အခန်း ၄၆၁ - ဘုရင်ကြီး အိမ်ပြန်လာပြီ
ကျွန်တော်တို့ မနက်လင်းသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။
အေလွန်းသည် ညဘက်တွင် ပင်လယ်ကိုဖြတ်၍ ပျံသန်းမည်မဟုတ်ပေ။ ကျွန်တော့်အဘိုးအနေနှင့်လည်း ထိုသို့ဖြစ်လာပါက ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ပါ။ သူသည် ထိုင်ဖို့ပင် ခက်ခဲနေရှာသည်။ သူသည် ကမ်းပါးစွန်းရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် သူ့မိခင်၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ မှီတွယ်လျက် အအေးဒဏ်ကြောင့် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ရသည်အထိ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် မီးပြတိုက်ရှိ မီးဖိုဘေးက သစ်သားကုလားထိုင်ဟောင်းတွင် ဒူးပေါ်၌ စောင်ခြုံလျက်၊ ဘရင်၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ အိပ်စက်ခြင်းမရှိဘဲ ထိုင်နေခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာလည်း အိပ်မပျော်ခဲ့ပါ။
သူမသည် ကုလားထိုင်ဘေးရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူမ၏ခေါင်းကို အဘိုး၏ဒူးပေါ်၌ တင်ထားသည်။ တစ်ချိန်က အဘိုး၏ပုခက်ဘေးတွင် သူမထိုင်နေခဲ့ပုံကို ကျွန်တော် မြင်ယောင်ကြည့်မိသည်။ သူမသည် အဘိုး၏လက်ကို တစ်စက္ကန့်မျှပင် မလွှတ်ခဲ့ပါ။
ကျွန်တော်ကတော့ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်လည်း အိပ်မပျော်ခဲ့ပါ။
သန်းခေါင်ယံအချိန်လောက်တွင် သူ စကားစပြောသည်။
“ရဲတိုက်ကြီးလေ” ဟု သူက ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဂရေးကိပ်လေ” ဟု သူက ဆက်ပြောသည်။ “အခုထိ ရှိနေသေးလား”
“ရှိနေပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြန်ဖြေသည်။
“ရိုးတံတွေ၊ တာဝါတိုင်တွေ၊ တံခါးတွေရော”
“အားလုံး အကောင်းအတိုင်းပါပဲ”
သူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်မှာ ကြာပြီ။
“သူက ငါ့ကို မီးလောင်သွားပြီလို့ ပြောခဲ့တာ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “အဲဒီအသံကလေ။ နှစ်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း ပြောတယ်။ ဂရေးကိပ်ဟာ ပြာပုံဖြစ်သွားပြီတဲ့။ နံရံတွေ ပြိုကျသွားပြီတဲ့။ ဘယ်သူမှ မနေတော့ဘူးတဲ့” သူသည် လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ပြန်စရာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူးလို့ သူက ပြောခဲ့တာ”
“မီးလောင်ခဲ့တာတော့ ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ပြတင်းပေါက်နားမှ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။ “တစ်ပိုင်းတစ်စတော့ လောင်ခဲ့တာပေါ့။ ပြီးတော့ အချိန်အတော်ကြာအောင် လူသူကင်းမဲ့နေခဲ့တယ်။ ဝင်းထဲမှာ ပေါင်းပင်တွေ ပေါက်၊ တံခါးတွေလည်း ကျိုးပဲ့လို့”
သူ ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ပြီးတော့ရော”
“ပြီးတော့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က စောင့်ရှောက်ထားခဲ့တယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။ “မေရီနဲ့ မယ်လိုဒီလေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာပေါ့။ တစ်ယောက်ယောက် ပြန်လာပြီး ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ယူဖို့ စောင့်နေခဲ့ကြတာ” ကျွန်တော် ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက် ပြန်လာခဲ့တယ်”
သူ ကျွန်တော့်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်းလား” ဟု သူက မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်ပါ”
သူ အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူက “ရဲတိုက်ကြီး။ အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ရဲတိုက်ကြီးလေ။ နံရံတွေထဲမှာ နေတဲ့သူ” ဟု မေးသည်။
ကျွန်တော် ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ကာစတယ်လန်ပါ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“မင်း သူ့နာမည်ကို သိတာပေါ့”
“သူကိုယ်တိုင် ပြောပြတာပါ။ ပထမဆုံးနေ့ကပေါ့။ ကျွန်တော် ရဲတိုက်ဝင်းထဲ ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ”
“သူ အခုထိ ရှိနေသေးလား”
“သူ အခုထိ ရှိနေပါသေးတယ်”
ကျွန်တော့်အဘိုး မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ငါမွေးတုန်းက သူရှိနေခဲ့တာ” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ငါ့ကို သီချင်းဆိုပြတတ်တယ်။ ကလေးထိန်းခန်းထဲမှာလေ။ ငါ့အမေ မရှိတဲ့အချိန်တွေမှာပေါ့” သူသည် မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများဖြင့် အားနည်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “သူက ငါ့ထက်တောင် သီချင်းဆိုတာ ပိုဆိုးသေးတယ်”
အော်ရီလီယာက အသံတစ်ချက် ထွက်လာသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “တကယ်ကို ဆိုးတာပါ”
မိုးသောက်ချိန်တွင် အေလွန်းက ကျွန်တော်တို့ကို တောင်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်အဘိုးသည် အော်ရီလီယာနှင့် ကျွန်တော့်ကြားတွင် ထိုင်နေသည်။ သူ့နောက်မှ မိခင်ဖြစ်သူက ဖက်ထားပြီး ကျွန်တော်က သူ့ပခုံးပေါ်တွင် လက်တင်ထားသည်။ သူ ဘာကိုမှ မတွယ်ထားပါ။ သူသည် နဂါးကျောပေါ်တွင် အလွန်ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီး လေတိုက်ရာဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ အောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ကမ်းခြေလမ်းမကြီးကို မြင်ရသည်။
