အခန်း ၄၆၄ - လမ်းမများ မှတ်မိသမျှ
စတုတ္ထမြောက်ညမှာ ဟက်စကတ် သူ့အဘွားကို မြင်လိုက်ရတယ်။
သူကိုယ်တိုင်ပဲ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတာပါ။ နှစ်ရက်အကြာမှာပဲ သူက အိတ်ကပ်ထဲမှာ ပိုက်တံအလွတ်လေးထည့်ပြီး အိုရန်ကို ခေါ်ကာ ရီလေးဂိတ်ပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ရောက်လာတယ်။ ဥယျာဉ်ထဲက သစ်တော်ပင်အောက်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ဆီ သူ တန်းလာပြီး ဘာမှမမေးဘဲ ခုံတန်းပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။ အတော်ကြာတဲ့အထိ သူ ဘာမှမပြောဘူး။
ပြီးမှ သူက “သူ လက်ပြတယ်” လို့ ပြောတယ်။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်တယ်။
“မိုင်ရီလေ” ဟက်စကတ်က ဆက်ပြောတယ်။ “မဟုတ်ဘူး၊ မိုင်ရီမဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ ဂွမ်ရဲ့အဘွား။ ငါ့အဘွားက အဲလ်ဆာ” သူ အိတ်ကပ်ထဲက ပိုက်တံကိုထုတ်ပြီး လက်ချောင်းတွေကြားထဲမှာ လှည့်နေတယ်။ “သူက ငါ့အရင် ဒီအမိုးအကာကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တာ။ ငါ့အမေအရင်ကတည်းကလေ။ ဒယ်လန် မတ်ရှ် ဆယ့်ခြောက်နှစ်သားတုန်းက ရေတစ်ခွက်တိုက်ခဲ့ဖူးတယ်”
“မှတ်မိပါတယ်”
“သူဆုံးတော့ ငါ ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်ပဲ” ဟက်စကတ်က ပြောတယ်။ “ဆောင်းတွင်းကြီးမှာ။ သူ့အိပ်ရာပေါ်မှာပဲ။ ငါ သူ့လက်ကို ကိုင်ထားခဲ့တာ” သူ ပိုက်တံကို ငေးကြည့်ရင်း “သူ ဘယ်ကိုများ ရောက်သွားပါလိမ့်လို့ ငါ အမြဲတွေးမိနေခဲ့တာ”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
“နန်းတော်ခန်းမကိစ္စပြီးတဲ့နောက် စတုတ္ထမြောက်ညပေါ့” သူက ဆက်ပြောတယ်။ “ငါ ရေခွက် (trough) နားမှာ ထိုင်နေတာ။ ဟောလစ်က အိပ်ပျော်နေတယ်။ ဒယ်လန်က မြောက်ဘက်က ပိုက်လိုင်းကို ပြင်နေတုန်း” သူ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါလိုက်တယ်။ “ပြီးတော့ ငါ လမ်းမကြီးဘက်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ တောင်ကုန်းတက်လမ်းဘက်ကိုပေါ့။ အဲဒီမှာ လူတွေ လမ်းလျှောက်ဆင်းလာကြတယ်”
“လမ်းလျှောက်လာတာလား”
“မင်းတို့ ငါတို့လိုမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး” ဟက်စကတ်က ပြောတယ်။ “အတိအကျပြောရရင်တော့ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့နောက်က လမ်းကွေ့တွေကိုတောင် မြင်နေရသလိုပဲ၊ နည်းနည်းတော့ ဝါးနေတာပေါ့။ မြူခိုးတွေကြားက ကြည့်နေရသလိုမျိုး” သူ ပိုက်တံကို လက်ထဲမှာ ထပ်လှည့်လိုက်တယ်။ “လူတွေ အများကြီးပဲ။ မြောက်ဘက်ကနေ လမ်းလျှောက်ဆင်းလာကြတာ။ ဖြည်းဖြည်းနဲ့ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ။ ဘာမှလည်း စကားမပြောကြဘူး”
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
“သူတို့ ရေခွက်နားမှာ ရပ်လိုက်ကြတယ်” သူက ပြောတယ်။ “အားလုံးပဲ။ ခဏလေးပေါ့။ မီးအိမ်တွေကို ကြည့်ကြတယ်။ သုံးလုံးစလုံးကိုလေ။ ဟက်စကတ်ရဲ့မီးအိမ်၊ ဟောလစ်ရဲ့မီးအိမ်၊ အန်ဆယ်ရဲ့မီးအိမ်ပေါ့” ခဏရပ်ပြီးမှ “ပြီးတော့ သူတို့ လမ်းဆက်လျှောက်သွားကြတယ်။ တောင်ဘက်ကို။ အမိုးအကာကို ကျော်ပြီး လမ်းအတိုင်း ဆင်းသွားကြတာ”
“ပြီးတော့ မင်းအဘွားရော”
ဟက်စကတ် ချက်ချင်းမဖြေဘူး။
“နောက်ဆုံးကျတော့မှ” သူက ပြောတယ်။ “တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်လာတာ။ သူ အမြဲခြုံနေကျ ပုဝါကြီးနဲ့။ ခေါင်းကိုမော့ထားတဲ့ပုံစံကလည်း အရင်အတိုင်းပဲ၊ တစ်ခုခုကို နားစွင့်နေသလိုမျိုး” သူ့အသံတွေ တုန်ယင်လာတယ်။ “သူ ရေခွက်နားမှာ ရပ်လိုက်တယ်။ မီးအိမ်တွေကို ကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ကို လှည့်ကြည့်တယ်”
သူ ပိုက်တံကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။
မီးတော့ မညှိဘူး။
“သူ လက်ပြတယ်” ပိုက်တံကို ကိုက်ထားရင်း သူ ပြောတယ်။ “အရင်ကလိုပဲ။ ငါ ငယ်ငယ်က လမ်းကနေ ပြန်လာတဲ့အခါမျိုးမှာ သူ လက်ပြသလိုမျိုး။ သူ ငါ့ကို စောင့်နေခဲ့သလိုမျိုးပေါ့” သူ ပိုက်တံကို ပါးစပ်ထဲက ပြန်ထုတ်လိုက်တယ်။ “ပြီးတော့ သူ လမ်းဆက်လျှောက်သွားတယ်”
ဟက်စကတ်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။
အစီရင်ခံစာတွေက ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ ရောက်လာတယ်။
ကမ်းရိုးတန်းလမ်းမကြီးကနေ အိုင်ဆိုဒ်က သတင်းစကား ပို့လာတယ်။ အမိုးအကာပေါင်း သုံးဆယ့်လေးခုစလုံးရဲ့ စောင့်ရှောက်သူတွေက သူတို့ကို မြင်လိုက်ရတယ်တဲ့။ အများအားဖြင့်တော့ ကောင်းကင်ကြည်လင်တဲ့ညတွေမှာပေါ့။ ပုံရိပ်တွေက ကမ်းပါးယံတစ်လျှောက် တောင်ဘက်ကို လမ်းလျှောက်သွားကြတာ၊ မီးအိမ်တွေကို ကျော်ပြီး လမ်းဆုံးတဲ့နေရာဆီကို ဦးတည်သွားကြတာ။ တံငါသည်တွေ၊ခြင်းတောင်းတွေ ကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ၊ လက်ချင်းတွဲထားတဲ့ ကလေးတွေပေါ့။
တတိယမြောက် အမိုးအကာက လူကြီးအိုက သူ့ဇနီးကို မြင်လိုက်ရတယ်။
နှစ်ဆယ့်ကိုးခုမြောက် အမိုးအကာ၊ မော်ဝင်တူးလ်ရဲ့ အမိုးအကာက ကောင်လေးကတော့ သူ မသိတဲ့လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ တံငါသည်အင်္ကျီဝတ်ထားတဲ့ အဘွားအိုတစ်ယောက်၊ သူ့မီးအိမ်နားမှာ ရပ်ပြီး ခဏတာ သူ့ကို ငေးကြည့်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ကျောက်ပြားပေါ်က ထွင်းထုထားတဲ့ မီးအိမ်ကို လက်နဲ့ တစ်ချက်ထိပြီး လမ်းဆက်လျှောက်သွားတယ်တဲ့။
တိုဘင်က မှတ်တမ်းတွေကို စစ်ကြည့်တယ်။
မော်ဝင်တူးလ် ဆုံးသွားတာ လေးဆယ့်တစ်နှစ် ရှိပြီ။
ဂွမ်ကလည်း ဟောလင်းအဆုံးပိုင်းကနေ သတင်းပို့လာတယ်။ အရှေ့ဘက် တောင်တန်းတွေကျော်ပြီး တာဗရော့စ်နဲ့ နွေဦးတုန်းက သိုးမွေးတွေနဲ့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့တဲ့ ကောင်လေးတွေဆီကနေတစ်ဆင့်ပေါ့။ ခွေခေါက်နေတဲ့ လမ်းမကြီးတစ်လျှောက်က အမိုးအကာပေါင်း လေးဆယ့်တစ်ခုစလုံး။ မီးတွေ ထိန်ထိန်ညီးနေတယ်။ ညတိုင်းပဲ။
ပြီးတော့ သူတို့ဘေးကနေ လမ်းလျှောက်သွားတဲ့ ပုံရိပ်တွေ။
