အခန်း (၄၆၅) - ခန်းမထဲက မီးအိမ်
မနက်ခင်းတွင် ဟောလစ်တစ်ယောက် ထိုစာကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
အမိုးအကာတံခါးအထက် တတိယမြောက် ချိတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် အန်ဆယ်၏ မီးအိမ်အောက်၌ ထိုစာကို ထိုးထည့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ စာရွက်ကို နှစ်ခါခေါက်ထားပြီး ဟက်စကတ်၏ ဆီပေးပို့မှုစာရင်းစာအုပ်နောက်ကျောမှ ဆုတ်ဖြဲထားသည့် စာရွက်စတွင် ခဲတံဖြင့် ရေးသားထားသည်။
သူမသည် ထိုစာကို ရေမြောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
စာရွက်ကို မဟုတ်ပါ၊ စာသားများကိုသာ ဖြစ်သည်။ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် သူမသည် ရေစပ်၌ ဒူးထောက်ထိုင်ကာ ထိုစာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အသံထွက်ဖတ်လိုက်သည်။ ဂရေးကိပ်ရှိ ဥယျာဉ်ထဲက ရေပန်းကန်လုံးဆီသို့ ထိုအသံကို အစောင့်အရှောက် (Keeper) က သယ်ဆောင်သွားပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော်သည် ကျောက်တုံးပေါ်၌ လက်တင်ကာ ဒူးထောက်နေမိသည်။ အရုဏ်မတက်မီ တစ်နာရီအလိုကတည်းက ကလန်သည် အောက်ထပ်စင်္ကြံမှ ပြေးလာပြီး ကြမ်းပြင်က ဘာပြောလိုက်သည်ကို ကျွန်တော့်အား လာပြောပြထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရေပြင်မှတစ်ဆင့် ဟောလစ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အသံက အက်ကွဲနေသည်။ နွမ်းနယ်နေသည်။ သို့သော် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။
“ကျွန်မ သူ့အတွက် စီးနင်းခဲ့တယ်။ အန်ဆယ်အတွက်ပေါ့။ ဗာရစ်အတွက်လည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်၊ အဲဒီတုန်းကတော့ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်တစ်ခုထဲမှာ မြွေတစ်ကောင်နောက်ကို လိုက်ခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မအမေနာမည်ကို ခေါ်လိုက်တဲ့အခါ လမ်းမတစ်ခုပေါ်မှာ ထိုင်နေခဲ့မိတယ်။”
“အရှေ့ဘက်အဆောင်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သော့တွေ လှည့်သွားတဲ့ညက သူ ဖျားပြီး အိပ်ပျော်နေခဲ့တာ။ ဘယ်သူမှ သူ့သမီးတွေနာမည်ကို သူ့ဆီ လာမပြောခဲ့ကြဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ပြောပေးသင့်တယ်။”
“ကျွန်မ ခန်းမကို သိတယ်။ အရာရှိတွေကိုလည်း သိတယ်။ မီးခိုးရောင်ကုတ်အင်္ကျီ ဝတ်ထားတဲ့လူအတွက် ဘယ်တံခါးတွေ ပွင့်လာမလဲဆိုတာလည်း ကျွန်မ သိတယ်။”
“မီးအိမ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်တော့ အတွင်းထဲမှာ ရှိနေရမယ်။”
“ဟက်စကတ်ကို ပြောပေးပါ၊ မြောက်ဘက်ပိုက်ကို ကျွန်မ ပြင်ပေးလိုက်ပြီ။ ဒီဆောင်းရာသီမှာ နောက်ထပ် ကွဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒယ်လန်။”
အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဘယ်သူမှ စကားမဆိုနိုင်ကြ။
ကျွန်တော်သည် ရေပန်းကန်လုံးနားတွင် ဒူးထောက်လျက် အေးစက်နေသော ကျောက်တုံးပေါ်၌ လက်ကို တင်ထားဆဲဖြစ်သည်။
သော်သည် ကျွန်တော့်နောက်တွင် ရပ်နေသည်။ ကက်စတယ်လန်က နှိုးလိုက်သည့်အခါ သူမ အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် စကားလုံးတိုင်းကို ကြားလိုက်ရသည်။
“သူ ဝင်သွားပြီပေါ့” ဟု သူမက နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“တစ်ယောက်တည်းလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဗာရစ်ရဲ့ ခန်းမထဲကို။ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ပေါ့” သော်၏အသံက အလွန်တိုးဝင်နေသည်။ “သူ့ရဲ့ အင်္ကျီဟောင်းကြီးကို ဝတ်ပြီးတော့လေ။”
“ဟုတ်တယ်။”
သော်သည် ခဏတာ ဘာမျှ ထပ်မပြော။
ထို့နောက် သူမက “ဒါဟာ လူတစ်ယောက် လုပ်ခဲ့သမျှထဲမှာ အသတ္တိအရှိဆုံးအလုပ်ပဲ” ဟု ဆိုသည်။
“ဒါမှမဟုတ် အမိုက်ဆုံးအလုပ်ပေါ့” ဟု ကျွန်တော် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“အဲဒီနှစ်ခုက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဥယျာဉ်တံခါးဝမှ ဗော့စ်က ဝင်ပြောသည်။
သူသည် ဟာလီမာနှင့်အတူ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးလည်း အိပ်စက်ခဲ့ကြပုံမပေါ်။ ဂရေးကိပ်တွင် မည်သူမျှ အိပ်ပျော်ကြပုံမရတော့ပေ။
ဗော့စ်သည် နှင်းခဲများဖုံးလွှမ်းနေသော မြက်ခင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူ၏တုတ်ကောက်ကို မှီတွယ်လျက် ရေပန်းကန်လုံးဆီ လျှောက်လာသည်။ ခေါင်းလောင်းမှာ သံကွင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ မီးအိမ်များ ထွန်းညှိပြီးနောက် ထီးနန်းခန်းထဲမှ သူယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု ကျူးကျော်လာပါက မိမိကိုယ်တိုင် ခေါင်းလောင်းတီးမည်ဟု ကက်စတယ်လန်က ကတိပေးထားသည်။
“မီးခိုးရောင်ကုတ်အင်္ကျီနဲ့ လူတစ်ယောက်” ဟု ဗော့စ်က ဆိုသည်။ “ခန်းမတံခါးဝဆီ လျှောက်သွားတယ်။ တံခါးခေါက်တယ်။” သူသည် ရေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဗာရစ်က သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးမှာပဲ။ ပေးမှာပေါ့။ သူက စစ်ပြေးတစ်ယောက် အိမ်ပြန်လာတယ်လို့ပဲ ထင်နေမှာ။ လမ်းလွဲနေတဲ့ သိုးတစ်ကောင်ပေါ့။”
“ဒါမှမဟုတ် သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ အတိအကျ သိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု သော်က ဆိုသည်။
“ဒါမှမဟုတ် သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အတိအကျ သိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု ဗော့စ်က ထောက်ခံလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ သူက သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တာပဲ။ သူ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့လေ။”
“အစောင့်အရှောက်” ဟု ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်အောက်တွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ငါ ဒီမှာ ရှိတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူမ၏အသံက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ သူမသည် ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ လမ်းလျှောက်နေခဲ့ရသည်။ ညတိုင်း။ လမ်းတိုင်းမှာ။ ဘယ်သူမှ ရေတွက်လို့ မရနိုင်လောက်အောင် များပြားတဲ့ သေဆုံးသူတွေနဲ့အတူပေါ့။
ဒါပေမဲ့ သူမ ဒီမှာ ရှိနေသည်။
“ဒယ်လန်ကော” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။ “သူ့ကို မြင်ရလား။”
အစောင့်အရှောက်သည် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“မြင်ရတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သူ ငါ့ရဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရှိတယ်။ အရှေ့ဘက်အဆောင်မှာ။” ခဏရပ်ပြီးမှ “ဧည့်ခန်းတစ်ခုရဲ့ အပြင်ဘက် စင်္ကြံမှာ။”
“မာရန်းရဲ့ အခန်းလား။”
“မာရန်းရဲ့အခန်းပေါ့” ဟု အစောင့်အရှောက်က ထောက်ခံသည်။ “သူ ညဉ့်နက်ပိုင်းမှာ အဲဒီအခန်းကို ရှာတွေ့သွားတယ်။ သူ တန်းပြီး လျှောက်သွားတာ။ အရာရှိတွေကို ကျော်၊ ရင်ပြင်ကို ကျော်ပြီးတော့ပေါ့။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မတားခဲ့ဘူး။ သူက အဲဒီအင်္ကျီကို ဝတ်ထားတာကိုး။” သူမ၏အသံက အလွန်တိုးညင်းနေသည်။ “သူ မာရန်းအခန်းရှေ့ ကြမ်းပြင်မှာ ထိုင်နေတယ်။ မီးအိမ်တစ်လုံးနဲ့ပေါ့။”
