458

အခန်း (၄၅၈) - မြစ်ပေါ်မှ မီးတောက်

မြစ်ရေပြင်ကြီး အော်ဟစ်နေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကျွန်တော် ဖော်ပြနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ဤမျှသာဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကြာ အေးစက်နေသော ရေပြင်နှင့် ကမ္ဘာဦးအစကတည်းက တောက်လောင်နေခဲ့သည့် အရာတစ်ခု ထိတွေ့မိလိုက်သည့်အခါ ထွက်ပေါ်လာသော အသံပင်။ မြစ်ကူးလမ်းကြောင်းမှ ရေနွေးငွေ့များမှာ အဖြူရောင် တံတိုင်းကြီးတစ်ခုအလား တစ်ဟုန်ထိုး တက်လာပြီး တစ်ဖက်ကမ်းကိုပင် ကွယ်ပျောက်သွားစေသည်အထိ ထူထပ်မြင့်မားလှသည်။

ထိုရေနွေးငွေ့တံတိုင်းကြားထဲမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသူမှာ ဆာတာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော သံရည်ပူတုံးကြီး မဟုတ်တော့။ အေးစက်နေခြင်းလည်း မရှိတော့။ မှိန်ဖျော့နေခြင်းလည်း မရှိတော့ပေ။

သူသည် တောက်လောင်နေသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်လက်မချင်းစီတိုင်းက တောက်လောင်နေသည်။ အရည်ပျော်ကျလုမတတ် အဖြူရောင်အထိ ပူပြင်းကာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေပြီး မီးတောက်များက သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ရေတံခွန်အလား စီးကျနေသည်။ သူ လှမ်းလျှောက်သွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် မြစ်ကြမ်းပြင်သည် ဖန်သားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် ကမ်းစပ်တွင် ရပ်တန့်မသွားခဲ့။

ရေထဲမှ တက်လာပြီးနောက် အေးခဲနေသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ရာ မြက်ပင်များမှာ မီးလောင်မသွားဘဲ ရေနွေးငွေ့အဖြစ် ချက်ချင်း အငွေ့ပျံသွားသည်။ ဗယ်ရစ်၏ အရိပ်များမှတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့လာသော အနက်ရောင် နှင်းခဲများမှာလည်း ဆာတာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ဆုတ်ခွာသွားသကဲ့သို့ တဖျပ်ဖျပ်မြည်ကာ ကြေမွပျက်စီးသွားသည်။

သူသည် မြစ်နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

အရိပ်များ ဝိုင်းရံထားရာ နေရာဆီသို့။

ဂျူလီယန် ရှိနေသည့် နေရာဆီသို့။

အရိပ်များက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့သည် ဂျူလီယန်ကို ဝိုင်းရံထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂျူလီယန်၏ ခြေရင်းတွင် လှည့်ပတ်နေပြီး သူ့ကို ထိတွေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း အမှန်တကယ် မထိတွေ့သေးပေ။ ယခုမူ သူတို့ ရပ်တန့်သွားကြသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်။ မြစ်ကမ်းပါးတစ်လျှောက်ရှိ အနက်ရောင် အရိပ်တိုင်များအားလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် မီးတောက်ဆီသို့ လှည့်လာကြသည်။

အရိပ်များ၏ အလယ်ဗဟိုမှ လူတစ်ယောက် သင်္ချိုင်းတွင်းမှ ထွက်လာသကဲ့သို့ မြေကြီးထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသူမှာ ဗယ်ရစ် ဖြစ်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ် အပြည့်အစုံတော့ မဟုတ်ပေ။ နောက်ပိုင်းမှသာ ကျွန်တော် နားလည်ခဲ့ရသည်။ သူသည် အမှန်တကယ် ရှိနေသည့်နေရာမှ အရိပ်များမှတစ်ဆင့် တိုးဝင်လာနိုင်သလောက်သာ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု။ အရပ်ရှည်ရှည်၊ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရောင်ဖျော့သော မျက်လုံးများဖြင့်။ မြက်ခင်းပြင်ပေါ် ပျံ့နှံ့နေသော အနက်ရောင် နှင်းခဲများနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ သူ့အစွန်းများမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်ထက် ပို၍ မည်းနက်နေသည်။

သူသည် ဆာတာကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ မိတ်ဆွေဟောင်းရေ" ဟု သူက ဆိုသည်။

