အခန်း (၄၆၈) - ခြောက်ရက်
မိုးသောက်ချိန်တွင် ဆေးလစ် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။
သူသည် ကောင်စီအစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသည်အထိ မစောင့်ခဲ့ပေ။ မေရီတစ်ယောက် စာတိုများ ရေးသားပြီးစီးသည်အထိလည်း မစောင့်ခဲ့ပါ။ သူသည် မီးခိုးရောင်အရုဏ်ဦးတွင် မြောက်ဘက်ခံတပ်နံရံထက်၌ ရပ်နေရင်း သူ၏ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ပခုံးပေါ်တင်ထားကာ အက်ဒရီယာနာ လိုအပ်သည်များကို ပြောပြနေသည်ကို နားထောင်နေခဲ့သည်။
အနောက်ဘက်လမ်းမပေါ်ရှိ အမိုးအကာတိုင်း။ အစောင့်တိုင်း။ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ရွာတိုင်း။
ယခုအချိန်မှစ၍ ခြောက်ညမြောက်။ နေဝင်ချိန်တွင်။
မီးအိမ်များကို ထွန်းထားပါ။ အနားမှာ ရပ်နေပါ။ ဘယ်မှမသွားပါနဲ့။
ဆေးလစ်သည် အသေအချာ နားထောင်နေသည်။
ထို့နောက် သူက “အမိုးအကာ ဘယ်နှစ်ခုရှိလဲ” ဟု မေးသည်။
သူ့နောက်ကျောရှိ လှေကားထစ်များပေါ်မှ မေရီက ဖြေသည်။
“ခြောက်ဆယ့်သုံးခုပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကျွန်မတို့ရဲ့ မြောက်ဘက်တံခါးနဲ့ တောင်ကုန်းထိပ်ကြားမှာပါ။ တိုဘင်က ရေတွက်ထားတာပါ” သူမ၏ အသံမှာ ထိုနာမည်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်စဉ် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ “အရင်တုန်းကပေါ့”
ဆေးလစ်သည် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ခြောက်ဆယ့်သုံးခု” ဟု သူပြန်ပြောသည်။
ထို့နောက် သူသည် ပုံစံပြောင်းလိုက်သည်။ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် နံနက်ခင်း မိုးကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်သွားသည်။
“ညနေစောင်းရင် ပြန်လာခဲ့မယ်” ဟု သူ၏အသံမှာ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။ “အဖြေတွေနဲ့အတူပေါ့”
သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါ။
အီလန်သည် မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ ရွာများဆီသို့ အနောက်ဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။ ဒန်စတန်နှင့် မော့ဒ်တို့က ၎င်းတို့၏ လှည်းများကို မောင်းနှင်ကာ မြောက်ဘက်သို့ သွားကြပြီး လယ်ယာအိမ်တိုင်း၊ လမ်းဆုံတိုင်းတွင် ရပ်တန့်ခဲ့သည်။ ဟက်စ်ကတ်သည် ဟော်လစ်နှင့်အတူ သူ၏အမိုးအကာသို့ ပြန်သွားပြီး လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် သတင်းစကားများ ပေးပို့ခဲ့သည်။
အစ်ရှ်ကာသည် လန်တန်မြင်းကိုစီးကာ တောင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။ ဧရာမလူသားများ အလုပ်လုပ်နေကြသည့် အောက်ဘက်လမ်းမတစ်လျှောက်ရှိ လယ်ယာများသို့သွားကာ သူတို့ထဲမှ မည်သူမဆို ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ရပ်တည်ပေးမလားဟု မေးမြန်းရန် ဖြစ်သည်။
စကားန်သည် အရင်ဆုံး သဘောတူခဲ့သူဖြစ်သည်။
အစ်ရှ်ကာ မေးခွန်းမေးပြီးဆုံးခင်မှာပင် သူက သဘောတူကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသယ်လာသည့် အုတ်မြစ်ကျောက်တုံးကို ချလိုက်ပြီး အလွန်မတ်မတ်ရပ်ကာ ဧရာမလူသားတို့၏ ဘာသာစကားဖြင့် စကားလုံးတစ်လုံး ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ဘရူနီသည် ဘာသာပြန်ပေးရန်ပင် မလိုတော့ပေ။
အက်ဒရီယာနာသည် အနားမယူခဲ့ပါ။
အက်ဗလင်က သူမကို အနားယူဖို့ ပြောသည်။ အော်ရီလီယာကလည်း ပြောသည်။ သော်ကလည်း အခြားသူများထက် သည်းခံမှု ပိုနည်းစွာဖြင့် အနားယူဖို့ ပြောခဲ့သည်။
အက်ဒရီယာနာက သူတို့အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောသည်။
ထို့နောက် သူမသည် မြောက်ဘက်တံခါးဝသို့ သွားကာ လမ်းမပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးချလျက် ရပ်ပြီး မြောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ပထမဆုံး အမိုးအကာဆီသို့။
မြို့ရိုးမှ တစ်မိုင်အကွာတွင်ရှိသည်။ တံခါးအထက်တွင် ထွင်းထုထားသော မီးအိမ်တစ်ခုရှိပြီး အတွင်းတွင် မီးတောက်နေသည့် ကျောက်အိမ်ကလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ညအရှည်ဆုံးညကတည်းက မီးထွန်းထားပြီး တစ်ခါမျှ မငြိမ်းခဲ့ဖူးသည့် ဘရီဆာဆိုသော လယ်သမားဇနီးသည်က စောင့်ရှောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
“မြို့ပြင်မှာ တစ်ခါမှ မစမ်းကြည့်ဖူးဘူး” ဟု ကျွန်ုပ် သူမအနားသို့ လာရပ်ချိန်တွင် အက်ဒရီယာနာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒီမြို့ရိုးပေါ့။ ဒါက အမြဲတမ်း ဒီမှာပဲ ရှိခဲ့တာ။ ဂရေးကိပ်တစ်ဝိုက်မှာ။ ဝင်လာဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လူတွေရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာပေါ့”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“ဘယ်လောက်အထိ ရောက်နိုင်မလဲဆိုတာ မသိဘူး”
“ဒါဆိုရင် စမ်းကြည့်လိုက်လေ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
သူမ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မီးတောက်လည်း မဟုတ်၊ ကြိုးမျှင်လည်း မဟုတ်။ မြို့ရိုးဖြစ်သည်။ သူမ၏ စွမ်းအား ပထမဆုံး နိုးထလာသည့်နေ့က ကျွန်ုပ်မြင်ခဲ့ရသည့်၊ သူမ ခံတပ်နံရံထက်တွင် ရပ်ကာ အတွင်းရှိ လူများကို ထိခိုက်စေမည့် အရာမှန်သမျှကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည့် ထိုမြို့ရိုးဖြစ်သည်။
၎င်း ပေါ်လာသည်ကို ကျွန်ုပ် ခံစားလိုက်ရသည်။
မြို့တစ်ဝိုက်။ မြို့ရိုးတစ်ဝိုက်။ အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင်။
ထို့နောက် ၎င်းသည် တွန်းကန်လိုက်သည်ကို ခံစားရသည်။
မြောက်ဘက်သို့။ လမ်းမတစ်လျှောက်။ တံခါးဝကို ကျော်လွန်၍။ ဖြည်းဖြည်းချင်း။ ရေပြင်ပေါ်တွင် ရေပြင်ဖြန့်ကျက်သွားသကဲ့သို့။
ပထမဆုံး အမိုးအကာဆီသို့ ဦးတည်၍။
အက်ဒရီယာနာ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
သူမ၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေသည်။
မြို့ရိုးသည် ဆန့်ထွက်သွားသည်။ ပိုပါးလာသည်။ ပိုမှိန်လာသည်။ கால்မိုင်။ တစ်ဝက်။
လေးပုံသုံးပုံ။
၎င်းသည် ရပ်တန့်သွားသည်။
အမိုးအကာသို့ မရောက်မီ။ ဘရီဆာ၏ မီးအိမ်သို့ မရောက်မီ။
အက်ဒရီယာနာသည် လက်များကို ချလိုက်သည်။
ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူမ ယိုင်လဲသွားသည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို ဖမ်းထိန်းလိုက်သည်။
“လေးပုံသုံးပုံ မိုင်ပဲ ရောက်တယ်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ “ပထမဆုံးတစ်ခုတောင် မရောက်ဘူး”
