အခန်း ၄၅၉။ အမေ
ကျွန်တော် ချက်ချင်း ဥယျာဉ်ထဲသို့ မဆင်းခဲ့ပါ။
မီးခိုးရောင်သန်းစ နံနက်ခင်းတွင် ဂရေးကိပ်၏ ရဲတိုက်တံတိုင်းပေါ်၌ ဆေးလစ်စ်နှင့်အတူ ရပ်ရင်း သစ်တော်ပင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သစ်တော်ပင်အောက်ရှိ ခုံတန်းလျားတွင် သူမ ထိုင်နေသည်။ ငွေရောင်ဆံပင်တို့က ပခုံးပေါ်တွင် ဖြန့်ကျဲကျနေပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်ပေါ်တွင် ယှက်တင်ထားသည်။
အန်ဆယ်လ် သေဆုံးသွားပြီးနောက်ပိုင်း... ဗယ်ရစ်ခ်က တံခါးများ ပျက်စီးနေချိန်တွင် ዙፋန်ခန်းထဲ၌ သူမ၏သားဖြစ်သူနှင့် စကားပြောနေခဲ့ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပြီးနောက်ပိုင်း... အဲ့ဒီနေ့ညကတည်းက သူမ အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ ညတိုင်း ထိုင်နေခဲ့သည်။
သူမ၏သားသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ရာကတည်းက နောက်ဆုံးလမ်းကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ပြီး ထိုလမ်း၏ အဆုံးတွင် နံရံတစ်ခုနှင့်သာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း သူမ သိလိုက်ရချိန်ကတည်းကပင်။
"သေချာရဲ့လား" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ဆေးလစ်စ် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပါ။
"ကျွန်တော်က သတင်းစကားတွေကို သယ်ဆောင်ပေးရုံသက်သက်ပါ" ဟု သူက နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ "ကျွန်တော်က အဲ့ဒီစကားတွေကို ဖန်တီးတာ မဟုတ်သလို ရွေးချယ်တာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ထားလို့ လေတိုးလာတာကို ခံစားရသလိုမျိုး ကျွန်တော်က အဲ့ဒီသတင်းစကားတွေကို ခံစားမိရုံပဲ" သူသည် အောက်တွင်ရှိနေသော အော်ရီလီယာကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီစကားလုံးက ကျွန်တော် ဘာကိုမဆို ခံစားမိနိုင်တဲ့ အချိန်ကတည်းက တိုက်ခတ်နေခဲ့တာ။ ညတိုင်းပဲ။ စကားလုံး တစ်လုံးတည်း။"
"ဒါ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်"
"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့" ဟု ဆေးလစ်စ်က ထောက်ခံသည်။ "အန်ဆယ်လ် သိသမျှကို ဗယ်ရစ်ခ် သိတယ်။ သူမ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူသိသလို သူမ ဘာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရလဲဆိုတာလည်း သူသိတယ်"
"ဒါပေမဲ့..."
ဆေးလစ်စ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က လိမ်ညာတဲ့စကားကို မသယ်နိုင်ဘူး" သူက ပြောသည်။ "ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ဖူးတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက၊ ကျွန်တော် ဘာလဲဆိုတာ မသိခင်တုန်းကပေါ့။ တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတစ်ခုကို သယ်ပေးဖို့ ပြောဖူးတယ်။" သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာပဲ ပြိုကွဲသွားရော။ ပြာတွေလိုမျိုးပေါ့။"
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
"ဒီစကားလုံးကတော့ ပြိုကွဲမသွားဘူး" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ဘယ်သူပဲ ပြောနေပါစေ၊ အဲ့ဒီစကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို အပြည့်အဝ ဆိုလိုနေတာ။ အချိန်တိုင်းပဲ။"
ကျွန်တော် ဥယျာဉ်ထဲသို့ ဆင်းသွားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဂိတ်တံခါးကို ဖြတ်ဝင်လာချိန်တွင် အော်ရီလီယာ မော့မကြည့်ပါ။ သူမသည် သစ်တော်ပင်ကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်။ ပွင့်နေသော အပွင့်များကိုကြည့်သည်။ ဝန်ဟီးလ်ဒ် ဆက်လက် ထွန်းညှိထားဆဲဖြစ်သော သစ်တော်ပင်ခြေရင်းရှိ မီးခွက်ကို ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ဘယ်ကနေ စပြောရမှန်း မသိသဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။
"ဆေးလစ်စ် ပြန်ရောက်လာပြီ" ဟု နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
"သူ ဆင်းသက်လာတာ ငါ မြင်လိုက်တယ်"
"သူ ကျွန်းကို စမ်းသပ်ရှာဖွေနေတာ။ ကေးလ်ရဲ့ စာရင်းထဲက ပထမဆုံး အိမ်။ မြောက်ဘက်မှာ၊ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းကို ကျော်ပြီးတော့လေ။"
အော်ရီလီယာ လှုပ်ရှားမှု မရှိပါ။
"အဲ့ဒီအိမ်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ "ညတိုင်း သတင်းစကား ပို့နေတာ။"
အော်ရီလီယာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"အန်ဝင်လိုမျိုးလား" ဟု သူမက မေးသည်။ "ကိုရာလိုမျိုး၊ ကေးလ်လိုမျိုးပေါ့။"
"ဟုတ်တယ်"
"ဘာသတင်းစကားလဲ"
ကျွန်တော် ပြန်မဖြေနိုင်ပါ။
မဖြေနိုင်ခဲ့ပါ။
အော်ရီလီယာ ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော့်မျက်နှာကို သူမ မြင်လိုက်သည်။
ထိုအခါ သူမ လုံးဝ တောင့်တင်းသွားသည်။
"ပြောပြပါ" ဟု သူမ ဆိုသည်။
သူမအသံမှာ မကြားရမတတ်ပင်။
"စကားလုံး တစ်လုံးတည်းပါ" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ "စကားလုံး တစ်လုံးတည်းကိုပဲ ညတိုင်း ပြောနေတာ။ ဆေးလစ်စ် ခံစားမိတဲ့ အချိန်ကတည်းကပဲ။"
အော်ရီလီယာ အသက်ရှူပင် ရပ်သွားသည်။
"အမေ..." ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူမထံမှ အသံ တစ်စုံတစ်ရာ မထွက်လာပါ။
သူမသည် ပွင့်နေသော သစ်တော်ပင်အောက်ရှိ ခုံတန်းလျားတွင် ခါးဆန့်လျက်၊ လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်ပေါ်တွင် ယှက်တင်ထားရင်း လှုပ်ရှားမှုမရှိ ထိုင်နေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲပါ။
