အခန်း (၄၆၇) - စောင့်ရှောက်သူများ
ကျွန်တော်တို့ တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာကြချိန်မှာ မနက်လင်းစပြုနေပြီ။
အားလုံးတော့ မဟုတ်ကြဘူး။ မာတာက သူမရဲ့ မီးဖိုနားမှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ တမ်ကလည်း သူမနဲ့အတူ ရှိနေခဲ့တယ်။ အုတ်စီသမားနှစ်ယောက်နဲ့အတူ အိုဒရစ်၊ မုန့်ဖုတ်သမားသုံးယောက်၊ ပြီးတော့ ဟောလစ်တို့လည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတယ်။ ဟောလစ်ကတော့ သူမအသက်အရွယ်နဲ့ တောင်ပေါ်ကို တက်လာခဲ့ရတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာမို့ တခြားသူတွေက အောက်ကိုပြန်ဆင်းခိုင်းဖို့ မပြောခင်အထိ နောက်ထပ်တစ်ရက်လောက်တော့ ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး မီးဖိုနားမှာပဲ နေတော့မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။
လူတစ်ရာ့တစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်ပါလာကြတယ်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ အများစုကတော့ ခြေလျင်ပဲ။ တချို့ကတော့ ညကတည်းက ဖြန့်ဖြူးရေးစခန်းကနေ တက်လာတဲ့ ဒန်စတန်ရဲ့လှည်းနဲ့ လိုက်လာကြတယ်။ မောဒ်ရဲ့ ဆီတင်လှည်းကလည်း သူတို့နောက်မှာ ပါလာတယ်။ တချို့ကိုတော့ ပွေ့ချီလာကြရတယ်။ ဘရန်နော့ခ်ကတော့ အဘွားအိုတစ်ယောက်ကို ပိုးလာခဲ့တယ်၊ သူမက ဘယ်သူ့ကိုမှ နာမည်မပြောသလို ဘရန်နော့ခ်ရဲ့ လည်ပင်းကနေလည်း လက်ကို အလွှတ်မခံဘူး။
မာရင်ကတော့ ဒန်စတန်ရဲ့လှည်းပေါ်မှာ စီးလာတယ်။
တီရန်ကတော့ လှည်းဘေးကနေ လမ်းလျှောက်လိုက်လာရင်း လှည်းတန်းကို လက်နဲ့ကိုင်ထားတယ်။
နယ်လ်နဲ့ ဘရိုင်ယိုနီတို့ကတော့ သူတို့အမေရဲ့ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ ထိုင်ပြီး အမေဖြစ်သူရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြတယ်။
ဘယ်သူမှ စကားသိပ်မပြောကြဘူး။
အက်ဗလင်ကတော့ သူတို့နဲ့အတူ လှည်းစီးလာတယ်။
သူမက လမ်းလျှောက်ချင်တယ်လို့ ပြောပေမဲ့ လီအိုရာက ခွင့်မပြုဘူး။ မိုင်ရက်သ်ကလည်း မရဘူးလို့ ပြောတယ်။ သော်ကတော့ အလွန်ကို တင်းတင်းမာမာ ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး အက်ဗလင် စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပဲ သူမကို ပွေ့ချီကာ မာရင်ဘေးက လှည်းပေါ်ကို တင်လိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က သော်ကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“ငါက ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားတာပါ၊ မှန်သားရုပ်မဟုတ်ဘူး” လို့ သူမက ပြောတယ်။
“ရှင်က တောင်ပေါ်တက်လာတဲ့အထိ သေခါနီးလူနာတစ်ယောက်ကို ကုသပေးခဲ့တာလေ။ ကိုယ်ဝန်နဲ့။ နှင်းတွေကြားထဲမှာ။” သော်က လက်ပိုက်လိုက်ပြီး “ဒီနေ့တော့ ရှင်ဟာ မှန်သားရုပ်ပဲ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
အက်ဗလင် တစ်ခုခုပြောဖို့ ပါးစပ်ဟလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ သူမဘေးမှာ မုန့်စိမ်းတုံးကို လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် အိပ်ပျော်နေတဲ့ မာရင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ မာရင်က ရက်သတ္တပတ်တွေအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းနဲ့ အေးဆေးစွာ အိပ်ပျော်နေတယ်။
အက်ဗလင် ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်တယ်။
သူမက လှည်းဘေးကို မှီချလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်တယ်။
“ဒီနေ့တော့ ဟုတ်ပြီလေ” လို့ သူမ သဘောတူလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ ဟက်စကတ်ရဲ့ အမိုးအကာဆီကို နေ့လယ်မှာ ရောက်ကြတယ်။
တံခါးအထက်မှာ မီးအိမ်သုံးလုံး လင်းထိန်နေတယ်။ ဟက်စကတ်ရဲ့ အပြာရောင်မီးအိမ်၊ ဟောလစ်ရဲ့ ကြေးမီးအိမ်၊ အန်ဆယ်လ်ရဲ့ မြေမီးအိမ်။
စတုတ္ထမြောက် ချိတ်ကတော့ ဗလာဖြစ်နေတယ်။
ဟက်စကတ်က အဲဒီချိတ်နားမှာ ရပ်လိုက်တယ်။ အဲဒီချိတ်ကို ကြာကြာကြီး ငေးကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူ အမိုးအကာထဲကို ဝင်သွားပြီး မီးအိမ်တစ်လုံးနဲ့ ပြန်ထွက်လာတယ်။ မြေမီးအိမ်။ ရိုးရိုးလေး။ အရောင်တင်မထားဘူး။ ဘယ်ဈေးမှာမဆို ကြေးပြားတစ်ပြားလောက်နဲ့ ဝယ်လို့ရတဲ့ မီးအိမ်မျိုးပေါ့။
သူ အဲဒီမီးအိမ်ကို မီးညှိလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ စတုတ္ထမြောက် ချိတ်မှာ ချိတ်ဆွဲလိုက်တယ်။
“သူပြန်လာတဲ့အခါအတွက်ပေါ့” လို့ သူပြောတယ်။ သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြည့်ဘူး။ “ဒါ သူ့ဟာဆိုတာ သူသိရအောင်လို့”
တစ်နာရီလောက် ကြာတဲ့အခါ ရေမြောင်းထဲကနေ ကက်စ်တယ်လန်ရဲ့ အသံ ထွက်လာတယ်။
စောင့်ရှောက်သူ (Keeper) မဟုတ်ဘူး။ ဟောလစ်လည်း မဟုတ်ဘူး။ ရဲတိုက်ကြီး ကိုယ်တိုင်ပဲ။
ကက်စ်တယ်လန် ရေလမ်းကနေတစ်ဆင့် စကားပြောတာကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ သူပြောနိုင်မှန်းလည်း မသိခဲ့ဘူး။ သူ့အသံက ရေမြောင်းထဲကနေ ပိန်လှီပြီး ဝါးတားတားနဲ့ အလွန်ဝေးကွာတဲ့ နေရာကနေ လာသလိုမျိုး၊ အဲဒီလိုမျိုး သယ်ဆောင်ဖို့အတွက် မရည်ရွယ်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုခုကနေတစ်ဆင့် အဝေးကြီးကနေ လာနေသလိုမျိုး ကြားလိုက်ရတယ်။
“အရှင်မင်းကြီး။”
သူ မပြောခင်ကတည်းက ကျွန်တော် ရေမြောင်းနား ရောက်နေပြီ။
“ကက်စ်တယ်လန်။ ဘာဖြစ်—”
“ခေါင်းလောင်းသံ မြည်သွားတယ်။”
ကျွန်တော့်လက်တွေ အေးစက်သွားတယ်။
“ဆေးခန်းအောက်က တံခါးလေ။ ဗာရစ်ရဲ့ တံခါး။ နှစ်ခါမြည်တယ်။ တစ်ခုခု ဖြတ်သွားတဲ့အခါ တစ်ခါ။ ပိတ်သွားတဲ့အခါ တစ်ခါ။”
“ဖြတ်သွားတယ်?”
“တစ်ခုခု ဖြတ်သွားတယ်” လို့ ကက်စ်တယ်လန်က ပြောတယ်။ သူ့အသံက အလွန်ထူးဆန်းနေတယ်။ “ဒီဘက်ခြမ်းကနေ။ သူ့ဘက်ခြမ်းကို။”
ကျွန်တော် အသက်ရှူမရတော့ဘူး။
“ဘယ်သူလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
ကက်စ်တယ်လန် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘူး။
“ကလန်” လို့ သူပြောတယ်။
သော်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေတယ်။ သူ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း ကျွန်တော် မသိလိုက်ဘူး။ သူ့လက်က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှာ ရှိနေတယ်။
“ပြောပြပါ” လို့ သူမက ရေပြင်ကို ပြောလိုက်တယ်။
“အရမ်း နောက်ကျနေပြီ” လို့ ကက်စ်တယ်လန်က ပြောတယ်။ “သန်းခေါင်ကျော်နေပြီ။ ကလန်က သူ့ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေတာ။ မီးအိမ်ဘေးမှာ။ အမြဲတမ်းလိုပဲ။” ခေတ္တရပ်သွားတယ်။ “ပဲလ် အာဒန့်က သူ့ဘေးမှာ လာထိုင်နေတယ်။ သူတို့ စကားပြောနေကြတာ။ ဝင်းထဲကအကြောင်း။ မီးအိမ် ၄၁ လုံးအကြောင်း။ စောင့်ရှောက်သူက ကလန်ကို ကြမ်းပြင်အောက်ကနေတစ်ဆင့် ပြောပြထားတာလေ။”
“ပြီးတော့?”