“ဒါ ပထမဆုံးနေ့ပဲ ရှိသေးတာလေ”
“အမိုးအကာက ခြောက်ဆယ့်သုံးခု ရှိတာ” အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “မိုင်သုံးရာတောင် ဝေးတယ်။ တစ်ခုတောင် မရောက်နိုင်ခဲ့ဘူး” ဟု သူမ၏ အသံမှာ ကွဲရှသွားသည်။
ထိုနေ့လယ်တွင် ဘရီဆာ တံခါးဝသို့ ရောက်လာသည်။
ဘယ်သူကမှ သူမကို ခေါ်ခိုင်းခြင်း မဟုတ်ပါ။ သူမသည် သူမ၏ အမိုးအကာမှ လမ်းအတိုင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့ပြီး လက်မောင်းတွင် ခြင်းတောင်းကို ချိတ်ကာ ပခုံးပေါ်တွင် ပဝါခြုံလျက် ရောက်လာသည်။ တံခါးဘေးရှိ နိမ့်သော နံရံပေါ်တွင် ခေါင်းကို လက်ဖြင့် အုပ်၍ ထိုင်နေသည့် အက်ဒရီယာနာ၏ ရှေ့တွင် သူမ ရပ်လိုက်သည်။
“ရှင်က ဘုရင်မမလား” ဟု ဘရီဆာက မေးသည်။
အက်ဒရီယာနာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ထဲက တစ်ယောက်ပေါ့”
“ငြင်းပယ်တဲ့ ဘုရင်မပေါ့” ဟု ဘရီဆာက ဆိုသည်။ “ဒီမနက် ဆေးလစ် ကျွန်မ အမိုးအကာဆီ ရောက်လာတယ်။ ရှင် ဘာတွေစီစဉ်နေလဲဆိုတာ ပြောပြတယ်” သူမသည် ခြင်းတောင်းကို ချလိုက်သည်။ “ရှင် ကျွန်မရဲ့ မီးအိမ်ဆီ ရောက်အောင် ကြိုးစားပေမဲ့ မရခဲ့ဘူးဆိုတာလည်း ပြောပြတယ်”
အက်ဒရီယာနာ ဘာမှပြန်မပြောပေ။
ဘရီဆာသည် သူမကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မ ဒီမီးအိမ်ကို နှစ်လလောက် မီးထွန်းထားခဲ့တာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ညတိုင်းပေါ့။ အရှည်ဆုံးညကတည်းကပဲ။ ကျွန်မယောက်ျားက ကျွန်မကို အရူးလို့ ထင်တယ်။ ကလေးတွေကတော့ ကစားစရာလို့ ထင်နေကြတာ” သူမ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “ဘာလို့ လုပ်နေလဲတော့ မသိဘူး။ လုပ်ချင်စိတ်ပေါက်လို့ လုပ်နေတာပါ”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” အက်ဒရီယာနာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ကျေးဇူးတင်စကား ကြားချင်လို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဘရီဆာက ဆိုသည်။
သူမ အက်ဒရီယာနာဘေးရှိ နံရံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခါ ထပ်စမ်းကြည့်ပါ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “မနက်ဖြန်ပေါ့။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ မီးအိမ်ဘေးမှာ ရပ်နေမယ်။ ကျွန်မ အမိုးအကာ နံရံပေါ် လက်တင်ပြီး စောင့်နေမယ်” သူမ အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။ “ပြန်ပြီး လက်ကမ်းပေးတဲ့သူဆီကို ရောက်ဖို့က ပိုလွယ်ကောင်း လွယ်နိုင်ပါတယ်”
ညနေစောင်းတွင် ဆေးလစ် ပြန်ရောက်လာသည်။
သူသည် ခံတပ်နံရံထက်တွင် ဆင်းသက်ကာ ပုံစံပြောင်းလိုက်ပြီး အမောတကော အသက်ရှူနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။
“လေးဆယ့်တစ်ခု” ဟု သူက ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ခြောက်ဆယ့်သုံးခုထဲက လေးဆယ့်တစ်ခု” ဟု ဆေးလစ်က ဆိုသည်။ “သဘောတူကြတယ်။ သူတို့ မီးအိမ်တွေ ထွန်းထားမယ်။ အနားမှာ ရပ်နေမယ်။ ခြောက်ညမြောက်နေ့မှာပေါ့”
“ကျန်တဲ့သူတွေကရော”
ဆေးလစ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“တစ်ဆယ့်တစ်ယောက်က စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်လို့ ပြောတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ခုနစ်ယောက်က ငြင်းတယ်။ သူတို့ ကြောက်နေကြတာ” သူ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ လေးယောက်ကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး”
“ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး?”
“သူတို့ရဲ့ အမိုးအကာတွေက မှောင်နေတယ်” ဟု ဆေးလစ်က ဆိုသည်။ “မီးအိမ်တွေ ငြိမ်းသွားတယ်။ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး” ခဏရပ်လိုက်သည်။ “ရွာတွေထဲမှာလည်း ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ တံခါးတွေ ပိတ်ထားတယ်။ ပြတင်းပေါက်တွေလည်း ပိတ်ထားတယ်”
သော်သည် ကျွန်ုပ်နောက်ရှိ လှေကားထစ်များမှ တက်လာသည်။
“ဘယ်အမိုးအကာတွေလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
ဆေးလစ်က သူမကို ပြောပြလိုက်သည်။
တစ်ဆယ့်နှစ်၊ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်၊ သုံးဆယ့်သုံး၊ လေးဆယ့်ရှစ်။
သော်သည် မေရီယူလာသည့် မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“တာရိုး” ဟု သူမ နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ “တစ်ဆယ့်နှစ်က တာရိုးအပြင်ဘက်မှာ ရှိတာ။ ဆန်းနီဗာ ရက်ကန်းသမား လုပ်ခဲ့တဲ့နေရာလေ။ တံခါးတွေ ပွင့်လာတဲ့ညက တောင်ကုန်းအောက်ကို ဆင်းလာခဲ့တဲ့သူလေ” သူမသည် လက်ဖြင့် လမ်းကြောင်းကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “နှစ်ဆယ့်ခုနစ်က ဟေးလ်လမ်းဆုံ။ သုံးဆယ့်သုံးက မော့စ်ဖို့ဒ် တံတား”
“ပြီးတော့ လေးဆယ့်ရှစ်ကရော” ဟု ကျွန်ုပ် မေးသည်။
သော် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။
“အက်ဒ်မာရဲ့ နေရာလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ချောင်းဘေးက ဝက်သစ်ချပင်။ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ရေးစခန်းနားမှာ” သူမ၏ အသံမှာ အလွန်တိုးသွားသည်။ “ကျွန်မတို့ သူ့ကို မြေမြှုပ်ခဲ့တဲ့နေရာ။ ဟရာဖန်နဲ့အတူပေါ့”
“အစောင့်” ဟု ကျွန်ုပ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် စမ်းရေတွင်းဆီသို့ သွားခဲ့သည်။ အေးစက်နေသော ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ လက်ဝါးဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။
နွေးထွေးမှုတစ်ခု ရောက်လာသည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့၊ ပင်ပန်းနေဟန်ဖြင့်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်” ဟု အစောင့်က ပြောသည်။
“အမိုးအကာ လေးခု။ မှောင်နေတယ်”
“ကျွန်မ သိပါတယ်” ဟု သူမ ထပ်ပြောသည်။ “သူတို့ ငြိမ်းသွားတာ ကျွန်မ ခံစားမိတယ်။ လေးခုလုံးပဲ။ မနေ့ညကပေါ့။ လူတွေ အိပ်ပျော်နေချိန်မှာလေ”
“ဗာရစ်လား”
အစောင့်သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“သူ့တံခါးတွေ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ မခေါ်သွားဘူး။ အဲဒီနေရာတွေကနေ ဘယ်သူ့ကိုမှ မခေါ်သွားဘူး” သူမ၏ အသံမှာ တိုးဝင်သွားသည်။ “သူ သူတို့ကို စကားပြောခဲ့တာ”
ကျွန်ုပ် ငြိမ်သက်သွားသည်။