ဆာတာသည် အရှိန်မလျှော့ပေ။

သူသည် အရိပ်များ ဝိုင်းရံထားသည့်ကြားမှ ဗယ်ရစ်ဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားသည်။ မီးတောက်များက အရိပ်များကို ထိမိသည့်အခါ အရိပ်များမှာ လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ စက္ကူများ လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ပန်းပဲဖိုထဲသို့ ရေခဲတုံးကို ပစ်ချလိုက်သည့်အခါမျိုးတွင် ထွက်ပေါ်လာသည့် တဖျပ်ဖျပ်မြည်သံ၊ အက်ကွဲသံ၊ ထို့နောက် လူ့အသံနှင့် မတူသော အော်ဟစ်သံမျိုးဖြင့် လောင်ကျွမ်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဗယ်ရစ်သည် မလှုပ်ရှားပေ။

သူသည် ဆာတာ ရောက်လာသည်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်" ဗယ်ရစ်က ပြောသည်။ "မင်း ငါ့ကို မီးရှို့ခဲ့တယ်။ တောင်ဘက်မှာ၊ မီးတွေ စတင်ပေါက်ဖွားရာ နေရာမှာလေ။ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်လုံး ငါ မင်းအနားကိုတောင် မကပ်ရဲခဲ့ဘူး" သူ၏ အရောင်ဖျော့သော မျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။ "အဲဒီအချိန်ကစပြီး ငါ ဘယ်လောက်တောင် ကြီးထွားလာလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား"

ဆာတာသည် သူ၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြော။

သူသည် တောက်လောင်နေသော လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဗယ်ရစ်၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ဖိချလိုက်သည်။

အလင်းရောင်မှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ကျွန်တော် ဘာမှ မမြင်ရတော့ပေ။

ကျွန်တော် လက်မောင်းဖြင့် မျက်လုံးကို ကာလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်ဘေးမှ သောရ် တစ်ခုခုကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဘရန်နော့၊ ကေဒရာတို့လည်း ပါဝင်သည်။ ဘာတွေ ပြောလိုက်သည်ကို ကျွန်တော် မကြားရတော့။ မီးတောက်များ၏ ဟိန်းဟောက်သံ၊ အရိပ်များ၏ အော်ဟစ်သံနှင့် မြစ်ရေ ဆူပွက်သံတို့က ကျန်ရှိသမျှ အသံအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ကျွန်တော် ပြန်မြင်ရသည့်အခါ ဗယ်ရစ်သည် ဆက်လက် ရပ်တည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဆာတာ၏ လက်များမှာ သူ့ပခုံးပေါ်တွင် ရှိနေဆဲပင်။

မီးတောက်များက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်နေသည်။ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံထဲသို့၊ အရောင်ဖျော့သော မျက်နှာဆီသို့၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အစွန်းများရှိ အမှောင်ထုထဲသို့။

အမှောင်ထုက ထိုမီးတောက်များကို စုပ်ယူနေသည်။

လုံးဝတော့ မဟုတ်ပေ။ လွယ်လွယ်ကူကူလည်း မဟုတ်ပါ။ ဗယ်ရစ်၏ မျက်နှာမှာ အားစိုက်ထုတ်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေသည်။ သူ့ဝတ်ရုံမှ မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့ခြေရင်းရှိ နှင်းခဲများမှာ အနက်ရောင် ရေအဖြစ် အရည်ပျော်သွားသည်။

သို့သော် သူ ရပ်တည်နေနိုင်သေးသည်။

"နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်" ဗယ်ရစ်က သွားကြားထဲမှ ပြောသည်။ "ဝိညာဉ်ပေါင်း တစ်ထောင်ရဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်၊ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်" သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဆာတာ၏ တောက်လောင်နေသော လက်ကောက်ဝတ်များကို အရောင်ဖျော့သော လက်များဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို နောက်ထပ် မီးရှို့လို့ မရတော့ဘူး မိတ်ဆွေဟောင်း။ ငါ့မှာ စုဆောင်းထားတာတွေ အများကြီး ရှိနေပြီ"

စကာန်းကို ဖမ်းချုပ်ထားသည့် အရိပ်များမှာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်းပင်။ ထိုအရိပ်များသည် ဧရာမလူသား၏ ရင်ဘတ်မှ ခွာထွက်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် စီးဆင်းကာ ဗယ်ရစ်ဆီသို့၊ ဆာတာဆီသို့ ရောက်သွားပြီး မီးနတ်ဘုရား၏ ခြေထောက်၊ ခါးနှင့် လက်မောင်းများကို ရစ်ပတ်လိုက်ကြသည်။

ဆာတာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

မီးတောက်များ ပိုမို တောက်လောင်လာသည်။

အရိပ်များ လောင်ကျွမ်းသွားသည်။

သို့သော် နောက်ထပ် အရိပ်များ ထပ်မံ ရောက်လာပြန်သည်။

မြေကြီးထဲမှ၊ အေးခဲနေသော မြက်ခင်းပြင်မှ၊ မြစ်ကမ်းပါးတွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ အမှောင်ထုဖြင့် ရစ်ပတ်ခံထားရသော ဧရာမလူသားများဆီမှ။ မြစ်နံရံတစ်လျှောက်ရှိ အရိပ်အားလုံးမှာ ပြုတ်ထွက်လာပြီး ဆာတာဆီသို့ စီးဝင်သွားသည်။

မီးတောက်များ မှိန်ဖျော့စပြုလာသည်။

"ဂျူလီယန်" အက်ဒရီယာနာက ခေါ်လိုက်သည်။

သူမသည် အနက်ရောင် နှင်းခဲပြင်၏ အစွန်းတွင် ကျွန်တော့်ဘေး၌ ရပ်တန့်နေသည်။ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက် ဝန်းကျင်တွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများမှာ အလွန်တောက်ပနေသဖြင့် မြစ်ရေမှ တက်လာသော ရေနွေးငွေ့များကိုပင် လင်းထိန်သွားစေသည်။

ဂျူလီယန်သည် မလှုပ်ရှားပေ။

သူသည် အရိပ်များ ဝိုင်းရံထားရာ နေရာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားလျက် ရပ်နေသည့်အတိုင်း ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ အရိပ်များမှာ သူ့ကို စွန့်ခွာပြီး ဆာတာဆီသို့ သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် မီးနတ်ဘုရားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဗယ်ရစ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဆာတာ၏ တောက်လောင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ စီးဝင်နေသည့် အမှောင်ထုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"သူ ရောက်လာပြီ" ဂျူလီယန်က ပြောသည်။ သူ၏ အသံမှာ အလွန် တိုးညင်းလှသည်။ "သူ သိမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အခု သူ ရောက်လာပြီ"

"ဂျူလီယန်၊ ဒီကို လာခဲ့" အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ "အခုချက်ချင်း။ သူတို့ အလုပ်ရှုပ်နေတုန်းမှာ..."

"သူ ရောက်လာတာ ကျွန်တော့်ကြောင့်" ဂျူလီယန်က ပြောသည်။

သူသည် သူ့အစ်မရှိရာသို့ မရွေ့ပေ။

သူသည် ဆာတာရှိရာသို့သာ ရွေ့သွားသည်။

အက်ဒရီယာနာသည် သူ၏ နာမည်ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ဂျူလီယန်သည် မရပ်တန့်ခဲ့။

သူသည် အေးခဲနေသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ဖခင်၏ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းလျက်၊ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတွင် ချထားလျက် တောက်လောင်နေသော နတ်ဘုရားနှင့် သေမင်းနတ်ဘုရားဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

အရိပ်များက သူ့ကို မထိတွေ့ပေ။

သူတို့သည် ဆာတာနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ဂျူလီယန်သည် သူတို့နှင့် သုံးလှမ်းအကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဦးထုပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆာတာကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ခဲ့သည့် မနက်ခင်းက မြစ်ထဲတွင် ကိုင်ထားခဲ့သည့်အတိုင်း ကိုင်ထားပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

အစင်းရာများကို။ မီးလောင်ထားသည့် အမှတ်အသားများကို။ ဦးထုပ်ထိပ်ပိုင်းရှိ အနက်ရောင် မျဉ်းကြောင်းကို။

မျဉ်းကြောင်း နှစ်ခု။

ဆာတာ၏ မီးတောက်အလင်းရောင်အောက်တွင် ကျွန်တော် ယခု မြင်နေရပြီ။ အနက်ရောင် မျဉ်းကြောင်း နှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဖြတ်လျက်သား။ တစ်ခုမှာ ပို၍ ကြာပြီ။ ပို၍ မှိန်သည်။ ဆာတာ၏ လမ်းညွှန်အမှတ်အသား။ နောက်တစ်ခုမှာ ပို၍ သစ်သည်။ ပို၍ မည်းသည်။

အန်ဆယ်လ်၏ အမှတ်အသား။ မြွေလမ်းကြောင်းမှ ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ဗယ်ရစ်၏ အမှတ်အသား ဖြစ်နေသည်။