“သူ့ဆီမှာ မီးအိမ်က ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ။”
“သူ ယူလာတာ” ဟု အစောင့်အရှောက်က ဆိုသည်။ “ဟက်စကတ်ရဲ့ အမိုးအကာဆီကနေလေ။ သေးသေးလေး။ မြေစေးမီးအိမ်။ စျေးကွက်တိုင်းမှာ ကြေးပြားတစ်ပြားနဲ့ ဝယ်လို့ရတဲ့အမျိုးအစားလေ။”
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
ဟောလစ်သည် အမိုးအကာတံခါးအထက် တတိယမြောက်ချိတ်တွင် အဲဒီလို မီးအိမ်မျိုးကို ချိတ်ထားခဲ့သည်။ အန်ဆယ်အတွက်ပေါ့။
“သူ မာရန်းနဲ့ စကားပြောပြီးပြီလား။”
“မပြောရသေးဘူး” ဟု အစောင့်အရှောက်က ဆိုသည်။ “သူမ အိပ်ပျော်နေတယ်။ သူမ အတော်လေး အိပ်ပျော်နေတာ။ ဖျားနာတာက ပြန်ဖြစ်လာတယ်။” ခဏရပ်သည်။ “သူ စောင့်နေတယ်။ သူ တစ်နေရာမှ မရွေ့ဘူး။”
“ဗာရစ်ကော။”
နွေးထွေးမှုက လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ကြည့်နေတယ်” ဟု အစောင့်အရှောက်က ဆိုသည်။
တေရန်ကတော့ ကြိုသိနေနှင့်ပြီ။
ကျွန်တော် သူ့ကို ပြောပြစရာ မလိုခဲ့ပါ။ လီသန်၏အခန်းဆီသို့ လှေကားထစ်များအတက်တွင် သူသည် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လျက် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေသည်။ မြောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေပြီး သူ့နောက်ရှိ ပြတင်းပေါက်ခုံပေါ်က မီးအိမ်လေးလုံးမှာ တောက်လောင်နေသည်။
ကျွန်တော် ဝင်သွားသည့်အခါ သူ လှည့်ကြည့်သည်။
သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေသည်။
“လီသန် ကြားလိုက်တယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ အသံက ကြမ်းတမ်းပြီး အက်ကွဲနေသည်။ တစ်လုံးချင်းစီ ပြောသည်။ “ကြမ်းပြင်က... သူ့ကို ပြောပြလိုက်တာ။”
လီသန်သည် ကုတင်စွန်းတွင် ခြေထောက်များကို ချထားပြီး ဒူးပေါ်၌ လက်တင်ကာ ထိုင်နေသည်။
သူ့မျက်လုံးများက ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။
“ဒယ်လန်...” သူက ဆိုသည်။ “ထဲမှာ။ ခန်းမထဲမှာ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“မာရန်းနဲ့အတူ။”
“သူမအခန်းအပြင်ဘက်မှာ။”
လီသန် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“သတ္တိရှိတာပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
လီသန်သည် တေရန်ကို ကြည့်သည်။
“သွားလိုက်” ဟု သူက ဆိုသည်။
တေရန်သည် သူ့ကို ကြည့်သည်။
“သူ့တံခါးတွေကနေ... မသွားနဲ့” ဟု လီသန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ငါ သိတယ်။ တတိယလမ်းကြောင်း။” သူ အသက်ရှူရ ခက်ခဲသွားသည်။ “ဒါပေမဲ့... နီးနီးလေး။ မင်း ရောက်လာတယ်ဆိုတာ... သူမ သိအောင်လို့။”
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျွန်တော်တို့ မြေပုံအခန်း၌ စုဝေးကြသည်။
အားလုံးတော့ မဟုတ်ပါ။ လိုအပ်မည့်သူများသာ ဖြစ်သည်။
သော်၊ ဘရန်နော့နှင့် ကိုရာ၊ ကေးဒရာ၊ ဗော့စ်နှင့် ဟာလီမာ၊ စာရင်းစာအုပ်များ ကိုင်ထားသည့် ကေးလ်၊ မီးဖိုချောင်မှ လက်တွင် မုန့်ညက်များပေကျံလျက် ခေါင်းတွင် အနီရောင်ပုဝါ စည်းထားသည့် မာတာကွီးလ်၊ စကန်နှင့်အတူ မြစ်ကမ်းနံရံတွင် အလုပ်လုပ်ရင်း လက်မောင်းတွင် အင်္ဂတေများ ပေကျံနေသေးသည့် အိုဒရစ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
တေရန်ကတော့ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော့်အဘိုးသည် အော်ရီလီယာဘေးစားပွဲတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူ အခုဆိုရင် ပိုသန်မာလာပြီ။ အက်ဗလင်၏ ကုသပေးမှုနှင့် ဝန်ဟီးလ်ဒ်၏ ဟင်းရည်သောက်ရမှုကြောင့် နှစ်ပတ်အတွင်းမှာပင် ပီရင်၏တုတ်ကို ကိုင်ကာ ရဲတိုက်တစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်နိုင်လာသည်။ မပင်ပန်းဘဲ စားပွဲတွင် တစ်နာရီကြာ ထိုင်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။
သူကိုယ်တိုင်က လာချင်သည်ဟု တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“ငါ တံခါးတစ်ချပ်ကို နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာအောင် စောင့်ခဲ့ဖူးတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက သူ့ကို ကြည့်သည့်အခါ သူက ပြောသည်။ “အခုတော့ တံခါးတစ်ချပ် ဖွင့်ဖို့ အကူအညီပေးချင်တယ်။”
“ကျွန်တော်တို့ ခန်းမထဲကို ဝင်လို့မရဘူး” ဟု သော်က ဆိုသည်။ “အဲဒါကို ကျွန်တော်တို့ အားလုံး သိကြပါတယ်။”
မည်သူမျှ မငြင်းဆိုကြ။
“သူ့တံခါးတွေကနေ ဝင်လို့မရဘူး” ဟု ဗော့စ်က ဆိုသည်။ “သူ့အခန်းတွေထဲကိုလည်း မရဘူး။ အန်ဆယ် တည်ဆောက်ခဲ့သမျှ တံခါးပေါက်တိုင်းကို သူ ပိုင်ထားတာ။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခုကို ဖြတ်ကျော်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီတံခါးက ကျွန်တော်တို့နောက်မှာ ပိတ်သွားလိမ့်မယ်။”
“ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ မဖြတ်ကျော်ဘူး” ဟု သော်က ဆိုသည်။ “ကျွန်တော်တို့ ရေကန်ဆီ သွားမယ်။ အပြင်ဘက် အခြေချရာနေရာ။ ဖြစ်နိုင်ရင် ရင်ပြင်ဆီပေါ့။” သူမသည် မာတာကို ကြည့်သည်။ “မုန့်ဖုတ်ရုံတွေ ရှိခဲ့တဲ့နေရာလေ။”
မာတာ၏ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲသွား။
“အဲဒါတွေ မီးလောင်သွားပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်။”
“ဗာရစ်ရဲ့ အရာရှိတွေက မီးရှို့လိုက်တာ။ ကျွန်မတို့ အတွင်းထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ မင်းတို့ဘုရင်က ကျွန်မတို့ကို ခေါ်ထုတ်ဖို့ မြွေတစ်ကောင်နဲ့ လမ်းတစ်လမ်းကို ဖန်တီးပေးခဲ့ရတယ်” မာတာ၏အသံက အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။ “ပြီးတော့ အခု မင်းတို့က ကျွန်မတို့ကို ပြန်သွားခိုင်းချင်တာလား။”
သော်သည် သူမကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်မက ခင်ဗျားတို့ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်စေချင်တာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ခင်ဗျားတို့ ပြန်သွားချင်သလားဆိုတာကိုလေ။”
မာတာ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေ။
သူမသည် မုန့်ညက်များပေကျံနေသည့် သူမ၏လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“တမ်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ခေါ်သည်။
အားလုံးက စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
“ကျွန်မသား” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “အဆောက်အအုံရှည်ကြီးထဲမှာ ဆောင်းရာသီ နှစ်ခုကုန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့လှည်း ရောက်လာတိုင်း မနက်တိုင်းမှာ သူ ရပ်စောင့်နေတတ်တယ်၊ ပေါင်မုန့်နံ့လေး ရအောင်လို့လေ။” သူမ မော့ကြည့်သည်။ “သူ မနေ့ညက ကျွန်မကို ပြောပြတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိတယ်တဲ့၊ အရာရှိတွေ မမြင်တဲ့အချိန်ဆို သူ အပိုမုန့်ဖတ်လေး တစ်ခုလောက် လျှို့ဝှက်ပေးတတ်တယ်တဲ့။ ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ ချောင်းဆိုးတတ်တယ်တဲ့။”
ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေသည့် တေရန်သည် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“သူမမှာ သမီးသုံးယောက် ရှိတယ်တဲ့” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “သူမက သူတို့အကြောင်းကို နေ့တိုင်း ပြောပြတတ်တယ်။ သူတို့နာမည်တွေပေါ့။” သူမသည် တေရန်ကို ကြည့်သည်။ “နယ်လ်၊ ဘရိုင်ယိုနီ၊ အေဒါ။”
တေရန်၏လက်သည် ပြတင်းပေါက်ခုံပေါ်တွင် ပြားလျက်သား ဖြစ်သွားသည်။
“သူမကို ပြောင်းရွှေ့ခံလိုက်ရတယ်” ဟု မာတာက ဆိုသည်။ “အရှေ့ဘက်အဆောင်ကိုလေ။ အဖျားတက်တာ ဆိုးလာတဲ့အခါမှာပေါ့။ တမ်က သူ သူမကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ ပြောတယ်။” သူမ တံတွေးကို မြိုချလိုက်သည်။ “သူမက အဲဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ အကြင်နာဆုံးလူပဲတဲ့။ မုန့်နယ်တဲ့အခါတိုင်း သူမ အမြဲတမ်း ညည်းချင်းလေး ဆိုတတ်တယ်တဲ့။”
သူမသည် စားပွဲဝိုင်းတွင် ရှိနေသူများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ပြန်သွားမယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “လိုအပ်ရင် ပြာပုံထဲမှာပဲ မုန့်ဖုတ်ဖို တစ်ခု ဆောက်ရမယ်ဆိုရင်လည်း ဆောက်မယ်။ ပျားရည်နဲ့ မုန့်လုပ်မယ်။” သူမအသံက တုန်ယင်သွားသည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီအမျိုးသမီးကို ပေါင်မုန့်တစ်စ ပေးဆပ်ဖို့ လိုနေပြီ။”
အိုဒရစ်က ဝင်ပြောသည်။
သူသည် အင်္ဂတေများ ပေကျံနေသော လက်များကို ပိုက်ကာ စားပွဲတွင် အလွန်ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သူဖြစ်သည်။
“ရင်ပြင်လေ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “မီးအိမ်တွေ။ ကျွန်တော် အဲဒီမီးအိမ်ပေါင်း ၄၁ လုံးကို ထွင်းထုခဲ့တာ။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။
“ဗာရစ်ရဲ့ အရာရှိတွေက မီးအိမ်တွေကို ငြှိမ်းလိုက်တယ်။ မုန့်ဖုတ်ရုံတွေ မီးလောင်တဲ့ညကပေါ့” ဟု သူက သူ့လက်များကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့ မဖျက်ဆီးခဲ့ဘူး။ အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူး။ မီးကိုပဲ ငြှိမ်းလိုက်တာ။” သူ မော့ကြည့်သည်။ “ကျောက်တုံးက မီးမလောင်ဘူးလေ။”
ဗော့စ်က ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
“အဲဒီမီးအိမ်တွေသာ အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေသေးရင်ပေါ့” ဟု သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က ဒါကို ပြန်ထွန်းလိုက်မယ်ဆိုရင်ပေါ့။ အတွင်းထဲကနေ။ စေတနာအမှန်နဲ့ပေါ့။”
“ရင်ပြင်က ခိုလှုံရာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” ဟု ဟာလီမာက ဆိုသည်။
“ရင်ပြင်က ခိုလှုံရာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” ဟု ဗော့စ်က ထောက်ခံသည်။ “တစ်ခါပြန်ပြီးတော့ပေါ့။ အဲဒီနေရာကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ရွေးချယ်တဲ့သူတစ်ယောက်ယောက်ကြောင့်ပေါ့။”
“ဒယ်လန်” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။
အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ကြသည်။
“သူ အတွင်းထဲမှာ ရှိနေတယ်” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။ “သူက အရှေ့ဘက်အဆောင်မှာ။ ရင်ပြင်နဲ့ ကပ်လျက်ပဲ။ မီးအိမ်တစ်လုံးနဲ့။” ကျွန်တော် အိုဒရစ်ကို ကြည့်သည်။ “သူ ခန်းမကို သိတယ်။ မီးခိုးရောင်အင်္ကျီ ဝတ်ထားတဲ့သူတစ်ယောက်အတွက် ဘယ်တံခါးတွေ ပွင့်ပေးတယ်ဆိုတာ သူသိတယ်။” ကျွန်တော် ခဏရပ်သည်။ “သူ မီးအိမ်တွေဆီ ရောက်နိုင်တယ်။”
“ပြီးတော့ သူက မီးထွန်းလိုက်မယ်ဆိုရင်” ဟု သော်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ရင်ပြင်က ခိုလှုံရာ ပြန်ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်—”
“ဒါဆိုရင် ဧည့်သည်အခန်းတွေက ဧည့်သည်အခန်းတွေ ဖြစ်လာမယ်” ဟု ဗော့စ်က ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်က ထွက်သွားလို့ ရမယ်။”
“ဗာရစ်က သူ့ကို တားလိမ့်မယ်။”
ဗော့စ်က သူမကို ကြည့်သည်။
“တားနိုင်ပါ့မလား” ဟု သူက မေးသည်။
သော် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဗာရစ်က သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးခဲ့တာလေ” ဟု ဗော့စ်က ဆိုသည်။ “တံခါးပေါက်ကနေ။ မီးခိုးရောင်အင်္ကျီနဲ့ လူတစ်ယောက်၊ တံခါးလာခေါက်တဲ့သူကိုလေ။” သူသည် သူ့ခေါင်းလောင်းကို လက်ဖြင့် တို့ထိလိုက်သည်။ “သူက ဧည့်သည်ပဲ၊ သော်။ ဗာရစ်ရဲ့ ခန်းမထဲက ဧည့်သည်ပေါ့။ ဗာရစ်က သူ့ကိုယ်သူ ဘာပဲ ထင်နေပါစေ။”
“ဗာရစ်က ခိုလှုံရာဆိုတာကို မယုံဘူး။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဗော့စ်က သဘောတူသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကြမ်းပြင်ကတော့ ယုံတယ်။ အစောင့်အရှောက်ရဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ့။ သူ့ခန်းမအောက်က ကြမ်းပြင်လေ။” သူ ငုံ့ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ခြင်းရဲ့ ရှေးအကျဆုံး ဥပဒေအရ အိမ်ရှင်က ဧည့်သည်ကို မထိခိုက်ရဘူး။”
“ကပ္ပတိန်က သူ့ဓားကို မချနိုင်ခဲ့ဘူး” ဟု ဟာလီမာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အိုဒရစ်အပေါ်မှာလေ။ ရင်ပြင်ထဲမှာ။ လော့ခ်တွေ လည်ပတ်သွားတဲ့ညက။”
အိုဒရစ် မော့ကြည့်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “သူ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။”
ကျွန်တော့်အဘိုးက ဝင်ပြောသည်။
“ဗာရစ်က ဒါကို သိနေလိမ့်မယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
အားလုံးက လှည့်ကြည့်ကြသည်။
“သူ ဒီစည်းမျဉ်းတွေကို သင်ယူဖို့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်လောက် အချိန်ရခဲ့တာလေ” ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ဆိုသည်။ “သူ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြဖူးတယ်။ ကျွန်းပေါ်မှာ။ အမှောင်ထဲမှာ။ နှစ်အနည်းငယ် ကြာတိုင်းလေ။” သူသည် သူ့လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “သူက ဒါတွေကို မယုံဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ သိတယ်။ တခြား ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုသိတယ်။”
“ဒါဆို သူ ဘာလုပ်မလဲ” ဟု သော်က မေးသည်။
ကျွန်တော့်အဘိုး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သူ အမြဲလုပ်နေကျအတိုင်းပဲ လုပ်မှာ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “သူ စကားပြောလိမ့်မယ်။”
သူသည် တေရန်ကို ကြည့်သည်။
“သူ အဲဒီလူငယ်လေးဘေးမှာ ထိုင်နေလိမ့်မယ်၊ စင်္ကြံလမ်းထဲမှာပေါ့” ဟု သူက ဆိုသည်။ “အရမ်းနီးနီးကပ်ကပ်နဲ့။ အရမ်းကြင်နာဟန်ဆောင်ပြီးတော့ပေါ့။ ပြီးတော့ သူက ဒီတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရင် တံခါးနောက်က အမျိုးသမီး သေသွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောလိမ့်မယ်။ အပြင်ဘက် အအေးဓာတ်ထဲကို ထွက်လာရင် သူ့ဖျားနာမှုကပဲ သူ့ကို သတ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောလိမ့်မယ်။ သူ့သမီးတွေက သူမကို သေသွားပြီလို့ ယူဆထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ပြောလိမ့်မယ်။” သူ၏အသံက အလွန်တိုးညင်းနေသည်။ “အကောင်းဆုံးကတော့ စောင့်ဆိုင်းနေဖို့ပဲ၊ တံခါးကို ဆက်ပိတ်ထားဖို့ပဲ၊ ဒီမှာပဲ နေဖို့ပဲလို့ သူ ပြောလိမ့်မယ်။”