သူမ၏ လက်များမှလွဲ၍ပေါ့။
သူမ၏ လက်များ စတင် တုန်ရီလာသည်။
အစပိုင်းတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ ယှက်တင်ထားသော သူမ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ရီလွန်းသဖြင့် ရပ်တန့်သွားစေရန် ဒူးပေါ်တွင် ဖိထားရသည်အထိ ဖြစ်သော်လည်း လက်များက မရပ်တန့်နိုင်ကြပါ။
"မဟုတ်ဘူး" ဟု သူမ ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
"မဟုတ်ဘူး" ဟု အော်ရီလီယာ ထပ်ပြောသည်။ "သူ သေသွားပြီ။ ዙፋန်ခန်းထဲမှာ။ တံခါးတွေကို ထိန်းထားရင်းနဲ့လေ။" သူမအသံမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်၍ တည်ငြိမ်နေသည်။ "သူ သေသွားတာကို ငါ ခံစားမိတယ်။ တခြားနတ်ဘုရားတွေရဲ့ အဖြူရောင် ဗလာနယ်ထဲမှာ ငါ အချုပ်ခံထားရတော့ သူ့ဆီ မရောက်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ငါ ခံစားမိတယ်။ သူ အသက်ထွက်သွားတဲ့ စက္ကန့်ကိုလေ။"
"တကယ်လို့ရော" ဟု ကျွန်တော် ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
"တစ်ခုခု ရပ်တန့်သွားတာကို ခင်ဗျား ခံစားမိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ "ခင်ဗျား အချုပ်ခံထားရတယ်။ ဘာမှ မမြင်ရဘူး။ သူ့ဆီ မရောက်နိုင်ခဲ့ဘူး။" ကျွန်တော် ကိုယ့်လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သရဖူကို ကြည့်သည်။ သူမ၏ အလင်းရောင်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော သရဖူဘေးရှိ မှောင်မည်းနေသည့် မျဉ်းကြောင်းကို ကြည့်သည်။ "ဗယ်ရစ်ခ် အဲ့ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာ။ တိုးတိုးလေး ပြောနေခဲ့တာ။ ခင်ဗျား ပြောပြဖူးတယ်လေ။"
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာမှာ ပြာမှုန်ကဲ့သို့ အရောင်ဖျော့သွားသည်။
"သူက အကျဉ်းချခြင်းရဲ့ နတ်ဘုရားလေ" ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။ "သေခြင်းတရားတင် မဟုတ်ဘူး၊ အကျဉ်းချခြင်း။" ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်သည်။ "သူ့ကို သေစေချင်တာ မဟုတ်ဘဲ အကျဉ်းချထားချင်တာဆိုရင်ကော"
အော်ရီလီယာ ထရပ်လိုက်သည်။
သူမ ထရပ်လိုက်မှန်းပင် သူမ သိပုံမရပါ။ သူမသည် ခုံတန်းလျားဘေးတွင် ရပ်လျက် ရင်ဘတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖိထားရင်း မြောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ ကမ်းရိုးတန်းဆီသို့၊ ထိုအလွန်ရှိ ပင်လယ်ပြင်ဆီသို့။
"နှစ်နှစ်ရာ..." ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်"
"အိမ်တစ်လုံးထဲမှာ။ ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်မှာ။ မပွင့်တဲ့ တံခါးတစ်ချပ်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာပေါ့။"
"ဆေးလစ်စ်ကတော့ အဲ့လိုပဲ ထင်တယ်"
"သူပြောနေတာက..."
သူမ စကားမဆက်နိုင်ပါ။
သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်သွားသည်။ သူမထံမှ ထွက်ပေါ်လာသောအသံမှာ ငိုသံမဟုတ်ပါ။ နှစ်နှစ်ရာလုံးလုံး ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ပြီး ယခုမှ ရပ်တန့်နိုင်ပြီဟု ပြောလိုက်သည့်အခါ ထွက်ပေါ်လာသော ပို၍ ရှေးကျသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ထရပ်ပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို မတွန်းထုတ်ပါ။
ဂရေးကိပ်၏ နတ်ဘုရားမ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘွားတော်၊ နတ်ဘုရားမ မဖြစ်ခင်က ဘုရင်မကြီးသည် ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီတွယ်ကာ ကျွန်တော့်အင်္ကျီကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း တုန်ရီနေသည်။
အက်ဗလင် ကျွန်ုပ်တို့ကို တွေ့သွားသည်။
သူမသည် ကက်စတယ်လန်ထံမှ ကြားသိရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ညဝတ်အင်္ကျီနှင့် ပခုံးတွင် ပုဝါခြုံလျက် ဥယျာဉ်ဂိတ်မှ ဝင်လာသည်။ ဘာဖြစ်တာလဲဟု သူမ မမေးပါ။ အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဥယျာဉ်ကို ဖြတ်လျှောက်လာပြီး ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ အော်ရီလီယာ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည့်အခါ အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"အသက်ရှူပါ" ဟု အက်ဗလင် ပြောသည်။
အော်ရီလီယာ အသက်ရှူလိုက်သည်။
"နောက်တစ်ခါ"
အော်ရီလီယာ ထပ်ရှူသည်။
အက်ဗလင်၏ လက်ချောင်းများတစ်ဝိုက်တွင် ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင် အလင်းတန်းများ မထင်မရှား တောက်ပလာသည်။ အနာကျက်စေခြင်း မဟုတ်ပါ။ နွေးထွေးမှုသက်သက်၊ ရှိနေခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
"သူ အသက်ရှင်နေတယ်" ဟု အော်ရီလီယာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "သူ အသက်ရှင်နေနိုင်တယ်။"
"ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ ရှာတွေ့မှာပါ" ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
"ငါ သူ့မိသားစုကို လွှတ်လိုက်မိတယ်။ ငါ ပြန်မသွားခဲ့ဘူး။ သူ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ငါက..." အော်ရီလီယာ၏ အသံ တုန်သွားသည်။ "နှစ်နှစ်ရာတောင် ရှိပြီ အက်ဗလင်။ နှစ်နှစ်ရာလုံးလုံး သူ ငါ့ကို ခေါ်နေခဲ့တာ၊ ငါကတော့ ပြန်မဖြေခဲ့မိဘူး။"
"ခင်ဗျား သူ့အသံကို မကြားနိုင်ခဲ့တာပါ" ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
"ဒါက..."