“သူတို့ အိပ်ပျော်နေချိန်မှာပေါ့” ဟု အစောင့်က ဆိုသည်။ “အဲဒီ အမိုးအကာ လေးခုက အစောင့်တိုင်းကိုလေ။ သူတို့ရဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာပေါ့။ အလွန်ကို ကြင်နာစွာ၊ အလွန်ကို သည်းခံစွာနဲ့ပဲ” ခဏရပ်လိုက်သည်။ “သူ မီးအိမ်တွေကို ဆက်ထွန်းထားမယ်ဆိုရင် ကလေးတွေကို လာခေါ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ ကလန်၊ အယ်လ်ဒပ်စ်နဲ့ တိုဘင်တို့ကို ခေါ်သွားသလိုမျိုးပေါ့”
“ဒါနဲ့ သူတို့က သူ့ကို ယုံသွားတာပေါ့”
“သူတို့ မီးအိမ်တွေကို ငြိမ်းလိုက်ကြတယ်” ဟု အစောင့်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ပြီးတော့ တံခါးတွေကို သော့ခတ်လိုက်တယ်။ ကလေးတွေကို ကုတင်ပေါ် ဆွဲခေါ်ပြီး ပွေ့ဖက်ထားကြတယ်” သူမ၏ အသံမှာ ကွဲရှသွားသည်။ “ကျွန်မ သူတို့ကို အပြစ်မတင်နိုင်ဘူး ယူရီယာ။ တကယ်ပါ။ သူတို့ ကြောက်နေကြတာလေ”
“ကျွန်တော်လည်း ကြောက်ပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောသည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်” ဟု အစောင့်က ပြောသည်။ “ကျွန်မလည်း ကြောက်တာပဲ”
အက်ဒရီယာနာသည် ဒုတိယနေ့တွင် ထပ်မံကြိုးစားကြည့်သည်။
ဘရီဆာသည် သူမ၏ အမိုးအကာတွင် ရှိနေသည်။ တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ကျောက်နံရံပေါ်၌ လက်ဖဝါးကို ဖိကပ်ထားပြီး သူမ၏ ခေါင်းအထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် မီးအိမ်မှာ တောက်လောင်နေသည်။
အက်ဒရီယာနာ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
မြို့ရိုး ပေါ်လာသည်။
မြို့တော်တစ်ဝိုက်မှာ၊ လမ်းမကြီးအတိုင်း။
တစ်မိုင်ရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံ။ တစ်ဝက်။
လေးပုံသုံးပုံ။
အရှိန်လျော့သွားသည်။
သို့သော် မရပ်တန့်သွား။
ကျွန်ုပ် ခံစားမိသည်။ ကျွန်ုပ်ခြေအောက်ရှိ လမ်းမကြီးမှတစ်ဆင့်။ ငွေရောင်စွမ်းအားသည် မြောက်ဘက်သို့ တိုးဝင်နေသည်။ ပါးလွှာပြီး မှိန်ဖျော့ကာ တုန်ယင်နေလျက်။
မြောက်ဘက်မှလည်း တစ်စုံတစ်ခုက ပြန်၍ တွန်းကန်နေသည်။
ခုခံနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ လှမ်းယူနေခြင်းဖြစ်သည်။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေကာ သူမကိုယ်တိုင်လည်း နားမလည်သည့် တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်မျှော်နေရင်း နံရံပေါ်တွင် လက်တင်ထားသည်။
နှစ်ခုစလုံး ဆုံမိသွားသည်။
အမှောင်ထဲတွင် လက်နှစ်ဖက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သလိုမျိုး ကျွန်ုပ် ခံစားလိုက်ရသည်။
မြို့ရိုးသည် ဘရီဆာ၏ အမိုးအကာဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ပြီးနောက် တည်ငြိမ်သွားသည်။
အက်ဒရီယာနာ လက်နှစ်ဖက်ကို ချလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူမ ယိုင်နဲ့မသွားပေ။ မြောက်ဘက်တံခါးအပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်တွင် ရင်ဘတ်ကို မောဟိုက်စွာဖြင့် မ၍ ရပ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး မြောက်ဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ပထမဆုံး အမိုးအကာဆီသို့။
တံခါးဝမှသည် ဘရီဆာ၏ တံခါးပေါက်အထိ လမ်းမတစ်လျှောက် ယခုအခါ စီးဆင်းနေသည့် မှိန်ဖျော့ပြီး တည်ငြိမ်သော ငွေရောင်အလင်းတန်းဆီသို့။
“တစ်ခု” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
“တစ်ခု” ဟု ကျွန်ုပ် ထောက်ခံလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။
“သူမ ပြန်လှမ်းယူလိုက်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဘရီဆာလေ။ ကျွန်မ ခံစားမိတယ်၊ လက်တစ်ဖက်လိုမျိုးပဲ”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ခံစားမိတယ်”
အက်ဒရီယာနာ လမ်းမကြီးအတိုင်း အပေါ်ဘက်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“နောက်ထပ် ခြောက်ဆယ့်နှစ်ခု” ဟု သူမက ဆိုသည်။
တတိယမြောက်နေ့တွင် ဗာရစ်သည် သူပေးထားသော ကတိကို ဖျက်လိုက်သည်။
ဒန်စတန်သည် မြောက်ဘက်လမ်းမပေါ်တွင် ရှိနေသည်။
သူသည် ပထမဆုံးမနက်ကတည်းက သူ၏လှည်းကို မောင်းနှင်ကာ အမိုးအကာတစ်ခုချင်းစီဆီသို့ သွားနေခဲ့သည်။ တစ်ခုစီတိုင်းတွင် ရပ်တန့်၍ အစောင့်တိုင်းနှင့် စကားပြောနေခဲ့သည်။ သူသည် ထိုလမ်းမပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကြာ မောင်းနှင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ လယ်ယာအိမ်တိုင်း၊ လမ်းဆုံတိုင်းနှင့် ချောင်းတိုင်းကို သူ အလွတ်ရနေသူဖြစ်သည်။
အရာရှိများ ရောက်လာချိန်တွင် သူသည် သုံးဆယ်မြောက်နှင့် သုံးဆယ့်တစ်မြောက် အမိုးအကာကြားတွင် ရှိနေသည်။
သူတို့က တစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်။ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံများဖြင့်။ လည်ပင်းတွင် ငွေရောင်အမှတ်အသားရှိသည်။ မြင်းစီးထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ခြေလျင်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။ လမ်းမ၏ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ သစ်တောများထဲမှ ထွက်လာကြသည်။
သူတို့လက်တွင် တုတ်ချောင်းများ မပါပေ။
သူတို့လက်တွင် မီးတုတ်များ ပါလာသည်။
မော့ဒ်က ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောပြသည်။
သူမသည် သန်းခေါင်ယံတွင် သူမ၏ ဆီလှည်းဖြင့် လွှဲပြောင်းရေး တံခါးမှတစ်ဆင့် ရောက်လာသည်။ သူမ၏ လက်မောင်းမှာ ပတ်တီးစည်းထားပြီး မျက်နှာမှာ မီးခိုးငွေ့များကြောင့် အမည်းစက်များ ပေကျံနေသည်။ သူမ၏ မီးခိုးရောင် ဆံပင်များမှာ ဦးထုပ်အောက်မှ ကျွတ်ထွက်နေသည်။
သူမ ထိုင်မနေပေ။
သူမသည် သော်၊ ကျွန်ုပ်၊ နှင့် အက်ဗလင်တို့နှင့်အတူ လက်ခံရေး ခန်းမထဲတွင် ရပ်လျက် ပြောပြသည်။
“သူတို့ ဒန်စတန်ရဲ့ လှည်းကို မီးရှို့လိုက်ကြတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကြာ မောင်းလာတဲ့ လှည်းကို။ လမ်းမပေါ်မှာတင် မီးရှို့လိုက်တာ။ ကျွန်မရဲ့ လှည်းကိုလည်း ရှို့လိုက်တယ်၊ သူ့နောက်မှာ လိုက်လာတာဆိုတော့ ကျွန်မ အကုန်မြင်လိုက်ရတယ်” သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။
“သူကရော—”
“အသက်ရှင်ပါတယ်” ဟု မော့ဒ်က ဆိုသည်။ “သူတို့ သူ့ကို ဘာမှ သိပ်မလုပ်ပါဘူး။ မြေကြီးပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး မီးရှို့နေချိန်မှာ ဖမ်းချုပ်ထားရုံပါပဲ” သူမ တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်သည်။ “ဒါက သတင်းစကားပါးလိုက်တာတဲ့”
“ဗာရစ်ဆီကပေါ့”
“ဗာရစ်ဆီကပေါ့” ဟု မော့ဒ်က ထောက်ခံသည်။ “သူတို့က ပြောတယ်- မုန်တိုင်းဘုရင်ကို ပြောလိုက်ပါတဲ့၊ ဒီလမ်းမပေါ်က လှည်းတိုင်းမှာ မီးအိမ်ဆီတွေ တင်ထားတာ၊ လှည်းတိုင်းကိုလည်း မီးရှို့လို့ရတယ်ဆိုတာ”
“အိုရန်ကရော” ဟု သော်က မေးသည်။