ဘရမ်လည်း မြင်ခဲ့တယ်။ သူ တိုမတ်စ်ရဲ့ အမိုးပေါ်မှာ မြောက်ဘက်ခြမ်းကို ပြင်နေတုန်း မော့ကြည့်လိုက်တော့ တောင်ကြားထဲကနေ လျှိုမြောင်ထဲကို ဆင်းလာတဲ့ အရိပ်တန်းကြီးကို မြင်လိုက်ရတာ။ သူတောင် လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။
“သူတို့ ဟောလင်းအဆုံးပိုင်းမှာ မရပ်ခဲ့ဘူးလို့ သူပြောတယ်” တာဗရော့စ်က စာထဲမှာ ရေးထားတယ်။ “သူတို့ အဲဒီနေရာကို ကျော်သွားကြတာ။ တောင်ကြားထဲ ဆင်းသွားတယ်။ တောအုပ်ဘက်ကို။ အန်ဝမ်ကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တဲ့ ကျောက်အိမ်လေးဆီကိုပေါ့” ခဏရပ်ပြီးမှ “အဲဒီ ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်တစ်လုံး ပြန်လင်းနေတယ်တဲ့။ ဘယ်သူ မီးထွန်းလိုက်လဲဆိုတာ သူ မသိဘူး”
ကျွန်တော် အဲဒီစာကို အန်ဝမ်ကို ပြလိုက်တယ်။
သူမ နှစ်ခေါက် ဖတ်တယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်တယ်။
“ကျွန်မ ထားခဲ့တာပါ” သူမ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “ဘရမ် တံခါးဖွင့်ပေးတဲ့ညကလေ။ ကျွန်မ မီးအိမ်ကို ပြတင်းပေါက်စပ်မှာ တင်ထားခဲ့တာ။ နောက်ထပ် ဘယ်သူမှ လိုအပ်တော့မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး”
“တစ်ယောက်ယောက်တော့ လိုအပ်နေတယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
အန်ဝမ် စာကို ပြန်ကြည့်တယ်။
သူမ မျက်နှာက ထူးဆန်းနေတယ်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မ မီးအိမ်ကို ထားခဲ့မိတာ ကောင်းတယ်” သူမ ပြောတယ်။
လီသန်က ကျွန်တော့်အဘိုးနဲ့ တွေ့ချင်နေတယ်။
ငါးရက်မြောက်နေ့မှာ သူ မေးတယ်။ လီအိုရာက မြေပုံအခန်းထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို လာရှာပြီး နန်းတော်ခန်းမကိစ္စပြီးကတည်းက သူ အမြဲမေးနေတာလို့ ပြောတယ်။ မနက်တိုင်းပဲ။ စကားလုံး နှစ်လုံး။
“ဘုရင်။ သီချင်း”
ကျွန်တော် အဲဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ အဘိုးကို ဆေးရုံဆောင်ဆီ ခေါ်သွားတယ်။
သူ ကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်သွားတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ ပယ်ရင်ရဲ့ တုတ်ကို မှီပြီးတော့။ လီသန်ရဲ့ အခန်းတံခါးဝမှာ သူ ရပ်ပြီး အထဲကို ကြည့်တယ်။
လီသန်က ထိုင်နေတယ်။
မှီထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ထိုင်နေတာ။ အိပ်ရာစွန်းမှာ ခြေထောက်တွေကို ကြမ်းပြင်ပေါ်ချပြီး ဒူးပေါ်မှာ လက်တွေကို တင်ထားတယ်။ တီရန်က သူ့ဘေးက ကုလားထိုင်မှာ ရှိနေတယ်။ မီးအိမ်သုံးလုံးက ပြတင်းပေါက်စပ်မှာ။ တီရန်ရဲ့မီးအိမ်၊ လီသန်ရဲ့မီးအိမ်နဲ့ အေဒါရဲ့မီးအိမ်။
လီသန် မော့ကြည့်တယ်။
သူ့မျက်လုံးက တံခါးဝမှာရှိတဲ့ ကျွန်တော့်အဘိုးကို တွေ့လိုက်တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှမပြောကြဘူး။
ပြီးတော့ လီသန်ရဲ့ ပါးစပ် လှုပ်ရှားသွားတယ်။
“တပ်စခန်း” သူ ပြောတယ်။
ကျွန်တော့်အဘိုး ငြိမ်ကျသွားတယ်။
“သီချင်း” လီသန်က ပြောတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ စကားလုံးတိုင်းကို သေချာပေါက် ပြောတာ။ “တပ်စခန်းတိုင်း၊ စခန်းတိုင်းမှာ။ လူတိုင်း သိကြတယ်” သူ ကျွန်တော့်အဘိုးကို ကြည့်တယ်။ “ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ ဘယ်ကနေ စလာလဲဆိုတာ”
ကျွန်တော့်အဘိုး သူ့ကို အတော်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေတယ်။
“ငါ ဒီနန်းတော်မှာ သင်ခဲ့တာ” သူ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “အနောက်ဘက် နံရံအောက်က တပ်စခန်းမှာလေ။ ငါ ခုနစ်နှစ်သားတုန်းက။ ငါ့အမေ ဘုရင်မမဖြစ်ခင်ကတည်းက ဒီမှာ တာဝန်ကျခဲ့တဲ့ ကော်ဝင်ဆိုတဲ့ စစ်သားအိုကြီးဆီကနေ သင်ခဲ့တာ”
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံး မလှုပ်ဘူး။
“သူပြောပြဖူးတယ်” အဘိုးက ဆက်ပြောတယ်။ “အဲဒါက ပြန်မလာနိုင်တော့တဲ့သူတွေအတွက် သီချင်းတဲ့။ သူတို့ ဘယ်လမ်းကို လျှောက်ရမလဲ သိရအောင်လို့လေ” သူ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါလိုက်တယ်။ “ငါကတော့ ပုံပြင်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ စစ်သားတွေ ပြောနေကြ စကားလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ”
“မဟုတ်ခဲ့ဘူး” လီသန် ပြောတယ်။
“ဟုတ်တယ်” အဘိုးက ထောက်ခံတယ်။ “မဟုတ်ခဲ့ဘူး”
သူ ထိုင်လိုက်တယ်။
ကုလားထိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ။ အိပ်ရာဘေးမှာ။ ပထမဆုံးနေ့တုန်းက တီရန် ထိုင်ခဲ့သလို၊ အော်ရီလီယာ အရှေ့ဘက်မျှော်စင်မှာ ပုခက်ဘေးက ထိုင်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။
သူ လီသန်ကို မော့ကြည့်တယ်။
“ငါ ညတိုင်း သီဆိုခဲ့တယ်” သူ ပြောတယ်။ “နှစ်ရာနှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာအောင်။ ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်မှာ။ တံခါးတစ်ခုကို ဖြတ်ပြီးတော့။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မဆိုလိုဘဲနဲ့”
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးက အဘိုးကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မဟုတ်ဘူး” သူ ပြောတယ်။
ကျွန်တော့်အဘိုး နားမလည်ဘူး။
လီသန်ရဲ့ လက်က သူ့ဒူးပေါ်မှာ လှုပ်ရှားတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ တီရန်ရဲ့လက်ကို လှမ်းကိုင်ဖို့ စောင်ပေါ်မှာ လှုပ်ရှားခဲ့သလိုမျိုး။
“စစ်သားတွေ” သူ ပြောတယ်။ “စခန်းတွေမှာ။ မြစ်တွေအထက်မှာ။ သီချင်းဆိုနေကြတာ။ အတူတူပဲ။ အတူတူပဲ” သူ အသက်ရှူသံ ခက်ခဲလာတယ်။ “ညတွေကလည်း အတူတူပဲ”
ကျွန်တော့်အဘိုး သူ့ကို ကြောင်ကြည့်နေတယ်။
“ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ခဲ့ဘူး” တီရန်က ပြောတယ်။ အသံက ကြမ်းတမ်းပြီး အက်ကွဲနေတယ်။ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီပေါ့။ “ညတိုင်း။ ခင်ဗျား သီချင်းဆိုတယ်။ တစ်နေရာရာမှာ။ တခြားတစ်ယောက်ကလည်း သီချင်းဆိုနေတာပဲ”
ကျွန်တော့်အဘိုး အတော်ကြာတဲ့အထိ ဘာမှ မပြောဘူး။
ပြီးတော့ သူ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်လိုက်တယ်။