မည်သူမျှ စကားမဆိုကြ။
“ကျွန်တော် သိတယ်” ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ဆိုသည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ကျွန်တော့်ကိုလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောခဲ့လို့လေ။ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာအောင်ပေါ့။”
နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
လူအင်အား အများကြီး မဟုတ်ပါ။ သော်က အဲဒီအချက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြောထားသည်။ စစ်တပ်မဟုတ်ပါ။ ရိုက်တံတွေ၊ လျှပ်စီးတွေနဲ့ ရေကန်ဆီ ချီတက်လာတဲ့ နတ်ဘုရားတွေလည်း မဟုတ်ပါ။
ဧည့်ခံသူများသာ ဖြစ်သည်။
မာတာကွီးလ်နှင့် တမ်၊ မုန့်ညက်နှင့် ပျားရည်များ တင်ဆောင်ထားသည့် လှည်းတစ်စီး၊ ပီရင်က သံနှင့် မီးခံအုတ်များဖြင့် နှစ်ညအတွင်း တည်ဆောက်ပေးလိုက်သည့် သယ်ဆောင်ရလွယ်သော မုန့်ဖုတ်ဖိုတစ်ခု။ အိုဒရစ်နှင့် ပန်းရန်သမားများ၊ သူတို့၏ ဆောက်များဖြင့်။ အပြင်ဘက် အခြေချရာနေရာ မီးလောင်သွားသည့်အခါ တောင်ဘက်သို့ ရောက်လာကြသည့် မုန့်ဖုတ်သမားများ။ ရေခပ်သမားများ။
ဟက်စကတ်က ကျွန်တော်တို့ကို ခိုလှုံရာနေရာမှာ လာတွေ့လိမ့်မည်။ ဟောလစ်လည်း ပါမည်။ ဟာလီမာကတော့ ရှေ့က ကြိုသွားနှင့်ပြီ။
တေရန်သည် မာတာ၏လှည်းဘေးတွင် လမ်းလျှောက်သည်။
သူ လှည်းမစီးပါ။ နဂါးကိုလည်း မယူပါ။ ဒယ်လန် လျှောက်ခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း သူ ကိုယ်တိုင် လျှောက်ချင်သည်ဟု ဆိုသည်။
“ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့... ခိုလှုံရာတိုင်း” ဟု သူက ဆိုသည်။ “မီးအိမ်တိုင်း။” သူ မြောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်သည်။ “သူမ... သိအောင်လို့။ တစ်ယောက်ယောက်... လာခဲ့တယ်ဆိုတာ။ အဝေးကြီးကနေ လာခဲ့တာဆိုတာ။”
နယ်လ်နှင့် ဘရိုင်ယိုနီတို့က သူ့ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်ကြသည်။
အေဒါကတော့ မလိုက်ပါ။
အေဒါက လီသန်နှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ မီးအိမ်တွေကို ဆက်ထိန်းထားရဦးမှာလေ” ဟု တေရန်က တံခါးဝတွင် သူမရှေ့ ဒူးထောက်လိုက်သည့်အခါ သူမက ပြောသည်။ “လီသန်က သူ့ဘာသာ မီးထွန်းဖို့ အဆင်မပြေသေးဘူး။ သူ့လက်တွေက တုန်နေတုန်းပဲ။” သူမသည် သူမ၏ဖခင်ကို အလွန်အလေးအနက် ကြည့်သည်။ “သမီး မေမေ့မီးအိမ်ကို ထိန်းထားပေးမယ်။ စတုတ္ထမြောက် မီးအိမ်ပေါ့။ အဖေ သူမကို ခေါ်လာပေးတဲ့အထိပေါ့။”
တေရန် ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့။
သူ သူမကို ဖက်လိုက်သည်။
သူ သူမကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖက်ထားသည်။
ကျွန်တော်လည်း လိုက်သွားသည်။
သော်လည်း ပါသည်။ ဘရန်နော့နှင့် ကိုရာ၊ ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ထားသည့် ဗော့စ်၊ လေးကိုင်ထားသည့် ကေးဒရာတို့လည်း ပါသည်။ သူမကတော့ တောင်ကုန်းထိပ်တွင်သာ စောင့်နေမည်ဖြစ်ပြီး တခြားသူတစ်ယောက်ယောက်က အရင် စတင်တိုက်ခိုက်မှသာ လေးကို ထုတ်သုံးမည်ဟု ဆိုသည်။ မေရီကလည်း အဲဒါကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်အဘိုးက လိုက်ချင်သည်။
အော်ရီလီယာက မလိုက်ရဟု ပြောသည်။
ကျွန်တော့်အဘိုးသည် သူမကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူက “မင်း ပြောတာ မှန်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာ အံ့ဩသွားသည်။
“ငါက လမ်းလျှောက်ဖို့ မသန်မာသေးဘူး” ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ဆိုသည်။ “အခုထိတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ငါ လိုက်သွားရင် သူတို့ကို နှောင့်နှေးစေလိမ့်မယ်။” သူ မြောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ ဗာရစ်က ငါ့ကို မြင်သွားရင် သူ ဘာပြောရမလဲဆိုတာ အတိအကျ သိသွားလိမ့်မယ်။”
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူမကို အိမ်ပြန်ခေါ်ခဲ့ပါ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဖျားနာနေတဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးကိုလေ။ ပြီးတော့ မီးခိုးရောင်အင်္ကျီ ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်လေးကိုလည်း ခေါ်ခဲ့ပါ။” သူ ပီရင်၏တုတ်ကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ဘုရင်က ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ သူ့ကို ပြောပေးလိုက်ပါ။”
“ဘယ်ဘုရင်လဲ။”
ကျွန်တော့်အဘိုး ပြုံးသလို ဖြစ်သွားသည်။
“နှစ်ယောက်လုံးပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။
မြောက်ဘက်သို့သွားသည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မီးအိမ်များ ထွန်းညှိထားသည်။
ခိုလှုံရာတိုင်း။ မီးအိမ်တိုင်း။ ဂရေးကိပ်၏ မြောက်ဘက်တံခါးမှသည် အချက်ပေးစခန်းအထိ၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ကျော်လွန်ကာ ကျောက်မိုင်းဆီသို့ ဦးတည်သည့် တောင်ကုန်းများအထိပင်။
ညအချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို မြင်ရသည်။
သေလွန်သူများ။
လမ်းအတိုင်း တောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားနေကြသည်။ မီးအိမ်များကို ကျော်ဖြတ်၍။ မြူခိုးများပမာ မှုန်ဝါးဝါးပင်။ သူတို့အယောက်ပေါင်းများစွာ၊ တစ်ခါတရံ ပို၍ပင် များပြားသည်။
သူတို့ လျှောက်သွားသည့်အခါ မည်သူမျှ စကားမဆိုကြ။
မာတာကွီးလ်သည် သူတို့ကို စမြင်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏လှည်းကို ရပ်လိုက်သည်။ လှည်းခုံပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး လက်ထဲရှိ လှည်းကြိုးများကို လျော့ချထားသည်။ လမင်းကြီးအောက်တွင် မှုန်ဝါးဝါးနှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားနေသည့် အရိပ်တန်းကြီးကို သူမ ငေးကြည့်နေသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်သည် လှည်းဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
အဘိုးအိုတစ်ယောက်။ ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ထားသည်။ လက်တွင် မုန့်ညက်များ ပေကျံနေသည်။
သူ မာတာကို မော့ကြည့်သည်။
သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်လှမ်းလိုက်ပြီး မုန့်ညက်အိတ်များ တင်ဆောင်ထားသည့် လှည်းဘေးဘက်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
မာတာ အချိန်အတော်ကြာအောင် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသည်။
“ငါ့အဖေ” ဟု သူမ နောက်ဆုံးတွင် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူက မုန့်ဖုတ်သမားတစ်ယောက်ပါ။ ရေကန်ဒေသမှာပေါ့။ ခန်းမမဆောက်ခင်ကတည်းက။ အဲဒီအရာတွေ အားလုံး မဖြစ်ခင်ကတည်းကလေ။” သူမ သူမ၏ မုန့်ညက်များ ပေကျံနေသည့် လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “သူ ငါ့အသက် ၂၀ မှာ ဆုံးသွားတာ။ ဆောင်းရာသီမှာလေ။”