"ဒါက အရေးကြီးတယ်" ဟု အက်ဗလင်က ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။ "ခင်ဗျား သူ့အသံကို မကြားနိုင်ခဲ့တာက တစ်ယောက်ယောက်က မကြားနိုင်အောင် လုပ်ထားလို့ပါ။ တစ်ယောက်ယောက်က ဘယ်သူမှ မသွားတဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်မှာ အိမ်တစ်လုံးဆောက်ပြီး သူ့ကို ထည့်ထားခဲ့တာ။ ပြီးတော့ သူ့အသံကို ကြားနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူက ဒီစကားလုံးဟာ ဘယ်သူ့အတွက်လဲဆိုတာ မသိတဲ့ ကျီးကန်းတစ်ကောင် ဖြစ်နေအောင် လုပ်ထားခဲ့တာ။"
သူမ အော်ရီလီယာ၏ လက်များကို ပို၍ တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"ဒါ ခင်ဗျား အမှားမဟုတ်ဘူး" ဟု သူမ ပြောသည်။ "ဒါ ဗယ်ရစ်ခ်ရဲ့ အမှား။"
ကျွန်ုပ်တို့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် မြေပုံခန်း၌ တွေ့ဆုံကြသည်။
အားလုံးတော့ မဟုတ်ပါ။ သောရ်၊ မေရီ၊ ကေးလ် (သူ့စာရင်းနှင့်အတူ)၊ ဆေးလစ်စ်၊ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းကို လျှောက်ကာ အမိုးအကာ ၃၄ ခုကို မီးထွန်းခဲ့သည့် အီဆိုလ်ဒီ၊ ထိုနေရာများကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သူအားလုံး၏ အမည်များကို ရှာဖွေပေးခဲ့သည့် တိုဘင်တို့ ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာ စားပွဲ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသည်။
သူမသည် မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံကို ချွတ်ကာ ခရီးသွား ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားသည်။ ငွေရောင်ဆံပင်များကို နောက်သို့ စည်းနှောင်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။
လွန်လွန်ကဲကဲ တည်ငြိမ်နေသည်။
ကေးလ်က သူ့စာရင်းကို စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်လိုက်သည်။
"ပထမဆုံး အိမ်" ဟု သူက ပြောသည်။ "စာရင်းထဲမှာ အသက်အကြီးဆုံး အိမ်။ ကျွန်တော့်အိမ်ထက် ပိုဟောင်းတယ်။ အန်ဝင်ရဲ့ အိမ်ထက်၊ ကိုရာရဲ့ အိမ်ထက်တောင် ပိုဟောင်းတယ်။" သူသည် စာရင်းထဲမှ အမှတ်အသားတစ်ခုကို လက်နှင့် ထိလိုက်သည်။ မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်ထားသည့် ပိတ်ထားသော တံခါးပုံစံဖြစ်သည်။ "မြောက်ဘက် အစွန်ဆုံးမှာရှိတဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်း။ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းရဲ့ အဆုံးကို ကျော်ပြီးတော့လေ။"
"မီးပြတိုက်ကို ကျော်ပြီးတော့ပေါ့" ဟု အီဆိုလ်ဒီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကေးလ် ခေါင်းညိတ်သည်။
"လမ်းကြောင်းက ကမ်းငူကနေ ဆီဖာရဲ့ တာဝါတိုင်ကို ဖြတ်သွားတာ" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ရေကျချိန်မှပဲ လမ်းပေါ်လာတာ။ တစ်နေ့ကို နှစ်ခါ။ တစ်ခါဆိုရင် နာရီအနည်းငယ်ပဲ ရတယ်။" သူ မော့ကြည့်သည်။ "မှတ်တမ်းစာအုပ်အရ အဲ့ဒီအိမ်ကို နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ကတည်းက ပိတ်ထားခဲ့တာ။"
အော်ရီလီယာ မလှုပ်ရှားပါ။
"ဂရေးကိပ် ကျဆုံးတဲ့နှစ်ပေါ့" ဟု သူမ ဆိုသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု ကေးလ်က ပြောသည်။
"ဒါ ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ" ဟု သောရ်က ဆိုသည်။
မည်သူမျှ ငြင်းခုံခြင်း မရှိပါ။
"ဗယ်ရစ်ခ် သိတယ်" ဟု သောရ်က ဆက်ပြောသည်။ "အန်ဆယ်လ် သိသမျှ အကုန်သိတယ်။ အိမ်တိုင်း၊ အကျဉ်းသားတိုင်း၊ အမှတ်အသားတိုင်းပေါ့။" သူမ အော်ရီလီယာကို ကြည့်သည်။ "သူ ခင်ဗျားကို သိတယ်။ ခင်ဗျား ဘာတွေ ဆုံးရှုံးခဲ့လဲဆိုတာ သူ သိတယ်။ ခင်ဗျား အဲ့ဒါတွေကို ဆုံးရှုံးတုန်းက သူ ዙፋန်ခန်းထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာ။"
"ဟုတ်တယ်" ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
"သူ ခင်ဗျားကို သွားစေချင်နေတာ"
"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့"
“သူက ခင်ဗျားကို တစ်နေ့ နှစ်ကြိမ် ရေတက်တဲ့ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းပေါ်မှာ၊ ကမ္ဘာ့အစွန်းမှာ၊ ခင်ဗျား ဖွင့်လို့မရတဲ့ တံခါးတစ်ချပ်ရဲ့ ဘေးမှာ ရှိစေချင်နေတာ။” သောရ်၏ မေးရိုးများ တင်းမာသွားသည်။ “တစ်ယောက်တည်း။ ဂရေးကိပ်နဲ့ အဝေးကြီးမှာ။ အက်ဒရီယာနာရဲ့ တံတိုင်းနဲ့လည်း အဝေးကြီးမှာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
သောရ် သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့—”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ သားက ကျွန်မနာမည်ကို နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာလုံးလုံး ခေါ်နေခဲ့လို့လေ။” အော်ရီလီယာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ဒါက ထောင်ချောက်ပဲဆိုရင်တောင် သောရ်၊ ငါကတော့ အဲ့ဒီထဲကို လျှောက်သွားမှာပဲ။” သူမ သူမ၏ ဆုပ်ထားသော လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “ခင်ဗျားလည်း ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်မှာပဲ မဟုတ်လား။ မဂ္ဂနီအတွက်၊ မိုဒီအတွက်၊ သရက်ဒ်အတွက်လေ။”
သောရ် ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
သူမ ပြန်ပြောဖို့လည်း မလိုပါ။
ဆေးလစ်စ် စကားဝင်ပြောသည်။
သူသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ မြောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်ရင်းပေါ့။
“ဒါ ဗယ်ရစ်ခ် မဟုတ်ဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။
အားလုံးက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြသည်။
“သတင်းစကားကလေ” ဆေးလစ်စ်က ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ယူရီယာကို ပြောခဲ့ပြီးသား။ ကျွန်တော် လိမ်ပြီး မပြောနိုင်ဘူး။” သူသည် အော်ရီလီယာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ဗယ်ရစ်ခ်က လူတစ်ယောက်ယောက်ကို အဲ့ဒီအိမ်ထဲ ထည့်ထားပြီး ဒီစကားလုံးတွေကို ပြောခိုင်းနိုင်တယ်။ သူ ဒါနဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဆောက်နိုင်တယ်။” သူ ခေါင်းခါသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို အဲ့ဒီအတိုင်း ခံစားအောင်တော့ သူ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ မဟုတ်ဘူး။ ညတိုင်း မဟုတ်ဘူး။”
