အခန်း (၄၆၀) - တံခါးကို စောင့်ကြပ်ခဲ့သူ ဘုရင်
အော်ရီလီယာ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
သူမသည် တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် တံခါးရွက်ပေါ်သို့ လက်တင်ထားဆဲပင်။ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားလုံးများ ထွက်မလာခဲ့ချေ။
သူမ ကြိုးစားနေပုံကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိသည်။
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားနေသည်။ လည်ချောင်းထဲတွင် အသံတစ်စုံတစ်ရာ ထွက်လာစေရန် အားထုတ်နေပုံရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေလွန်းသဖြင့် ကျွန်တော် မစဉ်းစားဘဲ ရှေ့သို့တိုးကာ သူမ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ လက်တင်ပေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူမကတော့ ကျွန်တော့်လက်ကိုပင် မသိလိုက်ပုံရသည်။
တံခါးတစ်ဖက်တွင်တော့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အလွန်တိုးညင်းလှသည်။
“အမေ... အမေ ဟုတ်လား”
အော်ရီလီယာဆီမှ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
၎င်းသည် စကားလုံးမဟုတ်။ အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အသံလည်း မဟုတ်ပေ။ ရာစုနှစ်နှစ်ခုစာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ပိကျလာသည့်အခါ လူတစ်ယောက် ထုတ်ဖော်မိတတ်သည့် အသံမျိုးသာ ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ်” သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အသံကို ပိုကျယ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ အသံများ တုန်ရီနေသည်။
“ဟုတ်တယ်... အမေပါပဲ။ အမေ ရောက်လာပြီ”
တံခါးတစ်ဖက်မှ တစ်စုံတစ်ရာနှင့် ရိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုးနှက်ချက်တော့ မဟုတ်ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးကို မှီလိုက်သကဲ့သို့ အလေးချိန်တစ်ခု သက်ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သစ်သားတံခါးပေါ်သို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဖြင့် ဖိကပ်ထားလိုက်ပုံရသည်။
“အမေ ရောက်လာတာပဲ” ဟု ထိုအသံက ဆိုသည်။
“အမေ ရောက်လာပြီ”
“သား ခေါ်ခဲ့တာလေ။ ညတိုင်းပဲ။ အမေ ကြားရမကြားရ သား မသိခဲ့ဘူး...” ထိုအသံမှာ စကားတစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် တိမ်ဝင်သွားသည်။ “အမေ ကြားနိုင်မလားဆိုတာ သား မသိခဲ့ဘူး”
အော်ရီလီယာသည် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို တံခါးပေါ်သို့ ပြားလျက်သား ဖိကပ်လိုက်သည်။
သူမသည် မီးလောင်ရာ အမှတ်အသားဘေးတွင် နဖူးကို တံခါးရွက်နှင့် ကပ်ထားလိုက်သည်။
“အမေ မကြားနိုင်ခဲ့ဘူး” သူမက ပြောသည်။ “အမေ မကြားနိုင်ခဲ့လို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ သား သေသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ...”
သူမ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။
“သား သိပါတယ်” ဟု ထိုအသံက တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “သူ ပြောပြလို့ သိတာပါ။ အမေက သားကို သေသွားပြီလို့ ထင်နေတာတဲ့။ အမေက သားကို ရှာဖွေတာ ရပ်လိုက်ပြီလို့ သူ ပြောတယ်”
“အမေ ဝမ်းနည်းတာတော့ ဘယ်တော့မှ မရပ်ခဲ့ပါဘူး” အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ရှာတာတော့ ရပ်လိုက်မိတယ်။ ရှာစရာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့မိတာပါ”
ဆီးလစ်စ် တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားသည်။
သူသည် အိမ်၏ အစွန်းဘက်တွင် ზောကျောပေးလျက် ရပ်နေသည်။ ပင်လယ်ပြင်ကို ငေးကြည့်နေသည့် သူ့ပခုံးများ တုန်ရီနေသည်။
အိုင်ဆိုလ်ဒေးက လမ်းဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ကေးလ်ကတော့ တံခါးပေါ်ရှိ မီးလောင်ရာ အမှတ်အသားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အမှတ်အသားပါရှိသည့် ထိုပိတ်ထားသော တံခါးကိုပေါ့။
“တံဆိပ်ခတ်ထားတာပဲ” သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ ခေါင်းမော့မလာပေ။
“ဘယ်သူ တံဆိပ်ခတ်လိုက်တာလဲ” ကေးလ်က မေးသည်။
သူမေးနေသည်မှာ တံခါးကို မဟုတ်ဘဲ တံခါးနောက်ကွယ်ရှိ လူကို ဖြစ်သည်။
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ကျွန်တော်ပဲ” ဟု ထိုအသံက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ပထမတော့ နားမလည်ခဲ့။
အော်ရီလီယာလည်း နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူမသည် တံခါးပေါ်မှ ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး အမှတ်အသားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“သားလား” သူမ မေးသည်။
“ကျွန်တော် တံဆိပ်ခတ်လိုက်တာပါ” သူမ၏ သားဖြစ်သူက ဆိုသည်။ “ကျွန်တော့်လက်နဲ့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်က” ခဏရပ်လိုက်သည်။ “ဂရေးကိပ် ကျဆုံးတဲ့ ညကပေါ့”
“မဟုတ်ဘူး” အော်ရီလီယာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး။ သား သေသွားတာလေ။ နန်းဆောင်ထဲမှာ။ တံခါးတွေကို ထိန်းထားရင်းနဲ့လေ”
“ကျွန်တော် တံခါးတွေကို ထိန်းထားခဲ့ပါတယ်” ဟု သားဖြစ်သူက ဆိုသည်။ “ကိတ်လင် လွတ်မြောက်သွားတဲ့အထိပေါ့။ ကလေးတွေ လွတ်သွားတဲ့အထိ။ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ အစေခံတွေ လမ်းမပေါ် ရောက်သွားတဲ့အထိပါ” သူ့အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းနေသည်။ “အဲဒီနောက်မှာတော့ အခန်းထဲကို အအေးဓာတ်တွေ ဝင်လာတယ်။ အသံတစ်ခုလည်း ကြားလိုက်ရတယ်”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင်မရှိတော့ဘဲ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“ဗာရစ်” သူမ ပြောလိုက်သည်။
“သူ့နာမည်ကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး” ဟု သားဖြစ်သူက ဆိုသည်။ “အဲဒီတုန်းကတော့ မသိခဲ့ဘူး။ သူက သူ့နာမည် မပြောဘူး။ သူက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချို့အကြောင်းအရာတွေပဲ ပြောပြခဲ့တာ” ခဏရပ်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။ “အမေ ဖွင့်ထားခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်း၊ ကိတ်လင် ဖြတ်သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို နောက်က လိုက်လို့ရတယ်လို့ သူ ပြောတယ်။ အမေ့ကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားတွေက အဲဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လာလိမ့်မယ်တဲ့။ သူတို့က ကိတ်လင်ကို ရှာတွေ့သွားလိမ့်မယ်။ ကာရိုလိုင်းနဲ့ ကလေးကိုလည်း ရှာတွေ့သွားလိမ့်မယ်တဲ့”
အော်ရီလီယာ၏ လက်များမှာ တံခါးပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ကွေးညွတ်သွားသည်။
“သူတို့ကို တားဆီးဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းရှိတယ်လို့ သူက ပြောတယ်” ဟု သားဖြစ်သူက ဆိုသည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးကို ထိန်းထားပေးရမယ်တဲ့။ နန်းဆောင်တံခါးကို မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလမ်းကြောင်းကိုပါ။ ဒီဘက်ခြမ်းကနေပေါ့။ လိုအပ်သရွေ့ အချိန်ကာလတစ်ခုအထိပေါ့”
မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
လေပြင်းများက ကျွန်းတစ်ခွင် တိုက်ခတ်နေသည်။ အောက်ခြေရှိ ပင်လယ်ပြင်တွင် လှိုင်းများ လှုပ်ရှားလာပြီး ကျောက်ဆောင်များကို ရိုက်ခတ်နေသည်။
“သူ ကျွန်တော့်ကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့တာ” ဟု ထိုအသံက ဆိုသည်။ “သူ့ရဲ့ တံခါးတစ်ခုကနေတစ်ဆင့်ပေါ့။ ဒီအိမ်ကိုပါ။ ကမ္ဘာ့အစွန်းမှာရှိတဲ့ ဒီကျွန်းပေါ်ကိုပေါ့” ခဏရပ်သည်။ “ဒီနေရာက လမ်းကြောင်းကို ထိန်းထားလို့ရတဲ့ နေရာလို့ သူ ပြောတယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်သာ အတွင်းဘက်ကနေ တံဆိပ်ခတ်လိုက်ရင် ဘယ်သူမှ သူတို့နောက်ကို လိုက်လို့မရတော့ဘူးတဲ့။ နတ်ဘုရားတွေလည်း မဟုတ်ဘူး၊ တခြားဘယ်သူမှလည်း မဟုတ်ဘူးတဲ့”
“ပြီးတော့ သားက သူ့စကားကို ယုံလိုက်တယ်ပေါ့” အော်ရီလီယာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ယုံလိုက်မိတယ်” ဟု သားဖြစ်သူက ဆိုသည်။ “ကျွန်တော်က ၁၉ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ ကျွန်တော့်မြို့ကြီး မီးလောင်နေတယ်။ ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော် မရောက်နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ချုပ်နှောင်ခံထားရတယ်။ ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမြင်ရတော့မယ့် ကမ္ဘာတစ်ခုဆီကို လမ်းကြောင်းကနေ ထွက်သွားပြီ” သူ့အသံမှာ တုန်ရီသွားသည်။ “ကျွန်တော်သာ ဒီမှာ ဆက်နေပေးရင် သူတို့ကို ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မယ်လို့ သူ ပြောခဲ့တာ”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဒါနဲ့ ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ ဆက်နေခဲ့လိုက်တယ်” သူ ပြောသည်။