“ပြီးတော့ တံခါးပွင့်သွားတယ်” လို့ ကက်စ်တယ်လန်က ပြောတယ်။
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူး။
“ဒါက တစ်ခါမှ မပွင့်ခဲ့ဖူးဘူး” လို့ ကက်စ်တယ်လန်က ပြောတယ်။ “တစ်ခါမှ မပွင့်ခဲ့ဘူး။ ပေါ်လာကတည်းကပေါ့။ တံခါးမှာ အမှတ်အသားတွေက တစ်ဝက်လောက် မှေးမှိန်နေပြီး အောက်ခြေမှာ ခေါင်းလောင်း၊ ဘေးမှာ မီးအိမ်နဲ့ နံရံမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာ။” သူ့အသံက တုန်ယင်သွားတယ်။ “မနေ့ညက၊ အဲဒါ ပွင့်သွားတယ်။ အတွင်းဘက်ကနေ။”
“ကလန်က—”
“သူ ဖြတ်မသွားဘူး” လို့ ကက်စ်တယ်လန်က ပြောတယ်။ “သူ ရွေးချယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ထရပ်လိုက်တယ်။ မီးအိမ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ တံခါးနဲ့ ပဲလ်ကြားထဲမှာ မီးအိမ်ကို အပေါ်မြှောက်ပြီး တံခါးရှေ့မှာ ရပ်နေခဲ့တာ။” အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ “ပြီးတော့ တစ်ခုခုက အပြင်ကို လက်လှမ်းလာပြီး သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားတယ်။”
ရေမြောင်းနားမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
ကျွန်တော် အေးစက်နေတဲ့ ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ဒူးထောက်လျက် ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ဘူး။
ကလန်။
အန်ဆယ်လ်ရဲ့ စာတစ်စောင်နဲ့အတူ အဖြူရောင်အလံကို ကိုင်ပြီး ဂရေးကိပ်ကို လာခဲ့သူ။ ဝန်ဟီလ်ဒ်ရဲ့ မီးဖိုချောင်မှာ ထိုင်ပြီး ကြက်သွန်နီတွေ လှီးနေခဲ့သူ၊ ဝန်ဟီလ်ဒ်က ဓားကို သိမ်းလိုက်တဲ့အထိပေါ့။ အစာစားပြီးပြီလားလို့ မေးတဲ့လူ ၁၄ ယောက်ကို ရေတွက်နေခဲ့သူ။
ဗာရစ်ရဲ့ တံခါးရှေ့မှာ မီးအိမ်တစ်လုံး၊ ထိုင်ခုံတစ်လုံးနဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ပြီး ညတိုင်း ထိုင်စောင့်နေခဲ့သူ။
မီးကို လင်းနေအောင် ထိန်းသိမ်းခဲ့သူ။
“ပဲလ်” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။ “ပဲလ်က—”
“ပဲလ်က ဘာမှမဖြစ်ဘူး” လို့ ကက်စ်တယ်လန်က ပြောတယ်။ “သူ အဒရီယာနာနဲ့အတူ ရှိနေတယ်။ ခေါင်းလောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် မြည်ကတည်းက သူမ ရောက်လာတာ။” ခေတ္တရပ်သွားတယ်။ “သူမ ရောက်လာတော့ နောက်ကျသွားပြီ။ တံခါးက ပိတ်နေပြီ။ သူမက တံခါးကို လက်နဲ့ထောက်ပြီး မပိတ်ဖို့ တားပေမဲ့ အမှတ်အသားတွေ လောင်ကျွမ်းပျက်စီးသွားပြီး တံခါးက ကျောက်တုံးအဖြစ် ပြောင်းသွားတယ်။” သူ့အသံက အလွန်တိုးသွားတယ်။ “အခုတော့ အဲဒါ မရှိတော့ဘူး။ တံခါးလည်း မရှိတော့ဘူး။ နံရံပဲ ရှိတော့တယ်။”
“ကလန်ကော?”
ကက်စ်တယ်လန် ပြန်မဖြေဘူး။
ဖြေစရာလည်း မလိုတော့ဘူး။
သော်ရဲ့ လက်က ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ပိုပြီး တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“ကက်စ်တယ်လန်” လို့ သူမက ပြောတယ်။ “ဂရေးကိပ်မှာပဲ ဖြစ်တာလား။”
အဲဒီနောက်မှာ အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
“မဟုတ်ဘူး” လို့ ရဲတိုက်က ဖြေတယ်။
ဝက်စ်မီးယား။
အီဒရစ် ဗေးလ်က မနက်လင်းစမှာပဲ တရန်စစ်ဂိတ်ကနေတစ်ဆင့် သတင်းပို့လာတယ်။ ဘုရားကျောင်း နံရံမှာ တံခါးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ နစ်ချ် (Niche) နောက်ကွယ်မှာ။ စောင့်ရှောက်သူက သူ့မီးအိမ်ကို နှစ်ဖက်လုံးမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ရုပ်တုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ။
ကော်ရန်က အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။
ရုပ်တုကို ထုလုပ်ပြီးကတည်းက သူက ဘုရားကျောင်းထဲမှာပဲ အိပ်လေ့ရှိတယ်။ အဲဒီနားမှာ ရှိရတာကို သဘောကျတယ်လို့ သူပြောတယ်။ ဟီးလ်ဒ်က သူ့အတွက် ဟင်းရည် လာပို့ပေးတယ်။
အောလ်ဒပ်စ် ဖန်းလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတယ်။
သူက ပုံထုနေတာ။ ကော်ရန် သင်ပေးတဲ့အတိုင်း မီးအိမ်လေးတွေကို ထုတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်လအတွင်းမှာ သူ မီးအိမ် ၄၁ လုံး ထုလုပ်ခဲ့ပြီး ဝင်းထဲက မီးအိမ်တွေအတိုင်းပဲ အပြာရောင် သုတ်ထားတယ်။
တံခါးပွင့်လာတဲ့အချိန်မှာ သူက နစ်ချ်အောက်က ခုံတန်းမှာ အိပ်ပျော်နေတာ။
ကျောက်တုံးတွေ ပွတ်တိုက်သံကြောင့် ကော်ရန် နိုးလာတယ်။ သူ တံခါးကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ပွင့်နေတယ်။ ရုပ်တုနောက်က နံရံမှာ။
တစ်ခုခုက အပြင်ကို လက်လှမ်းလာတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။
သူ့လက်ထဲမှာ ဘာမှမပါဘဲ အဲဒီအရာဆီကို သူ ခုန်ဝင်သွားခဲ့တယ်။
နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
အောလ်ဒပ်စ် ပျောက်သွားပြီ။
တံခါးလည်း မရှိတော့ဘူး။
ကောင်လေး အိပ်ပျော်နေခဲ့တဲ့ နစ်ချ်အောက်က ခုံတန်းပေါ်မှာတော့ အပြာရောင်သုတ်ထားတဲ့ မီးအိမ်လေးတစ်လုံးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
ဟေဗင်ရီးချ်။
မေရီ ကိုယ်တိုင် သတင်းပို့လာတယ်။ ဂိတ်ကနေတစ်ဆင့်။ တုန်ရီနေတဲ့ သူမရဲ့ လက်ရေးနဲ့ပေါ့။
မော်ကွန်းတိုက် နံရံမှာ တံခါးတစ်ခု။ စာဖတ်ခန်းထဲမှာ။ စီလ်၊ တိုဘင်နဲ့ အိုင်ဆိုလ်ဒီတို့ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ အစိမ်းရောင်စာရင်းအင်းစာအုပ်၊ လက်ခံရရှိမှုမှတ်တမ်းနဲ့ အမိုးအကာစာရင်းတွေကို လုပ်ကိုင်နေတဲ့ ရှည်လျားတဲ့စားပွဲဘေးမှာ။
တိုဘင်က ညဉ့်နက်တဲ့အထိ အလုပ်လုပ်နေခဲ့တာ။
သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ။ စီလ်က ဆီဖာဘေးမှာ အိပ်ပျော်နေပြီ။ အိုင်ဆိုလ်ဒီက တည်းခိုဆောင်ကို သွားတယ်။ အက်ဒီလိုင်းကတော့ ဘေးအခန်းမှာ စာအုပ်ကို ပွတ်ထားလျက် ထိုင်ခုံပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတယ်။
ကျောက်တုံးသံကြောင့် သူမ နိုးလာတယ်။
သူမ စာဖတ်ခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားတယ်။
တံခါးက ပိတ်နေပြီ။
တိုဘင်ရဲ့ ဘောပင်က စားပွဲပေါ်မှာ။ သူ့စာရင်းအုပ်က ပွင့်လျက်သား။ ကိန်းဂဏန်းတွေက တစ်ဝက်တစ်ပျက်။
နောက်ဆုံး ဂဏန်း ၇ ကို ပြောင်းပြန်ရေးထားတယ်။
ကျွန်တော် ရေမြောင်းဘေးက မြေကြီးပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ထိုင်လိုက်မိမှန်း မသိဘူး။ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေက ကျွန်တော့်ကို မထိန်းထားနိုင်တော့မှန်း သိလိုက်ရတယ်။ သော်ရဲ့လက်က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှာ ရှိနေဆဲ။ ဟက်စကတ်က အမိုးအကာထဲကနေ ထွက်လာပြီး သူ့အပေါ်မှာ မီးအိမ်လေးလုံး လင်းထိန်နေတဲ့ တံခါးဝမှာ ရပ်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာက အလွန်ကို ဖြူဖျော့နေတယ်။
“သုံးယောက်” လို့ သော်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
“သုံးယောက်” လို့ ကျွန်တော် ပြန်ပြောတယ်။
“တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ကလန်။ အောလ်ဒပ်စ်။ တိုဘင်။”
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘူး။
သော်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
“မင်း မြင်လိုက်လား” လို့ သူမက မေးတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ကလန်က သူ့တံခါးဝမှာ မီးအိမ်ကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာ” လို့ သော်က ပြောတယ်။ “ညတိုင်းပေါ့။ အောလ်ဒပ်စ်က မီးအိမ်တွေကို အပြာရောင် သုတ်တယ်။ ၄၁ လုံး။ တိုဘင်က ကမ်းရိုးတန်းလမ်းမပေါ်က အမိုးအကာ စောင့်ရှောက်သူတိုင်းရဲ့ နာမည်တွေကို ရှာဖွေခဲ့တယ်။” သူမအသံက အလွန်တိုးဝင်သွားတယ်။ “သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းဟာ စောင့်ရှောက်သူတွေပဲ။ တခြားသူတစ်ယောက်ယောက်အတွက် မီးအိမ်ကို လင်းထိန်နေအောင် ထိန်းသိမ်းထားပေးသူတွေပေါ့။”
“သူက စောင့်ရှောက်သူတွေကို ဖမ်းခေါ်သွားတာပဲ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“သူ စောင့်ရှောက်သူတွေကို ဖမ်းခေါ်သွားတာ” လို့ သော်က ထောက်ခံလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ရေမြောင်းပေါ်မှာ လက်တင်လိုက်တယ်။
“စောင့်ရှောက်သူ” လို့ ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်တယ်။
နွေးထွေးမှုတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှိန်ဖျော့ဖျော့နဲ့ တုန်ရီနေတယ်။
“ငါ သိတယ်” လို့ သူမက ပြောတယ်။ သူမအသံက တုန်နေတယ်။ “သူတို့ သုံးယောက်လုံး ပျောက်သွားတာကို ငါ ခံစားမိလိုက်တယ်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းပဲ။”
“ဘယ်ကိုလဲ”
“ငါ မသိဘူး” လို့ စောင့်ရှောက်သူက ပြောတယ်။ “သူ့တံခါးတွေကတစ်ဆင့် သူ့ခန်းမထဲကို။ ငါ့ရဲ့ ကြမ်းပြင်တွေထက် ပိုနက်တဲ့ နေရာကိုပေါ့။” ခေတ္တရပ်သွားတယ်။ “ငါ သူတို့ကို မခံစားရတော့ဘူး။ ငါ သူတို့ဆီ မရောက်နိုင်တော့ဘူး။”