တီရန် သူ့ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ ဆင်းပြီး အဘိုးဘေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
သူ အဘိုးကို မထိဘူး။ ဒီအတိုင်းပဲ ထိုင်နေတယ်။
ခဏကြာတော့ လီသန် လက်လှမ်းလိုက်တယ်။
သူ့လက်က ကျွန်တော့်အဘိုးရဲ့ ပခုံးပေါ် ရောက်သွားတယ်။
အဲဒီမှာတင် ရပ်တန့်သွားတယ်။
သူတို့ သုံးယောက်သား အဲဒီအတိုင်း အတော်ကြာအောင် နေနေကြတယ်။ တစ်ခါတုန်းက မြစ်တစ်ခုအထက်မှာရှိတဲ့ စခန်းတစ်ခုမှာ ထိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ စစ်သားနှစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ ကမ္ဘာ့အစွန်းက ကျွန်းတစ်ကျွန်းမှာ ထိုင်ခဲ့ရတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး။ သူတို့ သုံးယောက်စလုံး နှစ်ပေါင်းများစွာ ညတိုင်းလိုလို သီချင်းတစ်ပုဒ်တည်းကို တအေးအေးနဲ့ ဆိုခဲ့ကြတာ။
သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး။
ခြောက်ရက်မြောက်နေ့မှာ မေရီနဲ့ မယ်လိုဒီ အရှေ့ဘက်မျှော်စင်ကို ရောက်လာကြတယ်။
သူတို့က ကျွန်တော့်အဘိုးနဲ့ သေချာ မိတ်မဆက်ရသေးဘူး။ အဘိုး အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့နေ့က မေရီက သူ့ကို မြင်လိုက်ရတာ။ မယ်လိုဒီကတော့ လူအုပ်ထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာ။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ရှေ့ကို မတိုးလာခဲ့ကြဘူး။
“ကျွန်မတို့အတွက်တော့ မသင့်တော်သလိုပဲ” လို့ မေရီက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ဖြေတယ်။ “သူကမှ အိမ်ပြန်ရောက်ခါစပဲ ရှိသေးတာ။ သူစိမ်းနှစ်ယောက်ကို လိုအပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
ဒါပေမဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့မှာတော့ အဘိုးက သူတို့ကို ခေါ်ခိုင်းတယ်။
နာမည်တပ်ပြီးတော့ကို ခေါ်တာပါ။
“အဲဒီ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်လေ” အဘိုးက ပြောတယ်။ “ကာစ်တယ်လန် ပြောပြလို့ သိရတယ်။ ဂရေးကိပ်ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့သူတွေ။ နန်းတော်က အထီးကျန်ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာပေါ့။ သူတို့နဲ့ တွေ့ချင်တယ်”
ဒါနဲ့ ကျွန်တော် သူတို့ကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက် အရှေ့ဘက်မျှော်စင်ခန်း တံခါးဝမှာ ဘေးချင်းယှဉ်ပြီး ရပ်နေကြတယ်။ မေရီကတော့ နားရွက်တွေကို တည့်မတ်စွာ ထောင်ထားပြီး လက်တွေကို ရှေ့မှာ ယှဉ်ထားတယ်။ မယ်လိုဒီကတော့ လက်ပိုက်ထားပြီး မေးကို အနည်းငယ် ပင့်ထားတယ်။
အဘိုးက ပြတင်းပေါက်စပ် ခုံတန်းမှာ ထိုင်နေတယ်။
သူတို့ အထဲဝင်လာတဲ့အခါ အဘိုး ထရပ်လိုက်တယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ ပယ်ရင်ရဲ့ တုတ်ကို မှီပြီးတော့။
အဘိုး သူတို့ကို အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေတယ်။
“မင်းတို့ စောင့်ရှောက်ခဲ့တာပေါ့” အဘိုး ပြောတယ်။
မေရီ ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။
“ကာစ်တယ်လန် ပြောပြတယ်” အဘိုးက ဆက်ပြောတယ်။ “ဂရေးကိပ်က လူမရှိဘဲ လွတ်နေတဲ့အချိန်။ တခြားသူတွေ အကုန်ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ မင်းတို့နှစ်ယောက် ကျန်ခဲ့တာ။ မင်းက မှတ်တမ်းတွေကို ထိန်းသိမ်းခဲ့တယ်၊ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်တွေကို သိမ်းဆည်းခဲ့တယ်၊ သော့ကိုလည်း ကိုင်ထားခဲ့တယ်” အဘိုး မယ်လိုဒီကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “မင်းက တံခါးတွေကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တယ်”
“ကျွန်မတို့က လူတွေကို ကန်ထုတ်ပစ်ခဲ့တာ” မယ်လိုဒီက ပြောတယ်။ “ဒီနေရာကို လာသိမ်းဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေကိုလေ”
အဘိုး သူမကို ကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ အဘိုး ရယ်လိုက်တယ်။ အသံက ကြမ်းတမ်းပြီး အက်ကွဲကာ သံချေးတက်နေသလိုမျိုး။
“ကောင်းတယ်” အဘိုး ပြောတယ်။
မေရီကတော့ မလှုပ်မယှက်ပါပဲ။
“ဘာလို့လဲ” အဘိုး သူမကို မေးတယ်။
မေရီ အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
“တစ်ယောက်ယောက်တော့ လုပ်ရမှာမို့လို့ပါ” သူမ နောက်ဆုံးတော့ ပြောတယ်။ “ဒီနေရာက လူမရှိဘဲ လွတ်နေတာကိုး၊ အဲဒီလို မဖြစ်သင့်ဘူးလေ” သူမ နားရွက်တွေ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားတယ်။ “တစ်နေရာရာကနေ တစ်ယောက်ယောက် ပြန်လာကောင်း ပြန်လာနိုင်မှာမို့လို့ပါ”
အဘိုး သူမကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“ငါ မရှိခဲ့ဘူး” အဘိုး ပြောတယ်။ “တံခါးတစ်ခုရဲ့ အနောက်ဘက်မှာပေါ့။ နှစ်ရာနှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာအောင်။ တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မသိခဲ့ဘူး”
“ကျွန်မတို့က ခင်ဗျားကို စောင့်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး” မေရီက ရိုးသားစွာ ပြောတယ်။ “ခင်ဗျား အသက်ရှင်နေတယ်လို့တောင် ကျွန်မတို့ မသိခဲ့တာ။ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ဘူး” သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ “ကျွန်မတို့က နန်းတော်က ရွေးချယ်မယ့်သူကို စောင့်နေတာပါ”
“ပြီးတော့ သူက အဲဒီလူကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်”
“ဟုတ်တယ်၊ သူ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ” မေရီ ထောက်ခံတယ်။ “သူက တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်လာပြီး ကာစ်တယ်လန်ရဲ့ နာမည်ကို မေးခဲ့တယ်” သူမ ခဏရပ်ပြီး “အဲဒါနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်”
အဘိုး ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
ပြီးတော့ အဘိုး ကျွန်တော် လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုကို လုပ်လိုက်တယ်။
သူ ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။