အော်ရီလီယာ တံခါးတစ်လျှောက် အောက်သို့ လျှောကျသွားသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ အေးစက်နေသော ကျောက်တုံးခင်းထားသည့် တံခါးဝတွင် သူမ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ လက်များမှာမူ တံခါးရွက်ပေါ်တွင် ပြားလျက်သား ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး နဖူးကိုလည်း သစ်သားတွင် ဖိကပ်ထားဆဲပင်။
“နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ” သူမ ပြောလိုက်သည်။
“နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ပါ” ဟု သားဖြစ်သူက ဆိုသည်။ တစ်ချိန်က ရယ်သံဖြစ်ခဲ့ဖူးမည့် အသံသေးသေးလေးတစ်ခု ထွက်လာသည်။ “ကျွန်တော် ရေတွက်ခဲ့တာပါ။ ဆောင်းရာသီတိုင်းပေါ့။ ပြတင်းပေါက်ဘေးက နံရံမှာ နှစ်တိုင်းအတွက် အမှတ်အသားတစ်ခုစီ ခြစ်ခဲ့တယ်”
ကေးလ် မျက်နှာပျက်သွားသည်။
“သူ တစ်ခါတလေ ရောက်လာတတ်တယ်” ဟု ထိုအသံက ဆိုသည်။ “အအေးဓာတ်နဲ့ အသံပေါ့။ မကြာခဏတော့ မဟုတ်ဘူး။ နှစ်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း တစ်ခါပေါ့။ ကျွန်တော့်ကို သတိပေးဖို့လေ” ခဏရပ်သည်။ “ကျွန်တော်သာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရင် သူတို့က လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောဖို့ပေါ့။ ကိတ်လင် သေသွားလိမ့်မယ်၊ ကာရိုလိုင်း သေသွားလိမ့်မယ်၊ ကလေး မမွေးဖွားလာနိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောဖို့ပေါ့”
အော်ရီလီယာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ ကျွန်တော် မဖွင့်ခဲ့ဘူး” ဟု သားဖြစ်သူက ရိုးရှင်းစွာ ပြောသည်။ “အစားမှာ ကျွန်တော် သီချင်းဆိုခဲ့တယ်။ စစ်သားတွေရဲ့ သီချင်းပေါ့။ ကာရိုလိုင်းကို ကျွန်တော် ဆိုပြနေကျ သီချင်းလေ” သူ့အသံ ပို၍ နူးညံ့သွားသည်။ “ကျွန်တော်သာ ညတိုင်း ဆိုနေရင် လမ်းကြောင်းရဲ့ တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ ရှိနေတဲ့ ကာရိုလိုင်း ကြားရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ သူ အိပ်ပျော်နေရင်းနဲ့ပေါ့။ သူမရဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူက တံခါးကို ဆက်ပြီး စောင့်ကြပ်နေတယ်ဆိုတာ သူ သိသွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ”
ကျွန်တော် အသက်ရှူပင် မဝတော့ပေ။
ကျွန်တော်သည် ကမ္ဘာ့အစွန်းရှိ ကျွန်းတစ်ကျွန်း၏ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ ကျွန်တော့်လက်ကို ကျွန်တော့်အဘွား၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ ကျွန်တော့်အဘိုးဖြစ်သူက နှစ်လက်မခန့်ရှိသော သစ်သားတံခါးကို ခြားပြီး အဘွားကို ပြောပြနေသည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ကျောက်အိမ်ထဲတွင် နေထိုင်ကာ လမ်းကြောင်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် သမီးငယ်လေးတစ်ယောက်အတွက် သီချင်းဆိုပေးနေခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ တံခါးကို ပိတ်ထားနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်နေခဲ့သည်။
ကာရိုလိုင်း။
ကျွန်တော့်ဖခင်၏ အစ်မ။
ကျွန်တော့်အဒေါ်။
ကျွန်တော် ဖခင်အကြောင်း တွေးမိသည်။ လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်မှ မွေးဖွားလာခဲ့သူ၊ မီးလောင်နေသော နန်းဆောင်ထဲတွင် သူ့ကို ပွေ့ချီလာခဲ့သော မိခင်တစ်ဦး။ လမ်းကြောင်းတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ မိသားစု၊ ဒီအကြောင်းအရာတွေကို ဘာမှမသိခဲ့ရသည့် မိသားစုအကြောင်း။ ထိုအမည်ကို ခံယူခဲ့သည့် ကျွန်တော့်ညီမအကြောင်း။
ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ မကြားဖူးသော သီချင်းတစ်ပုဒ်အကြောင်း။
“သူ သားကို လိမ်ပြောခဲ့တာ” အော်ရီလီယာ ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ အလွန်အေးဆေးလှသည်။
တံခါးနောက်ကွယ်တွင် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“လမ်းကြောင်းကလေ” အော်ရီလီယာက ဆက်ပြောသည်။ “ဘယ်သူမှ မလိုက်လာခဲ့ဘူး။ လိုက်လည်း မလိုက်နိုင်ဘူး။ အဲဒီလမ်းကြောင်းကို အမေကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ကို ဝိုင်းရံထားတဲ့ ဘယ်အစွမ်းအစမှ မရောက်နိုင်တဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုကို အမေ ရွေးခဲ့တာ” သူမ လက်များကို တံခါးပေါ်သို့ ပို၍ ဖိကပ်လိုက်သည်။ “ဘယ်အရာမှ သူတို့နောက်ကို မလိုက်ခဲ့ဘူး။ ဘယ်အရာမှလည်း လိုက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”
“သူကတော့...”
“သူက ချုပ်နှောင်ခြင်းရဲ့ နတ်ဘုရားလေ” အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “သူက လူတွေကို သူ့လက်အောက်မှာ ထားဖို့ လိမ်တတ်တယ်။ သူ အမြဲလုပ်နေကျအလုပ်ပဲ” သူမအသံ တုန်ရီသွားသည်။ “လမ်းကြောင်းကို စောင့်ခိုင်းဖို့ သား မလိုပါဘူး။ သားကိုပဲ သူ လိုချင်တာပါ။ ဒီမှာလေ။ သားကိုယ်တိုင် တံခါးပိတ်ပြီး သားကိုယ်တိုင် ချုပ်နှောင်ထားဖို့ပေါ့။ ဒါမှ သား အိမ်ပြန်မရောက်နိုင်မှာလေ”
ကြာရှည်စွာ ဘာအသံမှ ထွက်မလာခဲ့။
ထို့နောက် တံခါးနောက်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အလွန်တိုးညင်းလှသည်။
“အမေ ဘယ်လိုသိတာလဲ”
အော်ရီလီယာ ချက်ချင်း မဖြေခဲ့ပေ။
သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် နားလည်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်ကို သူမ၏ လက်ဘေးတွင် တံခါးပေါ်သို့ ပြားလျက်သား တင်လိုက်သည်။
သရဖူက ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးတွင် နွေးထွေးလာသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် ရောက်နေလို့ပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
တံခါးနောက်ဘက်တွင် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသဖြင့် အောက်ခြေရှိ ကျောက်ဆောင်များကို လှိုင်းများ ရိုက်ခတ်နေသည့်အသံကိုပင် ကြားနေရသည်။
“အဲဒါ ဘယ်သူလဲ” ဟု ထိုအသံက မေးသည်။
ကျွန်တော် ဘယ်လိုဖြေရမှန်း မသိခဲ့။
မြောက်ဘက်သို့ လာစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော် တွေးလာခဲ့သည်။ အေးလူးန်း၏ ကျောပေါ်တွင်၊ မီးပြတိုက်ထဲတွင်၊ ဒီရေကျသွားသည်ကို ကြည့်နေစဉ်တွင်ပေါ့။ တံခါးနောက်မှာ လူတစ်ယောက်ရှိနေရင်၊ သူဖြစ်နေခဲ့ရင် ဘာပြောရမလဲဆိုတာကိုပေါ့။
ကျွန်တော် တွေးထားသမျှထဲတွင် ဘာတစ်ခုမှ မမှန်ကန်ပေ။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်နာမည်က ယူရီယာဂရေးပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ကိတ်လင်က ကျွန်တော့်အဘွားပါ။ သူ လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်သွားတုန်းက ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားတဲ့ ကလေးက ကျွန်တော့်ဖခင်ပါ” ကျွန်တော့်အသံမှာ တည်ငြိမ်မှု မရှိလှပေ။ “ကာရိုလိုင်းက ဖခင်ရဲ့ အစ်မ၊ ကျွန်တော့်အဒေါ်ပေါ့”
ဘာအသံမှ မကြားရ။
လှုပ်ရှားမှုလည်း မရှိ။ တံခါးကို မှီထားသည့် အရိပ်အယောင်လည်း မရှိ။
ဘာမှမရှိ။
ကျွန်တော် တံခါးဝတွင် ဒူးထောက်ကာ ဝက်သစ်ချသားတံခါးပေါ်၌ လက်တင်၍ စောင့်နေလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ၏ လက်က သစ်သားပေါ်ရှိ ကျွန်တော့်လက်ကို လာရောက် ဖမ်းဆုပ်ထားသည်။
သူမ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“ကလေးတဲ့လား” ဟု ထိုအသံက နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
အလွန်တိုးညင်းလှသည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
“ကလေးက ယောက်ျားလေးလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ပြီးတော့ သူက...” ထိုအသံ တိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ပြန်စသည်။ “ပြီးတော့ သူက သားတစ်ယောက် ရခဲ့တာပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။ “သူ့မှာ သားတစ်ယောက် ရှိခဲ့ပါတယ်”
တံခါးပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကိုယ်အလေးချိန် သက်ရောက်လာသည်။
ယခုမူ မှီထားခြင်း မဟုတ်တော့။
အောက်သို့ လျှောကျသွားခြင်းဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာ လျှောကျသွားခဲ့သလိုမျိုး ဝက်သစ်ချသားတံခါးအတိုင်း အောက်သို့ လျှောကျသွားသည်။ တံခါး၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရှိနေသူသည် နံရံကို ကျောမှီကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပုံရသည်။
သူ အသက်ရှူသံကို ကျွန်တော် ကြားနေရသည်။
မောဟိုက်၍ မမှန်မကန် ဖြစ်နေသည်။
“ပြီးတော့ ကာရိုလိုင်းကရော...” သူ ဆိုသည်။ “သူက...”