မော့ဒ် လုံးဝ ငြိမ်ကျသွားသည်။
ကျွန်ုပ် သော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သော်သည် မော့ဒ်ကို ကြည့်နေသည်။
“ဟက်စကတ်ရဲ့ ကောင်လေးလေ” ဟု သော်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တံမြက်စည်း ကိုင်တဲ့ ကောင်လေး။ ပထမနေ့ကတည်းက ဒန်စတန်နဲ့အတူ လိုက်နေတာ။ အမိုးအကာတွေအတွက် ကူညီပေးနေတာလေ”
မော့ဒ် ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
သူမ၏ လက်သည် ပါးစပ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။
“သူတို့ မီးရှို့တဲ့အချိန်မှာ သူက လှည်းပေါ်မှာ ရှိနေတာ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူ ခုန်ချပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်။ သစ်တောတွေထဲကို။ သုံးဆယ့်တစ်မြောက် အမိုးအကာဆီကို ဦးတည်ပြီးတော့။ မီးအိမ်ကို ထွန်းထားဖို့ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရှိရမယ်လို့ သူပြောခဲ့တယ်”
သော် မလှုပ်ရှားပေ။
“အရာရှိတွေက သူ့နောက်ကို လိုက်သွားတယ်” ဟု မော့ဒ်က ဆိုသည်။ “လေးယောက်တောင်။ သစ်တောထဲကို” သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဒန်စတန်က လိုက်သွားဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သူ့ကို ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်တယ်”
“ပြီးတော့ရော”
မော့ဒ် သူမကို မော့ကြည့်သည်။
“ပြီးတော့ တံခါးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဝက်သစ်ချပင်ကြီးရဲ့ ပင်စည်မှာ။ အရင်က မရှိခဲ့တဲ့ တံခါးပေါက်တစ်ခု”
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပေ။
“တံခါးပေါက်တစ်ခု” ဟု မော့ဒ်က ထပ်ပြောသည်။ “သစ်ပင်မှာ။ အခေါက်ပေါ်မှာ မီးနဲ့ ဖုတ်ထားတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုနဲ့။ ပိတ်ထားတဲ့ တံခါး။ ဘေးမှာ ဘာစည်းမှလည်း မပါဘူး” သူမ လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ပို၍ ဖိထားလိုက်သည်။ “အိုရန်က အဲဒီတံခါးကို ဖြတ်ပြေးသွားတာ။ သူ မမြင်လိုက်ဘူး။ သူက အမိုးအကာကိုပဲ ကြည့်နေတာလေ”
“ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ခုက အဲဒီထဲကနေ လှမ်းယူလိုက်တာပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
မော့ဒ် ခေါင်းညိတ်သည်။
သူမ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
သော် လှည့်ထွက်သွားပြီး လက်ခံရေး ခန်းမထဲမှ ထွက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် သူမနောက်ကို လိုက်သွားသည်။
သူမ မြောက်ဘက်ခံတပ် နံရံဆီသို့ မရောက်မချင်း မရပ်ပေ။ သူမသည် ပခုံးပေါ်တွင် မြို့လ်နီယာကို တင်ထားလျက် မြောက်ဘက်ကို ကြည့်ကာ ခံတပ်နံရံတွင် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တောင့်တင်းနေသည်။
“သူ ခုနစ်ရက်လို့ ပြောခဲ့တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“ခုနစ်ရက်။ အစောင့် သုံးယောက်။ ပြီးတော့ နောက်ထပ် သုံးယောက်” သူမ၏ လက်သည် မြို့လ်နီယာ၏ လက်ကိုင်ပေါ်တွင် ဖြူဖျော့နေသည်။ “သူက တတိယမြောက်နေ့မှာတင် အိုရန်ကို ခေါ်သွားပြီ။ လမ်းမပေါ်မှာ။ အမိုးအကာတွေကြားမှာ။ ဘယ်သူမှ စောင့်ရှောက်မနေတဲ့ နေရာမှာလေ”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“သူ လိမ်တာပဲ”
“သူက ဖမ်းဆီးခြင်းရဲ့ နတ်ဘုရားလေ” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောသည်။ “လူတွေကို ဖမ်းထားဖို့ သူက လိမ်တတ်တာပဲ။ သူ အမြဲလုပ်နေကျ အလုပ်လေ”
သော် ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ဒါဆို ဘာလို့ ကျွန်မတို့က သူ့ကို ယုံမိတာလဲ” ဟု သူမ မေးသည်။
ကျွန်ုပ်တွင် အဖြေမရှိခဲ့ပါ။
ဟက်စကတ်သည် အရုဏ်တက်ချိန်တွင် လွှဲပြောင်းရေး တံခါးမှတစ်ဆင့် ရောက်လာသည်။
သူသည် လက်ခံရေး ခန်းမသို့ မသွားပေ။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မမေးပေ။ မြို့ထဲကို ဖြတ်လျှောက်လာပြီး မြောက်ဘက်တံခါးအပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်လျက် မြောက်ဘက်ကို ကြည့်နေသည်။ လက်ထဲတွင် ဆေးတံအလွတ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားလျက်။
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ထိုနေရာတွင် တွေ့လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် သူ့ဘေးသို့ ရောက်လာချိန်တွင် သူ ကျွန်ုပ်ကို မကြည့်ပေ။
“နှစ်ခု” ဟု သူက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် ဘာမှ မပြောပေ။
“အောလ်ဒပ်စ်” ဟု ဟက်စကတ်က ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ အခု အိုရန်။ ကျွန်တော့် မြေး။ ကျွန်တော့် အမိုးအကာကို တံမြက်စည်းလှဲပေးတဲ့ ကလေး။ ဆေးတံပြင်ဖို့ သင်ယူခဲ့တဲ့ ကလေး။ ဆယ်လ်ဒါ ဗာန်း ညဘက် လမ်းလျှောက်ထွက်တဲ့အချိန်မှာ သူ့ဝတ်ရုံကို ပေးခဲ့တဲ့ ကလေး”
“ကျွန်တော် ဝမ်းနည်းပါတယ်”
“ဝမ်းမနည်းပါနဲ့” ဟု ဟက်စကတ်က ဆိုသည်။ “အသုံးဝင်အောင် လုပ်ပါ”
နောက်ဆုံးတော့ သူ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
သူ၏ မျက်နှာမှာ မီးခိုးရောင် သန်းနေသည်။ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေသည်။ သူသည် ကျွန်ုပ် မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံးပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
“အစောင့် လေးယောက်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “နှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်လူတွေ။ အမှောင်ထဲမှာ။ သူ့တံခါးတွေနောက်မှာ” သူ၏ အသံမှာ ကွဲရှသွားသည်။ “ပြီးတော့ သုံးရက်နေရင်၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဘုရင်မက သူ့တံခါးဝဆီ လမ်းလျှောက်သွားတော့မှာ”
“သူမရဲ့ မြို့ရိုးနဲ့ပေါ့”
“သူမရဲ့ မြို့ရိုးနဲ့ပေါ့” ဟု ဟက်စကတ်က ထောက်ခံသည်။ “အမိုးအကာ တစ်ခုပဲ ရောက်နိုင်တဲ့ မြို့ရိုးနဲ့” သူ မြောက်ဘက်ကို ကြည့်သည်။ “တစ်ခု။ ခြောက်ဆယ့်သုံးခုထဲက တစ်ခုတည်းကို”
အက်ဒရီယာနာ ထိုနေ့လယ်တွင် ထပ်ကြိုးစားသည်။
သူမ ဒုတိယမြောက် အမိုးအကာဆီ ရောက်သည်။ ပြီးတော့ တတိယမြောက်။
စတုတ္ထမြောက် အမိုးအကာမှာတော့ မြို့ရိုး တုန်ယင်သွားသည်။
သူမ ထပ်ကြိုးစားသည်။
စတုတ္ထမြောက်မှာတော့ မြို့ရိုး တည်ငြိမ်သွားသည်။
သူမ မြောက်ဘက်တံခါးအပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်တွင် ဒူးနှစ်ဖက်ကြား ခေါင်းကို ထည့်ကာ ထိုင်နေသည်။ အက်ဗလင်က သူမဘေးတွင် ဒူးထောက်လျက် ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာမှ မပြောကြပေ။
