အခန်း (၄၆၃) - တံခါးကို ဘယ်သူမှ မထိန်းထားနိုင်တော့ပြီ
တံခါးခေါက်သံတွေက ခြေသံတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ။
ዙፋန်ခန်းရဲ့ ကြမ်းပြင်ကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော် အဲဒီခြေသံတွေကို ခံစားနေရတယ်။ ကွဲအက်နေတဲ့ စကျင်ကျောက်တွေ၊ ዙፋန်အောက်က မီးခိုးရောင် ကျောက်တံခါး၊ အဲဒီတံခါးပေါ်က အမှတ်အသားမပါတဲ့ ပိတ်ထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေကတစ်ဆင့်ပေါ့။
ထောင်ပေါင်းများစွာသော ခြေသံတွေ။
အပြေးမဟုတ်ဘူး။ အလျင်စလိုမဟုတ်ဘူး။ လမ်းလျှောက်နေကြတာ။ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေခဲ့ရပြီး ခြေထောက်တွေက လမ်းလျှောက်တတ်သေးရဲ့လားလို့တောင် မသေချာတော့တဲ့သူတွေ လမ်းလျှောက်သလိုမျိုးပေါ့။
တံခါးဆီကနေ ဝေးရာကို လျှောက်သွားနေကြတယ်။
တစ်ခြား တစ်နေရာဆီကိုပေါ့။
ဟောလစ်က သူမရဲ့ မီးအိမ်ကိုဘေးမှာချပြီး ကျောက်ပြားစွန်းမှာ ဒူးထောက်နေတယ်။ သူမရဲ့ တွန့်ကြေနေတဲ့ မျက်နှာက ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်နေပြီး မျက်ရည်တွေ ကျနေတယ်။
"သူတို့ လှည့်သွားကြပြီ" လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "အားလုံးပဲ။ ဘယ်ဘက်ကို။ နံရံအစွန်းဆီကို။ အလင်းရောင်ရှိတဲ့ နေရာဆီကို"
ကြမ်းပြင်အောက်ကနေ အအေးဓာတ်တွေ တက်လာတယ်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ အနာကုသဆောင်အောက်က စင်္ကြံလမ်းထဲကို စိမ့်ဝင်လာတုန်းကလိုမျိုး မဟုတ်ဘဲ တစ်ခါတည်း ရုတ်တရက်ကြီး တက်လာတာ။ လှိုင်းလုံးတစ်ခုလိုပဲ။ ကမ္ဘာပေါ်က ရေတွင်းတိုင်းရဲ့ အောက်ခြေမှာ ရှိနေတတ်တဲ့ အအေးဓာတ်မျိုး။
တံခါးပတ်လည်က စကျင်ကျောက်တွေ ကွဲအက်ကုန်တယ်။
မီးခိုးရောင်ကျောက်တံခါးရဲ့ အစွန်းတွေကနေ စတင်ပြီး ዙፋန်ခန်း ကြမ်းပြင်တစ်လျှောက်မှာ အနက်ရောင် အက်ကြောင်းရှည်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ နှင်းခဲတွေက မင်ရည်တွေလို အက်ကြောင်းတွေတစ်လျှောက် တွားသွားနေကြတယ်။
ဟောလစ်ရဲ့ မီးအိမ်က တဖျတ်ဖျတ် လင်းလာတယ်။
မီးတော့ မငြိမ်းသွားဘူး။
သီချင်းဆိုသံတွေကလည်း မရပ်တန့်သွားဘူး။
လီသန်ရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ တိုးတိုးသံ၊ တီရန်ရဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ညည်းတွားသံ၊ ကလန်၊ ဟာလီမာ၊ သော၊ လိုကီ၊ ခေါင်းလောင်းသံနဲ့ ဗော့စ်တို့ရဲ့ အသံတွေ။ အော်ရီလီယာကတော့ ခန်းမအလယ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေတယ်။
ကျွန်တော့်အဘိုးက ዙፋန်ဘေးမှာ နောက်ဆုံးအခန်းကို သီဆိုနေတယ်။
ကြမ်းပြင်အောက်က ခြေသံတွေကလည်း ရပ်မသွားဘူး။
"မဖြစ်ဘူး" လို့ ဗားရစ်က ထပ်ပြောတယ်။
သူ့အသံက တံခါးထဲကနေ ထွက်လာတာ။ စကျင်ကျောက်တွေပေါ်က အက်ကြောင်းတွေထဲကနေ၊ အအေးဓာတ်တွေထဲကနေ ထွက်လာတာ။
"မဖြစ်ဘူး" သူက ပြောတယ်။ "ရပ်လိုက်ကြ။ လမ်းလျှောက်တာ ရပ်လိုက်ကြ။ သွားစရာ နေရာမရှိဘူး။ နံရံနောက်မှာ ဘာမှမရှိဘူး။ အမှောင်ထုပဲ ရှိတာ"
ခြေသံတွေကတော့ မရပ်ဘူး။
"ငါတို့ မင်းတို့ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တာ" ဗားရစ်ရဲ့ အသံက မြင့်တက်လာတယ်။ အရင်လို နူးညံ့မနေတော့ဘူး။ ကျွန်တော် အရင်က ဘယ်တုန်းကမှ မကြားဖူးတဲ့ အသံမျိုး။ "မင်းတို့အားလုံးကို ငါ စောင့်ရှောက်ခဲ့တာ။ နှစ်တစ်ထောင်လုံး။ အမှောင်ထုဆီကနေ၊ ဘာမှမရှိတဲ့ အဖြစ်ဆီကနေ၊ မေ့ပျောက်ခံရမယ့် အရေးကနေပေါ့"
ခြေသံတွေက ဆက်သွားနေတုန်းပဲ။
"မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ငါ မှတ်မိနေခဲ့တာ" ဗားရစ်က ပြောတယ်။ "နာမည်တိုင်း၊ မျက်နှာတိုင်း၊ နောက်ဆုံးထွက်သက်တိုင်းကို။ မင်းတို့ကို ဘယ်သူမှ မမှတ်မိတော့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ သိလား။ ငါသာ မမှတ်မိရင် ဘယ်သူက မှတ်မိနေမှာလဲ"
ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်အောက်ကနေ အလွန်တိုးဖျော့စွာနဲ့၊ ကျောက်တုံးတွေကို ဖောက်ထွက်ပြီး တက်လာတဲ့ အသံတစ်ခု—
ခြေသံမဟုတ်ဘူး။
အသံတစ်ခု။
အဲဒါ 'ထိန်းသိမ်းသူ' (Keeper) ရဲ့ အသံပဲ။
ကျယ်လောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ အားကောင်းနေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ အလွန်ဝေးကွာနေတဲ့ ပုံစံ။ လမ်းရှည်ကြီးတစ်ခုရဲ့ အဆုံးကနေ ပြောနေသလိုမျိုး၊ အလွန်ပင်ပန်းနေပေမဲ့ အလွန်သေချာနေတဲ့ အသံမျိုး။
"ငါ မှတ်မိနေမှာပေါ့" လို့ သူမက ပြောတယ်။
အအေးဓာတ်က တုံ့ဆိုင်းသွားတယ်။
"သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို" ထိန်းသိမ်းသူက ပြောတယ်။ "နာမည်တိုင်း၊ မျက်နှာတိုင်း၊ နောက်ဆုံးထွက်သက်တိုင်းကို။ ငါ အမြဲတမ်း မှတ်မိနေခဲ့တာပါ။ အဲဒါ ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပဲ။ ငါ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ"
"မင်း သူတို့ဆီ မရောက်နိုင်ဘူး" ဗားရစ်က ပြောတယ်။ "ငါ နံရံဆောက်ထားတာ"
"မင်း နံရံဆောက်ထားတာပေါ့" ထိန်းသိမ်းသူက ထောက်ခံတယ်။ "ငါ့လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ပြီးတော့ပေါ့။ ပြီးတော့ ဒီလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာတဲ့သူတိုင်းကို နံရံနောက်မှာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်" သူမရဲ့ အသံက အလွန်နူးညံ့တယ်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ အဲဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ။ မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားပြီး စောင့်နေတာ"
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
"သူတို့ အခု မြင်နေရပြီ" ထိန်းသိမ်းသူက ပြောတယ်။ "ဟောလစ်က မီးထွန်းလိုက်ပြီ။ မင်းရဲ့ နံရံအစွန်းမှာ။ နောက်ဆုံးမင်းကြီး တံခါးတွေကို လက်လွှတ်လိုက်တဲ့ အခန်းထဲမှာ"
ကျွန်တော်တို့အောက်က ခြေသံတွေ ပြောင်းလဲသွားတယ်။
နှေးသွားတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ မြန်သွားတာလည်း မဟုတ်ဘူး။
ပိုပေါ့ပါးသွားတာ။
လမ်းလျှောက်နေတဲ့သူက သူတို့ အချိန်အကြာကြီး ထမ်းထားခဲ့ရတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို ချလိုက်တဲ့အခါ ထွက်ပေါ်လာတတ်တဲ့ ခြေသံမျိုး။
ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်အောက်ကနေ၊ ကျောက်တုံးတွေအောက်ကနေ၊ တိုးဖျော့ပြီး ဝေးကွာပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာတဲ့...