သူ စကားကို ဆက်မပြောနိုင်ရှာ။
“သူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “သူတို့အားလုံး ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြတယ်။ အဘွားက သူတို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တယ်။ သူတို့မှာ ဘဝတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ဟိုဘက်ကမ္ဘာမှာပေါ့။ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာနဲ့ပဲ” ကျွန်တော် တံတွေးကို အသာမျိုချလိုက်သည်။ “သူတို့နောက်ကို ဘာမှ လိုက်မလာခဲ့ပါဘူး။ ဘာအန္တရာယ်မှလည်း မရောက်ခဲ့ပါဘူး”
သူ အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“သူ့မှာ ကျွန်တော့်အမေရဲ့ လက်တွေနဲ့ တူတယ်” နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြောသည်။ “ကာရိုလိုင်းလေ။ သူ မွေးလာတဲ့အချိန်မှာပေါ့။ အဲဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေတယ်။ သူ့လက်တွေက ကျွန်တော့်အမေရဲ့ လက်တွေနဲ့ ဆင်တူတယ်”
အော်ရီလီယာ ဆီကနေ အသံသေးသေးလေးတစ်ခု ထွက်လာသည်။
“ဖေဖေက ကျွန်တော့်ညီမကို သူ့နာမည်ပေးခဲ့တာ” ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ဖေ့ရဲ့ အစ်မနာမည်လေ။ ကာရိုလိုင်းတဲ့”
တံခါးတစ်ဖက်ခြမ်းမှ အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားသည်။
ထို့နောက် အလွန်နှေးကွေးစွာ ပြန်စသည်။
“သူ့သမီးလေးကို ကာရိုလိုင်းလို့ နာမည်ပေးခဲ့တာပေါ့” ဟု ကျွန်တော့်အဘိုးက ဆိုသည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
“ဒါဆို သူ ကာရိုလိုင်းကို မှတ်မိနေတာပေါ့။ သူ့အစ်မကိုလေ။ သူ ချစ်ခဲ့တာပဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “သူ ချစ်ခဲ့ပါတယ်”
“ကလေးကရော” အဘိုးက မေးသည်။ “ကိတ်လင် ဗိုက်ထဲမှာ ပါလာတဲ့ ကလေးလေ။ သားရဲ့ ဖခင်ပေါ့” သူ၏ အသံမှာ အလွန်တိုးဖျော့နေသည်။ “သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ”
ကျွန်တော် ဘယ်လိုဖြေရမှန်း မသိခဲ့ပေ။
ကျွန်တော် အကြာကြီး စဉ်းစားနေမိသည်။ မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ခတ်နေသည့် လေပြင်းကို ခံစားရင်း၊ တံခါးပေါ်တွင် လက်ကိုတင်ထားရင်းပေါ့။
“သူက အဘိုးနဲ့ တူပါတယ်” နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို ပြခဲ့ဖူးတယ်။ အမြင်အာရုံတစ်ခုထဲမှာပေါ့။ ကျွန်တော် ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ ပထမဆုံး ပြောပြတုန်းကလေ” ကျွန်တော် တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အဘိုးကို ရာဇပလ္လင်ခန်းထဲမှာ မြင်ခဲ့ရတယ်။ လမ်းကြောင်းကို မဖြတ်သန်းခင်တုန်းကပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် ပထမဆုံး ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ‘သူက ဖေဖေနဲ့ တူလိုက်တာ’ ဆိုတာပါပဲ”
တံခါးတစ်ဖက်ခြမ်းမှ အသက်ရှူသံ ထပ်မံ ရပ်တန့်သွားသည်။
“သူက ငါနဲ့ တူတယ်ပေါ့” အဘိုးက ဆိုသည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
“သူ ဟိုဘက်မှာ မွေးလာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကြီးပြင်းလာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူက ငါနဲ့ တူနေတယ်ပေါ့” သူ၏ အသံမှာ ကြားရုံမျှသာ ရှိသည်။ “ပြီးတော့ သူ့မှာ သားတစ်ယောက် ရှိလာတယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ပြီးတော့ အဲဒီသားက ပြန်ရောက်လာတယ်”
“ဟုတ်ကဲ့” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။ “သူ ပြန်ရောက်လာပါပြီ”
ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြ။
လေပြင်းက တောင်ထိပ်ကို တိုက်ခတ်နေသည်။ အောက်ဘက် အဝေးကြီးတွင် ပင်လယ်ရေပြင် မြင့်တက်လာနေသည်။ ကျွန်တော် ကြားနေရသည်။ ကျွန်းခြေရင်းရှိ ကျောက်ဆောင်များကို လှိုင်းများ ရိုက်ခတ်နေသည့် အသံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။
ဆီဖာက သုံးနာရီလို့ ပြောခဲ့သည်။
ဘယ်လောက် ကျန်တော့မှန်း ကျွန်တော် မသိတော့။
ဆေးလစ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လမ်းကြောင်းကို ကြည့်နေသည်။ သဲသောင်ပြင်ကို ဖြတ်၍ ကုန်းမြေဘက်သို့ ဦးတည်နေသည့်၊ မီးပြတိုက်မှ အလင်းရောင်များ ကျရောက်နေသည့် ကျောက်တုံးတန်းရှည်ကြီးကို သူ ကြည့်နေသည်။
လမ်းကြောင်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ သဲများမှာ တောက်ပလာနေသည်။
ရေများ။
တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာနေသည်။
“ယူရီယာ” ဆေးလစ်က တိုးတိုးလေး ခေါ်သည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
ကျွန်တော် တံခါးပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်စလုံး တင်လိုက်သည်။
“အဘိုး” ဟု ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ပါးစပ်က ထွက်လာသည့် ထိုစကားလုံးသည် ထူးဆန်းနေသည်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ တစ်ခါမှ မခေါ်ဖူးသည့် စကားလုံး။ သို့သော်လည်း ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်သည်။
“ဒီရေ တက်လာနေပါပြီ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “လမ်းကြောင်း ရေမမြုပ်ခင် ကျွန်တော်တို့ ပြန်ကူးရပါမယ်။ အဘိုးကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့ လာခဲ့တာပါ” ကျွန်တော် ခဏရပ်သည်။ “ဒါပေမဲ့ အဘိုးက တံခါးကို ပိတ်ထားခဲ့တယ်။ အဘိုးလက်နဲ့ ကိုယ်တိုင် ပိတ်ခဲ့တာ။ အဘိုးပဲ ဖွင့်နိုင်မှာပါ”
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ငါ သိပါတယ်” ဟု သူ ဆိုသည်။
“အဘိုး ဖွင့်ပေးမှာလား”
သူ ပြန်မဖြေ။
ဝက်သစ်ချသားတံခါး နောက်ဘက်မှ သူ အသက်ရှူနေသည်ကို ကျွန်တော် ကြားနေရသည်။ မောဟိုက်၍ မမှန်မကန် ဖြစ်နေဆဲပင်။
“နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ရှိပြီ” သူ ပြောသည်။ “ဒီလက်ကိုင်ကို ကိုင်လိုက်တိုင်း သူ့အသံကို ငါ ကြားရတယ်။ အဲဒီအသံလေ။ ငါသာ ဖွင့်လိုက်ရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ပြောနေတဲ့ အသံပေါ့” သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီသွားသည်။ “အခုလည်း ငါ ကြားနေရတယ်”
အော်ရီလီယာ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“သူ ဘာပြောနေလို့လဲ” သူမ မေးသည်။
“မင်းတို့က အစစ်အမှန်တွေ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေတာ” သူမ၏ သားဖြစ်သူက ဆိုသည်။
သူ့အသံမှာ ပြားချပ်ချပ်နှင့် အသက်မဲ့နေသည်။
“မင်းတို့က ဟန်ဆောင်ထားတာတဲ့။ သူကပဲ မင်းတို့ကို စေလွှတ်လိုက်တာတဲ့။ ငါသာ တံခါးဖွင့်လိုက်ရင် သူ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာလိမ့်မယ်၊ လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်လာလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ကို ရှာတွေ့သွားလိမ့်မယ်တဲ့” သူ ခဏရပ်သည်။ “ကာရိုလိုင်း သေလိမ့်မယ်တဲ့။ ကိတ်လင်လည်း သေလိမ့်မယ်။ ကလေးလည်း သေလိမ့်မယ်တဲ့”
“သူတို့ကတော့ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပါပြီ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ကျွန်တော် ထိုသို့ ပြောလိုက်မိရခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကျွန်တော် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“အဲဒီလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြန်ပြင်ပြောသည်။ “သူတို့နောက်ကို ဘာမှ လိုက်လာခဲ့လို့ သေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ အသက်ရှင်ခဲ့ကြတယ်။ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြတယ်။ ဟိုဘက်မှာပေါ့။ ပြီးတော့ လူတွေ သေဆုံးကြတဲ့အတိုင်း သူတို့လည်း သူတို့အချိန်တန်တော့ သေဆုံးသွားကြတာပါ” ကျွန်တော့်အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ “လမ်းကြောင်းရဲ့ ဟိုဘက်မှာ သူ လိုက်ရှာစရာ ဘာမှ မကျန်တော့ပါဘူး။ သူ ဖမ်းဆုပ်စရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ ဘယ်တုန်းကမှလည်း မရှိခဲ့ပါဘူး”