သိပ်နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူ အများကြီး မညွှတ်နိုင်ဘူးလေ။ သူ့ခြေထောက်တွေက ခွင့်မပြုဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ ခေါင်းကို ညွှတ်လိုက်တယ်။ ဆာတာက ရေတိမ်လမ်းမှာ ညွှတ်ခဲ့သလိုမျိုး၊ ဘုရင်တစ်ပါးက သူ ပြန်ဆပ်လို့ မကုန်နိုင်တဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကို ညွှတ်သလိုမျိုးပေါ့။
မေရီ လုံးဝ ငြိမ်ကျသွားတယ်။
မယ်လိုဒီရဲ့ လက်တွေက သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ကနေ အောက်ကို ပြုတ်ကျသွားတယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” အဘိုး ပြောတယ်။ “ကျွန်တော့်အမေရဲ့ နန်းတော်ကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့လို့။ ကျွန်တော့်သားရဲ့ မြေးဖြစ်သူရဲ့ နယ်မြေကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့လို့ပေါ့” အဘိုး ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။ “ဘာအတွက်မှန်း မသိဘဲနဲ့တောင် မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိပေးခဲ့တဲ့အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
မေရီ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘူး။
သူမ ပြောနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူး။
မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်တယ်။
သတ္တမမြောက်နေ့မှာ အက်ဒရီယာနာရဲ့ မှော်အလင်းရောင် ပြန်ပေါ်လာတယ်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလာတာပါ။ မနက်ခင်းမှာ သူမ ရိုဒရစ်ကို နို့တိုက်နေတုန်း သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ကလေးရဲ့ ကျောပေါ်မှာ ရှိနေချိန်မှာ လက်ချောင်းတစ်ဝိုက် ငွေရောင်အလင်းတန်းလေးတွေ ဖျော့တော့တော့ လင်းလာတာကို သူမ မြင်လိုက်ရတယ်။
သူမ အစပိုင်းမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ဘူး။
ညကျမှ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတယ်။
“အရင်ကနဲ့ မတူဘူး” သူမ ပြောတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေကြတယ်။ အက်ဗလင်က ဘေးမှာ အိပ်ပျော်နေပြီး ရိုဒရစ်က ပုခက်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတယ်။
အက်ဒရီယာနာ သူမရဲ့ လက်ကို မြှောက်ပြတယ်။
သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေ ပတ်လည်မှာ ငွေရောင်အလင်းတန်းတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ဖျော့တော့တော့၊ ဒါပေမဲ့ တည်ငြိမ်တယ်။
“အရင်တုန်းကတော့” သူမ ပြောတယ်၊ “အဲဒါက နံရံတစ်ခုလိုပဲ။ အကာအကွယ်တစ်ခုပေါ့။ မြို့ပတ်လည်မှာ ကျွန်မ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခု” သူမ လက်ကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်တယ်။ “နောက်တော့ အဲဒါက ငြင်းပယ်ခြင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ ကြိုးမျှင်တစ်ခုပေါ့။ တံခါးကို တွန်းကန်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခု”
“အခုရော”
အက်ဒရီယာနာ အလင်းရောင်ကို အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေတယ်။
“အခုတော့ ဒါက ကျွန်မရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလို့ ခံစားရတယ်” သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောတယ်။ “ကျွန်မ လုပ်ယူနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ဖြစ်တည်နေတာမျိုး” သူမ လက်ကို ဆုပ်လိုက်တယ်။ အလင်းရောင်ကတော့ လက်ချောင်းတွေကြားမှာ ဖျော့တော့တော့ လင်းနေဆဲပါ။ “ကျွန်မ သူ့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ အစွမ်းကုန်ပေါ့။ ကျွန်မမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးနဲ့လေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မကျိုးပဲ့ခဲ့ဘူး”
“မင်းနီးပါးတော့ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်”
“ဟုတ်တယ်၊ နီးပါးတော့ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်” သူမ သဘောတူတယ်။ “ဒါပေမဲ့ မကျိုးပဲ့ခဲ့ဘူး” သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ “ကျွန်မ အဲဒီလို ဖြစ်မလားဆိုတာကို သူ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာလို့ ထင်တယ်”
အဋ္ဌမမြောက်နေ့မှာ အီယို ကွန်ကော်ဒီယာ တံခါးကနေ ဖြတ်ဝင်လာတယ်။
သူမရဲ့ ကိုယ်ဝန်က အနည်းငယ် သိသာစပြုနေပြီ။ သိပ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမရဲ့ ဝတ်ရုံအောက်က အနည်းငယ် ဖောင်းနေတဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို သူမ မသိမသာ ခဏခဏ ပွတ်သပ်နေမိတာက အက်ဗလင် လုပ်သလိုမျိုးပါပဲ။
သူမ အက်ဗလင် အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဆေးရုံဆောင်ဆီ တန်းသွားတယ်။ အက်ဗလင် မော့ကြည့်လာတဲ့အထိ တံခါးဝမှာ ရပ်နေခဲ့တယ်။
“လက်ဇန်းဒါး ပြောပြတယ်” အီယို ပြောတယ်။ “နန်းဆောင်ခန်းမအကြောင်း။ တံခါးအကြောင်းပေါ့” သူမရဲ့ အသံက အလွန်တိုးဖျော့နေတယ်။ “သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေအကြောင်းလည်း ပြောပြတယ်”
အက်ဗလင် သူမ လိပ်နေတဲ့ ပတ်တီးကို ချလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်” သူမ ပြောတယ်။
“သူတို့တွေ လမ်းလျှောက်နေကြတယ်” အီယို ပြောတယ်။ “သူတို့အားလုံးပဲ။ မီးအိမ်တစ်ခုဆီကိုပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
အီယို အခန်းထဲ ဝင်လာတယ်။ လူမရှိတဲ့ ကုတင်တစ်လုံးရဲ့ အစွန်းမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက အဘွားဆုံးသွားတယ်” သူမ ပြောတယ်။ “ကျွန်မ ဘာလဲဆိုတာ မသိခင်ကတည်းကပါ။ ကွန်ကော်ဒီယာ မတိုင်ခင်ကပေါ့။ တောင်ဘက်က ရွာလေးတစ်ရွာမှာ” သူမ လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်တယ်။ “သူ ဘယ်ကို ရောက်သွားလဲဆိုတာ ကျွန်မ အမြဲ တွေးမိတယ်။ သူ တစ်နေရာရာမှာ ရှိနေမလား၊ သူ့ဘေးမှာ တစ်ယောက်ယောက်များ ရှိနေမလားပေါ့”
