အခန်း ၄၆၂ - မည်သူမျှ မဝင်ရောက်ခဲ့ကြသော အခန်း
ကျွန်တော် အိပ်မပျော်ခဲ့ပါ။
နေမင်းမထွက်မီအချိန်အထိ စင်္ကြံအောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်တော် ထိုင်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ဘေးနံရံကိုမှီ၍ လီသန် အိပ်ပျော်နေပြီး၊ လီသန်၏ဘေးတွင် တီရန်က အိပ်ပျော်နေသည်။ ကလန်ကတော့ သူ့ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ ဗာရစ်၏အခန်းတံခါးဘေးတွင်တော့ ကျောက်မီးအိမ်လေးက လင်းလက်နေဆဲပင်။
ခေါင်းလောင်းသံ ထပ်မမြည်တော့ပါ။
အအေးဓာတ်လည်း ပြန်မလာတော့ပါ။
သို့သော်လည်း ထိုအရာကို ကျွန်တော် ခံစားနေရသည်။
စင်္ကြံထဲတွင် မဟုတ်ပါ။ စင်္ကြံ၏အောက်၊ အုတ်မြစ်များ၏အောက်၊ အရာအားလုံး၏အောက်တွင် ဖြစ်သည်။ ဂရေးကိပ်သို့ ကျွန်တော်ရောက်ပြီးကတည်းက နေ့စဉ်လိုလို ကျွန်တော် နင်းလျှောက်ခဲ့ရသော်လည်း တစ်ခါမျှ သတိမပြုမိခဲ့သော တည်ရှိမှုတစ်ခုပင်။
ရေတွင်းတစ်တွင်း၏ အောက်ခြေတွင် အေးစက်မှုရှိနေမှန်း ဘယ်လောက်နက်ရှိုင်းကြောင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောပြမှ သိလိုက်ရသလိုမျိုးပေါ့။
မိုးလင်းခါနီးတွင် ကက်စတယ်လန်က ကျွန်တော့်ကို စကားပြောလာသည်။
ကျယ်လောင်စွာ မဟုတ်ပါ။ တိုးတိုးလေးသာ။ ကျွန်တော် ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်သည့် ပထမဆုံးညက၊ ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီး ကိုယ်ဘာလုပ်မိမှန်းမသိဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေချိန်က သူပြောခဲ့သည့် လေသံမျိုးပင်။
"ငါ မင်းကို ပြောပြထားသင့်တာ" ဟု သူဆိုသည်။
ကျွန်တော် နံရံပေါ်ရှိ မီးရောင်များကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ အဲဒီအခန်းထဲကို မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုတာကိုပေါ့" ဟု ကက်စတယ်လန်က ဆက်ပြောသည်။ "အရင်က ရာဇပလ္လင်ခန်းပေါ့။ ပြန်ပြင်ဖို့ ခက်ခဲလွန်းတယ်လို့ ငါ မင်းကို ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒါကတော့ အမှန်ပဲ။" သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုတာကိုတော့ မပြောခဲ့ဘူး။ ဂရေးကိပ်မှာ ငါရောက်မပေါက်နိုင်တဲ့ တစ်နေရာတည်းသော အခန်းက အဲဒီနေရာပဲ။"
"ဘာကြောင့်လဲ"
ရဲတိုက်ကြီးမှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ရှက်မိလို့ပါ" ဟု ကက်စတယ်လန်က ဖြေသည်။
ကျွန်တော် စောင့်နားထောင်နေလိုက်သည်။
"ငါ အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့တယ်" ဟု သူဆိုသည်။ "ရဲတိုက်ကျဆုံးတဲ့ညကပေါ့။ ငါ အဲဒီအခန်းရဲ့ နံရံတိုင်းမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။ သူ တံခါးကို ဆွဲကိုင်ထားတာကို ငါ ကြားခဲ့ရတယ်။ ရန်သူတွေ အတင်းတိုးဝင်လာတာကိုလည်း ငါ ကြားခဲ့ရတယ်။" သူ့အသံမှာ အလွန်တိုးသွားသည်။ "ပြီးတော့ ရာဇပလ္လင်အောက်ကနေ တစ်စုံတစ်ခု တက်လာတယ်။ အေးစက်စက် အရာတစ်ခုပေါ့။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ငါ ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူး။"
"ဗာရစ်ပေါ့"
"သူ့နာမည်ကို ငါ မသိခဲ့ဘူး" ဟု ကက်စတယ်လန်က ဆိုသည်။ "အဲဒီအချိန်က ရာဇပလ္လင်ခန်းထဲမှာ ငါ့ဘုရင် တံခါးကို ဆွဲကိုင်ထားတာကို ကြည့်နေရင်းကနေ ရုတ်တရက် အမြင်အာရုံတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်ဆိုတာလောက်ပဲ သိတော့တယ်။" မီးရောင်များ မှိန်ကျသွားသည်။ "ငါ ပြန်မြင်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ မီးတွေ ငြိမ်းသွားပြီ၊ ရန်သူတွေလည်း မရှိတော့ဘူး၊ အခန်းကလည်း ဗလာကျင်းနေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ငါ အဲဒီထဲ ပြန်မဝင်နိုင်တော့ဘူး။"
"သူ သေသွားပြီလို့ မင်း ထင်လိုက်တာပေါ့"
"သူသေအောင် ငါ လုပ်လိုက်မိတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ" ဟု ကက်စတယ်လန်က ပြောသည်။ "ငါ့ရဲ့ ကြောက်စိတ်ကြောင့် ငါ အမြင်အာရုံ ပျောက်သွားတာလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ငါသာ ဆက်ရှိနေခဲ့ရင်၊ ငါသာ ဆက်ကြည့်နေခဲ့ရင် တစ်ခုခု လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့မှာလို့ တွေးမိခဲ့တယ်။" သူ့အသံမှာ ရဲတိုက်တစ်ခု၏ အသံဟု မထင်ရလောက်အောင်ပင် ကွဲအက်သွားသည်။ "နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာတဲ့အထိ အဲဒီအခန်းက ပျက်စီးလွန်းလို့လို့ပဲ လူတိုင်းကို ပြောခဲ့တာ။ ဘာကြောင့် အဲဒီအခန်းကို မကြည့်ရက်တာလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မမေးအောင်လို့ပေါ့။"
ကျွန်တော် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာမှ ပြန်မပြောမိပါ။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်လက်ဝါးကို စင်္ကြံနံရံပေါ်သို့ ပြားပြားလေး ကပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးအောက်တွင် သရဖူက နွေးထွေးလာသည်။
"မင်း သူ့အခန်းကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာပဲ" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ "နေ့တိုင်းပေါ့။ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်လုံးလုံး။ ပုခက်၊ စာအုပ်တွေ၊ ပြတင်းပေါက်နားက ထိုင်ခုံတွေအထိ။" ကျွန်တော် ကျောက်နံရံကို ပို၍ တင်းတင်းဖိလိုက်သည်။ "သူ ပြန်လာစရာ နေရာလေးတစ်ခု ရှိနေစေဖို့ မင်း ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာပဲ။"
ကက်စတယ်လန် ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
"ဒါဟာ ကြောက်စိတ် မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ "ဒါဟာ ပြတင်းပေါက်မှာ ထွန်းထားတဲ့ မီးအိမ်တစ်ခုပဲ။"
စင်္ကြံထဲမှ မီးရောင်များ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလာသည်။
ထို့နောက် အလွန် ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် မီးရောင်များ ပို၍ တောက်ပလာတော့သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် မြေပုံခန်း၌ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး စုဝေးခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော့်အဘိုးလည်း ရောက်လာသည်။
သူကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ ထိုမနက်က ပယ်ရင် ယူဆောင်လာပေးသည့် တုတ်ကောက်ကို ကိုင်လျက်။ ထိုတုတ်ကောက်မှာ ဗော့စ်၏ တုတ်ကောက်နှင့် အမျိုးအစားတူ အက်ရှ်သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာအတွင်း ခွက်တစ်ခွက်ထက်ပို၍ လေးသောအရာကို ကိုင်တွယ်ဖူးခြင်းမရှိသော လက်တစ်ဖက်နှင့် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်စေရန် ထုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
သူ တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို ငေးကြည့်သည်။
မြေပုံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော စားပွဲရှည်ကြီး၊ စင်များ၊ ပြတင်းပေါက်များကို ကြည့်နေသည်။
"ဒါက ငါ့အဖေရဲ့ စာကြည့်ခန်းပဲ" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူ့ဘေးရှိ အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"သူ အလုပ်လုပ်နေတဲ့အချိန်ဆိုရင် ငါ့ကို စားပွဲအောက်မှာ ထိုင်ခွင့်ပေးထားတတ်တယ်" ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ပြောသည်။ "သူ့ဖိနပ်တွေကို ငါ ကစားနေရတာပေါ့။" သူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "သူကတော့ မသိချင်ယောင် ဆောင်ပေးရှာတယ်။"
သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
စားပွဲ၏ အစွန်းဘက်၊ အော်ရီလီယာ၏ ဘေးရှိ ထိုင်ခုံတွင် သူ ထိုင်လိုက်သည်။
အားလုံးက သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်။
သော်၊ အက်ဗလင်၊ အက်ဒရီယာနာ။ ကေးလ်ကို ဘေးတွင်ထားလျက်ရှိသော မေရီ။ တုတ်ကောက်ကို မှီတွယ်ထားသည့် ဗော့စ်။ ညက သတင်းကြား၍ Relay Gate မှတစ်ဆင့် ပြန်ရောက်လာသည့် ဟာလီမာ။ လက်ပိုက်ပြီး နံရံကို မှီရပ်နေသည့် လိုကီ။
ကျွန်တော့်အဘိုးက သူတို့ကို ပြန်ကြည့်သည်။
"မင်းတို့ ရာဇပလ္လင်ခန်းအကြောင်း သိချင်နေကြတာပေါ့" ဟု သူ ဆိုသည်။
သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြသည်။
ဗော့စ် ပြောပြလေ့ရှိသည့်အတိုင်း အပိုင်းအစလေးများဖြင့် စနစ်တကျ ပြောခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါ။ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာလုံးလုံး မှောင်မိုက်နေသည့် အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ညတိုင်းလိုလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောနေခဲ့ရသောကြောင့် အလွတ်ရနေပြီး၊ ယခုမှသာ ကြားနိုင်မည့်သူတစ်ယောက်ကို ပြောပြခွင့်ရလိုက်သည့် သူတစ်ယောက်၏ လေသံမျိုးဖြစ်သည်။
တံခါးဝတွင် ရောက်နေသော ရန်သူများ။ မြို့ကြီး မီးလောင်ကျွမ်းနေခြင်း။ သူ မရောက်နိုင်သော နေရာတစ်ခုတွင်၊ သူ မမြင်နိုင်သော နတ်ဘုရားများ၏ ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံနေရသော သူ့မိခင်။
ကိတ်လင်။ ကာရိုလိုင်း။ ကလေးငယ်။
ရာဇပလ္လင်ခန်းထဲရှိ လေထုထဲတွင် ရွှေရောင်တောက်ပလျက် ပွင့်လာသော လမ်းကြောင်း။ သူ့မိခင်၏ နောက်ဆုံး လက်ဆောင်။
"ငါ သူတို့ကို အဲဒီထဲကို ပို့လိုက်တယ်" ဟု သူဆိုသည်။ "ကိတ်လင်က မသွားချင်ဘူး။ သူ အရမ်း ဒေါသထွက်နေခဲ့တာ။ ငါသာ ကျန်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူလည်း ကျန်ခဲ့မယ်တဲ့။" သူ့အသံမှာ ကွဲအက်သွားသည်။ "ကလေးတွေအတွက် သူ လိုအပ်တယ်လို့ ငါ ပြောလိုက်တယ်။ ငါ နောက်က လိုက်လာခဲ့မယ်လို့ လိမ်ပြောလိုက်မိတယ်။"
မည်သူမျှ စကားမပြောကြပါ။
"လမ်းကြောင်း ပိတ်သွားတယ်" ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ဆက်ပြောသည်။ "ပြီးတော့ ငါ လှည့်လိုက်တယ်။ တံခါးတွေလည်း ပွင့်ထွက်တော့မယ်။"
သူ တံခါးကို ဆွဲကိုင်ထားခဲ့သည်။
ရာဇပလ္လင်ခန်း၏ အဆုံးတွင်ရှိသော သံမဏိနှင့် ဝက်သစ်ချသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ကြီးမားသော တံခါးကြီးနှစ်ချပ်။ တံခါးတစ်ဖက်တွင် တူများ၊ အပေါက်ဖောက်ကိရိယာများဖြင့် ရန်သူများ။ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သော သူ့အစောင့်များမှာ သေဆုံးကုန်ပြီ သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးကုန်ပြီ။
သူက တံခါးကို ကျောဖြင့် မှီထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို သံကွင်းများတွင် ချိတ်ဆွဲ၍ ဆွဲကိုင်ထားခဲ့သည်။
"ဘရန်နော့လိုမျိုးပေါ့" ဟု သော်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်တော့်အဘိုးက သူမကို ကြည့်သည်။
"ခံတပ်ရဲ့ နတ်ဘုရားလေ" ဟု သော်က ဆိုသည်။ "သူက ကဲရိုးတောမှာ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ တံခါးကို သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ နှစ်ရက်လုံးလုံး ဆွဲကိုင်ထားခဲ့တာ။ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ အဲဒီလို လုပ်တာ ငါ မမြင်ဖူးဘူး။"
"ငါကတော့ တစ်နာရီလောက်ပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တာပါ" ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ဆိုသည်။ "တစ်နာရီထက် နည်းမလားပဲ။ ငါလည်း မသိဘူး။ အချိန်တွေ အများကြီး ကြာသွားသလိုပဲ ခံစားရတယ်။"
သူ့ရဲ့ ပိန်လှီနေသော လက်များကို သူ ငုံ့ကြည့်သည်။
"ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်က ကွဲသွားတယ်" ဟု သူဆိုသည်။
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပါ။
"ငါ့ရဲ့ နောက်ဘက်မှာပေါ့" ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ပြောသည်။ "အခန်းရဲ့ အဆုံးဘက်မှာ။ ရာဇပလ္လင်အောက်မှာလေ။" သူ့အသံမှာ အလွန်တိုးသွားသည်။ "ငါ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျောက်သားတွေ ကွဲထွက်သံ။ ပြီးတော့ အအေးဓာတ်။"
"ပြီးတော့ အသံတစ်သံပေါ့" ဟု အော်ရီလီယာက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အသံတစ်သံ" ဟု သူ အတည်ပြုသည်။ "အရမ်း နူးညံ့ပြီး အရမ်း သည်းခံတတ်တဲ့ အသံမျိုး။ ငါသာ တံခါးကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် တံခါးတွေက ပွင့်မသွားဘူးလို့ ပြောတယ်။ ပိုကောင်းတဲ့၊ ပိုအရေးကြီးတဲ့ တံခါးတစ်ခုကို ကိုင်ထားဖို့ ရှိသေးတယ်လို့ ပြောတယ်။" သူ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ "ငါ့မိသားစု ဘေးကင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ အဲဒီ လမ်းကြောင်းကို နောက်ကနေ လိုက်လာနိုင်တယ်တဲ့။ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ အဲဒါကို တားဆီးနိုင်မယ်လို့ ပြောတယ်။"