သူတို့ တကယ်တမ်း ဘယ်လို သေဆုံးခဲ့ရသလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မပြောပြတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အခုတော့ မဟုတ်သေးပါ။ ကျွန်တော့်ညီမ အသတ်ခံခဲ့ရတဲ့အကြောင်း၊ သူ့သားဖြစ်သူက အဆိပ်တွေ သုံးစွဲပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေကိုပေါ့။ သူ အခု အဲဒါတွေကို သိဖို့ မလိုသေးပါ။
“ဒါဆို ငါ ဘာလို့ သူ့အသံကို ကြားနေရတာလဲ”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အခုထိ စကားပြောနေလို့ပေါ့” အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “သူ ဘယ်တုန်းကမှ မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး။ အဲဒါ အဘိုးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကြောက်စိတ်လို့ ထင်အောင်ပဲ သူ လုပ်နေခဲ့တာ”
ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
တံခါးဝမှတစ်ဆင့်၊ ကျွန်တော့်ဒူးအောက်ရှိ ကျောက်တုံးများမှတစ်ဆင့်၊ အော်ရီလီယာ၏ အလင်းရောင်အောက်ရှိ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်က မှင်ရောင်မျဉ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့်ပေါ့။
အေးစက်ခြင်း။
ရေတွင်းအောက်ခြေကဲ့သို့ အေးစက်ခြင်း။
ကျွန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ တက်လာသည်။ ကျောက်တုံးများမှတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့လာသည်။
အော်ရီလီယာလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ခေါင်းကို ချက်ချင်း မော့လိုက်သည်။
“သူ ရောက်နေပြီ” သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
တံခါးပေါ်ရှိ မီးလောင်ရာ အမှတ်အသားမှ၊ မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ပါဝင်နေသည့် ပိတ်ထားသော တံခါးမှ... အလွန်ဖျော့တော့တော့၊ အလွန် သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော၊ အလွန် ကြင်နာတတ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်္ဂလာပါ၊ အော်ရီလီယာ”
အမှတ်အသားသည် လှုပ်ရှားနေသည်။
မီးလောင်ရာ အမှတ်အသားမဟုတ်။ ထိုအထဲရှိ အမှောင်ထုဖြစ်သည်။ သစ်သားအကြောများထဲမှ မှင်များ စိမ့်ထွက်လာသကဲ့သို့ တံခါးအနှံ့သို့ အနက်ရောင် ကြိုးမျှင်များအဖြစ် ပျံ့နှံ့လာသည်။
အော်ရီလီယာ မတ်တပ်ထရပ်သည်။
သူမ တံခါးမှ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
သူမ လက်များ မြှောက်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းများတွင် ကုသပေးသည့် အလင်းရောင်များ ဝန်းရံနေသည်။ သို့သော် အလွန်ဖျော့တော့ပြီး ပါးလွှာနေသည်။ ရေကန်ထဲတွင် သူမ ပေးအပ်ခဲ့ရသည့် စွမ်းအားများအတွက် အပြည့်အဝ ပြန်မကောင်းသေးပေ။
“ဗာရစ်” သူမ ခေါ်လိုက်သည်။
“မင်း သူ့ကို ရှာတွေ့သွားတာပဲ” ထိုအသံက တံခါးမှတစ်ဆင့် ထွက်လာသည်။ အမှတ်အသားမှ စိမ့်ထွက်လာသည့် အမှောင်ထုထဲမှပေါ့။ “မင်း ရှာတွေ့မလားလို့ ငါ တွေးနေခဲ့တာ။ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာတိုင်တိုင်ပေါ့”
“မင်း သူ့ကို လိမ်ခဲ့တာ”
“သူ ကြားချင်တဲ့ စကားကိုပဲ ငါ ပြောခဲ့တာပါ” ဗာရစ်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။ “ငါ အမြဲလုပ်နေကျအလုပ်ပဲ။ လူတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ပဲ ချုပ်နှောင်ထားတတ်ကြတာ၊ အော်ရီလီယာ။ သူတို့ ဘာလို့ အဲဒီလို ဖြစ်နေရလဲဆိုတာကို ငါက ပြောပြပေးရုံသက်သက်ပါ”
တံခါးတစ်ဖက်ခြမ်းမှ ကျွန်တော့်အဘိုး၏ အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
“သူပဲ” သူ တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ “အဲဒီအသံပဲ”
“ဟုတ်တယ်၊ ဘုရင်ငယ်လေး” ဗာရစ်က နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “ငါပါပဲ။ အမြဲတမ်း ငါပဲ ဖြစ်နေခဲ့တာ” ခဏရပ်သည်။ “မင်းသာ အဲဒီတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရင် ငါ တံခါးရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ရှိနေလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ မိခင်နဲ့အတူ၊ မင်းရဲ့ မြေးနဲ့အတူ၊ မင်း ဘေးကင်းတယ်လို့ အခုလေးတင် ကြားလိုက်ရတဲ့ သူတွေအားလုံးနဲ့အတူပေါ့”
အနက်ရောင် ကြိုးမျှင်များက တံခါးတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
၎င်းတို့သည် တံခါးကို ကျော်လွန်၍ တံခါးဘောင်ရှိ ကျောက်တုံးများဆီသို့၊ တောင်ထိပ်ရှိ မြေပြင်ဆီသို့၊ အော်ရီလီယာ ဒူးထောက်ခဲ့သည့် တံခါးဝဆီသို့ ပျံ့နှံ့လာသည်။
ကျွန်တော့်ဆီသို့။
ကျွန်တော် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
နောက်သို့ မဆုတ်ခဲ့။
ကျွန်တော် မြေပြင်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
လျှပ်စီးမဟုတ်။ နှင်းခဲမဟုတ်။
နွေဦးပေါက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်လက်အောက်ရှိ အနက်ရောင် နှင်းခဲများ ကွဲအက်သွားသည်။ အစိမ်းရောင် ကြိုးမျှင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ မြက်ပင်များ၊ ရေညှိများ။ ကျွန်းပေါ်ရှိ လေဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် အပင်များ နိုးထလာသည်။
ဗာရစ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခါပေါ့” သူ ပြောသည်။ “မုန်တိုင်းဘုရင်နဲ့ သူ့ရဲ့ နွေဦးပေါက်ခြင်းတဲ့လား” သူ၏ အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းသည်။ “မင်းရဲ့ နံရံနဲ့ အတော်လေး ဝေးနေပြီနော်၊ ယူရီယာ။ ငြင်းဆန်နေတဲ့ ဘုရင်မလေးနဲ့လည်း အတော်လေး ဝေးနေပြီ။ မင်းရဲ့ ဆေးခန်းအောက်က တံခါးဝမှာ သီချင်းဆိုနေတဲ့ စစ်သားတွေနဲ့လည်း အတော်လေး ဝေးနေပြီပေါ့”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
“ဒီရေ တက်လာနေပြီ”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“မင်းတို့အားလုံး ဒီလမ်းကြောင်းပေါ်မှာပဲ ရေနစ်သေကြလိမ့်မယ်။ မင်းတို့အားလုံးပဲ။ မင်းရဲ့ အဘွားကြီး၊ ထိုကျီးကန်း၊ ထိုစာရေး၊ ထိုစာရင်းကိုင်မိန်းမ၊ အားလုံးပဲ” သူ ခဏရပ်သည်။ “မဟုတ်ရင်တော့ မင်းတို့ ဒီကျွန်းပေါ်မှာပဲ ဆက်နေခဲ့ရလိမ့်မယ်။ သူနဲ့အတူပေါ့။ တံခါးတစ်ဖက်မှာ။ ထာဝရအတွက်ပေါ့”
အနက်ရောင် ကြိုးမျှင်များ တင်းကျပ်လာသည်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းတို့ကို ငါ ပိုင်ဆိုင်ထားမှာပဲ” ဟု ဗာရစ်က ဆိုသည်။
အိုင်ဆိုလ်ဒေး လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူမ လှုပ်ရှားသည်ကို ကျွန်တော် မမြင်လိုက်ရပါ။ သူမသည် လမ်းကြောင်းအစွန်းတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ယှက်ထားလျက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ ယခုမူ သူမသည် တံခါးဘေးသို့ ရောက်နေပြီး ဝက်သစ်ချသားတံခါးပေါ်တွင် လက်ဝါးကို ပြားပြားကပ်ထားကာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။
“သုံးရာ့တစ်ဆယ့်တစ်” ဟု သူမ ပြောသည်။
ဗာရစ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“လမ်းကြောင်းအဆုံးကနေ ဒီတံခါးဝထိ လှမ်းရတဲ့ ခြေလှမ်း အရေအတွက်လေ” အိုင်ဆိုလ်ဒေးက ပြောသည်။ “ကျွန်မ ရေတွက်ကြည့်ခဲ့တာ။ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကို တက်လာတုန်းကပေါ့” သူမသည် တံခါးပေါ်တွင် တွားသွားနေသည့် အနက်ရောင် ကြိုးမျှင်များကို မကြည့်ပါ။ “ခြေလှမ်း သုံးရာ့တစ်ဆယ့်တစ်လှမ်း။ ပြီးတော့ ကမ်းကုန်းမြင့်ကနေ ဒီကျွန်းအထိက နှစ်ထောင့် လေးရာ့ ခြောက်လှမ်း”
“ဘာလို့ ဒါတွေကို ငါ့ကို လာပြောနေတာလဲ” ဗာရစ်က မေးသည်။
“ကျွန်မ ခင်ဗျားကို ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး” အိုင်ဆိုလ်ဒေးက ဆိုသည်။ “ကျွန်မ သူ့ကို ပြောနေတာ”