အကာအကွယ်စခန်း ၃၄ ခုလုံးတွင် မီးအိမ်များ လင်းထိန်နေဆဲပင်။
ထိုစခန်းများဘေးတွင် လူများ ရပ်နေကြသည်။ အချို့က လက်ပြနှုတ်ဆက်ကြသည်။ မီးပြတိုက်မှ ဘရင်သည် မီးအိမ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားသည်။ တတိယမြောက်စခန်းမှ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး၊ ၁၂ ခုမြောက်စခန်းမှ ညီအစ်မနှစ်ယောက်။ ၂၉ ခုမြောက်စခန်းမှ ကောင်လေးတစ်ယောက်က လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားမည့် အသံဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို အော်ပြောနေသည်။
ကျွန်တော့်အဘိုး လက်မြှောက်လိုက်သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ တောင့်တင်းစွာ။ သူ မေ့လျော့နေခဲ့သလိုမျိုး။
ကမ်းခြေလမ်းမကြီး အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ သူ လက်ကို မြှောက်ထားခဲ့သည်။
ထို့နောက် မြစ်ဝှမ်းဒေသ။
လယ်ကွင်းများ၊ ရွာများ၊ လမ်းမများ။
လမ်းတိုင်းလိုလိုတွင် မီးအိမ်များ ထွန်းထားကြသည်။
ကမ်းခြေလမ်းလောက်တော့ မများပါ။ စခန်းတိုင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အချို့နေရာများတွင် ရှိနေသည်။ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုတွင် မီးရောင်၊ လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မီးအိမ်၊ လယ်သမားအိမ်ရှေ့ တိုင်ပေါ်တွင် ထွန်းထားသော မီးအိမ်။ မနက်ခင်းတွင် ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ထွန်းထားကြခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်အဘိုးက ထိုမီးရောင်များကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဘာလို့လဲ” ဟု သူက မေးသည်။
အော်ရီလီယာက သူ့ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်သည်။
“လူတွေက အမှတ်ရစပြုလာကြလို့ပါ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “လမ်းဆိုတာ ဘာအတွက်လဲဆိုတာကိုပေါ့”
နေ့လယ်ခင်းတွင် ဂရေးကိပ်ရဲတိုက်ကြီး တောင်ကုန်းများနောက်မှ ပေါ်လာသည်။
သူ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် အအေးဒဏ်၊ အမြင့်ပေနှင့် ထူးဆန်းမှုများကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီ၍ အိပ်ငိုက်နေခဲ့သည်။ ရဲတိုက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ရုတ်တရက် ထိုင်မတ်လိုက်သဖြင့် အေလွန်းက သူ့ကိုလှည့်ကြည့်သည်။
သူသည် ရဲတိုက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
နံရံများ။ ပြည့်စုံနေသည်။ ပြုပြင်ထားသည်။ တာဝါတိုင်များက အလံများနှင့်အတူ ထိုးထွက်နေသည်။ တံခါးများ ပွင့်ဟနေသည်။ မြို့ကြီးက ရဲတိုက်ပတ်လည်တွင် အိမ်ခေါင်မိုးများ၊ လမ်းများ၊ မီးခိုးတိုင်များနှင့်အတူ ပြန့်ကားနေသည်။
ပြတင်းပေါက်တိုင်းတွင် မီးများ ထွန်းထားသည်။
နေ့လယ်ခင်းကြီးမှာပင်။
ပြတင်းပေါက်တိုင်း။
“သူတို့ သိနေကြတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဆယ်လစ်က သူတို့ကို ပြောပြထားတာ”
ကျွန်တော့်အဘိုး ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
သူ ပြောနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါ။
အေလွန်းသည် ရဲတိုက်ဝင်းထဲတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။
ခံတပ်နံရံပေါ်တွင် မဟုတ်ပါ။ အပြင်ဘက် လယ်ကွင်းထဲတွင်လည်း မဟုတ်ပါ။ ရဲတိုက်၏ အတွင်းပိုင်း ဝင်းထဲတွင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ပထမဆုံးနေ့က ရောက်ခဲ့စဉ်က ပေါင်းပင်တွေ ပေါက်နေပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က သော့နှင့် စာချုပ်ကို ကမ်းပေးခဲ့သည့် ထိုနေရာတွင်ပင်။
အခုတော့ ပေါင်းပင်တွေ မရှိတော့ပါ။
လူတွေ ရှိနေသည်။
ရဲတိုက်ဝင်းတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသည်။ လူတွေက ကျပ်သိပ်နေတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ နံရံများနှင့် လှေကားထစ်များဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။ ဂရေးကိပ်ရှိ လူများ ပုံမှန်လုပ်နေကျအတိုင်းပေါ့။
သူတို့ လက်ထဲတွင် မီးအိမ်များကို ကိုင်ထားကြသည်။
ကျွန်တော့်အဘိုး မလှုပ်ရှားပါ။
သူသည် အေလွန်း၏ကျောပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လူများကို ငေးကြည့်နေသည်။
ထိုအခါ နံရံများထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူတစ်ယောက်၏ အသံမဟုတ်ပါ။ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အသံလည်း မဟုတ်ပါ။
ရဲတိုက်ကြီး၏ အသံဖြစ်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး” ဟု ကာစတယ်လန်က ပြောသည်။
သူသည် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သလိုမျိုး မခေါ်ခဲ့ပါ။ အလွန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက မပြောဖြစ်တော့ဘဲ တစ်ဖန်ပြန်ပြောနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားတော့သည့် အရာတစ်ခုကို ပြောနေသလိုမျိုး ခေါ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်အဘိုး မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။
“ကာစတယ်လန်” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ခေါ်သည်။
ဝင်းထဲရှိ ပြတင်းပေါက်တိုင်းမှ မီးရောင်များ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလာသည်။