အော်ရီလီယာ သူ့ကို ကြည့်သည်။
“သူတို့က တကယ် ခံစားနေရတာ” ဆေးလစ်စ်က ဆိုသည်။ “ဘယ်သူပဲ ပြောနေနေ၊ သူတို့က တကယ်ကို ခံစားနေရတာ။ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးသလောက်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါနေတာ။”
“ဒါဆိုရင် ထောင်ချောက်က သတင်းစကား မဟုတ်ဘူးပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ကြသည်။
“သတင်းစကားက အစစ်အမှန်ပဲ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။ “အဲ့ဒီအိမ်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်။ တကယ်ကို ခံစားချက်အပြည့်နဲ့ ပြောနေတဲ့သူပေါ့။” ကျွန်တော် ကေးလ်၏ စာရင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ မျဉ်းကြောင်းတစ်ကြောင်း ဖြတ်ထားသည့် ပိတ်ထားသော တံခါးပုံစံကိုပေါ့။ “ထောင်ချောက်က အဲ့ဒီကို ရောက်အောင်သွားရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် တံခါးကိုယ်တိုင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ စောင့်ကြိုနေမယ့်အရာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
သောရ် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ဘယ်သူက ပိတ်ထားခဲ့တာလဲ” ဟု သူမ မေးသည်။
ကေးလ် သူ့စာရင်းကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“မပါဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။ “အဟောင်းဆုံး စာမျက်နှာတွေမှာ တံခါးပိတ်ခဲ့တဲ့သူတွေရဲ့ နာမည် မပါဘူး။ အိမ်တွေရဲ့ နာမည်ပဲ ပါတာ။” သူ ခဏ ရပ်သည်။ “ဒါပေမဲ့ တခြားအိမ်တွေကိုတော့ အဲ့ဒီနားမှာ နေတဲ့သူတွေကပဲ ပိတ်ခဲ့တာ။ အရှေ့ဘက် ချိုင့်ဝှမ်းက ဘရမ်၊ မီးပြတိုက်က ဆီဖာ၊ ရွှံ့ညွန်အိုင်က ဒေါ်ရန်တို့လိုပေါ့။” သူ မော့ကြည့်သည်။ “အဲ့ဒီအိမ်နားမှာ နေပြီး ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ပေါ့။”
“ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီကျွန်းပေါ်က တစ်ယောက်ယောက်က” သောရ်က ဆိုသည်။ “အဲ့ဒီတံခါးကို နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကျော်အောင် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာပေါ့။”
“ဒါမှမဟုတ် တစ်ချိန်က တစ်ယောက်ယောက်က လုပ်ခဲ့တာပေါ့” ဟု ကေးလ်က ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာ သွားတော့မည်။
မည်သူမျှ သူမကို မတားဆီးပါ။ သောရ်လည်း မတားပါ။ အက်ဗလင်လည်း မတားပါ။ ကျွန်တော်လည်း မတားပါ။
မေးခွန်းက သူမနဲ့အတူ ဘယ်သူလိုက်မလဲ ဆိုတာဖြစ်သည်။
“မင်း မဟုတ်ဘူး” ဟု သောရ်က အက်ဒရီယာနာကို ပြောသည်။ အက်ဒရီယာနာမှာ စကားပြောနေရင်း လမ်းတစ်ဝက်တွင် မြေပုံခန်းထဲသို့ ရောက်လာပြီး ရိုဒရစ်ကို ပွေ့ချီကာ တံခါးနားတွင် ရပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
အက်ဒရီယာနာ သူမကို ကြည့်သည်။
“ဆေးခန်းအောက်က တံခါး” ဟု သောရ်က ပြောသည်။ “ဗယ်ရစ်ခ်ရဲ့ တံခါးလေ။ အော်ရီလီယာ မရှိတဲ့အချိန်မှာ သူ တိုက်ခိုက်လာရင် အဲ့ဒီနေရာကပဲ လာလိမ့်မယ်။ သူ့ကို ငြင်းပယ်နိုင်တဲ့သူက မင်းတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။” သူမ အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ မင်းက ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားတာလေ။”
“ကျွန်မက ဖန်ရုပ်မဟုတ်ပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သောရ်က သဘောတူသည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းက အော်ရီလီယာမှလွဲရင် ဒီရဲတိုက်မှာ ဗယ်ရစ်ခ်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ပိတ်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားရှိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ကုသသူပဲ။ ပြီးတော့ မင်းက မီးအိမ်လိုမျိုး ခံစားရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို လွယ်ထားရတာ။” သူမ မျက်လုံးချင်း မလွှဲဘဲ ပြောသည်။ “မင်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့။”
အက်ဗလင် သူမကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်သည်။
ပြီးမှ သူမ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ပြီးတော့ ခင်ဗျားကော” ဟု ကျွန်တော် သောရ်ကို မေးသည်။
သောရ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ငါလည်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့မယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “မြို့ကို ထိန်းမယ့်သူ တစ်ယောက်တော့ လိုသေးတယ်။ မင်းတို့ ကမ္ဘာ့အစွန်းက ကျွန်းတစ်ကျွန်းမှာ ရှိနေတုန်း ဗယ်ရစ်ခ်က အဲ့ဒီတံခါးကနေ ထွက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။” သူမ အော်ရီလီယာကို ကြည့်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ် အော်ရီလီယာ။”
အော်ရီလီယာ ခေါင်းခါသည်။
“မတောင်းပန်ပါနဲ့” ဟု သူမ ပြောသည်။ “ငါတို့ ရဲတိုက်ကို ထိန်းထားပေးပါ။ အဲ့ဒါပဲ ငါ တောင်းဆိုချင်တာ။”
ဒီလိုနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကြသည်။
အော်ရီလီယာ။ ကျွန်တော်။ သတင်းစကားကို လိုက်ရှာမည့် ဆေးလစ်စ်။ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းကို လျှောက်ခဲ့ဖူးပြီး အမိုးအကာတိုင်းကို သိသည့် အီဆိုလ်ဒီ။ စာရင်းကို သိသည့် ကေးလ်။
ပြီးတော့ မီးပြတိုက်ကို နှစ်ပေါင်းရှစ်ဆယ်ကြာ ထိန်းသိမ်းခဲ့ပြီး ဒီကမ်းရိုးတန်းလမ်းကို ဘယ်သူထက်မဆို ပိုသိသည့် ဆီဖာ။
