အခန်း (၄၆၆) - လေးဆယ့်တစ်
အလင်းရောင် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ပိုတောက်ပလာခြင်း မဟုတ်။ ပိုကြီးလာခြင်းလည်း မဟုတ်။
ပို၍ နွေးထွေးလာခြင်း ဖြစ်သည်။
အလင်းရောင်ကို ကျွန်တော် မနားလည်ခင်ကတည်းက ခံစားမိလိုက်သည်။ ကျွန်တော့် ဖိနပ်အောက်က နှင်းတွေထဲမှာ၊ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းရဲ့ ကျောက်ဆောင်တွေထဲမှာ၊ တောင်ကွေ့တွေအတိုင်း ချိုင့်ဝှမ်းထဲကို ဆင်းသွားတဲ့ လမ်းဟောင်းကြီးထဲမှာပေါ့။
အစောင့်အရှောက် (The Keeper)။
နိုးထလာပြီ။
မှိန်ဖျော့မနေ။ ဝေးကွာမနေ။ ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ လမ်းလျှောက်ထားရလို့ ပင်ပန်းနေပုံလည်း မရ။
အားအင်အပြည့် ဖြစ်နေသည်။
"ဒါက ခိုလှုံရာတစ်ခုပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူမ၏ အသံသည် မြေကြီးထဲမှတစ်ဆင့် ပေါ်ထွက်လာပြီး တောင်ကုန်းထိပ်တွင် ရှိနေသူအားလုံး ကြားလိုက်ရသည်။ မာတာ ကွီလ်က သူမ၏ လက်ထဲတွင် မုန့်စိမ်းတွေ ပေကျံလျက်သား။ တီရန်က သူ့သမီးလေးတွေကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။ အိုဒရစ်နှင့် လက်သမားဆရာများ၊ ဟက်စကတ်၊ ဟောလစ်၊ အက်ဗလင်တို့က မီးရောင်စပ်ကြားတွင် ဗိုက်ကို လက်နှင့်အုပ်လျက် ရပ်နေကြသည်။
"မီးအိမ်ပေါင်း လေးဆယ့်တစ်လုံး" ဟု အစောင့်အရှောက်က ဆိုသည်။ "အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေဖို့ ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့သူက ထွန်းညှိထားတာ။ မီးအိမ်တိုင်းမှာ သူမနာမည်ကို ခေါ်ခဲ့တဲ့သူပေါ့။" ခဏရပ်ပြီးနောက် "ဒါက ခိုလှုံရာတစ်ခုပဲ" ဟု သူမ ထပ်ပြောသည်။
အောက်ဘက်ရှိ ရင်ပြင်တွင် လေးဆယ့်တစ်လုံးမြောက် မီးအိမ်သည် အဖြူရောင် ကျောက်ခင်းပြင်အလယ်၌ တောက်လောင်နေသည်။
ကျန်မီးအိမ် လေးဆယ်ကလည်း သူ့ပတ်လည်တွင် တောက်လောင်နေကြသည်။
ထိုမီးအိမ်များ၏ အပြင်ဘက်၊ အရှေ့ဘက် အဆောင်ဆီကနေ အသံတစ်သံကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။
အားလုံးလည်း ကြားလိုက်ကြသည်။
အလွန်မှိန်ဖျော့သည်။ ဝေးကွာသည်။ အေးစက်သော လေပြင်းနှင့်အတူ တောင်ကုန်းဆီသို့ သယ်ဆောင်လာသော အသံ။
သော့ခလောက် လည်သွားသည့် အသံ။
ထို့နောက် နောက်တစ်ခု။
ထို့နောက် နောက်တစ်ခု။
တစ်ပြိုင်နက်တည်း မဟုတ်။ တစ်နှစ်တာ၏ အရှည်ဆုံးညတုန်းကလို အရှေ့ဘက်အဆောင်ရှိ သော့ခလောက်အားလုံး သန်းခေါင်ယံမှာ တစ်ပြိုင်နက် လည်သွားခဲ့တာမျိုး မဟုတ်ပေ။ တစ်ခုချင်းစီ၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ မသေချာမရေရာစွာဖြင့်။ သော့ခလောက်တစ်ခုချင်းစီက သူ့ဘာသာသူ ဆုံးဖြတ်နေကြသလိုမျိုး ဖြစ်သည်။
တီရန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားသည်။
"မာရန်" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
"သူမရဲ့ တံခါးလေ" ဟု အစောင့်အရှောက်က ပြောသည်။ "ပွင့်နေပြီ။ တစ်လက်မလောက်တော့ ပွင့်နေပြီ။"
တီရန်က လမ်းကြောင်းအစွန်းဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
သော (Thor) က သူ့လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
"အခု မဟုတ်သေးဘူး" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"သူမကလေ—"
"သူမက အဲဒီ တစ်လက်မရဲ့ အခြားတစ်ဖက်မှာ ရှိနေတာ" ဟု သောက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "သူမ ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပါစေဦး။"
တီရန်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ ဆက်မရုန်းတော့။
သူသည် သော၏ လက်ကို လက်မောင်းပေါ်တွင် တင်လျက်၊ သမီးလေးနှစ်ယောက်ကို ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ထားလျက်၊ ချိုင့်ဝှမ်းထဲကို ငေးကြည့်ရင်း အသက်ရှူဖို့ပင် မေ့လျော့နေပုံရသည်။
"ဒီလန် ပြန်သွားနေပြီ" ဟု အစောင့်အရှောက်က ပြောသည်။
"သူမရဲ့ တံခါးဆီကိုလား"
"သူမရဲ့ တံခါးဆီကိုပေါ့။ ရင်ပြင်ကနေတစ်ဆင့်။ ရွှံ့မီးအိမ်လေးကို ကိုင်ပြီးတော့လေ။" ခဏရပ်ပြီးနောက် "ဗာရစ်က သူ့နောက်က လိုက်သွားနေတယ်" ဟု ဆိုသည်။
ကျွန်တော့်လက်များ အေးစက်သွားသည်။
"သူက—"
"သူ သူမကို မထိနိုင်ဘူး" ဟု အစောင့်အရှောက်က ဆိုသည်။ "ခိုလှုံရာတစ်ခုထဲမှာတော့ သူ မထိနိုင်ဘူး။ မီးအိမ်တွေကို ထွန်းညှိပေးထားတဲ့ အိမ်ရှင်ကို သူ မထိနိုင်ဘူး။" သူမ၏ အသံမှာ အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။ "ဒါပေမဲ့ သူ သူမဘေးမှာ လမ်းလျှောက်နေတယ်။ အနီးကပ်ပဲ။ စကားတွေ ပြောနေတယ်။"
"သူ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ"
အစောင့်အရှောက်က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"သူမ အရမ်းနာမကျန်း ဖြစ်နေတယ်တဲ့။ အအေးဒဏ်ကြောင့် သူမ သေလိမ့်မယ်တဲ့။ တောင်တက်လမ်းက အရမ်းမတ်တယ်တဲ့။ သူမ ခင်ပွန်းဆီ မရောက်ခင် လမ်းမှာတင် သေသွားလိမ့်မယ်တဲ့" ဟု သူမက ပြောပြသည်။ "အဲဒီစကားတွေပဲ။ အခါခါ ပြောနေတာ။"
"ဒီလန်ကရော"
"ဒီလန်က သူ့ကို ပြန်မပြောဘူး" ဟု အစောင့်အရှောက်က ဆိုသည်။ "သူကတော့ လမ်းပဲ ဆက်လျှောက်နေတယ်။"
မာတာ ကွီလ် ထရပ်လိုက်သည်။
သူမလက်များတွင် မုန့်စိမ်းများ ပေကျံနေပြီး ဒူးခေါင်းများတွင် မုန့်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူမ၏ အနီရောင် ပဝါမှာ ဆံပင်ပေါ်မှ လျှောကျနေသည်။ သူမသည် ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော ဗန်းထဲမှ နယ်ထားသည့် မုန့်စိမ်းကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ချိုင့်ဝှမ်းထဲကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ရင်ပြင်ဆီသို့။ မီးအိမ် လေးဆယ့်တစ်လုံးဆီသို့။
အတွင်းဘက် တံခါးပေါက်ဆီသို့။ ရင်ပြင်နှင့် အပြင်ဘက် လူနေရပ်ကွက်ကြားတွင် ရှိသည့် နေရာ။ အန်ဆယ်လ်၏ တံခါးပေါက်များထဲမှ တစ်ခု။ မုန့်တင်ကားများ အမြဲ ဖြတ်သန်းသွားလာလေ့ရှိသည့် တံခါး။
"အဲဒီတံခါးက မုန့်တွေအတွက်ဆို ပွင့်ပေးတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
အားလုံးက သူမဆီ လှည့်ကြည့်ကြသည်။
"အတွင်းဘက် တံခါးပေါက်လေ" ဟု မာတာက ရှင်းပြသည်။ "အန်ဆယ်လ်က ဒီခန်းမဆောင်ကို ပစ္စည်းတွေ လာပို့တဲ့သူတိုင်းအတွက် ပွင့်ပေးဖို့ တည်ဆောက်ထားတာ။ ကျွန်မဆိုရင် ဆောင်းရာသီ နှစ်ခုလုံး မနက်တိုင်း ဒီတံခါးကနေပဲ ကားမောင်းဝင်ခဲ့တာ။ မုန့်တွေ သယ်ပြီးတော့လေ။" သူမလက်ထဲက မုန့်စိမ်းကို ငေးကြည့်ရင်း "သူက ကျွန်မကို သိတယ်။ မုန့်တွေကိုလည်း သိတယ်" ဟု ပြောသည်။
"အဲဒါ အန်ဆယ်လ်ရဲ့ တံခါးပေါက်ပဲ" ဟု သောက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။ "အခုတော့ ဗာရစ်ရဲ့ တံခါးဖြစ်သွားပြီ။"
"ဟုတ်လို့လား" ဟု မာတာက ပြန်မေးသည်။
သူမက ဗော့စ် (Vaust) ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ဗော့စ်မှာ မီးရောင်စပ်ကြားတွင် တုတ်ကောက်ကို မှီ၍ ရပ်နေသည်။
သူက မာတာကို အချိန်အတော်ကြာ ပြန်ကြည့်နေသည်။
"တံခါးတစ်ခုဆိုတာ" ဟု သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ "တစ်ခုခု လုပ်ဖို့အတွက် တည်ဆောက်ထားတာပဲ။ တစ်ချို့လူတွေအတွက် ပွင့်ပေးဖို့၊ တစ်ချို့အတွက် မပွင့်ပေးဖို့။ တစ်ချို့အရာတွေကို ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးပြီး တစ်ချို့ကို တားဆီးဖို့ပေါ့။" သူက သူ့ခေါင်းလောင်းလေးကို ထိလိုက်သည်။ "အန်ဆယ်လ်က အဲဒီတံခါးကို ရိက္ခာတွေအတွက် ပွင့်ပေးဖို့ တည်ဆောက်ထားတာ။ မုန့်တွေ၊ ရေတွေ၊ မီးအိမ်ဆီတွေအတွက်ပေါ့။"