“သူတို့ အသက်ရှင်နေကြသေးလား”
စောင့်ရှောက်သူက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘူး။
“ရှင်နေတယ်” လို့ နောက်ဆုံးမှာ သူမ ပြောတယ်။ “ငါ ထင်တာတော့ ဟုတ်တယ်။ သူက သူတို့ကို အသက်ရှင်လျက် လိုချင်တာ။ သေသွားရင် သူတို့က ငါ့လမ်းမပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေကြလိမ့်မယ်။ သူ သေသွားတဲ့သူတွေကိုတော့ မထိန်းထားနိုင်တော့ဘူး။” သူမအသံက တိုးသွားတယ်။ “သူက အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေကိုတော့ ထိန်းထားနိုင်သေးတယ်။”
“မုန်တိုင်းဘုရင်။”
အသံက ရေမြောင်းထဲက ထွက်လာတယ်။
စောင့်ရှောက်သူ မဟုတ်ဘူး။ ကက်စ်တယ်လန်လည်း မဟုတ်ဘူး။
အေးစက်စက်၊ ပါးလွှာလွှာ၊ ပြီးတော့ ချိုမြိန်နေတဲ့ အသံ။
ဗာရစ်။
အမိုးအကာထဲက လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြတယ်။
ဟက်စကတ်က တံခါးဝကနေ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်တယ်။ တရန်က ဒန်စတန်ရဲ့ လှည်းဘေးမှာ ရပ်ရင်း သူ့ဇနီးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားထဲကို ဘာမှမတွေးဘဲ ဝင်ရပ်လိုက်တယ်။
သော်ရဲ့လက်က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်ကနေ ခွာပြီး မြိုလ်နီယာ (Mjölnir) ဆီ ရောက်သွားတယ်။
“မင်းတို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြတာပဲ” လို့ ဗာရစ်က ပြောတယ်။ “မီးအိမ် ၄၁ လုံး။ ပဝါနီပတ်ထားတဲ့ ပေါင်မုန့်ဖုတ်သမားတစ်ယောက်။ ငါ့ရဲ့ ဧည့်သည် ၁၁၇ ယောက်က တောင်ကုန်းကို တက်လာနေကြတယ်။” ခေတ္တရပ်သွားတယ်။ “ငါ့ရဲ့ အင်္ကျီဟောင်းကို ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ ဝင်းထဲမှာ ဒူးထောက်ပြီး နာမည်တွေကို ရွတ်ဆိုနေတယ်။”
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။
“ငါ သူ့ကို မထိနိုင်ဘူး” လို့ ဗာရစ်က ပြောတယ်။ “မင်းတို့ သိတဲ့အတိုင်းပဲ။ သူက အမိုးအကာတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းနေတာ။ ငါ့ရဲ့ ဝင်းထဲမှာ။ ငါ့ရဲ့ မီးအိမ်တွေနဲ့ပေါ့။” သူ့အသံက အလွန်တိုးညင်းနေတယ်။ “ပြီးတော့ ညတိုင်း သူက သူတို့နာမည်တွေကို ရွတ်နေဦးမယ်၊ ဒါကို ကြားတဲ့သူတွေ ပိုများလာပြီး ထွက်ခွာလာတဲ့သူတွေ ပိုများလာလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူမှ မကျန်တော့တဲ့အထိပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“ဒါကြောင့် ငါ တစ်ခုခု သင်ယူလိုက်ရတယ်” လို့ ဗာရစ်က ပြောတယ်။ “မင်းတို့ဆီကနေ။ မင်းတို့ အားလုံးဆီကနေ။”
ရေမြောင်းထဲက ရေတွေက အေးစက်သွားတယ်။
ရေခဲမဟုတ်ဘူး။ ရေခဲထက် ပိုအေးတယ်။ ရေတွင်းတိုင်းရဲ့ အောက်ခြေမှာ ရှိတဲ့ အေးစက်မှုမျိုး။
“မင်းတို့က မီးအိမ်တွေကို ထိန်းသိမ်းတယ်” လို့ ဗာရစ်က ပြောတယ်။ “လမ်းပျောက်နေတဲ့သူတွေအတွက်။ အဖမ်းခံထားရတဲ့သူတွေအတွက်။ မှောင်မိုက်တဲ့ လမ်းတွေပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေတဲ့သူတွေအတွက်။” ခေတ္တရပ်သွားတယ်။ “အဲဒါက အလုပ်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးတာပဲ။ အဲဒါက အမိုးအကာတစ်ခု ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးတာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က အလင်းရောင်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာမျိုးပေါ့။”
ကျွန်တော် မလှုပ်ဘူး။
“ဒါကြောင့် ငါ စောင့်ရှောက်သူတွေကို ထိန်းသိမ်းလိုက်မယ်” လို့ ဗာရစ်က ပြောတယ်။
“ကလန်” လို့ သူ ဆိုတယ်။ “ညတိုင်း ငါ့တံခါးဘေးမှာ မီးအိမ်တစ်လုံးနဲ့ ထိုင်နေခဲ့သူ။ အဲဒီနားက ဖြတ်သွားတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ရေတွက်နေခဲ့သူ။ စစ်သည်တွေရဲ့ သီချင်းကို သုံးမိနစ်အတွင်း သင်ယူပြီး ငါ့ရဲ့ တံခါးဝမှာ သီဆိုခဲ့သူ။”
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူး။
“အောလ်ဒပ်စ် ဖန်း” လို့ ဗာရစ်က ပြောတယ်။ “မီးအိမ် ၄၁ လုံးကို အပြာရောင် သုတ်ခဲ့သူ။ စောင့်ရှောက်သူ သီချင်းဆိုတာကို ကြားခဲ့ရတဲ့ ကျောက်တုံးထုသမားဆီကနေ ကျောက်တုံးပညာကို သင်ယူခဲ့သူ။ ပစ္စည်းတွေ သယ်တဲ့အခါတိုင်း ညည်းချင်းဆိုတတ်သူ။”
ဟက်စကတ်က အသံတစ်ချက် ထွက်လာတယ်။
“တိုဘင် ရိဒ်” လို့ ဗာရစ်က ပြောတယ်။ “သူ့ရဲ့ ဂဏန်း ၇ တွေကို ပြောင်းပြန်ရေးတတ်သူ။ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းမပေါ်က အမိုးအကာ စောင့်ရှောက်သူတိုင်းရဲ့ နာမည်ကို ရှာဖွေခဲ့သူ၊ ဒါမှလည်း ရေတွက်တဲ့မိန်းမက မီးအိမ်တွေကို ထွန်းညှိတဲ့အခါ သူတို့နာမည်တွေကို ခေါ်နိုင်မှာမို့လို့။”
သူ ခေတ္တရပ်လိုက်တယ်။
“စောင့်ရှောက်သူ သုံးယောက်” လို့ သူ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “ငါ့ရဲ့ တံခါးတွေ နောက်ကွယ်မှာ။ ပြတင်းပေါက်မရှိတဲ့ အခန်းတွေထဲမှာ။ အမှောင်ထဲမှာ။” နောက်တစ်ကြိမ် ခေတ္တရပ်လိုက်တယ်။ “မီးအိမ်လည်း မရှိဘူး။ နာမည်လည်း မရှိဘူး။ ဘယ်သူမှ ဘာမှ ပြောမနေကြဘူး။”
“မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ” လို့ သော်က မေးတယ်။
သူမအသံက အလွန်တိုးညင်းနေတယ်။
ဗာရစ် ရယ်လိုက်တယ်။
အဲဒါက နူးညံ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သာယာတာလည်း မဟုတ်ဘူး။
အဲဒါက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထောင့်တစ်နေရာဆီ တွန်းပို့ခံလိုက်ရပြီး သူ့မှာလည်း သွားတွေ ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို သိသွားတဲ့ အရာတစ်ခုရဲ့ အသံမျိုးပဲ။
“မင်းတို့ နားလည်စေချင်တယ်” လို့ သူ ပြောတယ်။ “မင်းတို့ ထွန်းညှိလိုက်တဲ့ မီးအိမ်တိုင်းမှာ အဲဒါကို ကိုင်ထားတဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိတယ်။ အမိုးအကာတိုင်းမှာ အဲဒါကို ထိန်းသိမ်းနေတဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိတယ်။ ဝင်းတိုင်းမှာ ဒူးထောက်ပြီး နာမည်တွေကို ရွတ်ဆိုနေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ရှိတယ်။” သူ့အသံက တိုးသွားတယ်။ “ပြီးတော့ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းဟာ ငါ ဖွင့်လို့ရတဲ့ တံခါးတွေပဲ။”
ရေမြောင်းထဲက အေးစက်မှုက ပိုနက်ရှိုင်းသွားတယ်။
“အန်ဆယ်လ် တစ်ခါမှ ထိတွေ့ဖူးတဲ့ နံရံတိုင်း” လို့ ဗာရစ်က ပြောတယ်။ “သူ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ တံခါးဝတိုင်း။ သူ့ရဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်ယောက် ရပ်တည်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဘုရားကျောင်း၊ မော်ကွန်းတိုက်၊ စင်္ကြံနဲ့ ဝင်းတိုင်း။” ခေတ္တရပ်သွားတယ်။ “ငါ အဲဒီနေရာတွေထဲက ဘယ်နေရာမှာမဆို တံခါးတစ်ခု တပ်ပေးလို့ရတယ်။ ဘယ်ညမဆိုပေါ့။ ပြီးတော့ အတွင်းထဲကို လက်လှမ်းနိုင်တယ်။”
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့ သုံးယောက်နဲ့တင် ရပ်ထားတာလဲ” လို့ သော်က မေးလိုက်တယ်။
နောက်ကလိုက်လာတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက အလွန်ကြာမြင့်တယ်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ တစ်ခုခု လိုချင်လို့ပဲ” လို့ ဗာရစ်က ပြောတယ်။
ကျွန်တော် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ထရပ်ဖို့ မဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ထိန်းထားနိုင်တာပဲ။
ကျွန်တော် လက်တွေကို ဘေးမှာချပြီး ရေမြောင်းနားမှာ ရပ်နေတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးမှာ သရဖူက ပူလောင်နေတယ်။
“ပြောစမ်း” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“ခုနစ်ရက်” လို့ ဗာရစ်က ပြောတယ်။ “ငါ့ရဲ့ ခန်းမတံခါးဝမှာ။ အတွင်းဘက်က တံခါးပေါ့။ ပေါင်မုန့်ဖုတ်သမား ခေါက်ခဲ့တဲ့ တံခါးလေ။” သူ့အသံက အခုတော့ အလွန် တည်ငြိမ်နေတယ်။ “ငြင်းဆန်တဲ့သူကို ငါ့ဆီ ခေါ်လာခဲ့။”
ကမ္ဘာကြီးက လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားတယ်။
“မိဖုရားလေး” လို့ ဗာရစ်က ပြောတယ်။ “ရိုဒရစ်ရဲ့ သမီး။ ငါ့ကို အပြင်မှာပဲ ရှိနေအောင် တားဆီးထားတဲ့ နံရံပိုင်ရှင်။ သူမရဲ့ ငြင်းဆန်မှုက ငါ့ရဲ့ တံခါးကို အဖြူရောင် စကျင်ကျောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ အလင်းရောင်က ငါ့ရဲ့ သေလွန်သူတွေကို မီးအိမ်ဆီ ရောက်အောင် လမ်းလျှောက်သွားစေတယ်။” ခေတ္တရပ်သွားတယ်။ “သူမကို ငါ့တံခါးဝဆီ ခေါ်လာခဲ့။ တစ်ယောက်တည်းပဲ။ အဲဒီအခါ မင်းတို့ရဲ့ စောင့်ရှောက်သူ သုံးယောက်ကို ငါ ပြန်ပေးမယ်။”
“မဖြစ်ဘူး” လို့ သော်က ပြောတယ်။
ကျွန်တော် မပြောခင်၊ ဘယ်သူမှ မပြောခင်မှာ သူမက ပြောလိုက်တာပါ။ သူမအသံက ပြတ်သားပြီး လုံးဝ အလျှော့မပေးတဲ့ လေသံမျိုးပါ။