"ဒါနဲ့ မင်းက ယုံလိုက်တာပေါ့"
"ငါက မီးလောင်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ တံခါးကို တစ်ယောက်တည်း ဆွဲကိုင်ထားရတာလေ" ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ဆိုသည်။ "အဲဒီအချိန်မှာ တံခါးကို ဆွဲကိုင်ထားဖို့က အရေးကြီးတယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောပြော ငါ ယုံမှာပဲ။"
သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
"ငါ တံခါးကို လွှတ်လိုက်တယ်" ဟု သူဆိုသည်။ "ငါ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လှေကားထစ်တစ်ခုကို တွေ့တယ်။ အောက်ကို ဆင်းသွားတဲ့ လှေကား။ ရာဇပလ္လင်အောက်ကိုလေ။ အမှောင်ထဲကိုပေါ့။" သူ့အသံမှာ တိုးဝင်သွားသည်။ "ပြီးတော့ ငါ အဲဒီလှေကားအတိုင်း ဆင်းသွားခဲ့တယ်။"
မြေပုံခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ဘယ်လောက်ထိ ဝေးသလဲ" ဟု ဗော့စ်က မေးသည်။
ကျွန်တော့်အဘိုးက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါလည်း မသိဘူး" ဟု သူဖြေသည်။ "ငါ လှေကားအတိုင်း ဆင်းသွားခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ် ရောက်သွားတယ်။ ဘယ်လိုရောက်သွားမှန်းလည်း ငါ မသိဘူး။" သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အချိန်တွေ အများကြီး ကြာသွားသလိုပဲ။ အမှောင်ထဲက လမ်းတစ်လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားနေရသလိုမျိုးပဲ။"
"နောက်ဆုံးလမ်းမကြီးပေါ့" ဟု ဟောလစ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူမက တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
သူမ ရောက်လာမှန်း ကျွန်တော် မသိလိုက်ပါ။ ဘယ်သူမှလည်း မသိလိုက်ပါ။ သူမက အရောင်မှိန်နေသော ပဝါကိုခြုံလျက်၊ ကြေးမီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏နောက်တွင် ဟာလီမာ ရှိနေပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေတွန့်များမှာ အလွန်ပင် ငြိမ်သက်နေသည်။
"ငါ ရောက်လာပြီ" ဟု သူမ ဆိုသည်။ "ကြမ်းပြင်က ငါ့ကို ပြောပြတဲ့အချိန်မှာပေါ့။" သူမက ကျွန်တော့်အဘိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း နောက်ဆုံးလမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်ခဲ့တာပဲ။ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ပေါ့။ ရာဇပလ္လင်အောက်က လှေကားကို ဆင်းပြီး သူ့အိမ်ထဲအထိလေ။"
ကျွန်တော့်အဘိုးက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ"
“ဟောလစ်ပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကျွန်မက အနောက်ဘက်လမ်းမကြီးမှာ အမိုးအကာတစ်ခုကို စောင့်ရှောက်ထားသူပါ။” သူမ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်မ မင်းရဲ့မိခင်ကို တစ်ခါက သိခဲ့ဖူးတယ်။ အလွန်တရာ ကြာခဲ့ပြီပေါ့။ သူက ဘယ်သူ့ရဲ့မိခင်မှ မဖြစ်ခင်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က တောင်းဆိုလို့ တံခါးတွေဘေးမှာ ဘုရားစင်တွေ တည်ဆောက်ပေးနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့စဉ်ကပေါ့။”
အော်ရီလီယာက လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ရှင်…” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါပဲ” ဟု ဟောလစ်က အတည်ပြုသည်။
သူမ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
သူမ ထိုင်မနေခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်အဘိုး ထိုင်နေသည့် စားပွဲ၏ အစွန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည့် မီးအိမ်ဖြင့် သူ့ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“သူက မင်းကို ထိန်းထားဖို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “တကယ်တော့ မရှိပါဘူး။”
“ငါ သိတယ်” ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ပြောသည်။ “သူ မနေ့ညက ပြောပြသွားတယ်။ တံခါးအပြင်ဘက်ကနေလေ။ ငါ့မြေး ကြားလိုက်ရတယ်။”
“သူ မင်းကို အဲဒီလို ပြောခဲ့တာက မင်းကို သူ့လှေကားအတိုင်း ဆင်းလာစေချင်လို့ပဲ” ဟု ဟောလစ်က ဆိုသည်။ “အသက်ရှင်လျက်နဲ့ပေါ့။ သူ့အိမ်ထဲအထိလေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သေဆုံးသွားတဲ့ဘုရင်ထက်စာရင် အသက်ရှင်နေတဲ့ဘုရင်ကို ထိန်းသိမ်းထားရတာက ပိုခက်ခဲလို့ပဲ။” သူမ ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ပိုပြီး တန်ဖိုးလည်း ရှိတယ်။”
“ဘာလို့လဲ။”
ဟောလစ်က သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သေဆုံးသွားသူတွေက သူတို့ဆန္ဒရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ နောက်ဆုံးလမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်သွားကြရလို့ပဲ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “သေခြင်းတရားဆိုတာ အဲဒါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်နေတဲ့သူကတော့ အဲဒီလမ်းအတိုင်း လျှောက်ဖို့ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ရတယ်။” သူမ၏အသံမှာ အလွန်ပင် နူးညံ့နေသည်။ “သူက မင်းကို ရွေးချယ်စေချင်ခဲ့တာ။ ဂရေးကိပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးဘုရင်က သူ့အိမ်ထဲကို ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒနဲ့ လျှောက်ဝင်လာပြီး တံခါးကို သူ့လက်နဲ့သူ ပိတ်ထားခဲ့တာလေ။”
သူမ အော်ရီလီယာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက ဘာကို တည်ဆောက်လိုက်တယ်ဆိုတာ မင်း သိလား” ဟု ဟောလစ်က မေးသည်။
အော်ရီလီယာ ခေါင်းခါပြသည်။
“နယ်နိမိတ်တစ်ခုပေါ့” ဟု ဟောလစ်က ဆိုသည်။ “မင်းတို့နိုင်ငံရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာလေ။ မင်းရဲ့သားကို ဘိသိက်ပေးခဲ့တဲ့ အခန်းထဲမှာ။ မင်းရဲ့ဘုရားစင်တွေ စတင်ခဲ့တဲ့နေရာမှာပေါ့။” သူမ ကျွန်တော့်အဘိုးဘက်သို့ ပြန်ကြည့်သည်။ “သူက ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒနဲ့ ဆင်းသွားခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် တံခါးကလည်း ဆန္ဒနဲ့ တည်ရှိနေခဲ့တာ။ အဲဒီနောက်ပိုင်း သေဆုံးသွားသမျှ အရာအားလုံးက အဲဒီတံခါးဆီကိုပဲ လျှောက်သွားကြရတယ်။”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒါကို ဖွင့်နိုင်မှာလဲ” ဟု သော်က မေးသည်။