"ဗာရစ်ကရော"
"ဗာရစ်က အန်ဆယ်လ်ရဲ့ တံခါးတွေကို သိမ်းယူလိုက်တာပဲ" ဟု ဗော့စ်က ဆိုသည်။ "အားလုံးကိုပေါ့။ ဝင်ပေါက်မှန်သမျှကို။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာမှ ပြောင်းလဲမပစ်ခဲ့ဘူး။" ခဏရပ်ပြီးနောက် "သူက တံခါးတစ်ခုကိုမှ ကိုယ်တိုင် မတည်ဆောက်ဖူးဘူး။ တစ်ခါမှ မဆောက်ခဲ့ဘူး။ သူများဆောက်ထားတာကိုပဲ အတင်း ယူလိုက်တာ" ဟု ပြောသည်။
မာတာက မုန့်စိမ်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် သူက မုန့်တွေအတွက်ဆိုရင် ပွင့်ပေးဦးမှာပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ကျွန်တော်တော့ မပြောတတ်ဘူး" ဟု ဗော့စ်က ရိုးသားစွာ ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်မသာဆိုရင်တော့ တံခါးကို ခေါက်ကြည့်မိမှာပဲ။"
မာတာ မစောင့်တော့ပေ။
သူမ မုန့်စိမ်းကို အဝတ်စဖြင့် ထုပ်လိုက်သည်။ မဖုတ်ရသေး၊ မဖောင်းလာသေး။ ပျားရည်များ ရောစပ်ထားသည့် လေးလံသော မုန့်စိမ်းစိမ်းသက်သက်။
သူမသည် မုန့်စိမ်းထုပ်ကို လက်မောင်းအောက်တွင် ညှပ်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် တမ် (Tam) ကို ကြည့်သည်။
"ဒီမှာပဲ နေခဲ့" ဟု သူမက ဆိုသည်။
တမ်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"အမေ—"
"ဒီမှာပဲ နေခဲ့" ဟု မာတာက ထပ်ပြောသည်။ "မီးဖိုကို ပူနေအောင် ထားထားလိုက်။ အမေ ပြန်လာရင် မုန့်လိုမယ့်သူတွေ အများကြီး ရှိလာလိမ့်မယ်။" သူမလက်အောက်က မုန့်စိမ်းကို ကြည့်ရင်း "အဲဒီအခါကျရင် ပူပူနွေးနွေး မုန့်တွေ ဖြစ်နေရမယ်။ အစိမ်းတွေ မဖြစ်စေနဲ့" ဟု မှာသည်။
ထို့နောက် သူမ လှည့်ထွက်သွားပြီး ချိုင့်ဝှမ်းဆီသို့ တောင်ကွေ့အတိုင်း ဆင်းသွားသည်။
သောက သူမနောက်ကို လိုက်သွားသည်။
တားဖို့ မဟုတ်။ သူမနောက်ကနေ လိုက်ပါသွားဖို့ ဖြစ်သည်။
ဘရန်နော့ခ်က သောနောက်ကို လိုက်သွားသည်။
ထို့နောက် အိုဒရစ်၊ မုန့်ဖုတ်သမား နှစ်ယောက်၊ ထို့နောက် ဟက်စကတ်က သူ့လက်ထဲတွင် အပြာရောင်မီးအိမ်ကို ကိုင်လျက် လိုက်သွားသည်။
ကျွန်တော်လည်း လိုက်သွားသည်။
ပထမဆုံး တောင်ကွေ့အရောက်မှာ ကျွန်တော် တစ်ချက် ပြန်လှည့်ကြည့်မိသည်။ အက်ဗလင်က လီအိုရာနှင့် မိုင်ရက်သ်ကို ဘေးတွင် ထားလျက် ကျွန်တော်တို့ကို ငေးကြည့်နေသည်။ တီရန်က သူ့သမီးလေးတွေနဲ့အတူ ရှိနေသည်။ ဟောလစ်က မာတာ၏ မီးဖိုဘေးက ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မီးအိမ်ကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။
အက်ဗလင်က လက်ကို မြှောက်ပြသည်။
ကျွန်တော်လည်း လက်ပြန်မြှောက်ပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် လှည့်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းဆီးထားသူတို့၏ ဘုရားသခင်စိုးမိုးသော ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ မာတာ ကွီလ်နောက်မှ လိုက်ပါသွားတော့သည်။
အပြင်ဘက် လူနေရပ်ကွက်မှာ ပြာပုံအတိ ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ မှောင်မိုက်နေသော နေရာကို ဖြတ်လျှောက်သွားကြသည်။ အရှေ့ဘက် ရေတွင်းနားက မီးလောင်ထားတဲ့ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ကို ကျော်သွားသည်။ လမ်းဘေးက အိမ်ငယ်လေးတွေ၊ ပြိုကျနေတဲ့ အမိုးတွေ၊ မီးခိုးတွေ ပေကျံနေတဲ့ နံရံတွေကို ကျော်သွားသည်။ အန်ဆယ်လ် သေဆုံးခဲ့တဲ့နေရာ၊ အေးခဲနေတဲ့ ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်တွင် အနက်ရောင် အမှတ်အသားကြီးတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် နေရာကို ကျော်သွားသည်။
မာတာက ခြေလှမ်းမနှေးပါ။
သူမသည် သူမလက်အောက်က မုန့်စိမ်းထုပ်ကို ကိုင်လျက်၊ ဆံပင်ပေါ်က အနီရောင် ပဝါကို လွှမ်းခြုံလျက် အတွင်းဘက် တံခါးပေါက်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်။
အရာရှိတွေ ရှိနေသည်။
မီးလောင်ထားတဲ့ အဆောက်အအုံတွေရဲ့ အရိပ်ထဲမှာ သူတို့ကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံတွေ၊ လည်ပင်းမှာ ငွေရောင် အမှတ်အသားတွေနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
သူတို့ မလှုပ်ရှားကြ။
သူတို့၏ တုတ်များကိုလည်း မမြှောက်ကြ။
မာတာ ဖြတ်သွားချိန်တွင် မျက်နှာတွင် အမာရွတ်ရှိသော အမျိုးသမီး အရာရှိတစ်ယောက် အရိပ်ထဲကနေ ထွက်လာသည်။ သူမက မာတာလက်အောက်က မုန့်စိမ်းကို ကြည့်သည်။ ဟက်စကတ်၏ အပြာရောင်မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။ သူတို့နောက်က သောကို ကြည့်သည်။ သောက သူမ၏ မဂျိုလ်နီယာ (Mjölnir) တူကြီးကို ပုခုံးပေါ်တင်ထားပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်မထားပေ။
ထိုအမျိုးသမီးက ဘာမှ မပြော။
သူမ အရိပ်ထဲကို ပြန်ဝင်သွားပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ဖြတ်သန်းခွင့် ပေးလိုက်သည်။
လမ်းဆုံးတွင် အတွင်းဘက် တံခါးပေါက်ကြီး ရှိနေသည်။
မြင့်မားလှသည်။ သံကြိုးများဖြင့် ခိုင်ခံ့အောင် ချည်နှောင်ထားသည့် ဝက်သစ်ချသား တံခါး။ အပြင်ဘက် လူနေရပ်ကွက်နှင့် ရင်ပြင်၊ ခန်းမဆောင်တို့ကို ပိုင်းခြားထားသော နံရံတွင် တပ်ဆင်ထားသည်။ လူတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးအမြင့်တွင် သစ်သားကို မီးဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသည်။ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် အမှတ်အသား။ ပိတ်ထားသည့် တံခါးပုံစံ မဟုတ်။ မျဉ်းကြောင်းလည်း မဟုတ်။
ပွင့်နေသည့် တံခါးပုံစံ။
အန်ဆယ်လ်၏ တံဆိပ်။ သူ ဂရေးကိပ်ဆီ ပေးပို့ခဲ့သည့် စာထဲက အမှတ်အသားအတိုင်းပင်။
မာတာသည် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမက တံခါးကို အချိန်အတော်ကြာ မော့ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
သုံးချက်။
မညင်သာလွန်း၊ မကျယ်လောင်လွန်း။
မနက်ခင်း ပစ္စည်းပို့တဲ့အခါ သူတို့ စောင့်မျှော်နေမှန်း သိပြီး နောက်တံခါးကို ခေါက်တတ်တဲ့ ပုံစံမျိုး။
တံခါးက ပွင့်မလာ။
မာတာ စောင့်နေသည်။
သူမသည် မုန့်စိမ်းကို လက်အောက်တွင် ညှပ်လျက်၊ လက်ကို မြှောက်ထားဆဲဖြင့် တံခါးရှေ့မှာ စောင့်နေသည်။
ဘာမှ မထူးခြား။
သောက သူမနောက်မှာ ဟိုသည် ရွေ့နေသည်။
မာတာက နောက်ကို လှည့်မကြည့်ပါ။
"ကျွန်မ မုန့်တွေ ယူလာတယ်" ဟု သူမက ပြောသည်။
ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မဟုတ်။ တံခါးကို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ လီရီယန်က ကြမ်းပြင်ကို စကားပြောသလိုမျိုးပေါ့။
“မုန့်က မဖုတ်ရသေးဘူး” ဟု မာတာက ပြောသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မုန့်ပါ။ ပျားရည်တွေ ရောထားတယ်။ နှစ်နှစ်တာ ကာလပတ်လုံး မနက်တိုင်း ကျွန်မ ဖုတ်ပေးနေကျအတိုင်းပဲ” သူမ၏ လေသံမှာ တုန်ရီခြင်း မရှိပေ။ “အရှေ့ဘက်ဆောင်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ အရာရှိတွေ မမြင်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မသားလေးဆီကို မုန့်ဖတ်လေးတွေ အမြဲ ခိုးပေးနေကျလေ။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြွေးတင်နေတာ”