"ဆာတာ" ဂျူလီယန်က ခေါ်သည်။

သူ အော်မပြောပေ။ သူ၏ အသံမှာ အလွန် တိုးညင်းသည်။ သို့သော် မီးနတ်ဘုရားက ကြားလိုက်သည်။

ဆာတာ၏ တောက်လောင်နေသော ခေါင်းကြီး လှည့်လာသည်။

သူ၏ အရည်ပျော်နေသော မျက်လုံးများက ဦးထုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး သုံးလှမ်းအကွာတွင် ရပ်နေသော ကောင်လေးကို မြင်လိုက်သည်။

"ဒီထဲမှာ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံး ရှိနေတယ်" ဂျူလီယန်က ပြောသည်။ "ခင်ဗျားရဲ့ လမ်းညွှန်အမှတ်အသားနဲ့ သူ့ရဲ့ အမှတ်အသား။ အဲဒါကြောင့် သူ ကျွန်တော်တို့ကို ရှာတွေ့သွားတာ။ အဲဒါကြောင့် သူ ဧရာမလူသားတွေကို ရှာတွေ့သွားတာ"

ဆာတာသည် ပြန်မဖြေ။

သူသည် အားစိုက်ထုတ်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးမှာ ရစ်ပတ်ထားသော အရိပ်များနှင့် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သေမင်းနတ်ဘုရားနှင့် ရုန်းကန်နေရသည်။

"ဒါကို လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်ပါ" ဂျူလီယန်က ပြောသည်။

ဆာတာသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။

"သူ့အမှတ်အသားကို" ဂျူလီယန်က ပြောသည်။ "လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်ပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ အမှတ်အသားကိုပဲ ထားခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ကို ခင်ဗျား ဆက်ရှာတွေ့နိုင်အောင်၊ သူ မရှာနိုင်တော့အောင်လေ" သူ၏ လက်များမှာ ဦးထုပ်ကို ကိုင်ရင်း တုန်ရီနေသည်။

ဗယ်ရစ်သည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်သည်။

သူသည် ဂျူလီယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အရောင်ဖျော့သော မျက်နှာပေါ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သည်းခံခြင်း၊ နူးညံ့ခြင်း မဟုတ်သည့် တစ်စုံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ကြောက်ရွံ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မလုပ်နဲ့" သူက ပြောသည်။

ဂျူလီယန်သည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ ကျွန်တော့်ဖခင်ရဲ့ ဦးထုပ်" ဂျူလီယန်က ပြောသည်။ "ခင်ဗျား ပိုင်ဆိုင်ခွင့် မရှိဘူး"

သူသည် ဦးထုပ်ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ပြင်းပြင်းထန်ထန် မဟုတ်။ အဝေးကြီးလည်း မဟုတ်။ သုံးလှမ်းစာလောက်သာ။ အောက်မှ အပေါ်သို့ ပစ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူက ဖမ်းမိလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်စွာဖြင့် ပစ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ဆာတာသည် ဗယ်ရစ်၏ ပခုံးမှ လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဦးထုပ်ကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။

သူ ထိလိုက်သည့်အခါ မီးတောက်များ မှိန်ဖျော့မသွားပေ။

ပိုမို စုစည်းသွားသည်။

ဆာတာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော မီးတောက်များအားလုံးမှာ သူ့လက်ထဲသို့၊ သူကိုင်ထားသော ထိုသံမဏိဦးထုပ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ဦးထုပ်မှာ အနီရောင် တောက်လာသည်။ ထို့နောက် လိမ္မော်ရောင်၊ ထို့နောက် အဖြူရောင်။

ဦးထုပ်ထိပ်ပေါ်ရှိ အနက်ရောင် မျဉ်းကြောင်း နှစ်ခုမှာ တောက်ပလာသည်။

တစ်ခုက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျွန်တော် ကြားလိုက်သည်။ လူတိုင်း ကြားလိုက်ကြသည်။ သံမဏိထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖန်သားပေါ်တွင် လက်သည်းဖြင့် ခြစ်လိုက်သည့်အလား မြင့်ပြီး ပြတ်သားသော အော်သံမျိုး။

ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဆာတာသည် ဦးထုပ်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။