ဗာရစ်က သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်တယ်။
“ခုနစ်ရက်” လို့ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ်။ “သူမ လာမယ်ဆိုရင် သူတို့ ထွက်လာလိမ့်မယ်။ သုံးယောက်လုံးပေါ့။ အတွင်းတံခါးကတစ်ဆင့်။ မင်းတို့ လက်ထဲကို။” သူ့အသံက ပိုနူးညံ့သွားတယ်။ “သူမ မလာဘူးဆိုရင်တော့ ငါ နောက်ထပ် သုံးယောက် ထပ်ဖမ်းမယ်။”
ဘယ်သူမှ အသက်မရှူရဲကြဘူး။
“ပြီးတော့ နောက် ခုနစ်ရက်ကြာရင် နောက်ထပ် သုံးယောက်” လို့ ဗာရစ်က ပြောတယ်။ “နောက်ထပ် သုံးယောက်။ နောက်ထပ် သုံးယောက်။ မင်းတို့ တိုင်းပြည်က မီးအိမ်တိုင်းရဲ့ စောင့်ရှောက်သူတိုင်းကိုပေါ့။ နာမည်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုခဲ့ဖူးတဲ့သူ၊ အမိုးအကာတစ်ခုကို ထွန်းညှိခဲ့ဖူးသူ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီသီချင်းကို သီဆိုခဲ့ဖူးသူတိုင်းကိုပေါ့။” ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ “ဘာကိုမှ မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့တဲ့အထိ ဘယ်သူမှ မကျန်တော့တဲ့အထိပေါ့။”
“သူမ ဘယ်တော့မှ လာမှာမဟုတ်ဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“ဟုတ်လို့လား” လို့ ဗာရစ်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
သူ ခဏလောက် တိတ်သွားတယ်။
“ငါ သူမကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ” လို့ သူ ပြောတယ်။ “မိဖုရားလေးကိုလေ။ မင်းတို့ရဲ့ ရဲတိုက်ထဲမှာ။ သူမရဲ့ သားနဲ့အတူပေါ့။” သူ့အသံက အလွန် နူးညံ့နေတယ်။ အရင်ကထက် အကြင်နာဆုံး အသံမျိုးနဲ့ပေါ့။ “ငါ သူ့အစ်ကိုကို ဆွဲခေါ်တုန်းက သူမက မြစ်နားမှာ သူ့အစ်ကိုရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တယ်။ သူမက ငါ့ရဲ့ တံခါးကို သူမတတ်နိုင်သမျှ အကုန်သုံးပြီး ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်၊ တစ်ခါတုန်းကဆိုရင် သူမ ကျိုးပဲ့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ သူမက သေခါနီး စာအုပ်ချုပ်သမားရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး သူမ နောက်ကြောင်းကို ပြန်ကြည့်နေတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။”
အေးစက်မှုက ရေမြောင်းထဲကနေ စိမ့်ထွက်လာတယ်။
“သူမက ရိုဒရစ်ရဲ့ သမီးပဲ” လို့ ဗာရစ်က ပြောတယ်။ “ရိုဒရစ်က သူ့မိသားစု လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် တံတားတစ်စင်းကို ထိန်းထားခဲ့တယ်။ သူ အဆုံးသတ်မှာ နောက်ကြောင်းကို ပြန်ကြည့်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူ လှည့်ပြီး မီးတောက်ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။” ခေတ္တရပ်သွားတယ်။ “သူမ လာလိမ့်မယ်။”
အဲဒီနောက် သူ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ရေမြောင်းထဲက အေးစက်မှုတွေ ပြန်ကျသွားတယ်။ ရေတွေက ငြိမ်သက်သွားပြီး မီးခိုးရောင်၊ ရိုးရိုးသာမန် ရေတွေ ဖြစ်သွားတယ်။
ဘယ်သူမှ မလှုပ်ကြဘူး။
ဟက်စကတ်က အမိုးအကာရဲ့ တံခါးဝမှာ ရပ်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာက မီးခိုးရောင် သန်းနေပြီး သူ့လက်ထဲက ပြွန်တံကို အရမ်းတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားတာကြောင့် သူ အဲဒါကို ချိုးပစ်လိုက်တော့မလားလို့တောင် ကျွန်တော် ထင်မိတယ်။
“အောလ်ဒပ်စ်” လို့ သူ ပြောတယ်။
သူ့အသံက တိုးညင်းတဲ့ အသံမျှင်လေးသာ ဖြစ်တယ်။
“ငါ့ မြေးလေး။ သူက ဒီရေကန်ထဲကနေ တစ်ခါ လမ်းလျှောက်ထွက်လာဖူးတယ်။ ကြမ်းပြင်ကို လိုက်ပြီးတော့ပေါ့။ သုံးရက်လုံးလုံး၊ လမ်းဆုံတိုင်းမှာပေါ့။” သူ သူ့လက်ထဲက ပြွန်တံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ “အခုတော့ သူ အဲဒီထဲမှာ ပြန်ရောက်နေပြီ။ အမှောင်ထဲမှာ။ သူ့နာမည်ကို ခေါ်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။”
တရန်က လှည်းဘေးကနေ မလှုပ်သေးဘူး။
သူက ရေမြောင်းနဲ့ သူ့ဇနီးကြားမှာ ရပ်နေတယ်။ သူ့လက်တွေကို အနည်းငယ် ဖြန့်ထားပြီး ရေထဲကနေ ထွက်လာသမျှ ဘယ်အရာကိုမဆို သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တားဆီးနိုင်မယ့်ဟန်မျိုးပေါ့။
မာရင် နိုးနေတယ်။
သူမ ကြားလိုက်ရတယ်။
သူမက တရန်ရဲ့ နောက်ကျောကို ကြည့်နေတယ်။
“အဲဒီ လူငယ်လေး” လို့ သူမ ပြောတယ်။ “ဝင်းထဲမှာ။ မီးခိုးရောင် အင်္ကျီနဲ့လေ။”
တရန်က သူမကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“သူက ငါ့ကို ပွေ့ချီခဲ့တဲ့သူ” လို့ မာရင်က ပြောတယ်။ “တောင်ကုန်းကို တက်တုန်းကလေ။ သူ အခု အောက်မှာ ရှိနေတယ်။ မီးအိမ်တွေကို ထိန်းသိမ်းနေတယ်။” သူမအသံက အလွန်အားနည်းနေပေမဲ့ အလွန် တည်ငြိမ်နေတယ်။ “သူကလည်း စောင့်ရှောက်သူပဲ။”
တရန်ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားတယ်။
“ဗာရစ် သူတို့ကို ထိလို့မရဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “အမိုးအကာတစ်ခုထဲမှာ ရှိနေသရွေ့တော့ မရဘူး။ သူက အဲဒီနေရာကို စောင့်ရှောက်နေတဲ့အချိန်မှာပေါ့။”
“ဒီနေ့တော့ မရဘူးပေါ့” ဟု မာရင်က ပြောသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်ကျရင်ရော” ဟု သူမက မေးသည်။ “သူ အိပ်ရမယ့်အချိန်ကျရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
အက်ဗလင်က လှည်းပေါ်ကနေ ဆင်းလာသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်သူမှ သူမကို မတားဆီးကြပါ။ သော်က မဂျိုနီယာကို လက်နဲ့ဖိကိုင်ထားရင်း ရေမြောင်းနားမှာ ရှိနေသည်။ လီအိုရာနှင့် မီရက်သ်တို့က ရေကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဆီ လျှောက်လာသည်။
သူမ ဘာမှ မပြောပါ။
သူမက သူမလက်ကို ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
အနာကျက်စေဖို့ မဟုတ်ပါ။ ဒီအတိုင်း တင်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“အက်ဒရီယာနာ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“သူ ပြောတာ မှန်တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “သူမ သွားချင်နေလိမ့်မယ်။”
“သူမ မသွားရဘူး။”
“ငါ သိပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “သူမ ဘာတွေတွေးနေမလဲဆိုတာကိုပဲ ပြောပြတာပါ။” သူမလက်က ကျွန်တော့်အင်္ကျီကို ပိုပြီး တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “သူမက ကလန်၊ အောလ်ဒပ်စ်နဲ့ တိုဘင်တို့အကြောင်း ကြားလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ တံတားပေါ်မှာရှိခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ ဖခင်အကြောင်းကို တွေးမိလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ သူမ သွားချင်လာလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရမယ်။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“တတိယနည်းလမ်းပေါ့” ဟု သူမ ပြောသည်။
“တတိယနည်းလမ်း” ဟု ကျွန်တော် ထောက်ခံလိုက်သည်။
“ငါတို့ အမြဲတမ်း ရှာတွေ့တတ်ပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
သို့သော် သူမအသံက တုန်ရီနေသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဂရေးကိပ်ကို ညနေစောင်းမှာ ရောက်ကြသည်။
အက်ဒရီယာနာက မြောက်ဘက်တံခါးဝမှာ စောင့်နေသည်။
သူမက လမ်းမအလယ်မှာ ရိုဒရစ်ကို ပွေ့ချီထားပြီး သူမရဲ့ စကတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ပယ်လ် အာဒင့်ကို ဘေးမှာထားလျက် ရပ်နေသည်။ သူမမျက်နှာက ဖြူဖျော့နေသည်။ သူမသတိမထားမိပုံရတဲ့ ငွေရောင်အလင်းတန်းတွေက သူမရဲ့ လွတ်နေတဲ့ လက်ထဲကနေ တက်လာနေသည်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို မြင်သည်။
ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မြင်သည်။
သူမ သိသွားပြီ။
“သူ မင်းကို ပြောပြလိုက်ပြီပေါ့” ဟု သူမ ဆိုသည်။
သူမ ဘယ်လိုသိသွားလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မမေးခဲ့ပါ။ မမေးလည်း မလိုပါ။ ကြမ်းပြင်က အရာအားလုံးကို သယ်ဆောင်လာနေပြီလေ။ စောင့်ရှောက်သူ၊ ဟောလစ်၊ ကက်စတယ်လန်။
ဗာရစ်။
“သူ ငါ့ကိုလည်း ပြောပြတယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ “နံရံကတစ်ဆင့်ပေါ့။ တံခါးရှိခဲ့တဲ့ နေရာကနေလေ။ ငါ အဲဒီတံခါးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပြီးတဲ့နောက်မှာပေါ့။” သူမအသံက အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ “သူက ပယ်လ် အိပ်ပျော်တဲ့အထိ စောင့်နေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့မှ ငါ့ကို ပြောပြတာ။”
“အက်ဒရီယာနာ—”
“ခုနစ်ရက်” ဟု သူမ ပြောသည်။ “အတွင်းတံခါးဝမှာ။ တစ်ယောက်တည်း။”
“မင်း မသွားရဘူး။”
သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ငါ သိပါတယ်” ဟု သူမ ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ငါ မသွားဘူး” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “တစ်ယောက်တည်းလည်း မသွားဘူး။ သူ့တံခါးဝကိုလည်း မသွားဘူး။ သူ တောင်းဆိုရုံနဲ့လည်း မသွားဘူး။” သူမ မေးရိုးတွေ တင်းသွားသည်။ “ငါက ရိုဒရစ်ရဲ့ သမီးလေ။ ငါ့အဖေက ငါတို့ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် တံတားတစ်စင်းကို ထိန်းထားခဲ့တာ။ သူ အရှုံးပေးဖို့ အဲဒီတံတားကို ဖြတ်လျှောက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။”
သူမလက်ပတ်ပတ်လည်က ငွေရောင်အလင်းတန်းတွေက တောက်ပလာသည်။
“ငါ အဲဒီတံခါးကို သွားမယ်ဆိုရင်တော့” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ငါ့ရဲ့ နံရံတစ်ခုလုံးကို နောက်က ခေါ်သွားမှာ။”
ကျွန်တော်တို့ ထိုညက မြေပုံအခန်းမှာ ဆုံကြသည်။
လူတိုင်းပေါ့။
ကောင်စီအစည်းအဝေး မဟုတ်ပါ။ စစ်ရေးဆွေးနွေးပွဲလည်း မဟုတ်ပါ။ တခြား တစ်ခုခုပေါ့။ အမည်တပ်လို့ မရသေးတဲ့ အရာတစ်ခုခုပေါ့။
သော်၊ လိုကီ၊ ဘရန်နော့ခ်နှင့် ကော်ရာ၊ ကေဒရာ၊ နစ်ဆာနှင့် အစ်ရှ်ကာ၊ ဗော့စ်နှင့် ဟာလီမာ၊ အော်ရီလီယာနှင့် ကျွန်တော့်အဘိုး၊ အက်ဗလင်နှင့် အက်ဒရီယာနာ၊ ကေးလ်၊ အက်ဒလင်းနှင့် အိုင်ဆိုလ်ဒီတို့နဲ့အတူ ဟေဗင်ရီးချ်တံခါးကနေ ရောက်လာတဲ့ မေရီ။ ဝက်စ်မီးယားကနေ ကော်ရန်ကို ခေါ်လာတဲ့ အီဒရစ် ဗေးလ်တို့ ရှိနေကြသည်။
ကော်ရန်က ရောက်လာကတည်းက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပါ။ သူက စားပွဲရဲ့ အဆုံးမှာ ထိုင်နေပြီး သူ့ရဲ့ အင်္ဂတေပေကျံနေတဲ့ လက်တွေထဲမှာ အပြာရောင်ဆေးခြယ်ထားတဲ့ မီးအိမ်ငယ်လေးကို ကိုင်ထားကာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြည့်ပါ။
ဟက်စကတ်က ရီလေးတံခါးကနေ ဟောလစ်နဲ့အတူ ရောက်လာသည်။
လီသန်လည်း ရှိနေသည်။ မတ်တပ်ရပ်လို့ ရနေပြီ။ ကိုယ့်ခြေထောက်နဲ့ကိုယ်ပေါ့။ သူ့ဘေးမှာ တရန် ရှိပြီး ဝန်ဟီးလ်ဒ် ယူလာပေးတဲ့ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ စောင်သုံးထပ်ခြုံထားတဲ့ မာရင်လည်း ရှိနေသည်။
ပြီးတော့ ပယ်လ် အာဒင့်။
သူက အက်ဒရီယာနာနောက်ကို လိုက်လာတာဖြစ်ပြီး ဘယ်သူမှ သူ့ကို အပြင်ထွက်ခိုင်းခြင်းမရှိပါ။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားပြီး နံရံကိုမှီကာ အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထောင်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေဖို့ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ ပုံစံအတိုင်းပေါ့။
“သူက စောင့်ရှောက်သူတွေကို ဖမ်းနေတာ” ဟု သော်က ပြောသည်။
သူမက စားပွဲရဲ့ ခေါင်းရင်းမှာ ရပ်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို မြေပုံပေါ်မှာ ပြားပြားချထားသည်။
“ကလန်၊ အောလ်ဒပ်စ်၊ တိုဘင်။ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းဟာ မီးအိမ်ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့သူတွေပဲ။” သူမ အခန်းထဲက လူတွေကို တစ်ယောက်ချင်း ကြည့်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ သူက ခုနစ်ရက်တိုင်းမှာ နောက်ထပ် သုံးယောက် ထပ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်။ ငါတို့က အက်ဒရီယာနာကို သူ့ဆီ ခေါ်သွားပေးတဲ့အထိပေါ့။”
“ငါတို့ အက်ဒရီယာနာကို သူ့ဆီ ခေါ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သော်က ထောက်ခံသည်။ “ငါတို့ မလုပ်ဘူး။”
“ဒါဆိုရင် ဘာလုပ်မှာလဲ” ဟု အီဒရစ် ဗေးလ်က မေးသည်။
ဘယ်သူမှ မဖြေကြပါ။
ကော်ရန်က စကားပြောလာသည်။
သူက သူ့လက်ထဲက အပြာရောင်မီးအိမ်ကနေ မျက်လုံးမခွာဘဲ ပြောသည်။
“သူ အိပ်ပျော်နေခဲ့တာ” ဟု သူ ပြောသည်။ “ခုံတန်းလျားပေါ်မှာ။ သူမရဲ့ အောက်မှာပေါ့။” ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ ပြောစရာ မလိုပါ။ ရုပ်တုကြီးလေ။ မီးအိမ်ကို နှစ်ဖက်လုံးနဲ့ ကိုင်ထားတဲ့ စောင့်ရှောက်သူ ရုပ်တုကြီး။ “ငါ ကျောက်တုံးရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ငါ နိုးလာတယ်။ တံခါးကို မြင်လိုက်ရတယ်။” သူ့အသံက အလွန် ကြမ်းတမ်းနေသည်။ “ငါ အဲဒီထဲကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပစ်သွင်းလိုက်တယ်။”
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။
“ငါ နှေးသွားတယ်” ဟု ကော်ရန်က ပြောသည်။ “ငါ့ ခြေထောက်ကြောင့်။” သူ ခြေထောက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ မာကျောနေတဲ့ ခြေထောက်။ ဘယ်တော့မှ ပြန်ကောင်းလာမှာ မဟုတ်တဲ့ ခြေထောက်။ “ငါသာ ပိုမြန်ခဲ့ရင်—”
“မင်းလည်း အဖမ်းခံရမှာပဲ” ဟု ဟက်စကတ်က ပြောသည်။
ကော်ရန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဟက်စကတ်က ပြွန်တံအလွတ်ကို လက်ထဲကိုင်ထားရင်း ပြတင်းပေါက်နားက ခုံတန်းမှာ ထိုင်နေသည်။
“သူ မင်းကိုလည်း ဖမ်းသွားမှာပဲ” ဟု ဟက်စကတ်က ပြောသည်။ “မင်းသာ တံခါးဝကို ရောက်သွားရင်လေ။ မင်းကလည်း စောင့်ရှောက်သူပဲ မဟုတ်လား။ မင်းက သူမကို ထွင်းထုခဲ့တာ။ မင်းက သူမအောက်မှာ အိပ်တာ။ သူမ သီဆိုနေတာကို မင်း ကြားနေရတာလေ။” သူအသံက တုန်ရီသွားသည်။ “သူ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ဖမ်းသွားမှာ။”
ကော်ရန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူက ငါ့ မြေးလေ” ဟု ဟက်စကတ်က ပြောသည်။ “အောလ်ဒပ်စ်။ သူ တစ်ခုခုကို သယ်တဲ့အခါတိုင်း တိုးတိုးလေး ညည်းနေတတ်တယ်။ သူ့အမေကိုတောင် ရူးလုမတတ် ဖြစ်စေတာ။” သူ ပြွန်တံကို လက်ချောင်းတွေကြားမှာ လှည့်လိုက်သည်။ “သူသာ မင်းကိုပါ ဖမ်းသွားရင် အဲဒီဘုရားကျောင်းထဲမှာ သူမရဲ့ မီးအိမ်ကို ဘယ်လို ထွင်းထုရမလဲဆိုတာ သိတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ ကျန်ခဲ့တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
မေရီက ဆက်ပြောသည်။
သူမ မတ်တပ်မရပ်ပါ။ စားပွဲမှာ ထိုင်နေပြီး ပိတ်ထားတဲ့ စာရင်းအင်းစာအုပ်ပေါ်မှာ လက်ကို ခေါက်တင်ထားကာ နားရွက်တွေကို ခေါင်းနဲ့ကပ်ထားသည်။
“တိုဘင်က နာမည်တွေကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်” ဟု သူမ ပြောသည်။ “ကမ်းရိုးတန်းလမ်းပေါ်က စောင့်ရှောက်သူတိုင်းရဲ့ နာမည်။ တစ်ယောက်မကျန်။ အိုင်ဆိုလ်ဒီအတွက်လေ။” သူမအသံက အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ “တံခါးပွင့်လာတဲ့အချိန်မှာ သူက အရှေ့ဘက်လမ်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ။ တောင်တန်းတွေပေါ်က စောင့်ရှောက်သူ ၄၁ ယောက်။ လမ်းကြောင်းတွေ မပြောင်းခင်တုန်းက သူတို့ကို ဘယ်သူတွေ စောင့်ရှောက်ခဲ့လဲဆိုတာ သူ သိချင်နေတာ။”
သူမ စာရင်းအင်းစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကိန်းဂဏန်းတွေ ရေးထားတဲ့ စာရင်းက အဲဒီမှာ ရှိနေသည်။ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နဲ့ပေါ့။ နောက်ဆုံး ခုနစ်ခုကိုတော့ နောက်ပြန် ရေးထားသည်။
“သူက ၁၁ ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်” ဟု မေရီက ပြောသည်။ “၄၁ ယောက်ထဲက ၁၁ ယောက်ပေါ့။” သူမ မော့ကြည့်သည်။ “သူက ဂွမ်ကို အားလုံး သိစေချင်တာ။ မီးအိမ်တွေ ထွန်းညှိတဲ့အခါ သူမ သူတို့နာမည်တွေကို ရွတ်ဆိုနိုင်အောင်ပေါ့။”
ကေးလ်ဘေးက အက်ဒလင်းက သူမပါးစပ်ကို လက်နဲ့ ဖိထားသည်။
“ငါ အဲဒါကို အပြီးသတ်ပေးမယ်” ဟု မေရီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “စာရင်းကိုလေ။ ကျန်တဲ့ ၃၀ ကိုပေါ့။ နာမည်တိုင်းကို ငါ ရှာတွေ့အောင် လုပ်မယ်။” သူမ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ သူ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ငါ သူ့ကို ပေးမယ်။ သူ သိနိုင်အောင်ပေါ့။ သူ့ရဲ့ ခုနစ်ခုက အခုထိ နောက်ပြန် ဖြစ်နေသေးတယ်ဆိုတာကိုလေ။”
ဗော့စ်က စားပွဲရဲ့ အဆုံးမှာ သူ့တုတ်ကောက်ကို မှီပြီး ရပ်နေသည်။
“အန်ဆယ်လ် ထိတွေ့ခဲ့တဲ့ နံရံတိုင်း” ဟု သူ ပြောသည်။
အားလုံးက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ဗာရစ်က အဲဒီလို ပြောတာ” ဟု ဗော့စ်က ပြောသည်။ “သူက အန်ဆယ်လ် ထိတွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ နံရံတိုင်းမှာ တံခါးတပ်လို့ ရတယ်။ သူ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ တံခါးဝတိုင်း၊ သူ့အရာရှိတွေ ရပ်တည်ခဲ့တဲ့ နေရာတိုင်းမှာပေါ့။” သူ သူ့ခေါင်းလောင်းကို ထိလိုက်သည်။ “အဲဒါတွေက နံရံတွေ အများကြီးပဲ။”
“ဝက်စ်မီးယားက ဘုရားကျောင်း” ဟု အီဒရစ်က ပြောသည်။ “ဟေဗင်ရီးချ်က မော်ကွန်းတိုက်၊ ဆေးခန်းအောက်က စင်္ကြံ။”
