
ဘရီဆာ၏ အမိုးအကာတွင် သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ဘရီဆာသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ကျောက်နံရံပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ သူမ၏ မီးအိမ်မှာ အပေါ်ရှိ ချိတ်တွင် ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။
သူမသည် မြွေကြီး၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရှိနေသော အက်ဒရီယာနာကို မော့ကြည့်သည်။
သူမ ဘာမျှ မပြောခဲ့ပေ။
သူမသည် လက်ကိုသာ မြှောက်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာလည်း သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ၏ လက်ချောင်းများမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဘရီဆာ၏ လက်များမှလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။
ကျွန်ုပ် မြင်လိုက်ရသည်။
အက်ဒရီယာနာ သူမ၏ တံတိုင်းကို မြောက်ဘက်သို့ တွန်းပို့နေချိန်တွင် တံခါးဝအပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်၌ ငါးရက်တိုင်တိုင် ရပ်နေရင်း ကျွန်ုပ် ခံစားခဲ့ရသည်။ နောက်သို့ ပြန်လည် ဆန့်တန်းလိုက်သော လက်တစ်ဖက်၊ အမှောင်ထုထဲတွင် ဆုံတွေ့သွားသော အလင်းနှစ်ခု။
ယခုမူ ကျွန်ုပ် မြင်လိုက်ရပြီ။
ငွေရောင်။ ဖျော့တော့တော့။ အမိုးအကာ နံရံကို ဖိကပ်ထားသော ဘရီဆာ၏ လက်ဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း။ ကျောက်တုံးကိုယ်တိုင်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း။ ချိတ်ပေါ်ရှိ မီးအိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း။ တံခါးအောက်ရှိ လမ်းမကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း။
သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ လေထုထဲတွင် အက်ဒရီယာနာ၏ အလင်းနှင့် ဆုံတွေ့သွားသည်။
ထိန်းထားလိုက်သည်။
"အို" ဟု အက်ဒရီယာနာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
ဘရီဆာသည် သူမ၏ လက်ကို သူမကိုယ်တိုင် ငေးကြည့်နေသည်။
"ကျွန်မ ဒါမျိုး လုပ်နိုင်မယ်လို့ မသိခဲ့ဘူး" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ကျွန်မလည်း အတူတူပါပဲ" ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြန်ပြောသည်။
ယော်မွန်ဂန်ဒါ ဆက်လက် ရွေ့လျားသည်။
ဒုတိယမြောက် အမိုးအကာ၊ တတိယမြောက်၊ စတုတ္ထမြောက်။ အမိုးအကာတိုင်းတွင် အစောင့်တစ်ဦးစီက နံရံပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်ကာ တံခါးဝ၌ ရပ်နေကြသည်။ တစ်ခုစီတိုင်းတွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများမှာ သူတို့၏ လက်ဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အက်ဒရီယာနာ၏ အလင်းနှင့် ဆုံတွေ့ကြသည်။
သတ္တမမြောက် အမိုးအကာတွင်မူ အစောင့်မှာ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူသည် အရှည်ကြာဆုံးည မတိုင်ခင်အထိ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဘာမျှ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ဖူးသူ မဟုတ်ပေ။ မြေးမလေးက တောင်းဆိုသဖြင့်သာ မီးအိမ်ကို ထွန်းထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ဘေးတွင် မြေးမလေးက ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်ကလေးကို ဖိကပ်ထားသည်။
ငွေရောင်အလင်းတန်းမှာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တစ်ဆယ့်နှစ်ခုမြောက် အမိုးအကာ တာရိုးတွင်မူ ဆန်းနီဗာက လယ်သမားလူငယ်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ သူတို့၏ သမီးငယ်လေးနှစ်ဦးက ရှေ့တွင်ရပ်ကာ နံရံပေါ်တွင် လက်တင်ထားကြသည်။
လေးဦးစလုံးပင်။
လေးဦးစလုံးဆီမှ ငွေရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"သူတို့ ထိန်းထားပေးနေကြတာပဲ" ဟု လိုကီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
တံခါးဝမှ ထွက်လာပြီးကတည်းက သူ ပြောလိုက်သော ပထမဆုံး စကားဖြစ်သည်။
အက်ဒရီယာနာ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ပေ။
"တံတိုင်းကိုလေ" လိုကီက ဆက်ပြောသည်။ "မင်း တွန်းပို့နေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က တွန်းနေတာ" သူ အနည်းငယ် ရှေ့သို့ ကိုယ်ကို ယိမ်းလိုက်သည်။ "မင်းက အဲ့ဒီအတိုင်း လျှောက်သွားပြီး ဆက်သွယ်ပေးနေရုံပဲ။ ပုတီးစေ့တွေကို ကြိုးတစ်ချောင်းထဲမှာ သီနေသလိုမျိုးပေါ့"
အက်ဒရီယာနာ ပြန်မဖြေပေ။
သို့သော် တံခါးဝကတည်းက တင်းမာနေခဲ့သော သူမ၏ ပခုံးများမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။
အက်ဒရီယာနာ တံခါးဝမှ ရောက်ရှိခဲ့သည့် နောက်ဆုံးအမိုးအကာဖြစ်သော တစ်ဆယ့်ကိုးခုမြောက် အမိုးအကာတွင် အစောင့်မှာ အပြင်ဘက်၌ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
တံခါးဝတွင် မဟုတ်ဘဲ လမ်းမပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။
သူမမှာ အသက်လေးဆယ်ခန့်ရှိမည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး လက်မောင်းတွင် ခြင်းတောင်းကို ချိတ်ထားကာ လက်များတွင် မုန့်ညက်များ ပေကျံနေသည်။ သူမသည် ယော်မွန်ဂန်ဒါ၏ ဦးခေါင်းရှေ့တွင် မေးကိုမော့၍ အက်ဒရီယာနာကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရပ်နေသည်။
"အခု တစ်ဆယ့်ကိုးခုမြောက်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "မော့စ်ဖို့ဒ်။ ကျွန်မ ညီမက ထိန်းတာပါ" သူမ၏ အသံမှာ အလွန်တည်ငြိမ်သည်။ "သူမက လေးရက်လောက်ကတည်းက မီးအိမ်ကို ငြှိမ်းလိုက်ပြီ။ အဲ့ဒီလူက သူမ အိပ်ပျော်နေတုန်း စကားလာပြောတယ်"
အက်ဒရီယာနာ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ မနေ့က သူမဆီ သွားခဲ့တယ်" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ဆိုသည်။ "ကျွန်မ သူမကို ရှင်အကြောင်း ပြောပြလိုက်တယ်။ တံတိုင်းအကြောင်း၊ ဘရီဆာနဲ့ ဆန်းနီဗာ၊ တခြားလူတွေအကြောင်းပေါ့" သူမ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ "သူမက စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်လို့ ပြောတယ်"
"ပြီးတော့ရော"
ထိုအမျိုးသမီးသည် မြောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်မလည်း မသိဘူး" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ကျွန်မကတော့ ကိုယ့်တာဝန်ကို ထိန်းဖို့ ဒီကို ပြန်လာခဲ့တာ" သူမ အက်ဒရီယာနာကို မော့ကြည့်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ ဒီဘက်ကို ဖြတ်သွားဦးမှာဆိုရင် တစ်ချက်လောက် သွားခေါက်ကြည့်ပေါ့"
ကျွန်ုပ်တို့ တံခါးသွားခေါက်သည်။
နှစ်ဆယ်မြောက် အမိုးအကာမှာ ကျဉ်းမြောင်းသော မြစ်တစ်ခုပေါ်ရှိ ကျောက်တံတားဘေးတွင် တည်ရှိသည်။ မော့စ်ဖို့ဒ်။ တံခါးအထက်ရှိ မီးအိမ်မှာ မှောင်နေသည်။ နောက်ကွယ်ရှိ လယ်သမားအိမ်၏ တံခါးမှာလည်း ပိတ်ထားသည်။
ယော်မွန်ဂန်ဒါ လမ်းပေါ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ မြွေကြီး၏ ဦးခေါင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
သူမ လယ်သမားအိမ်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
သူမ တံခါးခေါက်လိုက်သည်။
သုံးကြိမ်။ အသာအယာ။ ဘာမှပြန်မလာ။
"ကျွန်မ နာမည်က အက်ဒရီယာနာပါ" ဟု သူမက တံခါးကို ရည်ရွယ်၍ ပြောသည်။ "ကျွန်မက လိုင်ရာဒွန်က ရိုဒရစ်ရဲ့ သမီးပါ။ သူက ကျွန်မတို့ မိသားစု လွတ်မြောက်နိုင်ဖို့ တံတားတစ်စင်းကို ထိန်းထားပေးခဲ့သူပါ" သူမ၏ နောက်ဘက်ရှိ ကျောက်တံတားအောက်တွင် စီးဆင်းနေသော မြစ်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်မရဲ့ ညီမက ပြောပြတယ်၊ ရှင် ဒီအမိုးအကာကို ထိန်းထားပေးတယ်ဆိုတာ။ ပြီးတော့ ရှင် မီးအိမ်ကို ငြှိမ်းလိုက်တယ်ဆိုတာလည်း ပြောပြတယ်"
တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"ကျွန်မ ရှင့်ကို မီးထွန်းခိုင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ "အပြင်ကို ထွက်လာခိုင်းနေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ရှင် ကြောက်နေမှန်း ကျွန်မ သိပါတယ်။ သူ ရှင့်ကို ဘာတွေ ပြောခဲ့လဲဆိုတာလည်း ကျွန်မ သိပါတယ်" သူမ၏ အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းနေသည်။ "ကျွန်မ ပြောချင်တာက ကျွန်မ မြောက်ဘက်ကို သွားတော့မှာပါ။ သူ့ရဲ့ တံခါးဝဆီကိုပေါ့။ ဒီနေရာနဲ့ အဲ့ဒီတံခါးကြားမှာ မီးထွန်းထားတဲ့ အမိုးအကာတိုင်းဟာ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေလို့ပဲ သဘောထားပါတယ်"
တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"ရှင့်ဘက်က မှောင်နေရင်လည်း" ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆက်ပြောသည်။ "ကျွန်မ ဖြတ်ကျော်သွားမှာပါ။ ကျွန်မ ဆက်သွားမယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ ဒေါသလည်း မထွက်ပါဘူး" သူမ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမှာ ဟာကွက်တစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ သိနေလိမ့်မယ်။ သူလည်း သိနေလိမ့်မယ်"