“ရေက မြန်မြန်တက်တာ” ဟု ကေးလ်က မေးမြန်းသည့်အခါ သူမက ပြောသည်။ သူမသည် စာကြည့်တိုက်တွင် ဒူးပေါ်လက်တင်ပြီး ထိုင်နေရင်း သူမ၏ မြေးဖြစ်သူ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ “မင်းတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုမြန်တယ်။ ရေတက်လာရင် မြင်းတစ်ကောင် အပြေးလွှားလာသလိုပဲ သဲပြင်ကို ဖြတ်ပြီး တက်လာတာ။” သူမ အော်ရီလီယာကို ကြည့်သည်။ “ရေချိန် မမှန်ဘဲ ဖြတ်ကူးဖို့ ကြိုးစားတဲ့ လှေတွေကို ငါ ကြည့်ဖူးတယ်။ လမ်းလျှောက်ကူးဖို့ ကြိုးစားတဲ့ လူတွေကိုလည်း ကြည့်ဖူးတယ်။” သူမ ခေါင်းခါသည်။ “ပြန်ရောက်လာတဲ့သူ အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်။”
“ကျွန်မတို့ကို လမ်းပြပေးနိုင်မလား” ဟု အော်ရီလီယာက မေးသည်။
ဆီဖာ သူမကို ကြည့်သည်။
ဂရေးကိပ်၏ နတ်ဘုရားမ၊ သူမ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး ဒူးပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် လက်ဆစ်များပင် ဖြူဖျော့နေပြီဖြစ်သော ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်သည်။
“အိမ်ထဲမှာ ဘယ်သူရှိနေတာလဲ” ဟု ဆီဖာက မေးသည်။
အော်ရီလီယာ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပါ။
“ကျွန်မရဲ့ သားပါ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
ဆီဖာ အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ပြီးမှ သူမသည် စားပွဲကို လှမ်းကျော်၍ သူမ၏ အမာရွတ်များ ထင်နေသော လက်ဖြင့် အော်ရီလီယာ၏ တင်းတင်းဆုပ်ထားသော လက်များပေါ်သို့ အုပ်လိုက်သည်။
“ငါ လှေကားခြေရင်းမှာ သုံးနှစ်လောက် ထိုင်ခဲ့ဖူးတယ်” ဟု သူမ ပြောသည်။ “တစ်ယောက်ယောက် ရေတွက်နေတာကို နားထောင်ရင်းပေါ့။ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် မသိခဲ့ဘူး။” သူမ ကေးလ်ကို ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ သူက ငါ့ရဲ့ မြေး ဖြစ်နေခဲ့တာ။”
သူမ ထရပ်သည်။
“ငါ လမ်းပြပေးမယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
ဟရာဖန်ကို ထိုနေ့လယ်က မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်သည်။
အက်ဒ်မာရဲ့ ဘေးမှာပေါ့။ စမ်းချောင်းဘေးက ဝက်သစ်ချပင်ဟောင်းကြီးအောက်၊ လမ်းမကြီး ရေကို ဖြတ်သွားသည့် နေရာအနီးတွင် ဖြစ်သည်။
ဘီလူးကြီးတွေက မြေကျင်းကို တူးပေးကြသည်။ စကားန်နှင့် အရိပ်များကြားမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် နှစ်ဦး၊ ပြီးတော့ မြစ်ကမ်းလမ်းတစ်လျှောက် လယ်ကွင်းများမှ ရောက်လာသည့် ငါးဦးတို့ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘီလူးများကို မြေမြှုပ်လေ့ရှိသည့်အတိုင်း ကျယ်ကျယ်နှင့် နက်နက် တူးကြပြီး ဟရာဖန်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက် ယှက်လျက် ထည့်မြှုပ်လိုက်သည်။
ဂျူလီယန်က သူ့ခေါင်းရင်းတွင် အုတ်မြစ်ကျောက်တုံးတစ်ခု ချပေးသည်။
အစစ်အမှန် ကျောက်တုံးပါ။ လေးထောင့်စပ်စပ် ဖြတ်ထားသည်။ ညီညာနေအောင် ချထားသည်။ အရိပ်တွေ ရောက်လာတဲ့ညက ဟရာဖန် သူ့ကို သင်ပေးခဲ့တဲ့အတိုင်းပေါ့။
“နွေဦးရေကြီးချိန်မှာတောင် ခံနိုင်အောင်လို့ပါ” ဟု ဂျူလီယန် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဆာတာလည်း ရှိနေသည်။
သူ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ပြန်မသွားသေးပါ။ သူသည် သင်္ချိုင်းနှင့် အနည်းငယ်လှမ်းသော ဝက်သစ်ချပင်၏ အရိပ်အစွန်းတွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ မည်းနက်သော သံချပ်ကာ အက်ကြောင်းများတွင် အနီရောင်အလင်းတန်းများ မှိန်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေသည်။ သူ အနားသို့ မကပ်လာပါ။
ဘီလူးကြီးများ မြေကျင်းကို ဖုံးအုပ်ပြီးချိန်တွင် စကားန်က လှည့်ကြည့်သည်။
သူ ဘီလူးဘာသာစကားဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။
ဆာတာ ပြန်ဖြေသည်။
စကားန် သူ့ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်သည်။
ပြီးမှ သူ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
ဆာတာ သင်္ချိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
သူ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ဂျူလီယန် ချထားပေးသော ခေါင်းရင်းရှိ အုတ်မြစ်ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။
ကျောက်တုံးသည် ခဏတာ တောက်ပလာသည်။ အနီရောင်၊ ပြီးတော့ အဖြူရောင်။
ဆာတာ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည့်အခါ ကျောက်တုံး၏ အပေါ်ပိုင်းတွင် အမှတ်အသားတစ်ခု မီးလောင်ရာထင်ကျန်နေခဲ့သည်။
မီးရှူးတိုင် မဟုတ်ပါ။ တံခါးလည်း မဟုတ်ပါ။
မီးတောက်တစ်ခု။ သေးသေးလေး၊ မတ်မတ်လေး။ ဖယောင်းတိုင်တစ်ခုလိုမျိုးပေါ့။
“တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ယူသွားဖို့ ကြိုးစားရင် ငါ သိနိုင်အောင်လို့ပါ” ဟု ဆာတာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူ ထရပ်သည်။
မည်သူ့ကိုမျှ မကြည့်ပါ။
သူ မြစ်ဘက်သို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ထွက်ခွာကြသည်။
အဲလွန်းက ကျွန်ုပ်တို့ကို မြောက်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။ သူမသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အအေးဒဏ်၊ လေတိုက်နှုန်း၊ သို့မဟုတ် ကျွန်တော် သူမကို ဘယ်လောက်တင်းတင်း ဖက်ထားသည်ဆိုသည်ကို တိုင်တန်းခြင်း မလုပ်ပါ။ သူမသည် ပခုံးကို နိမ့်ချပေးပြီး ကျွန်ုပ်တို့ ကျောပေါ်သို့ တက်သည်အထိ စောင့်နေသည်။ ပြီးမှ မီးခိုးရောင် မနက်ခင်း ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ပြီး ကမ်းရိုးတန်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
ဆေးလစ်စ်က ကျီးကန်းအသွင်ဖြင့် သူမဘေးတွင် ပျံသန်းလိုက်ပါလာသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်နောက်တွင် စီးလာသည်။
သူမ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး စကားမပြောပါ။
သူမသည် ကျွန်တော့်ခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ထားပြီး မြောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်ရီနေသည်ကို ကျွန်တော့်အင်္ကျီမှတစ်ဆင့် ခံစားမိသည်။