“လေးခု” ဟု အက်ဒရီယာနာ နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
“လေးခု” ဟု အက်ဗလင်က ထောက်ခံသည်။
“နောက်ထပ် ငါးဆယ့်ကိုးခု”
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
အက်ဒရီယာနာ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ သူက လမ်းမပေါ်က အစောင့်တွေကို ခေါ်သွားနေတာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အမိုးအကာတွေကြားထဲကလေ။ မြို့ရိုး မရောက်နိုင်တဲ့ နေရာမျိုးကနေ။ ကျွန်မ ရောက်သွားတဲ့ အမိုးအကာတိုင်းအတွက်၊ သူက နောက်တစ်ခုကနေ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်သွားဦးမှာ”
အက်ဗလင် ပြန်မဖြေပေ။
ဖြေစရာလည်း မလိုတော့ပါ။
စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် ဗာရစ်သည် ဒဲလန်ကို ခေါ်ယူသွားသည်။
မာတာက ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောပြသည်။
ဟက်စကတ်၏ အမိုးအကာရှိ ရေမြောင်းမှတစ်ဆင့်၊ အစောင့်မှတစ်ဆင့်၊ ဥယျာဉ်ထဲရှိ စမ်းရေတွင်းမှတစ်ဆင့်။ သူမ၏ အသံမှာ ရေထဲမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြမ်းတမ်းကာ မောဟိုက်နေပြီး ဒေါသထွက်နေသည်။
သူမသည် ယခင်ညက ခြံဝင်းထဲသို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။ အိုဒရစ်နှင့်အတူ။ မုန့်ဖုတ်သမား နှစ်ယောက်နှင့်အတူ။ အလှည့်ကျစောင့်ရန်။ ဒဲလန် အိပ်ပျော်နေစဉ် မီးအိမ်များကို ထွန်းထားရန်။
သူသည် လေးရက်တိုင်တိုင် မအိပ်ခဲ့ပေ။
သူသည် ညတိုင်း လေးဆယ့်တစ်မြောက် မီးအိမ်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လျက် နာမည်တွေကို ရွတ်ဆိုနေခဲ့သည်။ ကေးလ်က သူ့ကို ပေးထားသည့် နာမည်အားလုံး။ နှစ်ရာ့လေးခုလုံး။ ပြီးတော့ ထွက်သွားခဲ့သည့် တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်၊ သူတို့ကိုလည်း သူ အမှတ်ရနေကြောင်း သိစေရန်။ ပြီးတော့ မထွက်သွားခဲ့သည့် ရှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်။
ထပ်ခါထပ်ခါ။
သူ၏ အသံ ပျောက်ဆုံးသွားသည်အထိ။
မာတာသည် သူ့ကို မီးအိမ်ရှေ့တွင် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုင်လျက်။ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျလျက်။ ရွှံ့မီးအိမ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားလျက်။
သူမသည် သူ့ကို စောင်တစ်ထည် ခြုံပေးခဲ့သည်။
သူမသည် သူ့ဘေးတွင် ဒူးထောက်လျက် သူ ရပ်တန့်သွားသည့် နာမည်နေရာမှ ဆက်၍ ရွတ်ဆိုပေးခဲ့သည်။
ပြီးနောက် ခြံဝင်းတံခါး ပွင့်သွားသည်။
“အဲဒါ တံခါးအသစ် မဟုတ်ဘူး” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “အန်ဆယ်လ်ရဲ့ တံခါး။ အရှေ့ဘက်ဆောင်က တံခါး။ ဒဲလန် မီးအိမ်တွေ ထွန်းဖို့ သွားခဲ့တဲ့ တံခါးလေ” သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ “သူ့အလိုလို ပွင့်လာတာ။ သူက အဲဒီတံခါးဝမှာ ရပ်နေတယ်”
“ဗာရစ်”
“ဟုတ်တယ်၊ ဗာရစ်ပဲ” ဟု မာတာက ထောက်ခံသည်။ “မီးခိုးငွေ့တွေလိုပဲ။ မီးခိုးငွေ့နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်လိုမျိုး။ မီးအိမ်ရောင်ခြည်တောင် သူ့ဆီ မရောက်နိုင်တဲ့ တံခါးဝမှာ ရပ်နေတာ”
စမ်းရေတွင်းနားရှိ လူတိုင်း အသက်ရှူဖို့ပင် မေ့လျော့နေကြသည်။
“သူက ဒဲလန်ကို ကြည့်နေတယ်” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “အိပ်ပျော်နေတဲ့ ဒဲလန်ကို။ လက်ထဲမှာ မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားလျက်နဲ့လေ” သူမ၏ အသံမှာ တိုးဝင်သွားသည်။ “ပြီးတော့ သူ ပြုံးတယ်”
“သူ ဘာလုပ်လိုက်သေးလဲ”
မာတာ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။
“သူ စကားပြောတယ်” ဟု သူမ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုသည်။ “ကျွန်မကို။ အိုဒရစ်ကို။ မုန့်ဖုတ်သမားတွေကို” သူမ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ “သူက အမိုးအကာတစ်ခုကို စောင့်ရှောက်သူ တစ်ယောက် လိုအပ်တယ်တဲ့။ နိုးနေတဲ့သူ၊ ရွေးချယ်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်ပေါ့။ ဒဲလန်က အိပ်ပျော်နေတာကိုး။ အိပ်ပျော်နေတဲ့သူဟာ ဘာကိုမှ ရွေးချယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူက ပြောတယ်”
ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်ထားသော ကျွန်ုပ်၏ လက်များမှာ အေးစက်သွားသည်။
“သူက ပြောတယ်” ဟု မာတာက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ “ဒဲလန် အိပ်ပျော်နေသရွေ့ ဒီခြံဝင်းဟာ အမိုးအကာ မဟုတ်တော့ဘူးတဲ့။ ခြံဝင်းသက်သက်ပဲ ဖြစ်သွားမှာတဲ့။ မီးအိမ်တွေ ရှိနေပေမဲ့၊ သူ့ရဲ့ အင်္ကျီအဟောင်းကြီး ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက် အိပ်ပျော်နေတဲ့ ခြံဝင်းသက်သက်ပဲတဲ့”
“ပြီးတော့ရော” ဟု သော်က မေးသည်။
သူမ၏ အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းနေသည်။
မာတာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ကျွန်မ ထရပ်လိုက်တယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပေ။
“ကျွန်မ ထရပ်လိုက်တာ” ဟု မာတာက ထပ်ပြောသည်။ “ဒဲလန်နဲ့ တံခါးကြားထဲမှာပေါ့။ လက်ထဲမှာ မုန့်စိမ်းတွေနဲ့။ မနက်ဖြန် ဖုတ်ဖို့ ယူလာတာလေ” သူမ၏ အသံမှာ ယခုအခါ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ “ပြီးတော့ ကျွန်မ ပြောလိုက်တယ်၊ ကျွန်မ နိုးနေတယ်။ ကျွန်မ ရွေးချယ်နေတယ်။ ဒီခြံဝင်းကို ကျွန်မ စောင့်ရှောက်မှာလို့”
စမ်းရေတွင်းဝန်းကျင်မှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ပြီးတော့ အိုဒရစ်က ကျွန်မဘေးမှာ ထရပ်တယ်” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ ပြောတယ်၊ ကျွန်တော် နိုးနေတယ်။ ဒီမီးအိမ်တွေကို ကျွန်တော် ထွင်းထားတာ။ ကျွန်တော် စောင့်ရှောက်မှာလို့” ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ မုန့်ဖုတ်သမားတွေကလည်း ထရပ်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ပြောကြတယ်။ သူတို့လည်း စောင့်ရှောက်မှာလို့ ပြောကြတယ်”
“ပြီးတော့ ဗာရစ်ကရော”
“သူ တံခါးဝမှာ အကြာကြီး ရပ်နေတယ်” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “ကျွန်မတို့ကို ကြည့်နေတာ။ မုန့်စိမ်းတွေ၊ ထွင်းလက်နက်တွေ ကိုင်ထားတဲ့ လူလေးယောက်။ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို အုပ်မိုးကာကွယ်ထားတာကိုပေါ့” သူမ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “ပြီးတော့ သူက အလွန်တိုးညင်းတဲ့ အသံနဲ့ ပြောတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နိုးနေနိုင်မှာလဲတဲ့”