တံခါးက မလှုပ်ရှား။
“အန်ဆယ်လ်က မင်းကို မုန့်အတွက် ပွင့်ပေးဖို့ တည်ဆောက်ခဲ့တာ” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “သူ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ အခု မင်းကို တခြားသူတစ်ယောက်က ပိုင်ဆိုင်နေပြီဆိုတာလည်း သိပါတယ်။” သူမသည် သူမ၏ မုန့်စိမ်းပေနေသော လက်ကို ဝက်သစ်ချသားပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းက တံခါးတစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မကလည်း မုန့်ဖုတ်သမားပါ။ မင်းရဲ့ နောက်ဘက်မှာ မီးအိမ်ပေါင်း လေးဆယ့်တစ်ခု လင်းထိန်နေတယ်”
တံခါးပွင့်လာသည်။
ချက်ချင်းတော့ မဟုတ်ပါ။ လွယ်လွယ်ကူကူလည်း မဟုတ်ပါ။ သံချေးတက်နေသော ပတ္တာများပေါ်တွင် တကျွီကျွီမြည်လာသည်။ တစ်ခုခုကို လုပ်ဖို့ အမိန့်ပေးခံထားရပြီး၊ အခြားတစ်ခုခုအတွက် တည်ဆောက်ထားမှန်း ပြန်လည် အမှတ်ရလာသည့် အရာဝတ္ထုတစ်ခု၏ အသံမျိုးဖြစ်သည်။
သို့သော် တံခါးပွင့်သွားသည်။
တံခါးအလွန်တွင် ရင်ပြင် ရှိသည်။
အဖြူရောင် ကျောက်ခင်းများ။ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် မုခ်ဦးတန်းများ။ နေရာအနှံ့တွင် အရောင်တောက်နေသော ရွှေရောင်မီးအိမ်များ။ ပျားရည်နှင့် မုန့်ကို ကြိုက်သည့် ကလေးမလေးအတွက် အိုဒရစ် ထွင်းထုပေးခဲ့သည့် မီးအိမ်လေးဆယ့်တစ်ခု။
ကျွန်တော့်နောက်တွင် အိုဒရစ် အသံတစ်ချက် ထွက်လာသည်။
မာတာ မရပ်တန့်ပါ။
သူမသည် မုန့်စိမ်းကို လက်မောင်းအောက်တွင် ညှပ်လျက် ရင်ပြင်ထဲသို့ လျှောက်သွားသည်။
ဗာရစ် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။
သူက ရင်ပြင်၏ အခြားတစ်ဖက်၊ အရှေ့ဘက်ဆောင် ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေသည်။ ထီးနန်းဆောင်ထဲတွင် ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရသည့် ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့သော အရိပ်ကြီး မဟုတ်။ ရေကန်နားက မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူကြီးလည်း မဟုတ်။
နှစ်ခုကြားက တစ်ခုခု။
ပိုပိန်သည်။ ပိုသေးသည်။ လူတစ်ယောက်နှင့် ပုံစံတူပြီး အစွန်းများမှာ အနက်ရောင် သန်းနေသည်။ မီးအိမ်ရောင်ခြည်များ ဖြာကျနေသည့် တံခါးပေါက်တွင် ရပ်နေသော်လည်း အလင်းရောင်က သူ့ကို ထိရုံတရုံသာ ရှိသည်။
သူက မာတာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မုန့်ဖုတ်သမား” ဟု သူက ဆိုသည်။
သူ့လေသံက နူးညံ့သည်။ သာယာသည်။ သို့သော် ပါးလွှာသည်။ ရေအိုင်ပေါ်က ရေခဲပြင်လိုမျိုး။
“မင်း ငါ့မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ကို မီးရှို့လိုက်တယ်” ဟု မာတာက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ငါ့ကို အထဲမှာ ထည့်ရှို့တာ”
“ဟုတ်တယ်”
“ငါ့သားကိုရော။ အိုဒရစ်ကိုရော။ မင်းရဲ့ ခန်းမအတွက် မုန့်ဖုတ်ပေးတဲ့ လူတိုင်းကိုရော”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဗာရစ်က ဝန်ခံသည်။
မာတာ သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် သူ့ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
အဖြူရောင် ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်တွင်။ မီးအိမ်များကြားတွင်။ လက်မောင်းအောက်တွင် မုန့်စိမ်းထုပ်ကို ညှပ်လျက်။
သူမသည် သူ့ရှေ့ သုံးလှမ်းအလိုတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ဖယ်ပေးလိုက်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ငါ ပစ္စည်း ပို့စရာ ရှိတယ်”
ဗာရစ် မရွေ့ပါ။
သူမကို ငုံ့ကြည့်သည်။ မုန့်စိမ်းကို ကြည့်သည်။ သူမ၏ မုန့်စိမ်းပေနေသော လက်များနှင့် အနီရောင် ပဝါကို ကြည့်သည်။
သူတို့ပတ်လည်တွင် လင်းထိန်နေသော မီးအိမ်လေးဆယ့်တစ်ခုကို ကြည့်သည်။
“ဒါ ငါ့ရဲ့ ခန်းမပဲ” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဒါ အန်ဆယ်လ်ရဲ့ ခန်းမပဲ” ဟု မာတာက ပြန်ပြောသည်။ “အဲဒါမတိုင်ခင်ကတော့ ထိန်းသိမ်းသူရဲ့ အိမ်ပေါ့။ အဲဒါမတိုင်ခင်ကတော့ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုပဲ” သူမက မေးစေ့ကို မော့လိုက်သည်။ “ဒီညတော့ ဒီရင်ပြင်က ခိုလှုံရာတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ။ မီးအိမ်တိုင်းကို ကိုယ်တိုင် လင်းထိန်အောင် လုပ်ပြီး မီးအိမ်တစ်ခုချင်းစီမှာ ဖျားနာနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်ခဲ့တဲ့ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံနဲ့ လူငယ်လေးက စောင့်ရှောက်ထားတာ”
ဗာရစ်၏ အနက်ရောင် အစွန်းများ တုန်ခါသွားသည်။
“ခိုလှုံရာဆိုတာ အထဲကနေ သော့ခတ်ထားလို့ မရဘူး” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ အိမ်ရှင်က ဧည့်သည်တွေကို ပိတ်လှောင်မထားဘူး။” သူမက သူ့ကို ကြည့်သည်။ “မင်းက ဒီနေရာရဲ့ အိမ်ရှင် မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်တုန်းကမှလည်း မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ မင်းက တံခါးပေါက်မှာ ရပ်ပြီး မင်းက အိမ်ရှင်ပါလို့ လူတိုင်းကို လိမ်ပြောနေခဲ့တာပဲ”
“ဒါဆို မင်းက အိမ်ရှင်ပေါ့” ဟု ဗာရစ်က တိုးညင်းစွာ မေးသည်။
မာတာ သူမ၏ လက်မောင်းအောက်က မုန့်စိမ်းကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ငါက မုန့်ဖုတ်သမားပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အဲဒါဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ”
သူမ သူ့ဘေးကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
သူမ ရှောင်မသွားပါ။ သူ့ကို တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားသည်။ သော့များ ပထမဆုံးအကြိမ် လည်ပတ်ခဲ့သည့်ညက မုန့်တွေကို လက်ထဲ ကိုင်လျက် ရင်ပြင်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင်။ အရှေ့ဘက်ဆောင်၏ တံခါးပေါက်ထဲသို့။
သူ ရပ်နေသည့် နေရာကို ဖြတ်လျက်။
ဗာရစ် သူမကို မတားဆီးနိုင်။
သူ မတားနိုင်ပါ။
သူမ ဖြတ်ကျော်သွားချိန်တွင် သူသည် တံခါးပေါက်၌ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ အနက်ရောင် အစွန်းများ တုန်ရီသွားပြီး မီးအိမ်ရောင်ခြည်များက သူ ရပ်နေခဲ့သည့်နေရာကို ဖြာကျသွားသော်လည်း တားဆီးမည့် အရာတစ်ခုမျှ မရှိတော့ပေ။
ထို့နောက် သူမသည် အရှေ့ဘက်ဆောင်၏ စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ရောက်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့လည်း ရောက်သွားသည်။
ဒယ်လန်သည် မာရန်၏ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ထိုင်နေသည်။
သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် မြေစေးမီးအိမ် ရှိသည်။ သူသည် အလွန် ဖျော့တော့နေသည်။ သူ့မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံမှာ ပေကျံနေပြီး ပခုံးနေရာတွင် စုတ်ပြဲနေသည်။ သူ့လက်များ တုန်ရီနေသည်။
မာတာ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ လက်မောင်းအောက်က မုန့်စိမ်းကို မြင်သည်။
သူ့မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“မုန့်” ဟု သူ အသံခပ်အက်အက်ဖြင့် ပြောသည်။