အက်ဗလင် သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“လက်ဇန်းဒါး ပြောပြကတည်းက ကျွန်မ တွေးနေမိတာ” အီယို ပြောတယ်။ “သူမ အဲဒီတံခါးနောက်မှာ ရှိနေမလား။ သူ အခု လမ်းလျှောက်နေမလားပေါ့” သူမရဲ့ အသံက တုန်ယင်လာတယ်။ “သူမဘေးမှာ တစ်ယောက်ယောက်များ ရှိနေမလား”
အက်ဗလင် သူမရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“အစောင့်အရှောက်က သူတို့ကို ခေါ်သွားနေတာ” သူမ ပြောတယ်။ “သူတို့အားလုံးကိုပါ။ တစ်ယောက်မကျန်ဘူး။ သူမ သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို သိတယ်”
အီယို သူမကို ကြည့်တယ်။
“တောင်ဘက်က ရွာလေးတွေကသူတွေကိုတောင်လား”
“လမ်းတိုင်းမှာပဲ” အက်ဗလင် ပြောတယ်။ “လူတိုင်းအတွက်ပေါ့”
အီယို အတော်ကြာအောင် ဘာမှ မပြောဘူး။
ပြီးတော့ သူမရဲ့ တခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဗိုက်ပေါ် တင်လိုက်တယ်။
“ကောင်းလိုက်တာ” သူမ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
နဝမမြောက်နေ့မှာ အစ်ရှ်ကာ ကျွန်တော့်ကို လာရှာတယ်။
နန်းဆောင်ခန်းမကိစ္စပြီးကတည်းက သူ တိရစ္ဆာန်ရုံမှာပဲ ရှိနေတာ။ လန်တန်နဲ့အတူ၊ ဒန်နဲ့အတူပေါ့။ မီးအိမ်တွေအတိုင်း အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့ မြင်းဆယ့်တစ်ကောင်နဲ့ ဒန် ခန်းမထဲကနေ ခေါ်ထုတ်လာတဲ့ မြင်းတစ်ကောင်နဲ့အတူပေါ့။
သူ တံခါးဝမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးမှာချပြီး ရပ်နေတယ်။
“ခန်းမကြီး” သူ ပြောတယ်။
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒန် ပြောတာတော့ တခြားသူတွေလည်း ရှိသေးတယ်တဲ့” အစ်ရှ်ကာ ပြောတယ်။ “ဆဲလ်ခန်းတွေထဲမှာ။ ခန်းမအောက်ခြေမှာပေါ့။ တံခါးတွေ ပွင့်လာတဲ့အခါ ထွက်မလာခဲ့တဲ့သူတွေ။ သူတို့ မထွက်နိုင်ခဲ့ဘူးတဲ့” သူ့မျက်နှာက အလွန်တရာ တည်ငြိမ်နေတယ်။ “အားနည်းလွန်းလို့၊ ကြောက်လွန်းလို့၊ အမှောင်ထဲမှာ ကြာလွန်းလို့ပေါ့”
“အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေပေါ့” ကျွန်တော် ပြောတယ်။
အစ်ရှ်ကာ ခေါင်းညိတ်တယ်။
“ဗာရစ်က သူတို့ဆီမှာ အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေ ရှိသေးတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်” သူ ပြောတယ်။ “ဆဲလ်တိုင်း၊ သံကြိုးတိုင်း၊ သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းတိုင်းမှာပေါ့” သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ “အန်ဆယ် တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ထွက်မလာခဲ့တဲ့သူတွေကို သူ ဆိုလိုတာ ဖြစ်မယ်လို့ ဒန်က ထင်တယ်”
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောမိဘူး။
“သူတို့ အဲဒီမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ” အစ်ရှ်ကာ ပြောတယ်။ “သူ့တံခါးတွေရဲ့ အနောက်မှာ။ သူ့ခန်းမထဲမှာ။ သူနဲ့အတူတူပေါ့” သူ့မေးရိုးတွေ တင်းသွားတယ်။ “အခုတော့ သူ သူတို့နဲ့ပဲ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီ။ ဒေါသထွက်နေပြီးတော့ပေါ့။ စောင့်ရှောက်စရာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလေ”
သော် လည်း ဒီအကြောင်းကိုပဲ တွေးနေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
ဘရန်နော့လည်း အတူတူပဲ။
လူတိုင်းလည်း အတူတူပဲ။
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီညက မြေပုံအခန်းမှာ တွေ့ဆုံကြတယ်။ ကောင်စီအစည်းအဝေးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအကြောင်းကိုပဲ တွေးမရ ဖြစ်နေတဲ့သူတွေပဲ။
သော်၊ ဘရန်နော့နဲ့ ကိုရာ၊ အစ်ရှ်ကာနဲ့ ဒန်၊ ကေးဒရာနဲ့ နစ်ဆာ၊ ဗော့စ်က သူ့တုတ်ကို မှီပြီး၊ ဟာလီမာ၊ စာရင်းဇယားတွေနဲ့အတူ ကေးလ်။
ပြီးတော့ အဘိုး။
အဘိုးက လာဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ။ သူက အော်ရီလီယာဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ပယ်ရင်ရဲ့တုတ်ကို ဒူးပေါ်တင်ကာ နားထောင်နေတယ်။
“မြစ်ဝှမ်း” သော် ပြောတယ်။ “ခန်းမကြီး။ အန်ဆယ် တည်ဆောက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံး”
“အခုတော့ သူ့ပိုင်ပေါ့” ဘရန်နော့ ပြောတယ်။
“အခုတော့ သူ့ပိုင်ပဲ” သော် သဘောတူတယ်။ “ပြီးတော့ သူ အားနည်းသွားပြီ။ သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေ မရှိတော့ဘူး။ သူ သိမ်းယူခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဖေးလန်ရဲ့ မြစ်၊ မီးဖိုတိုင်း၊ လမ်းဆုံတိုင်း၊ ရေတွင်းတိုင်းပေါ့” သူမ မြေပုံကို ကြည့်တယ်။ “ဒါပေမဲ့ သူ့ဆီမှာ အန်ဆယ်ရဲ့ တံခါးတွေ ရှိသေးတယ်။ သူ့အရာရှိတွေ၊ သူ့ခန်းမကြီးလည်း ရှိသေးတယ်”
“ပြီးတော့ အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေလည်း ရှိသေးတယ်” အစ်ရှ်ကာ ပြောတယ်။
သော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်တယ်။
“အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေလည်း ရှိသေးတယ်”
ကေးလ် စကားပြောတယ်။
သူ့ရှေ့မှာ စာရင်းဇယားတွေ ဖွင့်ထားတယ်။ အစိမ်းရောင် စာအုပ်။ လက်ခံရရှိတဲ့ စာရင်းတွေ။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စာရင်းတွေပေါ့။
“အမည်စာရင်းတွေ ရှိနေတယ်” သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “ခန်းမကြီးဆီ ပို့လိုက်ပြီး ပြန်ထွက်သွားတဲ့ အကြောင်းမှတ်တမ်း မရှိတဲ့သူတွေလေ။ သေသွားတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ လွှတ်ပေးလိုက်တာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒီအတိုင်း... အဲဒီမှာ ရှိနေကြတာ” သူ စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်တယ်။ “ကျွန်တော် ရှာတွေ့သလောက်ဆို နှစ်ရာနဲ့ လေးယောက်။ အဲဒီထက် ပိုများနိုင်ပါတယ်”
“နှစ်ရာနဲ့ လေးယောက်” သော်က ပြန်ပြောတယ်။
“ခန်းမကြီးအောက်က ဆဲလ်ခန်းတွေထဲမှာ” ကေးလ် ပြောတယ်။ “အရှေ့ဘက်ဆောင်က ဧည့်ခန်းတွေထဲမှာပေါ့။ မုန့်ဖုတ်ရုံတွေ မီးလောင်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ဗာရစ်ရဲ့ အရာရှိတွေ ပြန်သိမ်းထားတဲ့ အခန်းတွေလေ” သူ မော့ကြည့်တယ်။ “ပြတင်းပေါက်မပါတဲ့ အခန်းတွေထဲမှာ။ သူ့ဘက်ကမှ ဖွင့်လို့ရတဲ့ တံခါးတွေ နောက်ကွယ်မှာပေါ့”