အသံတွေ။
သီချင်းဆိုသံတွေ မဟုတ်ဘူး။ စကားပြောသံတွေ။ တိုးတိုးညည်းညည်းသံတွေ။ လူအများကြီး တစ်နေရာတည်းမှာ စုဝေးပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောနေကြတဲ့၊ ဘာဖြစ်နေမှန်း သေချာမသိကြတဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အသံမျိုး။
ပြီးတော့ တခြားသူတွေထက် ပိုကျယ်လာတဲ့ အသံတစ်ခု။ အလွန်အိုမင်းပြီး အက်ကွဲနေတဲ့ အသံ။
"အဲဒါ မီးအိမ်လား"
နောက်ထပ် အသံတစ်ခုက ပြန်ဖြေတယ်။
"ဟုတ်မယ် ထင်တယ်ဗျ။ ဟိုဘက်မှာ။ နံရံနောက်မှာ"
"တစ်ယောက်ယောက် ကိုင်ထားတာ"
"တစ်ယောက်ယောက် သီချင်းဆိုနေတယ်"
"အဲဒါ စစ်သည်တွေရဲ့ သီချင်းပဲ။ ငါ့အဖေ အဲဒါကို ဆိုတတ်တယ်။ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းကလေ"
"ငါ့အဖေလည်း ဆိုတတ်တယ်"
"ငါ့အဖေလည်းပဲ"
ဘရန်နော့ခ်က လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားတယ်။
သူက ዙፋန်ခန်းတံခါးနားမှာ ကိုရာနဲ့အတူ ရပ်နေတယ်။ သူ့ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
"အဲဒီအသံ" သူက ပြောတယ်။
ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေကြဘူး။
"ငါ့အဖေအကြောင်း ပြောတဲ့သူလေ" ဘရန်နော့ခ်က ပြောတယ်။ "စစ်သည်တွေရဲ့ သီချင်းအကြောင်း ပြောတဲ့သူလေ" သူ့အသံက တုန်ရီနေတယ်။ "ဒီအသံကို ငါ သိတယ်"
သူ ရှေ့ကို တိုးလာတယ်။
ကိုရာက သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲထားတယ်။
ဘရန်နော့ခ်က မရပ်ဘူး။ သူ ዙፋန်ခန်းထဲကို လျှောက်သွားတယ်။ ကွဲအက်နေတဲ့ တိုင်တွေ၊ အော်ရီလီယာကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဟောလစ်နဲ့ မီးအိမ်ဘေးက ပလ္လင်ခြေရင်းမှာ ရပ်လိုက်တယ်။
သူ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့ ပတ်တီးစည်းထားတဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို မီးခိုးရောင် ကျောက်တံခါးဘေးက စကျင်ကျောက်ပေါ်မှာ ပြားပြားကပ်ထားလိုက်တယ်။
"ဖေးလန်" သူက ခေါ်လိုက်တယ်။
ကြမ်းပြင်အောက်က တိုးညည်းသံတွေ ရပ်သွားတယ်။
အားလုံး တစ်ခါတည်း ငြိမ်ကျသွားတယ်။
ပြီးတော့ အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။ အလွန်ဝေးကွာပြီး အလွန်အံ့အားသင့်နေတဲ့ အသံ။
"ဘရန်နော့ခ်?"
ဘရန်နော့ခ်က ကြမ်းပြင်နဲ့ နဖူးထိလုနီးပါး ငုံ့လိုက်တယ်။
"ငါပါ" သူက ပြောတယ်။ "ငါပါပဲ။ ငါ ဒီမှာရှိတယ်"
"ဘရန်နော့ခ်" အသံက အခု နီးလာသလိုပဲ။ "ငါ မင်းကို ကြားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မမြင်ရဘူး။ နံရံတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ပြီးတော့ မီးအိမ်တစ်ခု... ပြီးတော့..." ခဏရပ်သွားတယ်။ "ငါ လျှောက်နေတယ်။ အားလုံး လျှောက်နေကြတယ်။ မီးအိမ်ရှိတဲ့ဆီကို"
"ငါ သိတယ်" ဘရန်နော့ခ်က ပြောတယ်။ သူ့အသံတွေ တုန်ယင်နေတယ်။ "ဆက်လျှောက်ပါ"
"သူ ငါ့ကို ဖမ်းသွားတာ" ဖေးလန်က ပြောတယ်။ "တံတားပေါ်မှာ။ ထောင်ထဲမှာ။ သူက ငါ့ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်ပြီး ငါ့ဆီက မြစ်ကို နုတ်ယူသွားတာ" အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ "အဲဒီကတည်းက ငါ သူ့တံခါးနောက်မှာ ရောက်နေတာ။ ငါ သူ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်နေခဲ့တာ။ သူ ငါ့ကို သုံးနေတာကို ငါ ခံစားရတယ်"
"ငါ သိတယ်"
"ငါ သူ့ကို မတားနိုင်ခဲ့ဘူး"
"ငါ သိတယ်" ဘရန်နော့ခ်က ပြောတယ်။ "ငါ မင်းဆီ မရောက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ခြေလှမ်းငါးဆယ်။ အဲဒီ ခြေလှမ်းငါးဆယ်အကြောင်းကိုပဲ ငါ နေ့တိုင်း တွေးနေခဲ့တာ"
အအေးဓာတ်က ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာတယ်။
စကျင်ကျောက်ပေါ်က အနက်ရောင် အက်ကြောင်းတွေ ပိုကျယ်လာတယ်။ နှင်းခဲတွေက ဘရန်နော့ခ်ရဲ့ လက်တွေဆီကို တွားသွားလာတယ်။
သူက လက်ကို မရွှေ့ဘူး။
"မင်း သူ့ကို ယူသွားလို့ မရဘူး" ဗားရစ်က ပြောတယ်။ သူ့အသံက အခု အလွန်နီးကပ်နေပြီ။ ကြမ်းပြင်ရဲ့ တည့်တည့်အောက်မှာပဲ။ "သူက ငါ့လူ။ သူ့မြစ်က ငါ့ပိုင်ပစ္စည်း။ ငါ နုတ်ယူခဲ့တာ။ ငါပဲ သိမ်းထားမှာ"
ဘရန်နော့ခ်က ခေါင်းမော့လိုက်တယ်။
သူက မီးခိုးရောင် ကျောက်တံခါးကို ငုံ့ကြည့်တယ်။ အဲဒီပေါ်မှာ ပူလောင်နေတဲ့ အမှတ်အသား၊ သူ့လက်ချောင်းတွေကို ဝါးမြိုဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ နှင်းခဲတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"ငါက ထိန်းသိမ်းသူတွေရဲ့ နတ်ဘုရားပဲ" သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
နှင်းခဲတွေ ရပ်သွားတယ်။
"ငါ တစ်ခုခုကို ပိတ်လိုက်ရင်" ဘရန်နော့ခ်က ပြောတယ်၊ "ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖွင့်တော့ဘူး" သူက ပတ်တီးစည်းထားတဲ့ လက်တွေကို စကျင်ကျောက်ပေါ်မှာ ပိုပြီး ဖိကပ်လိုက်တယ်။ "ငါ တံခါးတစ်ခုကို နှစ်ရက်လုံးလုံး ထိန်းထားဖူးတယ်။ စစ်ဝက်ကြီးတွေကို ယှဉ်ပြိုင်ဖူးတယ်။ မြစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ရေလွှမ်းမိုးမှုထဲကနေ ဆွဲထုတ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ သူ ငယ်ငယ်တုန်းက၊ မိုက်မဲပြီး ရေစီးကြောင်းကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကူးနိုင်မယ် ထင်နေတုန်းကပေါ့"
ကြမ်းပြင်အောက်ကနေ အလွန်တိုးဖျော့တဲ့ ဖေးလန်ရဲ့ ရယ်သံ ထွက်လာတယ်။
"ငါ မမိုက်မဲခဲ့ပါဘူး" သူက ပြောတယ်။
"မင်း အရမ်းမိုက်မဲခဲ့တာ" ဘရန်နော့ခ်က ပြောတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ မျက်ရည်တွေ စိုနေတယ်။ "မင်း ရေနစ်သေမလို ဖြစ်ခဲ့တာ"
"မင်း ငါ့ကို ဆွဲထားပေးခဲ့တယ်"
"ငါ ဆွဲထားပေးခဲ့တာပေါ့" ဘရန်နော့ခ်က ထောက်ခံတယ်။
သူ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။
"အခုလည်း ငါ ဆွဲထားပေးမယ်" သူက ပြောတယ်။
ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရတယ်။
ကြမ်းပြင်ကနေတစ်ဆင့်၊ စကျင်ကျောက်တွေကနေတစ်ဆင့်၊ အော်ရီလီယာရဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာရှိတဲ့ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်က အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းပါးပါးလေးကနေတစ်ဆင့်ပေါ့။
တစ်ခုခုကို ဆွဲယူနေတာ။
တံခါးထဲကနေ မဟုတ်ဘူး။ ဗားရစ်ဆီကနေ။ အအေးဓာတ်ဆီကနေ။ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးမှုတိုင်းကို စားသုံးခဲ့တဲ့ ዙፋန်ခန်း ကြမ်းပြင်အောက်က ကျယ်ပြောတဲ့ အမှောင်ထုဆီကနေ ဆွဲထုတ်နေတာ။
မြစ်တစ်ခု။
စီးဆင်းနေတာ။ အေးမြပြီး မြန်ဆန်တဲ့၊ သန့်ရှင်းတဲ့ မြစ်တစ်ခု။ သူ့ကို မြိုထားတဲ့ အမှောင်ထုဆီကနေ လွတ်မြောက်လာတာ၊ နွေဦးမှာ ရေခဲတွေကနေ ရေတွေ လွတ်မြောက်လာသလိုမျိုးပေါ့။
ပြီးတော့ ဘရန်နော့ခ်က ကွဲအက်နေတဲ့ စကျင်ကျောက်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး လက်တွေကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြားပြားကပ်ထားကာ၊ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ဆွဲထားပေးနေတယ်။
ဗားရစ် အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