မည်သူမျှ မဖြေကြပါ။
ဟောလစ်က ကျွန်တော့်အဘိုးကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော့်အဘိုးကလည်း သူမကို ပြန်ကြည့်သည်။
“မင်းတို့ မဖွင့်နိုင်ဘူး” ဟု ဟောလစ်က ဆိုသည်။ “မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ မဖွင့်နိုင်ဘူး။ အဲဒါ မင်းတို့ရဲ့တံခါး မဟုတ်ဘူးလေ။”
“ဒါဆိုရင် ဘယ်သူ့…”
“သူ့ရဲ့တံခါးလေ” ဟု ဟောလစ်က ဆိုသည်။ သူမက ကျွန်တော့်အဘိုးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ဆင်းသွားခဲ့တဲ့ ဘုရင်၊ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ဘုရင်၊ လှေကားအဆုံးက ကျွန်းပေါ်မှာ တံခါးကို သူ့လက်နဲ့သူ ပိတ်ထားခဲ့တဲ့ ဘုရင်ပေါ့။” သူမ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါသည်။ “ကျွန်းပေါ်က တံခါးက အခု ပွင့်နေပြီ။ သူကိုယ်တိုင် ဖွင့်လိုက်တာ။ အဲဒါက ပထမအချက်။”
“နောက်တစ်ခုကရော” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ဟောလစ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူက လှေကားအတိုင်း ဆင်းသွားခဲ့တာ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ရာဇပလ္လင်အောက်ကိုပေါ့။ သူ အဲဒီလှေကားကနေ တစ်ခါမှ ပြန်တက်မလာခဲ့ဘူး။”
ကျွန်တော့်အဘိုး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“သူက နဂါးတစ်ကောင်နဲ့ ပြန်လာခဲ့တာ” ဟု ဟောလစ်က ဆိုသည်။ “ပင်လယ်ကို ဖြတ်ပြီးတော့လေ။ လမ်းပတ်ကြီးအတိုင်းပေါ့။” သူမက သူ့ကို ကြည့်သည်။ “သူ ဆင်းသွားခဲ့တဲ့ လှေကားအတိုင်း သူ တစ်ခါမှ ပြန်တက်မလာခဲ့ဘူး။ သူ ဝင်သွားခဲ့တဲ့ အခန်းထဲကနေ တစ်ခါမှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။”
ဗော့စ်က အလွန်တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။
“သူက တံခါးဝမှာပဲ ဆက်ရပ်နေတာ” ဟု သူ ဆိုသည်။
မည်သူမျှ အကြာကြီး စကားမပြောကြပါ။
ကျွန်တော့်အဘိုးက စားပွဲအစွန်းတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ပိန်လှီသောလက်များကို သစ်သားစားပွဲပေါ် တင်ထားကာ မျက်နှာမှာ မီးခိုးရောင်သမ်းလျက် ဘာကိုမှ မမြင်ရသလို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး” ဟု သူ နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
“နယ်နိမိတ်တစ်ခုဆိုတာ” ဟု ဗော့စ်က ပြောသည်။ “တစ်ဖက်ကနေ နောက်တစ်ဖက်ကို ပြောင်းလဲသွားတဲ့နေရာမျိုး။ အပြင်ကနေ အတွင်းကို ခြေချလိုက်တဲ့နေရာပေါ့။” သူ တုတ်ကောက်ကို မှီလျက် ဆိုသည်။ “မင်းက ရာဇပလ္လင်ခန်းကနေ လှေကားပေါ်ကို ခြေချလိုက်တယ်။ အဲဒါက နယ်နိမိတ်တစ်ခုပဲ။ မင်း အဲဒါကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း အဲဒီဘက်ကို ပြန်မကျော်ခဲ့ဘူး။”
“ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ” ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ဆိုသည်။ “ဂရေးကိပ်မှာ။ ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ စာကြည့်ခန်းထဲမှာလေ။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဗော့စ်က သဘောတူသည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းက အိမ်ရှေ့ဝင်းထဲကနေ ဝင်လာတာ။ ရာဇပလ္လင်ခန်းထဲကနေ ဝင်လာတာ မဟုတ်ဘူး။” သူ သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ “အဲဒီတံခါးရဲ့ အမြင်အရဆိုရင် ဂရေးကိပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးဘုရင်က လှေကားပေါ်မှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ။ အောက်ကို ဆင်းနေတုန်းပဲ။ အဲဒီလမ်းကို ရွေးချယ်နေတုန်းပဲ။”
“သူ အဲဒါကို ရွေးချယ်နေသရွေ့တော့” ဟု ဟောလစ်က ဆိုသည်။ “တံခါးက တည်ရှိနေဦးမှာပဲ။”
ကျွန်တော့်အဘိုး ထရပ်လိုက်သည်။
သူ အလွန် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ထိုင်ခုံက ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပွတ်တိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ပိန်လှီသော လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စားပွဲအစွန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။
“ဒါဆိုရင် ငါ အပေါ်ကို ပြန်တက်မယ်” ဟု သူ ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာ ထရပ်လိုက်သည်။
“မလုပ်နဲ့။”
သူမကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။
“မလုပ်နဲ့” ဟု အော်ရီလီယာက ထပ်ပြောသည်။ “ရှင် အခုမှ အိမ်ပြန်ရောက်တာလေ။ ရှင် ကောင်းကောင်းတောင် မလျှောက်နိုင်သေးဘူး။ သူ့ကြောင့် ရှင် တံခါးနောက်ကနေ နှစ်ရာနှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တောင် နေခဲ့ရပြီးပြီ။” သူမ၏အသံမှာ ကွဲအက်သွားသည်။ “ရှင် သူ့အိမ်ထဲကို ပြန်ဆင်းသွားတာကို ကျွန်မ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။”
“အောက်ကို ဆင်းမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ဆိုသည်။ “အပေါ်ကို တက်မှာ။”
အော်ရီလီယာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ငါ အောက်ကို ဆင်းခဲ့တာ” ဟု သူဆိုသည်။ “သူပြောတာ မှန်တယ်။ သူတို့ပြောတာ မှန်တယ်။ ငါ ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ တံခါးကို ထိန်းထားရတာက တခြား ဘာထက်မဆို အရေးကြီးတယ်လို့ အသံတစ်ခုက ပြောတဲ့အတွက် ငါ အဲဒီလှေကားအတိုင်း ဆင်းခဲ့တာ။” စားပွဲအစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် သူ၏လက်ဆစ်များမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ “ငါ အဲဒီလှေကားအတိုင်း အပေါ်ကို ပြန်တက်ဖို့ လိုတယ်။ ရာဇပလ္လင်ခန်းထဲကိုလေ။ ငါ တံခါးတွေကို လွှတ်ပေးခဲ့တဲ့ အခန်းထဲကိုပေါ့။”
“ပြီးတော့ကော။”
ကျွန်တော့်အဘိုးက သူ့မိခင်ကို ကြည့်သည်။
“ပြီးတော့ ငါ ပြန်ကျော်ဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်” ဟု သူဆိုသည်။ “ပြီးရင် အဲဒါ ငါ့တံခါး မဟုတ်တော့ဘူး။”
သော်က ဝင်ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင် ဘယ်သူ့တံခါး ဖြစ်သွားမလဲ။”
မည်သူမျှ မဖြေကြပါ။