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူး။
“ခြံဝင်းက အကာအကွယ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်” ဗော့စ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောတယ်။ “မုန့်ဖုတ်သမားတွေက ပိုင်ဆိုင်ထားလို့လေ။ သူတို့က ကြိုဆိုချင်တဲ့ စိတ်ရှိလို့ပေါ့” သူ တုတ်ကို မှီလိုက်တယ်။ “ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မုန့်ဖုတ်သမားတွေ မရှိတော့ဘူး။ မာတာ ဒီမှာ ရှိတယ်။ အိုဒရစ် ဒီမှာ ရှိတယ်။ အပြင်ဘက်က လူနေရပ်ကွက်တွေလည်း မီးလောင်သွားပြီ”
“ဒါဆို ခြံဝင်းက သူ့လက်ထဲ ပြန်ရောက်သွားတာပေါ့” ဟာလီမာ ပြောတယ်။
“သူ့လက်ထဲ ပြန်ရောက်သွားတာပေါ့” ဗော့စ် သဘောတူတယ်။ “ပြီးတော့ အမည်တွေကို ခေါ်ပေးမယ့်သူလည်း မရှိတော့ဘူး”
ကျွန်တော့်အဘိုး စကားပြောတယ်။
အစည်းအဝေး စကတည်းက သူ ဘာမှ မပြောသေးဘူး။ သူက ပါရင်ရဲ့တုတ်ပေါ် လက်သွယ်သွယ်လေးတွေ တင်ထားပြီး မြေပုံပေါ်က မြစ်ဝှမ်းကို ပြထားတဲ့ မှင်အမှတ်အသားလေးကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“ကျွန်တော် တံခါးတစ်ခုကို ထိန်းထားခဲ့ဖူးတယ်” သူ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အဲဒါက တခြားအရာအားလုံးထက် ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောခဲ့လို့လေ”
အားလုံး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
“ခန်းမကြီးထဲက လူတွေ” သူ ပြောတယ်။ “နှစ်ရာနဲ့ လေးယောက်။ အပြင်ကို လမ်းလျှောက်မထွက်နိုင်ခဲ့တဲ့သူတွေပေါ့” သူ မော့ကြည့်တယ်။ “တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို အခုချိန်ထိ အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောနေလိမ့်မယ်။ အလွန်ကို ကြင်နာယဉ်ကျေးတဲ့ အသံနဲ့ပေါ့။ အလွန်ကို သည်းခံစိတ်ရှည်တဲ့ လေသံနဲ့လေ”
ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေဘူး။
“သူက သူတို့ကို အဲဒီမှာပဲ နေဖို့ ပြောနေတာ” အဘိုး ပြောတယ်။ “သွားစရာ နေရာမရှိဘူးဆိုပြီးတော့ပေါ့။ တံခါးတွေကို ပိတ်ထားတာက ပိုလုံခြုံတယ်ဆိုပြီးတော့လေ” သူ့အသံက အလွန်တရာ တည်ငြိမ်နေတယ်။ “သူတို့သာ အပြင်ကို ထွက်လာရင် သူတို့ ချစ်ရတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆိုးရွားတဲ့ အဖြစ်ဆိုးတွေ ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ ပြောနေတာ”
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
“ဒါ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်” သူ ပြောတယ်။ “ကျွန်တော် အဲဒီစကားတွေကို နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်အောင် နားထောင်ခဲ့ရတာ”
ကျွန်တော် အဲဒီညက စမ်းရေတွင်းဆီ သွားခဲ့တယ်။
နန်းဆောင်ခန်းမကိစ္စပြီးကတည်းက ကျွန်တော် အစောင့်အရှောက်နဲ့ စကားမပြောဖြစ်တော့ဘူး။ သူမက လမ်းလျှောက်နေခဲ့တာ။ သူတို့အားလုံးပဲ။ ညတိုင်း။ လမ်းတိုင်းမှာ၊ မီးအိမ်တိုင်းရဲ့ အလွန်မှာပေါ့။
ကျွန်တော် နှောင့်ယှက်ချင်စိတ် မရှိဘူး။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အေးစက်နေတဲ့ ကျောက်တုံးပေါ် ဒူးထောက်ထိုင်ပြီး လက်ကို တင်လိုက်တယ်။
“ယူရီယာပါ” ကျွန်တော် ပြောတယ်။
အတော်ကြာတဲ့အထိ ဘာမှ မဖြစ်လာဘူး။
ပြီးတော့ နွေးထွေးမှုတစ်ခု။ ဖျော့တော့တော့။ အလွန် ဝေးကွာတဲ့ နေရာကနေပေါ့။
“ငါ ဒီမှာ ရှိတယ်” အစောင့်အရှောက် ပြောတယ်။ “လမ်းလျှောက်ဆဲပဲ”
“ဘယ်လောက်များပြီလဲ”
သူမ အသာအယာ ရယ်လိုက်တယ်။
“အဲဒါကို ငါ့ကို မမေးနဲ့” သူမ ပြောတယ်။ “ကလန်က ညတိုင်း မေးနေကျပဲ။ ဆေးရုံဆောင်အောက်က ကြမ်းပြင်ကနေတစ်ဆင့်ပေါ့။ ငါ သူ့ကို အမြဲတမ်း တစ်ခုပဲ ပြောတယ်” ခဏရပ်တယ်။ “မနေ့ကထက် ပိုများပြီး မနက်ဖြန်ထက်တော့ နည်းတယ်”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်တယ်။
“ခန်းမကြီး” ကျွန်တော် ပြောတယ်။
နွေးထွေးမှုက ငြိမ်သက်သွားတယ်။
“ငါ သိတယ်” အစောင့်အရှောက် ပြောတယ်။ “ငါ သူတို့ကို ခံစားမိတယ်။ အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေပေါ့။ ဆဲလ်ခန်းတွေထဲမှာ။ အရှေ့ဘက်ဆောင်မှာလေ” သူမအသံက တိုးဖျော့နေတယ်။ “သူ သူတို့ကို တီးတိုး စကားပြောနေတာ။ ညတိုင်းပဲ”
“မင်း သူတို့ဆီ ရောက်နိုင်မလား”
“တချို့ကိုတော့ ရတယ်” သူမ ပြောတယ်။ “ငါ့အထပ်တွေပေါ်ကသူတွေပေါ့။ ခြံဝင်း၊ အဆောက်အအုံရှည်နဲ့ အပြင်ဘက် ဆဲလ်ခန်းတွေထဲကသူတွေ။ ပိုနက်တဲ့ နေရာတွေကသူတွေကိုတော့ မရဘူး။ သူ အန်ဆယ်ရဲ့ တံခါးတွေကို ငါတို့ကြားထဲမှာ ကာထားလိုက်ပြီ။ ငါ အဲဒီတံခါးတွေကို ကျော်မသွားနိုင်ဘူး”
“သူတို့က မင်းအသံကို ကြားနိုင်မလား”
“တချို့တော့ ကြားနိုင်တယ်” အစောင့်အရှောက် ပြောတယ်။ “နားထောင်တဲ့သူတွေပေါ့” သူမအသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားတယ်။ “အခုတော့ သူတို့အများစုက သူ့စကားကိုပဲ ကြားနိုင်တော့တယ်”
ကျွန်တော် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေမိတယ်။
ပြီးတော့ အစ်ရှ်ကာ မြေပုံအခန်းကို ရောက်လာကတည်းက ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ လွယ်ထားခဲ့တဲ့ မေးခွန်းကို မေးလိုက်တယ်။
“အဲဒီထဲမှာ” ကျွန်တော် ပြောတယ်။ “ကျွန်တော် သိထားသင့်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေမလား”
အစောင့်အရှောက် ချက်ချင်း မဖြေဘူး။
သူမ ပြောတဲ့အခါ သူမရဲ့ အသံက ပြောင်းလဲသွားတယ်။
“မိန်းမတစ်ယောက် ရှိတယ်” သူမ ပြောတယ်။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်တယ်။
“အရှေ့ဘက်ဆောင်မှာ” အစောင့်အရှောက် ပြောတယ်။ “ဧည့်ခန်းတစ်ခုထဲမှာ။ ဗာရစ် ပြန်သိမ်းထားတဲ့ အခန်းတွေထဲက တစ်ခုပေါ့” အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ “သူမကို သုံးနှစ်လောက်က မြစ်ဝှမ်းဆီ ခေါ်လာခဲ့တာ။ ကလေးမလေးတစ်ယောက်နဲ့အတူ။ မြောက်ဘက်က ရွာတစ်ရွာက လမ်းအတိုင်းပေါ့”
ကျွန်တော့် နှလုံးခုန်သံ ရပ်သွားသလိုပဲ။