ဒါဟာ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ အသံမျိုးပါ။ လူသားတစ်ယောက်ဆီက မဟုတ်သလို၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါးဆီကလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အလွန်အိုမင်းပြီး ကြီးမားတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူကိုယ်တိုင်လည်း နာကျင်နိုင်တယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံမျိုးပါ။
စကျင်ကျောက်ပေါ်က အက်ကြောင်းတွေက အနက်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။
နှင်းခဲတွေက ဘရန်နော့ခ်ရဲ့ လက်မောင်းတွေဆီကို တိုးဝင်လာတယ်။
သူ လက်မလွှတ်ဘူး။
ကိုရာက သူ့ဘေးမှာ။ ဒူးထောက်လျက်သား။ အရွက်တွေပေကျံနေတဲ့ သူ့လက်တွေကို ဘရန်နော့ခ်ရဲ့ ပခုံးပေါ် တင်ထားတယ်။ သူ့လက်ချောင်းတွေကြားကနေ ဆောင်းဦးရာသီရဲ့ အလင်းရောင်တွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ရွှေရောင်၊ အနီရောင်နဲ့ အညိုရောင်တွေ။
ဘရန်နော့ခ်ရဲ့ လက်မောင်းပေါ်က နှင်းခဲတွေ ကြေမွသွားတယ်။
အရွက်တွေ ကြွေကျသလိုမျိုး။
"စုစည်းနေပြီ" ကိုရာက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "အိမ်ကို ပြန်ခေါ်နေတာ" သူက တံခါးကို ငုံ့ကြည့်တယ်။ "ဆောင်းရာသီ မရောက်ခင်မှာ"
ဖေးလန်ရဲ့ အသံ ထပ်ထွက်လာတယ်။
ကြမ်းပြင်အောက်က မဟုတ်တော့ဘူး။
တံခါးအစွန်းဆီကနေ။ ဟောလစ်ရဲ့ မီးအိမ် ထွန်းညှိထားတဲ့ နေရာကနေ။
"ဘရန်နော့ခ်" သူက ပြောတယ်။ "ငါ နံရံကို ကျော်လာပြီ။ မီးအိမ်ကို မြင်ရတယ်။ ငါ မြင်နေရပြီ..."
သူ စကားရပ်သွားတယ်။
"အို" သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "အို၊ သူပါလား။ ထိန်းသိမ်းသူ။ သူ မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားတာ"
ဘရန်နော့ခ်က မျက်လုံး မဖွင့်ဘူး။
"ဆက်လျှောက်ပါ" သူက ပြောတယ်။
"ဟုတ်ကဲ့" ဖေးလန်က ပြောတယ်။ "ကျွန်တော် လျှောက်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘရန်နော့ခ်..." ခဏရပ်သွားတယ်။ "မြစ်က ကျွန်တော်နဲ့အတူ ပါလာတယ်။ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်ရောက်လာပြီ"
"ကောင်းပြီ" ဘရန်နော့ခ်က ပြောတယ်။
"သူ အားနည်းသွားပြီ" ဖေးလန်က ပြောတယ်။ "မြစ်မရှိတော့ဘူးလေ။ ကျွန်တော့်နောက်မှာ သူ့ကို ခံစားမိတယ်။ သူက..." အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ "သူက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုသေးငယ်နေတာပဲ"
ကြမ်းပြင်အောက်က ခြေသံတွေက ရေလွှမ်းမိုးသလို ဖြစ်လာတယ်။
လမ်းလျှောက်နေတာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ရွေ့လျားနေကြတာ။ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူတွေ။ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း။ တံခါးဆီကနေ လှည့်ထွက်ပြီး နံရံအစွန်းကို ကျော်ကာ မီးအိမ်ဆီကို လျှောက်လာကြတယ်။
သူတို့နဲ့အတူ တခြားအရာတွေလည်း ပါလာတယ်။
သူတို့ ထွက်သွားတာကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရတယ်။
ဝိညာဉ်တွေ မဟုတ်ဘူး။ စွမ်းအားတွေ။ ဗားရစ် သိမ်းပိုက်ထားခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားတွေ။ သူ့ရဲ့ ထောင်ခန်းတွေ၊ လှောင်အိမ်တွေနဲ့ အိမ်တွေထဲမှာ သေဆုံးခဲ့ရပြီး သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားကို သူ မျိုချ သိမ်းဆည်းထားခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားတွေ။
မြစ်ဝှမ်းဒေသက ရွာတစ်ရွာရဲ့ အိမ်တွင်းမီးဖိုကို စောင့်ရှောက်တဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါး၊ အန်ဆယ်လ်က အဲဒီရွာက လူတွေကို သူ့ရဲ့ စပါးတွေကိုပဲ အားကိုးစေချင်လို့ မီးရှို့လိုက်တဲ့အခါ သေဆုံးခဲ့ရသူ။ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးမှုတွေ လွတ်မြောက်သွားတာကို ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးဆယ်က ရွှံ့နွံဒေသက ဘုရားကျောင်းတစ်ခုမှာ အဖမ်းခံခဲ့ရတဲ့ လမ်းဆုံလမ်းခွ နတ်ဘုရားမတစ်ပါး။
ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ သေးငယ်တဲ့ အရာတွေကို စောင့်ရှောက်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး။ ပထမဆုံး နှင်းခဲရဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါး။ ကျောက်တုံးသမားတွေ၊ တံတားတွေ၊ ရေတွင်းတွေကို စောင့်ရှောက်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး။
အားလုံးပဲ။
လွတ်မြောက်လာကြတယ်။
မီးအိမ်ရှိတဲ့ဆီကို လျှောက်လာကြတယ်။
ဗားရစ် ထလာတယ်။
ကြမ်းပြင်ကို ဖောက်ပြီး။ မီးခိုးရောင် ကျောက်တံခါးကို ဖောက်ပြီး။ စကျင်ကျောက်ပေါ်က အက်ကြောင်းတွေကို ဖောက်ပြီး။
ကျွန်တော် ရေကန်ထဲမှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ မီးခိုးရောင် အင်္ကျီနဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ် မဟုတ်ဘူး။ မြစ်နံရံအနီးက နှင်းခဲတွေထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ပုံစံမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။
တခြားတစ်ခု။
အရိပ်တစ်ခု။ အလွန်ကြီးမားပြီး ပုံသဏ္ဌာန် မရှိဘူး။ ዙፋန်ခန်းရဲ့ အဆုံးစွန်းကနေ ပလ္လင်ခြေရင်းအထိ၊ မျက်နှာကျက်အထိ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေကနေ ဝင်လာတဲ့ ညနေခင်း အလင်းရောင်ကိုတောင် မျိုချပစ်နိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းတဲ့ အမှောင်ထု။
ဒါပေမဲ့ ပါးလွှာတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒီအရိပ်ထဲကို ဖောက်မြင်နေရတယ်။
သူ့နောက်က ပလ္လင်ကို မြင်ရတယ်။ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ တိုင်တွေကို မြင်ရတယ်။ ဆွေးမြည့်နေတဲ့ ကန့်လန့်ကာတွေကို မြင်ရတယ်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဖြာကျနေတဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ ရောပြွမ်းနေတဲ့ နေရောင်ခြည်တန်းတွေကို မြင်ရတယ်။
မီးခိုးငွေ့တွေကြားကနေ ကြည့်နေရသလိုမျိုး။
"မင်းလား" ဗားရစ်က ပြောတယ်။
သူ့အသံက နေရာတိုင်းကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ နံရံတွေကနေ။ မျက်နှာကျက်ကနေ။ ကျွန်တော်တို့ ခြေအောက်က ကြမ်းပြင်ကနေ။
သူ ကျွန်တော့်ကို ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော့် အဘိုးကို ပြောနေတာ။
ကျွန်တော့်အဘိုးက ပလ္လင်ဘေးမှာ ဆက်ရပ်နေတုန်းပဲ။ သူ့ရဲ့ ပိန်သွယ်တဲ့ လက်က ပလ္လင်ရဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ လက်တင်ခုံပေါ်မှာ ရှိနေတုန်း။ တံခါးခေါက်သံတွေ စကြားကတည်းက သူ တစ်ချက်မှ မလှုပ်ရှားခဲ့ဘူး။
သူ အရိပ်ကို မော့ကြည့်တယ်။
"ငါပဲ" သူက ပြောတယ်။
"မင်း အောက်ကို ဆင်းလာခဲ့တာပေါ့" ဗားရစ်က ပြောတယ်။ "မင်းကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာလေ။ မင်းလက်နဲ့ မင်းကိုယ်တိုင် ငါ့တံခါးကို ပိတ်ခဲ့တာ။ မင်းက အစွန်းအထွက်ပဲ။ ကျောက်တုံးရဲ့ အဓိက အစိတ်အပိုင်းပဲ။ ငါ့အိမ်ထဲကို လျှောက်ဝင်လာတဲ့ ဘုရင်ပဲ" အရိပ်က ပိုကြီးထွားလာတယ်။ "နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ရှိပြီ၊ မင်း ဒီလှေကားထစ်တွေကို တစ်ခါမှ ပြန်မတက်လာခဲ့ဘူး"