တမ်က သူမကို ပခုံးဖက်ထားသည်။
သူမသည် တမ်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီတွယ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ စတုတ္ထမြောက်ညတွင် ဟက်စကတ်၏ ခိုလှုံရာနေရာသို့ ရောက်ရှိကြသည်။
ဟောလစ်သည် ရေခွက်ဘေးရှိ နိမ့်သောနံရံတွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ မီးအိမ်ကို ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ ခိုလှုံရာတံခါးအထက်ရှိ ချိတ်များတွင် မီးအိမ်သုံးလုံး တောက်လောင်နေသည်။ ဟက်စကတ်၏ အပြာရောင်မီးအိမ်၊ ဟောလစ်၏ ကြေးဝါမီးအိမ်၊ အန်ဆယ်၏ မြေစေးမီးအိမ်။
အခုတော့ စတုတ္ထမြောက် ချိတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
ဗလာဖြစ်နေသည်။
ဒယ်လန် ထွက်ခွာသွားသည့် မနက်ခင်းက ဟက်စကတ်ကိုယ်တိုင် တပ်ဆင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“သူ ပြန်လာတဲ့အခါအတွက်လေ” ဟု ကျွန်တော် အဲဒီချိတ်ကို ကြည့်သည့်အခါ ဟက်စကတ်က ဆိုသည်။ သူသည် ပါးစပ်မှ ပိုက်တံကို ဖယ်လိုက်သည်။ “ကလေးက မြောက်ဘက်ပိုက်ကို ပြင်ပေးသွားတယ်။ ဒီဆောင်းရာသီမှာတော့ သူ အက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။” သူ ပိုက်တံကို ပြန်တပ်သည်။ “သူ ဒါကို မြင်ရင် ဝမ်းသာမှာပါ။”
ကျွန်တော် ရေခွက်နားတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ယူရီယာပါ” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။ “ကျွန်တော်တို့ ခိုလှုံရာနေရာကို ရောက်ပြီ။”
နွေးထွေးမှုတစ်ခု ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့လာသည်။
“ငါ သိတယ်” ဟု အစောင့်အရှောက်က ဆိုသည်။ “မင်းတို့ လမ်းပေါ်မှာ ရှိနေတာကို ငါ ခံစားမိတယ်။ မင်းတို့ အားလုံးပဲ။ တေရန် လှည်းဘေးမှာ လမ်းလျှောက်နေတာကအစပေါ့။” ခဏရပ်သည်။ “မာတာရဲ့အဖေက လှည်းကို ထိတွေ့ဖို့ ရပ်တန့်သွားတာကိုလည်း သိတယ်။”
“သူမ မြင်လိုက်တယ်” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။
“ငါ သိပါတယ်” ဟု အစောင့်အရှောက်က ကြင်နာစွာ ပြောသည်။
“ဒယ်လန်ကော” ဟု ကျွန်တော်က မေးသည်။
အစောင့်အရှောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သူ အဲဒီမှာပဲ ရှိသေးတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သူမ အခန်းအပြင်ဘက်မှာလေ။ ငါးရက်ရှိပြီ။ သူ အဲဒီကနေ မထွက်ဘူး။” သူမ၏အသံက တိုးသွားသည်။ “သူ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။”
“သူ သူမနဲ့ စကားပြောပြီးပြီလား။”
“ညတိုင်းပဲ” ဟု အစောင့်အရှောက်က ဆိုသည်။ “အခန်းတံခါးအပြင်ဘက်ကနေပေါ့။ သူမ နိုးလာတဲ့အခါတိုင်းလေ။” ခဏရပ်သည်။ “သူမကို လမ်းမကြီးအကြောင်း သူ ပြောပြတယ်။ ခိုလှုံရာနေရာတွေအကြောင်း၊ ဟက်စကတ်ရဲ့ မြောက်ဘက်ပိုက်အကြောင်းတွေပေါ့။” သူမ၏အသံ ပိုမိုနူးညံ့သွားသည်။ “ဂရေးကိပ်မှာရှိတဲ့ မိန်းကလေးသုံးယောက်အကြောင်းလည်း သူ ပြောပြတယ်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က သူမအတွက် ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်တစ်ခု ထွန်းထားပေးတယ်ဆိုတာကိုပေါ့။”
“သူမကရော ယုံလို့လား။”
နွေးထွေးမှုသည် တုန်ခါသွားသည်။
“ငါ မသိဘူး” ဟု အစောင့်အရှောက်က ဆိုသည်။ “သူမ နားထောင်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်မပြောဘူး။ သူမ အရမ်းဖျားနာနေတယ်။” ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “ပြီးတော့ ညတိုင်းပဲ၊ ဒယ်လန် စကားပြောတာ ရပ်လိုက်တာနဲ့ ဗာရစ်က စပြောတော့တာပဲ။”
“သူ ဘာတွေ ပြောတာလဲ” ဟု တေရန်က မေးသည်။
သူသည် ကျွန်တော့်ဘေး ရေခွက်နားတွင် ဒူးထောက်နေသည်။ မီးအိမ်ရောင်အောက်တွင် သူ့မျက်နှာမှာ မီးခိုးရောင်သမ်းနေသည်။
အစောင့်အရှောက်က ချက်ချင်း ပြန်မဖြေ။
“အဲဒီလူငယ်လေးက လိမ်ပြောနေတာလို့ သူက ပြောတယ်” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူမ ဆိုသည်။ “သူက အရာရှိတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ၊ ရက်စက်တဲ့ ကစားပွဲတစ်ခုကို ဆင်နွှဲနေတာလို့ ပြောတယ်။ သူ့သမီးတွေက သေသွားပြီ၊ သူကတော့ နာမည်တွေကို အသုံးချပြီး သူမကို ညှဉ်းပန်းနေတာလို့ ပြောတယ်။”
တေရန်၏ လက်များမှာ ရေခွက်အစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အရောင်ဖျော့သွားသည်။
“ပြီးတော့ သူက ဒယ်လန်ကိုလည်း ပြောတယ်” ဟု အစောင့်အရှောက်က ဆက်ပြောသည်။ “တကယ်လို့ သူသာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရင် သူမက အဖျားရောဂါနဲ့ အပြင်က အအေးဒဏ်ထဲ ထွက်လာမိပြီး လမ်းပေါ်မှာတင် သေသွားလိမ့်မယ်တဲ့။ သူကပဲ သူမကို သတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်တဲ့။ အကောင်းဆုံးကတော့ စောင့်နေဖို့ပဲတဲ့။ မီးအိမ်ကို ဆက်ထွန်းထားဖို့၊ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်နေဖို့တဲ့။”
ကျွန်တော့်အဘိုး ပြောခဲ့တာ မှန်သွားပြီ။
“ဒယ်လန်က သူ့စကားကို နားထောင်နေလား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
အစောင့်အရှောက်က ချက်ချင်း ပြန်မဖြေ။
“သူ အဲဒီမှာပဲ ရှိသေးတယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “သူ တံခါးကို မဖွင့်သေးဘူး။”
“ဗာရစ်ကြောင့်လား။”
“သူ ဘယ်လိုဖွင့်ရမှန်း မသိလို့ပါ” ဟု အစောင့်အရှောက်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒါက သူ့တံခါးမှ မဟုတ်တာ။ သူ ပိတ်ခဲ့တာလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူ ဖွင့်လို့မရဘူး။” ခဏရပ်သည်။ “သူ တစ်ခုခုကို စောင့်နေတာ။ ဘာလဲဆိုတာတော့ ငါလည်း မသိဘူး။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သိမယ် မထင်ဘူး။”
အီဒရစ် ရေခွက်နားသို့ ရောက်လာသည်။
သူသည် တေရန်၏ တစ်ဖက်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အင်္ဂတေမှုန်များ ပေကျံနေသော လက်များကို ကျောက်တုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။
“မီးအိမ်တွေ” ဟု သူ ဆိုသည်။ “ခြံဝင်းထဲကလေ။ ၄၁ လုံး။ သူ အဲဒါတွေကို ထွန်းနိုင်မလား။”
အစောင့်အရှောက် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ခြံဝင်းက အရှေ့ဘက်အဆောင်ကနေ တံခါးတစ်ခု ဖြတ်သွားရတာ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “သာမန်တံခါးတစ်ခုပါ။ အန်ဆယ်ရဲ့ တံခါး၊ အခုတော့ ဗာရစ်ရဲ့ တံခါးပေါ့။” ခဏရပ်သည်။ “မီးခိုးရောင်အင်္ကျီ ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်အတွက်တော့ ပွင့်ပေးလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆို သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ” ဟု အီဒရစ်က ဆိုသည်။
နွေးထွေးမှုတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ဘာကို ပြောရမလဲ။”
အီဒရစ်သည် သူ၏လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ဒါက သူဖွင့်ရမယ့် တံခါးမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်ပါ” ဟု သူ ဆိုသည်။ “ဧည့်ခန်းလေ။ ဟုတ်ပြီ။ သူ မဖွင့်နိုင်ဘူး။ ဒါက ဗာရစ်ရဲ့ တံခါးမို့လို့။” သူ မော့ကြည့်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မီးအိမ်တွေက ဗာရစ်ရဲ့ မီးအိမ်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ဟာတွေ။ ငါ ကိုယ်တိုင် ထွင်းထားတာ။ တစ်လုံးချင်းစီပဲ။ ပျားရည်နဲ့ ပေါင်မုန့်ကြိုက်တဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်အတွက်လေ။”