သူမ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
လမ်းမဘက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းမျှ လှည့်လိုက်ချိန်တွင် တံခါးပွင့်လာသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦး တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
သူမသည် သူမ၏ ညီမနှင့် ဆင်တူသည်။ မေးရိုးပုံစံချင်း တူသည်။ လက်များတွင် ပေကျံနေသော မုန့်ညက်များမှာလည်း အတူတူပင်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကလေးသုံးဦးက မှောင်မည်းနေသော အိမ်တွင်းမှနေ၍ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ချောင်းကြည့်နေကြသည်။
"သူ သူတို့ကို ခေါ်သွားလိမ့်မယ်" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ပြောသည်။ သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ "သူ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ညတိုင်း။ ကျွန်မ အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်တိုင်းမှာ"
အက်ဒရီယာနာ နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"သူ ကျွန်မကိုလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တာပါ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "နံရံတွေကနေတစ်ဆင့်ပေါ့။ သူ့တံခါး ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ နေရာကနေလေ။ သူ ကျွန်မကို ပြောတယ်၊ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း သူ့တံခါးဝကို မလာရင် ခုနစ်ရက်တိုင်းမှာ အစောင့်သုံးဦးစီ လာခေါ်မယ်တဲ့" သူမ ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သူ သုံးရက်အတွင်းမှာပဲ လေးယောက်ကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ သူ လိမ်နေတာ"
ထိုအမျိုးသမီးက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဒါဆို ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ "သူက ခေါ်သွားမှာပဲဆိုရင်—"
"သူက အမှောင်ထုထဲကနေ ခေါ်သွားတာပါ" ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ "ဟာကွက်တွေထဲကနေပေါ့။ အမိုးအကာတွေကြားက လမ်းမပေါ်မှာ၊ ဘယ်သူမှ ဘာကိုမှ မထိန်းမသိမ်းနိုင်တဲ့ နေရာမျိုးကနေ ခေါ်သွားတာပါ" သူမ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ "နံရံတစ်ခုရဲ့ အတွင်းဘက်မှာဆိုရင်တော့ သူ ခေါ်သွားလို့ မရဘူး"
ထိုအမျိုးသမီးသည် ထိုလက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
အက်ဒရီယာနာ၏ လက်ချောင်းများမှ ဖျော့တော့တော့ ထွက်ပေါ်နေသော ငွေရောင်အလင်းတန်းကို ကြည့်သည်။
သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကိုယ်ပိုင်ကလေးငယ်များကို ကြည့်သည်။
သူမ တံခါးဝမှ အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်။
သူမသည် တံတားဘေးရှိ အမိုးအကာဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
သူမ၏ ခါးပတ်အိတ်ထဲမှ ဖယောင်းတိုင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျောက်နံရံပေါ်တွင် လက်ဖဝါးကို ပြားပြားကပ်လိုက်သည်။
ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အနှစ်ဆယ်။
အနှစ်နှစ်ဆယ်တစ်။
နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုမြောက် ဟေးလ်လမ်းဆုံတွင် အမိုးအကာမှာ မှောင်နေသည်။ တံခါးကို ဘယ်သူမှ လာမဖွင့်ပေ။
လမ်းမပေါ်တွင် ဧရာမလူသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။
စကားန်၏ အပေါင်းအပါများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဟာဖန် သေဆုံးသည့်ညက မြစ်ကမ်းနံရံတစ်လျှောက် တန်းစီထိုင်နေခဲ့သူများထဲမှ တစ်ဦး။ သူသည် အလွန်ကြီးမားသော မီးခိုးရောင် လက်ကြီးများကို ဘေးသို့ ချထားရင်း မှောင်နေသော အမိုးအကာကို ငေးကြည့်နေသည်။
အက်ဒရီယာနာ ဆင်းလာသောအခါ သူ သူမကို ကြည့်သည်။
သူသည် ဧရာမလူသားတို့၏ ဘာသာစကားဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။
မြွေကြီး၏ ကိုယ်လုံးများဘေးတွင် ရှိနေသော ဖန်ရီယာက သူ့ကို ပြန်ဖြေသည်။
ထိုဧရာမလူသားသည် ဝံပုလွေကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူသည် မှောင်နေသော အမိုးအကာဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ သူ၏ ကြီးမားသော လက်ဖဝါးကို နံရံပေါ်သို့ ပြားပြားကပ်လိုက်သည်။
သူ မီးအိမ်ကို မထွန်းပေ။ သူ့တွင် ဖယောင်းတိုင် မရှိ။ သူ ကိုင်ထားနိုင်မည်လည်း မဟုတ်ပေ။
သူသည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်ကိုတင်ကာ ထိုနေရာတွင်သာ ဒူးထောက်နေသည်။
ထိုအခါ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဖျော့တော့တော့။ အခြားမည်သည့်နေရာထက်မဆို ပို၍ ဖျော့တော့သည်။ မြူခိုးများထဲမှ ကြယ်ရောင်ကဲ့သို့ပင်။
သို့သော်လည်း အလင်းတန်းမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"သူ ရွေးချယ်လိုက်တာပဲ" ဟု အက်ဒရီယာနာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဖန်ရီယာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "သူ့အလင်းကို ထိန်းထားဖို့ပေါ့။ ဘယ်သူ့အလင်းမှန်း သူ မသိရင်တောင်မှပေါ့" ဝံပုလွေ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများမှာ ဒူးထောက်နေသော ဧရာမလူသားထံတွင် ရှိနေသည်။ "ဒါဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ"
အနှစ်သုံးဆယ်။ အနှစ်သုံးဆယ်တစ်။
သုံးဆယ်တစ်ခုမြောက် အမိုးအကာမှာ မီးထွန်းထားသည်။
ဒန်စတန်သည် အမိုးအကာရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
သူ့မျက်နှာမှာ ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖူးရောင်နေသည်။ လက်များမှာ မီးလောင်ထားသည်။ မော့ဒ်သည် သူ၏ဘေးတွင် လက်ကို ပတ်တီးစည်းထားလျက် ရပ်နေသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် သူတို့၏ နောက်ကွယ်၌ လောင်ကျွမ်းထားသော လှည်းတစ်စီး၏ အရိုးစုသာ ကျန်တော့သည်။
လှည်းနှစ်စီး။
ဒန်စတန်သည် အက်ဒရီယာနာကို မော့ကြည့်သည်။
"နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ကျွန်တော် အဲ့ဒီလှည်းကို နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ် မောင်းခဲ့တာ"
"စိတ်မကောင်းပါဘူး" ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။
"စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့" ဟု ဒန်စတန်က ပြန်ပြောသည်။ သူသည် နောက်ကွယ်ရှိ အမိုးအကာကို ခေါင်းဖြင့် အရိပ်အမြွက် ပြလိုက်သည်။ "ကောင်လေးက ဒီလမ်းအတိုင်း ပြေးလာတာ။ အော်ရင်။ သူတို့ မီးရှို့တဲ့အချိန်မှာပေါ့။ ဒီမီးအိမ်ကို ထွန်းဖို့ ပြေးလာတာ" သူ၏ အသံမှာ ကြမ်းတမ်းနေသည်။ "သူ မရောက်လိုက်ဘူး။ သူတို့က သူ့ကို အရင် ဖမ်းသွားကြတယ်"
သူသည် တံခါးအထက်တွင် ထိန်ထိန်လင်းနေသော မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။
"ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ထွန်းလိုက်တာ" ဟု သူက ဆိုသည်။ "သူ့အတွက်ပေါ့"
သူသည် မီးလောင်ထားသော လက်ကို ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ပြားပြားကပ်လိုက်သည်။
ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
နေ့လယ်ခင်းရောက်ချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ အမိုးအကာ လေးဆယ်ကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြပြီ။
နေ့လယ်စောင်းချိန်တွင် ငါးဆယ်။
သုံးဆယ့်သုံးခုမြောက် အမိုးအကာမှာ မှောင်နေခဲ့သည်။ သုံးဆယ့်နှစ်ခုမြောက်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ညအချိန်တွင် တောင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်လာပြီး ၎င်းကို ကိုယ်တိုင် မီးထွန်းပေးခဲ့ကာ နံရံပေါ်တွင် လက်တင်လျက် တံခါးဝ၌ ရပ်နေသည်။
လေးဆယ့်ရှစ်ခုမြောက်မှာ မှောင်နေခဲ့သည်။ အက်ဒ်မာ၏ ဝက်သစ်ချပင်။ ဟာဖန်၏ သင်္ချိုင်း။
ဂျူလီယန် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။
သူသည် ဖခင်၏ ဦးထုပ်ဆောင်းကာ ဟာဖန်၏ အုတ်ဂူကျောက်တုံးဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ သူ့ဘေးတွင် စကားန်က ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်ကာ ဒူးထောက်လျက် ရှိသည်။
အမိုးအကာအထက်ရှိ မီးအိမ်မှာ လင်းနေသည်။
"ကျွန်တော် ဆာတာ့ကို တောင်းဆိုခဲ့တယ်" ဟု အက်ဒရီယာနာ မြွေကြီး၏ ဦးခေါင်းပေါ်မှနေ၍ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ချိန်တွင် ဂျူလီယန်က ပြောသည်။ "ဦးထုပ်ကနေတစ်ဆင့်ပေါ့။ မနေ့ညကလေ။ ဒီနေရာကို သူ စောင့်ရှောက်ပေးမလားလို့" သူ ဦးထုပ်ကို လက်ဖြင့် ထိလိုက်သည်။ "သူ 'ဟုတ်ကဲ့' လို့ ပြောတယ်"