ဦးထုပ်မှာ တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကိုင်တွယ်ရန်ပင် ပူလွန်းနေဆဲပင်။ သံမဏိမှာ အနည်းငယ် ပျော့သွားသည်။ အစင်းရာများမှာ ပြေလျော့သွားပြီး မီးလောင်ထားသော အမှတ်အသားများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဦးထုပ်ထိပ်တွင် အနက်ရောင် မျဉ်းကြောင်း တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဟောင်းနွမ်းပြီး မှိန်ဖျော့နေသော မျဉ်းကြောင်း။

သူ့ရဲ့ အမှတ်အသား။

ဗယ်ရစ်သည် ယိုင်နဲ့သွားသည်။

ဗယ်ရစ်သည် ဆာတာ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ မီးနတ်ဘုရား၏ ခြေထောက်များကို ရစ်ပတ်ထားသော အရိပ်များမှာ လျော့ကျသွားပြီး ယိုင်နဲ့လာကာ တဖြည်းဖြည်း ကွာကျသွားသည်။

"တော်လိုက်တဲ့ ကောင်လေး" ဗယ်ရစ်က ပြောသည်။

သူ၏ အသံမှာ ပါးလျပြီး ကြွပ်ဆတ်နေသည်။

သူသည် ဂျူလီယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တော်လိုက်တာ" သူက ထပ်ပြောသည်။ "မင်းဖခင်လိုပဲ။ သူက တံတားတစ်စင်းကို ထိန်းထားခဲ့ဖူးတယ်၊ မင်းကတော့ ဦးထုပ်တစ်လုံးကို ပစ်ပေးလိုက်တယ်"

ဂျူလီယန်သည် ပြန်မဖြေ။

"ငါ မင်းကို မှတ်မိနေမှာပါ" ဗယ်ရစ်က တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ "မင်းရဲ့ အချိန် ရောက်လာတဲ့အခါ၊ မင်း နောက်ဆုံးလမ်းခရီးကို လျှောက်လှမ်းရတဲ့အခါမျိုးမှာပေါ့။ ငါ တံခါးဝမှာ စောင့်နေမှာပါ"

အက်ဒရီယာနာ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

သူမ၏ လက်ဝန်းကျင်ရှိ ငွေရောင်အလင်းတန်းများမှာ အဖြူရောင်သို့ ပြောင်းသွားသည်။ ၎င်းမှာ အလင်းရောင်မျှသာ မဟုတ်တော့။ မီးတောက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ အနက်ရောင် နှင်းခဲများပင် တရှူးရှူးမြည်ကာ အက်ကွဲပြီး နောက်ဆုတ်သွားရလောက်အောင် ပြင်းထန်သော ငြင်းဆန်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူဘေးတွင် ရပ်တန့်သည်အထိ မရပ်တန့်ခဲ့။

သူမသည် ဂျူလီယန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူမ ဗယ်ရစ်ကို စိုက်ကြည့်သည်။

"မဖြစ်ဘူး" သူမက ပြောသည်။

ဗယ်ရစ်သည် သူမကို ကြည့်သည်။

"မဖြစ်ဘူး" အက်ဒရီယာနာက ထပ်ပြောသည်။ "ခင်ဗျား လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်း သေခြင်းတရားကို မတားဆီးနိုင်ဘူး၊ မိန်းကလေးငယ်"

"ကျွန်မ သေခြင်းတရားကို တားနေတာ မဟုတ်ဘူး" အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ "ကျွန်မ တားနေတာ ခင်ဗျားကို။ အကြိမ်တိုင်း၊ တံခါးတိုင်း၊ လမ်းကြောင်းတိုင်းမှာပေါ့" သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီခြင်း မရှိ။ "ကျွန်မ မောင်လေး သေဆုံးချိန်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာလောက်ကလိုမျိုး အိပ်ရာပေါ်မှာ၊ သူ့ရဲ့ သားသမီးတွေ ဝန်းရံထားတဲ့အချိန်မျိုးမှာပေါ့။ ကျွန်မ အဲဒီမှာ ရှိနေမှာပါ။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မရဲ့ သားသမီးတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ သားသမီးတွေပေါ့" သူမသည် မေးကို မော့လိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ယောက်က သီချင်းဆိုနေလိမ့်မယ်။ သူက ဘယ်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မယ်။ ပြီးရင် သူ မီးအိမ်ကို မြင်ရလိမ့်မယ်"

ဗယ်ရစ်သည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ့ပတ်လည်ရှိ အရိပ်များမှာ ပါးလျလာသည်။ ကွာကျသွားပြီး အေးခဲနေသော မြေကြီးထဲသို့ ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားသည်။