“မဖုတ်ရသေးဘူး” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “တမ်က တောင်ကုန်းရဲ့ အထွတ်မှာ မီးဖိုကို ပူနေအောင် လုပ်ထားတယ်။” သူမသည် သူ့ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ “မင်း မီးအိမ်တွေကို လင်းစေခဲ့တာပေါ့”
“လေးဆယ့်တစ်ခုလုံးကို”
“ပြီးတော့ သူမနာမည်ကို ခေါ်ခဲ့တာပေါ့”
“မီးအိမ်တစ်ခုချင်းစီမှာ”
မာတာ သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မုန့်စိမ်းပေနေသော လက်ဖြင့် သူ့ပါးပြင်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
“တော်လိုက်တာ ကောင်လေးရယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
သူ့ဘေးက တံခါးသည် ပွင့်လျက် ရှိသည်။
တစ်လက်မခန့်။
ထိန်းသိမ်းသူ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင်။ လေးဆယ့်တစ်လုံးမြောက် မီးအိမ် လင်းထိန်ချိန်တွင် လည်ပတ်သွားသည့် သော့ကြောင့် ပွင့်သွားသည်။ ဟစိလေး ပွင့်လျက်။
တံခါးအလွန်တွင် အမှောင်ထု။
ဒယ်လန်က အဲဒီဘက်ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် မဖွင့်နိုင်ဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဒါ ကျွန်တော့်အတွက် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ပြီးပြီ။ အစပိုင်းတုန်းကလေ။ ကျွန်တော် လက်တင်လိုက်ပေမဲ့ ဘာမှ မဖြစ်လာဘူး။” သူ တံတွေး မြိုချလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ မီးအိမ်တွေ။ သော့က လည်သွားတယ်။ တံခါးက တစ်လက်မလောက် ပွင့်လာတယ်။” သူ မာတာကို ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ သူမ အပြင်ကို မထွက်လာဘူး”
“သူမ နိုးနေလား”
“ကျွန်တော် မသိဘူး” ဟု ဒယ်လန်က ဆိုသည်။ “နိုးတော့ နိုးနေတယ်။ တစ်နာရီလောက်ကမှ။ ရင်ပြင်ကနေ ပြန်လာတုန်းကလေ။ သူ လှုပ်ရှားသံ ကြားလိုက်ရတယ်” သူ့အသံမှာ တုန်ရီသွားသည်။ “ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေပြီး သူမ အပြင်ထွက်လာရင် သေလိမ့်မယ်လို့ ပြောနေတယ်။ အေးစက်မှုက သူမကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်တဲ့။ တောင်ကုန်းက တက်ရတာ မတ်လွန်းတယ်လို့ ပြောနေတယ်”
သူ စင်္ကြံလမ်းအဆုံးကို ကြည့်သည်။
ဗာရစ်သည် စင်္ကြံလမ်းအဆုံးတွင် ရပ်နေသည်။
ရင်ပြင်ဆီသို့ ဦးတည်သည့် တံခါးပေါက်တွင်။ နောက်ကနေ မီးအိမ်ရောင်ခြည်များ ဖြာကျနေလျက်။
ကြည့်နေသည်။
“သူမ နားထောင်လိုက်တယ်” ဟု ဒယ်လန်က ဆိုသည်။ “သူမ လှုပ်ရှားတာ ရပ်သွားတာကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတယ်”
မာတာ ထရပ်လိုက်သည်။
သူမ ဗာရစ်ကို မကြည့်ပါ။
သူမ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ အမှောင်ထု ရှိသည့် တစ်လက်မဆီသို့။
သူမသည် တံခါးရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူမသည် မုန့်စိမ်းကို အဝတ်စထဲကနေ ထုတ်လိုက်သည်။
အစိမ်း။ လေးလံသည်။ ပျားရည်များ ရောစပ်ထား၍ ရွှေရောင် သန်းနေသည်။
သူမသည် မုန့်စိမ်းကို တံခါးဟလေးဆီသို့ မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“မာရန်” ဟု သူမ ခေါ်လိုက်သည်။
အမှောင်ထုထဲကနေ တိတ်ဆိတ်မှုသာ ပြန်လာသည်။
“မာတာ ကွီလ်ပါ” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “အရှေ့ဘက် ရေတွင်းနားက မုန့်ဖုတ်သမားလေ။” သူမ ခဏရပ်သည်။ “ကျွန်မသားလေး တမ်လေ။ အဆောက်အအုံရှည်ကြီးထဲက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသမားလေး။ အရာရှိတွေ မမြင်တဲ့အချိန်မှာ မင်း သူ့ကို မုန့်ဖတ်လေးတွေ အမြဲ ခိုးပေးနေကျလေ”
ဘာမှ မထူးခြား။
“ကျွန်မ မင်းကို အကြွေးတင်နေတာ” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “အခု ယူလာခဲ့ပြီ။ မဖုတ်ရသေးဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ အလျင်စလို လာခဲ့ရလို့ပါ။” သူမ၏ လေသံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ “တမ်က တောင်ကုန်းထိပ်မှာ မီးဖိုကို ပူနေအောင် လုပ်ထားတယ်။ ပျားရည်လည်း ရှိတယ်။ မီးလည်း ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းလည်း ရှိတယ်”
အမှောင်ထုက မလှုပ်ရှား။
“ပြီးတော့ မင်းရဲ့ သမီးနှစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “နယ်လ်နဲ့ ဘရိုင်ယန်နီ”
အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်ခုခု လှုပ်ရှားသွားသည်။
အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါ။ အနည်းငယ်မျှ။ အထည်စနှင့် ကျောက်တုံး ပွတ်တိုက်သံ။ တစ်ယောက်ယောက်က အလွန် ဖြည်းညှင်းစွာ ထထိုင်လိုက်သည့် အသံ။
ဗာရစ်သည် စင်္ကြံလမ်းအဆုံးမှနေ၍ ပြောသည်။
“သူတို့ သေသွားပြီ” ဟု သူက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ သမီးတွေလေ။ မုန့်ဖုတ်သမားက လိမ်နေတာ။ နောက်ထပ် ရက်စက်တဲ့ ကစားပွဲတစ်ခုပဲ”
မာတာ လှည့်မကြည့်ပါ။
“အေဒါက ဂရေးကိပ်မှာ ရှိတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “မြစ်အထက်က စခန်းတစ်ခုမှာ သီချင်း မပီမသ ဆိုတတ်တဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်နဲ့အတူလေ။ သူ မင်းအတွက် ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်တစ်ခု ထွန်းထားပေးတယ်။ စတုတ္ထမြောက် မီးအိမ်လေ။” သူမ၏ လေသံမှာ တုန်ရီခြင်း မရှိ။ “သူမအဖေ မင်းကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာမချင်း အဲဒီမီးအိမ်ကို လင်းနေအောင် ထားမယ်လို့ သူမအဖေကို ပြောခဲ့တာ”
အမှောင်ထုမှာ အလွန် ငြိမ်သက်သွားသည်။
“သူမက နံရံတစ်ခုရဲ့ အက်ကြောင်းထဲကနေ ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့တာ” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “အဆောက်အအုံရှည်ကြီးရဲ့ မြေအောက်ခန်းထဲမှာလေ။ သူ ပုန်းနေတုန်းကပေါ့။ သူမက မီးအိမ်ကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်ကို တွေ့ပြီး သီချင်းတစ်ပုဒ် သင်ယူခဲ့တယ်။” သူမသည် မုန့်စိမ်းကို ပိုမြင့်အောင် မြှောက်လိုက်သည်။ “သူမက အဲဒီသီချင်းကို လောကကြီးရဲ့ အလွှာတစ်ခုကြားကနေ ပြန်ဆိုပြခဲ့တယ်။ သူမအဖေကလည်း ကြားလိုက်ရတယ်”
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် အမှောင်ထုထဲမှ အလွန် တိုးညင်းစွာ၊ အလွန် အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့်—
“အေဒါ”
တေရန်၏ ဇနီးမှာ အလွန် ပိန်လှုံနေသည်။
သူမ တံခါးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လာသည်။ တစ်ဖက်က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တံခါးပေါင်ကို ကိုင်ထားသည်။ နောက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားသည်။ သူမ၏ ဆံပင်အနက်ရောင်ကို လီရီယန်လိုပင် တိုတိုနှင့် မညီမညာ ညှပ်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖျားနာမှုကြောင့် မီးခိုးရောင် သန်းနေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အရမ်း တောက်ပနေသည်။
သူမ တံခါးပေါက်ဟလေးကို ကြည့်သည်။
မုန့်စိမ်းကို ကြည့်သည်။
တံခါးအခြားတစ်ဖက်မှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ မုန့်ဖုတ်သမားမကို သူမ ကြည့်လိုက်သည်။
“မာတာ ကွီလ်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ခေါ်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု မာတာက ပြန်ပြောသည်။