ကမ်းရိုးတန်းလမ်းတွင် မီးရောင်များ ထွန်းညှိထားသည်။
အမိုးအကာ ၃၄ ခု။ မီးအိမ် ၃၄ လုံး။ တောင်ဘက်ရွာများမှသည် အဆုံးစွန်းရှိ ကမ်းငူအထိ တစ်လျှောက်လုံး လင်းထိန်နေသည်။
မည်သူမျှ မီးမငြိမ်းစေခဲ့ပါ။
တိုဘင်သည် ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် ကျန်ရှိနေသေးသော ငါးဖမ်းရွာများသို့ သတင်းစကား ပေးပို့ခဲ့ပြီး ထိုရွာများမှ လူများက မီးအိမ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။ တတိယမြောက် အမိုးအကာတွင် အဘိုးအိုတစ်ဦး။ ၁၂ ခုမြောက်တွင် ညီအစ်မနှစ်ဦး။ ၂၉ ခုမြောက်ဖြစ်သည့် မော်ဝင် တူးလ်၏ အမိုးအကာတွင် ၁၄ နှစ်အရွယ်လောက်ရှိမည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်၊ သူသည် အဲလွန်း ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ လက်နှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး လေထဲပါသွားမည့် အသံဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လမ်း၏ အဆုံးဖြစ်သည့် ၃၄ ခုမြောက် အမိုးအကာတွင် မီးပြတိုက် ရှိနေသည်။
မီးအိမ် ထွန်းထားသည်။
အီဆိုလ်ဒီ၏ နောက်မှ ဆီဖာသည် အသံလေး တစ်ချက် ထွက်လာသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ထိန်းထားပေးနေတာပဲ” ဟု သူမ ဆိုသည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသည်။
ကောင်မလေးတစ်ယောက်။ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်လောက် ရှိမည်။ ပိန်ပိန်ပါးပါး၊ ဆံပင်အနက်ရောင်နှင့်ဖြစ်ပြီး ဆားငန်ရေကြောင့် အရေခွံကွာနေသော လက်များရှိသည်။ သူမသည် သူမနှင့် အရွယ်အစား အဆမတန် ကြီးမားလွန်းသည့် တံငါသည်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အဲလွန်း ကမ်းငူပေါ်သို့ ဆင်းသက်ချိန်တွင် သူမသည် မီးအိမ်တစ်လုံးကို ကိုင်လျက် တာဝါတိုင်တံခါးမှ ထွက်လာပြီး နဂါးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမ ဆီဖာကို မြင်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ရှင်က သူမပဲ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “တာဝါတိုင်က အဘွားကြီးလေ။”
ဆီဖာသည် အဲလွန်း၏ ကျောပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်သည်။ အီဆိုလ်ဒီက ကူညီပေးသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါပဲ” ဟု ဆီဖာက ဝန်ခံသည်။
ကောင်မလေးက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မ အဘွား ပြောပြဖူးတယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ရှင်အကြောင်းပေါ့။ ရှင်က လှေတွေအတွက် မီးပြတိုက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးခဲ့တယ်တဲ့။ အဘွားငယ်ငယ်တုန်းကပေါ့။ လှေတွေ ရှိနေသေးတဲ့ အချိန်တုန်းကလေ။” သူမ တာဝါတိုင်ကို မော့ကြည့်သည်။ “ရှင် ထွက်သွားပြီးကတည်းက ဘယ်သူမှ မီးမထွန်းတော့ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ထွန်းထားသင့်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်မိတာ။”
ဆီဖာ သူမကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေသည်။
“မင်း နာမည် ဘယ်သူလဲ ကလေးမ”
“ဘရင်ပါ” ဟု ကောင်မလေးက ပြောသည်။ “တူလော့ခ်ရွာကပါ။ ၂၉ ခုမြောက် အမိုးအကာကို ကျော်လာရတဲ့ ရွာကပါ။”
“ဘရင်” ဟု ဆီဖာက ပြန်ရွတ်သည်။
သူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ကောင်မလေး၏ ဆားငန်ရေကြောင့် အရေခွံကွာနေသော လက်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်တယ် ဘရင်” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “မီးကို ထိန်းသိမ်းပေးထားလို့ပါ။”
ကမ်းရိုးတန်းလမ်းသည် ကမ်းငူမှနေ၍ ပင်လယ်ထဲထိ ရှည်ထွက်နေသည်။
အစပိုင်းတွင် ကျွန်တော် မမြင်လိုက်ရပါ။ ဒီရေတက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပင်လယ်ပြင်သည် မီးခိုးရောင်သမ်းလျက် ကမ်းပါးခြေရင်းမှသည် အفقအဝေးထိ လှိုင်းထန်နေသည်။
“ဟိုမှာ” ဟု ဆီဖာက ပြောသည်။
သူမ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
အဝေးကြီးတွင် ဖြစ်သည်။ တစ်မိုင်လောက် ရှိမည်။ ဒါမှမဟုတ် ပိုဝေးမည်။ ရေပြင်ထဲမှ ပေါ်ထွက်နေသော အမည်းရောင် ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခု။ အနိမ့်ပိုင်း၊ ကျောက်ဆောင်ထူထပ်သည်။ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် မြေပြင်နှင့် ကပ်လျက် ပြားကပ်နေသော အပင်ပုလေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
ကျွန်း။
ပြီးတော့ အမြင့်ဆုံးနေရာမှာ၊ အလွန်သေးငယ်ပြီး အလွန်ဝေးကွာလှသည့် နေရာမှာ—
အိမ်တစ်လုံး။
ကျွန်တော် အနိုင်နိုင် မြင်လိုက်ရသည်။ မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးအိမ်။ အမိုးပြား။ တောင်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားသည့် ပြတင်းပေါက်တစ်ခု။ ကမ်းငူဘက်ကို၊ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းဘက်ကို မျက်နှာမူထားသည်။
ဂရေးကိပ်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားသည်။
ပြတင်းပေါက်တွင် မီးရောင် မရှိပါ။
အော်ရီလီယာသည် အဲလွန်း၏ ကျောပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။
သူမသည် ကမ်းငူစွန်းတွင် ရပ်နေပြီး လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဆံပင်များ အုပ်စိမ့်ကျလာသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျွန်းပေါ်က အိမ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမ မလှုပ်ရှားပါ။
သူမ စကားမပြောပါ။
ဆေးလစ်စ် သူမဘေးတွင် ဆင်းသက်ပြီး လူ့အသွင် ပြောင်းလိုက်သည်။
“ဒီည” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်။ သတင်းစကားကို။ အရင်ကထက် ပိုပြင်းထန်တယ်။” သူ အိမ်ကို ကြည့်သည်။ “အဲဒီမှာ ဘယ်သူပဲ ရှိနေပါစေ၊ တစ်ခုခု ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာ သူ သိနေတယ်။”