ဟောလစ်က သူမ၏ မီးအိမ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ဘယ်သူ့တံခါးမှ မဟုတ်တော့ဘူး” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဘယ်သူမှ မရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ နယ်နိမိတ်တစ်ခုပေါ့။ ဘယ်သူမှ မထိန်းထားတော့တဲ့ နံရံတစ်ခု။” သူမ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ “အဲဒါ ပြိုကျသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူမှ မထိန်းထားလို့ နံရံတွေ ပြိုကျသွားတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဆန္ဒနဲ့ တည်ရှိနေတော့မှာလည်း မဟုတ်ဘူး။”
“အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
ဟောလစ်က သူမကို ကြည့်သည်။
အက်ဒရီယာနာ၏ လက်ချောင်းများတွင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိဘဲ မသိမသာ တောက်ပလာသည့် ငွေရောင်အလင်းတန်းကို ဟောလစ် ကြည့်နေသည်။
“အဲဒါက” ဟု ဟောလစ်က ဆိုသည်။ “တစ်စုံတစ်ယောက်က ငြင်းပယ်နိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာ။”
ထိုနေ့လယ်တွင် ကျွန်တော်တို့ ရာဇပလ္လင်ခန်းဟောင်းဆီသို့ သွားခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ အားလုံးပေါ့။
အဲဒီအခန်းက ရဲတိုက်ရဲ့ အနောက်ဘက် အဆောင်မှာ ရှိသည်။ ခန်းမကြီးရဲ့ ဟိုဘက်နား၊ ကျွန်တော် ဂရေးကိပ်ကို စရောက်တဲ့ ပထမဆုံးအပတ်တုန်းက တစ်ခါပဲ လျှောက်ဖူးတဲ့ စင်္ကြံလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာပေါ့။ အဲဒီအခန်းက ပျက်စီးလွန်းလို့ ဝင်လို့မရဘူးလို့ ကက်စတယ်လန်က ပြောခဲ့ဖူးသည်။
စင်္ကြံလမ်းကတော့ သန့်ရှင်းနေသည်။ ကက်စတယ်လန်က အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းအောင် ထားပေးတတ်သည်။
လမ်းဆုံးမှာရှိတဲ့ တံခါးတွေကတော့ မသန့်ရှင်းပါ။
ဝက်သစ်ချသားနဲ့ သံမဏိ။ ကျွန်တော့်အရပ်ထက် နှစ်ဆလောက် မြင့်သည်။ မီးဟောင်းတွေကြောင့် အနက်ရောင် ပြောင်းနေသည်။ သုံးနေရာတွင် ကွဲအက်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့ ပထမနှစ်တုန်းက ရဲတိုက်က အပျက်အစီးတွေ များနေပြီး ဘာက ဘေးကင်းလဲ မသိကြတဲ့အချိန်မှာ မေရီက အမိန့်ပေးပြီး ချိတ်ဆွဲထားခဲ့တဲ့ သံကြိုးတွေနဲ့ ပိတ်ထားသည်။
ကျွန်တော့်အဘိုးက တံခါးရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဒါတွေပဲ” ဟု သူ ဆိုသည်။
သူ တခြား ဘာမှ မပြောပါ။
သူ၏ ပိန်လှီသောလက်ကို မီးခိုးရောင်သမ်းနေသော ဝက်သစ်ချသားတံခါးပေါ်တွင် ပြားပြားလေး တင်လိုက်သည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရာနှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်က သူသည် ဤတံခါးတို့၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျောမှီ၍ လက်နှစ်ဖက်ကို သံကွင်းများတွင် ချိတ်ဆွဲကာ စစ်တပ်တစ်ခုကို တားဆီးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အခုတော့ သူ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။
သူ၏လက်မှာ တုန်ရီနေသည်။
ဘရန်နော့က သံကြိုးတွေကို ဖြတ်လိုက်သည်။
သူ့လက်နဲ့ပဲ ဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ ပတ်တီးစည်းထားသော လက်ချောင်းများဖြင့် သံကွင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လိမ်ချိုးလိုက်ရာ သံကြိုးများ ပြတ်ထွက်သွားသည်။
တံခါးတွေက သူ့အလိုလို ပွင့်မလာပါ။
ကျွန်တော့်အဘိုးက တံခါးကို တွန်းသည်။
သူ၏ ပိန်လှီသော ကိုယ်အလေးချိန် တစ်ခုလုံးကို ဝက်သစ်ချသားပေါ်သို့ ပုံချ၍ တွန်းလိုက်သည်။ အော်ရီလီယာက သူ့ဘေးတွင် ဝိုင်းတွန်းပေးပြီး ကျွန်တော်ကလည်း သူမဘေးတွင် ဝင်တွန်းလိုက်သည်။
တံခါးကြီးနှစ်ချပ်က အတွင်းဘက်သို့ ပွင့်သွားသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။
ညည်းတွားသံနှင့်အတူ။
အနံ့က အရင် ထွက်လာသည်။
မီးခိုးနံ့။ မီးခိုးအဟောင်း။ နှစ်ရာနှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာ မီးခိုးနံ့။ ကျောက်တုံးတွေ၊ သစ်သားတွေ၊ ဖုန်မှုန့်တွေထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေတာကြောင့် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပါ။
ပြီးတော့ အအေးဓာတ်။
ဗာရစ်ရဲ့ အအေးဓာတ်မျိုးတော့ မဟုတ်သေးပါ။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်ထားခဲ့တဲ့ အခန်းတစ်ခုရဲ့ သာမန်အအေးဓာတ်မျိုး။ စိုထိုင်းပြီး ငြိမ်သက်နေကာ လေးလံနေသည်။
ပြီးတော့ အလင်းရောင်။
မွန်းလွဲပိုင်း နေရောင်ခြည်က အနောက်ဘက်နံရံအမြင့်ကြီးမှာရှိတဲ့ ပြတင်းပေါက်အကျိုးအပဲ့တွေကနေ ဝင်လာသည်။ အက်ကွဲနေသော စကျင်ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖုန်မှုန့်တွေကြားထဲမှ အလင်းတန်းရှည်ကြီးများအဖြစ် ကျရောက်နေသည်။
ဂရေးကိပ်၏ ရာဇပလ္လင်ခန်း။
ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုကြီးမားသည်။
ခန်းမကြီးတစ်ထပ်စာနှင့် နောက်ထပ် တစ်ဝက်လောက် ရှိမည့် ရှည်လျားသော ခန်းမဆောင်တစ်ခု။ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် တိုင်လုံးများရှိပြီး အချို့မှာ အက်ကွဲနေကာ တစ်တိုင်မှာမူ အပိုင်းပိုင်းပြတ်၍ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည်။ နံရံများတွင် တွဲလောင်းကျနေသော ကော်ဇောစများမှာ ဆွေးမြည့်နေပြီး အရောင်များမှာလည်း အညိုရောင်နှင့် အနက်ရောင်များအဖြစ် လောင်ကျွမ်း ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကြမ်းပြင်မှာ စကျင်ကျောက်ခင်းထားသည်။ မီးခိုးရောင်နှင့် အဖြူရောင်။ နေရာပေါင်း ရာချီ၍ အက်ကွဲနေပြီး မီးလောင်ထားသည့် အရာများကြောင့် အနက်ရောင် အစင်းကြောင်းရှည်များ ထင်ကျန်နေသည်။
ခန်းမ၏ အဆုံးဘက်တွင်မူ အဆင့်သုံးဆင့်ပါဝင်သော စင်မြင့်တစ်ခုနှင့် ရာဇပလ္လင်တို့ ရှိသည်။
၎င်းမှာ ကျောက်တုံးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ တစ်ချိန်ကမူ အဖြူရောင် ကျောက်တုံးဖြစ်ခဲ့သည်။ အရွက်များ၊ နွယ်ပင်များနှင့် ဂရေးကိပ်၏ အမှတ်တံဆိပ်များ ထွင်းထုထားသည်။ ယခုမူ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် မီးခိုးများဖြင့် အနက်ရောင် ပြောင်းနေပြီး အလယ်မှ အက်ကွဲနေသည်။
လွတ်လပ်နေသည်။
ကျွန်တော့်အဘိုးသည် တံခါးဝအတွင်းဘက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူ မလှုပ်ရှားပါ။