သူသည် ရေခွက်ပေါ်တွင် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ဖိချလိုက်သည်။
“သူ့ကို မီးအိမ်တွေ ထွန်းခိုင်းလိုက်ပါ” ဟု အီဒရစ်က ဆိုသည်။ “၄၁ လုံးစလုံးကိုလေ။ ပြီးတော့ သူမနာမည်ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ မာရန်တဲ့။ ပြီးတော့ သူမသမီးတွေရဲ့ နာမည်တွေကိုပါ၊ နယ်လ်၊ ဘရိုင်ယိုနီ၊ အေဒါတဲ့။” သူ၏အသံမှာ တုန်ယင်သွားသည်။ “ခြံဝင်းကို သူမအတွက် ခိုလှုံရာနေရာ ပြန်ဖြစ်လာအောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ သူမ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင်ပေါ့။ ဒါမှ သူမ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်မှာ။”
အစောင့်အရှောက်မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြန်မဖြေခဲ့။
ထို့နောက် သူမ အလွန်တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည် -
“ငါ သူ့ဆီ အဲဒီနေရာမှာ မရောက်နိုင်ဘူး။”
အီဒရစ်သည် ရေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အရှေ့ဘက်အဆောင်စင်္ကြံက ငါ့နယ်မြေပဲ” ဟု အစောင့်အရှောက်က ဆိုသည်။ “ငါ သူ့ကို အဲဒီမှာ စကားပြောလို့ရတယ်။ သူ ကြားတယ်။ အနည်းငယ်တော့ ကြားတယ်။” သူမ၏အသံ တုန်ရီသွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဗာရစ်လည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတယ်။ ညတိုင်းပဲ။ ငါ့ထက် ပိုကျယ်လောင်တယ်။ ပိုနီးတယ်။” ခဏရပ်သည်။ “အဲဒီအသံတွေကြားထဲမှာ သူ ငါ့ကို ကြားနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး။”
“ဒါဆို ပိုကျယ်လောင်အောင် ပြောရမှာပေါ့” ဟု တေရန်က ဆိုသည်။
လူတိုင်း သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူသည် ရေခွက်နားတွင် ဒူးထောက်လျက် ကျောက်တုံးကို လက်ဆစ်များ ဖြူစင်သွားသည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“ပိုကျယ်လောင်အောင်” ဟု တေရန်က ထပ်ပြောသည်။ သူ၏အသံမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး တုန်ယင်နေသည်။ သို့သော် စကားလုံးများမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ကျွန်တော်တို့ အားလုံးပဲ။ ဒီမှာ။ တောင်ကုန်းထိပ်မှာ။ သီချင်းဆိုကြမယ်။” သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “တံခါးဝမှာ ကျွန်တော်တို့ ဆိုခဲ့သလိုမျိုးလေ။ ဆေးခန်းအောက်မှာတုန်းကလိုမျိုး။ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းမှာ သူတို့ ဆိုခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။” သူ၏ မေးရိုးမှာ တင်းမာသွားသည်။ “သူလည်း ဆိုတတ်တယ်။ ဒယ်လန်လေ။ လမ်းမှာတုန်းက။ အရှေ့ဘက်အဆောင်ကနေ လူ ၁၂ ယောက်ကို ခေါ်ထုတ်လာတုန်းကလေ။ သူ လမ်းပေါ်မှာ ထိုင်နေတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက သီချင်းဆိုနေကြတယ်၊ သူကတော့—”
သူ စကားရပ်လိုက်သည်။
“သူ သင်ယူခဲ့တာ” ဟု တေရန်က ဆိုသည်။ “သူ သိတယ်။ သူသာ ကြားလိုက်ရင်—”
သူ စကားမဆုံးပေ။
သူ ဆက်ပြောစရာ မလိုတော့ပါ။
ကျွန်တော်တို့ နေဝင်ချိန်တွင် တောင်ကုန်းကို တက်ခဲ့ကြသည်။
ရေကန်ရှိရာ စောက်ကွက်ထဲကိုတော့ မဟုတ်ပါ။ တောင်ကုန်းအကွေ့အကောက်များ၏ ထိပ်ပိုင်းသို့။ ကျောက်တုံးထွင်းသမားများ လူ ၁၂ ယောက် ထွက်လာခဲ့သည့် ညက ရပ်တည်ခဲ့ကြသည့် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားဆီသို့။ မြင်းစီးသမားများက လက်နက်များကို လမ်းပေါ်တွင် ချထားခဲ့ပြီး အီဒရစ်က သူတို့ဘေးရှိ ကျောက်တုံးတွင် မီးအိမ်တစ်ခု ထွင်းပေးခဲ့သည့် နေရာဆီသို့။
မီးအိမ်က အဲဒီနေရာမှာတင် ရှိနေဆဲပင်။
လက်နက်တွေလည်း ရှိနေဆဲ။ အခုတော့ သံချေးတက်နေပြီ။ နှင်းတွေအောက်မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် မြုပ်နေသည်။
အီဒရစ်သည် ထွင်းထားသည့် မီးအိမ်ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူသည် မီးအိမ်တစ်လုံးကို အဲဒီရှေ့တွင် ချလိုက်သည်။
သူ မီးညှိလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး စောက်ကွက်ထဲသို့ ငုံ့ကြည့်သည်။
အမှောင်ထုသာ ရှိသည်။
လုံးဝတော့ မဟုတ်ပါ။ ခန်းမကြီးက အလယ်ဗဟိုတွင် ထီးထီးကြီး ရှိနေပြီး ကြယ်တာရာများအောက်တွင် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။ ပြတင်းပေါက်အချို့တွင် မီးရောင်များ ရှိသည်။ အေးစက်စက် အလင်းရောင်များ။ ဖျော့တော့တော့။ နွေးထွေးမှုကို မလိုလားသည့် နေရာမျိုးက လာသည့် အလင်းရောင်မျိုး။
အပြင်ဘက် အခြေချရာနေရာမှာ ပြာပုံသာ ဖြစ်သည်။
မီးလောင်ထားသည့် အဆောက်အအုံများ၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ကျွန်တော် မြင်ရသည်။ အရှေ့ဘက် ရေတွင်းနားက မုန့်ဖုတ်ဆိုင်၊ အမိုးတွေ ပျက်စီးပြီး နံရံတွေ မည်းတက်နေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်က တဲအိမ်များ၊ ဂိုဒေါင်များ။
ပြီးတော့ ခြံဝင်း။
အတွင်းဘက် တံခါးကျော်ပြီးနောက်။ အဆောက်အအုံရှည်ကြီးနဲ့ အရှေ့ဘက်အဆောင်ကြား။
အမှောင်ထဲမှာ။
မုန့်ဖုတ်သမားတစ်ယောက်က ပျားရည်နဲ့ ပေါင်မုန့်ကြိုက်တဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်အတွက် ထွင်းပေးခဲ့တဲ့ မီးအိမ် ၄၁ လုံး။
အားလုံး ငြိမ်းသတ်ထားသည်။
မာတာသည် မီးဖိုကို တည်လိုက်သည်။
အဲဒီနေရာမှာတင်။ တောင်ကုန်းထိပ်မှာ။ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြားဘေးက နှင်းတွေပေါ်မှာ။ ပီရင်ရဲ့ သံမဏိနဲ့ အုတ်ဖိုကို တမ်နဲ့ မုန့်ဖုတ်သမား နှစ်ယောက်က တစ်နာရီအတွင်း တပ်ဆင်လိုက်သည်။ အထဲမှာ မီးထည့်လိုက်ပြီး ဘေးမှာ မုန့်ညက်အိတ်တစ်အိတ်နဲ့ ပျားရည်ပုလင်းတစ်လုံး ချထားသည်။
သူမ နယ်ဖတ်ရန် စတင်သည်။
သူမ ဘာမှ မပြော။ သူမသည် နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက်၊ ခေါင်းပေါ်တွင် အနီရောင်ပဝါကို ပတ်ထားပြီး၊ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ခေါက်တင်ကာ ဒူးပေါ်တင်ထားသည့် ပျဉ်ပြားပေါ်တွင် မုန့်ညက်များကို နယ်နေသည်။ မုန့်ညက်နံ့က အေးစက်စက် လေထုထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာသည်။
ပေါင်မုန့်။
ပျားရည်နဲ့။
လေနှင့်အတူ စောက်ကွက်ထဲသို့ လွင့်မျောသွားသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ သီချင်းဆိုကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ အားလုံး။ နှင်းထဲမှာ တောင်ကုန်းထိပ်ပေါ် ရပ်လျက်။ တေရန်နှင့် သူ့သမီးများ။ အီဒရစ်နှင့် ကျောက်ထွင်းသမားများ။ မုန့်ဖုတ်သမားများ၊ ရေခပ်သမားများ။ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ပိုက်တံထည့်ထားသည့် ဟက်စကတ်။ မီးအိမ်ကို ကိုင်ပြီး တောင်ကုန်းကို တက်လာခဲ့သည့်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထမ်းခိုင်းမနေသည့် ဟောလစ်။ သော်၊ ဘရန်နော့၊ ကိုရာ၊ ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ထားသည့် ဗော့စ်။
စစ်သည်တို့၏ သီချင်း။
နှေးကွေးစွာ။ ဝမ်းနည်းစွာ။ အဆင်မပြေစွာ။