အက်ဒရီယာနာ သူမ၏ မောင်ငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဆာတာက အမိုးအကာတစ်ခုကို ထိန်းပေးနေတာလား"
ဂျူလီယန် အရှေ့ဘက်ကို ကြည့်သည်။
မြစ်ဘက်သို့။ မီးလောင်ကျွမ်းသွားသော တောအုပ်ဘက်သို့။
"သူ စောင့်ကြည့်ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်" ဟု ဂျူလီယန်က ဆိုသည်။ "မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းကနေပေါ့။ ဦးထုပ်ကနေတစ်ဆင့်၊ ဟာဖန်ရဲ့ ကျောက်တုံးပေါ်က အမှတ်အသားကနေတစ်ဆင့်ပေါ့" သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ "သူ ပြောတယ်၊ ဘယ်သူမဆို ဒီအမိုးအကာက အစောင့်တစ်ယောက်ကို လာခေါ်ဖို့ ကြိုးစားရင် သူ သိလိမ့်မယ်တဲ့"
သူသည် စကားန်၏ လက်ဘေးတွင် သူ၏ လက်ကို ကျောက်တုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။
ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ငါးဆယ့်ငါး။
ခြောက်ဆယ်။
ခြောက်ဆယ့်သုံးခုမြောက် အမိုးအကာတွင် ဟက်စကတ် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
သူသည် ရေခွက်ဘေးရှိ နိမ့်သော နံရံပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး လက်ထဲတွင် ဆေးတံအလွတ်ကို ကိုင်ထားသည်။ တံခါးအထက်ရှိ ချိတ်များပေါ်တွင် မီးအိမ်လေးလုံး ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။ ဟက်စကတ်၏ အပြာရောင်မီးအိမ်၊ ဟောလစ်၏ ကြေးဝါမီးအိမ်၊ အန်ဆယ်၏ မြေမီးအိမ်၊ ဒဲလန်၏ မီးအိမ်။
ဟောလစ်သည် သူမ၏ မီးအိမ်ကို ပေါင်ပေါ်တင်လျက် သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ယော်မွန်ဂန်ဒါ နောက်ဆုံးအကွေ့မှ ရောက်လာချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဟက်စကတ်သည် ပါးစပ်ထဲမှ ဆေးတံကို ထုတ်လိုက်သည်။
"ခြောက်ဆယ့်သုံး" ဟု သူက ဆိုသည်။
အက်ဒရီယာနာ ဆင်းလာသည်။
သူမ ရေခွက်ရှေ့တွင် ရပ်သည်။ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော အစောင့်နှစ်ဦး၏ ရှေ့တွင်ပေါ့။
"ခြောက်ဆယ့်သုံး" ဟု သူမက ထောက်ခံသည်။
ဟက်စကတ်သည် သူမကို ကြာရှည်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။
"အော်ဒေါ့စ်" ဟု သူက ပြောသည်။ "ပြီးတော့ အော်ရင်"
"ကျွန်မ သိပါတယ်"
"သူတို့ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပါ"
အက်ဒရီယာနာ ပြန်မဖြေပေ။
သူမ ရေခွက်ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူမ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
ဟက်စကတ်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။
ဟောလစ်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။
ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် အလင်းတန်းအောက်မှ နွေးထွေးမှုများ တက်လာသည်။ ပြင်းထန်သည်။ တည်ငြိမ်သည်။ ကျွန်ုပ် ယခင်က ခံစားဖူးသမျှထဲတွင် အားအကောင်းဆုံးပင်။
"ခြောက်ဆယ့်သုံး" ဟု အစောင့်က ဆိုသည်။ "အားလုံးပဲ။ မီးထွန်းထားကြတယ်" သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ "ဂရေးကိပ် တံခါးဝကနေ တောင်ကုန်းထိပ်အထိပေါ့"
အက်ဒရီယာနာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
"ရှင် ခံစားမိလား" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
"ကျွန်မ သူတို့အားလုံးကို ခံစားမိတယ်" ဟု အစောင့်က ဆိုသည်။ "အစောင့်တိုင်းကို။ နံရံတိုင်းပေါ်က လက်တိုင်းကိုပေါ့" ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ရှင့်ရဲ့ လက်ကိုလည်း။ သူတို့အားလုံးထဲကို စီးဆင်းနေတာ။ ကြိုးတစ်ချောင်းလိုမျိုးပေါ့"
နေဝင်တော့မည်။
ကျွန်ုပ်တို့ တက်သွားကြသည်။
ယော်မွန်ဂန်ဒါနှင့်အတူ မဟုတ်ပေ။ လမ်းကွေ့များက သူ့အတွက် ကျဉ်းလွန်းသည်။ သူသည် အောက်ခြေတွင်သာ ဟက်စကတ်၏ ရေခွက်ဘေးရှိ ကျောက်တုံးပေါ်၌ ဦးခေါင်းကို တင်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဖန်ရီယာက သူ့ဘေးတွင် လှဲနေပြီး လိုကီက သူ၏ သားနှစ်ဦးပေါ်တွင် လက်တင်လျက် သူတို့ကြားတွင် ရပ်နေသည်။
"ကျွန်တော်တို့ လမ်းကို ဖွင့်ထားပေးမယ်" ဟု လိုကီက ဆိုသည်။ "မင်းတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာပေါ့။ ဒါမှ မင်းတို့ ပြန်ဆင်းလာလို့ ရမှာ"
အက်ဒရီယာနာ ခေါင်းညိတ်သည်။
သူမ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ပေ။
သူမ တက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမဘေးမှ လိုက်တက်သွားသည်။
မာတာ၏ မုန့်ဖုတ်ဖိုမှာ တောင်ကုန်းထိပ်တွင် မီးတောက်နေဆဲပင်။
တမ်သည် ဖိုဘေးတွင် ဒူးထောက်နေသည်။ သူ အဲ့ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာ ခြောက်ရက်ရှိပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့ နောက်ဆုံးလမ်းကွေ့ကို ကျော်ဖြတ်လာချိန်တွင် သူ မော့ကြည့်သည်။
သူ့မျက်နှာမှာ မီးခိုးရောင်သန်းနေသည်။
"အမေ အောက်မှာ" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ရင်ပြင်မှာလေ။ သောရ်၊ အိုဒရစ်နဲ့ တခြားသူတွေနဲ့အတူပေါ့" သူ တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မြိုချလိုက်သည်။ "သူတို့ မအိပ်ကြဘူး။ ဘယ်သူမှ မအိပ်ကြဘူး။ ဒဲလန်ကို သူ လာခေါ်သွားတဲ့ ညကတည်းကပေါ့"
"ဒဲလန်က—"
“သူ နိုးနေတယ်” ဟု တမ်က ဆိုသည်။ “အခုတော့ နိုးနေပြီ။ သူက လေးဆယ့်တစ်ခုမြောက် မီးအိမ်နားမှာ ဒူးထောက်ပြီး နာမည်တွေကို ရွတ်နေပြန်ပြီ။” သူသည် ရေခွက်ထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “သောရ်က သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတယ်။ သူမရဲ့ တူကြီးနဲ့ပေါ့။”
အက်ဒရီယာနာ ရေခွက်ထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ခန်းမဆောင်ဘက်ကို။
လေးဆယ့်တစ်လုံးသော မီးအိမ်များဖြင့် ရွှေရောင်လွှမ်းနေသည့် ရင်ပြင်ကို။
အတွင်းဘက် တံခါးဝကို။
သူမ ဘာမှ မပြောပေ။
သူမ အောက်သို့ စတင်ဆင်းလာသည်။
အပြင်ဘက် အခြေချနေထိုင်ရာ နေရာမှာ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။
အရာရှိများ မရှိတော့ပေ။ မီးလောင်ထားသော အဆောက်အအုံများထဲတွင် ပုန်းခိုနေခြင်းလည်း မဟုတ်။ အရိပ်ထဲမှ စောင့်ကြည့်နေခြင်းလည်း မဟုတ်။ သူတို့ ထွက်သွားကြပြီ။
မျက်နှာတွင် အမာရွတ်ရှိသော အမျိုးသမီးမှာ အတွင်းဘက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
သူမသည် သူမ၏ မီးခိုးရောင် ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်မထားပေ။ ခြောက်ရက်မြောက်နေ့က တောင်ကုန်းထိပ်တွင် ချန်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် ရိုးရိုးသိုးမွှေးဂါဝန်နှင့် ပဝါကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မီးအိမ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။
သူမ အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။
“သူတို့ ထွက်သွားကြပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အရာရှိတွေပေါ့။ အများစုကတော့ ပြီးခဲ့တဲ့ ခြောက်ရက်အတွင်းမှာပဲ။” သူမ မီးအိမ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “သူ အဲ့ဒီလူတွေကိုလည်း စကားပြောခဲ့တယ်။ သူတို့ အိပ်ပျော်နေချိန်မှာပေါ့။ ဒီမှာပဲ ဆက်နေဖို့ ပြောတယ်။ မိဖုရားက ခန်းမဆောင်ကို မီးရှို့ဖို့ လာနေပြီလို့ ပြောတယ်။” ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “တချို့ကတော့ နားထောင်ကြတယ်။ အများစုကတော့ တောင်ကုန်းကို တက်သွားပြီး တမ်ဆီက ပေါင်မုန့်တောင်းကြတယ်။”
“ဒါဆို ရှင်ကော”
အမျိုးသမီးက အတွင်းဘက် တံခါးဝကို ကြည့်သည်။
ပွင့်နေသော တံခါးကို။ တစ်ဖက်ရှိ ရင်ပြင်ကို။
“ကျွန်မ တံခါးကို စောင့်ပေးနေတာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဒါမှ တံခါးက ပွင့်နေမှာမို့လို့။”
သောရ်သည် ရင်ပြင်အလယ်တွင် ရှိနေသည်။
သူမသည် လေးဆယ့်တစ်ခုမြောက် မီးအိမ်ဘေးရှိ အဖြူရောင် ကျောက်ပြားများပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး မဂျိုလ်နီယာ (Mjölnir) တူကို ဒူးပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ ဒဲလန်သည် သူမဘေးတွင် ဒူးထောက်လျက် ရှိသည်။ သူ၏ စုတ်ပြတ်နေသော မီးခိုးရောင်ကုတ်အင်္ကျီမှာ ပခုံးပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး လက်ထဲတွင် ရွှံ့မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားကာ နှုတ်ခမ်းများမှာ လှုပ်ရှားနေသည်။
မာတာနှင့် အိုဒရစ်တို့သည် သူတို့၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရပ်နေကြသည်။
မုန့်ဖုတ်သမားများ။ ပန်းရန်သမားများ။ လူနှစ်ဆယ်ခန့် ရှိမည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းအောက်၊ လေးဆယ့်တစ်ခုမြောက် မီးအိမ်ကို ဝိုင်းရံလျက် ရပ်နေကြသည်။
သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ သုံးရက်တိုင်တိုင် အိပ်စက်ခြင်း မရှိကြသေးပေ။
သူတို့အားလုံး နိုးကြားနေကြသည်။
အက်ဒရီယာနာ တံခါးပေါက်မှ ဝင်လာချိန်တွင် သောရ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ မတ်တပ်မရပ်ပေ။
သူမ အက်ဒရီယာနာကို အချိန်အတော်ကြာ ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ ကျောဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လမ်းမကို။ တောင်ကုန်းထိပ်မှသည် ရေခွက်အထိ၊ အပြင်ဘက် အခြေချနေရာမှသည် အတွင်းဘက် တံခါးဝအထိ၊ ရင်ပြင်အတွင်းသို့အထိ စီးဆင်းနေသည့် မှိန်ဖျော့ဖျော့နှင့် တည်ငြိမ်သော ငွေရောင်အလင်းတန်းကို ကြည့်သည်။
သောရ်၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ခြောက်ဆယ့်သုံး” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ခြောက်ဆယ့်သုံး” ဟု အက်ဒရီယာနာက ထောက်ခံသည်။
အရှေ့ဘက် တောင်ပံဆောင်သို့ သွားရာတံခါးမှာ ပွင့်နေသည်။
ဗာရစ်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။
သူသည် ယခုအခါ မီးခိုးငွေ့မဟုတ်တော့ပေ။ အနည်းငယ်တော့ ဟုတ်သည်။ မာတာက သူမ၏ မုန့်စိမ်းများကို ကိုင်လျက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ်ကထက် ပို၍ ရုပ်လုံးပေါ်နေသည်။ ပို၍ အရောင်ရင့်သည်။ ပို၍ အရပ်ရှည်သည်။ ပြီးခဲ့သည့် ခြောက်ရက်လုံးလုံး သူ ကျန်ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို တစ်နေရာတည်းသို့ စုစည်းထားသကဲ့သို့ပင်။
သူသည် အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်နေသည်။
“မင်း ရောက်လာပြီပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ကျွန်မ ရောက်လာပြီ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြန်ဖြေသည်။
“တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်”
ဗာရစ်သည် သူမ၏ နောက်ကို ကြည့်သည်။ ပွင့်နေသော တံခါးမှတစ်ဆင့် ရင်ပြင်ထဲသို့ စီးဝင်နေသည့် ငွေရောင်အလင်းတန်းကို ကြည့်သည်။
“နံရံတစ်ခု” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “မိုင်သုံးရာရှည်တဲ့ နံရံ။ တောင်သူတွေ၊ ရက်ကန်းသမားတွေနဲ့ ဆေးတံကိုင်ထားတဲ့ လူအိုကြီးတွေက ထိန်းထားတာ။” သူ၏ အသံမှာ အလွန်တိုးသည်။ “ပြီးတော့ ဘီလူးတွေ။ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းကနေ သေသွားတဲ့ ကောင်လေးရဲ့ ဦးထုပ်ကတစ်ဆင့် စောင့်ကြည့်နေတဲ့ မီးဘုရင်ကြီး။”
“ဟ်ရာဖန်က ကောင်လေးမဟုတ်ဘူး” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “သူက ဘီလူးတစ်ကောင်။ သူက ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးကို အုတ်မြစ်ကျောက်တုံးတွေ ချဖို့ သင်ပေးနေတာ။”
ဗာရစ် ပြန်မဖြေပေ။
“သူတို့ ဘယ်မှာလဲ” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
ဗာရစ် သူမကို ကြည့်သည်။
“အစောင့်တွေလေ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ “ကောလန်၊ အော်ဒေါ့စ်၊ တိုဘင်၊ အော်ရင်။” သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီခြင်း မရှိပေ။ “ရှင့်ရဲ့ တံခါးဝကို ကျွန်မ လာခဲ့ရင် သူတို့ကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ရှင် ပြောခဲ့တယ်လေ။”
“မင်း တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့ရင်လို့ ငါ ပြောခဲ့တာပါ” ဟု ဗာရစ်က ဆိုသည်။
“ရှင်က ခုနစ်ရက်တိုင်းမှာ သုံးယောက်လို့လည်း ပြောခဲ့တယ်လေ။ ရှင်က သုံးရက်အတွင်းမှာ လေးယောက်ကို ခေါ်သွားခဲ့တာ။” သူမ မေးစေ့ကို မြှောက်လိုက်သည်။ “ရှင် လိမ်တယ်။ ကျွန်မ အံ့သြမိတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ ဘယ်မှာလဲ။”
ဗာရစ် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထို့နောက် သူ ဘေးသို့ ရွေ့ပေးလိုက်သည်။
တံခါးပေါက်မှ ထွက်သွားသည်။
သူ့နောက်တွင် အရှေ့ဘက် တောင်ပံဆောင်သို့ သွားရာ စင်္ကြံလမ်းရှိသည်။
ထိုစင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးတွင်၊ ဧည့်ခန်းများရှိသည့် နေရာတွင် တံခါးလေးပေါက် ရှိသည်။
ပိတ်ထားသည်။
တံခါးတစ်ခုစီတိုင်းတွင် ပိတ်ထားသော တံခါးပုံစံကို မီးဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသည်။
“အဲ့ဒီမှာ” ဟု ဗာရစ်က ဆိုသည်။ “ငါ့ရဲ့ တံခါးတွေ နောက်ကွယ်မှာ။ ပြတင်းပေါက်မရှိတဲ့ အခန်းတွေထဲမှာပေါ့။” သူ အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။ “စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားပါ။ သူတို့ကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပါ။ သူတို့ကို အပြင်ထွက်ခိုင်းလိုက်ပါ။” သူ၏ အသံမှာ နူးညံ့သွားသည်။ “မင်း လုပ်ရမှာက တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ခန်းမဆောင်ထဲကို ဝင်လာဖို့ပဲ။”
အက်ဒရီယာနာ မလှုပ်ရှားပေ။
“ဒါပါပဲ” ဟု ဗာရစ်က နူးညံ့စွာ ဆိုသည်။ “ခြေတစ်လှမ်းပဲ။ စင်္ကြံလမ်းထဲကို လှမ်းလိုက်တာနဲ့ တံခါးတွေ ပွင့်သွားလိမ့်မယ်။ လေးပေါက်လုံးပေါ့။ မင်းရဲ့ အစောင့်တွေကလည်း ရင်ပြင်ထဲကို ထွက်လာလိမ့်မယ်။ အလင်းရောင်ထဲကိုပေါ့။ သူတို့ကို စောင့်မျှော်နေကြတဲ့ လူတွေရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။”
“ပြီးတော့ ကျွန်မက အတွင်းထဲမှာ ကျန်ခဲ့မှာပေါ့” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။
“မင်း အတွင်းထဲမှာ ရှိနေမှာပေါ့” ဟု ဗာရစ်က သဘောတူသည်။ “ငါနဲ့အတူပေါ့။” သူ ပြုံးသည်။ “မင်းရဲ့ ဖခင် လုပ်ခဲ့တာ ဒါမျိုး မဟုတ်ဘူးလား။ တံတားကို ထိန်းထားခဲ့တာလေ။ တခြားလူတွေ လွတ်မြောက်သွားအောင် သူ ကျန်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
အက်ဒရီယာနာ လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားသည်။
“သူ နောက်ကို ပြန်ကြည့်ခဲ့တယ်” ဟု ဗာရစ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အဆုံးသတ်ချိန်မှာပေါ့။ လမ်းမဘက်ကိုလေ။ မင်းတို့ လွတ်မြောက်သွားပြီဆိုတာ သေချာအောင်လို့ပေါ့။” သူ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ “မင်းလည်း အဲ့ဒီလို လုပ်နိုင်ပါတယ်။ အတွင်းထဲကို ဝင်လာပါ။ နောက်ကို ပြန်ကြည့်ပါ။ သူတို့ အပြင်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာကို ကြည့်ပါ။”
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
သောရ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ မဂျိုလ်နီယာသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရှိသည်။ သူမ တူကို မြှောက်မထားပေ။
ဒဲလန်သည် နာမည်ရွတ်ဆိုခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် စင်္ကြံလမ်းအဆုံးရှိ တံခါးလေးပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
မာတာသည် သူမ၏ လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားသည်။
ကျွန်ုပ် အသက်ရှူပင် မဝနိုင်တော့ပေ။
အက်ဒရီယာနာသည် ရင်ပြင်တွင် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ထဲတွင် အမိုးအကာ ခြောက်ဆယ့်သုံးခုနှင့် မိုင်သုံးရာမှ စီးဆင်းလာသော ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ရှိနေသည်။ သူမသည် ဗာရစ်၏ ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်ကို ကြည့်သည်။
သူ့နောက်က စင်္ကြံလမ်းကို ကြည့်သည်။
ပိတ်ထားသော တံခါးလေးပေါက်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာတစ်ခုကို သူမ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
အသံကျယ်ကျယ် မဟုတ်ပေ။ ရက်စက်သော ရယ်မောခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။
၎င်းသည် သူတို့ အရင်က ကြားဖူးပြီးသား ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြခံရကာ ဇာတ်သိမ်းကို သိရှိထားသူတစ်ဦး၏ ရယ်မောသံမျိုး ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ ဖခင်က တံတားတစ်ခုကို ထိန်းထားခဲ့တယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ကျွန်မတို့ လွတ်မြောက်သွားအောင်လို့ပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဗာရစ်က ဆိုသည်။
“သူက တစ်ယောက်ယောက် ကျွန်မတို့ကို ဖမ်းဆီးသွားနိုင်အောင် ထိန်းထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။”
ဗာရစ်၏ လက်မှာ မလှုပ်ရှားပေ။
“သူ ထိန်းထားခဲ့တာက” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ “ဖြတ်ကျော်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ အရာတစ်ခုကို တားဆီးဖို့အတွက်ပါ။ ဒါမှ ကျွန်မတို့ အဲ့ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာမို့လို့။” သူမ သူ့ကို ကြည့်သည်။ “သူက တံတားပေါ်ကို လျှောက်သွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ဆာတာ့ရဲ့ မီးတောက်ထဲကို ဝင်သွားပြီး ‘ကျွန်တော့်ကို အစားယူလိုက်ပါ’ လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။”