"အခု ငါ ရောက်နေပြီလေ" ကျွန်တော့်အဘိုးက ပြောတယ်။
"မင်း လမ်းရှည်ကြီးကို လျှောက်လာခဲ့တာ" ဗားရစ်က ပြောတယ်။ "ပင်လယ်ကို ဖြတ်ပြီး။ နဂါးစီးပြီး။ မင်း ဒီအခန်းကို တစ်ခါမှ ပြန်မဖြတ်ခဲ့ဘူး" အမှောင်ထုက ပိုပြီး နီးကပ်လာတယ်။ "ငါ့တံခါးက သိထားတာတော့ မင်း လှေကားပေါ်မှာပဲ ရှိနေသေးတယ်လို့ပဲ"
"အခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး" ကျွန်တော့်အဘိုးက ပြောတယ်။
သူ ပလ္လင်ပေါ်တင်ထားတဲ့ သူ့လက်ကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
"ငါ ပလ္လင်ပေါ်ကို တက်လာခဲ့ပြီ" သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "ခြေလှမ်း သုံးလှမ်း။ ငါ့ပလ္လင်ဘေးမှာ ငါ ရပ်နေတယ်။ တံခါးတွေကို ငါ လက်လွှတ်ခဲ့တဲ့ အခန်းထဲမှာပဲ" သူ အရိပ်ကို ပြန်မော့ကြည့်တယ်။ "ငါ ပြန်ရောက်လာပြီ"
ဗားရစ် ပြန်မဖြေဘူး။
အရိပ်က ပလ္လင်အထက်မှာ ကြီးမား၊ ပါးလွှာပြီး တုန်ယင်လျက် ရှိနေတယ်။
ပြီးတော့ သူက အဘိုးဆီကို လက်လှမ်းတယ်။
လက်တစ်ဖက် မဟုတ်ဘူး။ ပုံသဏ္ဌာန်လည်း မဟုတ်ဘူး။ မျက်နှာကျက်ကနေ အမှောင်ထုတွေ စီးကျလာပြီး ပလ္လင်ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အပြာရောင်အင်္ကျီနဲ့ ပိန်သွယ်တဲ့ လူသားဆီကို ဦးတည်လာတယ်။
"ဒါဆိုရင်လည်း အောက်ကို ပြန်ဆင်းခဲ့လေ" ဗားရစ်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
သူ့အသံက အခုတော့ သာယာမနေတော့ဘူး။ ဒေါသထွက်နေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ပိုဆိုးတဲ့ တစ်စုံတစ်ခု။
သူ့အသံက ကြင်နာနေတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်က ዙፋန်ခန်းထဲမှာ တံခါးတွေ ပျက်စီးနေတုန်းက သူ ကြင်နာခဲ့သလိုမျိုး။
"သူတို့ မင်းကို လိုအပ်တယ်" ဗားရစ်က နူးညံ့စွာ ပြောတယ်။ "သူတို့အားလုံးပဲ။ အမှောင်ထဲကို လျှောက်သွားနေကြတာ။ ထိန်းသိမ်းမယ့်သူ မရှိဘူး။ အမှတ်ရမယ့်သူ မရှိဘူး" အမှောင်ထုက ကျွန်တော့်အဘိုးရဲ့ ပခုံးတွေကို ရစ်ပတ်လိုက်တယ်။ "မင်း တစ်ခါက တံခါးတစ်ခုကို ထိန်းခဲ့ဖူးတယ်လေ။ မင်းရဲ့ မိသားစုကို လုံခြုံစေဖို့အတွက်။ ဒီတံခါးကိုလည်း ထိန်းထားလိုက်ပါ။ သူတို့ကို လုံခြုံအောင် လုပ်ပေးပါ။ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါ"
ကျွန်တော့်အဘိုး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။
သူ့လက်က ပလ္လင်ရဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ လက်တင်ခုံကို ပိုပြီး တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
သူ့ရဲ့ ပိန်သွယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေတယ်။
ကျွန်တော် ရှေ့ကို တိုးလိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆွဲထားတယ်။
"မလုပ်နဲ့" သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက သူ့သားဆီမှာပဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်။
"သူပဲ ဖြစ်ရမယ်" သူက ပြောတယ်။ "သူပဲ ရွေးချယ်ရလိမ့်မယ်"
ကျွန်တော့်အဘိုးက အမှောင်ထုတွေ ရစ်ပတ်ထားလျက်၊ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလျက်နဲ့ ပလ္လင်ဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။
သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာမှ မပြောဘူး။
ပြီးတော့ သူ အလွန်တိုးညင်းတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"မင်း အဲဒါကို ငါ့ကို အရင်ကလည်း ပြောခဲ့ဖူးတယ်"
အမှောင်ထုက ငြိမ်ကျသွားတယ်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်က" ကျွန်တော့်အဘိုးက ပြောတယ်။ "ဒီအခန်းထဲမှာ။ တံခါးတွေ ပျက်စီးနေတုန်းကလေ။ မင်းပြောခဲ့တယ်၊ ထိန်းထားဖို့ လိုအပ်တဲ့ တံခါးတစ်ခု ရှိတယ်တဲ့။ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ထိန်းနိုင်မယ်တဲ့။ ငါ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ရင် ငါချစ်တဲ့သူတွေအားလုံး လုံခြုံမယ်တဲ့"
သူ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
"ပြီးတော့ ငါ မင်းကို ယုံခဲ့တယ်" သူက ပြောတယ်။ "ငါ လှေကားတွေကနေ ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ကမ္ဘာ့အစွန်းက ကျွန်းတစ်ကျွန်းမှာ တံခါးတစ်ခုကို နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်အောင် ထိန်းခဲ့တယ်။ ကြီးပြင်းလာပြီး အိုမင်းသေဆုံးသွားတဲ့အထိ၊ ငါ သီချင်းဆိုနေတုန်းပဲဆိုတာ တစ်ခါမှ မသိလိုက်ရတဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်အတွက် သီချင်းဆိုပေးခဲ့တယ်"
သူ့အသံတွေ တုန်ယင်လာတယ်။
"သူတို့က အမြဲတမ်း လုံခြုံနေခဲ့တာပါ" သူက ပြောတယ်။ "မင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ လုံခြုံအောင် မလုပ်ပေးခဲ့ဘူး။ မင်း သိမ်းပိုက်ရုံပဲ သိမ်းပိုက်ခဲ့တာ"
သူ ပလ္လင်ပေါ်က လက်ကို ဖယ်လိုက်တယ်။
"ငါ မင်းရဲ့ တံခါးကို မထိန်းတော့ဘူး" သူက ပြောတယ်။
သူ ခြေလှမ်းလိုက်တယ်။
ပလ္လင်ပေါ်ကနေ။ တစ်လှမ်း။ နှစ်လှမ်း။ သုံးလှမ်း။
အမှောင်ထုထဲကနေ။ အမှောင်ထုကို ဖြတ်ပြီး။ မီးခိုးငွေ့တွေကို ဖြတ်လျှောက်သလိုမျိုး။
သူ ပလ္လင်ခြေရင်းမှာ ရပ်လိုက်တယ်။ ဟောလစ်နဲ့ သူ့မီးအိမ်ဘေးမှာ၊ ကြမ်းပြင်ပေါ် လက်ထောက်ပြီး ဒူးထောက်နေတဲ့ ဘရန်နော့ခ်ဘေးမှာ၊ ငွေရောင်အလင်းတန်းတွေနဲ့ အက်ဒရီယာနာဘေးမှာ။
သူ အရိပ်ကို ပြန်မော့ကြည့်တယ်။
"ဘယ်သူမှ မထိန်းတော့ဘူး" သူက ပြောတယ်။
အက်ဒရီယာနာ ရှေ့ကို တိုးလာတယ်။
သူ့လက်တွေက ငွေရောင်အလင်းတန်းက အခုတော့ အရောင်တောက်ပနေတာ မဟုတ်တော့ဘူး။ မီးတောက်တစ်ခုလည်း မဟုတ်တော့ဘူး။ နံရံတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ အလွန်တောက်ပတဲ့ ငြင်းပယ်မှုတစ်ခု၊ အဲဒီအလင်းကြောင့် ዙፋန်ခန်းထဲက တိုင်လုံးတွေရဲ့ အရိပ်တွေဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရှည်လျားပြီး ထက်မြက်တဲ့ မျဉ်းကြောင်းတွေအဖြစ် ပေါ်လာတယ်။
သူ မီးခိုးရောင် ကျောက်တံခါးအစွန်းမှာ ရပ်လိုက်တယ်။
သူ ဗားရစ်ကို မော့ကြည့်တယ်။
"သူ ပြောတာ ကြားတယ်မဟုတ်လား" သူက ပြောတယ်။
အရိပ်က ပြန်မဖြေဘူး။
"ဘယ်သူမှ မထိန်းတော့ဘူး" အက်ဒရီယာနာက ပြောတယ်။ "ဘုရင်လည်း မထိန်းဘူး။ ဘယ်သူမှ မထိန်းဘူး။ ဒါက ဘယ်သူမှ မရွေးချယ်ထားတဲ့ နံရံပဲ။ ဘယ်သူမှ မစောင့်ရှောက်တဲ့ တံခါးပဲ" သူ့ပတ်လည်က အလင်းတန်းတွေ တောက်ပလာတယ်။ "ပြီးတော့ ငါ ဒါကို ငြင်းပယ်တယ်"
အဲဒီနောက်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာကို ဖော်ပြဖို့ ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခါမှ မအောင်မြင်ခဲ့ပါဘူး။
အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်တွေထဲက ငွေရောင်အလင်းတန်းတွေ ထွက်ခွာသွားတယ်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ ရေကန်ထဲကနေ ရေတွေ စီးထွက်သွားသလိုမျိုး။ အဲဒီအလင်းတွေက မီးခိုးရောင် ကျောက်တံခါးပေါ်ကို စီးဆင်းသွားတယ်၊ တံခါးမျက်နှာပြင်မှာ မီးလောင်ထားတဲ့ အမှတ်အသားပေါ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး စကျင်ကျောက်ပေါ်မှာ ပြန့်နှံ့နေတဲ့ အနက်ရောင် အက်ကြောင်းတွေထဲကို စီးဝင်သွားတယ်။