သူသည် ရာဇပလ္လင်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ငါ့ကို အဲဒီနေရာမှာပဲ ဘုရင်တင်မြှောက်ခဲ့တာ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
အော်ရီလီယာက သူ့လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
“ငါ့အမေက ငါ့ခေါင်းပေါ်ကို သရဖူ ဆောင်းပေးခဲ့တာလေ” ဟု သူ ဆိုသည်။ “အဲဒီတုန်းက သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီ။ အလင်းရောင်တွေ တောက်ပနေပြီး သူ့လက်တွေက အရမ်း နွေးထွေးနေခဲ့တယ်” သူ တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မြိုချလိုက်သည်။ “ငါ အရမ်းကြောက်နေခဲ့တာ။ အခမ်းအနား တစ်လျှောက်လုံး ငါ ရယ်နေခဲ့မိတယ်။ ရပ်လို့ကို မရဘူး။”
“ရှင် ရယ်နေခဲ့တာပေါ့” ဟု အော်ရီလီယာက ထောက်ခံသည်။ သူမ၏ အသံမှာ တိမ်ဝင်နေသည်။ “အားလုံးကတော့ အဲဒါကို ပျော်ရွှင်မှုလို့ ထင်နေခဲ့ကြတာ။”
“အဲဒါ ကြောက်လန့်မှုကြောင့်ပါ။”
“ကျွန်မ သိပါတယ်။”
သူ ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
တံခါးပေါက်နှင့် ကပ်လျက်နေရာတွင် စကျင်ကျောက်ကြမ်းပြင်၌ အစင်းကြောင်းရှည်ကြီးများ ထင်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ခု လေးလံသောအရာကို ဆွဲငင်သွားသလိုမျိုး။
သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်က အဲဒီနေရာမှာ ခြေထောက်ကို အားပြုပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ ရပ်နေခဲ့သလိုမျိုး။
“ငါ သူတို့ကို ဒီနေရာမှာ တားဆီးခဲ့တာ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်တော် ရှေ့ကို တိုးလိုက်သည်။
သူ့ကို ကျော်ပြီး၊ အော်ရီလီယာကို ကျော်ပြီး၊ အက်ကွဲနေသော တိုင်လုံးများကြားရှိ ရှည်လျားသည့် ခန်းမဆောင်အတိုင်း စင်မြင့်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
ကျွန်တော် လျှောက်သွားလေလေ အအေးဓာတ်က တိုးလာလေလေ ဖြစ်သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း မဟုတ်ပါ။ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ပို၍ ပို၍ အေးစက်လာသည်။ လေထုက ထူထဲပြီး လေးလံလာသည်။ ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံမှာ ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် မြူခိုးများအဖြစ် ပေါ်လာသည်။
စင်မြင့်ခြေရင်းတွင် ကျွန်တော် ရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ပထမဆုံး အဆင့်ရဲ့ ခြေရင်း၊ ရာဇပလ္လင်အောက်တည့်တည့် စကျင်ကျောက်ကြမ်းပြင်ထဲမှာ မြှုပ်ထားသည့်အရာ—
တံခါးတစ်ခု။
ပြားကပ်နေသည်။ ကြမ်းပြင်ထဲတွင်။ ထောင်ချောက်တံခါး တစ်ခုလိုမျိုး။ သစ်သားမဟုတ်၊ ကျောက်တုံး။ အဖြူရောင်မဟုတ်၊ မီးခိုးရောင်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က စကျင်ကျောက်တွေထက် ပိုဟောင်းနွမ်းသည်။ ရာဇပလ္လင်ထက်ပင် ပို၍ ဟောင်းသည်။
၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တံခါးပိတ်ပုံစံတစ်ခုကို မီးဖြင့် ပူလောင်စေခဲ့သည်။
အလယ်တွင် အစင်းကြောင်း မရှိပါ။
သော် ကျွန်တော့်ဘေးကို ရောက်လာသည်။
သူမ အဲဒီအရာကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“နှစ်ရာနှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ရာဇပလ္လင်အောက်မှာ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ကျွန်မတို့ ခန်းမကြီးထဲမှာ အစည်းအဝေးလုပ်တိုင်း၊ ပွဲတော်တိုင်း၊ ရှင် ရာဇပလ္လင်သစ်ပေါ် ထိုင်တိုင်းလေ” သူမ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါလိုက်သည်။ “ဒါက ဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။”
သော် နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ပါ။
သူမ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ကို ကျောက်တံခါးပေါ်သို့ ပြားပြားလေး တင်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူမ လက်ကို ရုတ်တရက် ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“အေးစက်နေတာပဲ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ “ဘာထက်မဆို ပိုအေးတယ်။ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်အောက်ထက်တောင် ပိုအေးသေးတယ်။”
ဟောလစ် ခန်းမဆောင်အတိုင်း လျှောက်လာသည်။
သူမက မီးအိမ်ကို ရှေ့တွင် ကိုင်ထားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။ ဟာလီမာက သူမ ယိုင်နဲ့သွားလျှင် ဖမ်းဆုပ်နိုင်ရန် သူမအနီးတွင် လိုက်ပါလာသည်။
သူမ ကျွန်တော့်ဘေး၊ စင်မြင့်ခြေရင်းတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမ ကြမ်းပြင်ပေါ်က တံခါးကို ငုံ့ကြည့်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲမသွားပါ။
“ဒီနေရာပဲ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူမ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ နာကျင်စွာဖြင့်။ သူမ၏ အိုမင်းနေသော ဒူးခေါင်းများက အက်ကွဲနေသော စကျင်ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကြွပ်ဆတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူမသည် တံခါးဘေးတွင် မီးအိမ်ကို ချလိုက်သည်။
တံခါးပေါ်တွင် မဟုတ်ပါ။ တံခါးဘေးတွင်။ အစွန်းနားလေးတွင်။ မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးဟောင်းနှင့် ရာဇပလ္လင်ခန်း၏ အဖြူရောင် စကျင်ကျောက်ကြမ်းပြင်တို့ ထိစပ်နေသည့်နေရာတွင်။
“ဒါက အစွန်းပဲ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “နံရံပေါ့။ အဲဒါ အဆုံးသတ်တဲ့နေရာ။” သူမ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။ “နံရံတိုင်းက တစ်နေရာရာမှာတော့ အဆုံးသတ်ကြတာပဲ။”
သူမ မီးအိမ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။
အအေးဓာတ်က နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။
ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။ အားလုံး ခံစားလိုက်ရသည်။ ရာဇပလ္လင်ခန်း၏ ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။ ဖယောင်းတိုင်မီးကို လက်က ရုတ်တရက် ရှောင်လိုက်သလိုမျိုး။
မီးအိမ်က လင်းလက်လာသည်။
သေးငယ်သော၊ ကြေးဝါရောင်၊ ရွှေရောင်။
တံခါး၏ အစွန်းတွင်။
ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်အောက်ဘက်မှ အလွန်တိုးဖျော့စွာ၊ ကျွန်တော်ပင် မကြားရတော့မတတ်—