သူမကို ဝန်းရံထားသော ငွေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည်။
“ရှင်က ကျွန်မကို ရှင့်ရဲ့ ခန်းမဆောင်ထဲကို ဝင်စေချင်တာ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ဒါမှ ရှင် ကျွန်မကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မှာမို့လို့။ ဒါမှ ဘယ်သူမှ ရှင့်ကို ငြင်းဆန်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့လို့ပေါ့။” သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဒါက တံတားတစ်ခုကို ထိန်းထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက တံတားပေါ်ကနေ ခုန်ချလိုက်တာ။”
ဗာရစ်၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
နူးညံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သည်းခံမှုများ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကြင်နာမှုများ အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားသည်။
ကျန်ရှိနေသည်မှာ အေးစက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“ဒါဆို သူတို့ ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့ရလိမ့်မယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ငါ့ရဲ့ တံခါးတွေ နောက်ကွယ်မှာပေါ့။ အမှောင်ထဲမှာ။ ထာဝရအတွက်ပေါ့။”
“မဟုတ်ဘူး” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။
သူမ ရှေ့သို့ မတိုးပေ။
စင်္ကြံလမ်းထဲသို့လည်း မဝင်ခဲ့ပေ။
သူမ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ။ ရင်ပြင်ထဲမှာ။ အဖြူရောင် ကျောက်ပြားများပေါ်မှာ။ အရှေ့ဘက် တောင်ပံဆောင်၏ တံခါးခုံနားမှာ။
သူမ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ပြားပြားကပ်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ခံစားလိုက်ရသည်။
အားလုံး ခံစားလိုက်ရသည်။
လမ်းမပေါ်မှ ရင်ပြင်ထဲသို့ စီးဝင်နေသော၊ အမိုးအကာ ခြောက်ဆယ့်သုံးခုနှင့် မိုင်သုံးရာမှ စီးဆင်းလာသော၊ ပါးလွှာပြီး မှိန်ဖျော့ကာ တည်ငြိမ်နေသည့် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ—
ရုတ်တရက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာသည်။
အက်ဒရီယာနာဆီကနေ မဟုတ်ပေ။ သူမကို ဖြတ်သန်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အစောင့်အားလုံးဆီကနေ စီးဆင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အမိုးအကာနံရံပေါ်တွင် လက်တင်ထားသော ဘရီဆာ၊ တာရိုးရှိ ဆန်နီဗာ၊ မှောင်မိုက်နေသော လမ်းဆုံတွင် ဒူးထောက်နေသည့် ဘီလူးကြီး၊ မီးလောင်ထားသော လက်များဖြင့် ဒန်စတန်၊ ဖခင်၏ ဦးထုပ်ကို ကိုင်ထားသည့် ဂျူလီယန်၊ ရေခွက်ဘေးရှိ ဟက်စကတ်နှင့် ဟောလစ်တို့ထံမှ ဖြစ်သည်။
သူတို့ အားလုံး။
တစ်ပြိုင်နက်တည်း။
အက်ဒရီယာနာ၏ လက်များမှတစ်ဆင့် ရင်ပြင်၏ ကျောက်တုံးများဆီသို့ စီးဝင်သွားသည်။
အရှေ့ဘက် တောင်ပံဆောင်၏ တံခါးခုံဆီသို့။
စင်္ကြံလမ်း၏ ကြမ်းပြင်ဆီသို့။
“ဒါက အမိုးအကာတစ်ခုပဲ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။
သူမ၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်ခြင်း မရှိပေ။ ကျယ်လောင်ရန်လည်း မလိုပေ။
“မီးအိမ်ပေါင်း ၄၁ လုံး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အဲ့ဒီမီးအိမ်တွေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်။ နာမည်တိုင်းကို ရွတ်ဆိုခဲ့တဲ့သူ။ အခု နိုးထနေတဲ့သူပေါ့။” ငွေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်လောင်လာသည်။ “ပြီးတော့ နံရံတစ်ခု။ မိုင်သုံးရာအထိ ရှည်လျားတဲ့ နံရံ။ အဲ့ဒီနံရံကို ထိန်းထားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတဲ့ လူတိုင်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ပေါ့။”
သူမ ဗာရစ်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ဝင်လာဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတဲ့ လူတွေရဲ့ ပတ်လည်မှာ ရှိတဲ့ နံရံတစ်ခု” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ကျွန်မရဲ့ နံရံဆိုတာ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ။ ဂရေးကိပ်ရဲ့ ပတ်လည်မှာ။ တံခါးပေါက်ကနေ ဖြတ်ဝင်လာတဲ့ လူတိုင်းရဲ့ ပတ်လည်မှာပေါ့။”
သူမ လက်ဝါးများကို ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ပိုမိုဖိချလိုက်သည်။
“ကာလန်က ရွေးချယ်ခဲ့တာ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “မီးအိမ်တစ်လုံးနဲ့ ရှင့်တံခါးဘေးမှာ ထိုင်နေဖို့လေ။ အောလ်ဒပ်စ်က ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ မီးအိမ် ၄၁ လုံးကို ထွင်းထုပြီး အပြာရောင် သုတ်လိမ်းဖို့ပေါ့။ တိုဘင်က ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ နာမည်တိုင်းကို လိုက်ရှာဖို့လေ။ အိုရန်က ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ အမိုးအကာတစ်ခုဆီကို ထွက်ပြေးဖို့လေ၊ အဲ့ဒီကနေ ဝေးရာကို ပြေးတာ မဟုတ်ဘူး။”
ဗာရစ်၏ နောက်ကွယ်ရှိ စင်္ကြံလမ်းမှာ ငွေရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။
“သူတို့က အစောင့်တွေ ဖြစ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတာ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ “သူတို့က လမ်းမကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ မီးအိမ်တွေကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။” သူမ၏ အသံမှာ တိုးဝင်သွားသည်။ “သူတို့က ကျွန်မရဲ့ နံရံအတွင်းထဲမှာ ရှိနေကြတာ။ အစကတည်းက သူတို့က အဲ့ဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာပါ။”
စင်္ကြံလမ်းအဆုံးရှိ တံခါးလေးပေါက်မှာ တောက်ပလာသည်။
ရွှေရောင် မဟုတ်ပေ။ အနက်ရောင်လည်း မဟုတ်ပေ။
ငွေရောင်ဖြစ်သည်။
တံခါးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အမှတ်အသားပြုထားသည့် ပိတ်ထားသော အမှတ်အသားများမှာ တုန်ခါနေသည်။
မှိန်ဖျော့သွားသည်။
ဗာရစ် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
သူ မြင်လိုက်ရသည်။
“မဟုတ်ဘူး” ဟု သူ ဆိုသည်။
သူသည် တံခါးများဆီသို့ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။
“ရှင် သူတို့ကို ထိန်းထားလို့ မရဘူး” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ “ကျွန်မရဲ့ နံရံအတွင်းထဲမှာ မရဘူး။ ဘယ်သူမှ ကျွန်မရဲ့ နံရံအတွင်းထဲမှာ အထိန်းခံ ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။” သူမ လက်များကို ကျောက်တုံးပေါ်မှ မရုပ်သိမ်းပေ။ “အဲ့ဒါကို ကျွန်မ ငြင်းဆန်တယ်။”
ပထမဆုံး တံခါး ပွင့်သွားသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း မဟုတ်ပေ။ မသေချာမရေရာစွာလည်း မဟုတ်ပေ။
တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရှိနေသူတစ်ဦးက ခြောက်ရက်တိုင်တိုင် တွန်းကန်နေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်သွားသည့်အခါမျိုးတွင် ပွင့်လာတတ်သည့် အတိုင်း ပွင့်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
ကာလန် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ထွက်လာသည်။
သူသည် ပိန်ချုံးနေသည်။ မျက်နှာမှာ မီးခိုးရောင် သန်းနေသည်။ သူ့မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး ရူးသွပ်နေသည့်ပုံပေါက်သည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
မီးအိမ်တစ်လုံး။
မီးမထွန်းထားပေ။ အေးစက်နေသည်။ ဆေးရုံဆောင်အောက်ရှိ တံခါးဘေးမှ ကျောက်မီးအိမ်ဖြစ်သည်။ ဖယောင်းတိုင်ခွက်မှာ စောင်းနေသည့် မီးအိမ်မျိုးပေါ့။
ဗာရစ်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူ့ကို ဆွဲယူသွားစဉ်ကတည်းက သူ ဒါကို ကိုင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ မလွှတ်ခဲ့ပေ။
သူသည် စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ရပ်လျက်၊ ရေခဲမီးအိမ်ကို ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်ထားကာ ကြမ်းပြင်တစ်လျှောက် စီးဆင်းနေသော ငွေရောင်အလင်းတန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ စင်္ကြံလမ်းအောက်ဘက်သို့ ကြည့်သည်။
ရင်ပြင်ကို ကြည့်သည်။ မီးအိမ် ၄၁ လုံးကို ကြည့်သည်။
တံခါးခုံတွင် ဒူးထောက်နေသော အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် ပဲလ်ရဲ့ အသံကို ကြားခဲ့ရတယ်” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ညတိုင်းပဲ။ ကျောက်တုံးတွေကြားထဲကနေလေ။ သူက ကျွန်တော့်မီးအိမ်ကို ထိန်းထားပေးတယ်လို့ ပြောနေခဲ့တာ။” သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီသွားသည်။ “ကျွန်တော် ပြန်သွားရင် ထွန်းဖို့ တစ်ခုခု ရှိနေအောင် ဒါကိုပဲ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တာပါ။”