“ကျွန်တော် ရှင်မင်းကြီးကို ရှာခဲ့တာပါ” ဟု ရဲတိုက်က ပြောသည်။ သူ့အသံက မတည်ငြိမ်ပါ။ ကာစတယ်လန်ကို သိလာခဲ့သမျှကာလပတ်လုံး သူ့အသံ တုန်လှုပ်နေသည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပါ။ “ရဲတိုက် ကျဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း နှစ်ပေါင်းများစွာပေါ့။ လမ်းကြောင်းတိုင်း၊ တံခါးတိုင်း၊ ကျွန်တော် ရောက်နိုင်သမျှ လမ်းတိုင်းမှာ ရှာခဲ့တာပါ” ခေတ္တရပ်သွားသည်။ “ကျွန်တော် ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး။ ရှင်မင်းကြီး ဆုံးပါးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာပါ”
“ငါသိပါတယ်” ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ပြောသည်။ “မင်း ပြာပုံဖြစ်သွားပြီလို့ ငါ့ကို ပြောခဲ့ကြတယ်”
“နီးပါးတော့ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်” ဟု ကာစတယ်လန်က ပြောသည်။ “အချိန်အတော်ကြာအောင်ပေါ့” မီးရောင်များ ထပ်မံ လင်းလက်သွားသည်။ “ပြီးတော့မှ ရှင်မင်းကြီးရဲ့ မြေးက ကျွန်တော့်တံခါးကနေ ဝင်လာပြီး ကျွန်တော့်နာမည်ကို လာမေးခဲ့တာပါ”
ကျွန်တော့်အဘိုးက ခေါင်းလှည့်ကာ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောပါ။
“အိမ်ပြန်ရောက်တာ ကြိုဆိုပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး” ဟု ကာစတယ်လန်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကျွန်တော် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အခန်းကို ထိန်းသိမ်းထားပါတယ်”
သူသည် အေလွန်း၏ကျောပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။
ကျွန်တော် ကူညီပေးလိုက်သည်။ အော်ရီလီယာလည်း ကူညီသည်။ သူသည် အခုဆိုလျှင် ဘေးတစ်ဖက်စီမှ တွဲပေးလျှင် မတ်တပ်ရပ်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းနိုင်ပြီဖြစ်သည်။
သူ လှမ်းလိုက်သည်။
ဝင်း၏ အလယ်တည့်တည့်သို့။ သူ ငယ်စဉ်က ကစားခဲ့သော၊ ဘိသိက်ခံခဲ့သော၊ ဂရေးကိပ် ကျဆုံးသည့်နေ့ မနက်ခင်းတွင် မြို့ထဲမှ မီးခိုးများ တက်လာသည်ကို ရပ်ကြည့်ခဲ့သော ကျောက်တုံးများပေါ်သို့။
သူ ရပ်လိုက်သည်။
သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်သည်။
နံရံများကို၊ ကော်လံတိုင်များကို၊ လူများကို။
မဟာခန်းမဆောင်သို့ တက်သွားသည့် လှေကားထစ်များကို။
ပြီးတော့ ထိုလှေကားထစ်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည့် လူများကို။
အက်ဗလင်က ရှေ့ဆုံးတွင် ရှိသည်။
သူမသည် အခမ်းအနားများတွင် ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည့် အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး ဆံပင်ကို စည်းထားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဗိုက်ပေါ်တွင် ယှက်ထားသည်။ သူမဘေးတွင် အက်ဒရီယာနာက ရိုဒရစ်ကို ပွေ့ချီထားသည်။ သူတို့နောက်တွင် ဟယ်လီနာနှင့် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်တို့ ရှိသည်။ မီရယ်လ်၊ ကက်ဆီယာနှင့် ဂျူလီယန်တို့လည်း ရှိနေသည်။
ပြီးတော့ သူတို့အားလုံး၏ ရှေ့တွင်၊ အောက်ဆုံးလှေကားထစ်၌ လက်ချင်းတွဲလျက် ကာရိုနှင့် ဂယ်ရစ်တို့ ရပ်နေကြသည်။
သူတို့သည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေကြသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက် လာတော့မည်ဟု သူတို့ကို ပြောထားခဲ့ကြောင်း ကျွန်တော် နောက်မှ သိရသည်။ အားလုံးတော့ မဟုတ်ပါ။ တစ်စုံတစ်ယောက် အလွန်အရေးကြီးသူ၊ အလွန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ထွက်ခွာသွားခဲ့သူ တစ်ယောက် ပြန်လာတော့မည်ဟုသာ ပြောထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်အဘိုး သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်ကို အရင်ကြည့်သည်။ သူ့ရဲ့ အနက်ရောင်ဆံပင်၊ တည်ငြိမ်သောမျက်နှာနှင့် အဗန် သင်ပေးထားသည့်အတိုင်း လက်မောင်းအောက်တွင် ညှပ်ထားသော သစ်သားဓားကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ကာရိုကို ကြည့်သည်။
သူ အသက်ရှူရပ်သွားသည်။
ကာရိုကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေသည်။
သူမ အရပ်ထပ်ရှည်လာပြန်ပြီ။ အမြဲတမ်းလိုလိုပါပဲ။ သုံးနှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးပေမဲ့ ခြောက်နှစ်အရွယ်လောက် ရှိနေပြီ။ သူမရဲ့ ဆံနက်တွေကို ကျောဘက်မှာ ကျစ်ဆံမြီး ကျစ်ထားသည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာလေးက တည်ငြိမ်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ရှိကာ အလွန်တရာ ငြိမ်သက်နေသည်။
သူမ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ယှက်ထားသည်။
ကျွန်တော့်အဘိုးက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမရဲ့ လက်တွေကို။
သူ့မိခင်ရဲ့ လက်တွေကို။
ကာရိုလိုင်းရဲ့ လက်တွေကို။
“အော်” ဟု သူ ပြောသည်။
အသံထွက်ရုံမျှသာဖြစ်သည်။
ကာရိုက ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။
ပြီးနောက် သူမက ဂယ်ရစ်ရဲ့ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး လှေကားထစ်ပေါ်မှ ဆင်းလာကာ ဝင်းထဲတွင် သူ့ဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လာသည်။ လီရီယန်က လက်ခံခန်းမဆောင်တွင် သူမ၏မိခင်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သလို၊ အေဒါက လမ်းမပေါ်တွင် တီရန်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သလိုမျိုးပင်။
သူမ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမ မော့ကြည့်သည်။
“ဦးလေးက ကျွန်မရဲ့ အဘိုးအိုလား” ဟု သူမက မေးသည်။