ကျွန်ုပ် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသည်။
“သူ စောင့်နေတော့မှာပဲ” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ သူ စောင့်နေတော့မှာ” ဟု မာတာက ထောက်ခံသည်။ “ကျွန်မတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက် အိပ်ပျော်သွားတဲ့အထိပေါ့။ ဘယ်သူမှ မစောင့်ရှောက်တော့တဲ့ အချိန်အထိ” သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်သွားသည်။ “အဲဒီအခါကျရင် သူ အထဲဝင်လာပြီး ဒဲလန်ကို ခေါ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီနားမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ တခြားသူတွေကိုပါ ခေါ်သွားလိမ့်မယ်”
“ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ကြာကြာ နိုးနေနိုင်မှာလဲ” ဟု သော်က မေးသည်။
မာတာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော အသံမျိုး မဟုတ်ပေ။
“ကျွန်မက မုန့်ဖုတ်သမားလေ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ကျွန်မက မနက်တိုင်း သုံးနာရီဆို နိုးနေကျ။ ကျွန်မ အကြာကြီး နိုးနေနိုင်ပါတယ်” ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ထာဝရတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
သော် ထိုညက အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။
ရေကန်ထဲသို့၊ ခြံဝင်းထဲသို့။
သူမ ဘယ်သူ့ကိုမှ ခွင့်တောင်းမနေတော့ပေ။ အကြံပေးအဖွဲ့ကိုလည်း မစောင့်တော့ပေ။ သူမသည် အီလီယန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူ၏ အလင်းရောင်ဖြင့် မြောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် မြို့လ်နီယာကို ပခုံးပေါ်တင်လျက်၊ မီးအိမ်ပေါင်း လေးဆယ့်တစ်ခုကို ပတ်လည်တွင် ထွန်းညှိထားသော ခန်းမ၏ ခြံဝင်းထဲတွင် ရောက်ရှိနေသည်။
မာတာက နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောပြသည်။
သော် ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်သွားပြီး လေးဆယ့်တစ်မြောက် မီးအိမ်ရှေ့တွင် အိပ်ပျော်နေသော ဒဲလန်ကို ကြည့်သည်။ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် မျက်နှာများ အရောင်ဖျော့နေသော မာတာ၊ အိုဒရစ်နှင့် မုန့်ဖုတ်သမားများအား သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သည်။
အရှေ့ဘက်ဆောင်သို့ သွားရာ တံခါးကိုလည်း မြင်သည်။
ပွင့်နေသည်။
ဗာရစ်က ထိုတံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
သော် သူမ၏ တူကို မမြှောက်ပေ။
သူမ ခြံဝင်း၏ အလယ်တည့်တည့်၊ လေးဆယ့်တစ်မြောက် မီးအိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဒဲလန်ဘေးရှိ အဖြူရောင် ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူမ ဗာရစ်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ကျွန်မ နိုးနေတယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ကျွန်မက မိုးကြိုးနတ်ဘုရားမပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ အရာရှိတွေ အသက်ရှင်ခဲ့တဲ့ ကာလထက် ပိုရှည်တဲ့ စစ်ပွဲတွေမှာတောင် ကျွန်မ နိုးနေခဲ့ဖူးတယ်” သူမသည် မြို့လ်နီယာကို ဒူးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ “ဒီခြံဝင်းကို ကျွန်မ စောင့်ရှောက်မှာ”
ဗာရစ် သူမကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ခင်ဗျား ထာဝရ မစောင့်ရှောက်နိုင်ပါဘူး” ဟု သူ ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သော်က ထောက်ခံသည်။ “ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် သုံးရက်တော့ ကျွန်မ စောင့်ရှောက်နိုင်တယ်”
ပဉ္စမမြောက်နေ့တွင် အက်ဒရီယာနာသည် ဒွါဒသမမြောက် အမိုးအကာဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
တားရိုး။
မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည့် အမိုးအကာ။
သူမ အဲဒီကို ရောက်နိုင်ခဲ့တာက စောင့်ရှောက်သူ ပြန်ရောက်လာလို့ ဖြစ်သည်။
ဆန်းနီဗာ။ ရက်ကန်းသမား။ အန်ဆယ်လ် တံခါးတွေကို ဖွင့်လိုက်တဲ့ညက ခြေဗလာနဲ့ တောင်ကုန်းကို ဆင်းလာခဲ့တဲ့သူ။ စုတ်ပြဲနေတဲ့ စောင်တစ်ထည်ကို ပတ်ထားပြီး လမ်းကြောင်းကို ကြမ်းပြင်ကပဲ ပြပေးသွားတယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့သူ။
သူမ ကြားသိခဲ့ရသည်။ ဒွါဒသမမြောက် အမိုးအကာကို စောင့်ရှောက်သူက မီးအိမ်ကို ငြှိမ်းသတ်ပြီး တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်ကြောင်း။ သူသည် သူ့ကလေးတွေအတွက် ကြောက်ရွံ့နေကြောင်း။ ဗာရစ်သည် သူ၏ အိပ်မက်ထဲသို့ ရောက်လာခဲ့ကြောင်း။
သူမသည် ဂရေးကိပ်မှ တားရိုးသို့ တစ်ရက်ခွဲအတွင်း လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။
သူမ စောင့်ရှောက်သူ၏ တံခါးကို ခေါက်သည်။
သူ ပြန်မဖြေပေ။
သူမ တံခါးဝတွင် ထိုင်ကာ စောင့်နေသည်။
ဒုတိယမြောက် မနက်ခင်းတွင် သူ တံခါးကို ဖွင့်ပေးသည်။
သူသည် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ တောင်သူလယ်သမားတစ်ဦး။ သူ့ခြေထောက်နောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး အိမ်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည့် ပိန်ပါးသော အမျိုးသမီးကို ငေးကြည့်နေသည့် သမီးငယ်နှစ်ယောက် ရှိသည်။
“ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်ဘူး” ဟု သူ ဆိုသည်။ “သူ ခေါ်သွားလိမ့်မယ်။ သူ ပြောခဲ့တယ်”
“သူ ပြောတာတွေ အများကြီးပဲ” ဟု ဆန်းနီဗာက ဆိုသည်။ “ကျွန်မဆီမှာ။ သုံးနှစ်လုံးလုံး။ သူ့ခန်းမအောက်က အကျဉ်းခန်းထဲမှာပေါ့” သူမ ထိုလူငယ်ကို မော့ကြည့်သည်။ “ဘယ်သူမှ လာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ သူ ပြောခဲ့တယ်။ ကြမ်းပြင်ဆိုတာ အတုအယောင်ပဲတဲ့။ ကျွန်မ အမှောင်ထဲမှာပဲ သေသွားမှာဖြစ်ပြီး ဘယ်သူမှ ကျွန်မ နာမည်ကို မှတ်မိနေမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့”
လူငယ်သည် သူမကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မ အခု ခင်ဗျားရဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတယ်” ဟု ဆန်းနီဗာက ဆိုသည်။ “ကျွန်မ အပြင်ကို ထွက်လာနိုင်ခဲ့တယ်။ ကြမ်းပြင်က အစစ်ပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ကျွန်မကို မှတ်မိနေခဲ့တယ်” သူမ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်း မီးထွန်းစရာ မလိုဘူး။ ကျွန်မ ခင်ဗျားဘေးမှာ ရပ်ပေးမယ်။ တစ်ညလုံး။ ညတိုင်း။ ဒါတွေ အဆုံးသတ်တဲ့အထိ”
လူငယ်သည် ထိုနေ့လယ်တွင် မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိလိုက်သည်။