“တမ်ရဲ့ အမေ”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ တမ်ရဲ့ အမေပါ”
မာရန်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်း တံခါးဝမှာ ရပ်နေခဲ့တာလို့ သူ ပြောတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “မနက်တိုင်းလေ။ မုန့်နံ့လေး ရအောင်လို့လေ”
“မနက်တိုင်းပါပဲ” ဟု မာတာက အတည်ပြုသည်။
မာရန်၏ လက်များက တံခါးပေါင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ သူ့ကို မုန့်ဖတ်တွေ အမြဲပေးခဲ့တာ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “သူက တစ်ယောက်ယောက်ကို လွမ်းနေတဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့လေ”
“သူ လွမ်းနေတာပေါ့” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “သူ ကျွန်မကို လွမ်းနေတာပါ။” သူမသည် မုန့်စိမ်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “အခုတော့ ကျွန်မ မင်းကို ပေးဖို့ ယူလာခဲ့ပြီ”
ဗာရစ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူသည် စင်္ကြံလမ်းတစ်ဝက်လောက်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာသည်။ သူ၏ အနားသတ်များမှာ အမှောင်ဖုံးနေသည်။
“သူမ သေလိမ့်မယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “သူမကို ကြည့်လိုက်ပါ။ သူ မတ်တပ်တောင် မရပ်နိုင်ဘူး။ အဆုတ်ထဲထိ ဖျားနေတာ။ ဒီလို အေးစက်တဲ့ အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာရင်—”
“သူမ လမ်းလျှောက်စရာ မလိုပါဘူး” ဟု ဒယ်လန်က ပြောသည်။
သူ ထရပ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
သူသည် မာတာဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ တစ်ဖက်တွင် မြေစေးမီးအိမ်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ့မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံပခုံးနေရာမှာ စုတ်ပြဲနေသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသလို ဖြူဖျော့နေပြီး လက်များမှာလည်း တုန်ရီနေသည်။
သူသည် ဗာရစ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော် သူမကို ပွေ့ချီသွားမှာပါ” ဟု ဒယ်လန်က ပြောသည်။
ဗာရစ် ရပ်တန့်သွားသည်။
“မင်းလား” ဟု သူက နူးညံ့စွာ မေးသည်။ “ငါ့ရဲ့ အရာရှိလား။ ငါ့အမိန့်နဲ့ မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်ကြီးထဲမှာ မြွေတစ်ကောင်နောက်ကို လိုက်ခဲ့တဲ့သူလား”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ဒယ်လန်က ဆိုသည်။
“လမ်းမပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ပိုက်တံကိုင်ထားတဲ့ အဘွားအိုဆီက ရေကို လက်ခံသောက်ခဲ့တဲ့သူလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ဗာရစ်သည် သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူမ တောင်ကုန်းတက်ရင်း သေသွားရင်ရော” ဟု သူက ပြောသည်။ “မင်းလက်ထဲမှာ၊ အအေးဒဏ်ကြောင့်၊ အထွတ်မှာ သူ့ခင်ပွန်း စောင့်နေချိန်မှာပေါ့။ အဲဒီအခါကျရင် မင်း သူ့ကို ဘာပြောမလဲ”
ဒယ်လန်သည် မျက်နှာလွှဲမသွားပါ။
“သူမ တံခါးနောက်ကွယ်မှာ သေမသွားခဲ့ဘူးလို့ ပြောမှာပေါ့” ဟု သူက ဆိုသည်။
စင်္ကြံလမ်းမှာ အလွန် ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဗာရစ်သည် စင်္ကြံလမ်းအလယ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ အနားသတ်များမှာ အမှောင်ရိပ်သန်းနေပြီး မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် လူငယ်ကို ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ထိုလူငယ်ကို ကျော်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။
တံခါးဆီသို့။ အမှောင်ထုရှိသည့် တစ်လက်မဆီသို့။ မာတာ၏ လက်ထဲက မုန့်စိမ်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် တောက်ပလွန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည့် အမျိုးသမီးဆီသို့။
“မာရန်” ဟု ဗာရစ်က ခေါ်လိုက်သည်။
သူ့အသံမှာ အလွန် နူးညံ့သည်။ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးလောက်အောင်ပင် ကြင်နာယုယသည့် လေသံဖြစ်သည်။
“နေခဲ့ပါ” ဟု သူက ပြောသည်။ “ဒီထဲမှာ နွေးထွေးတယ်။ လုံခြုံတယ်။ မင်းရဲ့ သမီးတွေ သေကုန်ပြီ။ မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းလည်း သေပြီ။ အပြင်မှာ မင်းအတွက် အအေးဒဏ်နဲ့ နာကျင်မှု၊ မင်းကို သေစေမယ့် တောင်တက်လမ်းပဲ ရှိတယ်” သူ ခဏရပ်သည်။ “နေခဲ့ပါ။ အနားယူပါ။ မင်းကို ငါ့ဆီမှာပဲ ထားပါရစေ”
မာရန်သည် သူ့ကို ကြည့်သည်။
ခဏတာမျှ သူမ မလှုပ်ရှားပါ။
သူမ၏ လက်များ တံခါးပေါင်ကို ပိုတင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ နောက်ကွယ်က အခန်းထဲက အမှောင်ထုဆီ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်ကို ကျွန်တော် မြင်သည်။ ကုတင်။ စောင်တွေ။ သူမ ချစ်ရတဲ့သူတွေ အကုန်သေကုန်ပြီလို့ ညတိုင်း အပြောခံရရင်း ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ ဖျားနာခဲ့ရတဲ့ နေရာ။
သူမ လှည့်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုအခါ မာတာက ပြောသည်။
မာရန်ကို ပြောတာ မဟုတ်ပါ။
မုန့်စိမ်းကို ပြောတာဖြစ်သည်။
“ဒီအနံ့ကို ရှူကြည့်ပါ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
မာရန် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ပျားရည်” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ ဂျုံမှုန့်။ တဆေး။ အဆောက်အအုံကြီး မရှိခင်ကတည်းက ကျွန်မအဖေ ဒီဇလုံထဲမှာ မနက်တိုင်း လုပ်ခဲ့တဲ့ ဟင်းချက်နည်းလေ။” သူမ မုန့်စိမ်းကို တံခါးဟလေးဆီ ပိုနီးအောင် ထိုးပေးလိုက်သည်။ “တမ် ပြောပြတာတော့ မင်း အလုပ်လုပ်ရင် တေးဆိုတတ်တယ်တဲ့။ အဆောက်အအုံရှည်ကြီးထဲမှာလေ။ အရာရှိတွေ မမြင်တဲ့အချိန်ပေါ့”
မာရန်၏ အသက်ရှူသံ တန့်သွားသည်။
“မင်း ဘာသီချင်းဆိုတာလဲ” ဟု မာတာက မေးသည်။
မာရန် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပါ။
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်။
အသံ ထွက်မလာပါ။
ထို့နောက် အလွန် တိုးညင်းစွာ၊ ကျွန်တော်တောင် မနည်းနားထောင်လိုက်ရလောက်အောင်ပင်—
သူမ သီချင်းညည်းသည်။
စစ်သားတွေရဲ့ သီချင်းဖြစ်သည်။
နှေးကွေးသည်။ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်။ ပီပီသသ မရှိလှပါ။
တေရန်က မြစ်အထက်က စခန်းမှာ ညတိုင်း ဆိုလေ့ရှိတဲ့ ခရီးသည်တွေရဲ့ တေးသီချင်း။ သူ့ဇနီးသည် ခေါင်းအုံးနဲ့ အုပ်ထားရလောက်အောင်ကို မပီမသ ဆိုတတ်သည့် သီချင်း။
သူမက သူ့ဆီကနေ သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟုတ်တာပေါ့။
မာရန်သည် တံခါးဝတွင် လက်ကို တံခါးပေါင်ပေါ် တင်လျက်၊ တောက်ပလွန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် မာတာ၏ လက်ထဲက မုန့်စိမ်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ ဖျားနာနေသည့် အသံအက်အက်ဖြင့် ခင်ပွန်းသည်၏ သီချင်းကို ညည်းနေသည်။
ထိုအခါ စင်္ကြံလမ်းအဆုံးမှ၊ ရင်ပြင်ဘက်မှ၊ တောင်ကုန်းထိပ်က အပြင်ဘက်မှ—
တစ်ယောက်ယောက်က ပြန်ညည်းသည်။
ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။
အားလုံး ကြားလိုက်ကြသည်။