သူမသည် တံခါးပေါ်သို့ လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖိကပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ သုံးနှစ်လုံးလုံး ရေတွက်ခဲ့တယ်” ဟု သူမက တံခါးတစ်ဖက်မှ လူကို ပြောသည်။ “အရှေ့ဘက်ဆောင်က အကျဉ်းခန်းထဲမှာလေ။ တံခါးတွေ၊ ခြေလှမ်းတွေ၊ မီးအိမ်တွေပေါ့။ ဒါမှ ကျွန်မ ဒီနေ့ရက်တွေက အစစ်အမှန်ဆိုတာ မေ့မသွားမှာလေ” သူမ၏ အသံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ “ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တွေက ကျွန်မမရှိတုန်းကလည်း ဆက်လက် ဖြစ်ပျက်နေခဲ့တယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။ အစစ်အမှန်တွေချည်းပဲ။ အဲဒီနေ့ရက်တွေအားလုံးကပေါ့”
သူမ ခဏရပ်သည်။
“ဆောင်းရာသီ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်ခု” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ခင်ဗျားက တစ်ခုချင်းစီအတွက် အမှတ်အသားတွေ ထွင်းခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူတို့က အစစ်အမှန်တွေဆိုတာ ခင်ဗျား သိခဲ့တာပေါ့”
တံခါးတစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သူတို့က အစစ်အမှန်တွေပဲ” အိုင်ဆိုလ်ဒေးက ပြောသည်။ “ဒါကလည်း အစစ်အမှန်ပါပဲ။ အခု ဒီအချိန်မှာပေါ့။ ခင်ဗျားရဲ့ မိခင်က တံခါးဝမှာ၊ ခင်ဗျားရဲ့ မြေးက ဒီမှာ၊ ဒီရေကလည်း တက်လာနေပြီ” သူမသည် အနက်ရောင် ကြိုးမျှင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အစစ်အမှန် မဟုတ်တာက သူပဲ။ သူက အသံတစ်ခုသက်သက်ပါ။ အဲဒါပဲ သူက အမြဲတမ်း ဖြစ်ခဲ့တာ။ ဒီနေ့ရက်တွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလို့ ခင်ဗျားကို လိမ်ပြောနေတာပေါ့”
ကေးလ် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
သူသည် အိုင်ဆိုလ်ဒေးဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး မှင်စွန်းနေသော လက်များကို ဘေးသို့ ချထားသည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ အိမ်အကြောင်းကို ရေးမှတ်ခဲ့တယ်” သူ ပြောသည်။ “စာရင်းစာအုပ်ထဲမှာလေ။ ပထမဆုံး စာအုပ်၊ အဟောင်းဆုံးထဲမှာပေါ့” သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်သွားသည်။ “ကျွန်တော် အဲဒီဘေးမှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ရေးဆွဲခဲ့တယ်။ တံခါးကို ပိတ်ထားပြီး မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်ဆွဲထားတဲ့ အမှတ်အသားလေ။ အတွင်းထဲမှာ ဘယ်သူရှိလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမေးခဲ့ဘူး”
သူ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အဘွားက ကျွန်တော့်တံခါးကို ပိတ်ခဲ့တာ” သူ ပြောသည်။ “ဒီလမ်းကြောင်းရဲ့ ဟိုဘက်အစွန်းက မီးပြတိုက်မှာလေ” သူသည် ကမ်းကုန်းမြင့်ဘက်သို့ ပြန်ကြည့်သည်။ အလင်းရောင်ရှိရာဆီသို့ပေါ့။ “ကျွန်တော် ရေတွက်နေတာကို နားထောင်ရင်း သူက ကျွန်တော့်လှေကားအောက်မှာ သုံးနှစ်လုံးလုံး ထိုင်နေခဲ့တာ။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို တောင်းဆိုတဲ့အခါ သူ တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့တယ်”
သူသည် အိုင်ဆိုလ်ဒေး၏ လက်ဘေးတွင် သူ၏ လက်ကို တင်လိုက်သည်။
“သူက ကျွန်တော်တို့အတွက် မီးအိမ်ကို ထွန်းထားပေးတယ်” ကေးလ်က ပြောသည်။ “အခု ဒီအချိန်မှာပေါ့။ ဟိုအပေါ်မှာလေ။ ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာ”
အနက်ရောင် ကြိုးမျှင်များ ပျံ့နှံ့နေခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်။
၎င်းတို့သည် တံခါးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ တွဲလောင်းကျနေသည်။ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
“တော်လိုက်တာ” ဗာရစ်က ပြောသည်။ “မင်းတို့အားလုံးပဲ။ အတော်ကို တော်ကြတာပဲ” သူ၏ အသံမှာ ပို၍ ပါးလွှာသွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး။ သူက ဒီတံခါးကို သူ့လက်နဲ့သူ ပိတ်ခဲ့တာ။ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ဖွင့်နိုင်မှာ။ ပြီးတော့ သူက နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာတိုင်တိုင် ငါ့စကားကို နားထောင်လာခဲ့တာလေ” သူ ခဏရပ်သည်။ “သူ အခုလည်း ရပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
တံခါးတစ်ဖက်မှ တိတ်ဆိတ်မှုမှာ အလွန် ကြာမြင့်နေသည်။
ထိုအခါ ကျွန်တော့်အဘိုး စကားပြောလာသည်။
ကျွန်တော်တို့ကို ပြောတာ မဟုတ်ပါ။
ဗာရစ်ကို ပြောခြင်းဖြစ်သည်။
“မင်း ငါ့ကို ပြောခဲ့တယ်” သူ ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုသည်။ “ငါသာ တံခါးဖွင့်လိုက်ရင် ကာရိုလိုင်း သေလိမ့်မယ်တဲ့”
“ဟုတ်တယ်” ဗာရစ်က ပြောသည်။
“မင်း ငါ့ကို နှစ်အနည်းငယ်တိုင်း ပြောခဲ့တာ။ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ သူ ကြီးပြင်းလာခဲ့တယ်” ကျွန်တော့်အဘိုးက ပြောသည်။ “သူ့လက်တွေက ငါ့မိခင်ရဲ့ လက်တွေနဲ့ တူတယ်။ သူမှာ ညီငယ်လေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ညီငယ်လေးက သူ့သမီးကို သူ့နာမည်ပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ညီငယ်လေးမှာ သားတစ်ယောက် ရှိတယ်” သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ “အဲဒီသားက အခု ငါ့တံခါးဝမှာ ရပ်နေတယ်။ ငါ့မိခင်နဲ့အတူ။ ဒီရေတက်လာနေတဲ့ အချိန်မှာပေါ့”
ဗာရစ် ပြန်မဖြေ။
“မင်း သူတို့ကို ဘေးကင်းအောင် မလုပ်ပေးခဲ့ဘူး” ကျွန်တော့်အဘိုးက ပြောသည်။ “သူတို့က အမြဲတမ်း ဘေးကင်းခဲ့တာ။ မင်း ငါ့ကိုပဲ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့တာ”
တံခါးလက်ကိုင် လှည့်သွားသည်။
ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။ သော့ခလောက်ထဲတွင် သံချေးတက်နေသော သံတုံးများ ပွတ်တိုက်သံ။ ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ တောင့်တင်းစွာပေါ့။ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် တစ်ခါမှ မလှည့်ခဲ့ရသော တံခါးလက်ကိုင်တစ်ခု။
တံခါးပေါ်ရှိ အနက်ရောင် ကြိုးမျှင်များ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဗာရစ်၏ အမှတ်အသားကို ဆာတာက မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်စဉ်က ဦးထုပ်ဆောင်းခွံမှ ကြားခဲ့ရသည့် အသံမျိုး၊ ဖန်သားပေါ်တွင် လက်သည်းဖြင့် ခြစ်လိုက်သကဲ့သို့ အလွန် စူးဝါးသော အသံမျိုးဖြစ်သည်။
အမှောင်ထုသည် မီးလောင်ရာ အမှတ်အသားထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ မြန်ဆန်စွာ၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်။
အမှတ်အသားသည် မှေးမှိန်စပြုလာသည်။
တံခါး ပွင့်သွားသည်။
သူသည် အတွင်းဘက်တွင် ရပ်နေသည်။
ผอมมาก (အလွန် ပိန်လှီနေသည်)။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ လေမရှိသော ရွက်လှေပိတ်စများကဲ့သို့ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။ တစ်ချိန်က ဂရေးကိပ်၏ တံဆိပ်ကို လည်ပင်းတွင် ရွှေချည်ထိုးထားသော အပြာရင့်ရောင် ဝတ်ရုံကောင်းတစ်ထည် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ မီးခိုးရောင်နီးပါး မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ ရှည်လျားပြီး မည်းနက်ကာ ငွေရောင်သမ်းနေပြီး ရှုပ်ပွနေသည်။ မုတ်ဆိတ်မွေးမှာလည်း မရိတ်မပယ်။
သူ၏ မျက်နှာ—
ကျွန်တော် သူ့မျက်နှာကို သိသည်။
အော်ရီလီယာ၏ အာရုံခံစားမှုထဲတွင် ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ဖူးသည်။ ပလ္လင်ခန်းမထဲတွင်၊ လမ်းကြောင်းမတိုင်မီက၊ သူ့မိခင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည့် အချိန်မှာပေါ့။
ကျွန်တော့် ငယ်ဘဝ တစ်လျှောက်လုံး ညစာစားပွဲမှာ သူ့မျက်နှာကို မြင်ခဲ့ဖူးသည်။ ဘယ်သူမှန်း မသိခဲ့ပေမဲ့ပေါ့။
သူက ဖေဖေနဲ့ တူတယ်။
သူသည် အော်ရီလီယာကို ကြည့်နေသည်။
သူမသည် တံခါးဝမှ သုံးလှမ်းအကွာတွင် ရပ်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ဖိထားကာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ—