ပြီးတော့ တံခါးက—
ပွင့်မလာခဲ့ဘူး။
အဲဒီတံခါးက ပေါက်ကွဲမသွားခဲ့ဘူး။ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွမသွားခဲ့ဘူး။ ဝတ္ထုတွေထဲမှာလိုမျိုး အလင်းတန်းတွေ၊ မိုးခြိမ်းသံတွေနဲ့အတူ ပြိုကွဲသွားတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။
သူက တံခါးတစ်ခုအဖြစ်ကနေ ရိုးရှင်းစွာပဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။
မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးက အရောင်ဖျော့သွားတယ်။ ပြီးတော့ ဖြူသွားတယ်။ ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူ့ပတ်လည်က စကျင်ကျောက်တွေလိုပဲ အဖြူရောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ တံခါးမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ မီးလောင်ထားတဲ့ အမှတ်အသားကလည်း ဘရန်၊ ဆီဖာနဲ့ ဒေါ်ရန်တို့ရဲ့ လက်ဖဝါးပေါ်က အမှတ်အသားတွေ မှေးမှိန်သွားခဲ့သလိုမျိုး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။
ကြမ်းပြင်ပဲ ကျန်တော့တယ်။
ဂရေးကိပ်ရဲ့ ዙፋန်ခန်းထဲက အက်ကွဲနေတဲ့ အဖြူရောင် စကျင်ကျောက်ကြမ်းပြင်ပဲ ရှိတော့တယ်။ အဲဒီပေါ်မှာတော့ ကြေးဝါမီးအိမ်အိုလေးတစ်လုံး လင်းလက်နေပြီး အဘွားအိုတစ်ယောက်က မီးအိမ်ဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်နေတယ်။
အရိပ်က အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
သူ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားတယ်။ အပေါ်ကို။ မျက်နှာကျက်ဆီကို။ ပလ္လင်ပေါ်ကနေ ဝေးရာကို။ တံခါးရှိခဲ့တဲ့ နေရာကနေ ဝေးရာကို။
သူ့အရွယ်အစားက အခုတော့ သေးငယ်သွားပြီ။ အများကြီး သေးငယ်သွားတယ်။ ዙဖန်ခန်းတစ်ခုလုံးကို မဖုံးလွှမ်းနိုင်တော့ဘူး။ ပလ္လင်အထက်မှာ မည်းမှောင်နေတဲ့ မီးခိုးတိမ်တိုက်လိုမျိုး၊ ပါးလွှာပြီး စုတ်ပြတ်နေတဲ့၊ တုန်ယင်နေတဲ့ အနေအထားနဲ့ လေထဲမှာ ဆွဲထားသလို ဖြစ်နေတယ်။
"မင်း မလုပ်နိုင်ဘူး" ဗားရစ်က ပြောတယ်။
သူ့အသံကလည်း ပါးလွှာနေတယ်။ ကျိုးပဲ့လွယ်နေတယ်။ နွေဦးပေါက်က ရေအိုင်ပေါ်က ရေခဲပြင်လိုမျိုး။
"မင်း မလုပ်နိုင်ဘူး" သူက ထပ်ပြောတယ်။ "ငါက သေခြင်းတရားပဲ။ ငါက အကျဉ်းချခြင်းပဲ။ လူတိုင်းဆီ ရောက်လာမယ့် အရာပဲ။ မင်း ငါ့ကို ငြင်းပယ်လို့ မရဘူး"
"ကျွန်မ သေခြင်းတရားကို ငြင်းပယ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး" အက်ဒရီယာနာက ပြောတယ်။
သူ့မျက်နှာက အလွန်ဖြူဖျော့နေတယ်။ သူ ရပ်နေတဲ့နေရာမှာတင် ယိုင်နဲ့နေတယ်။ သူ့လက်တွေဆီက ငွေရောင်အလင်းတန်းတွေကလည်း ဘာမှမကျန်တော့သလောက် မှေးမှိန်သွားပြီ။
ဒါပေမဲ့ သူ့အသံကတော့ တည်ငြိမ်နေတယ်။
"လူတွေက သေဆုံးနေဦးမှာပါပဲ" သူက ပြောတယ်။ "သူတို့အားလုံးပဲ။ ကျွန်မလည်း သေမယ်။ ကျွန်မသားလည်း သေမယ်။ ဒီအခန်းထဲက လူတိုင်းလည်း သေကြမှာပဲ" သူ အရိပ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ "ဒါပေမဲ့ သူတို့က လမ်းကို လျှောက်သွားကြလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ နံရံတွေ ရှိခဲ့တဲ့ နေရာကို ကျော်လွန်ပြီး။ မီးအိမ်တစ်ခုဆီကိုပေါ့" သူ့အသံက တိုးသွားတယ်။ "ပြီးတော့ ဘယ်သူကမှ သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဗားရစ် ပြန်မဖြေဘူး။
အရိပ်က ပလ္လင်အထက်မှာ ခဏတာ ငြိမ်သက်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူ လှည့်လိုက်တယ်။
အနောက်ဘက်နံရံအမြင့်မှာ ရှိတဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေဆီကို။
အဲဒီအပြင်ဘက်က ကောင်းကင်ဆီကို။
မြောက်ဘက်ဆီကို။
"ငါ့ဆီမှာ သူ့တံခါးတွေ ရှိနေတုန်းပဲ" ဗားရစ်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "အန်ဆယ်လ်ရဲ့ တံခါးတွေပေါ့။ တစ်ခုမကျန်ဘူး။ သူထိခဲ့တဲ့ နံရံတိုင်း၊ သူဆောက်ခဲ့တဲ့ ခုံတိုင်းပေါ့" ခဏရပ်လိုက်တယ်။ "သူ့ခန်းမတွေ၊ သူ့ဇလုံတွေ၊ သူ့အရာရှိတွေကလည်း ငါ့ဆီမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ" အရိပ်က သူ့ကိုယ်သူ ပြန်စုစည်းလိုက်တယ်။ "အသက်ရှင်နေသူတွေကလည်း ငါ့ဆီမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ"
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူး။
"မင်း ငါ့ရဲ့ သေဆုံးသူတွေကို ယူသွားပြီ" ဗားရစ်က ပြောတယ်။ "မင်း ငါ့အိမ်ကို ယူသွားပြီ။ ငါစောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားတွေကိုလည်း မင်း ယူသွားပြီ" သူ့အသံက တိုးဝင်သွားတယ်။ "ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်နေသူတွေကတော့ လှောင်အိမ်တွေကို ဆက်ဆောက်နေဦးမှာပဲ။ အသက်ရှင်နေသူတွေက တံခါးတွေကို ဆက်ခတ်နေဦးမှာပဲ။ အသက်ရှင်နေသူတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဆက်ပြီး ထိန်းချုပ်နေဦးမှာပဲ" ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားတယ်။ "ငါ ရှိနေဦးမှာပဲ။ ငါ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာ။ ဆဲလ်တိုင်း၊ သံကြိုးတိုင်း၊ ခတ်ထားတဲ့ အခန်းတိုင်းမှာလေ"
အရိပ်က မှေးမှိန်စပြုလာတယ်။
"ငါက သည်းခံနိုင်တယ်" ဗားရစ်က ပြောတယ်။ "ငါ စောင့်နိုင်တယ်။ ငါက စောင့်ဆိုင်းခြင်းမှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်တယ်"
ပြီးတော့ သူ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
အအေးဓာတ်ကလည်း သူနဲ့အတူ ပါသွားတယ်။
အကုန်လုံးပဲ။ ကြမ်းပြင်ကရော၊ နံရံတွေကရော၊ လေထုထဲကပါ အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
နေ့လယ်နှောင်းပိုင်း နေရောင်ခြည်က ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေကနေတစ်ဆင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေအဖြစ် အက်ကွဲနေတဲ့ စကျင်ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ကျရောက်လာတယ်။ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နွေးထွေးသွားခဲ့တယ်။
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူး။
ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြဘူး။
ပြီးတော့ ကက်စတယ်လန်က အသံတစ်သံ ပြုလိုက်တယ်။
စကားလုံးလည်း မဟုတ်ဘူး၊ အသံလည်း မဟုတ်ဘူး။ အချိန်အတော်ကြာအောင် အသက်အောင့်ထားပြီးမှ သက်ပြင်းချလိုက်တဲ့ အသံမျိုး။
"ငါ မြင်နေရပြီ" လို့ ရဲတိုက်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
လီသန်က သီချင်းဆိုတာ ရပ်လိုက်ပြီ။
ကျန်တဲ့သူတွေလည်း ရပ်သွားကြပြီ။
ဟောလစ်ရဲ့ မီးအိမ်ကနေ ထွက်လာတဲ့ အသံအနည်းငယ်နဲ့ ဘရန်နော့ခ်ရဲ့ အသက်ရှူသံကလွဲရင် ዙဖန်ခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ သူက ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်လျက်၊ လက်တွေကို စကျင်ကျောက်ပေါ်မှာ တင်ထားလျက်နဲ့ အလွန်တဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်ရှူနေတယ်။