ဆန်းနီဗာ သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
ဂရေးကိပ် မြောက်ဘက်တံခါးအပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ လက်ချောင်းများမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေသည့် အက်ဒရီယာနာသည် ဒွါဒသမမြောက် အမိုးအကာက ပြန်လည် တုံ့ပြန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
မြို့ရိုးမှာ ဆန့်ထွက်သွားသည်။
တစ်ဆယ့်နှစ်။
တစ်ဆယ့်သုံး။
တစ်ဆယ့်လေး။
ပဉ္စမမြောက်နေ့ ကုန်ဆုံးချိန်တွင် သူမသည် ၁၉ ခုမြောက် အမိုးအကာဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
သူမသည် နောက်ပိုင်းတွင် လမ်းမပေါ်၌ ကျောကို တံခါးတိုင်နှင့် မှီလျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အလွန်အမင်း တုန်ရီနေသဖြင့် အက်ဗလင်က သူမကို ထခွင့်မပြုပေ။
“တစ်ဆယ့်ကိုး” ဟု အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ “လေးရက်မြောက်နေ့ကထက် တစ်ဆယ့်ကိုးခု ပိုများသွားပြီ”
“နောက်ထပ် လေးဆယ့်လေးခု ကျန်သေးတယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
“ကျွန်မ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး”
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
အက်ဒရီယာနာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
သူမ အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျား သိနေတာလား”
“ခင်ဗျား မလုပ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “တစ်ယောက်တည်းတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ပေါ့” သူမသည် အက်ဒရီယာနာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဘယ်တော့မှ တစ်ယောက်တည်း လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
အက်ဒရီယာနာ သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ဒါဆို ဘာလို့—”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျား ရောက်သွားတဲ့ အမိုးအကာတိုင်းဟာ သူ စောင့်ရှောက်သူကို ခေါ်သွားလို့ မရတော့တဲ့ နေရာတွေ ဖြစ်သွားလို့ပဲ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “အမိုးအကာ တစ်ဆယ့်ကိုးခု။ စောင့်ရှောက်သူ တစ်ဆယ့်ကိုးယောက်။ လုံခြုံသွားပြီ။ ဒါဟာ ကျရှုံးတာ မဟုတ်ဘူး အက်ဒရီယာနာ။ ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ အိပ်မက်တွေထဲမှာ သူ မပါဝင်တော့ဘဲ ဒီညမှာ အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်နိုင်မယ့် လူတစ်ဆယ့်ကိုးယောက်ကို ကယ်တင်လိုက်တာပဲ”
ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့တွင် ဘီလူးကြီးများ ရောက်လာကြသည်။
တံခါးဆီသို့ မဟုတ်။ လမ်းမပေါ်သို့။
မြောက်ဘက် ခံတပ်နံရံမှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ် သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကြီးမားသော မီးခိုးရောင် ပုံရိပ်များသည် မြောက်ဘက်လမ်းမအတိုင်း တန်းစီ၍ လျှောက်လာကြသည်။ ရှေ့ဆုံးတွင် စကားန်။ သူ့ဘေးတွင် ဘရူနီ။ မြစ်ကမ်းနံရံရှိ အရိပ်များကြားမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော နှစ်ယောက်။ လယ်ကွင်းများမှ လာသူများ။ ပြီးခဲ့သည့် သီတင်းပတ်များအတွင်း ရေလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်လာသူများ။
သူတို့ထဲမှ သုံးဆယ်။
သူတို့သည် အမိုးအကာများတွင် မရပ်တန့်ကြပေ။
သူတို့သည် အမိုးအကာများကြားတွင် ရပ်တန့်ကြသည်။
ဘီလူးတစ်ကောင်လျှင် မိုင်အနည်းငယ်ခြားစီ။ လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။ အက်ဒရီယာနာ၏ မြို့ရိုး မရောက်ရှိနိုင်သည့် နေရာများတွင်။ ဗာရစ်၏ အရာရှိများက ဒန်စတန်၏ လှည်းကို မီးရှို့ခဲ့သည့် နေရာတွင်။ အိုရန်သည် ဝက်သစ်ချပင်တစ်ပင်ကို ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပင်စည်ထဲက တံခါးကို မမြင်လိုက်ရသည့် နေရာတွင်။
သူတို့သည် ကြီးမားသော မီးခိုးရောင် လက်ကြီးများကို ဘေးတွင် ချထားလျက် ရပ်နေကြသည်။
တိုက်ခိုက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။
ထိန်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။
စကားန်က ဘရူနီကို ပြောပြပြီး၊ ဘရူနီက ကျွန်ုပ်ကို ပြန်ပြောပြသည်။
“သူက ပြောတယ်၊ ဘီလူးတွေက တံတားတွေကို ထိန်းထားတတ်တယ်တဲ့” ဟု ဘရူနီက ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ မြို့ရိုးတွေကို။ နွေဦးရေလွှမ်းမိုးမှုတွေကို တားဆီးတဲ့ အုတ်မြစ်တွေကိုပေါ့” သူသည် သူ၏ သတ္တုလက်ချောင်းများကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “သူက ပြောတယ်၊ လမ်းမဆိုတာ လဲလျောင်းနေတဲ့ တံတားတစ်စင်းပါပဲတဲ့”
“ပြီးတော့ တံခါးတွေကရော” ဟု ကျွန်ုပ် မေးသည်။ “ဗာရစ်က ဘယ်သစ်ပင်မှာမဆို တံခါးပေါက် ဖန်တီးနိုင်တယ်။ ဘယ်ကျောက်တုံးမှာမဆိုပဲ”
ဘရူနီ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“စကားန်ကတော့ ပြောတယ်” ဟု သူက ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုသည်။ “သူ့အနေနဲ့ ဗာရစ်ကို ဘီလူးတစ်ကောင်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ တံခါးပေါက်ဖောက်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်စေချင်တယ်တဲ့”
ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့ နေဝင်ချိန်တွင် ကျွန်ုပ်သည် မြောက်ဘက်ခံတပ်နံရံပေါ်၌ ရပ်ကာ မြောက်ဘက်ဆီသို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။
လမ်းမကြီးသည် မြို့တံခါးမှစ၍ မှောင်ရီပျိုးစ အမှောင်ထုထဲသို့ ဆန့်ထွက်သွားသည်။ အချက်ပြစခန်းဆီသို့၊ ကျောက်မိုင်းဆီသို့၊ တောင်ကုန်းအမြင့်နှင့် ရေဝေတောင်ကြား၊ ထို့နောက် ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။
အမိုးအကာပေါင်း ခြောက်ဆယ့်သုံးခု။
ခံတပ်နံရံပေါ်မှနေ၍ ပထမဆုံး အမိုးအကာများကို ကျွန်ုပ် မြင်နေရသည်။ ဘရီဆာ၏ အမိုးအကာ။ ဒုတိယမြောက်၊ တတိယမြောက်။ နေဝင်ချိန်၏ မှောင်ရီထဲတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းလေးများသဖွယ် တံခါးဝ၌ ထွန်းညှိထားသော မီးအိမ်များ။
ပို၍ မြောက်ဘက်ကျသည့် နေရာများတွင်တော့ ကျွန်ုပ် မမြင်နိုင်တော့ပေ။
သို့သော် ကျွန်ုပ် ခံစားနေရသည်။
ခံတပ်နံရံ၏ ကျောက်သားများမှတစ်ဆင့်၊ မြို့အောက်ရှိ လမ်းမကြီးမှတစ်ဆင့်၊ ယခုအခါ ဘေးတွင် ဘာမျှမရှိတော့ဘဲ သန့်စင်နေသည့် ကျွန်ုပ်၏လက်ဝါးပေါ်ရှိ သရဖူမှတစ်ဆင့် ခံစားနေရသည်။
အချို့က မီးထွန်းထားသည်။
အချို့က မှောင်နေသည်။
သူတို့အကြားတွင်မူ လမ်းမပေါ်၌ အနားယူတော့မည့် ကျောက်တုံးကြီးများသဖွယ် ဘီလူးကြီးများ ရပ်နေကြသည်။