ခရီးသွားတို့၏ တေးသီချင်း၊ စခန်းတွေမှာ ဆိုလေ့ရှိသည့်အတိုင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် အစောင့်အရှောက်၏ အပိုဒ်ကို ထည့်ဆိုလျက်။
ကျွန်တော်တို့သည် မှောင်မိုက်နေသည့် စောက်ကွက်ထဲသို့၊ ခန်းမကြီးဆီသို့၊ အရှေ့ဘက်အဆောင်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ သီဆိုကြသည်။
မီးခိုးရောင်အင်္ကျီ ဝတ်ထားပြီး တံခါးအပြင်ဘက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မြေစေးမီးအိမ်လေး ဘေးမှာချလျက် ထိုင်နေသည့် လူငယ်လေးဆီသို့။
အစောင့်အရှောက်က ကျွန်တော့်ခြေထောက်အောက်မှနေ၍ ပြောသည်။
“သူ ကြားနေရပြီ” ဟု သူမ ဆိုသည်။
ကျွန်တော် သီချင်းဆိုတာ မရပ်ခဲ့ပါ။
“သူ မော့ကြည့်နေတယ်” ဟု အစောင့်အရှောက်က ပြောသည်။ သူမ၏အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းသည်။ “သူ—သူ မတ်တပ်ရပ်နေပြီ။” ခဏရပ်သည်။ “ဗာရစ် စကားပြောနေတယ်။ နီးနီးလေး။ အရမ်းနီးတယ်။ သူ့ကို ထိုင်ခိုင်းနေတယ်။ ဒါဟာ လှည့်ကွက်တစ်ခုပဲလို့ ပြောနေတယ်။ မိန်းမက သေသွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောနေတယ်။”
သီချင်းသံ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေသည်။
“သူ မထိုင်ဘူး” ဟု အစောင့်အရှောက်က ဆိုသည်။
တေရန်၏အသံမှာ အမြင့်သံကို ဆိုမိစဉ် တုန်ရီသွားသည်။
သူ သီချင်းဆိုတာ မရပ်ပါ။
“သူ မီးအိမ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီ” ဟု အစောင့်အရှောက်က ပြောသည်။ “မြေစေးမီးအိမ်လေးကိုလေ။ သူ လမ်းလျှောက်နေပြီ။ စင်္ကြံအတိုင်း။ သူမတံခါးနဲ့ ဝေးရာကိုပေါ့။”
နယ်လ်နှင့် ဘရိုင်ယိုနီတို့သည် သူတို့ဖခင်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် သီချင်းဆိုနေကြပြီး၊ သူတို့၏အသံမှာ သေးကွေးပြီး တုန်လှုပ်နေသည်။
“သူ ခြံဝင်းတံခါးဝကို ရောက်ပြီ” ဟု အစောင့်အရှောက်က ပြောသည်။ “အန်ဆယ်ရဲ့ တံခါး။ ဗာရစ်ရဲ့ တံခါး။” ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “သူ့လက်ကို တံခါးပေါ် တင်လိုက်ပြီ။”
ဗော့စ်၏ တုတ်ပေါ်ရှိ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။
“ပွင့်သွားပြီ” ဟု အစောင့်အရှောက်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “မီးခိုးရောင်အင်္ကျီ ဝတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက်လေ။”
စောက်ကွက်ထဲက ခြံဝင်းအမှောင်ထုထဲမှာ၊ အဆောက်အအုံရှည်ကြီးနဲ့ အရှေ့ဘက်အဆောင်ကြားမှာ—
အလင်းရောင်တစ်ခု။
သေးငယ်သည်။ ရွှေရောင်ဖြစ်သည်။ တောင်ကုန်းထိပ်ကနေဆိုရင် မနည်းကြည့်မှ မြင်ရသည်။
မီးအိမ်တစ်လုံး။
ထို့နောက် နောက်တစ်လုံး။
ထို့နောက် နောက်တစ်လုံး။
အီဒရစ်သည် ကျွန်တော် ဖော်ပြရန်ပင် မစွမ်းနိုင်သော အသံတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။
သူ သီချင်းဆိုခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျောက်ဆုံအမှုန်အမွှားများ ကပ်ငြိနေသော လက်များကို ဘေးသို့ချကာ ကျဉ်းမြောင်းသည့် လမ်းကြားထိပ်တွင် ရပ်လျက် စောက်ကွက်ထဲသို့ ငေးကြည့်နေသည်။
ခြံဝင်းဆီသို့။
သူ ကိုယ်တိုင်ထွင်းထားခဲ့သည့် မီးအိမ်များ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပြန်လည်လင်းလက်လာသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ငါးလုံး။ ခြောက်လုံး။ ခုနစ်လုံး။
“သူ သူမရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်နေတယ်” ဟု အစောင့်အရှောက်က ပြောသည်။
သူမ၏ အသံမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး တက်ကြွလာသည်။
“မီးအိမ်တိုင်းမှာလေ။ မာရန်။ သူက မီးအိမ်ကို ထွန်းပြီး မာရန်လို့ ခေါ်နေတာ။” ခဏရပ်သည်။ “ပြီးတော့ မိန်းကလေးတွေ။ နဲလ်။ ဘရိုင်ယိုနီ။ အေဒါ။” သူမ၏အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ “ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်းပါတယ်။ ဒယ်လန်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခိုလှုံရာတစ်ခုကို စောင့်ရှောက်နေသလိုမျိုး။ ဘယ်သူတွေ ရှိနေလဲဆိုတာကို ပြောပြနေသလိုမျိုးပေါ့။”
၁၂ လုံး။ ၁၃ လုံး။ ၁၄ လုံး။
“ဗာရစ်က သူ့နောက်ကို လိုက်နေတယ်” ဟု အစောင့်အရှောက်က ဆိုသည်။ “ခြံဝင်းထဲအထိပေါ့။ စကားပြောနေတယ်။ သူ့ကို ရပ်ခိုင်းနေတယ်။ မိန်းမက သေတော့မှာလို့ ပြောနေတယ်။ အအေးဒဏ်ကြောင့် သူမ သေလိမ့်မယ်တဲ့။ သူက ရက်စက်လွန်းနေတယ်လို့ ပြောနေတယ်။”
၂၀။ ၂၁။
“သူ မရပ်ဘူး” ဟု အစောင့်အရှောက်က ပြောသည်။
ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး အလင်းရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်လာသည်။
တောင်ကုန်းထိပ်မှ ကြည့်လျှင်ပင် ကျွန်တော် အခု မြင်နေရပြီ။ ရွှေရောင်။ နွေးထွေးသည်။ ကော်လံတိုင်များကြားရှိ အဖြူရောင် ကျောက်ပြားခင်းလမ်းပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။ ရှည်လျားပြီး နူးညံ့သည့် အရိပ်များကို ဖန်တီးနေသည်။
၃၀။ ၃၁။
မာတာသည် မုန့်နယ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် နှင်းထဲတွင် ဒူးထောက်လျက်၊ လက်ထဲတွင် မုန့်ညက်များ ပေကျံနေလျက်၊ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာရင်း စောက်ကွက်ထဲကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ဒါ ငါ့ရဲ့ ခြံဝင်းပဲ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒါက—ငါတို့ ဒါကို ထိန်းသိမ်းခဲ့တာ။ ငါတို့ ထိန်းသိမ်းခဲ့တာပဲ။”
၃၆။ ၃၇။
သော်သည် သီချင်းဆိုခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ပခုံးပေါ်တွင် မြို့လ်နียร์ကို တင်ထားပြီး အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသော မျက်နှာဖြင့် တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး လင်းလာသည့် မီးအိမ်များကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
၃၉။ ၄၀။
၄၀ လုံးမြောက် မီးအိမ် လင်းလာသည်။
ထို့နောက် ဘာမှမဖြစ်တော့။
အစောင့်အရှောက်က တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျွန်တော် စောင့်နေသည်။
“အစောင့်အရှောက်?”
“သူ နောက်ဆုံးတစ်လုံးဆီ ရောက်နေပြီ” ဟု သူမ ပြောသည်။ သူမ၏အသံမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ “၄၁ လုံးမြောက်။ အီဒရစ် အရင်ဆုံး ထွင်းခဲ့တဲ့ မီးအိမ်။ ခြံဝင်းအလယ်မှာလေ။”
“သူ ထွန်းနေပြီလား?”
အစောင့်အရှောက်က ချက်ချင်း ပြန်မဖြေ။
“ဗာရစ်က အဲဒီမီးအိမ်ရှေ့မှာ ရပ်နေတယ်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
မည်သူမျှ သီချင်းမဆိုတော့ပါ။
ကျွန်တော်တို့သည် နှင်းထဲရှိ တောင်ကုန်းထိပ်တွင် ရပ်လျက် ခြံဝင်းကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ ရွှေရောင်ဖြင့် လင်းလက်နေသော မီးအိမ် ၄၀ ကို ကြည့်နေသည်။
၄၁ လုံးမြောက် မီးအိမ် ရှိသင့်သည့် နေရာမှ အမှောင်ထုကို ကြည့်နေသည်။
“သူ ဒယ်လန်ကို မထိဘူး” ဟု အစောင့်အရှောက်က ပြောသည်။ “သူ မထိနိုင်ဘူး။ ခိုလှုံရာတစ်ခုထဲမှာဆိုရင်လေ။ ပြီးတော့ စေတနာအပြည့်နဲ့ ထွန်းညှိထားတဲ့ မီးအိမ် ၄၀ ဆိုတာက—” သူမ၏အသံမှာ တုန်ယင်သည်။ “ဒါဟာ ခိုလှုံရာတစ်ခုနဲ့ ဆင်တူနေပြီ။ ဆင်တူနေပြီ။”
“ဆင်တူနေပြီ?”