သူ ပြန်မဖြေနိုင်ပါ။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်က သူ့လက်မောင်းတစ်ဖက်စီကို တွဲထားပေးရင်း ဝင်း၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ရပ်နေကြသည်။ သူက သူ့ရှေ့ရှိ ကလေးမလေးကို ငုံ့ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာက ကျွန်တော် ကြည့်ရှုရန်ပင် မခံစားနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။
“ပါပါးက အဘိုးလို့ ပြောတယ်” ဟု ကာရိုက ဆိုသည်။ “ပါပါးက အရင်က ဘုရင်တဲ့။ အကြာကြီးကတည်းကပေါ့။ ပြီးတော့ အဘိုးက အဝေးကြီးမှာ ရောက်နေတာ။ တံခါးတစ်ခုရဲ့ နောက်မှာတဲ့”
သူ ခေါင်းညိတ်သည်။
သူ စကားဆက်ပြော၍ မရသေးပါ။
ကာရိုက သူ့ကို စဉ်းစားဆင်ခြင်နေသည်။
“အဘိုး အပြင်ကို ထွက်လာနိုင်ခဲ့တာလား” ဟု သူမက မေးသည်။
သူ ခေါင်းပြန်ညိတ်သည်။
“အဘိုးတစ်ယောက်တည်းလား”
သူ ခေါင်းခါသည်။
သူ အော်ရီလီယာကို ကြည့်သည်။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူတို့ လာခေါ်တာပါ” ဟု သူ အနိုင်နိုင် ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ သူ့အသံက ပျက်စီးနေသည်။ “မင်းရဲ့ အဘွားအိုနဲ့ မင်းရဲ့ ဖခင်ပါ”
ကာရိုက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ပြီးနောက် အဘိုးဖြစ်သူဆီ ပြန်ကြည့်သည်။
“ပါပါးက အမြဲ လာတတ်တယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ပါပါးက ကတိပေးထားတာ။ အမြဲတမ်းပေါ့”
ဂယ်ရစ်က လှေကားထစ်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။
သူသည် သစ်သားဓားကို လက်မောင်းအောက်တွင် ညှပ်လျက် ဝင်းကို ဖြတ်လျှောက်လာပြီး သူ့ညီမဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူသည် အရောင်မှိန်နေသော အပြာရောင်ကုတ်အင်္ကျီ ဝတ်ထားသည့် လူကြီးကို မော့ကြည့်သည်။
သူ ဘာမှ မမေးပါ။
သူ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
နှုတ်ဆက်ဖို့တော့ မဟုတ်ပါ။ အဗန်က လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် လဲကျသွားသူကို လက်ကမ်းပေးသလိုမျိုးပင်။ လက်ဖဝါးကို အပေါ်ဘက်လှန်ပြီး လက်ချောင်းများကို ဖွင့်ထားသည်။
“နာမည် အရင်ပြော” ဟု ဂယ်ရစ်က ပြောသည်။ “ပြီးမှ လိုချင်တာပြော”
ကျွန်တော့်အဘိုးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဆန့်ထုတ်ထားသည့် ထိုလက်သေးသေးလေးကို။
ကလေးငယ်၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာကို။
“အဲဒါ စည်းကမ်းပဲ” ဟု ဂယ်ရစ်က ရှင်းပြသည်။ “ရိုင်ဆာက ပြောတယ်။ တစ်ခုခု လိုချင်ရင် နာမည်အရင်ပြောရတယ်။ ပြီးမှ လိုချင်တာပြောရတယ်” သူ စောင့်နေသည်။ “အဘိုး နာမည်က ဘာလဲ”
ဝင်းထဲတွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျွန်တော့်အဘိုးက ကလေးငယ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ သူ့ဘေးရှိ ကာရိုကို ကြည့်သည်။ ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်ကို ကြည့်သည်။
သူ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
သူ အော်ရီလီယာကို ကြည့်သည်။
သူမ တိတ်တဆိတ် ငိုနေသည်။ မျက်ရည်များက သူမပါးပြင်ပေါ်တွင် စီးကျနေသည်။ သူမ သုတ်မနေပါ။
သူမ ခေါင်းညိတ်သည်။
ကျွန်တော့်အဘိုးက ဂယ်ရစ်ဆီသို့ ပြန်ကြည့်သည်။
သူ သူ့နာမည်ကို ပြောလိုက်သည်။
ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော် မရေးတော့ပါ။ ထိုအမည်သည် သူနှင့်ဆိုင်သလို၊ မေးမြန်းခဲ့သော ကလေးငယ်နှင့်ဆိုင်ပြီး နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရဲတိုက်ဝင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်ခဲ့သည့် ထိုအသံနှင့်သာ ဆိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဂယ်ရစ် စဉ်းစားသည်။
“ကောင်းတဲ့ နာမည်ပဲ” ဟု သူ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောသည်။ “ဘာလိုချင်တာလဲ”
ကျွန်တော့်အဘိုးက သူ့ကို ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အိမ်ပြန်ချင်တာ” ဟု သူ ပြောသည်။
ဂယ်ရစ် ခေါင်းညိတ်သည်။
သူသည် သူ့အဘိုးအို၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဒါဆို လာခဲ့” ဟု သူ ပြောသည်။
သူ လိုက်လာသည်။
တစ်ဖက်တွင် ဂယ်ရစ်၊ တစ်ဖက်တွင် ကာရို။ ကျွန်တော်နှင့် အော်ရီလီယာက သူ လဲကျသွားလျှင် ဖမ်းထိန်းနိုင်ရန် အနောက်မှ ကပ်လိုက်လာသည်။
သူ မလဲကျပါ။
သူသည် သူ မွေးဖွားရာ ရဲတိုက်၏ ဝင်းထဲတွင်၊ သူ့မြေးမြစ်များ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် လူတိုင်း စောင့်ဆိုင်းနေကြသည့် လှေကားထစ်များဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က သူ့ကို ကြိုဆိုရန် ဆင်းလာသည်။
သူမ ဒူးမထောက်ပါ။ အရိုအသေ မပြုပါ။ သူမ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်သည်။ သူ့ရဲ့ ပိန်လှီမှုကို၊ သူ့ခြေထောက်တွေ တုန်ရီနေပုံကို ကြည့်သည်။
ပြီးနောက် သူမလက်ကို သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင် အလင်းတန်းများက သူမလက်ချောင်းများမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော့်အဘိုး ငြိမ်သက်သွားသည်။
“အဘိုး အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ” ဟု အက်ဗလင်က နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “ပြီးတော့ အရမ်းလည်း ပိန်နေတယ်။ အဘိုးက အချိန်အတော်ကြာအောင် စနစ်တကျ မလျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ဘူးလေ” အလင်းတန်းက ပိုတောက်ပလာသည်။ “ကျွန်မ အဲဒါကို ကူညီပေးပါ့မယ်။ အဘိုး ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင်ပေါ့”
သူ သူမကို ကြည့်သည်။