သီချင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အသံတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါ။ အများကြီး။ အရမ်းဝေးကွာနေပြီး အရမ်း နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ။
စစ်သားတွေရဲ့ သီချင်း။
နှေးကွေးသည်။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်။ အသံအနေအထား မကောင်းပါ။
“နှစ်ရာနဲ့ တစ်ဆယ့်တစ်ယောက်” ဟု ကဲလန် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လီသန်နှင့် တီရန်တို့နှင့်အတူ တံခါးဝအတွင်းဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ဖြူဖျော့နေသည်။
“ဖြတ်သွားခဲ့ကြတဲ့ သူတွေ” ဟု သူ ဆိုသည်။ “ကျွန်တော်တို့ တံခါးဝမှာ သီချင်းဆိုတဲ့ ညကလေ။ သူတို့က—”
သူ စကားရပ်သွားသည်။
“သူတို့ ပြန်ဆိုနေကြတာ” ဟု လီသန်က ပြောသည်။
သူ၏ အသံမှာ ကြမ်းတမ်းနေသည်။ တိုးတိုးလေးသာ ပြောနိုင်သော်လည်း ကြားရသည်။
“လမ်းမကြီးကနေ။ နံရံကို ကျော်ပြီးတော့” ဟု သူ ဆိုသည်။ သူ မီးအိမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါကြောင့်မို့လို့။ တခြားသူတွေ။ သိသွားတာ။”
ကျွန်တော့်အဘိုးသည် တံခါးဝအတွင်းဘက်မှ မလှုပ်ရှားသေးပါ။
သူသည် သူ တားဆီးခဲ့သည့် နေရာတွင် ရပ်နေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်က တံခါးဘေးတွင် လင်းလက်နေသည့် မီးအိမ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
စင်မြင့်ကို။
ရာဇပလ္လင်ကို။
နှစ်ရာနှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်က သူ ဆင်းသွားခဲ့ရပြီး ယခုအခါ အေးစက်သော မီးခိုးရောင် ကျောက်ပြားအောက်တွင် ပိတ်မိနေသည့် လှေကားထစ်ကို သူ ကြည့်နေသည်။
အော်ရီလီယာက သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူမသည် သူ့လက်ကို မလွှတ်ပေးပါ။
“ငါ သူတို့ကို ကြားနေရတယ်” ဟု သူ ပြောသည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
“စစ်သားတွေ။ သီချင်းဆိုနေကြတာ” သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်သွားသည်။ “ဒါ ငါ့သီချင်းပဲ။ တပ်စခန်းမှာတုန်းက ငါ သင်ခဲ့တဲ့ သီချင်း။ ကာရိုလိုင်းအတွက် ငါ သီဆိုခဲ့တဲ့ သီချင်းလေ။”
“ကျွန်မ သိပါတယ်။”
သူ သူ့မိခင်ကို ကြည့်သည်။
“သူတို့က တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရှိနေကြတာ” ဟု သူ ဆိုသည်။ “သူ့တံခါးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာပေါ့။ သေဆုံးသွားတဲ့သူ အားလုံး။ သူ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ သူ အားလုံးလေ” သူ၏ အသံမှာ မကြားရသလောက် ဖြစ်နေသည်။ “ပြီးတော့ သူတို့ထဲက တချို့က လွတ်မြောက်လာကြတယ်။ သူတို့ ဘယ်လမ်းကို သွားရမလဲဆိုတာ တခြားသူတွေ သိအောင် သီချင်းဆိုနေကြတာ။”
သူ အော်ရီလီယာ၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
သူ လျှောက်သွားသည်။
သူ ရာဇပလ္လင်ခန်း၏ ရှည်လျားသော ခန်းမဆောင်အတိုင်း လျှောက်သွားသည်။
နှေးကွေးစွာ။ ပီရင်၏ တုတ်ကို အားပြုလျက်။ အက်ကွဲနေသော တိုင်လုံးများကို ကျော်၍။ လဲကျနေသော တိုင်ကို ကျော်၍။ ဆွေးမြည့်နေသော ကော်ဇောစများကို ကျော်၍။
မည်သူမျှ သူ့ကို မတားဆီးပါ။
သူ စင်မြင့်ခြေရင်းသို့ ရောက်သွားသည်။
သူ ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်သည်။ တံခါးစွန်းတွင် မီးအိမ်ကို ကိုင်၍ ဒူးထောက်နေသော ဟောလစ်ဘေးတွင် ရပ်သည်။
သူ ကျောက်တုံးကို ငုံ့ကြည့်သည်။
အမှတ်အသားကို။ အလယ်တွင် အစင်းကြောင်း မရှိသော ပိတ်ထားသည့် တံခါးကို။
၎င်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အေးစက်သော လေကို။
၎င်း၏ အစွန်းတွင် ရွှေရောင် တောက်ပနေသည့် မီးအိမ်ကို။
ပြီးတော့ သူ မော့ကြည့်သည်။
စင်မြင့်၏ အဆင့်သုံးဆင့်ကို။
ရာဇပလ္လင်ကို။ အက်ကွဲနေသည်။ မီးခိုးရောင် ပြောင်းနေသည်။ လွတ်လပ်နေသည်။
“ငါ ဆင်းသွားခဲ့တာ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒီနေရာကနေ။ မှောင်မိုက်တဲ့ နေရာထဲကိုပေါ့။”
သူ တံခါးကို ပြန်ငုံ့ကြည့်သည်။
“ငါ အပေါ်ကို ပြန်တက်ဖို့ လိုတယ်” ဟု သူ ဆိုသည်။
သူ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း။ နာကျင်စွာဖြင့်။ ဟောလစ်၏ ဘေးတွင်။
သူသည် သူ၏ ပိန်လှီသော လက်ကို တံခါး၏ အေးစက်သော မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ပြားပြားလေး တင်လိုက်သည်။
သူ တွန့်ဆုတ်မသွားပါ။
သူ အဲဒီနေရာမှာပဲ လက်ကို တင်ထားသည်။
“ငါ အဲဒါကို မဖွင့်ဘူး” ဟု သူ ဆိုသည်။ “ငါ မဖွင့်နိုင်ဘူး။ ဒါက ငါဖွင့်ရမယ့် အရာ မဟုတ်ဘူးလေ။” သူ မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။ “ငါ သူတို့ကို ပြောပြဖို့ပဲ လုပ်မှာ။”
“ဘယ်သူ့ကို ပြောပြမှာလဲ” ဟု အော်ရီလီယာက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ကျွန်တော့်အဘိုး ပြန်မဖြေပါ။
သူ ငုံ့သွားသည်။
သူသည် လီရီယန်က အိပ်ရာဘေးတွင် ညတိုင်း ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကပ်နေတတ်သလိုမျိုး၊ ဟက်စကတ်က ရေပိုက်ခေါင်းနားတွင် ငုံ့ကပ်နေတတ်သလိုမျိုး ကျောက်တုံးနှင့် သူ့ပါးစပ်ကို နီးနီးကပ်ကပ် ထားလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူ အလွန် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်မှာ—
“ဘုရင်ပါ။ တံခါးတွေကို ထိန်းထားခဲ့တဲ့ လူပါ” သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီသွားသည်။ “ကျွန်တော် လှေကားအတိုင်း ဆင်းသွားခဲ့မိတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သူ့စကားကို ယုံမိခဲ့တယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်။”
သူ့လက်အောက်မှ အအေးဓာတ်မှာ လွန်ကဲလှသည်။
“ကျွန်တော် အခု အပေါ်ကို ပြန်တက်တော့မယ်” ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ဆိုသည်။ “ကျွန်တော် ထွက်သွားတော့မယ်။ ဒီတံခါးကို နောက်ထပ် မထိန်းထားတော့ဘူး။” သူ၏ အသံမှာ ကွဲအက်သွားသည်။ “ဘယ်သူမှ ထိန်းထားစရာ မလိုတော့ဘူး။”
သူ ထလိုက်သည်။
သူ လှည့်လိုက်သည်။
သူ စင်မြင့်၏ ပထမဆုံး အဆင့်ပေါ်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ဒုတိယအဆင့်။
ပြီးတော့ တတိယအဆင့်။