သူမ၏ မျက်နှာအကြောင်းကို ကျွန်တော် မဖော်ပြတော့ပါ။
သူ ရှေ့သို့ မတိုးလာပါ။
သူသည် ကျောက်အိမ်၏ တံခါးဝတွင် လက်တစ်ဖက်ကို လက်ကိုင်ပေါ် တင်လျက် ရပ်နေသည်။ သူ၏ နောက်ဘက်တွင် သူ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ရသည့် အခန်းတစ်ခန်းကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။ အိပ်ရာတစ်ခု၊ စားပွဲတစ်ခု၊ အေးစက်နေသော မီးဖိုတစ်ခု။
တောင်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားသော ပြတင်းပေါက်တစ်ခု။
ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ နံရံပေါ်တွင် ကျောက်တုံးကို ထွင်းထားသည့် မျဉ်းကြောင်းများ၊ တစ်ကြောင်းပြီး တစ်ကြောင်း။ အတန်းလိုက်၊ အတန်းလိုက်။ နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်ခု။
“အမေ” သူ ပြောသည်။
အော်ရီလီယာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာသည်။
ပြီးနောက် တစ်လှမ်း ထပ်တိုးသည်။
သူမသည် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အလွန် ဖြည်းညင်းစွာ၊ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ ကြောက်ရွံ့နေသည့်အရာတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်သကဲ့သို့ သူ၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
သူ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“အမေက အစစ်အမှန်ပဲ” သူ ပြောသည်။
“အမေက အစစ်အမှန်ပါ”
“အမေက သူ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ အမေက လှည့်စားတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
“အမေက လှည့်စားတာ မဟုတ်ပါဘူး” အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီသွားသည်။ “အမေက မင်းရဲ့ မိခင်ပါ။ အမေ ရောက်လာပါပြီ။ အမေ ရောက်လာခဲ့ပြီ”
သူ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူ သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ၏ ဒူးများ အားလျော့သွားပြီး အော်ရီလီယာက သူ့ကို ထိန်းလိုက်သည်။ ထိုသူနှစ်ဦး—နတ်ဘုရားမနှင့် ဘုရင်—သည် ကျောက်အိမ်၏ တံခါးဝတွင် အတူတကွ ပူးကပ်လျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်ကျသွားကြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အသံတစ်စက်မျှ မထွက်ကြပေ။
“ယူရီယာ” ဆီလစ်က ခေါ်သည်။
သူ၏ အသံမှာ ပြတ်သားနေသည်။
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် တောင်ထိပ်အစွန်းတွင် ရပ်လျက် လမ်းကြောင်းဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေသည်။
နှစ်ဖက်စလုံးရှိ သဲများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။
ရေပြင်။ မီးခိုးရောင်နှင့် လှိုင်းထန်နေသည်။ လမ်းကြောင်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်မှ ရေများ တက်လာပြီး ကျောက်တုံးတန်းများဆီသို့ မြင်းရိုင်းများကဲ့သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်လာနေသည်။ ဆက်ဖာ ပြောခဲ့သလိုပင်။
လမ်းကြောင်းသည် ရေပြင်အထက်တွင် ရှိနေသေးသည်။ လောလောဆယ်တော့ပေါ့။ ကမ်းကုန်းမြင့်ဆီသို့ ပြန်သွားသည့် ပါးလွှာသော အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုလိုပေါ့။
သို့သော် ရေများ တက်လာနေပြီ။
“ငါတို့ သွားကြရမယ်” ဆီလစ် ပြောသည်။ “အခုပဲ”
ကျွန်တော့်အဘိုး မလမ်းလျှောက်နိုင်ပါ။
သူ ကြိုးစားကြည့်သည်။ အော်ရီလီယာက တစ်ဖက်မှ၊ ကျွန်တော်က တစ်ဖက်မှ တွဲပေးလိုက်သောအခါ သူ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း နှစ်လှမ်းမျှ လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ့ခြေထောက်များ ယိုင်နဲ့သွားသည်။
“နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်” သူ ပြောသည်။ သူ ရယ်မောလုနီးပါးပင်။ “ငါ အိပ်ရာကနေ ပြတင်းပေါက်အထိပဲ လမ်းလျှောက်ခဲ့တာ။ အဲဒါပဲ ရှိတာ” သူ၏ ခြေထောက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “အဲဒီထက် ပိုဝေးအောင် ဘယ်လို လမ်းလျှောက်ရမလဲဆိုတာတောင် ငါ မေ့သွားပြီ”
“ဒါဆို ကျွန်တော် ပွေ့ချီသွားပါ့မယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော့်မျက်နှာကို၊ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်က သရဖူကိုပေါ့။
“မင်းက ငါ့သားရဲ့ ကလေးပဲ” သူ ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“မင်းမှာ ကာရိုလိုင်းရဲ့ မေးရိုးပုံစံမျိုး ရှိတယ်”
ကျွန်တော် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပါ။
ကျွန်တော် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်မောင်းအောက်တွင် ပုခုံးဖြင့် ထမ်းပိုးကာ သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်အလေးချိန်မှာ ဘာမှ မရှိသလောက်ပင်။ အရိုးနှင့် အဝတ်စများ၊ ပြီးတော့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာတိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများသာ။
အော်ရီလီယာက သူ့ကို နောက်တစ်ဖက်မှ တွဲပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း စတင် လျှောက်လှမ်းကြသည်။
အအေးဓာတ်က ကျွန်တော်တို့နောက်ကို လိုက်လာသည်။
လမ်းကြောင်း၏ အောက်ခြေ၊ ကျွန်းနှင့် ကုန်းလမ်းဆက်စပ်နေသည့် နေရာအရောက်တွင် ထိုအအေးဓာတ်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျောက်တုံးများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သဲပြင်များမှ ဖြစ်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံးမှ ရေများ တက်လာနေသည်နှင့်အမျှ ရေပြင်ထဲမှ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ရှေ့တည့်တည့်ရှိ ကုန်းလမ်းပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် အနက်ရောင် နှင်းခဲများ ပျံ့နှံ့လာသည်။
“ပြေးကြ” ဆီလစ်က ပြောသည်။
“ကျွန်တော်တို့ မပြေးနိုင်ဘူး”
“ဒါဆို ပိုမြန်မြန် လျှောက်”
ကျွန်တော်တို့ ပိုမြန်မြန် လျှောက်ကြသည်။
ခြေလှမ်း နှစ်ထောင့်လေးရာ့ခြောက်လှမ်း။ အီဆိုးလ်ဒ်က ရေတွက်ထားခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ မရေတွက်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်အဘိုး၏ လက်မောင်းကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ၊ တစ်ဖက်တွင် အော်ရီလီယာကို ထားလျက်၊ နှစ်ဖက်စလုံးမှ ရေများ တက်လာနေသော ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်းသာ လျှောက်ခဲ့သည်။ ရေပြင်မှာ မီးခိုးရောင်နှင့် အေးစက်စက်၊ ပြီးလျှင် အလွန် မြန်ဆန်နေသည်။
အနက်ရောင် နှင်းခဲများက ကျွန်တော်တို့ ရှေ့မှ ပျံ့နှံ့နေသည်။
ကျောက်တုံးများကို ထိမိသည့်အခါ ၎င်းတို့မှာ ချောကျိကျိ ဖြစ်သွားသည်။ အန္တရာယ်များလှသည်။ ကျွန်တော့် ဖိနပ်က ပထမဆုံး နှင်းခဲပြင်ပေါ်တွင် ချော်သွားပြီး ကျွန်တော် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ကျွန်တော့်အဘိုးလည်း အတူတူပင်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့ကို ထိန်းလိုက်သည်။
သူမ၏ ကုသခြင်းဆိုင်ရာ အလင်းရောင်များ တောက်ပလာသည်။
သူမ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ အနက်ရောင် နှင်းခဲများ အရည်ပျော်သွားသည်။ အဝေးကြီးမဟုတ်ပါ။ တစ်လှမ်း၊ နှစ်လှမ်းစာမျှသာ။ နင်းလို့ရအောင်တော့ ဖြစ်သွားသည်။
သူမ ထပ်လုပ်သည်။
ထပ်ပြီးတော့လည်း လုပ်သည်။
လမ်းတစ်ဝက်အရောက်တွင် ဗာရစ် စကားပြောလာသည်။
မည်သည့် တံခါးမှလည်း မဟုတ်၊ မည်သည့် အမှတ်အသားမှလည်း မဟုတ်။ ရေပြင်ကိုယ်တိုင်မှ ဖြစ်သည်။ လမ်းကြောင်း၏ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ ပင်လယ်ပြင်မှ တက်လာသော အအေးဓာတ်ထဲမှ ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ မကျော်နိုင်ဘူး” သူ ပြောသည်။