“မင်းက ငါ့မြေးရဲ့ ဇနီးပေါ့” ဟု သူ ပြောသည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ တစ်ယောက်အပါအဝင်ပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“သူတော်စင်တစ်ပါးတဲ့” ဟု သူ ဆိုသည်။ “ကာစတယ်လန်က အော်ရီလီယာကို ပြောပြတယ်။ အော်ရီလီယာက ငါ့ကို ပြန်ပြောပြတာ။ နဂါးပေါ်မှာတုန်းကလေ”
“တချို့လူတွေကတော့ အဲဒီလို ပြောကြပါတယ်”
သူ သူမကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ငါ့ဇနီးက ဆေးဆရာတစ်ယောက်ပါ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကိတ်လင်တဲ့။ မင်းလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ အလင်းတွေနဲ့ မဟုတ်ဘူး။ ဆေးမြစ်တွေနဲ့။ သူ့လက်တွေနဲ့ပဲ” သူ့အသံ တုန်ရီသွားသည်။ “သူသာဆိုရင် မင်းကို သဘောကျမှာ”
အက်ဗလင်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။
“ကျွန်မလည်း သူ့ကို သဘောကျမှာပါ” ဟု သူမက ပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာက နောက်မှ ရောက်လာသည်။
သူမက ရိုဒရစ်ကို ပွေ့ချီလျက် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်သည်။
ကျွန်တော့်အဘိုးက ကလေးကို ကြည့်သည်။
ဆံနက်လေးများကို။ အက်ဒရီယာနာ၏ လည်ပင်းနားတွင် စုထားသော လက်သီးဆုပ်ကလေးကို။ အိပ်ပျော်နေသည့်တိုင် အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေသည့် မျက်ခုံးတန်းကို။
“ဒါ ဘယ်သူလဲ” ဟု သူ မေးသည်။
“ရိုဒရစ်ပါ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “ရိုဒရစ် အော်ရီလီယပ်စ် ဂရေး”
ကျွန်တော့်အဘိုး ငြိမ်သက်သွားသည်။
“အော်ရီလီယပ်စ်” ဟု သူ ပြန်ရွတ်သည်။
သူ အော်ရီလီယာကို ကြည့်သည်။
အော်ရီလီယာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူ့ရဲ့ ဘွားတော်ကြီးကို ဂုဏ်ပြုပြီး မှည့်ထားတာပါ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ “ရိုဒရစ်ဆိုတာကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဖခင်ကို ဂုဏ်ပြုတာပါ။ သူက တံတားတစ်စင်းကို ထိန်းထားပေးခဲ့လို့ ကျွန်မတို့ လွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့တာပါ”
ကျွန်တော့်အဘိုးက သူမကို ကြာရှည်စွာ ကြည့်နေသည်။
“ငါက တံခါးတစ်ချပ်ကို ထိန်းထားခဲ့တာ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “ယူရီယာက ပြောပြထားတယ်”
“နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင်ပေါ့”
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
သူ ကလေးကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ကိုင်ကြည့်လို့ ရမလား” ဟု သူ မေးသည်။
အက်ဒရီယာနာက ရိုဒရစ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်အဘိုးက သူ့ကို ပွေ့ယူသည်။
သူ့လက်များ တုန်ရီနေသည်။ သူသည် သူ့မြေးမြစ်ကို ဘာအလေးချိန်မှ မရှိသလို၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရာအားလုံးထက် ပိုလေးသလိုမျိုး ပွေ့ထားသည်။ ဘရန်းနော့ခ်က ကာရိုးတောမှ ဝမ်ဟီးလ်ကို ပွေ့ချီခဲ့သည့် ပုံစံမျိုးဖြင့်ပေါ့။
ရိုဒရစ် နိုးလာသည်။
သူ့ကို ပွေ့ထားသည့် ထူးဆန်းသော လူကြီးကို မော့ကြည့်သည်။
သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
ပြီးနောက် ဟာခနဲ သမ်းဝေလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမတတ်ပင်။
ကျွန်တော့်အဘိုး ရယ်မောလိုက်သည်။
အသံက တစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် တုန်ခါသွားသည်။
သူတို့က သူ့ကို အခန်းထဲ ခေါ်သွားကြသည်။
ကာစတယ်လန် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော အခန်း။ အရှေ့ဘက် တာဝါတိုင်တွင်ရှိသည်။ ပြတင်းပေါက်များက မြို့ကြီးနှင့် လမ်းမကြီးဆီသို့ မျက်နှာမူထားသည်။
ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးခဲ့ပါ။ ဂရေးကိပ်မှာ နေခဲ့သမျှ နှစ်တွေအတွင်း ဘယ်သူမှလည်း မရောက်ဖူးခဲ့ပါ။ ကာစတယ်လန်က ဘယ်တော့မှ မဖွင့်ခဲ့ပါ။ မေရီက တစ်ခါတုန်းက မေးဖူးသော်လည်း ကာစတယ်လန်က ထိုအခန်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုသူ ပြန်လာသည်အထိ သို့မဟုတ် ရဲတိုက်ကြီး ပြိုကျသည်အထိ ရှိနေမည်ဖြစ်ကြောင်းသာ ပြောခဲ့သည်။
အခုတော့ တံခါး ပွင့်နေပြီ။
အတွင်းထဲတွင် ကုတင်တစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်လုံး၊ စာအုပ်စင်များရှိသည်။ အရောင်မှိန်နေသော ခေါင်းအုံးများပါသည့် ပြတင်းပေါက်ခုံလည်း ရှိသည်။
ပုခက်တစ်ခု။
သေးငယ်သည်။ သစ်သားဖြင့် လုပ်ထားသည်။ အရွက်ပုံစံများ ထွင်းထုထားသည်။
ကျွန်တော့်အဘိုး တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူ ပုခက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကာရိုလိုင်းရဲ့ဟာ” ဟု သူ ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ကာစတယ်လန်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ပြီးတော့ အဘိုးရဲ့သား မမွေးဖွားခင်က သူ့အတွက်လည်း ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ အဘိုးနဲ့ ကိတ်လင်တို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ထွင်းထုခဲ့ကြတာလေ။ ရဲတိုက်မကျဆုံးခင် နောက်ဆုံးဆောင်းရာသီမှာပေါ့”
ကျွန်တော့်အဘိုး ပုခက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
သူ ထွင်းထုထားသော သစ်သားပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
သူ ဘာမှ မပြောပါ။
သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။