အော်ရီလီယာ ပြန်မဖြေပါ။
“ဒီရေ” ဟု ဆီဖာက ဆိုသည်။ “နေဝင်ရင် ဒီရေကျတော့မယ်။ အမှောင်ထု အပြည့်အဝ ရောက်ရင် လမ်းကြောင်း ပေါ်လာလိမ့်မယ်။” သူမ အော်ရီလီယာကို ကြည့်သည်။ “မင်းတို့မှာ အချိန် သုံးနာရီပဲ ရှိမယ်။ နည်းနည်းပိုကောင်း ပိုနိုင်တယ်။ ပြီးရင် ရေပြန်တက်လာလိမ့်မယ်။”
“သုံးနာရီ” ဟု အော်ရီလီယာက ပြန်ပြောသည်။
“ကူးဖို့၊ အိမ်ကို ရောက်ဖို့၊ တံခါးဖွင့်ဖို့ပေါ့။” ဆီဖာ ခဏရပ်သည်။ “ပြီးတော့ ပြန်လာဖို့လည်း ပါတာပေါ့။”
အော်ရီလီယာ ကျွန်းဘက်မှ အကြည့်မလွှဲပါ။
“လုံလောက်ပါတယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ဆိုင်းကြသည်။
မီးပြတိုက်ထဲမှာပေါ့။ ဘရင်က လက်ဖက်ရည် ဖျော်သည်။ သူမ ဘယ်လိုဖျော်ရမှန်း မသိပါ။ ဆီဖာက သင်ပေးသည်။ အသက် ၈၁ နှစ်အရွယ် မီးပြတိုက်ကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သူ အဘွားအိုနှင့် အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် ထိုတာဝန်ကို ဆက်ခံသူ ကောင်မလေးတို့သည် သံမဏိမီးဖိုဟောင်းကြီးဘေးတွင် အတူရပ်နေကြသည်။ ဆီဖာက လက်ဖက်ခြောက် ဘယ်လောက်ထည့်ရမည်၊ ဘယ်လောက်ကြာအောင် စိမ်ရမည်ကို ပြသပေးပြီး ဘရင်က အလွန် ဂရုတစိုက် နားထောင်နေသည်။
အော်ရီလီယာ လက်ဖက်ရည် မသောက်ပါ။
သူမသည် တာဝါတိုင်အပေါ်ဆုံးရှိ ပင်လယ်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားသည့် ပြတင်းပေါက်တွင် ထိုင်ပြီး ကျွန်းကို ငေးကြည့်နေသည်။
အိမ်ကို။
မီးမထွန်းထားသည့် ပြတင်းပေါက်ကို။
ကျွန်တော် သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“သူ အသက် ဆယ့်ကိုးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာ” ဟု အော်ရီလီယာ ပြောသည်။
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောပါ။
“သူ ဘုရင် ဖြစ်လာတဲ့အချိန်ပေါ့” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ကျွန်မ နတ်ဘုရားအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ထီးနန်းကို စွန့်ခွာခဲ့တဲ့အချိန်မှာလေ။ သူက ဆယ့်ကိုးနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။” သူမ ကျွန်းဘက်မှ အကြည့်မလွှဲပါ။ “သူ့မှာ သူ့အဖေရဲ့ ပုခုံးတွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ ရှိတယ်။ သူက ညစာစားချိန်မှာ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ရယ်တတ်တယ်။ သူ သီချင်း မဆိုတတ်ဘူး။” အနည်းငယ် ပြုံးသည်။ “သူက မဆိုတတ်ဘဲနဲ့လည်း ဆိုနေကြပဲ။ ညတိုင်းပေါ့။ သူ့သမီးလေးအတွက်ဆိုပြီးတော့လေ။”
ကျွန်တော့် အသက်ရှူသံ တန့်သွားသည်။
ကျွန်တော့် အဒေါ်။
“ကိတ်လင်က သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ ခေါင်းအုံးနဲ့ အုပ်ထားတတ်တယ်” ဟု အော်ရီလီယာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်တော် ဘာပြောရမှန်း မသိပါ။
ကျွန်တော် သူမဘေးတွင် ထိုင်ရင်း တီရန်အကြောင်း တွေးမိသည်။ သူ့သမီးတွေအကြောင်း၊ လက်ခံခန်းမထဲမှာ ဘရိုင်အိုနီ ပြောခဲ့တာတွေအကြောင်း— ‘ဖေဖေက ညတိုင်း သီချင်းဆိုတယ်။ မေမေက ခေါင်းအုံးနဲ့ အုပ်ထားရတဲ့အထိကို အသံက ဆိုးတာ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေ။
မြစ်ဘက်က စခန်းတစ်ခုမှာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး နားထောင်နေတဲ့ လီသန်အကြောင်း။
“သူ ဘာသီချင်း ဆိုတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
အော်ရီလီယာ ချက်ချင်း မဖြေပါ။
“စစ်သည်တွေရဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်ပါ” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူမ ပြောသည်။ “သူ ငယ်ငယ်တုန်းက အစောင့်တွေဆီကနေ သင်ယူခဲ့တာ။ ညဘက်ဆိုရင် တပ်စခန်းဆီ ခိုးသွားပြီး သူတို့ သီချင်းဆိုတာကို နားထောင်နေကြ။” သူမ အသံ တိုးသွားသည်။ “သီချင်းက နှေးတယ်။ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ အဆုံးမှာ ဘယ်သူမှ အဓိပ္ပာယ် မသိတော့တဲ့ စာသားတစ်ခု ပါသေးတယ်။”
သူမ ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများ ရေငုံနေသည်။
“သူ့သမီး ကာရိုလိုင်းအတွက် ညတိုင်း ဆိုပေးခဲ့တာ” ဟု သူမ ပြောသည်။ “ဂရေးကိပ် မကျဆုံးခင် နောက်ဆုံးညမှာပေါ့။ သူတို့ကို ထွက်မသွားခိုင်းခင် နောက်ဆုံးညမှာလေ။ သူ မူကြိုခန်း တံခါးအပြင်ကနေ ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတယ်။”
သူမ ကျွန်းဘက်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“သူ့အသံကို နောက်ဆုံး ကြားလိုက်ရတာ အဲဒီညပဲ” ဟု အော်ရီလီယာ ဆိုသည်။
နေဝင်ချိန်တွင် ဒီရေကျသွားသည်။
ကျွန်တော် တာဝါတိုင်ပြတင်းပေါက်မှ ကြည့်နေသည်။ ပင်လယ်ရေသည် ကမ်းပါးခြေရင်းမှ ဆုတ်ခွာသွားသည်။ အစပိုင်းတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ နောက်တော့ ပိုမြန်လာသည်။ မီးခိုးရောင်ရေပြင်သည် စိုစွတ်သော သဲပြင်နှင့် အနက်ရောင် ကျောက်ဆောင်များပေါ်မှ စီးဆင်းသွားသည်။
ထိုအခါ ရေပြင်ထဲမှ ကမ်းရိုးတန်းလမ်း ပေါ်လာသည်။
လမ်းတစ်ခု။ ရှေးကျသည်။ ပြားချပ်သော ကျောက်တုံးများဖြင့် ခင်းထားပြီး ရေညှိနှင့် ဆားငန်ဓာတ်ကြောင့် ချောမွတ်နေသည်။ ကမ်းငူခြေရင်းမှစ၍ ကျွန်းဘက်သို့ တန်းမတ်စွာ ရှည်ထွက်နေသည်။
ဆီဖာ လှေကားမှ တက်လာသည်။
“အခုပဲ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “လမ်းရှင်းနေတုန်း သွားကြ။ သုံးနာရီပဲ။ အပို မရှိဘူး။”
အော်ရီလီယာ ထရပ်သည်။
သူမ ဘာမှ မပြောပါ။
သူမ မီးပြတိုက်လှေကားမှ ဆင်းသွားပြီး တံခါးကို ဖွင့်ကာ ကမ်းရိုးတန်းလမ်း စတင်သည့် ကမ်းငူဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ သူမ မရပ်တန့်ပါ။
ကျွန်တော် နောက်မှ လိုက်သွားသည်။
ဆေးလစ်စ်၊ အီဆိုလ်ဒီနှင့် ကေးလ်တို့လည်း လိုက်ပါလာသည်။
ဆီဖာသည် ကမ်းငူထိပ်တွင် ဘရင်နှင့်အတူ ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။ ဘရင်က မီးပြတိုက် မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသည်။
“သုံးနာရီ” ဟု သူမ ကျွန်ုပ်တို့ကို လှမ်းအော်သည်။ “ငါ မီးကို ထိန်းထားမယ်။ အချိန်မီ ပြန်လာခဲ့ကြ။”