ကိုရာက သူ့ကို ဖက်ထားတယ်။
သူ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ လက်ကို မဖယ်ဘူး။
"သူ သွားပြီ" ကိုရာက နူးညံ့စွာ ပြောတယ်။ "ဖေးလန်က နံရံကို ကျော်လွန်သွားပြီ။ သူ တခြားသူတွေနဲ့အတူ လျှောက်သွားနေပြီ။ မင်း အခု လက်ကို ဖယ်လို့ရပြီ"
ဘရန်နော့ခ် မလှုပ်ဘူး။
"ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း မသိဘူး" သူက ပြောတယ်။
ကိုရာက သူ့လက်ပေါ်ကို သူမလက်တွေ တင်လိုက်တယ်။
သူမက ဘရန်နော့ခ်ရဲ့ လက်တွေကို ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ အလွန်နူးညံ့စွာ မတင်ပေးလိုက်တယ်။
ဘရန်နော့ခ်လည်း ခွင့်ပြုလိုက်တယ်။
သူက သူမလက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်လျက်၊ ခေါင်းငုံ့လျက် ဒူးထောက်နေတယ်။ သူ့ပခုံးတွေ တုန်ယင်နေပြီး ဘာအသံမှ မထွက်ဘူး။
ဟောလစ်လည်း မလှုပ်သေးဘူး။
သူမက တံခါးရှိခဲ့တဲ့ နေရာအစွန်းမှာ မီးအိမ်ကိုဘေးချပြီး ဒူးထောက်နေတယ်။ ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်နေတယ်။
စကျင်ကျောက်ကို ကြည့်နေတာ မဟုတ်ဘူး။
သူမတစ်ယောက်တည်းပဲ မြင်နိုင်တဲ့၊ ကြမ်းပြင်အောက်က တစ်စုံတစ်ခုကို ကြည့်နေတာ။
"သူတို့ လျှောက်သွားနေကြပြီ" သူမ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "သူတို့အားလုံးပဲ။ နံရံကို ကျော်လွန်ပြီး။ သူမရဲ့ မီးအိမ်ဆီကိုပေါ့" သူမအသံက အလွန်တိုးညင်းတယ်။ "အများကြီးပဲ။ အလွန်ကို များပြားလွန်းတယ်"
တံခါးပေါက်နားက ကလန်က အသံအနည်းငယ် ပြုလိုက်တယ်။
ဟောလစ် သူ့ကို မော့ကြည့်တယ်။
သူမ ပြုံးလိုက်တယ်။
"မကြိုးစားပါနဲ့ ကလေးရယ်" သူမ ပြောတယ်။ "ဒါကို ရေတွက်ဖို့ မလိုဘူး။ လျှောက်သွားဖို့ပဲ လိုတာ"
ပြီးတော့ သူမမျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းသွားတယ်။
သူမ ကြမ်းပြင်ကို ပြန်ငုံ့ကြည့်တယ်။ တံခါးရှိခဲ့တဲ့ နေရာကို။
သူမ နှုတ်ခမ်းတွေ ဟသွားတယ်။
သူမ အသက်မရှူတော့ဘူး။
"ဟောလစ်" လို့ ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်တယ်။
သူမ ပြန်မဖြေဘူး။
သူမက ကျွန်တော် မမြင်နိုင်တဲ့ တစ်စုံတစ်ခုကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
"ဟိုမှာ" သူမ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "ဖြတ်လျှောက်သွားနေတယ်။ အဆုံးနားလေးမှာ။ တစ်ယောက်တည်း"
သူမလက်က ပါးစပ်နား ရောက်သွားတယ်။
"အန်ဆယ်လ်" သူမ ပြောတယ်။
ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြဘူး။
ဟောလစ်က မီးအိမ်ပေါ်ကို ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး ကြမ်းပြင်နဲ့ အနီးကပ်ဆုံး ဖြစ်အောင် ကြည့်နေတယ်။ သူမ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်နေတယ်။
"သူ လျှောက်သွားနေတယ်" သူမ ပြောတယ်။ "မီးအိမ်ဆီကို။ ဖြည်းဖြည်းချင်း။ သူက..." သူမ ရပ်သွားတယ်။ "သူ ပင်ပန်းနေပုံရတယ်။ ပြီးတော့ အလွန်ငယ်ရွယ်နေတယ်။ သူ ပထမဆုံးအကြိမ်တုန်းကလိုမျိုးပဲ။ ငါ့ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေတုန်းကလိုပေါ့"
"သူ မင်းကို မြင်နိုင်လား" အော်ရီလီယာက တိုးတိုးလေး မေးတယ်။
ဟောလစ် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘူး။
"သူ မီးအိမ်ကို ကြည့်နေတယ်" သူမ ပြောတယ်။ "ငါ့မီးအိမ်ကို။ နံရံအစွန်းမှာ ငါထွန်းထားတဲ့ မီးအိမ်ကိုလေ" သူမအသံ တုန်သွားတယ်။ "သူ ရပ်လိုက်ပြီ။ သူ အဲဒီမီးအိမ်ကို ကြည့်နေတယ်"
သူမ ပိုပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်တယ်။
သူမ နဖူးက စကျင်ကျောက်ကို ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။
"အန်ဆယ်လ်" သူမ ပြောတယ်။ "ဒါ ဟောလစ်ပါ။ ချိုင့်ဝှမ်းထဲက အိမ်က ဟောလစ်လေ။ ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်ထွန်းထားတဲ့သူ"
ዙဖန်ခန်းထဲမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
"ရှင် အဲဒီအတွက် လက်လှမ်းခဲ့တယ်" ဟောလစ် ပြောတယ်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်ကလေ။ ပြီးတော့ အဲဒါက ရှင့်ကို မီးလောင်စေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဒါဟာ ငါ့အမှားလို့ ပြောဖို့ စောင့်နေခဲ့တယ်" သူမအသံက အလွန်နူးညံ့တယ်။ "ဒါဟာ ငါ့အမှား မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင့်အမှားလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင် လမ်းပျောက်နေခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ ဘယ်လို ခေါက်ရမလဲဆိုတာ မသိခဲ့တာပါ"
ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားတယ်။
"ရှင် မုန်တိုင်းဘုရင်ရဲ့ တံခါးကို ခေါက်ခဲ့တယ်" ဟောလစ် ပြောတယ်။ "အဆုံးမှာပေါ့။ ပြီးတော့ သူ ဖွင့်ပေးခဲ့တယ်" သူမမျက်ရည်တွေက စကျင်ကျောက်ပေါ်ကို ကျလာတယ်။ "ပြီးတော့ ရှင် ရှင့်နာမည်ကို ပြန်သတိရလာတယ်။ ပြီးတော့ တခြားသူတွေ ထွက်သွားနိုင်ဖို့ ရှင် တံခါးတစ်ခုကို ထိန်းပေးထားခဲ့တယ်"
နောက်ထပ် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားတယ်။
"ရှင် အဲဒီအတွက် လက်လှမ်းစရာ မလိုတော့ပါဘူး" ဟောလစ် တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "မီးအိမ်က လင်းနေပြီ။ ဒါ ရှင့်အတွက်ပါ။ အဲဒီဆီကိုပဲ လျှောက်သွားလိုက်ပါ"
သူမ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဒူးပေါ် ပြန်ထိုင်လိုက်တယ်။
သူမ ပြုံးနေတယ်။
သူမရဲ့ တွန့်ခေါက်နေတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျနေပေမဲ့ သူမ ပြုံးနေတယ်။
"သူ ခေါက်လိုက်တယ်" သူမ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
ဘယ်သူမှ နားမလည်ကြဘူး။
"မီးအိမ်ကို" ဟောလစ် ပြောတယ်။ "သူ မကျော်သွားခင်မှာလေ။ သူ ရပ်ပြီး ခေါက်လိုက်တယ်။ သုံးကြိမ်။ အလွန်နူးညံ့စွာနဲ့ပေါ့" သူမအသံ တုန်သွားတယ်။ "နောက်ဆုံးတော့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ယူတတ်သွားတဲ့သူတစ်ယောက်လိုမျိုးပေါ့"
သူမ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်တယ်။
"ပြီးတော့ သူ ဆက်လျှောက်သွားတယ်" သူမ ပြောတယ်။ "သူမဆီကို။ လမ်းရဲ့ အဆုံးဆီကို။ အလင်းတန်းဆီကိုပေါ့"
အော်ရီလီယာ ခန်းမထဲကို လျှောက်လာတယ်။
သူမက ပလ္လင်ခြေရင်းမှာ ရှိတဲ့ သူမသားဘေးမှာ ရပ်လိုက်တယ်။
သူက တံခါးရှိခဲ့တဲ့ နေရာကို ငုံ့ကြည့်ရင်း အလွန်ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေတယ်။ ဟောလစ်ရဲ့ မီးအိမ်ကို။ အက်ကွဲနေတဲ့ အဖြူရောင် စကျင်ကျောက်ကို။
"ပြီးသွားပြီ" အော်ရီလီယာ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
"ဟုတ်လို့လား" ကျွန်တော့်အဘိုးက မေးတယ်။
အော်ရီလီယာ ပြန်မဖြေဘူး။
သူ ပလ္လင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ အက်ကွဲနေတဲ့ အဖြူရောင် ကျောက်တုံးကို။ နောက်ကျောမှာ ထွင်းထုထားတဲ့ ဂရေးကိပ်ရဲ့ လက်ရုံးတံဆိပ်ကို၊ တစ်ဖက်မှာ မည်းမှောင်နေတဲ့ အမှတ်အသားကို။
"သူက အပြင်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ" သူ ပြောတယ်။ "အန်ဆယ်လ်ရဲ့ တံခါးတွေနဲ့အတူ။ ဇလုံနဲ့အတူ။ အသက်ရှင်နေသူတွေနဲ့အတူပေါ့"