“ဆင်တူနေတာ” ဟု အစောင့်အရှောက်က ဆိုသည်။ “မပြည့်စုံသေးဘူး။ နောက်ဆုံးတစ်လုံး မပါဘဲနဲ့တော့ မပြည့်စုံဘူး။” ခဏရပ်သည်။ “ဗာရစ်က အဲဒီမီးအိမ်ရှေ့မှာ ရပ်နေတယ်။ မလှုပ်ဘူး။ စကားပြောနေတယ်။”
“သူ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ?”
အစောင့်အရှောက်က အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“သူ ဒယ်လန်ကို ပြောနေတာ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “၄၁ လုံးမြောက် မီးအိမ်ကိုသာ ထွန်းလိုက်ရင် အရှေ့ဘက်အဆောင်က မိန်းမက သော့ခတ်သံကို ကြားလိမ့်မယ်တဲ့။ ပြီးရင် သူမ အပြင်ကို ထွက်လာလိမ့်မယ်တဲ့။ ဖျားနာနေတဲ့ကြားကလေ။ အေးစက်စက် အအေးဓာတ်ထဲကို။ နှင်းတွေထဲကို။ ဖျားနာနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် အသက်ရှင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ တောင်ကုန်းကို တက်လာလိမ့်မယ်တဲ့။” သူမ၏အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းသည်။ “သူမ လမ်းမှာတင် သေသွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောနေတာ။ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းဆီ မရောက်ခင်မှာပဲလေ။”
တေရန်သည် အသံတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။
“သူ ဒယ်လန်ကို ပြောနေတာ” ဟု အစောင့်အရှောက်က ဆိုသည်။ “သူသာဆိုရင် သူမကို သတ်လိုက်သလို ဖြစ်လိမ့်မယ်တဲ့။”
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပါ။
အောက်ဘက် ခြံဝင်းထဲတွင် မီးအိမ် ၄၀ လင်းလက်နေသည်။
၄၁ လုံးမြောက် မီးအိမ်ကတော့ မှောင်မြဲ မှောင်နေသည်။
ကျွန်တော် တေရန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားထိပ်တွင် သမီးနှစ်ယောက်ကို ဘေးတစ်ဖက်စီ ထားလျက် ရပ်နေပြီး စောက်ကွက်ထဲသို့ ငေးကြည့်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ သူ၏လက်များမှာ တုန်ရီနေသည်။
“သူမ ဖျားနေတာ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူ ပြောတာ မှန်တယ်။ သူမ ဖျားနေတာ။ သူမသာ အပြင်ထွက်လာရင်—”
“သူမ တစ်ယောက်တည်း လာမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ကျွန်တော်တို့နောက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်သည် မာတာ၏ မီးဖိုမှ ထွက်လာသည့် မီးရောင်အစွန်းတွင် ရပ်နေသည်။
သူမသည် ခရီးဆောင်ဝတ်ရုံကို ပတ်ထားသည်။ ဆံပင်များမှာ ပခုံးပေါ်သို့ ဖရိုဖရဲ ကျနေသည်။ သူမ၏လက်တစ်ဖက်ကို ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
လီအိုရာက သူမဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ မိုင်ရက်သ်က သူတို့နှစ်ယောက်လုံး၏ နောက်တွင် ရှိသည်။
“ကျွန်မ ဆက်နေမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်” ဟု အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကျွန်မ လေးရက်နေခဲ့ပြီးပြီ။” သူမ စောက်ကွက်ထဲသို့ ငေးကြည့်သည်။ မီးအိမ် ၄၀ ကို ကြည့်သည်။ အလယ်ရှိ မှောင်နေသော နေရာကို ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ မနေ့ညက အေဒါ ကျွန်မဆီ လာပြီး သူမရဲ့ အမေ ဖျားနေလားလို့ မေးတယ်။ ကျွန်မလည်း ဟုတ်တယ်လို့ ဖြေလိုက်တယ်။ ကျွန်မ ကူညီနိုင်မလားလို့ သူ မေးတယ်။” အက်ဗလင်၏အသံမှာ တုန်ယင်ခြင်း မရှိပါ။ “ကျွန်မ သူမဆီ ရောက်နိုင်မလား မသိဘူးလို့ပဲ ပြောလိုက်တယ်။”
သူမသည် လမ်းကြားအစွန်းသို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
“အေဒါကတော့ ကြိုးစားကြည့်ဖို့ ပြောတယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
သော်သည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“နင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလေ” ဟု သူမ ပြောသည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်။”
“နင် ကတိပေးခဲ့တယ်လေ။”
“ကျွန်မ ဗာရစ်ရဲ့ ခန်းမထဲ မဝင်ဘူးလို့ ကတိပေးခဲ့တာပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ကျွန်မ သူ့ခန်းမထဲမှာ မရှိပါဘူး။ တောင်ကုန်းထိပ်မှာ ရှိနေတာပါ။” သူမ စောက်ကွက်ထဲသို့ ကြည့်သည်။ “အောက်ခြေမှာ ဖျားနာနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ အဲဒီလူငယ်လေးသာ နောက်ဆုံးမီးအိမ်ကို ထွန်းလိုက်ရင် သူမ အအေးဓာတ်ထဲကို ထွက်လာလိမ့်မယ်။”
သူမ တေရန်ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်မ အောက်ကို မဆင်းနိုင်ဘူး” ဟု သူမ ပြောသည်။ “သူ့တံခါးတွေကနေ မဖြတ်နိုင်ဘူး။ သူ့ခန်းမထဲကို မဝင်နိုင်ဘူး။” သူမ၏လက်က ဝမ်းဗိုက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖိကိုင်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူမ တောင်ကုန်းတက်လာတဲ့အခါ လမ်းမှာ ကျွန်မ စောင့်နေလို့ ရတယ်။ သူမကို ခင်ဗျားတို့ဆီ ရောက်တဲ့အထိ အသက်ရှင်အောင် ကျွန်မ စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်တယ်။”
တေရန်သည် သူမကို ငေးကြည့်နေသည်။
“တကယ်လား?” ဟု သူ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
အက်ဗလင်သည် သူ့ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်မလည်း မသိဘူး” ဟု သူမ ရိုးသားစွာ ဖြေသည်။ “ဒါပေမဲ့ အေဒါက ကြိုးစားကြည့်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာလေ။”
“အစောင့်အရှောက်” ဟု ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ကြားတယ်” ဟု အစောင့်အရှောက်က ပြောသည်။
“ဒယ်လန်ကို ပြောပြလိုက်ပါ။”
ကျွန်တော့်ခြေထောက်အောက်တွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ဘာကို ပြောရမှာလဲ?”
ကျွန်တော် ခြံဝင်းထဲသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်ဖြင့် လင်းလက်နေသော မီးအိမ် ၄၀ ကို ကြည့်သည်။
အလယ်ရှိ မှောင်နေသော နေရာကို ကြည့်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဖမ်းဆီးခြင်းဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ရပ်နေပြီး မီးခိုးရောင်အင်္ကျီ ဝတ်ထားသော လူငယ်လေးအား စေတနာဆိုသည်မှာ တံခါးကို ပိတ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ပြောနေသည်။
“သူမ တစ်ယောက်တည်း လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်ပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “တောင်ကုန်းထိပ်မှာ သူတော်စင်တစ်ယောက် ရှိနေတယ်လို့ ပြောပါ။ မီးဖိုတစ်ခုနဲ့ မုန့်ဖုတ်သမားတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ သမီးနှစ်ယောက်လည်း ရှိနေတယ်။” ကျွန်တော့်အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ “သူမရဲ့ တံခါးနဲ့ လမ်းကြားကြားမှာ မီးအိမ် ၄၀ လင်းနေတယ်၊ မီးအိမ်တိုင်းမှာ သူမရဲ့ နာမည်ကို ရေးထိုးထားတယ်လို့ ပြောပြလိုက်ပါ။”
အစောင့်အရှောက်က တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ပြောပြလိုက်ပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ဒါဟာ ရက်စက်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ ခိုလှုံရာတစ်ခုပဲ။”
အစောင့်အရှောက်က ပြန်မဖြေပါ။
သူမ ကြားလိုက်သလား မသိပါ။
ဒယ်လန် ကြားနိုင်ပါ့မလားလည်း မသိပါ။
ကျွန်တော်တို့သည် နှင်းထဲတွင် တောင်ကုန်းထိပ်၌ ရပ်လျက် ခြံဝင်းကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ ရွှေရောင်ဖြင့် လင်းလက်နေသော မီးအိမ် ၄၀ ကို ကြည့်နေသည်။ အလယ်ရှိ မှောင်နေသော နေရာကို ကြည့်နေသည်။
လေက မာတာ၏ ပေါင်မုန့်နံ့ကို စောက်ကွက်ထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။
မည်သူမျှ သီချင်းမဆိုပါ။
မည်သူမျှ အသက်မရှူနိုင်ကြ။
ထို့နောက် ခြံဝင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင်၊ သေးငယ်ပြီး ရွှေရောင်တောက်ကာ တောင်ကုန်းထိပ်မှဆိုလျှင် မနည်းကြည့်မှ မြင်ရသော—
၄၁ လုံးမြောက် မီးအိမ် လင်းလက်လာသည်။