သူ့နောက်တွင် ဆာတာမှာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ မီးတောက်များ သူ့ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ တစ်ဖန် ပြန်လည် စီးဆင်းလာပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် ဖြူဖွေးတောက်ပနေသည်။

သောရ်သည် အက်ဒရီယာနာ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် မဂျိုနီယာကို မြှောက်ကိုင်လျက် ရောက်လာပြီး လျှပ်စီးတန်းများမှာ သူမ၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက် တွားသွားနေကြသည်။

ဘရန်နော့ခ်သည် ဂျူလီယန်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှိနေပြီး ပတ်တီးစည်းထားသော လက်နှစ်ဖက်ကို ဖွင့်ကာ ဆုပ်ကိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

ကေဒရာမှာ သူတို့နောက်တွင် လေးကို တင်ထားသည်။

ပြီးတော့ ကျွန်တော်။

ကျွန်တော်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် လက်တင်ထားသည်။

လျှပ်စီးတန်းများ မဟုတ်။ နှင်းခဲများ မဟုတ်။

ရေခဲ အရည်ပျော်ခြင်း။

ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်လက်ဝါးအောက်ရှိ အနက်ရောင် နှင်းခဲများကို ခံစားရသည်။ အေးစက်ပြီး အဆုံးမရှိ။ ရေတွင်းအောက်ခြေကဲ့သို့ အေးစက်မှု။

ကျွန်တော်သည် ၎င်းကို တွန်းကန်လိုက်သည်။

နွေဦးရာသီတွင် ရေခဲကို တွန်းဖယ်သကဲ့သို့။ ၎င်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ နွေးထွေးစေခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့ မခဲမီက မည်သို့ရှိခဲ့သည်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရစေခြင်း ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင် နှင်းခဲများ အက်ကွဲသွားသည်။

၎င်းကြားမှ အစိမ်းရောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

မြက်ခင်းများ။ ဆောင်းရာသီ၏ အလယ်တွင် ပါးလွှာပြီး ဖျော့တော့ကာ အသစ်စက်စက် မြက်ခင်းများ။ ဗယ်ရစ်၏ အရိပ်များ ရှိခဲ့ဖူးသော မြစ်ကမ်းပါးပေါ်တွင်။

ဗယ်ရစ်သည် ၎င်းကို ငုံ့ကြည့်သည်။

သူ့ခြေထောက်အောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသော မြက်ခင်းများကို။

သူ့တစ်ဖက်တွင် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်နှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် မုန်တိုင်းကို။ သူ လိုချင်သော ကောင်လေးနှင့် သူ့ကြားတွင် ရှိနေသော ငွေရောင် တံတိုင်းကို။

ကျွန်တော်တို့နောက်က တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ရဲတိုက်ကို၊ ပြတင်းပေါက်တိုင်းတွင် မီးအိမ်များ ထွန်းညှိထားသော ရဲတိုက်ကို။

ရဲတိုက်ထဲမှ လေနှင့်အတူ ပါလာသော အလွန်တိုးညင်းသည့် သီချင်းတစ်ပုဒ်။

မပီမသ။ တေးသွား မမှန်။ စစ်သည်တစ်ဦး၏ သီချင်း၊ နှေးကွေးပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းကာ နောက်ဆုံးတွင် 'ထိန်းသိမ်းသူ' (Keeper) ၏ အပိုဒ်ပါဝင်သည်။

သူတို့ ဆက်လက် သီဆိုနေကြဆဲပင်။

အောက်ထပ် စင်္ကြံလမ်းတွင်။ သူ့တံခါးရှေ့တွင်။ လီသန်နှင့် တီရန်၊ သမီးပျိုများ၊ ကလန်နှင့် လီအိုရာ။

ခေါင်းလောင်းသံမှာလည်း ဆက်မြည်နေဆဲ။

ဗယ်ရစ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

"သူတို့ ဆက်လျှောက်နေကြတုန်းပဲ" သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

မည်သူမျှ ပြန်မဖြေ။

"စစ်သည်တွေ" ဗယ်ရစ်က ပြောသည်။ "အရွယ်ရောက်ပြီးသူတွေ။ တစ်ခါတစ်ရံ အနည်းငယ်စီပေါ့" သူ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ "သူတို့ ထွက်သွားတာကို ခံစားရတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလား။ နှစ်တစ်ထောင် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာလေ"