"ဟုတ်တယ်" အော်ရီလီယာ ပြောတယ်။
"သူ ပြန်လာဦးမှာပဲ"
"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့"
ကျွန်တော့်အဘိုးက သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင်လည်း မပြီးဆုံးသေးဘူးပေါ့” ဟု သူက ပြောသည်။
အော်ရီလီယာက သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမက ထောက်ခံသည်။ “ဒါပေမဲ့ သေလွန်သူတွေကတော့ သူ့လက်ထဲမှာ မရှိတော့ဘူး။” သူမက ဟောလစ်ရဲ့ မီးအိမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အဲဒါကတော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ။”
ကျွန်တော့်အဘိုး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူ ကျွန်တော် လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုကို လုပ်သည်။
သူက သူ့မိခင်ရဲ့ လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
သူက ပလ္လင်ခြေရင်းက လှေကားထစ် သုံးထစ်ကို ပြန်တက်သွားသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ ပဲရင်ရဲ့ တုတ်ကောက်ကို မှီတွယ်ရင်းနဲ့ပါ။
သူက ပလ္လင်ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။
သူ အဲဒီပလ္လင်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ သူ နောက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဒီကို လာခဲ့ပါ” ဟု သူက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ပလ္လင်ထစ်တွေဆီ တက်သွားသည်။
သူ့အဘိုးက သူ့မိခင်ကို ပလ္လင်ထက်မှာ ဘိသိက်မြှောက်ပေးခဲ့တဲ့၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကြောက်ရွံ့လွန်းလို့ အခမ်းအနားတစ်လျှောက် ရယ်မောနေခဲ့တဲ့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၂၂၂ နှစ်က သူကိုယ်တိုင် ရပ်တည်ပြီး တံခါးတွေကို လက်လွှတ်ပေးခဲ့တဲ့ အက်ကွဲနေတဲ့ အဖြူရောင် ပလ္လင်ရှေ့မှာ ကျွန်တော် သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေမိတယ်။
သူက သူ့ရဲ့ အရိုးပေါ် အရေတင်နေတဲ့ လက်ကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ဒါ မင်းအတွက်ပဲ” ဟု သူက ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ပလ္လင်ကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “မင်းမှာ ပလ္လင်တစ်ခု ရှိပြီးသားပါ။ ခန်းမကြီးထဲမှာလေ။ မင်းကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ပလ္လင်လေ။” သူက အက်ကွဲနေတဲ့ အဖြူရောင် ကျောက်တုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီအခန်း၊ ဒီနေရာ။ ဂရေးကိပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးဘုရင် အမှောင်ထုထဲကို ဆင်းသွားခဲ့တဲ့ နေရာလေ။” သူက ကျွန်တော့်ပခုံးကို ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ဒီနေရာဟာ သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာပေးတဲ့ ဘုရင်နဲ့ပဲ ထိုက်တန်တယ်။”
ဘာပြောရမှန်း ကျွန်တော် မသိတော့ပါ။
ပြတင်းပေါက်အကျိုးတွေကနေ နေရောင်ခြည် တိုးဝင်လာပြီး ပလ္လင်ခြေရင်းမှာ မီးအိမ်နဲ့ ဒူးထောက်နေတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးကြီးနဲ့အတူ ကျွန်တော့်အဘိုးဘေးမှာ ကျွန်တော် ရပ်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့အောက်မှာတော့ ကျွန်တော် ချစ်ခင်ရတဲ့ သူတွေ ရှိနေကြတယ်။
အော်ရီလီယာက သူမရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်ထားသည်။
အက်ဒရီယာနာက ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေပြီး သူမခါးကို အက်ဗလင်က ဖက်တွယ်ထားသည်။ အက်ဗလင်လည်း ဘယ်အချိန်က ရောက်လာမှန်း မသိ။ သူမက အက်ဒရီယာနာကို ထိန်းထားရင်း တစ်ဖက်လက်က သူမဗိုက်ပေါ် တင်ထားပြီး သူမမျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ဆီမှာပဲ ရှိနေသည်။
သော်၊ လိုကီ၊ ဗော့စ်၊ ဟာလီမာ။
ဘရန်နော့ခ်နဲ့ ကိုရာတို့ကတော့ ဒူးထောက်လျက်သား။
လီသန်၊ တီရန်နဲ့ ကလန်တို့က တံခါးပေါက်နားမှာ။
ပြီးတော့ ဟောလစ်။
“မီးထွန်းလိုက်ကြပါ” ဟု ဟောလစ်က ဆိုသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီအခန်းလေ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “နှစ်ပေါင်း ၂၂၂ နှစ်တိုင်တိုင် မှောင်မိုက်နေခဲ့တာ။” သူမက မီးအိမ်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ “တစ်ယောက်ယောက်တော့ မီးထွန်းပေးသင့်တယ်လေ။”
ဒါနဲ့ ကျွန်တော်တို့လည်း မီးထွန်းလိုက်ကြတယ်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်း မဟုတ်သလို၊ အခမ်းအနားနဲ့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။
လီသန်က အရင်ဆုံး ခန်းမထဲ လျှောက်လာပြီး တီရန်ကို မှီရင်းနဲ့ ကျောက်မီးအိမ်ကို ပလ္လင်ရဲ့ ပထမဆုံး လှေကားထစ်ပေါ် တင်လိုက်တယ်။ ဖယောင်းတိုင်ထည့်တဲ့ ခွက်အကောက်လေးပါတဲ့ မီးအိမ်။ လီရီယန်က အက်ဒ်မာရဲ့ အိပ်ရာဆီ သယ်သွားပြီး ပြန်ယူလာခဲ့တဲ့ မီးအိမ်လေ။
ကလန်က မီးညှိပေးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ဗော့စ် ရောက်လာပြီး သူ့ခေါင်းလောင်းကို ပလ္လင်လက်ရန်းမှာ ချိတ်ဆွဲကာ တစ်ချက် တီးလိုက်သည်။
နောက်တော့ ဟာလီမာက ဒုတိယလှေကားထစ်ပေါ်မှာ မီးအိမ်ငယ်လေး တစ်လုံး ထားသည်။ တတိယလှေကားထစ်ပေါ်မှာ သော်က ထားသည်။ ပြီးတော့ လိုကီက ပလ္လင်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သူ့မီးအိမ်ကို သော်ရဲ့ မီးအိမ်ဘေးမှာ ချလိုက်တယ်၊ ဘာစကားမှလည်း မဆိုဘူး။
အော်ရီလီယာက သူမမီးအိမ်ကို ဗော့စ်ရဲ့ ခေါင်းလောင်းဘေး ပလ္လင်လက်ရန်းပေါ် တင်လိုက်သည်။
ဘရန်နော့ခ်နဲ့ ကိုရာတို့ကတော့ သူတို့ရဲ့ မီးအိမ်ကို ပလ္လင်ခြေရင်းမှာ အတူတူ ထားလိုက်ကြတယ်။
အက်ဗလင်ကို မှီတွယ်ထားတဲ့ အက်ဒရီယာနာက သူမမီးအိမ်ကို တံခါးရှိခဲ့တဲ့ စကျင်ကျောက်နေရာမှာ ထားလိုက်သည်။ မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံး ရှိခဲ့တဲ့ နေရာအတိအကျမှာပါ။ ဟောလစ်ရဲ့ မီးအိမ်ဘေးမှာပေါ့။
ကျွန်တော့်အဘိုးက သူ့မီးအိမ်ကို ပလ္လင်ခုံပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် အိတ်ထဲကနေ ဖယောင်းတိုင်အရှည်လေး တစ်ချောင်း ထုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် နောက်ဆုံးမီးအိမ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူ့မီးအိမ်ဘေးမှာ ချလိုက်သည်။
ဂရေးကိပ်ရဲ့ ပလ္လင်ခန်းကြီးတစ်ခုလုံး မီးရောင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားသည်။
မီးအိမ်ငယ်လေးတွေ၊ မီးပုံးတွေနဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေက ပလ္လင်ထစ်တွေ၊ လှေကားတွေနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေတယ်။ နေ့လယ်ခင်းရဲ့ နေရောင်ခြည် မှေးမှိန်စပြုချိန်မှာ ရွှေရောင်သန်းပြီး နွေးထွေးနေတယ်။ အက်ကွဲနေတဲ့ စကျင်ကျောက်တွေ၊ ပြိုကျနေတဲ့ တိုင်လုံးတွေနဲ့ ဆွေးမြည့်နေတဲ့ ကော်ဇောတွေပေါ်မှာ အရိပ်ရှည်ရှည်လေးတွေ ထိုးကျနေတယ်။
လှပနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး။