“သူတို့ ကလေးမလေးကို မီးဖိုချောင်ဆီ ခေါ်သွားကြတယ်” အစောင့်အရှောက် ပြောတယ်။ “အဆောက်အအုံရှည်ဆီပေါ့။ အလုပ်ခိုင်းဖို့လေ။ ကလေးမလေးက မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ပုန်းနေခဲ့တယ်။ သူ နံရံဟောင်းတစ်ခုမှာ အက်ကြောင်းတစ်ခုကို တွေ့သွားတယ်” သူမအသံက အလွန်ကို နူးညံ့နေတယ်။ “သူ အဲဒီအက်ကြောင်းထဲကနေ လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ ဟောလစ်ရဲ့ အိမ်ထဲကိုပေါ့”
“အေဒါ” ကျွန်တော် ပြောတယ်။
“အေဒါပဲ” အစောင့်အရှောက် သဘောတူတယ်။ “ပြီးတော့ သူတို့က မိန်းမကို အရှေ့ဘက်ဆောင်ဆီ ခေါ်သွားကြတယ်။ စောင့်နေဖို့ပေါ့။ ဘာအတွက်လဲတော့ မသိဘူး” ခဏရပ်တယ်။ “မာတာ မုန့်တွေယူလာတဲ့ ညတုန်းက သူမ အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့တယ်”
“သူမ အပြင်ကို လမ်းလျှောက်မထွက်လာခဲ့ဘူး”
“မထွက်လာခဲ့ဘူး” အစောင့်အရှောက် ပြောတယ်။ “သူမ အိပ်ပျော်နေတာ။ ဖျားနေတာလေ။ သူမ မာတာကို မကြားလိုက်ဘူး။ တံခါးသံတွေကိုလည်း မကြားလိုက်ဘူး” သူမအသံက အနည်းငယ် တုန်ရီသွားတယ်။ “သူမ နိုးလာတဲ့အခါ တခြားဧည့်သည်တွေ မရှိတော့ဘူး။ အရာရှိတွေ ပြန်ရောက်လာပြီး တံခါးကို ပြန်ခတ်ထားလိုက်ပြီ”
ကျွန်တော် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တယ်။
“တီရန်ရဲ့ မိန်းမ” ကျွန်တော် ပြောတယ်။
“တီရန်ရဲ့ မိန်းမ” အစောင့်အရှောက် တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “သူမနာမည်က မာရန်။ သူမ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ။ သူမ အဲဒီထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်”
အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
“ပြီးတော့ ညတိုင်း” အစောင့်အရှောက် ပြောတယ်။ “သူမက သူ့သမီးတွေရဲ့ နာမည်တွေကို ခေါ်နေတာ။ သုံးယောက်လုံးကိုပေါ့။ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်။ နဲလ်၊ ဘရိုင်ယာနီ၊ အေဒါ”
နောက်ထပ် ခဏရပ်တယ်။
“ပြီးတော့ ညတိုင်း သူက သူမကို သမီးတွေ သေသွားပြီလို့ ပြောနေတယ်”
ကျွန်တော် အဲဒီညက တီရန်ကို မပြောပြခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် စမ်းရေတွင်းနားမှာ အေးစက်နေတဲ့ ကျောက်တုံးပေါ် လက်တင်ပြီး အတော်ကြာအောင် ထိုင်တွေးနေမိတယ်။
တီရန်အကြောင်း။ လီသန်ရဲ့ လှည်းဘေးမှာ စီးမသွားဘဲ လေးရက်တိုင်တိုင် လမ်းလျှောက်လာခဲ့တဲ့သူ။
နဲလ်နဲ့ ဘရိုင်ယာနီအကြောင်း။ လက်ခံခန်းမထဲမှာ သူတို့အဖေကို တွေ့ပြီး သူ့လက်မောင်းထဲကို ပြေးဝင်သွားခဲ့တဲ့သူတွေ။
အေဒါအကြောင်း။ နံရံအက်ကြောင်းထဲကနေ မီးအိမ်တစ်ခုဆီ လျှောက်သွားပြီး ဟောလစ်ကို တွေ့ကာ အစောင့်အရှောက်ရဲ့ ကဗျာကို သင်ယူပြီး အလွှာတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပြန်ဆိုပြခဲ့တဲ့သူ။
မာရန်အကြောင်း။
အရှေ့ဘက်ဆောင်က အခန်းတစ်ခုထဲမှာ။ ဖျားနာနေလျက်နဲ့။ ညတိုင်း သမီးတွေရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်နေတဲ့သူ။
ညတိုင်း သမီးတွေ သေသွားပြီလို့ အပြောခံနေရတဲ့သူ။
မနက်ရောက်တော့ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြောပြလိုက်တယ်။
သူက အမြဲတမ်းလိုပဲ လီသန်ရဲ့ အခန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။ လီသန် အိပ်ပျော်နေချိန်မှာ ကုတင်ဘေးက ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ပြီး ပြတင်းပေါက်စပ်မှာ မီးအိမ်သုံးလုံးနဲ့ပေါ့။
ကျွန်တော် ဝင်သွားတဲ့အခါ သူ မော့ကြည့်တယ်။
သူ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မြင်လိုက်တယ်။
သူ ထရပ်လိုက်တယ်။
“ဘာလဲ” သူ ပြောတယ်။ ကြမ်းတမ်းပြီး အက်ကွဲနေတဲ့ အသံနဲ့။ စကားလုံး တစ်လုံးတည်း။
ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်တယ်။
သူ မလှုပ်ဘူး။
သူ လီသန်ရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးမှာချပြီး မျက်နှာဖြူဖျော့သွားတဲ့အထိ ရပ်နေတယ်။ သူ အားလုံးကို နားထောင်ပြီးတဲ့အခါ ကျွန်တော် စကားပြောလို့ ပြီးသွားတဲ့အထိ အတော်ကြာအောင် ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။
ပြီးတော့ သူ လှည့်ပြီး ပြတင်းပေါက်စပ်ကို ကြည့်တယ်။
မီးအိမ်သုံးလုံးကိုပေါ့။
တီရန်ရဲ့ မီးအိမ်။ လီသန်ရဲ့ မီးအိမ်။ အေဒါရဲ့ မီးအိမ်။
သူ အဲဒီ မီးအိမ်တွေကို အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေတယ်။
“စတုတ္ထမြောက်” သူ ပြောတယ်။
ကျွန်တော် အစကတော့ နားမလည်ဘူး။
ပြီးတော့မှ သဘောပေါက်သွားတယ်။
လီသန် နိုးနေပြီ။
သူ အဲဒီအကြောင်းတွေ အတော်များများကို နားထောင်နေခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။ သူက စောင်ပေါ်မှာ အတော်လေး ငြိမ်ငြိမ်လေး လှဲနေပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖွင့်ကာ တီရန်ကို ကြည့်နေတယ်။
သူ့လက်က စောင်ပေါ်မှာ လှုပ်ရှားသွားတယ်။
ခေါင်းလောင်းဆီကိုပေါ့။
သူ ခေါင်းလောင်း မတီးဘူး။
သူ့လက်ချောင်းတွေကို ခေါင်းလောင်းဘေးမှာပဲ နားထားလိုက်တယ်။ သူ့ပါးစပ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ထွက်လာတဲ့ စကားလုံးက ကြမ်းတမ်းပြီး အက်ကွဲနေပေမဲ့ အလွန်ကို ရှင်းလင်းနေတယ်။
“သွား”
တီရန် သူ့ကို ကြည့်တယ်။
“သွား” လီသန် ထပ်ပြောတယ်။ “သူ့ကို သွားခေါ်ချေ” သူ့မျက်လုံးက တီရန်ရဲ့ မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ “ငါ… မီးအိမ်တွေကို… ထိန်းထားပေးမယ်”
တီရန် သူ့ကို အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူ ငုံ့ကိုင်းပြီး လီသန်ရဲ့ နဖူးနဲ့ သူ့နဖူးကို ခဏလေး ထိကပ်လိုက်တယ်။
သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
“ဘယ်တော့လဲ” သူ ပြောတယ်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်း မဖြေဘူး။
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ မြို့ကိုပေါ့။ မီးအိမ်တွေကိုပေါ့။ မြောက်ဘက် မြစ်ဝှမ်းဆီ၊ ခန်းမကြီးဆီ ဦးတည်နေတဲ့ လမ်းကိုပေါ့။ သူ့တံခါးတွေ နောက်ကွယ်မှာ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူနှစ်ရာနဲ့ လေးယောက်နဲ့အတူ အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေတဲ့ နတ်ဘုရားဆီကိုပေါ့။