"မသိဘူး" အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။

"သွေးထွက်တာနဲ့ တူတယ်" ဗယ်ရစ်က ပြောသည်။

သူ ဆာတာကို ကြည့်သည်။

"အန်ဆယ်လ် သွေးထွက်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့" သူက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ "နှစ်တစ်ထောင်လုံး။ အဘွားအိုရဲ့ အလင်းရောင်ကြောင့်လေ"

ထို့နောက် သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သိသာထင်ရှားစွာ မဟုတ်။ အော်ဟစ်သံ သို့မဟုတ် အလင်းတန်းတစ်ခုခုဖြင့် မဟုတ်။ ဗယ်ရစ်ဆိုသော ပုံရိပ်မှာ သူ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သလိုပင် မြေကြီးထဲသို့ ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားသည်။ အရိပ်များထဲသို့။ နှင်းခဲများထဲသို့။

အရိပ်များမှာလည်း သူ့နှင့်အတူ နစ်မြုပ်သွားသည်။

အနက်ရောင် နှင်းခဲများ အရည်ပျော်သွားသည်။ မြစ်နံရံတစ်လျှောက်ရှိ အမှောင်ထုမှာ သဲထဲသို့ ရေစိမ့်ဝင်သကဲ့သို့ မြေကြီးထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။

မြစ်ကမ်းပါးတွင် လဲလျောင်းနေသော ဧရာမလူသားများ လှုပ်ရှားလာသည်။

စကာန်းသည် ဒူးထောက်လျက် အသက်ရှူပြင်းစွာ ရှူနေပြီး အရိပ်များ ရှိခဲ့ဖူးသော ရင်ဘတ်နေရာကို ကြီးမားသော မီးခိုးရောင် လက်ကြီးများဖြင့် ဖိထားသည်။

သူ့အဖော် နှစ်ယောက်မှာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

တတိယမြောက်လူမှာမူ မထနိုင်တော့။

သူ့နာမည်မှာ ဟရက်ဖ်န် ဖြစ်သည်။

စကာန်းက နောက်မှ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြသည်။ သူသည် ကိုရက်ကို မြစ်ကူးပေးခဲ့သော လေးယောက်ထဲတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်သည်။ ဆာတာ၏ တပ်မတော်တွင် နှစ်နှစ်ကြာ ရှိနေခဲ့သည်။ မြစ်ထဲတွင် သုံးညတိုင်တိုင် ရပ်ပြီးမှ ကူးရဲသည့် သတ္တိကို မွေးနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူသည် အရိပ်များ ရောက်မလာမီက ဂျူလီယန်နှင့်အတူ မြစ်နံရံတွင် အလုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။ နွေဦး ရေကြီးမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် အုတ်မြစ်ကျောက်ကို မည်သို့ချရမည်ကို ပြသပေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အရိပ်များက သူ့ကို အရင်ဆုံး ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူသည် မျက်လုံးများ ပွင့်လျက်၊ ကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်လျက် မြစ်ကမ်းပါးတွင် လဲလျောင်းနေပြီး အသက်ရှူခြင်း မရှိတော့ပေ။

စကာန်းသည် သူ့ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

သူ အသံမထွက်။

သူသည် ဧရာမ မီးခိုးရောင် လက်ကြီးကို ထိုလူငယ် ဧရာမလူသား၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တင်ကာ ဖိထားလိုက်သည်။

အက်ဒရီယာနာသည် ဂျူလီယန်၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဟရက်ဖ်န် လဲလျောင်းနေသည့် နေရာသို့ အေးခဲနေသော မြက်ခင်းပြင်ကို ဖြတ်၍ လျှောက်သွားသည်။

သူမသည် စကာန်းဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

သူမသည် ထိုလူငယ် ဧရာမလူသား၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းများမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"သူ လမ်းပေါ်မှာ ရှိနေပြီ" သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။ မြေကြီးမှတစ်ဆင့်။ ကျွန်တော့်လက်ဝါးပေါ်ရှိ ပါးလွှာသော အနက်ရောင် မျဉ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့်။

တစ်စုံတစ်ယောက် လျှောက်လှမ်းနေသည်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း။ မသေချာမရေရာစွာ။ တံတိုင်းတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သော အမှောင်လမ်းရှည်ကြီးအတိုင်း။

"ဗယ်ရစ် တံခါးဝမှာ ရှိနေတယ်" အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ သူမ၏ အသံမှာ အလွန် တင်းမာနေသည်။ "သူ စောင့်နေတယ်။ သူ ဒေါသထွက်နေတယ်၊ သူက..."