သူ့အသံကို နေရာတိုင်းတွင် ကြားနေရသည်။ လေထဲတွင်၊ လှိုင်းလုံးများထဲတွင်၊ ကျွန်တော်တို့ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ကြွပ်ကြွပ်မြည်နေသော အနက်ရောင် နှင်းခဲများထဲတွင်ပေါ့။
“ဒီရေက မြန်လွန်းတယ်။ လမ်းကလည်း ရှည်လွန်းတယ်။ မင်းတို့အားလုံး ရေနစ်သေကြလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ လာခေါ်တဲ့ ဘုရင်၊ သူ့ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ နတ်ဘုရားမ၊ သူ့ကို ခေါ်လာတဲ့ မြေး။” ခဏရပ်ပြီးမှ သူ ဆက်ပြောသည်။ “ပြီးရင်လည်း ငါက မင်းတို့ကို သိမ်းထားဦးမှာပဲ”
ကျွန်တော့်အဘိုး၏ လက်မောင်းက ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်တွင် ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဖိထားသည်။
“နားမထောင်နဲ့” အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
“ငါ နားမထောင်ပါဘူး” သူ ပြောသည်။
သူ့အသံမှာ အလွန် ကြမ်းတမ်းနေသည်။ အလွန် အက်ကွဲနေသည်။
ထို့နောက် သူ သီချင်း စဆိုသည်။
စစ်သည်တော်တို့၏ သီချင်းဖြစ်သည်။
လသန်၏ ကုတင်ဘေးတွင် တီရန် ညည်းဆိုခဲ့သည့် သီချင်း။ မီးအိမ်များ ရွှေရောင်သန်းလာသည့် ညတွင် လသန် အသံမညီမညာဖြင့် ဆိုခဲ့သည့် သီချင်း။ ပြန်မလာနိုင်တော့သည့် သူများအတွက် မြစ်ကမ်းပါးများတွင် တပ်စခန်းများက ဆိုလေ့ရှိသည့် သီချင်း။
ကျွန်တော့်အဘိုးက အသံမညီမညာဖြင့် ဆိုသည်။
သူက အမြဲတမ်း အသံမညီမညာနဲ့ပဲ ဆိုခဲ့တာလို့ အော်ရီလီယာက နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြသည်။ ကိတ်လင်ဆိုလျှင် ခေါင်းအုံးဖြင့် အုပ်ထားလေ့ရှိသည်။
သူ့အသံမှာ ပျက်စီးနေသည်။ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် တံခါးတစ်ခုကို ဖြတ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မဆိုပြဘဲ တစ်ယောက်တည်း ဆိုခဲ့ရသည်မဟုတ်လား။ အသံမြင့်တိုင်း အသံက အက်ကွဲသွားသည်။ အသံနိမ့်တိုင်း အသံက ပြားသွားသည်။ ကျွန်တော် ကြားဖူးသမျှထဲတွင် အဆိုးရွားဆုံး သီချင်းဆိုသံပင်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကြားဖူးသမျှထဲတွင် အလှပဆုံး အရာလည်း ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် ကုန်းမြင့်ဘက်မှ၊ အလွန်ဝေးကွာသော နေရာမှ၊ တက်လာနေသည့် ရေပြင်ကို ဖြတ်၍—
တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်ဆိုသည်။
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဆီဖာသည် ကမ်းပါးစွန်းတွင် မီးပြတိုက်မှ မီးအိမ်ကို ခေါင်းပေါ် မြှောက်ကိုင်လျက် ရပ်နေသည်။ ဘရင်က သူမဘေးတွင် ရှိပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားသည်။
သူတို့ သီချင်းဆိုနေကြသည်။
စစ်သည်တော်တို့၏ သီချင်းကိုပေါ့။ နှေးကွေးပြီး ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလှသည်။ အသံမညီမညာဖြင့်။ ဆီဖာ၏ အိုမင်းအက်ကွဲနေသော အသံနှင့် ဘရင်၏ ငယ်ရွယ်ပြီး တုန်ယင်နေသော အသံတို့က ရေပြင်ကို ဖြတ်၍ လွင့်ပျံ့လာသည်။
သူတို့၏ နောက်ဘက်၊ ကမ်းပါးတစ်လျှောက်ရှိ၊ သုံးဆယ့်လေးခုမြောက် အမိုးအကာ၊ သုံးဆယ့်သုံးခုမြောက်၊ သုံးဆယ့်နှစ်ခုမြောက် နေရာများတွင်—
မီးရောင်များ။
လူများ။ မီးအိမ်များကို ကိုင်ထားကြသည်။ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အမိုးအကာများတွင် ရပ်နေကြသည်။ အီဆိုးလ်ဒ် မီးထွန်းခဲ့သည့် နေရာများ၊ တိုဘင်က စောင့်ရှောက်သူများကို ရှာပေးခဲ့သည့် နေရာများတွင်ပေါ့။
သူတို့ သီဆိုနေကြသည်။
လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အနက်ရောင် နှင်းခဲများ ကွဲအက်သွားသည်။
ကျွန်တော်ကြောင့် မဟုတ်ပါ။ အော်ရီလီယာကြောင့်လည်း မဟုတ်ပါ။
သီချင်းသံကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကုန်းမြင့်ဘက်မှ၊ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းမှ၊ ကမ်းပါးယံတစ်လျှောက် တန်းစီနေသည့် အမိုးအကာ သုံးဆယ့်လေးခုမှ ရေပြင်ကို ဖြတ်၍ လာခြင်းဖြစ်သည်။ အသံမညီမညာဖြင့်၊ တေးသွားလည်း မမှန်သော်လည်း ခရီးသည်တို့၏ သီချင်း၊ စစ်သည်တော်တို့ ဆိုလေ့ရှိသည့်အတိုင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် စောင့်ရှောက်သူတို့၏ အပိုဒ်ဖြင့်ပေါ့။
အဖြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။
လမ်းကြောင်း၏ အောက်ခြေတွင်၊ သဲပြင်နှင့် တက်လာနေသည့် ဒီရေအောက်တွင်၊ ကျွန်တော် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
မှေးမှိန်လွန်းသည်။ သူမ၏ ရှေးအကျဆုံး လမ်းမကြီးနှင့် အလွန်ဝေးကွာသည်။ ဟောလစ်၏ အမိုးအကာနှင့်လည်း အလွန်ဝေးကွာသည်။
ဒါပေမဲ့ ရှိနေသည်။
“ငါ ရောက်နေပြီ” ဟု စောင့်ရှောက်သူက ပြောသည်။ ကျွန်တော်တို့ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ကျောက်တုံးများမှတစ်ဆင့် တိုးညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ငါ ရောက်နေပြီ။ ဒီလမ်းကလည်း ငါ့လမ်းပဲ။ မီးအိမ်ဆီကို ပို့ဆောင်ပေးတဲ့ လမ်းတိုင်းဟာ ငါ့လမ်းပဲ” သူမ၏ အသံမှာ ပိုမို ခိုင်မာလာသည်။ “လျှောက်ပါ။ ဆက်လျှောက်ပါ။ မီးတွေ ထွန်းထားပြီးပြီ”
အနက်ရောင် နှင်းခဲများ အရည်ပျော်သွားသည်။
အားလုံး။ တစ်ပြိုင်နက်တည်း။ လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးအတိုင်းအတာဖြင့်။ ကျွန်တော်တို့ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ကျောက်တုံးများမှာ ချောကျိကျိ အနက်ရောင်မှ စိုစွတ်နေသော မီးခိုးရောင်နှင့် ခိုင်မာသော ကျောက်တုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ရေကတော့ ဆက်တက်နေဆဲပင်။
ဒါပေမဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်ကိုတော့ မရောက်လာသေးပါ။
ခုထိတော့ မဟုတ်သေးပါ။
ကျွန်တော်တို့ ကုန်းမြင့်ခြေရင်းကို ရောက်သည့်အခါ ကျွန်တော်တို့နောက်က နောက်ဆုံး ကျောက်တုံးများကို ပင်လယ်က ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ကျွန်တော် နောက်ကို မလှည့်ကြည့်ပါ။ မကြည့်နိုင်ပါ။ လမ်းကြောင်းမှ ကမ်းပါးထိပ်သို့ အဘိုးကို ပွေ့ချီကာ တက်လာခဲ့ရသည်။ တစ်ဖက်တွင် အော်ရီလီယာ၊ ကျွန်တော့်နောက်တွင် ဆီလစ်၊ ယီဆိုးလ်ဒ်နှင့် ကေးလ်တို့ ပါလာသည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ရှေ့ခြေလှမ်းထက် ပိုခက်ခဲနေသည်။
ဆီဖာက ထိပ်တွင် စောင့်နေသည်။
သူမက မီးအိမ်ကို မြှောက်ကိုင်ထားသည်။ ကျွန်တော်တို့ ကမ်းပါးစွန်းရှိ မြက်ခင်းပြင်သို့ ရောက်ပြီး အဘိုးကို ညင်သာစွာ ချပေးကာ အော်ရီလီယာက သူ့ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချ၍ သူ၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပြန်လည် ထိတွေ့လိုက်သည်အထိ သူမ မီးအိမ်ကို မချပါ။
ထို့နောက်မှ ဆီဖာ မီးအိမ်ကို ချလိုက်သည်။
သူမ မြက်ခင်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် လူကို ကြည့်သည်။
လည်ပင်းတွင် ဂရေးကိပ်၏ အမှတ်အသားပါသော မှေးမှိန်နေသည့် အပြာရောင် ဝတ်ရုံကို ကြည့်သည်။
သူ့မျက်နှာကို ကြည့်သည်။
“သီချင်းဆိုနေတာ မင်းပေါ့” သူမ ပြောသည်။ “ညတိုင်း။ ကျွန်းပေါ်မှာ။” သူမ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါလိုက်သည်။ “ငါ ကြားနေရတာ။ နှစ်ပေါင်း ရှစ်ဆယ်တိုင်တိုင်။ တာဝါတိုင်ထိပ်ကနေပေါ့။ ငါကတော့ လေတိုက်သံလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ”
ကျွန်တော့်အဘိုးက သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“လေတိုက်သံ မဟုတ်ပါဘူး” သူ ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါပြီ” ဆီဖာက သဘောတူသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်”
သူ ထိုင်လိုက်သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း။ အော်ရီလီယာက ကူညီပေးသည်။ သူသည် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်ရှည်များနှင့်အတူ ကမ်းပါးစွန်းရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ကျွန်းကို ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။