ပြီးနောက် သူသည် ပုခက်ဘေးတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပုခက်အစွန်းတွင် ခေါင်းမှီကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသည်။
ကျန်သူများ ထွက်သွားကြသည်။ အက်ဗလင်က သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် လက်တင်ပေးပြီး သူမပေးနိုင်သည့် ခွန်အားများကို ပေးပြီးနောက် ထွက်သွားသည်။ အက်ဒရီယာနာ၊ ကလေးငယ်များလည်း ထွက်သွားကြသည်။ အဘိုးအိုသည် မနက်ဖြန်အထိ ရှိနေဦးမည်ဟု အော်ရီလီယာက ကတိပေးမှသာ ကလေးများက သဘောတူ ထွက်သွားကြသည်။
ကျွန်တော် တံခါးဝတွင် ကျန်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အထဲမဝင်သလို၊ ထွက်လည်း မသွားခဲ့ပါ။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကျွန်တော့်အဘိုး မျက်လုံးဖွင့်သည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဝင်လာခဲ့” ဟု သူ ပြောသည်။
ကျွန်တော် ဝင်သွားသည်။
ကျွန်တော် သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်၊ ပုခက်၏ တစ်ဖက်တွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ထိုင်လိုက်သည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်းက ဘုရင်ပဲ” ဟု သူ ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ငါ့မြေးပဲ။ ကာရိုလိုင်းရဲ့ အစ်ကို။ ငါ့သားရဲ့ သားပေါ့” သူ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါသည်။ “ပြီးတော့ ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဘုရင်လည်း ဖြစ်နေတယ်ပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“တစ်ချိန်တုန်းကတော့ ငါ ဘုရင်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်” ဟု သူ ပြောသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“နှစ်နှစ်ကြာပေါ့။ ရဲတိုက်ကြီး မကျဆုံးခင်တုန်းကပေါ့” သူ အနည်းငယ် ပြုံးသည်။ “ငါက အဲဒီရာထူးနဲ့ သိပ်မထိုက်တန်ခဲ့ပါဘူး။ ညစာစားချိန်မှာ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ရယ်မောမိတတ်တယ်။ သူကောင်းမျိုးတွေရဲ့ နာမည်တွေကိုလည်း တစ်ဝက်လောက် မမှတ်မိဘူး။ ညဘက်ဆိုရင် စစ်သည်တွေ သီချင်းဆိုတာကို နားထောင်ဖို့ တပ်စခန်းဘက်ကို ခိုးထွက်သွားတတ်သေးတယ်” သူ ပုခက်ကို ငေးကြည့်သည်။ “ငါ့အမေကတော့ ငါ့ကို စိတ်ပျက်ခဲ့တာပေါ့”
“ကျွန်မ စိတ်မပျက်ခဲ့ပါဘူး” ဟု အော်ရီလီယာက သူ့ဘေးမှ ဝင်ပြောသည်။
“နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်ခဲ့တာပါ”
“နည်းနည်းတော့ ဟုတ်ပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဝန်ခံသည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“မင်း ဘုရင်ဖြစ်နေတာ နှစ်အတော်ကြာပြီလို့ ကာစတယ်လန်က ပြောပြတယ်” ဟု သူ ဆိုသည်။ “နံရံတွေကို ပြုပြင်ခဲ့တယ်တဲ့။ တံခါးတွေကို ဖွင့်ပေးခဲ့တယ်တဲ့။ လူတွေ လုံခြုံစွာ နေထိုင်နိုင်တဲ့ မြို့တစ်မြို့ကို တည်ဆောက်ခဲ့တယ်တဲ့” သူ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်သည်။ မီးရောင်တွေကိုပေါ့။ “နဂါးတွေ၊ ဧရာမ သတ္တဝါတွေ၊ ပြီးတော့ ကမ္ဘာ့မြွေကြီးနဲ့ပါ ငြိမ်းချမ်းရေး ရယူခဲ့တယ်လို့ သူ ပြောတယ်”
“ကျွန်တော့်မှာ ကူညီမယ့်သူတွေ ရှိခဲ့လို့ပါ”
“မင်းမှာ အမြဲတမ်း ကူညီမယ့်သူတွေ ရှိနေတာပဲ” ဟု သူ ပြောသည်။ “မီးပြတိုက်က အဘွားအိုလည်း အဲဒီလို ပြောခဲ့တယ်။ မင်း ဘယ်အရာကိုမှ တစ်ယောက်တည်း မလုပ်ခဲ့ဘူးတဲ့” သူ ပြုံးသည်။ “အဲဒါက ဘုရင်တစ်ပါးအတွက် ကောင်းတဲ့ အရည်အချင်းပါပဲ”
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပါ။
“ငါ အဲဒီရာထူးကို ပြန်မယူတော့ပါဘူး” ဟု သူ ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သရဖူကိုလေ” ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ဆိုသည်။ “ပလ္လင်ကို၊ ဘာတစ်ခုမှ ပြန်မယူတော့ဘူး” သူ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါသည်။ “ငါက တံခါးတစ်ချပ်ကို နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ထိန်းထားခဲ့တာ။ မင်းကတော့ နိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံးကို ထိန်းထားခဲ့တာ” သူ သူ့ရဲ့ ပိန်လှီနေတဲ့ လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “ငါ့အလုပ်က ပိုလွယ်ပါတယ်”
“မလွယ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ပိုမလွယ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ထပ်ပြောသည်။ “မှောင်မိုက်နေတဲ့ နေရာမှာ တံခါးတစ်ချပ်ကို တစ်ယောက်တည်း ထိန်းထားရတာ။ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူတွေ အကုန်လုံး သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ တွေးပူရင်းနဲ့လေ” ကျွန်တော် တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မြိုချလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်သာဆိုရင် အဲဒီလောက်အထိ လုပ်နိုင်မယ် မထင်ဘူး”
ကျွန်တော့်အဘိုး အချိန်အတော်ကြာအောင် ငြိမ်သက်နေသည်။
“မင်း လုပ်နိုင်မှာပါ” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြောသည်။ “မင်းက ငါ့မြေးပဲလေ။ မင်း လုပ်နိုင်မှာပါ” သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “ပြီးရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရောက်လာပြီး မင်း ရပ်နားလို့ရပြီလို့ လာပြောလိမ့်မယ်”
နေဝင်ခါနီးတွင် သူ အိပ်ပျော်သွားသည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ။ ပုခက်ကို မှီလျက်။ သူ့အမေရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမပခုံးပေါ်မှာ ခေါင်းတင်ထားလျက်ပေါ့။