အက်ဒရီယာနာသည် ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ရှိနေသည်။
သူမသည် မည်သူ့အကူအညီမျှမပါဘဲ လှေကားထစ်များကို တက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ခံတပ်နံရံ အစွန်းတွင် ရပ်ကာ အေးစက်နေသော ကျောက်သားပေါ် လက်တင်လျက် မြောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ဖျော့တော့နေသော်လည်း လက်များမှာမူ တည်ငြိမ်နေသည်။
“မနက်ဖြန်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
“မနက်ဖြန်”
“နေဝင်ချိန်မှာ။ သူ့တံခါးဝမှာ”
“ဟုတ်တယ်”
အက်ဒရီယာနာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“တစ်ဆယ့်ကိုးခု” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူမ ဆိုသည်။ “ကျွန်မ တစ်ဆယ့်ကိုးခုအထိ ရောက်ခဲ့တယ်”
“ပြီးတော့ ဘီလူးတွေက ကွက်လပ်တွေမှာ ရပ်နေကြတယ်။ သော်က ခြံဝင်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ဆန်းနီဗာက ၁၂ ခုမြောက် အမိုးအကာမှာ၊ ဘရီဆာက ပထမဆုံးမှာပေါ့” ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဟက်စကတ်က သူ့ကျွေးခွက်နားမှာ။ ဟောလစ်ကလည်း ရှိတယ်။ မာတာနဲ့ အိုဒရစ်ကတော့ ရေဝေတောင်ကြားထဲမှာ သော်နဲ့အတူ မီးအိမ်တွေကို စောင့်ရှောက်နေကြတယ်”
“မလုံလောက်သေးဘူး”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ထောက်ခံသည်။
အက်ဒရီယာနာ ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ဒါဆို ဘာလို့ အရာအားလုံးက လုံလောက်နေသလို ခံစားရတာလဲ” ဟု သူမ မေးသည်။
ကျွန်ုပ် ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ပါ။
ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်လည်း မသိခဲ့ပါ။
ကျွန်ုပ်တို့အောက်ရှိ မြို့ထဲတွင် ပြတင်းပေါက်တိုင်း၌ မီးထွန်းထားကြသည်။
တစ်ခုမကျန်။
မည်သူကမျှ တောင်းဆိုထားခြင်း မဟုတ်ပါ။ လူတွေက ကြားသိသွားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကြမ်းပြင်များမှတစ်ဆင့်၊ စမ်းရေတွင်းမှတစ်ဆင့်၊ လမ်းမပေါ်ရှိ အမိုးအကာတိုင်း၏ ကျွေးခွက်များမှတစ်ဆင့် ကြားသိသွားကြခြင်းဖြစ်သည်။
မနက်ဖြန်တွင် ဘုရင်မတစ်ပါးသည် အကျဉ်းချထားသူတို့၏ နတ်ဘုရားတံခါးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ သူမ၏ မြို့ရိုးသည် တတ်နိုင်သမျှ အဝေးဆုံးအထိ ဆန့်ထွက်သွားတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြသည်။
ထိုလမ်းမပေါ်တွင်၊ ထိုမြို့ထဲတွင်၊ ဤနေရာနှင့် ရေဝေတောင်ကြားကြားရှိ ပြတင်းပေါက်တိုင်းတွင် ထွန်းညှိထားသော မီးအိမ်တိုင်းသည် ပြန်လည်လှမ်းယူလိုက်သည့် လက်တစ်ဖက်စီ ဖြစ်နေသည်။
ထိုညတွင် ပဲလ်သည် ကျွန်ုပ်ကို လာရှာသည်။
ကျွန်ုပ်သည် အောက်ထပ်စင်္ကြံတွင် ရှိနေသည်။ ကာလန်ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည့်နေ့ကတည်းက ပဲလ် အမြဲထိုင်နေကျဖြစ်သော ကာလန်၏ ထိုင်ခုံဘေး ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ထိုင်နေသည်။
မီးအိမ်သည် လင်းနေသည်။
တံခါးရှိခဲ့ဖူးသော နံရံနေရာတွင်မူ မီးခိုးရောင် ကျောက်သားပြင်သာ ရှိတော့သည်။
ပဲလ်သည် ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာမှမပြော။
ထို့နောက် သူက “မနက်ဖြန်ကျရင် ဘုရင်မက သူ့တံခါးဆီ သွားမှာပေါ့နော်” ဟု ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“သူ့ရဲ့ မြို့ရိုးနဲ့ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ကာလန်ရော အဲဒီမှာ ရှိနေမှာလား”
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူမသာ လာရင် သူတို့ကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ဗာရစ် ပြောခဲ့တယ်” ဟု ပဲလ်က ဆိုသည်။ “ကာလန်၊ အောလ်ဒပ်စ်၊ ပြီးတော့ တိုဘင်။ သူတို့ကိုလေ” သူ ခဏရပ်သည်။ “သူ အိုရန်အကြောင်းတော့ မပြောခဲ့ဘူး”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ် တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ “သူ မပြောခဲ့ဘူး”
ပဲလ် ငြိမ်ကျသွားသည်။
“သူက လိမ်တတ်တယ် မဟုတ်လား” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူ မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါဆို သူတို့ကို သူ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
ကျွန်ုပ် ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ပါ။
ပဲလ်သည် မီးအိမ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ဒါဆို သူ ဘာလို့ သွားရတာလဲ” ဟု သူ မေးသည်။
ကျွန်ုပ် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားကြည့်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမက ရိုဒရစ်ရဲ့ သမီးဖြစ်လို့ပဲ” ဟု နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ် ဖြေလိုက်သည်။ “ရိုဒရစ်က သူ့မိသားစု လွတ်မြောက်နိုင်အောင် တံတားတစ်စင်းကို ထိန်းထားခဲ့ဖူးတယ်။ ပြီးတော့ အဆုံးသတ်မှာ သူ နောက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်ခဲ့တယ်” ကျွန်ုပ် ခဏရပ်သည်။ “အက်ဒရီယာနာ သွားတာက တံခါးဝကို ရောက်တဲ့အခါ သူမ နောက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်နိုင်ဖို့အတွက်ပဲ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးက မီးအိမ်တိုင်းကို မြင်နိုင်ဖို့။ အိမ်ပြန်လမ်းအထိ လင်းနေတဲ့ မီးအိမ်တွေကိုပေါ့”
ပဲလ် ငြိမ်နေသည်။
“ပြီးတော့ရော” ဟု သူ မေးသည်။
ကျွန်ုပ် မသိပါ။
ထိုအတိုင်းပင် ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
ပဲလ်သည် ကျွန်ုပ်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် လီရီယန် လုပ်လေ့ရှိသလို၊ ကာလန် အခေါ်ခံရသည့်နေ့ကတည်းက ညတိုင်း သူလုပ်နေကျအတိုင်း ကြမ်းပြင်နှင့် နီးကပ်အောင် ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
“ပဲလ်ပါ” ဟု သူ ဆိုသည်။ “မနက်ဖြန်ကျရင် ဘုရင်မ လာလိမ့်မယ်။ မီးအိမ်တွေ အကုန်လုံးနဲ့ပေါ့” သူ့အသံမှာ အလွန်တိုးဖျော့နေသည်။ “မကြောက်ပါနဲ့”
ကြမ်းပြင်သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
စောင့်ရှောက်သူသည် ထိုနေရာအထိ မရောက်နိုင်။
သို့သော် ပဲလ်ကတော့ ပြောမြဲပြောနေဆဲပင်။
ထိုအခိုက်၊ အလွန်နက်ရှိုင်းပြီး အလွန်ဝေးကွာသော နေရာ၊ မြို့အောက်၊ လမ်းမအောက်၊ ရေဝေတောင်ကြားနှင့် ခန်းမဆောင်တို့၏ အောက်ခြေမှ— ကျွန်ုပ် ကြားလိုက်ရမှန်းပင် သေချာမှုမရှိလောက်အောင် တိုးဖျော့လွန်းသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ခေါက်လိုက်သည်။
သုံးကြိမ်။
အသာအယာပင်။
အခြားတစ်ဖက်မှ။