ကမ်းရိုးတန်းလမ်းသည် ရှည်လျားသည်။
တာဝါတိုင်ပေါ်က ကြည့်ရတာထက် ပိုရှည်သည်။ ကျောက်တုံးများသည် ချောမွတ်ပြီး မညီမညာ ဖြစ်နေသည်။ ဘေးဘက်ရှိ သဲပြင်များမှာ ပျော့စိစိဖြစ်ပြီး ဒီရေအိုင်များ ရှိနေသည်။ ပင်လယ်ဘက်မှ လေသည် အေးစက်ပြီး ဆားငန်ရည်နံ့များ ပါလာသည်။
အော်ရီလီယာ ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်သည်။
သူမ အလျင်မလိုပါ။ နှေးကွေးခြင်းလည်း မရှိပါ။ သူမသည် ကျောကို တည့်မတ်စွာ ထားလျက် ကျွန်း၊ အိမ်၊ မီးမထွန်းထားသည့် ပြတင်းပေါက်ကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး လျှောက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့အနောက်တွင် မီးပြတိုက် မီးအိမ်သည် ကမ်းငူပေါ်၌ လင်းလက်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့တွင် ကျွန်းသည် ပို၍ ကြီးမားလာသည်။
ကျောက်ဆောင်ထူထပ်သည်။ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပုံပျက်နေသော အပင်ပုလေးများမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိ။ လမ်းကျဉ်းလေးတစ်ခုသည် ကမ်းရိုးတန်းလမ်း အဆုံးမှသည် အိမ်ရှိရာ တောင်ထိပ်သို့ ဝေ့ကာ တက်သွားသည်။
ပိုနီးလာသည့်အခါ ကျွန်တော် ပို၍ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာရသည်။
မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးအိမ်။ သေးငယ်သည်။ တစ်ထပ်တည်း။ အမိုးပြားသည် မပျက်စီးသေးပါ။ မီးခိုးတိုင်တစ်ခု ပါသည်။
မီးခိုး မထွက်ပါ။
တောင်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားသည့် ပြတင်းပေါက် တစ်ခု။
မှောင်မိုက်နေသည်။
ပြီးတော့ တံခါးတစ်ခု။
ကောင်းကင်မှ နောက်ဆုံးအလင်းတန်းများ မှိန်ဖျော့သွားချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ကမ်းရိုးတန်းလမ်း အဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ကျွန်းပေါ်သို့ တက်သည့်လမ်းသည် မတ်စောက်သည်။ အော်ရီလီယာ မရပ်မနား တက်သွားသည်။ အေးစက်သော လေထုထဲတွင် သူမ၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်ပြင်းထန်လာသည်။ သူမ ဂရုမစိုက်ပါ။
တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သော် သူမ ရပ်လိုက်သည်။
အိမ်သည် သူမရှေ့တွင် ရှိနေသည်။
အခုဆိုရင် အနီးကပ်ဆုံးပင်။ ခြေလှမ်း နှစ်ဆယ်သာ လိုတော့သည်။
သစ်သားတံခါးကြီး။ သံပတ္တာများ။ ဆားငန်ဓာတ်ကြောင့် အရောင်ပြောင်းနေသည်။
လူတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးအမြင့်တွင် သစ်သားပေါ်၌ အမှတ်အသားတစ်ခုကို မီးဖြင့် ပူတင်ထားသည်။ ပိတ်ထားသော တံခါးပုံ။
အလယ်တွင် မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်လျက်။
တံခါးဘေးရှိ ပြတင်းပေါက်သည် မှောင်နေသည်။
အော်ရီလီယာ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ရပ်နေသည်။
“ဆေးလစ်စ်” ဟု သူမ ခေါ်သည်။
သူမ အသံသည် မကြားရသလောက်ပင်။
ဆေးလစ်စ် သူမဘေးသို့ ရောက်လာသည်။ သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဒီမှာ” ဟု သူ ပြောသည်။ “သတင်းစကားက ဒီမှာ။ ဒီတံခါးနောက်မှာ။” သူ့အသံ တုန်ရီနေသည်။ “ကျွန်တော် အရင်က ခံစားဖူးတာထက် ပိုပြင်းထန်တယ်။ ဒါက—”
သူ စကားဆက်မပြောတော့ပါ။
“အခုတော့ ဒါက စကားလုံး တစ်လုံးတည်း မဟုတ်တော့ဘူး” ဟု သူ ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာသည် သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ဘာဖြစ်နေတာလဲ”
ဆေးလစ်စ် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူ တံခါးကို ကြည့်သည်။
မှောင်နေသော ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်သည်။
လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဆံပင်များ လွင့်စင်နေပြီး ဘေးနှစ်ဖက်တွင် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည့် နတ်ဘုရားမကို ကြည့်သည်။
“သီချင်းတစ်ပုဒ်” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တစ်ယောက်ယောက် သီချင်းဆိုနေတယ်။ အရမ်းကို တိုးတိုးလေး။ တံခါးနောက်မှာ။”
အော်ရီလီယာ အသက်ရှူရပ်သွားသည်။
“စစ်သည်တွေရဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်” ဟု ဆေးလစ်စ် ဆိုသည်။ “နှေးတယ်။ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတယ်။” ခဏရပ်လိုက်ပြီး “ပြီးတော့ အသံကလည်း မကောင်းဘူး။”
အော်ရီလီယာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
သူမ မပြေးပါ။ လျှောက်သွားသည်။ တစ်လှမ်းချင်းစီ။ လီသန်က လက်ခံခန်းမထဲမှာ သူ့အမေဆီ လျှောက်သွားခဲ့သလိုမျိုး။ အေဒါက လမ်းမပေါ်မှာ သူ့အဖေဆီ လျှောက်သွားခဲ့သလိုမျိုး။
သူမ တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
လက်ကိုင်ကို မထိပါ။ အမှတ်အသားကိုလည်း မထိပါ။
သူမ တံခါးကို ခေါက်သည်။
သုံးချက်။
ညင်သာစွာ။
သီချင်းသံ ရပ်သွားသည်။
ထိုနောက်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော တိတ်ဆိတ်မှုသည် ကျွန်တော် တစ်သက်တာ ကြားဖူးသမျှထဲတွင် အရှည်ကြာဆုံးပင်။
လေပြင်းက ကျွန်းပေါ်တွင် တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေသည်။ ပင်လယ်ရေသည် အောက်ဘက်ရှိ ကျောက်ဆောင်များကို ရိုက်ခတ်နေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အနောက်ဘက်၊ အလွန်ဝေးကွာသော သဲပြင်တစ်ဖက်တွင် မီးပြတိုက် မီးအိမ်သည် ကမ်းငူပေါ်၌ လင်းလက်နေဆဲဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာသည် တံခါးပေါ်တွင် လက်မြှောက်ထားလျက်ပင် ရပ်နေသည်။
သူမ စကားမပြောပါ။
သူမ ပြောနိုင်စွမ်း မရှိပါ။
ထိုအခါ ထူထဲသော ဝက်သစ်ချသား တံခါး၏ အခြားတစ်ဖက်မှ အလွန်တိုးညင်းပြီး အလွန်ကြမ်းတမ်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ အသံ။
နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မဆိုပေးဘဲ သီချင်းဆိုလာခဲ့ရ၍ အသံအက်ကွဲနေသည်။ အသံအက်ကွဲနေအောင်ပင် ကြမ်းတမ်းနေသည်။
“အမေလား”