“အဲဒါတွေအားလုံးက အန်ဆယ်လ်ရဲ့ အရာရှိတွေ ရပ်တည်ခဲ့တဲ့ နေရာတွေပဲ” ဟု ဗော့စ်က ပြောသည်။ “ဒါမှမဟုတ် ယူရီယာရဲ့ အမှတ်အသားကတစ်ဆင့် အန်ဆယ်လ် လက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာတွေပေါ့။” သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “မင်း အဲဒီနေရာ သုံးခုလုံးမှာ ရပ်ခဲ့ဖူးတယ်။”
ကျွန်တော် ရေခဲမတတ် အေးစက်သွားသည်။
“အမှတ်အသား” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
ကျွန်တော် လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သရဖူကိုပေါ့။ အော်ရီလီယာရဲ့ အလင်းရောင်နဲ့ အက်ဗလင်ရဲ့ နွေးထွေးမှုတွေကြောင့် အခုတော့ မှေးမှိန်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ ဘေးက အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းလေးကိုပေါ့။
ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။
ဒါပေမဲ့ လုံးဝ ပျောက်မသွားသေးပါ။
“သူ ငါ့ကို အသုံးချနေတာ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။
“ငါ ရပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ နံရံတိုင်း” ဟု ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ဝင်ခဲ့ဖူးတဲ့ အခန်းတိုင်း။ အဲဒီညက သူ ငါ့ကို ပြောခဲ့တယ်။ တံခါးကတစ်ဆင့်ပေါ့။ အန်ဆယ်လ်က ဝှိုက် မဲရှာမှာရှိတဲ့ နံရံတွေကတစ်ဆင့် ငါ့ဆီ လက်လှမ်းခဲ့ပြီး အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်တဲ့။” ကျွန်တော် လက်ဖဝါးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ “အဲဒါကြောင့် သူ ငါ့နံရံကို ရှာတွေ့တာတဲ့။”
“ယူရီယာ” ဟု အက်ဗလင်က ခေါ်သည်။
“ဘုရားကျောင်း” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ငါ အဲဒီထဲမှာ ရပ်ခဲ့တယ်။ အောလ်ဒပ်စ် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့ညကလေ။ ငါ အပေါက်ဝနောက်က နံရံကို ခေါက်ခဲ့တယ်။” ကျွန်တော့်အသံက တုန်ရီနေသည်။ “မော်ကွန်းတိုက်။ ငါ အဲဒီထဲ ရောက်ဖူးတာ အကြိမ်တစ်ရာလောက် ရှိပြီ။ စင်္ကြံ။ ငါ ညတိုင်း အဲဒီမှာ ထိုင်နေခဲ့တာ။”
“မင်း မသိခဲ့ဘူးလေ” ဟု သော်က ပြောသည်။
“အဲဒါက အရေးမကြီးဘူး။”
“အရေးကြီးပါတယ်” ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ပြောသည်။
သူက တစ်ညလုံး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပါ။
သူက အော်ရီလီယာဘေး၊ စားပွဲရဲ့အဆုံးမှာ ထိုင်နေပြီး ပက်ရင်ရဲ့ တုတ်ကောက်ကို ဒူးပေါ်တင်ထားရင်း ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“အရေးကြီးတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “မင်း မသိခဲ့ဘူးဆိုတာက အရေးကြီးတယ်။”
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် တံခါးတစ်ခုကို ပိတ်ခဲ့ဖူးတယ်” ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ပြောသည်။ “ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်မှာပေါ့။ နှစ်ပေါင်း ၂၂၂ နှစ်ကြာအောင်လေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့မိသားစုကို လုံခြုံအောင်ထားဖို့ဆိုရင် အဲဒါပဲ နည်းလမ်းရှိတယ်လို့ အသံတစ်ခုက ပြောခဲ့လို့ပဲ။” သူ့အသံက အလွန်တိုးညင်းနေသည်။ “အဲဒါက လိမ်ညာမှန်း ငါ မသိခဲ့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ အဲဒီတံခါးကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တယ်။ ညတိုင်းပေါ့။”
သူ ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ငါ့မြေး ရောက်လာတယ်” ဟု သူ ပြောသည်။ “ငါ့ရဲ့ တံခါးဝမှာ ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ကို အမှန်တရားကို ပြောပြခဲ့တယ်။” သူ ကျွန်တော့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်သည်။ “သူက မင်းရဲ့ အမှတ်အသားကို အသုံးချနေတာကို မင်း မသိခဲ့ဘူး။ အခုတော့ မင်း သိသွားပြီ။”
“ဒါဆို ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ။”
ကျွန်တော့်အဘိုး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“မင်း ငါ့ကို ဘာပြောခဲ့လဲ” ဟု သူ မေးသည်။ “ကျွန်းပေါ်မှာလေ။ တံခါးနောက်ကနေပေါ့။”
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
“မင်း ငါ့ကို ပြောခဲ့တယ်” ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ဆိုသည်။ “ဖမ်းဆုပ်ထားစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးတဲ့။ ဘာမှ နောက်က လိုက်မလာတော့ဘူးတဲ့။ ငါ ရပ်တန့်နိုင်ပြီတဲ့။”
သူ့ဘေးက အော်ရီလီယာက လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“အမှတ်အသား” ဟု သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရေရွတ်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ အဲဒါကို ဖုံးအုပ်ထားခဲ့တယ်” ဟု သူမ ပြောသည်။ “ငါ့ရဲ့ အလင်းရောင်နဲ့ပေါ့။ သူ မင်းကို ရှာတဲ့အခါ ငါ့ကို အရင် ကျော်ဖြတ်ပြီးမှ ရှာနိုင်အောင်လို့။” သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “အက်ဗလင်ရဲ့ ကလေးက အဲဒါကို မှေးမှိန်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ နီးပါးလောက်တော့ ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လုံးဝတော့ မဟုတ်သေးဘူး။”
“နီးပါးဆိုတာ မလုံလောက်ဘူး” ဟု သော်က ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ထောက်ခံသည်။
သူမ အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာသည် အက်ဗလင်ဘေးတွင် ရိုဒရစ်ကို ပွေ့ဖက်၍ အိပ်ပျော်နေစေရင်း အလွန်ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမလက်မှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ မှေးမှိန်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူမက ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်း သူ့ရဲ့တံခါးကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “နန်းဆောင်ထဲမှာလေ။ အစအဆုံးပေါ့။ အဲဒီအခါ သူက စကျင်ကျောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြန်ဖြေသည်။
“မင်း ဆေးခန်းအောက်မှာလည်း သူ့တံခါးကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ မနေ့ညကလေ။ အဲဒီအခါ သူက ကျောက်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။”
“ဟုတ်တယ်”
အော်ရီလီယာက သူမကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်း အမှတ်အသားတစ်ခုကိုရော ငြင်းပယ်နိုင်မလား” ဟု သူမ မေးလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပါ။
သူမ ကျွန်တော့်လက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ပြီးနောက် ရိုဒရစ်ကို အက်ဗလင်ဆီ ပေးအပ်လိုက်သည်။
သူမ မတ်တပ်ထရပ်သည်။ စားပွဲကို ပတ်လာသည်။ ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမ လက်ကို ဆန့်ထုတ်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကျွန်တော့်လက်ကို ပေးလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို လှန်လိုက်သည်။ လက်ဖဝါးဘက်ကိုပေါ့။ သရဖူပုံစံက မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်နေသည်။ အော်ရီလီယာ၏ အလင်းရောင်က အနီးက အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းလေးအပေါ် ဖုံးအုပ်သွားသည်။
အက်ဒရီယာနာ ထိုမျဉ်းကြောင်းကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဒါ တံခါးမဟုတ်ဘူး” ဟု သူမ နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဗော့စ်က ပြောသည်။ “ဒါက တံခါးခုံပဲ။ ပိုသေးတယ်။ တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် ထိကပ်နေတဲ့ နေရာမျိုး။” သူက တုတ်ကောက်ကို မှီရင်း ပြောသည်။ “အက်ကြောင်းတစ်ခုပေါ့။”
အက်ဒရီယာနာ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ငါသာ အဲဒါကို ငြင်းပယ်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး” ဟု သူမ ပြောသည်။ “ဒါက မင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု။ ဝှိုက် မဲရှာ (White Measure) ကတည်းက မင်းနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေခဲ့တာ။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“နာကျင်နိုင်တယ်။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
အက်ဒရီယာနာ၏ မေးရိုးတင်းသွားသည်။
“အောင်မြင်ချင်မှ အောင်မြင်လိမ့်မယ်။”
“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ သိရမှာပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
သူမ လက်ချောင်းများမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ နန်းဆောင်ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ သူမ ဖိတ်စင်ခဲ့တဲ့ မီးလျှံမျိုးတော့ မဟုတ်ပါ။ ပိုသေးငယ်ပြီး ပိုမွန်မြတ်သည်။ ကြိုးမျှင်လေးတစ်ခုလိုပါပဲ။