ကမ်းရိုးတန်းလမ်းကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
တောင်ဘက်ရှိ ကမ်းပါးများတစ်လျှောက် တန်းစီထားသော မီးအိမ် သုံးဆယ့်လေးလုံး၊ အမှောင်ထဲတွင် တောက်ပနေသည်။ သူတို့ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် လူများ၊ မီးအိမ်များကို ကိုင်ထားဆဲ၊ သီချင်းဆိုနေဆဲ လူများကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူ သူတို့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ” သူ မေးသည်။
“စောင့်ရှောက်သူတွေပါ” ယီဆိုးလ်ဒ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အမိုးအကာတွေကို စောင့်ရှောက်သူတွေ။ တံငါသည်တွေ၊ ရွာသားတွေ။ သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက လှေတွေအတွက် မီးအိမ်တွေကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ လူတွေပါ”
“ဘာလို့ သူတို့ သီချင်းဆိုနေကြတာလဲ”
ယီဆိုးလ်ဒ်က သူ့ကို ကြည့်သည်။
“ရှင်အတွက်လေ” သူမ ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့ ဖြတ်လာတုန်းက ရှင့်အကြောင်းကို ဆီဖာက လမ်းတစ်လျှောက် သတင်းစကား ပါးလိုက်လို့ပါ။ တစ်ယောက်ယောက် အိမ်ပြန်လာနေပြီဆိုပြီးတော့ပေါ့”
သူ ပြန်မဖြေပါ။
သူသည် မိခင်၏ လက်မောင်းကို ပခုံးပေါ်တင်လျက် မြက်ခင်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မီးအိမ်များကို ငေးကြည့်နေသည်။
“အဲဒါ ကျွန်တော့်အတွက်လား” သူ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ဆီဖာက ဖြေသည်။
သူမသည် အမာရွတ်များ ထင်နေသော လက်ဖြင့် မီးပြတိုက်မီးအိမ်ကို ကိုင်လျက် သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ သူမသည် အရေးအကြောင်းများ ထင်နေသော မျက်နှာဖြင့် သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြုံးပြသည်။
“ဘယ်သူပဲ လာလာ သူတို့အတွက်ပဲ” သူမ ပြောသည်။ “ဒီညတော့ အဲဒီလူက ရှင့်အတွက်ပေါ့”
သူ ရယ်မောသည်။
ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် မသုံးခဲ့ရသော တံခါးပတ္တာတစ်ခုကဲ့သို့ အက်ကွဲ၊ ကျိုးပဲ့၊ သံချေးတက်နေသည့် အသံမျိုးဖြင့် ထွက်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ရယ်သံတစ်ခုပါပဲ။
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“မင်း ငါ့ကို ပွေ့ချီလာခဲ့တာပဲ” သူ ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဒီရေတက်လာနေတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ပြီးတော့ပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူ ကျွန်တော့်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကာရိုလိုင်းဆိုရင် ဒီလိုမျိုး လုပ်ပေးမှာပဲ” သူ ပြောသည်။ “သူ သုံးနှစ်သားတုန်းကပေါ့။ သူက ငါ့ကို ပွေ့ချီဖို့ ကြိုးစားလေ့ရှိတယ်။ ကလေးထိန်းခန်းတစ်လျှောက်မှာပေါ့။ သူ ဘယ်တော့မှ အဝေးကြီး မရောက်ဖူးပါဘူး။” သူ့အသံမှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ “သူက အလွန် ခေါင်းမာတယ်လေ”
“သူ ကြီးလာတဲ့အထိလည်း ခေါင်းမာနေဆဲပါပဲ” ကျွန်တော် ပြောသည်။
အဲဒါ အမှန်ဟုတ်မဟုတ် ကျွန်တော် မသိပါ။ ကျွန်တော် သူ့ကို တွေ့ခဲ့ရသည့် အကြိမ်အနည်းငယ်မှာ ကျွန်တော် အလွန် ငယ်ပါသေးသည်။ စားပွဲရှည်ကြီး၏ အဆုံးတွင် ထိုင်နေသည့်၊ စိတ်မရှည်တတ်သည့် လက်များဖြင့်၊ ခရစ္စမတ်ညစာ စားပွဲတွင် ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ခဲ့ဖူးသည့်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အမှတ်ရဖို့ ကြိုးစားနေသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ကြည့်ခဲ့သည့် အဘွားအိုတစ်ယောက်ပေါ့။
အဲဒါ အမှန်ပဲလို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ” သူ ပြောသည်။
အော်ရီလီယာက သူ့ကို လက်မလွှတ်ပါ။
သူမသည် ကမ်းပါးစွန်းရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း သူမ၏သားဖြစ်သူ ပခုံးကို လက်ဖြင့်ဖက်ထားကာ သူမ၏မျက်နှာကို သားဖြစ်သူ၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကြားတွင် နစ်မြှုပ်ထားလိုက်သည်။ သူမ လက်ကို မလျှော့ခဲ့ပါ။
သူမ စကားမပြောပါ။
ပြောစရာလည်း မလိုတော့ပါ။
ကျွန်တော်တို့အောက်တွင် ဒီရေက လမ်းကြောင်းကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်းသည် ပင်လယ်အလယ်ရှိ အမှောင်ရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ရှိနေပြီး တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော ပြတင်းပေါက်နှင့် တံခါးပွင့်လျက်သား ကျောက်အိမ်ကလေးမှာ တောင်ထိပ်တွင် တည်ရှိနေသည်။
ထိုအိမ်ထဲတွင် မီးအိမ် မရှိတော့ပါ။
ရှိနေစရာလည်း မလိုတော့ပါ။
အဲဒီနေရာမှာ စောင့်နေမည့်သူ မရှိတော့ပါ။
ဘရိုင်န်က လက်ဖက်ရည် ယူလာပေးသည်။
သူမက ဆီဖာ သင်ပေးသည့်အတိုင်း ပြင်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ လက်ဖက်ခြောက် ပမာဏက အတိအကျ။ စိမ်ရမည့်အချိန်ကလည်း အတိအကျ။ သူမသည် မီးပြတိုက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်အစွန်းလေး ပဲ့နေသော ခွက်ဖြင့် ယူလာခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်အဘိုးဘေးရှိ မြက်ခင်းပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမကို အဘိုးကြည့်သည်။
ထို့နောက် ခွက်ကို ကြည့်သည်။
သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
သူ သောက်သည်။
ခွက်ကို ပြန်ချလိုက်သည့်အခါ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။
“ပူတယ်” ဟု သူ အံ့ဩတကြီး ပြောသည်။ “လက်ဖက်ရည်က ပူမှန်းတောင် ငါ မေ့နေခဲ့တာ”
ဘရိုင်န်ကတော့ နားမလည်ရှာပါ။
သို့သော် သူမက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “နောက်တစ်ခွက် ထပ်ဖျော်ပေးပါ့မယ်” ဟု ပြောကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
ဆီလစ်က ကမ်းပါးစွန်းတွင် ရပ်နေသည်။
သူသည် ကျွန်တော်တို့အားလုံးနှင့် ကျောခိုင်းထားပြန်သည်။ သူသည် ပင်လယ်ပြင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ ကျွန်းကို ငေးကြည့်နေသည်။ အိမ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် သူ့ဘေးတွင် သွားရပ်လိုက်သည်။
“သတင်းစကားကော” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ဆီလစ် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပါ။
“ပျောက်ကွယ်သွားပြီ” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူ ဆိုသည်။ “စကားလုံးပေါ့။ ငါ မှတ်မိသလောက် ညတိုင်းလိုလို ခံစားနေရတဲ့ စကားလုံးလေ” သူ၏ လက်ဖဝါးကို သူ ငုံ့ကြည့်သည်။ “နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ခံစားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
“အဲဒီစကားလုံးမရှိရင် ငါ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး” ဟု ဆီလစ်က ပြောသည်။
သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မြက်ခင်းပေါ်တွင် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဖက်ထားခြင်းကို ခံလျက်၊ လက်ဖက်ရည်ခွက်အစွန်းပဲ့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ထိုလူကို သူ ငေးကြည့်သည်။
“ငါထင်တယ်” ဆီလစ်က နှေးကွေးစွာ ပြောသည်။ “ငါ တခြားသတင်းစကားတစ်ခုကို သယ်သွားတော့မယ်”
“ဘာကိုလဲ”
ဆီလစ် ပြုံးစပြုသည်။
“ဂရေးကိပ်ကိုပေါ့” သူ ပြောသည်။ “သူတော်စင်ဆီကို။ ပြီးတော့ ငြင်းဆန်နေတဲ့ မိဖုရားဆီကို။ နောက်ပြီး ရဲတိုက်ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ မိုးကြိုးနတ်ဘုရားမဆီကိုပေါ့” သူ ပုံစံပြောင်းသွားသည်။ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် ညဉ့်ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။ သူ၏အသံမှာ လေပြည်နှင့်အတူ ကျွန်တော့်ဆီသို့ အလွန်တိုးညှင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်။
“ဘုရင်ကြီး အိမ်ပြန်လာနေပြီဆိုတဲ့ သတင်းစကားပေါ့”