ဒုတိယတံခါး ပွင့်သွားသည်။
အောလ်ဒပ်စ် ဖန်း ထွက်လာသည်။
သူ ဆွံ့မနေပေ။ သူသည် ပခုံးကို ဆန့်ထုတ်၊ မေးကို မော့ထားလျက် အလွန်ဖြောင့်မတ်စွာ လမ်းလျှောက်လာသည်။ ကြောက်ရွံ့မှုကို မပြမိအောင် အလွန်အမင်း ကြိုးစားနေသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်သကဲ့သို့ပေါ့။
သူ တစ်စုံတစ်ခုကို အသံတိုးတိုးဖြင့် ညည်းဆိုနေသည်။
အလွန် တိုးညင်းစွာပေါ့။ သူ၏ အသက်ရှူသံအောက်တွင်။ ခရီးသွားများ၏ သီချင်းကို ညည်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ပစ္စည်းများ သယ်ဆောင်သွားစဉ်က ညည်းလေ့ရှိသည့်အတိုင်းပေါ့။
သူ ရင်ပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ ညည်းဆိုခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။
သူ ပြေးထွက်သွားသည်။
တတိယတံခါး။
တိုဘင် ရိဒ်။
သူသည် နံရံကို တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်လျက်၊ ငွေရောင်အလင်းတန်းကြောင့် မျက်စိကျိန်းကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။ မှင်စွန်းနေသော သူ့လက်ချောင်းများမှာ အရေပြားများ ပွန်းပဲ့နေသည်။ သူ့နောက်က အခန်း၏ နံရံများတွင် အမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။ သူ့လက်သည်းများဖြင့် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ကုတ်ခြစ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂဏန်းများ။
ဂဏန်းတန်းများ။
ခုနစ်ဂဏန်းအားလုံးကို ပြောင်းပြန် ရေးထားသည်။
သူ စင်္ကြံလမ်းအောက်ဘက်ရှိ ရင်ပြင်ကို ကြည့်သည်။
သူ မပြေးပေ။ သူ မယိုင်လဲပေ။ သူသည် အက်ဒရီယာနာ ဒူးထောက်နေသည့် တံခါးခုံသို့ မရောက်မချင်း သူ့ခြေလှမ်းများကို အသက်ရှူသံအောက်တွင် အသေအချာ ရေတွက်ရင်း လမ်းလျှောက်လာသည်။
သူ ရပ်လိုက်သည်။
သူမကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“နာမည် ၁၁ ခု” ဟု သူ ဆိုသည်။ သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသည်။ “ကျွန်တော် ၁၁ ခု ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ အရှေ့ဘက်လမ်းအတွက်ပေါ့။” သူ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ညတိုင်း ရွတ်ဆိုနေခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒါတွေကို မေ့မသွားအောင်လို့လေ။”
“မေရီက နောက်ထပ် ၉ ခု ရှာတွေ့ထားတယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ “သူမ ရှင့်ကို စောင့်နေတယ်။ စာရင်းစာအုပ်နဲ့အတူပေါ့။”
တိုဘင် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် စင်္ကြံလမ်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပွန်းပဲ့နေသော လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်လိုက်သည်။
စတုတ္ထတံခါး။
၎င်းမှာ မပွင့်လာပေ။
ငွေရောင်အလင်းတန်းများက တံခါးပေါ်သို့ စီးဝင်နေသည်။ တံခါးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မီးဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသည့် သင်္ကေတမှာ တုန်ခါနေသည်။ မှိန်သွားသည်။ ပြန်တောက်ပလာသည်။
နောက်တစ်ကြိမ် မှိန်သွားပြန်သည်။
တံခါးမှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။
အက်ဒရီယာနာ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
ကျောက်တုံးပေါ်တွင် သူမ၏ လက်များ တုန်ရီနေသည်။
“အိုရန်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
ဗာရစ်သည် စတုတ္ထတံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ကျန်လူများကို ကြည့်နေစဉ်အတွင်း သူ ရွေ့လျားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကာလန်က အေးစက်နေသော မီးအိမ်ကို ကိုင်ပြီး ယိုင်နဲ့နဲ့ ထွက်လာစဉ်၊ အောလ်ဒပ်စ် ပြေးသွားစဉ်၊ တိုဘင် ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်စဉ်ကတည်းက သူ ရွေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် စတုတ္ထတံခါးကို ကျောပေးလျက်၊ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ ဆန့်ထုတ်ထားသည်။
သူ ထိန်းထားသည်။
ကျွန်ုပ်၏ အဘိုးက ရာဇပလ္လင်ခန်း တံခါးများကို ထိန်းထားခဲ့သကဲ့သို့ပေါ့။ ဘရန်းနော့ခ်က ကာရိုးတောရှိ ကျိုးပဲ့နေသော တံခါးပေါက်ကို ထိန်းထားခဲ့သကဲ့သို့ပေါ့။
ငွေရောင်အလင်းတန်းများက သူ့အပေါ်သို့ စီးဝင်နေသည်။
သူ မလှုပ်ရှားပေ။
“ဒီတစ်ယောက်ကတော့” ဟု ဗာရစ်က ဆိုသည်။ သူ၏ အသံမှာ တင်းမာနေသည်။ တုန်ရီနေသည်။ “ဒီတစ်ယောက်က ငါ့လူ။ ငါ သူ့ကို ဖမ်းတုန်းက သူ ဘာကိုမှ မထိန်းထားခဲ့ဘူး။ သူ ပြေးနေခဲ့တာ။ အမိုးအကာတွေကြားထဲမှာ။ အမှောင်ထဲမှာပေါ့။” သူသည် တံခါးကို ကျောဖြင့် ပိုမိုဖိချလိုက်သည်။ “သူက မင်းရဲ့ နံရံအပြင်ဘက်မှာ ရှိနေခဲ့တာ။”
အက်ဒရီယာနာ၏ လက်များ တုန်ရီနေသည်။
“သူက အမိုးအကာတစ်ခုဆီကို ပြေးနေခဲ့တာ” ဟု သူမ ဆိုသည်။
“သူ မရောက်သေးဘူးလေ။”
“သူ ရောက်တော့မှာပါ။”
“ဒါပေမဲ့ သူ မရောက်ခဲ့ဘူး” ဟု ဗာရစ်က ဆိုသည်။ သူ၏ အနက်ရောင် အရိပ်အနားသတ်များမှာ တုန်ခါနေသည်။ “သူက ကြားထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာ။ အမှောင်ထဲမှာ။ မီးအိမ်တွေကြားထဲမှာပေါ့။ ဘယ်သူမှ ဘာကိုမှ မထိန်းထားတဲ့ နေရာမှာလေ။” သူ ပြုံးသည်။ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အပြုံးဖြစ်သည်။ “မင်းရဲ့ နံရံအတွင်းထဲမှာ မရှိတဲ့အရာကို မင်း ငြင်းဆန်လို့ မရဘူး၊ မိဖုရားလေး။”
ငွေရောင်အလင်းတန်း တုန်ခါသွားသည်။
အက်ဒရီယာနာ အသက်ရှူမှားသွားသည်။
သူမ၏ လက်များ ကျောက်တုံးပေါ်မှ လျောကျသွားသည်။
စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ စီးဝင်နေသည့် အလင်းရောင်မှာ မှိန်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်၏ နောက်တွင် သောရ် ရွေ့လျားသွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ မဂျိုလ်နီယာကို မြှောက်လိုက်သည့် အသံဖြစ်သည်။
“မလုပ်နဲ့” ဟု အက်ဒရီယာနာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူ့ကို မတိုက်ခိုက်နဲ့။ ဒီနေရာမှာ မဟုတ်ဘူး။ အမိုးအကာတစ်ခုထဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင် သူ့ကို တိုက်ခိုက်လိုက်ရင် ဒါဟာ အမိုးအကာ ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
သောရ် ရပ်သွားသည်။
ဗာရစ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“မြင်လား” ဟု သူ ဆိုသည်။ “မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းတွေလေ။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် နံရံတွေ။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမိုးအကာတွေ။” သူသည် စတုတ္ထတံခါးကို ကျောဖြင့် ပိုမိုဖိချလိုက်သည်။ “သူတို့က မင်းကို ငါနဲ့ မထိတွေ့အောင် တားထားပေးတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က သူ့ဆီကို မရောက်နိုင်ကြဘူး။”
ကျွန်ုပ် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး တိုးလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကျွန်ုပ်၏ ခြေထောက်များက အလိုအလျောက် ရွေ့သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် တံခါးခုံတွင် ဒူးထောက်နေသော အက်ဒရီယာနာကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော တိုဘင်ကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်။ အောလ်ဒပ်စ်နှင့် ကာလန်တို့ကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်။
စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ဆင်းသွားသည်။
ဗာရစ်ဆီသို့။
စတုတ္ထတံခါးဆီသို့။
“ယူရီယာ” ဟု ကျွန်ုပ်၏ နောက်မှ သောရ်က ခေါ်သည်။
ကျွန်ုပ် မရပ်ခဲ့ပေ။
ဗာရစ် ကျွန်ုပ် လာနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။
“မုန်တိုင်းဘုရင်” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “မင်း ငါ့ကို တိုက်ခိုက်မလို့လား။ အမိုးအကာတစ်ခုထဲမှာလား။ မင်းရဲ့ မိဖုရားရှေ့မှာလား။”
“မဟုတ်ဘူး” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
ထိတွေ့နိုင်လောက်သည့် အကွာအဝေးတွင်။
သူ့ဆီကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ အအေးဓာတ်ကို ခံစားမိလောက်သည့် အကွာအဝေးတွင်။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ရေတွင်းတိုင်း၏ အောက်ခြေတွင် ရှိနေတတ်သည့် အအေးဓာတ်မျိုးပေါ့။
“ကျွန်တော် ရှင့်ကို မတိုက်ခိုက်ဘူး” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။ “ကျွန်တော် တံခါးကိုလည်း ထိန်းမထားဘူး။” ကျွန်ုပ် သူ့နောက်ရှိ စတုတ္ထတံခါးကို ကြည့်သည်။ “ကျွန်တော် ကျွန်တော့်အဘိုး ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း လုပ်မယ်။”