အခန်းကြီးက အခုထိ ပျက်စီးနေတုန်းပဲ။ မီးလောင်ထားတဲ့ အနံ့တွေလည်း ရှိနေတုန်းပဲ။ မီးခိုးငွေ့နံ့ကလည်း သင်းနေတုန်းပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဒီအခန်းကြီး လင်းထိန်သွားပြီ။
ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်အောက်မှာ၊ စကျင်ကျောက်တွေအောက်မှာ၊ အရာအားလုံးအောက်မှာ ကျွန်တော် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အေးစက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။
နွေးထွေးနေတယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု အုပ်ထိန်းသူက ဆိုသည်။
သူမအသံက အလွန်ဝေးကွာလှတယ်။ ရှည်လျားတဲ့ လမ်းမကြီးတစ်ခုရဲ့ အဆုံးမှာ ရှိနေသလိုမျိုး။ အလွန်လေးလံတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ချလိုက်ရတဲ့ လူပေါင်း ထောင်သောင်းချီနဲ့အတူ လျှောက်လှမ်းနေသလိုပဲ။
“သူတို့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးနေတာပါ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “သူတို့အားလုံးကိုပေါ့။ ငါ အရင်က လုပ်ခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ။” ခဏတာ ရပ်နားလိုက်သည်။ “နည်းနည်းတော့ ကြာလိမ့်မယ်။”
“ဘယ်လောက်ကြာမလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
အုပ်ထိန်းသူက ခပ်အုပ်အုပ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကြာချင်သလောက် ကြာမှာပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “လမ်းတွေဆိုတာ အဲဒီလိုပဲလေ။”
ညနေစောင်းချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ ပလ္လင်ခန်းကနေ ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။
ဘယ်သူမှ မထွက်ချင်ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ အက်ဒရီယာနာက မတ်တပ်မရပ်နိုင်သလောက် ဖြစ်နေပြီ၊ ကျွန်တော့်အဘိုးလည်း အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီ၊ ဘရန်နော့ခ်ကတော့ ကိုရာရဲ့ လက်ကို ကြမ်းပြင်ကနေ ဆွဲမလိုက်ကတည်းက တစ်ခါမှ မလွှတ်ပေးတော့ဘူး။
ကျွန်တော်တို့ မီးအိမ်တွေကို ထွန်းထားခဲ့ကြတယ်။
အားလုံးကိုပေါ့။
ရဲတိုက်ထိန်းက သူကြည့်ပေးထားမယ်လို့ ပြောတယ်။
“ကျွန်တော် အခန်းကို အခု မြင်ရပြီ” ဟု ကျွန်တော်တို့ တံခါးကြီးတွေကို ပိတ်လိုက်ချိန်မှာ သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ပြိုလဲသွားပြီးကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ။ မီးအိမ်တွေကို ကျွန်တော် ဆက်ထွန်းထားပေးမယ်။” ခဏတာ ရပ်လိုက်သည်။ “ဒီအခန်းအတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ မီးရောင်တွေကို ကျွန်တော် ပြန်ပေးဆပ်ရဦးမှာပါ။”
ထိုညက ကျွန်တော်တို့ အိပ်ခန်းထဲမှာ အက်ဗလင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
အက်ဒရီယာနာက အိပ်ပျော်နေပြီ။ သူမ အိပ်ရာပေါ် လှဲလိုက်တာနဲ့ အိပ်ပျော်သွားတာပါ။ ရိုဒရစ်က သူမရင်ခွင်မှာ ကွေးညွတ်နေပြီး အက်ဒရီယာနာက သူ့ကျောပေါ် လက်တင်ထားတယ်။ သူမလက်ချောင်းတွေက ငွေရောင်အလင်းတန်းတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ အက်ဗလင်ကတော့ ပြန်ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်။ အချိန်တော့ ယူရလိမ့်မယ်တဲ့။
အက်ဗလင်က အိပ်ရာစွန်းမှာ ထိုင်နေတယ်။
သူမ အိပ်မပျော်သေးဘူး။
သူမက သူမဗိုက်ပေါ် လက်တင်ထားတယ်။
ကျွန်တော် ဝင်လာတော့ သူမ မော့ကြည့်လာတယ်။
သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အလွန် ထူးဆန်းနေတယ်။
“ယူရီယာ” ဟု သူမက ခေါ်သည်။
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“ပလ္လင်ခန်းထဲမှာ” အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “အက်ဒရီယာနာက တံခါးကို ငြင်းပယ်လိုက်ချိန်မှာလေ။ မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးက အဖြူရောင် ပြောင်းသွားတဲ့ အချိန်မှာပေါ့။” သူမအသံက အလွန်တိုးညင်းတယ်။ “ငါ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။”
ကျွန်တော် ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ဒီမှာ” အက်ဗလင်က ပြောသည်။
သူမ ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူမဗိုက်ပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။
အသာအယာလေးပါ။ ဝန်ဟီးလ်က ငါးလေးကို သတိထားမိတဲ့ ညတုန်းကလိုမျိုး အလွန်နူးညံ့စွာ တင်ပေးတာပါ။
ခဏတာတော့ ဘာမှ မဖြစ်လာဘူး။
အခုက စောလွန်းနေသေးတာကိုး။ ခံစားရဖို့ ဘာမှ မရှိသေးဘူး။ အော်ရီလီယာက လအတော်ကြာဦးမယ်လို့ ပြောထားတာ။
ပြီးတော့—
တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်လာတယ်။
ကန်တာ မဟုတ်ဘူး။ လှုပ်ရှားတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလောက်တောင် မကြီးမားဘူး။ အလွန်တရာ သေးငယ်လွန်းတယ်။
နွေးထွေးမှုတစ်ခု။
အက်ဗလင်ရဲ့ အရေပြားကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးထဲကို တိုးဝင်လာတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးက အမှတ်အသားဆီ၊ အော်ရီလီယာရဲ့ အလင်းတန်းအောက်က အနက်ရောင် မျဉ်းကြောင်းပါးပါးလေးဆီကို။
နူးညံ့တယ်။ တည်ငြိမ်တယ်။ ပြတင်းပေါက်က မီးအိမ်လေးတစ်ခုလိုမျိုး။
ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်က အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းလေး မှေးမှိန်သွားတယ်။
လုံးဝ ပျောက်သွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ မှေးမှိန်သွားတယ်။
အက်ဗလင်က ငိုနေတယ်။
“တံခါးက အဖြူရောင် ပြောင်းသွားတဲ့ အချိန်လေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အက်ဒရီယာနာက တံခါးကို ငြင်းပယ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပေါ့။” သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို သူမဗိုက်ပေါ် ပိုပြီး ဖိကပ်လိုက်သည်။ “ဒီကလေး နိုးထလာတာကို ငါ ခံစားလိုက်ရတယ်လေ။”
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး။
ပြောဖို့ စကားလုံး မရှိတော့ပါ။
ကျွန်တော် အိပ်ရာစွန်းမှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်တော့်လက်ကို ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ ဗိုက်ပေါ် တင်ထားမိတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးထဲကို နွေးထွေးမှုတွေ တိုးဝင်လာနေပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာတော့ ဂရေးကိပ်ရဲ့ မီးအိမ်တိုင်းက တောက်ပနေကြတယ်။
ပြီးတော့ မြောက်ဘက် အလွန်ဝေးလံတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ၊ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုရဲ့ အလယ်ဗဟိုက ခိုးယူထားတဲ့ ခန်းမတစ်ခုထဲမှာ၊ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်လုံး အရာအားလုံး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက နံရံတိုင်းမှာ တံခါးတွေနဲ့၊ နောက်ကွယ်မှာတော့ ဘာမှ မရှိတော့တဲ့ အမှောင်ထုထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေခဲ့တယ်။