အဲဒါက ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်က အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းကို ထိလိုက်သည်။
နာကျင်သွားသည်။
ဒဏ်ရာတစ်ခုလိုမျိုး မဟုတ်ပါ။ ရေခဲပိုက်ထဲကနေ ရေခဲတုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သလိုမျိုး။ အလွန်နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာမှာ အချိန်အတော်ကြာ စွဲကပ်နေခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုကို သူ့ဆန္ဒမပါဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်နေရသလိုပါပဲ။
ကျွန်တော် လက်ကို မရုပ်မိပါ။
အက်ဒရီယာနာ၏ မျက်နှာသည် အာရုံစိုက်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားနေသည်။
“မရဘူး” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “မရဘူး။ မင်း သူ့ကို သိမ်းထားလို့ မရဘူး။ မင်း သူ့ကို အသုံးချလို့ မရဘူး။ သူ ချစ်ခဲ့တဲ့ အခန်းတိုင်းထဲကို မင်း သူ့တစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လို့ မရဘူး။”
ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်က မျဉ်းကြောင်းက မည်းနက်သွားသည်။
ပြီးတော့ မီးခိုးရောင်။
ပြီးတော့ အဖြူရောင်။
ပြီးတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးမှိန်သွားသည်။
ဖုံးအုပ်ထားတာ မဟုတ်ပါ။ ဝှက်ထားတာ မဟုတ်ပါ။
ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။
အက်ဒရီယာနာ ကျွန်တော့်လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
သူမ ယိုင်သွားသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ထိန်းလိုက်သည်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို မှီပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေသည်။ သူမလက်ချောင်းများ ဝန်းကျင်က ငွေရောင်အလင်းတန်းများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“အောင်မြင်သွားလား” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ကျွန်တော် လက်ဖဝါးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သရဖူပုံစံ။ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်နေသည်။
ဘေးမှာ ဘာမှ မရှိတော့ပါ။
ဘာမှ မရှိတော့ပါ။
“ကာစ်တယ်လန်” ဟု ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ အရှင်မင်းကြီး။”
“နံရံတွေလေ။ တစ်ခုခု ခံစားရသေးလား။”
ရဲတိုက်ကြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သူ ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့ နေရာတွေပါ” ဟု ကာစ်တယ်လန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “စင်္ကြံလမ်း၊ ဘုရားကျောင်း၊ မော်ကွန်းတိုက်။” ခဏနားပြီးနောက် “သူတို့ ပိတ်သွားပြီ။ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။ ကျောက်တုံးတွေပေါ်က အက်ကြောင်းတွေ ပြန်ကောင်းသွားသလိုမျိုးပဲ။”
“အားလုံးလား။”
“အရှင်မင်းကြီးဆီကတစ်ဆင့် လာတဲ့ အရာအားလုံးပေါ့။ ဟုတ်ကဲ့။”
သော် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
“ဒါဆို သူ ယူရီယာရဲ့ နံရံတွေကို နောက်ထပ် သုံးလို့ မရတော့ဘူးပေါ့” ဟု သူမ ပြောသည်။
“ယူရီယာရဲ့ နံရံတွေကိုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး” ဟု ဗော့စ်က ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ အန်ဆယ်လ်က တခြားနေရာတွေ အများကြီးကို ထိတွေ့ခဲ့သေးတယ်။ သူ့အရာရှိတွေ ရပ်တည်ခဲ့တဲ့ နေရာတိုင်း၊ သူ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ တံခါးခုံတိုင်းမှာပေါ့။” သူ အခန်းကို ပတ်ကြည့်သည်။ “ရေကန်၊ ခန်းမ၊ ဝှိုက် မဲရှာ၊ သူ ခေါက်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေ၊ ကေးလ်ရဲ့ စာရင်းထဲက အိမ်တွေ။”
“ပြီးတော့ စောင့်ရှောက်သူတွေကော” ဟု ဟက်စကတ်က မေးသည်။ “အောလ်ဒပ်စ်၊ ကော်ရန်၊ တိုဘင်။”
ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေကြပါ။
ဗာရစ်ဆီမှာ သူတို့ ရှိနေဆဲပင်။
သူ့တံခါးတွေ နောက်ကွယ်မှာ။ သူ့ခန်းမထဲမှာ။ အမှောင်ထုထဲမှာပေါ့။
ပြီးတော့ ခြောက်ရက်ကြာရင် သူက နောက်ထပ် သုံးယောက်ကို ထပ်ယူသွားဦးမှာ။
မှလွဲရင်ပေါ့။
အက်ဒရီယာနာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
သူမ ကျွန်တော့်ဆီကနေ ခွာလိုက်သည်။ သူမ၏ အလွတ်လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးမှာချထားရင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ မြေပုံအခန်းအလယ်မှာ သူမ ရပ်နေသည်။
“ခုနစ်ရက်” ဟု သူမ ပြောသည်။ “သူ့တံခါးဝမှာ။”
“အက်ဒရီယာနာ—”
“ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း မသွားဘူး” ဟု သူမ ပြောသည်။ “ပြီးတော့ သူ တောင်းဆိုလို့လည်း သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။” သူမ သော်ကို ကြည့်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သွားမယ်။”
သော် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူက ငြင်းပယ်တဲ့သူကို လိုချင်တာ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “သူ့ဆီမှာ ကျွန်မရှိရင် ဘယ်သူမှ သူ့ကို ငြင်းပယ်လို့ မရတော့ဘူးလို့ သူ ထင်နေတာ။” သူမ မေးရိုးတင်းသွားသည်။ “ကျွန်မ သူ့တံခါးဝကို သွားလိုက်ရင် သူက ကျွန်မကို ဆွဲယူသွားမယ်လို့ သူ ထင်နေတာ။ ကော်ရန်ကို ယူသွားသလိုမျိုးပေါ့။”
“သူ မယူသွားဘူးလို့ ပြောနိုင်လား” ဟု သော်က မေးသည်။
အက်ဒရီယာနာ သူမကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်မ အဖေက တံတားတစ်စင်းကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တယ်” ဟု သူမ ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက်ပေါ့။ ဆာတာ ပြောပြတာ။ လမ်းကြောင်းပေါ်က လူတွေ အကုန်ထွက်သွားတဲ့အထိ သူ စောင့်ရှောက်ခဲ့တယ်။” သူမအသံက မတုန်မလှုပ်ပါ။ “ပြီးတော့ သူ နောက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။ ကျွန်မတို့ လွတ်မြောက်သွားတာကို သေချာအောင်ပေါ့။”
သူမ အခန်းထဲက လူတွေကို ပတ်ကြည့်သည်။
အားလုံးကိုပေါ့။
နတ်ဘုရားတွေ၊ စောင့်ရှောက်သူတွေ၊ မုန့်ဖုတ်သမားတွေနဲ့ လက်သမားတွေကို။ သူ့ဇနီးနဲ့အတူရှိနေတဲ့ တီရန်ကို။ သူ့ခြေထောက်နဲ့သူ ရပ်နေတဲ့ လီသန်ကို။ နံရံကိုမှီနေတဲ့ ပဲလ် အာဒန့်ကို။
နှစ်ပေါင်း ၂၂၂ နှစ်ကြာ တံခါးကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်အဘိုးကိုပေါ့။
“ကျွန်မ တံတားကို စောင့်ရှောက်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “ကျွန်မ တံခါးကိုလည်း စောင့်ရှောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ သူ့တံခါးဝမှာ တစ်ယောက်တည်းရပ်ပြီး သူ ဆွဲယူသွားတာကို စောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆို ဘာလုပ်မှာလဲ” ဟု သော်က မေးသည်။
အက်ဒရီယာနာ လှည့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ နံရံတစ်ခုကို ခေါ်လာမှာ” ဟု သူမ ပြောသည်။
ဘယ်သူမှ ချက်ချင်း နားမလည်ကြပါ။
ဗော့စ်ကတော့ နားလည်သွားသည်။
သူ တုတ်ကောက်ကို မှီရင်း မတ်တပ်ရပ်သည်။ သူ့မျက်နှာ တည်ငြိမ်သွားသည်။
“နံရံတစ်ခု” ဟု သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “မြို့ပတ်လည်မှာပေါ့။ အဲဒီထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ ရွေးချယ်တဲ့သူတွေ ပတ်လည်မှာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။
“မင်းက ဒါကို ဒီမှာပဲ တည်ဆောက်ဖူးတာလေ။ ဂရေးကိပ် ပတ်လည်မှာပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ရေကန်က မိုင်သုံးရာလောက် ဝေးတယ်။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ လမ်းကြောင်းက ခေါက်ထားတာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အလင်းရောင် ထွန်းထားပြီးသား။ အမိုးအကာတိုင်းမှာပေါ့။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးပဲ။” သူမ ဟောလစ်ကို ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ အဲဒီလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာ မီးအိမ် ၄၁ လုံးနဲ့အတူ ဒူးထောက်ပြီး နာမည်တွေကို ရွတ်ဆိုနေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ရှိနေတယ်။”
ဟောလစ် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“နံရံတစ်ခု” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “ဝင်ရောက်ဖို့ ရွေးချယ်တဲ့သူတွေ ပတ်လည်မှာပေါ့။ စောင့်ရှောက်ဖို့ ရွေးချယ်တဲ့သူက စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ နံရံမျိုး။” သူမအသံက တိုးသွားသည်။ “အမိုးအကာဆိုတာ ဒါမျိုး မဟုတ်ရင် ဘာလဲ။”