တိုးညင်းစွာ။ အလွန် ဝေးကွာသော အရပ်မှ။ အေးစက်သော လေပြေနှင့်အတူ၊ မီးလောင်ထားသည့် အပြင်ဘက်အခြေချရာ နေရာကို ဖြတ်၍၊ အတွင်းဘက် တံခါးကို ဖြတ်၍၊ မီးအိမ်ပေါင်း ၄၁ လုံး လင်းထိန်နေသည့် ရင်ပြင်ကို ဖြတ်၍၊ အရှေ့ဘက်ဆောင် စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
တေရန်။
တောင်ကုန်းထိပ်မှာ။ စစ်မဖြစ်ခင်က သူ့ဇနီးကို ညတိုင်း ဆိုပြခဲ့တဲ့ သီချင်းကို ညည်းနေသည်။ သူ့လည်ချောင်းထဲက အသံမှာ တတိယမြောက် တေးသွားတိုင်းမှာ တန့်နေသည်။
သူ့ဘေးမှာ နဲလ်။ ဘရိုင်ယန်နီ။ တမ်နဲ့အတူ အပေါ်ကို ပြန်တက်သွားတဲ့ အိုဒရစ်ရဲ့ လက်သမားတွေ။ ဟောလစ်။ အက်ဗလင်။
စစ်သားတွေရဲ့ သီချင်း။
အဆုံးမှာ ထိန်းသိမ်းသူရဲ့ စာသားတွေနဲ့အတူ။
မာရန် သီချင်းညည်းတာ ရပ်လိုက်သည်။
သူမ တံခါးဝမှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။
“တေရန်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ခေါ်သည်။
ထို့နောက် သူမ တံခါးပေါင်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
ပြီးလျှင် တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်လိုက်သည်။
သူမ မလဲကျခင် ဒယ်လန်က ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
သူမသည် အလွန် ပေါ့ပါးနေသည်။ ကျွန်တော့်အဘိုးထက်တောင် ပိုပေါ့နေသည်။ ဘရန်နော့က ဝင်းဟီးလ်ကို ပွေ့ချီခဲ့သလို၊ ကျွန်တော် အဘိုးကို ကျွန်းပေါ်မှာ ပွေ့ချီခဲ့သလိုမျိုး သူ သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ စုတ်ပြဲနေတဲ့ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်သည်။
မာတာက မုန့်စိမ်းကို မာရန်၏ လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
မာရန်က မုန့်စိမ်းကို ကိုင်ထားသည်။
သူမ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ပြီးနောက် ဒယ်လန်ကို မော့ကြည့်သည်။
“မင်းပဲ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “မင်းပဲ။ ကျွန်မ တံခါးဝမှာလေ။ ညတိုင်း။ မြောက်ဘက်က ပိုက်လိုင်းအကြောင်း ပြောပြနေတဲ့သူလေ”
“ဒီဆောင်းရာသီမှာ သူ ထပ်ကွဲတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဒယ်လန်က ပြောသည်။
မာရန်သည် သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် အလွန် ဖြည်းညှင်းစွာပင် သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
ဗာရစ် မလှုပ်ရှားပါ။
သူသည် စင်္ကြံလမ်းအလယ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ အနားသတ်များ တုန်ရီနေပြီး ဒယ်လန်က တေရန်၏ ဇနီးကို ပွေ့ချီကာ ရင်ပြင်ဘက်သို့ ခေါ်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။
သူ သူမကို လှမ်းမဆွဲပါ။
သူ ဘာမှ မပြောပါ။
ဒယ်လန် သူ့ကို ကျော်ဖြတ်သွားချိန်တွင် ဗာရစ်က ခေါင်းလှည့်ပြီး သူ့ကို ကြည့်သည်။
“မင်း ငါ့လူပါ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဒယ်လန် လမ်းလျှောက်တာ မရပ်ပါ။
“ကျွန်တော် အန်ဆဲလ်ရဲ့ လူပါ” ဟု သူက ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ကျွန်တော် လမ်းမပေါ်မှာ ထိုင်နေခဲ့တယ်။” သူ နောက်ကို ပြန်မကြည့်ပါ။ “ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဟက်စကတ်ရဲ့ လူ ဖြစ်ခဲ့တယ်”
သူတို့တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော်တို့ ရင်ပြင်ထဲ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ လူတွေ ရပ်နေကြသည်။
များများစားစားတော့ မဟုတ်ပါ။ ၂၀၄ ယောက်လုံး မဟုတ်ပေမဲ့ အချို့တော့ ရှိသည်။
သူတို့သည် အရှေ့ဘက်ဆောင်တစ်လျှောက်ရှိ တံခါးများမှ ထွက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ၄၁ လုံးမြောက် မီးအိမ် လင်းထိန်ချိန်မှာ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပွင့်သွားခဲ့သည့် တံခါးများ။ သူတို့သည် ရွှေရောင် အလင်းတန်းအောက် ရင်ပြင်၏ အစွန်းများတွင် ရပ်နေကြသည်။ ပိန်လှီ၊ ဖျော့တော့ပြီး ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ တိုင်လုံးများကို သို့မဟုတ် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တွယ်ဖက်ထားကြသည်။
မီးအိမ်များကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
အတွင်းဘက် တံခါးပေါက် ပွင့်နေသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။
မလှုပ်ရှားကြပါ။
မာတာ ရင်ပြင်အလယ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမ သူတို့ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်မ မီးဖိုကို ပူနေအောင် လုပ်ထားတယ်” ဟု သူမ ပြောသည်။ “တောင်ကုန်းထိပ်မှာလေ။ ပျားရည်လည်း ရှိတယ်။ မီးလည်း ရှိတယ်” သူမ ခဏရပ်သည်။ “လမ်းက ဝေးတယ်။ အေးလည်း အေးတယ်။ တချို့ကတော့ ကိုယ် မသွားနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေကြလိမ့်မယ်”
ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေကြပါ။
“ကျွန်မအဖေက ဒီမြေဝှမ်းမှာ မုန့်ဖုတ်သမားပါ” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “ဒီခန်းမ မရှိခင်ကတည်းကပါ။ ဘာမှ မဖြစ်ခင်ကတည်းကပေါ့။” သူမ၏ အသံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ “သူ အမြဲ ပြောလေ့ရှိတာကတော့ မုန့်အတွက် လူများတယ်ဆိုတာ မရှိဘူး၊ ဂျုံမှုန့်ပဲ မလောက်တာလို့ ပြောတယ်”
သူမ အိုဒရစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ဂျုံမှုန့် ဘယ်လောက် ယူလာခဲ့လဲ” ဟု သူမ မေးသည်။
အိုဒရစ် ပြုံးမိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
“လုံလောက်ပါတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
သူတို့ လာကြသည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်း မဟုတ်ပါ။ တစ်ယောက်ပြီးမှ တစ်ယောက်။ ပြီးတော့ နှစ်ယောက်။ ပြီးတော့ အုပ်စုလိုက်။
ကြံခိုင်ကို ကိုင်ထားသည့် လူတစ်ယောက်၊ လက်နှစ်ဖက်ကို အဝတ်စုတ်များဖြင့် ပတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို မှီတွယ်ထားသည်။ လက်ချင်းတွဲထားသည့် ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်။ ရင်ပြင်အလယ်က ၄၁ လုံးမြောက် မီးအိမ်ရှေ့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားပြီး ဒူးထောက်ကာ ကျောက်တုံးကို လက်ဖြင့် ထိကိုင်ရင်း ငိုကြွေးနေသည့် အဘွားအိုတစ်ယောက်။
သော်သည် အတွင်းဘက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
သူမ မဂျောလ်နီယာကို မထုတ်ပါ။ အပေါ်ကိုလည်း မမြှောက်ပါ။
သူမ တံခါးဝမှာပဲ ရပ်နေသည်။ အာဗန်က ကာရိုးတော တံခါးဝမှာ ရပ်ခဲ့သလိုမျိုး။ ရင်ပြင်နဲ့ အပြင်ဘက် အခြေချရာ နေရာကြားမှာ။ အပြင်ကို ထွက်သွားမယ့်သူတွေနဲ့ သူတို့ကို တားဆီးမယ့်သူကြားမှာ။
ဘယ်သူမှ မတားဆီးကြပါ။
မီးလောင်ထားသည့် အပြင်ဘက် အခြေချရာနေရာ၏ အရိပ်ထဲတွင် ရှိနေကြသော အရာရှိများက သူတို့ ထွက်လာသည်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
မျက်နှာပေါ်တွင် အမာရွတ်ရှိသော အမျိုးသမီးက ရှေ့သို့ ထပ်မံတိုးလာသည်။
သူမက ရင်ပြင်ထဲမှ ထွက်လာကြသူများကို ကြည့်သည်။ မာရန်ကို ပွေ့ချီထားသည့် ဒယ်လန်ကို ကြည့်သည်။ အနီရောင် ပဝါဆင်မြန်းထားသည့် မာတာကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်သည်။