ဗာရစ်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“ဘယ်သူမှ တံခါးကို မထိန်းထားရဘူး” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ။ စင်္ကြံလမ်းထဲမှာ။ စတုတ္ထတံခါးကို ကျောဖြင့် ကာထားသည့် အထိန်းအကွပ်၏ ဘုရားသခင် ရှေ့တည့်တည့်မှာပေါ့။
ကျွန်ုပ် လက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
လျှပ်စီး မဟုတ်ပေ။ နှင်းခဲ မဟုတ်ပေ။
ရေခဲ အရည်ပျော်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မီးလောင်ထားသော တောအုပ်ထဲတွင် ကျွန်ုပ် တွေ့ရှိခဲ့သည့်အရာ။ ကျွန်း၏ အနက်ရောင် နှင်းခဲများထဲတွင် တွေ့ခဲ့သည့်အရာ။ မုန်တိုင်းအပြီးတွင် ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည့်အရာပေါ့။
ကျွန်ုပ် ၎င်းကို ကျောက်တုံးထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။
ဗာရစ်ဆီသို့ မဟုတ်ပေ။
သူ့ပတ်လည်သို့။
စတုတ္ထတံခါးအောက်သို့။ ၎င်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ အခန်းထဲသို့။
ကြားထဲက ဟာကွက်ထဲသို့။
အဲ့ဒီအခန်းထဲမှာ အမှောင်ကြီး ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်ုပ် ခံစားမိသည်။ ကျောက်တုံးများမှတစ်ဆင့်ပေါ့။ အခန်းငယ်လေး တစ်ခု။ ပြတင်းပေါက် မရှိဘူး။ မီးအိမ် မရှိဘူး။ အေးစက်နေတယ်။
ပြီးတော့ အဲ့ဒီအခန်းအလယ်မှာ၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကွေးကွေးလေး အိပ်နေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်။
ပိန်ချုံးနေတယ်။ ကြောက်ရွံ့နေတယ်။ တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။
ဒန်စတန်၏ မီးလောင်နေသော လှည်းပေါ်ကနေ သူ ခုန်ချခဲ့စဉ်ကတည်းက သူ ဒါကို ကိုင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ၃၁ ခုမြောက် အမိုးအကာဆီကို ပြေးသွားခဲ့စဉ်ကလည်း ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ဝက်သစ်ချပင်ကြီးတစ်ခုထဲကနေ တစ်စုံတစ်ခု ထွက်လာပြီး သူ့ကို ဆွဲယူသွားစဉ်ကလည်း သူ ဒါကို ကိုင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ မလွှတ်ခဲ့ပေ။
ကျွန်ုပ်သည် ရေခဲအရည်ပျော်ခြင်းကို သူ့ဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။
တံခါးကို ဖျက်ဆီးဖို့ မဟုတ်။ ၎င်းကို ဖွင့်ဖို့လည်း မဟုတ်။
သူ့ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားစေရန်သာ ဖြစ်သည်။
ဘရီဆာက အတိတ်ကို ပြန်လှမ်းဆွဲခဲ့သည့် နည်းလမ်းအတိုင်းပင်။
“အိုရန်” ဟု ကျွန်ုပ် ခေါ်လိုက်သည်။
မှောင်မိုက်နေသော အခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ကောင်လေးသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။
“ငါက ယူရီယာဂရေးပါ” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။ “ဘုရင်ပေါ့။ လှည်းဘီးတွေ ပြုပြင်ပေးတဲ့သူလေ။” ကျွန်ုပ်သည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်ကို ပိုမိုဖိချလိုက်သည်။ “မင်း ၃၁ ခုမြောက် အမိုးအကာဆီကို ပြေးနေခဲ့တာလေ။ မီးအိမ်ကို ထွန်းဖို့အတွက်ပေါ့။”
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဒန်စတန်က မီးထွန်းပေးခဲ့တယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။ “မင်းအတွက်ပေါ့။ သူ အခု အဲ့ဒီအနားမှာ ရပ်နေတယ်။ နံရံပေါ်မှာ လက်တင်ပြီးတော့လေ။ သူ ထိန်းထားပေးနေတာ။”
ကောင်လေးသည် တုန်ရီနေသည်။
“မင်း မရောက်ခဲ့ဘူးဆိုပေမဲ့” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။ “မင်း ရောက်တော့မှာပါ။ မင်း အဲ့ဒီဆီကို ပြေးနေခဲ့တာ။ မင်း အဲ့ဒါကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလေ။” ကျွန်ုပ်၏ အသံမှာ တိမ်ဝင်သွားသည်။ “အဲ့ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ အမြဲတမ်းလည်း အဓိပ္ပာယ် ရှိခဲ့တာပဲ။”
ကောင်လေးသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
“ဟက်စကတ်လား” ဟု သူ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
“ရေခွက်နားမှာ” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။ “ဟောလစ်နဲ့အတူတူပေါ့။ သူက ဒဲလန်အတွက် စတုတ္ထမြောက် မီးအိမ်ကို ချိတ်ထားပေးတယ်။ ပဉ္စမမြောက် ချိတ်ကိုလည်း လွတ်ထားပေးတယ်။”
အိုရန်၏ အသက်ရှူသံမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ကျွန်တော့်အတွက်လား”
“မင်းအတွက်ပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။
ရေခဲအရည်ပျော်ခြင်းတို့သည် မှောင်မိုက်နေသော အခန်းကြမ်းပြင်တစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့သွားသည်။
အလင်းရောင် မဟုတ်။ အနွေးဓာတ်လည်း မဟုတ်သေး။
မြက်ပင်များ။
ပါးလွှာပြီး ဖြူဖျော့နေသော အစိမ်းရောင် မြက်ပင်များ။ မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထဲတွင် တံမြက်စည်းကို ဖက်တွယ်ကာ ကွေးကွေးလေး အိပ်နေသည့် ကောင်လေးပတ်လည်ရှိ ကျောက်ကြမ်းပြင် အက်ကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ပေါက်လာကြသည်။
သူသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်သည်။
သူသည် မြက်ပင်များကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
“အို” ဟု သူ ဆိုသည်။
ထို့နောက် သူ ထရပ်လိုက်သည်။
သူသည် မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထဲတွင်၊ ဗာရစ်၏ တံခါးအတွင်းဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ခြေထောက်များအောက်တွင် မြက်ပင်များ ပေါက်နေပြီး လက်ထဲတွင် တံမြက်စည်းကို ကိုင်ထားသည်။
သူ ရွေးချယ်နေပြီ။
သူသည် ထိန်းသိမ်းသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်။
သူသည် နံရံအတွင်းဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ။
ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်။ အက်ဒရီယာနာ၏ လက်များမှတစ်ဆင့်၊ တံခါးခုံမှတစ်ဆင့်၊ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် စီးဝင်လာသည်။ ယခင်ကထက် ပိုမိုတောက်ပလာသည်။ အမိုးအကာ ၆၃ ခု၊ မိုင်ပေါင်း ၃၀၀ နှင့် မှောင်မိုက်သော အခန်းထဲတွင် ထရပ်လိုက်သည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်။
၎င်းသည် စတုတ္ထတံခါးကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။
တံခါးကို လက်နှစ်ဖက် ဆန့်တန်းကာ ကာထားသည့် ဗာရစ်ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။
သူ မလှုပ်ရှားပေ။
သူ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပါ။
ငွေရောင်အလင်းတန်းများက သူ့ပတ်လည်တွင် စီးဆင်းနေသည်။ တံခါးဘောင်မှတစ်ဆင့်၊ တံခါးအောက်မှတစ်ဆင့်၊ တံခါးပေါ်မှတစ်ဆင့်ပေါ့။
သစ်သားပေါ်တွင် မီးဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသည့် သင်္ကေတမှာ မှိန်ဖျော့သွားသည်။
သော့ခလောက် လည်သွားသည်။
ထို့နောက် အထိန်းအကွပ်၏ ဘုရားသခင်၏ တစ်ကိုယ်လုံး အလေးချိန်ဖြင့် ဖိထားခြင်း ခံထားရသော တံခါးမှာ ပွင့်သွားသည်။
အပြင်ဘက်သို့ မဟုတ်။
အတွင်းဘက်သို့။
တံခါးပွင့်သွားသောအခါ သူ့နောက်ကွယ်ရှိ အခန်းထဲသို့ ဗာရစ် လဲကျသွားသည်။
အိုရန်သည် သူ့ကို ရှောင်ထွက်သွားသည်။
သူသည် လက်ထဲတွင် တံမြက်စည်းကို ကိုင်လျက်၊ ဖိနပ်ပေါ်တွင် မြက်ပင်များ ကပ်လျက်၊ မေးကို မော့ကာ အခန်းထဲမှ လမ်းလျှောက် ထွက်လာသည်။ သူသည် သူ့နောက်က အကျဉ်းခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ထိုဘုရားသခင်ကို တစ်ချက်မျှ ပြန်မကြည့်ခဲ့ပေ။
သူ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လမ်းလျှောက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်ကို ကျော်ဖြတ်၍၊ တိုဘင်ကို ကျော်ဖြတ်၍၊ အောလ်ဒပ်စ်နှင့် ကာလန်တို့ကို ကျော်ဖြတ်၍ပေါ့။
သူသည် အက်ဒရီယာနာ ဒူးထောက်နေသော တံခါးခုံ၌ ရပ်လိုက်သည်။
သူမကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု သူ ဆိုသည်။
အက်ဒရီယာနာ ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့။
အိုရန်သည် သူမ၏ လက်များပေါ်ကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်။
အရှေ့ဘက် အဆောင်မှ ထွက်သွားသည်။
ရင်ပြင်ဆီသို့။
အလင်းရောင်ထဲသို့။
ကျွန်ုပ် ထရပ်လိုက်သည်။
ဗာရစ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
သူသည် အိုရန် ရှိခဲ့သည့် အကျဉ်းခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ ပက်လက်အနေအထားဖြင့်။ မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်လျက်ပေါ့။
သူ့ပတ်လည်တွင် မြက်ပင်များ ပေါက်နေသည်။
ပါးလွှာပြီး ဖြူဖျော့နေသော အစိမ်းရောင် မြက်ပင်များ။ ကျောက်တုံး အက်ကြောင်းများမှတစ်ဆင့်၊ အအေးဓာတ်ကို ဖောက်ထွက်လျက်၊ အမှောင်ထုကို ဖောက်ထွက်လျက်ပေါ့။