အခန်းထဲမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ပြီးတော့ ဟောလစ် ရယ်မောလိုက်သည်။
တိုးတိုးလေး၊ အံ့ဩတကြီးနဲ့ပေါ့။ စောင့်ရှောက်သူက အေဒါဟာ အပိုဒ်ကို လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ပြန်ဆိုခဲ့တယ်လို့ ပြောပြတဲ့အခါ သူမ ရယ်မောခဲ့တဲ့ ပုံစံမျိုးပါပဲ။
“အို ကလေးမလေးရယ်” ဟု သူမ ပြောသည်။ “အို မင်းက တကယ့်ကို ထက်မြက်တဲ့ ကလေးမလေးပဲ။”
“ဘာလဲ” ဟု သော်က မေးသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ။”
ဟောလစ် သူမကို ကြည့်နေသည်။
“သူမက နံရံကို ဂရေးကိပ်ပတ်လည်မှာပဲ တည်ဆောက်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဟောလစ်က ပြောသည်။ “သူမက လမ်းမပေါ်က အမိုးအကာတိုင်း ပတ်လည်မှာ တည်ဆောက်မှာ။” သူမ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။ “ဒီကနေ ရေကန်အထိပေါ့။ အမိုးအကာတိုင်း၊ မီးအိမ်တိုင်း၊ စောင့်ရှောက်သူတိုင်းအတွက်ပေါ့။” သူမ အက်ဒရီယာနာကို ပြန်ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ အဲဒီကနေတစ်ဆင့် တောင်ကုန်းအောက်ကို ဆင်းသွားမယ်။ ခြံဝင်းထဲအထိပေါ့။”
အက်ဒရီယာနာ ဘာမှ မပြောပါ။
သူမ ပြောစရာလည်း မလိုပါ။
“နံရံတစ်ခုပေါ့” ဟု ဟောလစ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဂရေးကိပ် တံခါးဝကနေ သူ့ခန်းမရဲ့ တံခါးဝအထိ ဆက်သွယ်သွားမယ့် နံရံတစ်ခု။ ရှေးအကျဆုံး လမ်းမကြီးတစ်လျှောက်မှာပေါ့။ အဲဒီလမ်းပေါ်မှာ မီးအိမ်ကို စောင့်ရှောက်နေတဲ့သူတိုင်းက ဒီနံရံကိုလည်း စောင့်ရှောက်ကြလိမ့်မယ်။” သူမ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ အဲဒီလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာ သူ့တံခါးတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်။”
“ဘယ်သူမှ ကိုင်တွယ်စောင့်ရှောက်မထားတဲ့ တံခါးတွေပေါ့” ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဟောလစ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူမှ ကိုင်တွယ်စောင့်ရှောက်မထားတဲ့ တံခါးတွေပေါ့” ဟု သူမ ထောက်ခံလိုက်သည်။
သော် အက်ဒရီယာနာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်း ဒါကို လုပ်နိုင်ပါ့မလား” ဟု သူမ မေးသည်။
အက်ဒရီယာနာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ကျွန်မ မသိဘူး” ဟု သူမ ရိုးသားစွာ ဖြေသည်။ “ကျွန်မ တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးဘူး။ ဒါက မိုင်သုံးရာတောင် ဝေးတာလေ။” သူမ သူမ၏ အလွတ်လက်နှစ်ဖက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “တံခါးတစ်ခုကို ငြင်းပယ်ဖို့ ကြိုးစားရုံနဲ့တင် ကျွန်မ တော်တော်လေး ပင်ပန်းသွားခဲ့တာ။”
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့—”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်စောင့်ရှောက်မှာ မဟုတ်လို့ပါ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
သူမ အခန်းထဲကို ပတ်ကြည့်သည်။
ပိုက်တံလွတ်နေတဲ့ ဟက်စကတ်ကို၊ မီးအိမ်ကိုင်ထားတဲ့ ဟောလစ်ကို၊ တစ်နာရီလောက်ကမှ လက်မှာ မုန့်ညက်မှုန်တွေနဲ့ ဂိတ်ပေါက်ကနေ ဝင်လာတဲ့ မာတာရဲ့သား တမ်ကို၊ အောလ်ဒပ်စ်ရဲ့ အပြာရောင်မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ကော်ရန်ကို၊ တိုဘင်ရဲ့ စာရင်းစာအုပ်ကို ကိုင်ထားတဲ့ မေရီကို၊ တီရန်၊ မာရန်နဲ့ လီသန်တို့ကို သူမ ကြည့်သည်။
နံရံကိုမှီနေတဲ့ ပဲလ် အာဒန့်ကိုလည်း ကြည့်သည်။
“စောင့်ရှောက်သူတိုင်းပေါ့” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ “မီးအိမ်တိုင်း၊ အဲဒီလမ်းပေါ်က အမိုးအကာတိုင်းပေါ့။” သူမအသံက အလွန်တိုးသွားသည်။ “သူက ကျွန်မတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ယူသွားလို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာ။ တစ်ခါကို သုံးယောက်နှုန်းနဲ့ပေါ့။ ဘယ်သူမှ မကျန်တော့တဲ့အထိပေါ့။”
သူမ မေးကို ပင့်လိုက်သည်။
“ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ အားလုံး အတူတူ ရပ်တည်ကြမှာပါ” ဟု သူမ ပြောသည်။ “အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်းပေါ့။ တူညီတဲ့ ညတစ်ညမှာ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာပေါ့။”
“ဒါဆိုရင် သူ ကျွန်မတို့ အားလုံးကို မယူသွားနိုင်တော့ဘူးပေါ့” ဟု သော်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။
“သူ ကျွန်မတို့ အားလုံးကို မယူသွားနိုင်တော့ပါဘူး” ဟု အက်ဒရီယာနာက အတည်ပြုသည်။
ခြောက်ရက်။
အဲဒါက ကျွန်တော်တို့မှာ ရှိတဲ့ အချိန်ပဲ။
အနောက်ဘက် လမ်းမပေါ်က အမိုးအကာတိုင်းဆီ သတင်းစကား ပေးပို့ဖို့ ခြောက်ရက်။ စောင့်ရှောက်သူတိုင်း၊ ရွာတိုင်း၊ မီးအိမ်တိုင်းဆီပေါ့။
သူတို့ကို စုစည်းဖို့ ခြောက်ရက်။
နံရံတစ်ခုက မိုင်သုံးရာအထိ ဆန့်ထွက်နိုင်မလားဆိုတာ သိရဖို့ ခြောက်ရက်။
ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်ရဲ့ အဆုံးမှာ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးရဲ့ အိမ်တော်ပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ခန်းမရဲ့ အတွင်းတံခါးဝမှာ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ အကျဉ်းချထားသူ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိနေလိမ့်မယ်။ သူ့တံခါးတွေနောက်က မှောင်မိုက်ထဲမှာ စောင့်ရှောက်သူ သုံးယောက်ကို ဖမ်းဆီးထားရင်းပေါ့။
မိန်းကလေး တစ်ယောက်တည်းကိုသာ မျှော်လင့်နေရင်းနဲ့ပေါ့။
တစ်ယောက်တည်းကို။
အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်တော် အောက်ထပ်စင်္ကြံကို သွားခဲ့သည်။
တံခါးမရှိတော့ပါ။ နံရံသာ ရှိတော့သည်။ တံခါးရှိခဲ့တဲ့နေရာမှာ ရိုးရိုးမီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးတွေပဲ ရှိတော့သည်။
ဒါပေမဲ့ ခုံတန်းလေးကတော့ ရှိနေဆဲပင်။
ပြီးတော့ မီးအိမ်လည်း ရှိနေသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က မီးထွန်းထားပေးလိုက်သည်။
ပဲလ် အာဒန့်က ခုံတန်းပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်။
သူက ကိုးနှစ်သားလေးပဲ ရှိသေးသည်။ ကာလန် ထိုင်ခဲ့သလိုမျိုးပဲ သူ့လက်တွေကို ပေါင်ပေါ်တင်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေသည်။ တံခါးရှိခဲ့တဲ့ နံရံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် လှေကားကနေ ဆင်းလာတဲ့အခါ သူ မော့မကြည့်ပါ။
“တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ မီးထွန်းထားပေးရမယ်လို့ ကာလန် ပြောခဲ့တယ်” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တံခါးမရှိတော့တဲ့နောက်မှာတောင်မှပေါ့။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်ဆိုပြီးတော့လေ။” သူ မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။ “တစ်ဖက်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ကျန်ခဲ့ပြီး ပြန်လာမယ့် လမ်းကြောင်းကို ရှာနေရင်ဆိုပြီးတော့လေ။”
ကျွန်တော် သူ့ဘေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောပါ။
ခဏကြာတော့ ပဲလ်က “သူ ကြောက်နေမလား” ဟု မေးသည်။
“ကာလန်ကို ပြောတာလား”
ပဲလ် ခေါင်းညိတ်သည်။
ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်သည်။
ပြတင်းပေါက်မရှိတဲ့ အခန်းထဲက ကာလန်အကြောင်းကိုပေါ့။ မှောင်မိုက်ထဲမှာ။ မီးအိမ်မပါ၊ နာမည်တွေ မပါ၊ ဘာစကားမှ ပြောမယ့်သူ မရှိတဲ့ နေရာမှာပေါ့။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။
ပဲလ် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ပြီးတော့ လီရီယန်က အိပ်ရာဘေးမှာ ညတိုင်း လုပ်လေ့ရှိသလိုမျိုး သူ ကြမ်းပြင်နဲ့ နီးကပ်အောင် ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ပဲလ်ပါ” ဟု သူ ပြောသည်။ “ကျွန်တော် အစ်ကို့မီးအိမ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးထားတယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်မှ မသွားဘူး။” သူ့အသံက အလွန်သေးငယ်နေသည်။ “အစ်ကို မကြောက်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ လာနေပါပြီ။”
ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
စောင့်ရှောက်သူက အဲဒီအထိ မရောက်နိုင်ပါ။
ဒါပေမဲ့ ပဲလ်ကတော့ ပြောလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူ ကာလန်ရဲ့ ခုံတန်းပေါ်မှာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့လက်တွေကို ပေါင်ပေါ်တင်ပြီး ဘေးမှာ မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိထားရင်းနဲ့ မိုးလင်းတဲ့အထိ သူ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေတော့သည်။