လက်မောင်းပေါ်တွင် ခေါက်တင်လိုက်သည်။
ပြီးလျှင် သူတို့နောက်က လိုက်၍ တောင်ကုန်းတက်လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားသည်။
ဗာရစ်က မလိုက်ပါ။
ကျွန်တော် အတွင်းဘက် တံခါးပေါက်မှ နောက်သို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ရင်ပြင်အလယ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသည်။ ရွှေရောင် တောက်ပနေသည့် မီးအိမ် ၄၁ လုံး၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံထားရသည်။
သူသည် သူတို့ကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူ သူတို့ဆီသို့ မရွေ့ပါ။ သူတို့ကို ငြိမ်းသတ်ရန်လည်း မကြိုးစားပါ။
သူ မလုပ်နိုင်ပါ။
အမိုးအကာဆိုသည်မှာ အတွင်းဘက်တွင် သော့ခတ်စရာ မရှိပါ။ ဧည့်ခံသူကလည်း ဧည့်သည်ကို ချုပ်နှောင်ထား၍ မရနိုင်ပေ။
သူသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းအောက်တွင်၊ အစွန်းပိုင်းမှ အမှောင်ရိပ်များကြားတွင်၊ မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့ ပိန်လှီလျက် ရပ်နေပြီး သူ ချုပ်နှောင်ထားခဲ့သော လူများက ဘာပစ္စည်းမှ မပါဘဲ၊ အနီရောင် ပဝါဆင်မြန်းထားသည့် မုန့်ဖုတ်သမား နောက်သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လိုက်ပါသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ လှည့်ထွက်သွားပြီး ခန်းမထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
တံခါးများ သူ့နောက်တွင် ပိတ်သွားသည်။
သော့ခတ်ထားခြင်း မဟုတ်ပါ။
ပိတ်ထားရုံသာ။
တောင်ကုန်းတက်လမ်းမှာ ရှည်လျားသည်။
အေးစက်သည်။ မှောင်မိုက်သည်။ အရှေ့ဘက်ဆောင်မှ ထွက်လာသူအချို့မှာ လမ်းပင် မနည်းလျှောက်နိုင်ကြပါ။ ဘရန်နော့က နှစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီလာသည်။ အိုဒရစ်၏ လက်သမားများက အခြားသူများကို ချီပိုးလာကြသည်။ သော်သည် တံခါးဝမှ ပြန်လာပြီး အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို ကျောပိုးကာ တောင်ကုန်းလမ်းအတိုင်း တစ်လမ်းလုံး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ပွေ့ချီလာခဲ့သည်။
ဒယ်လန်က မာရန်ကို ပွေ့ချီထားသည်။
သူ မရပ်ပါ။ နှေးကွေးမသွားပါ။ တေရန်၏ ဇနီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားပြီး ရွှံ့မီးအိမ်ကို ဝတ်ရုံထဲတွင် ထည့်ထားကာ တောင်ကုန်းလမ်းအတိုင်း တက်လာသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် မီးခိုးရောင် သန်းနေသော်လည်း သူမကို ချမထားပါ။
လမ်းတစ်ဝက်အရောက်တွင် အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ကို လာတွေ့သည်။
သူမသည် တောင်ကုန်းထိပ်မှ ဆင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အားလုံးက မဖြစ်သင့်ဘူးဟု တားဆီးခဲ့သော်လည်းပေါ့။ လီအိုရာနှင့် မီရက်သ်တို့က သူမနောက်တွင် ပါလာပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ သူမကို တားဆီးရန် အကြီးအကျယ် ငြင်းခုံခဲ့ရပုံ ပေါက်နေသည်။
သူမ ဘာမှ မပြောပါ။
သူမ ဒယ်လန်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပြီး မာရန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို တင်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မာရန် အသက်ရှူသံ ပြင်းသွားသည်။
သူမ၏ အရမ်းတောက်ပနေသော မျက်လုံးများ ပြန်လည် ကြည်လင်လာသည်။
သူမမျက်နှာပေါ်က မီးခိုးရောင်များ ပြေလျော့သွားသည်။
သူမ အက်ဗလင်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ရှင်က ဘယ်သူလဲ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
“အက်ဗလင်ပါ” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြောသည်။ “ကျွန်မက ဆေးကုပေးသူပါ။ ရှင်ရဲ့ သမီးအငယ်ဆုံးက ကျွန်မကို လာခိုင်းတာပါ” အလင်းတန်းမှာ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။ “ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပါ။ ဒါက အချိန်နည်းနည်း ကြာလိမ့်မယ်”
တောင်ကုန်းလမ်းကို ကျန်တဲ့အပိုင်း လျှောက်တဲ့အထိ အချိန်ယူရသည်။
အက်ဗလင်သည် တောင်ကုန်းလမ်းတစ်လျှောက် ဒယ်လန်ဘေးတွင် လျှောက်လာပြီး မာရန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်ကို အမြဲတင်ထားသည်။ အလင်းတန်းက မမှိန်သွားပါ။ လမ်းက မတ်စောက်ပြီး သူမ ခြေချော်သည့် အချိန်မျိုးတွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသော်လည်း မမှိန်သွားပါ။
တောင်ကုန်းထိပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ မာရန် အသက်ရှူနိုင်သွားသည်။
သူမသည် ဒယ်လန်၏ လက်ထဲတွင် မုန့်စိမ်းကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အသက်ရှူနေသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း။ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း။ ချောင်းမဆိုးဘဲနဲ့ပေါ့။
ပြီးတော့ သူမက ဒယ်လန်၏ ပခုံးကျော်၍ ကြည့်လိုက်သည်။
ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြား၏ ထိပ်ဖျားကို။
ပူလောင်နေသော မီးဖိုကို။ တမ်က ဂျုံမှုန့်များ ပေကျံနေသော လက်ဖြင့် မီးဖိုဘေးတွင် ဒူးထောက်နေသည်ကို။ ဟောလစ်က သူမ၏ မီးအိမ်ဖြင့် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို။
မီးရောင်၏ အစွန်းတွင် မိန်းကလေး နှစ်ယောက်နှင့်အတူ ရပ်နေသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို။
ပိန်လှီနေသည်။ မီးခိုးရောင် မုတ်ဆိတ်မွှေးများ ရှိသည်။ အရောင်လွင့်ပြီး အပိုင်းအစများဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားသော စစ်သားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူ့မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။
သူ့ပါးစပ် ဟနေသည်။
အသံ ထွက်မလာပါ။
မာရန် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာမှ မပြောပါ။
ထို့နောက် သူမ အလွန် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်ဆိုတာ မမှန်ဘူး”
တေရန် အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။
စကားလုံး မဟုတ်ပါ။ ညည်းသံလည်း မဟုတ်ပါ။ သူ့လည်ချောင်းထဲမှာ ပိတ်ဆို့နေသည့် အရာကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ထွက်လာသည့် အသံတစ်ခု။
သူ နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ခြေလှမ်းသုံးလှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ဒယ်လန်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
ဒယ်လန်လည်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။
အလွန် သတိထား၍။ အလွန် ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် မာရန်ကို သူမ၏ ခင်ပွန်းလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။
မီးဖိုနားတွင် ဒူးထောက်နေသည့် မာတာလည်း မပြောပါ။ တမ်လည်း မပြောပါ။ အိုဒရစ်၊ လက်သမားများနှင့် မုန့်ဖုတ်သမားများလည်း မပြောပါ။ ပိုက်တံကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည့် ဟက်စကတ်လည်း မပြောပါ။ မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသည့် ဟောလစ်လည်း မပြောပါ။