သူသည် ၎င်းကို ကြည့်နေသည်။
သူ မလှုပ်ရှားပေ။
“ရှင် နံရံအပြင်ဘက်မှာ ရှိနေခဲ့တာလေ” ဟု ကျွန်ုပ် တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ “ရှင် ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပေါ့။ အိုရန်က ကြားထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာ။ မီးအိမ်တွေကြားထဲမှာလေ။ ဘယ်သူမှ ဘာကိုမှ မထိန်းထားတဲ့ နေရာမှာပေါ့။”
ဗာရစ် ပြန်မဖြေပေ။
“ရှင် မှားနေတာ” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။ “သူက မီးအိမ်တစ်ခုဆီကို ပြေးနေခဲ့တာ။ အဲ့ဒါ လမ်းတစ်ခုပဲ။ ပြီးတော့ ဘယ်လမ်းမဆို လူတစ်ယောက်က ဆက်လျှောက်နေမယ်ဆိုရင် အမိုးအကာတစ်ခုဆီကို ရောက်ကိုရောက်မှာပဲ။” ကျွန်ုပ် သူ့ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “သူ ဆက်လျှောက်ခဲ့တယ်။ ဒီနေရာထဲမှာတောင်မှပေါ့။”
ဗာရစ် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။
သူ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
သူ့မျက်လုံးများမှာ အလွန်မှောင်မိုက်နေသည်။
“မင်း ငါ့ကို မသတ်နိုင်ဘူး” ဟု သူ ဆိုသည်။ “ငါက သေခြင်းတရားပဲ။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“မင်း ငါ့ကို မထိန်းထားနိုင်ဘူး။ ငါက အထိန်းအကွပ်ပဲ။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်မလဲ” ဟု ဗာရစ်က မေးသည်။
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် အကျဉ်းခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာသည်။
တံခါးကို ကျွန်ုပ် မပိတ်ခဲ့ပေ။
“ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။ “တံခါးပွင့်နေတယ်။ ရှင် ထွက်ချင်တဲ့အချိန် ထွက်သွားလို့ရတယ်။”
သူ မလှုပ်ရှားပေ။
သူသည် ပတ်လည်တွင် မြက်ပင်များ ပေါက်နေသည့် အကျဉ်းခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေလျက် ပွင့်နေသော တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
၎င်း၏ ဟိုဘက်တွင် ငွေရောင် တောက်ပနေသည့် စင်္ကြံလမ်းကို ကြည့်သည်။
၎င်း၏ ဟိုဘက်တွင် ရွှေရောင် တောက်ပနေသည့် ရင်ပြင်ကို ကြည့်သည်။
သူ ထမလာခဲ့ပေ။
ကျွန်ုပ် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်သွားသည်။
လက်ထဲမှ မျက်နှာကို ဖယ်ပြီး ပွင့်နေသော အကျဉ်းခန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည့် တိုဘင်ကို ကျော်ဖြတ်၍၊ အေးစက်နေသော မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသည့် ကာလန်ကို ကျော်ဖြတ်၍၊ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သီချင်းဆိုနေသည့် အောလ်ဒပ်စ်ကို ကျော်ဖြတ်၍ပေါ့။
ကျွန်ုပ် တံခါးခုံတွင် ရပ်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူမသည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်တင်လျက် ဒူးထောက်နေဆဲပင်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။ သူမမှတစ်ဆင့် စီးဝင်နေသည့် ငွေရောင်အလင်းတန်းမှာ မှိန်ဖျော့သွားပြီ ဖြစ်သည်။
“ပြီးသွားပြီလား” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ကျွန်ုပ် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။
ပွင့်နေသော အကျဉ်းခန်းကို ကြည့်သည်။
အခန်းထဲရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူ ထွက်သွားချင်လျှင် ထွက်သွားနိုင်သည့် တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေသော ဘုရားသခင်ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး” ဟု ကျွန်ုပ် ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်မ ဆက်ထိန်းထားပေးမယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
“ရှင် မလုပ်လည်း ရပါတယ်။”
“ကျွန်မ သိပါတယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာ ဆိုသည်။ “ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပြီး လုပ်တာပါ။”
ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်ဘက်၊ ရင်ပြင်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် သီချင်း စတင်ဆိုသည်။
ကောင်းကောင်းမွန်မွန်တော့ မဟုတ်ပေ။
ဒဲလန်။ ၄၁ ခုမြောက် မီးအိမ်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လျက်။ အသံများ ကြမ်းတမ်းပြီး တိမ်ဝင်နေကာ လုံးဝ တေးသွားမညီပေ။
စစ်သည်တို့၏ သီချင်း။
မာတာက သူ့နှင့်အတူ လိုက်ဆိုသည်။ ထို့နောက် အိုဒရစ်။ ထို့နောက် မုန့်ဖုတ်သမားများ။ ထို့နောက် သောရ်၊ သူတို့အားလုံးထက် ပိုဆိုးသော အသံဖြင့် ဆိုသည်။
စင်္ကြံလမ်းတွင် အေးစက်သော မီးအိမ်ကို ကိုင်ကာ ရပ်နေသည့် ကာလန်က ပါးစပ်ဟပြီး သီချင်းဆိုသည်။
အောလ်ဒပ်စ် သီချင်းဆိုသည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပွန်းပဲ့နေသော လက်ဝါးများကို ပိုက်ထားသည့် တိုဘင်က စည်းချက်ကို ရေတွက်ရင်း သီချင်းကို တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
အိုရန်သည် ရင်ပြင်အလယ်တွင် တံမြက်စည်းကို ကိုင်လျက် အားလုံးထက် ကျယ်လောင်စွာ သီချင်းဆိုသည်။
ပြီးတော့ ကျွန်ုပ်တို့၏ အောက်ဘက်၊ အရှေ့ဘက် အဆောင်၏ ကြမ်းပြင်အောက်တွင်၊ ခန်းမအောက်တွင်၊ ရေကန်အောက်တွင်၊ အရာအားလုံး၏ အောက်ဘက်တွင်—
ထိန်းသိမ်းသူက နောက်ဆုံး အပိုဒ်ကို သီဆိုသည်။
အဖြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဗာရစ်သည် ထိုညက အကျဉ်းခန်းထဲမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်လည်း ထွက်မလာခဲ့ပေ။
ဒဲလန်က မီးအိမ်များကို ဆက်ထွန်းထားသည်။ မာတာက တောင်ကုန်းထိပ်တွင် မီးဖိုကို ပူနေအောင် ထားသည်။ အက်ဒရီယာနာသည် အက်ဗလင်က အဲလွန်၏ ကျောပေါ်တွင် စီးကာ လမ်းအတိုင်း တက်လာပြီး သူမဘေးတွင် ဒူးထောက်ကာ သူမကို ရပ်ခိုင်းသည်အထိ တံခါးခုံပေါ်တွင် လက်တင်ထားခဲ့သည်။
သောရ်က အကျဉ်းခန်း တံခါးဝတွင် စောင့်ကြည့်နေသည်။
တံခါးမှာ ပွင့်လျက်သား ရှိနေသည်။
ဗာရစ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဆက်နေသည်။
မြက်ပင်များကို စိုက်ကြည့်လျက်ပေါ့။
ဒုတိယမြောက်ညတွင် သောရ်သည် ရင်ပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ဒဲလန်နှင့်အတူ ၄၁ ခုမြောက် မီးအိမ်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် ကျွန်ုပ်ကို တွေ့သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“သူ အဲ့ဒီမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ လဲလျောင်းပြီး ကြည့်နေတာ။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
သောရ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သူ ထွက်သွားလို့ရတာပဲ” ဟု သူမ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုသည်။ “ဘယ်အချိန်မဆိုပေါ့။ တံခါးက ပွင့်နေတာပဲ။ သူ အချုပ်အနှောင် မရှိဘူး။ ဘယ်သူကမှလည်း သူ့ကို မတားထားဘူး။” သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “သူပဲ မထွက်တာ။”
ကျွန်ုပ် ၄၁ ခုမြောက် မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။
၎င်းဘေးရှိ မြေစေးမီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။ ဒဲလန်၏ ပိုက်ထားသော လက်များကို ကြည့်သည်။
“သူ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ မသိတာ ဖြစ်မယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။
သောရ် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
“နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။ “အရာရာကို ထိန်းထားရတယ်။ လမ်းတိုင်းရဲ့ အဆုံးသတ် ဖြစ်နေရတယ်။ လူတိုင်း လျှောက်လာတဲ့ တံခါးပေါက် ဖြစ်နေရတယ်။” ကျွန်ုပ် အရှေ့ဘက် အဆောင်ဆီသို့ ပြန်ကြည့်သည်။ ပွင့်နေသော အကျဉ်းခန်းဆီသို့ပေါ့။ “သူ ကိုယ်တိုင် တံခါးပေါက်ကနေ လျှောက်သွားဖို့ ဘယ်တော့မှ မဆုံးဖြတ်ခဲ့ဖူးဘူး။”
သောရ် ပြန်မဖြေပေ။
သူမသည် ၄၁ လုံးသော မီးအိမ်များ၏ ရွှေရောင် အလင်းတန်းအောက်တွင်၊ မဂျိုလ်နီယာကို ဒူးပေါ်တင်လျက် ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ အရှေ့ဘက် အဆောင်ကို ကြာရှည်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။
“သူ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မလဲ” ဟု သူမ မေးသည်။
ကျွန်ုပ် မသိခဲ့ပါ။
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြေလိုက်သည်။
ခန်းမ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတစ်ခု၊ ပြတင်းပေါက်မရှိဘဲ ကြမ်းပြင်မှ မြက်ပင်များ ပေါက်နေသော အခန်းငယ်လေးတစ်ခုထဲတွင်၊ အထိန်းအကွပ်နှင့် သေခြင်းတရား၏ ဘုရားသခင်သည် သူ့ဘေးတွင် တံခါးပွင့်လျက်သားဖြင့် ပက်လက် လဲလျောင်းနေသည်။
ပြီးတော့ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။