အော်ရီလီယာ မလှုပ်ရှားပါ။
သူမသည် သူမ၏သားဖြစ်သူ သူ့အနားတွင် အိပ်ပျော်နေစဉ် ရဲတိုက်အခန်း၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ မီးရောင်များကို ငေးကြည့်ရင်း ဘာစကားမျှ မဆိုပါ။
ကျွန်တော် ထွက်သွားရန် ထလိုက်သည်။
တံခါးဝအရောက်တွင် ကျွန်တော် ရပ်လိုက်သည်။
“အော်ရီလီယာ” ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
သူမ မော့ကြည့်သည်။
“တံခါးကလေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ဆေးခန်းအောက်က တံခါး။ ဗားရစ်ရဲ့ တံခါးလေ”
“ကျွန်မ သိပါတယ်” ဟု သူမ ပြောသည်။
“သူ သိသွားလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာကို”
“သူ သိပြီးသားပါ” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “သူက ရေလမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ရှိနေတာ။ ရေထဲမှာပေါ့။ တံခါးပွင့်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူ ခံစားလိုက်ရတာ” သူမ အိပ်ပျော်နေသော သားဖြစ်သူကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “သူ ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့”
အော်ရီလီယာ အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်သက်နေသည်။
“ထွက်ပါစေတော့” ဟု သူမ ပြောသည်။
ထိုညတွင် ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။
ကျွန်တော် အောက်ဘက်စင်္ကြံလမ်းတွင် ရှိနေသည်။ ကာလန်နှင့် မီးအိမ်ကို စစ်ဆေးရန် ဆင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် လီသန်သည် နံရံကိုမှီကာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရပြီး သူ့ဘေးတွင် တီရန် ရှိနေသည်။
သူတို့ ကြားလိုက်ကြပြီ။
“သီချင်း” ဟု လီသန်က ပြောသည်။ ကျွန်တော် ဘာကြောင့် လာခဲ့သလဲဟု မေးသောအခါ သူက ပြန်ဖြေသည်။ “အဘိုးလေ။ သီချင်းဆိုခဲ့တာ။ ဆေးလစ် ပြောပြတယ်။ ရေလမ်းကြောင်းပေါ်မှာလေ” သူ တံခါးကို ကြည့်သည်။ “သူ့သီချင်းကို နားထောင်ချင်လို့ပါ”
“သူ အိပ်ပျော်နေတယ်”
“နောက်မှပေါ့” ဟု လီသန်က ပြောသည်။ “စောင့်နိုင်ပါတယ်”
ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် ထိုင်နေလိုက်ကြသည်။ ကာလန်က သူ့ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ကျောက်သားမီးအိမ်က တံခါးဘေးတွင် ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။ ခေါင်းလောင်းကတော့ အောက်ခြေတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။
တစ်ချက်။
ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်လုံး လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။
ထို့နောက် တံခါးနောက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မုန်တိုင်းဘုရင်”
ဒီတစ်ခါတော့ အသံက နားထောင်လို့ မကောင်းပါ။
နူးညံ့မှု မရှိသလို၊ ကြင်နာမှုလည်း မပါဝင်ပါ။
အေးစက်နေသည်။ ပိန်လှီနေသည်။ ပြီးတော့ အလွန်ကို ဒေါသထွက်နေသော အသံဖြစ်သည်။
“မင်း သူ့ကို ခေါ်သွားတယ်ပေါ့” ဟု ဗားရစ်က ပြောသည်။
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မဖြေပါ။
“နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်” ဟု ဗားရစ်က ဆိုသည်။ “ငါ သူ့ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တာ။ ဂရေးကိပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးဘုရင်။ တံခါးတိုင်းရဲ့ ဘေးမှာ အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တွေ တည်ဆောက်ပေးခဲ့တဲ့ နတ်သမီးရဲ့ သားတော်” သူ၏အသံက အလွန်တိုးသွားသည်။ “သူက ငါ့အတွက် ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား။ သူ့ကို ထိန်းထားရတာ ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား”
မည်သူမျှ စကားမဆိုပါ။
“ညတိုင်း” ဟု ဗားရစ်က ပြောသည်။ “သူ အဲဒီသီချင်းကို ဆိုခဲ့တယ်။ တံခါးကို ဖြတ်ပြီးတော့ပေါ့။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မရည်ရွယ်ဘဲနဲ့။ ညတိုင်း ငါ နားထောင်ခဲ့တယ်။ ညတိုင်း ငါ သိခဲ့တာက တစ်နေရာရာမှာ မီးအိမ်ကို အမြဲထွန်းညှိထားခဲ့တဲ့ နတ်သမီးဟာ သူမ မရောက်နိုင်တဲ့ သားတစ်ယောက်အတွက် ပူဆွေးနေရတယ်ဆိုတာပဲ” သူ၏အသံ ပို၍ တိုးဝင်သွားသည်။ “အဲဒါ ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ။ သူမရဲ့ ပူဆွေးမှု၊ သူ့ရဲ့ အထီးကျန်ဆန်မှု။ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင်ပေါ့”
“အခုတော့ အဲဒါတွေက သူ့ပိုင်မဟုတ်တော့ဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
တံခါးဆီမှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် ဗားရစ်က တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
“မင်း တစ်ခုခုကို အောင်နိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာပေါ့” ဟု သူ ပြောသည်။ “ကျွန်းတစ်ကျွန်းကနေ ဘုရင်တစ်ပါးကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာနိုင်ရုံနဲ့ ဘာမှ ထူးခြားလာမယ် မထင်နဲ့”
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မဖြေပါ။
“မုန်တိုင်းဘုရင်၊ ငါတစ်ခု ပြောပြမယ်” ဟု ဗားရစ်က ဆိုသည်။ “အဲဒီ ဘုရင်ငယ်လေးတောင် မသိခဲ့တဲ့အရာ။ ငါ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မပြောခဲ့တဲ့အရာပေါ့”
ကြမ်းပြင်အောက်မှ အေးစက်မှုများ တက်လာသည်။