သူတို့ကို တီးတိုး စကားပြောနေတာ။
ညတိုင်းပဲ။
“မကြာခင်ပါ” ကျွန်တော် ပြောတယ်။
တီရန် မလှုပ်ဘူး။
“မကြာခင်ပါ” ကျွန်တော် ထပ်ပြောတယ်။ “ငါတို့ အစီအစဉ်တစ်ခု လိုတယ်။ တကယ့်အစီအစဉ်မျိုးပေါ့။ သူ့တံခါးတွေကနေ မဟုတ်ဘဲနဲ့၊ သူ့ခန်းမကြီးထဲကို တိုက်ရိုက် မဟုတ်ဘဲနဲ့လေ” ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်တယ်။ “တခြား တတိယလမ်းကြောင်းပေါ့။ ငါတို့ အမြဲလုပ်နေကျအတိုင်းပဲ”
တီရန် ကျွန်တော့်ကို ခဏကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
သူ ပြတင်းပေါက်စပ်ဆီ လှည့်သွားတယ်။
သူက သူ့အိတ်ကပ်ထဲက ဖယောင်းတိုင်တစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်တယ်။ ရွှံ့နွံတွေရှိတဲ့နေရာကတည်းက၊ ဒေါ်ရန် တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့တဲ့အချိန်ကတည်းက၊ လက်ဗလာနဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်ကို လျှောက်ထွက်လာခဲ့တဲ့အချိန်ကတည်းက သူ အမြဲဆောင်ထားတဲ့ ဖယောင်းတိုင်ပဲ။
သူ စတုတ္ထမြောက် မီးအိမ်ကို ထွန်းလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ကျန်တဲ့ သုံးလုံးဘေးမှာ ချထားလိုက်တယ်။
သူ ဘာမှ မပြောဘူး။
ပြောစရာလည်း မလိုဘူး။
အဲဒီညမှာပဲ ဆေးခန်းအောက်က မြေအောက်စင်္ကြံလမ်းထဲမှာ ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
တစ်ချက်။
ကလန်က သူ့ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ရှိနေတယ်။ သူ လုံးဝ ငြိမ်ကျသွားတယ်။
ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ။ သူ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာကို ညတိုင်း လာကြည့်နေကျအတိုင်း ကျွန်တော် အောက်ကို ရောက်နေတာပါ။
နံရံထဲက တံခါးကတော့ အဲဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေတုန်းပါ။ မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံး။ အဲဒီပေါ်မှာ မီးလောင်ထားတဲ့ အမှတ်အသား။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရင်ကထက် ပိုမှိန်သွားတယ်။ တစ်ဝက်လောက် ပျောက်ကွယ်နေပြီ။ ဘရမ်ရဲ့ လက်ဖဝါး၊ ဆီဖာရဲ့ လက်ဖဝါး၊ ဒေါ်ရန်ရဲ့ လက်ဖဝါးပေါ်က အမှတ်အသားတွေ သူတို့ တံခါးတွေကို ဖွင့်ပြီးနောက်ပိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားသလိုမျိုးပေါ့။
ခေါင်းလောင်းသံ ထပ်မြည်လာတယ်။
တံခါးဆီက မဟုတ်ဘူး။
တံခါးဘေးကနေ။
ကြမ်းပြင်ဆီကနေ။
“ကလန်” အစောင့်အရှောက်က ခေါ်တယ်။
ကလန် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“နှစ်ရာနဲ့ လေးယောက်” အစောင့်အရှောက်က ပြောတယ်။ “ခန်းမထဲမှာ။ ကေးလ် မင်းကို ပြောပြကတည်းက မင်း သူတို့ကို ရေတွက်နေခဲ့တာလေ”
“ဟုတ်တယ်” ကလန်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
“နောက်ထပ် တစ်ယောက် ထပ်ရေတွက်လိုက်ဦး” အစောင့်အရှောက်က ဆိုတယ်။
ကလန် ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“နှစ်ရာနဲ့ ငါးယောက်” သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်တယ်။
“နှစ်ရာနဲ့ ငါးယောက်” အစောင့်အရှောက်က ထောက်ခံတယ်။ သူမအသံက အလွန်ကို တိုးညင်းနေတယ်။ “တစ်ယောက်ယောက် ခန်းမထဲကို အခုလေးတင် ဝင်သွားတယ်။ ပြင်ပတံခါးပေါက်ကနေ။ တစ်ယောက်တည်း။ ခြေလျင်နဲ့” ခဏရပ်တယ်။ “ဗာရစ် သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တယ်”
ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားတယ်။
“ဘယ်သူလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
အစောင့်အရှောက်က ချက်ချင်း မဖြေဘူး။
သူမ ပြောတဲ့အခါ သူမရဲ့ အသံက အလွန်ကို ဂရုတစိုက် ရှိနေတယ်။
“သူက လူငယ်တစ်ယောက်ပါ” သူမ ပြောတယ်။ “တောင်ဘက်က လာတာ။ အနောက်ဘက်လမ်းအတိုင်းပေါ့။ ခိုလှုံရာနေရာတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီးတော့လေ။ သူ ဟက်စကတ်ရဲ့ ရေခွက်နားမှာ ရပ်ပြီး ရေသောက်ခဲ့တယ်၊ သူ့နာမည်ကိုတော့ မပြောခဲ့ဘူး” ခဏရပ်တယ်။ “သူ တောင်ကုန်းကို ဖြတ်ပြီး မြစ်ဝှမ်းဆီ လျှောက်လာခဲ့တယ်။ မီးလောင်ထားတဲ့ အပြင်ဘက်အခြေချနေထိုင်ရာ အရပ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးတော့ပေါ့။ ပြီးတော့ ခန်းမတံခါးကို ခေါက်ခဲ့တယ်”
ကလန်ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားတယ်။
“သူက မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားတယ်” အစောင့်အရှောက်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “လည်ပင်းမှာ ငွေရောင်အဆင်တန်ဆာနဲ့ပေါ့”
ကလန် ထရပ်လိုက်တယ်။
သူ့နောက်က ထိုင်ခုံက မှောက်လျက်လဲကျသွားတယ်။
“ဝမ်ဒယ်” သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်တယ်။
“မဟုတ်ဘူး” အစောင့်အရှောက်က နူးညံ့စွာ ပြောတယ်။ “ဝမ်ဒယ် မဟုတ်ဘူး။ ဝမ်ဒယ်က သူ့အစ်ကိုနဲ့အတူ ခရီးသွားလာရေးရုံးမှာ ရှိနေတာ။” ခဏရပ်တယ်။ “ဒီည ခန်းမထဲကို လျှောက်ဝင်သွားတဲ့သူက တစ်ချိန်က အရာရှိတစ်ယောက်။ အန်ဆယ်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားပေါ့။ ပြီးတော့ သူ လမ်းဘေးမှာ ထိုင်နေတုန်း တစ်ယောက်ယောက်က သူ့နာမည်ကို မေးခဲ့တာ”
ကလန် ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“ဒယ်လန်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
အစောင့်အရှောက် ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။
သူမ ပြောဖို့လည်း မလိုတော့ဘူး။
မြောက်ဘက် အဝေးတစ်နေရာမှာ၊ တစ်ချိန်က အန်ဆယ်အတွက် မြင်းစီးပေးခဲ့ဖူးတဲ့၊ အစောင့်အရှောက်က သူ့အမေရဲ့ နာမည်ကို ပြောလိုက်တဲ့အခါ လမ်းဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်မိတဲ့၊ ဟက်စကတ်ရဲ့ ခိုလှုံရာနေရာမှာ မြောက်ဘက်ပိုက်လိုင်းကို နေ့တိုင်း လိုက်ပြင်ပေးနေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ဟာ အကျဉ်းသားတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားကိန်းဝပ်ရာ ခန်းမထဲကို တစ်ယောက်တည်း လျှောက်ဝင်သွားခဲ့ပြီ။
ပြီးတော့ တံခါးကို ခေါက်ခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့တယ်။