သူသည် ရာဇပလ္လင်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ရာဇပလ္လင်။ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် အခမ်းအနား တစ်လျှောက်လုံး ရယ်မောနေစဉ် သူ့မိခင်က သူ့ကို သရဖူ ဆောင်းပေးခဲ့သည့် နေရာ။
သူ မထိုင်ပါ။
သူသည် သူ၏ ပိန်လှီသောလက်ကို အက်ကွဲနေသည့် ရာဇပလ္လင်၏ လက်တင်နေရာပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ရာဇပလ္လင်ခန်း၏ ကြမ်းပြင်အောက်မှ၊ တံခါးအောက်မှ၊ အရမ်း နက်ရှိုင်းပြီး အရမ်း အေးစက်ကာ အရမ်း ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုမှ—
တံခါးခေါက်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အားလုံး ငြိမ်သက်သွားကြသည်။
နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ခေါက်သည်။
တိုးတိုးလေး။ မရေရာစွာ။ အန်ဆယ်လ်က မြောက်ဘက်တံခါးကို ခေါက်ခဲ့သည့် အတိုင်း။ တစ်ခါမှ မခေါက်ဖူးသူ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်ဖြေမဖြေ မသိသူတစ်ယောက် ခေါက်သလိုမျိုး။
အတွင်းဘက်ကနေ။
ပြီးတော့ နောက်တစ်ခု။
အရင်တံခါးခေါက်သံ မဟုတ်ပါ။ အခြားတစ်ခု။ စည်းချက် မတူပါ။ လက်မတူပါ။
ပြီးတော့ နောက်တစ်ခု။
ပြီးတော့ နောက်တစ်ခု။
ပြီးတော့ နောက်တစ်ခု။
ရာဇပလ္လင်ခန်း၏ ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားသည်အထိပင်။ တိုးတိုးဖျော့ဖျော့၊ မရေရာမသေချာ၊ ပြီးဆုံးခြင်းမရှိတော့သည့် အသံများ။ ရာဂဏန်း၊ ထောင်ဂဏန်း။ ကျွန်တော် ရေတွက်၍ မရနိုင်တော့သည့် ပမာဏ။ မည်သူမျှ ရေတွက်၍ မရနိုင်သော ပမာဏ။
တံခါးခေါက်သံများ။
တံခါး၏ အခြားတစ်ဖက်မှ။
တောင်းဆိုနေကြသည်။
ဟောလစ် မလှုပ်ရှားပါ။
သူမသည် တံခါးအစွန်းတွင် ဒူးထောက်လျက်၊ မီးအိမ်ကို ဘေးတွင် ချထားလျက်၊ အရေးအကြောင်းများ ထင်နေသည့် မျက်နှာကို ကျောက်တုံးဆီသို့ ငုံ့ထားရင်း မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ် စီးကျနေသည်။
“အို” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ “အို၊ သူတို့ တောင်းဆိုနေကြပြီ။”
အက်ဒရီယာနာ ခန်းမဆောင်အတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။
သူမ လှုပ်ရှားလာသည်ကို ကျွန်တော် မမြင်လိုက်ရပါ။ ယခု သူမသည် ဟောလစ်၏ ဘေးတွင်၊ စင်မြင့်ခြေရင်း၌ ရပ်နေသည်။ သူမလက်ဝါးမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် ငွေရောင်အလင်းတန်းမှာ အလွန်တောက်ပလွန်းသဖြင့် သူမ၏ အရိပ်သည် စင်မြင့်ထက်၊ ရာဇပလ္လင်ပေါ်အထိ ထိုးကျသွားသည်။
သူမသည် တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
တံခါးခေါက်သံများကို နားစွင့်နေသည်။
တံခါးတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ မရေရာသော၊ နူးညံ့လှသည့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော လက်ဝါးများကို ကြည့်နေသည်။
“သူတို့က ကျွန်မတို့ကို တောင်းဆိုနေတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဟောလစ်က သူမကို မော့ကြည့်သည်။
“သူတို့က အပြင်ကို ထွက်ခွင့်ရဖို့ တောင်းဆိုနေတာ မဟုတ်ဘူး” အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ “သူတို့က ဒီတံခါးကို ဘယ်သူမဆို ထိန်းထားသေးလားဆိုတာကို မေးမြန်းနေကြတာ။”
သူမသည် ရာဇပလ္လင်ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ကျွန်တော့်အဘိုးကို မော့ကြည့်သည်။
“သူတို့ အဘိုးကို ကြားလိုက်ကြပြီ” ဟု သူမ ပြောသည်။ “ဒီတံခါးကို ဘယ်သူမှ ထိန်းထားစရာ မလိုတော့ဘူးဆိုတာ အဘိုးပြောတာကို သူတို့ ကြားလိုက်ကြပြီ။” သူမ၏ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ပိုမို တောက်ပလာသည်။ “အခု သူတို့ မေးနေကြပြီ။ သူတို့ အားလုံး။ အဲဒါ အမှန်ပဲလားဆိုတာကိုလေ။”
ရာဇပလ္လင်ခန်း တံခါးဝများဆီမှ လီသန်က အလွန် တိုးတိုးလေး သီချင်း စတင်သီဆိုသည်။
အသံအနေအထား မကောင်းပါ။
တီရန်က သူ၏ဘေးတွင် ညည်းဆိုသည်။ တားဆီးမှုစွမ်းအားက တတိယမြောက် အသံစဉ်တိုင်းကို ဖမ်းဆုပ်ထားသည်။
ကဲလန်က သီဆိုသည်။
ဟယ်လီမာက အလွန်တိုးတိုးလေး သီဆိုသည်။ သူ နားထောင်ခဲ့ဖူးသမျှ စာသားများကို ပြန်ဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။
သော်က သီဆိုသည်။ အသံမကောင်းပါ။ လီသန်ထက်တောင် ပိုဆိုးသေးသည်။
လိုကီက နံရံကိုမှီလျက် လက်ပိုက်ကာ မျက်နှာ အလွန်ဖြူဖျော့လျက် သီဆိုသည်။
ဗော့စ်က သီဆိုသည်။ သူသည် ဆေးခန်းအောက်ရှိ တံခါးမှ ပြန်ယူလာပြီး သူနှင့်အတူ သယ်ဆောင်လာသော ခေါင်းလောင်းကို တီးခတ်သည်။
အော်ရီလီယာက ရာဇပလ္လင်ခန်း အလယ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ် ဖိထားလျက်၊ သူမ၏ သားဖြစ်သူဆီသို့ မျက်နှာကို မော့ထားရင်း သီဆိုသည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အဘိုး။ နှစ်ရာနှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်က သူ ကျောခိုင်းခဲ့သော ရာဇပလ္လင်ဘေးတွင် ရပ်လျက်၊ အက်ကွဲနေသည့် အဖြူရောင် လက်တင်နေရာပေါ်တွင် လက်ကိုတင်ထားလျက်၊ နောက်ဆုံး အပိုဒ်ကို သီဆိုသည်။
ထိန်းသိမ်းသူ၏ အပိုဒ်။
အဖြေ။
အသံမကောင်းပါ။
သူ့မိခင်၏ လက်ကို ကိုင်ထားဖူးသည့် ကလေးမလေးတစ်ယောက်အတွက် ညတိုင်း သီဆိုပေးခဲ့သည့် အတိုင်းပင် အသံမကောင်းပါ။
တံခါးခေါက်သံများ မရပ်တန့်သွားပါ။
အသံ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ယခုအခါ မရေရာတော့ပါ။
မှန်မှန်ကန်ကန်။
ခြေသံများကဲ့သို့။
အလွန်ဝေးကွာသော၊ မှောင်မိုက်ရှည်လျားသည့် လမ်းမကြီးပေါ်တွင် စတင် လမ်းလျှောက်နေကြသည့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူအုပ်ကြီး၏ ခြေသံများကဲ့သို့။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့၏ အောက်ဘက်တွင်၊ ကြမ်းပြင်အောက်တွင်၊ တံခါးအောက်တွင်၊ အရာအားလုံး၏ အောက်ခြေတွင် ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
အအေးဓာတ်ကို။
ရွေ့လျားသွားသည်။
လှည့်ပတ်သွားသည်။
နောက်ကွယ်မှ မျှော်လင့်မထားသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူတစ်ယောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အတိုင်းပင်။
ပြီးတော့ ကျောက်တုံးထဲမှ၊ အလွန်တိုးတိုးလေး၊ ကျွန်တော်တို့ထဲတွင် အနီးဆုံး ရပ်နေသူများသာ ကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးညင်းစွာ—
“မဖြစ်ဘူး။”
ဗယ်ရစ်။
နူးညံ့ခြင်း မရှိ။ ကြည်နူးခြင်း မရှိ။ အေးစက်ခြင်း မရှိ။
ကြောက်ရွံ့နေသည်။