“သူ ထိန်းထားတယ်လို့ ထင်နေတဲ့ တံခါးကလေ” ဟု ဗားရစ်က ပြောသည်။ “လမ်းကြောင်းပေါ့။ နတ်ဘုရားတွေ သူ့မိသားစုနောက်ကို လိုက်လာနိုင်မယ့် တံခါးဆိုပြီး ငါ လိမ်ပြောခဲ့တဲ့ တံခါးလေ” ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “အဲဒါ ကျွန်းပေါ်မှာ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော့်ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။
“အဲဒါ ဘယ်တော့မှ ကျွန်းပေါ်မှာ မရှိခဲ့ဘူး” ဟု ဗားရစ်က တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။ “ငါ သူ့ကို အဲဒီအကြောင်းလည်း လိမ်ပြောခဲ့တာ။ ကျွန်းဆိုတာက အိမ်တစ်လုံးလောက်ပဲ ရှိတာ။ လှောင်အိမ်တစ်ခုပေါ့။ သူ့ကို ထိန်းချုပ်ထားဖို့ နေရာတစ်ခုပဲ” သူ၏အသံက လုံးဝနီးပါး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ “တကယ့်တံခါးက၊ နောက်ဆုံးလမ်းဆုံးမှာ ရှိတဲ့ တံခါးက၊ ဒုတိယမြောက်အိမ်က၊ စာအုပ်ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ လူတိုင်း ဖြတ်လျှောက်သွားရမယ့် နံရံကလေ—”
သူ စကားရပ်လိုက်သည်။
သူ စောင့်နေသည်။
ကျွန်တော် မေးစေချင်နေသည်။
ကျွန်တော် မမေးပါ။
လီသန်က မေးသည်။
“ဘယ်မှာလဲ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ဗားရစ် ထပ်ရယ်သည်။
“သူ လဲကျခဲ့တဲ့နေရာမှာ” ဟု သူ ပြောသည်။ “သူ တံခါးတွေကို ထိန်းထားခဲ့တဲ့နေရာမှာပေါ့။ မြို့ကြီး မီးလောင်နေတုန်းက ငါ သူ့ကို ပထမဆုံး စကားပြောခဲ့တဲ့နေရာမှာလေ”
စင်္ကြံလမ်းထဲမှ အအေးဓာတ်က ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။
“ဂရေးကိပ်ရဲ့ ပလ္လင်ခန်းမမှာပေါ့” ဟု ဗားရစ်က ပြောသည်။ “အရင်တုန်းက ပလ္လင်ခန်းမလေ။ မင်း ပိတ်ထားလိုက်တဲ့နေရာ။ ကျောက်တုံးတွေ ကွဲအက်နေပြီး ပြတင်းပေါက်တွေ ပျက်စီးနေတဲ့၊ မီးခိုးနံ့တွေ အခုထိ ထွက်နေဆဲဖြစ်တဲ့နေရာလေ။ မင်း ဘယ်တော့မှ မသွားတဲ့နေရာပေါ့”
ကျွန်တော် လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပါ။
“ငါ ဒုတိယမြောက်အိမ်ကို အဲဒီမှာ တည်ဆောက်ခဲ့တာ” ဟု ဗားရစ်က နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ကပေါ့။ ပြာပုံတွေထဲမှာ။ ပလ္လင်အောက်မှာလေ” ခဏ ရပ်သည်။ “အဲဒီအချိန်ကစပြီး ငါ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ဝိညာဉ်တိုင်း၊ စစ်သည်တိုင်း၊ ကလေးတိုင်း၊ တံခါးကို ထိန်းထားတဲ့ ဘုရင်တိုင်းပေါ့” သူ၏အသံက အလွန်တိုးဝင်သွားသည်။ “သူတို့တွေက မင်း ခြေထောက်အောက်မှာ ရှိနေတာ၊ မုန်တိုင်းဘုရင်။ သူတို့က အမြဲတမ်း အဲဒီမှာ ရှိနေတာပါ”
ခေါင်းလောင်းက တိတ်ဆိတ်နေသည်။
မီးအိမ်က မှိန်တုတ်မှိန်တုတ် ဖြစ်နေသည်။
“မင်းရဲ့ နံရံထဲကို ငါ့တံခါးကို ဘာလို့ အဲဒီလောက် လွယ်လွယ် ထည့်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ မင်း ထင်သလဲ” ဟု ဗားရစ်က မေးသည်။
သူ နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ပါ။
အအေးဓာတ်က တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆုတ်ခွာသွားသည်။ ကျောက်တုံးတွေထဲသို့၊ တံခါးပေါ်က မီးလောင်ရာ အမှတ်အသားထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
ခေါင်းလောင်းသံ ထပ်မမြည်တော့ပါ။
ကျွန်တော် လီသန်၊ တီရန်၊ ကာလန်တို့နှင့်အတူ အောက်ဘက်စင်္ကြံလမ်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ထဲမှ မည်သူမျှ စကားမဆိုကြပါ။
ကျွန်တော်တို့အပေါ်ဘက်၊ အရှေ့ဘက် တာဝါတိုင်တွင် ကျွန်တော့်အဘိုးသည် သူနှင့် သူ့ဇနီးတို့ ရဲတိုက်မကျဆုံးခင် ဆောင်းရာသီက ထွင်းထုခဲ့သော ပုခက်ဘေးတွင်၊ သူ့အမေ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် အိပ်ပျော်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့အောက်တွင်—
ကျွန်တော် ကျောက်ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
စင်္ကြံလမ်း၏ ကြမ်းပြင်ကို။ လေးရာ့နှစ်ဆယ်လွန်ခဲ့သည့်နှစ်က အရာရာကို ကောင်းကောင်း နားလည်သော လက်သမားဆရာများ တည်ဆောက်ခဲ့သည့် ဂရေးကိပ်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို။
အဲဒီအောက်မှာ ဘာတွေ ရှိနေသလဲဆိုတာကိုပေါ့။
“အရင်တုန်းက ပလ္လင်ခန်းမ” ဟု တီရန်က အသံအက်အက်ဖြင့် ပြောသည်။ “အဲဒါက—”
“ပိတ်ထားတာ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ကျွန်တော် မရောက်ခင်ကတည်းကပေါ့။ ပြုပြင်ဖို့ ပျက်စီးလွန်းလို့လို့ ကာစတယ်လန် ပြောတယ်။ မျက်နှာကြက်တွေ ကွဲနေတယ်။ မေရီက တစ်ခါတုန်းက ပြန်ပြုပြင်ချင်တယ်လို့ ပြောတော့ ကာစတယ်လန်က မလုပ်နဲ့လို့ တားခဲ့တယ်”
“ဘာလို့လဲ”
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မဖြေပါ။
ကျွန်တော်လည်း မသိပါ။
“ကာစတယ်လန်” ဟု ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်သည်။
စင်္ကြံလမ်းထဲက မီးရောင်တွေ တုန်ခါသွားသည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ အရှင်မင်းကြီး”
“အရင်တုန်းက ပလ္လင်ခန်းမအကြောင်းလေ”
ရဲတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ကျွန်တော် အဲဒီထဲကို မမြင်နိုင်ပါဘူး” ဟု ကာစတယ်လန်က နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ဖြေသည်။ သူ၏အသံက အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ “ကျဆုံးခဲ့တဲ့ ညကတည်းက ဘယ်တော့မှ မမြင်နိုင်ခဲ့တာပါ။ အမြဲတမ်း ပျက်စီးမှုတွေ၊ မီးလောင်မှုတွေ၊ ကွဲအက်နေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေကြောင့်ပဲလို့ပဲ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ”
“အခုရော”
မီးရောင်တွေ မှိန်သွားသည်။
“အခုတော့” ဟု ရဲတိုက်က တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။ “အဲဒါ ပျက်စီးနေလို့ မဟုတ်ဘဲ တခြားအကြောင်းကြောင့်လို့ ကျွန်တော် ထင်မိပြီ”