အဘိုးအိုကို ကျောပိုးထားသည့် သော်လည်း မပြောပါ။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လွန်း၍ ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့နေပြီး ဗိုက်ပေါ် လက်တင်ထားသည့် အက်ဗလင်လည်း မပြောပါ။
မိဘနှစ်ပါးဘေးတွင် ဒူးထောက်ကာ မိခင်၏ လက်ကို ကိုင်ထားသည့် နဲလ်နှင့် ဘရိုင်ယန်နီတို့လည်း မပြောပါ။
တေရန်သည် သူ့ဇနီးကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။
သူ ဘာမှ မပြောပါ။
သူ မပြောနိုင်ပါ။
သို့သော် ခဏအကြာတွင် အလွန် တိုးညင်းစွာ၊ အလွန် ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းစွာ၊ တတိယမြောက် တေးသွားတိုင်းမှာ ပိတ်ဆို့နေသည့် အသံဖြင့် သူ သီချင်းစတင် ညည်းသည်။
စစ်သားတွေရဲ့ သီချင်း။
သူ့ဇနီးသည် ခေါင်းအုံးနဲ့ အုပ်ထားရလောက်အောင်ကို မပီမသ ဆိုတတ်သည့် သီချင်း။
မာရန် မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သည်။
“ဆိုးတုန်းပဲ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
တေရန် ရယ်သည်။
အသံမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ရပ်သွားသည်။
မာတာသည် သန်းခေါင်ယံတွင် မုန့်ဖုတ်ဖိုထဲမှ ပထမဆုံး မုန့်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။
ရွှေရောင် သန်းနေသည်။ ပျားရည်နံ့ မွှေးနေသည်။ အေးစက်နေသော လေထုထဲတွင် အငွေ့များ ထွက်နေသည်။
သူမ မာရန်ကို မပေးပါ။
ဒယ်လန်ကို ပေးလိုက်သည်။
ဒယ်လန် မုန့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်းအရင်စား” ဟု မာတာက ပြောသည်။ “မင်းပဲ မီးအိမ် ၄၁ လုံးကို ထွန်းခဲ့တာလေ”
ဒယ်လန် မုန့်ကို မယူပါ။
သူ တေရန်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည့် မာရန်ကို ကြည့်သည်။ မုန့်ဖုတ်သမားများ ယူလာပေးသည့် စောင်များကိုခြုံကာ မီးဖိုကို ဝိုင်းထိုင်နေကြသော အရှေ့ဘက်ဆောင်မှ လူများကို ကြည့်သည်။ အောက်ခြေရှိ ရွှေရောင် တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည့် ရင်ပြင်ကို ကြည့်သည်။
“နောက်ထပ် ရှိသေးတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “အထဲမှာလေ။ မထွက်လာရဲတဲ့သူတွေ။ သိပ်ကြောက်နေတဲ့သူတွေ။ ဒါမှမဟုတ် သိပ်အားနည်းနေတဲ့သူတွေ။ ဒါမှမဟုတ် အထဲရောက်နေတဲ့သူတွေ”
“ငါ သိပါတယ်” ဟု မာတာက ပြောသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ မီးအိမ်တွေကို ဆက်ထွန်းထားပေးရမယ်” ဟု ဒယ်လန်က ပြောသည်။ “ဒါမှ သူတို့လည်း ထွက်လာလို့ ရသေးတယ်ဆိုတာ သိမှာ”
မာတာ သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်း ပြန်ဆင်းသွားတော့မှာပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ဒယ်လန် ပြန်မဖြေပါ။
ဖြေစရာလည်း မလိုပါ။
သူ မုန့်ကို အရင် စားလိုက်သည်။
မာတာက သူ့ကို စားခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် နှင်းပြင်ပေါ်တွင် သူ့ဘေး၌ ထိုင်နေပြီး မုန့်တစ်စမှ မကျန်အောင် စားပြီးမှသာ သူ့ကို ထရပ်ခွင့် ပေးသည်။
ထို့နောက် သူ ထရပ်လိုက်သည်။
သူ ဝတ်ရုံထဲမှ ရွှံ့မီးအိမ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
သူ မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ဟက်စကတ်ကို ကြည့်သည်။
အဘိုးအိုသည် ဟောလစ်ဘေးက ကျောက်တုံးပေါ်တွင် အလွတ်ပိုက်တံကို ကိုင်ကာ ထိုင်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့ တောင်ကုန်းတက်လာကတည်းက သူ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပါ။
“မြောက်ဘက်က ပိုက်လိုင်း” ဟု ဒယ်လန်က ပြောသည်။ “ဒီဆောင်းရာသီမှာ သူ ထပ်ကွဲတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ဟက်စကတ် သူ့ကို ကြည့်သည်။
“ငါ သိပါတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “ဟောလစ် ပြောပြတယ်။ ငါ စစ်ဆေးပြီးပြီ” သူ ပိုက်တံကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ “အလုပ်ကောင်းတယ်”
ဒယ်လန်၏ မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
“စတုတ္ထမြောက် ချိတ်တစ်ခု ရှိတယ်” ဟု ပိုက်တံကို ကိုက်လျက် ဟက်စကတ်က ပြောသည်။ “အမိုးအကာ တံခါးအပေါ်မှာလေ။ မင်း ထွက်သွားတဲ့ မနက်က ငါ တပ်ပေးလိုက်တာ”
ဒယ်လန် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်း ပြန်လာတဲ့အခါအတွက်လေ” ဟု ဟက်စကတ်က ပြောသည်။
ဒယ်လန် ပြန်မဖြေပါ။
သူ နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
သူ တောင်ကုန်းလမ်းအတိုင်း ရင်ပြင်ဘက်သို့ ပြန်ဆင်းသွားသည်။ တစ်ယောက်တည်း။ ရွှံ့မီးအိမ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်လျက်။ ရင်ပြင်ဘက်သို့။ ရွှေရောင် တောက်ပနေသည့် မီးအိမ် ၄၁ လုံး ရှိရာသို့။
ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
ဘယ်သူမှ သူ့ကို မတားဆီးပါ။
လမ်းတစ်ဝက်အရောက်တွင် သူ ရပ်လိုက်သည်။
သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
တောင်ကုန်းထိပ်ကို ပြန်ကြည့်သည်။ မီးဖိုကို ကြည့်သည်။ ဝိုင်းထိုင်နေကြသူများကို ကြည့်သည်။ နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ဇနီးကို ပွေ့ဖက်ထားသည့် တေရန်ကို ကြည့်သည်။
သူ ရွှံ့မီးအိမ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
အပေါ်ကို။ အပြင်ကို။ လာမည့်သူတိုင်းကို ရည်ရွယ်၍။
ထို့နောက် သူ လှည့်ပြီး ဆက်လျှောက်သွားသည်။
“ထိန်းသိမ်းသူ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် နှင်းပြင်ပေါ်တွင် လမ်းကြားအနီး ဒူးထောက်နေသည်။ ကျွန်တော့်လက်က အေးစက်နေသော လမ်းကျောက်တုံးပေါ်တွင် ရှိနေသည်။
နွေးထွေးမှုက ချက်ချင်း တက်လာသည်။
“ငါ သူ့ကို မြင်တယ်” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။
“ဘယ်နှစ်ယောက် ထွက်လာလဲ”
ထိန်းသိမ်းသူ ခဏ ငြိမ်နေသည်။
“တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “နှစ်ရာ့လေးယောက်ထဲကပေါ့”
“ကျန်တဲ့သူတွေကရော”
“အထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ်” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ “သူတို့ထဲက အချို့က မီးအိမ်တွေကို မြင်ရတယ်။ အချို့ကျတော့ မမြင်ရဘူး။ အချို့က ဗာရစ် ပိုနက်တဲ့နေရာတွေကို ရွှေ့ထားတဲ့ တံခါးတွေ နောက်မှာ ရှိနေတယ်။ ငါ့ရဲ့ ကြမ်းခင်းတွေ ကျော်လွန်ပြီးတော့ပေါ့” ခဏ ရပ်သည်။ “သူတို့ထဲက အချို့က သူ့စကားကို နားထောင်နေကြတယ်”
“သူတို့ ထွက်လာကြမှာလား”
နွေးထွေးမှုမှာ တုန်ယင်သွားသည်။
“ငါ မသိဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မီးအိမ်တွေကို ဆက်ထွန်းထားပေးတဲ့သူ ရှိနေပြီ။ ညတိုင်းပေါ့။ ပြီးတော့ သူတို့နာမည်တွေကိုလည်း ခေါ်ပေးနေတယ်” သူမ၏ အသံမှာ အလွန် တိုးညင်းနေသည်။ “အစကတော့ ဒီလိုပဲ စခဲ့တာလေ။ လီရီယန်နဲ့ပေါ့။ မီးအိမ်တစ်လုံးနဲ့”
ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့လိုက်မိသည်။
ချိုင့်ဝှမ်းအောက်ခြေရှိ ရင်ပြင်တွင်၊ စုတ်ပြဲနေသော မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုံရိပ်ငယ်လေးတစ်ခုသည် ၄၁ လုံးမြောက် မီးအိမ်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ရွှံ့မီးအိမ်တစ်ခုကို ဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် အလွန် တိုးညင်းစွာဖြင့် လူအမည်များကို စတင် ရေရွတ်တော့သည်။