သူမ စကားရပ်သွားသည်။

"မဖြစ်ဘူး" သူမက ပြောသည်။

ရဲတိုက်ထဲမှ လေနှင့်အတူ ပါလာသော သီချင်းသံ။

လီသန်၏ ပျက်စီးနေသော တိုးညင်းသံ။ တီရန်၏ အက်ကွဲနေသော ညည်းသံ။ သမီးပျိုများ။ ကလန်။ လီအိုရာ။

'ထိန်းသိမ်းသူ' ၏ အပိုဒ်။

အဖြေ။

အက်ဒရီယာနာသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

"ဟရက်ဖ်န်" သူမက ခေါ်သည်။ "မင်းရဲ့ ဘယ်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်"

စကာန်းသည် သူမဘေးတွင် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။

"မီးအိမ်တစ်ခု ရှိတယ်" အက်ဒရီယာနာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "တံတိုင်းကို ကျော်သွားလိုက်ပါ။ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒါကို မြှောက်ကိုင်ထားတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က သီချင်းဆိုနေတယ်" သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီသွားသည်။ "မင်း သူ့တံခါးကို ဖြတ်သွားစရာ မလိုဘူး။ မင်း ထိန်းသိမ်းခံရစရာ မလိုဘူး"

ငွေရောင်အလင်းတန်းမှာ တောက်ပသွားသည်။

ထို့နောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိန်ဖျော့သွားသည်။

အက်ဒရီယာနာသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူမ စကာန်းကို ကြည့်သည်။

"သူ လှည့်သွားပြီ" သူမက ပြောသည်။ "သူ လျှောက်သွားနေပြီ။ အလင်းရောင်ရှိရာဆီကိုလေ"

စကာန်းသည် သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။

သူမ ပြောသော စကားများကို သူ နားမလည်။ ကျွန်တော်တို့ ဘာသာစကားကို သူ မပြောတတ်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာကို သူ နားလည်သည်။

သူသည် ဟရက်ဖ်န်၏ ရုပ်အလောင်းအပေါ်တွင် သူ၏ ကြီးမားသော ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများပေါ်တွင် သူ၏ ဧရာမ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖိထားကာ ငိုကြွေးလေသည်။

ဆာတာမှာ မလှုပ်ရှားသေး။

သူသည် မြစ်ကမ်းပါးတွင် အေးစက်စပြုလာသော ဦးထုပ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်လျက် ရပ်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော မီးတောက်များမှာ ကျွန်တော် မြစ်ကူးတုန်းက မြင်ခဲ့ရသည့်အတိုင်း မှောင်မည်းသော သံရောင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် မှိန်ဖျော့သွားသည်။

သူသည် ဟရက်ဖ်န်ကို ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် သေဆုံးသွားသော ဧရာမလူသားဘေးတွင် ဒူးထောက်နေသည့် အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။

ထို့နောက် ဂျူလီယန်ကို ကြည့်သည်။

ကောင်လေးသည် ဦးထုပ်ကို ပစ်ချခဲ့သည့် နေရာတွင် ရပ်နေသည်။ သူလည်း မလှုပ်ရှား။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ဖြူဖျော့နေပြီး ဘေးတွင် ချထားသော လက်များမှာ တုန်ရီနေကာ သူသည် ဆာတာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဆာတာသည် သူ့ထံ လျှောက်သွားသည်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း။ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ အေးခဲနေသော မြေကြီးပေါ်တွင် ဖန်သားအမှတ်အသားများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူသည် ဂျူလီယန်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သည်။

သူသည် ဦးထုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

၎င်းမှာ နွေးနေဆဲဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ရပ်နေသည့် နေရာကပင် အပူငွေ့ကို ခံစားနေရသည်။ သို့သော် အခုတော့ ကိုင်တွယ်ရန် မပူလွန်းတော့ပေ။

ဂျူလီယန်သည် ၎င်းကို ယူလိုက်သည်။

သူသည် ဦးထုပ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။

ပြေလျော့သွားသော အစင်းရာများကို။ ပျောက်ကွယ်သွားသော မီးလောင်ရာများကို။ ဦးထုပ်ထိပ်ပေါ်ရှိ မှိန်ဖျော့နေသော အနက်ရောင် မျဉ်းကြောင်း တစ်ခုတည်းကို။

"ခင်ဗျား ဒါကို ကယ်လိုက်တာပဲ" ဂျူလီယန်က ပြောသည်။

"မင်း ကယ်လိုက်တာပါ" ဆာတာက ပြောသည်။ "မင်း ပစ်ပေးခဲ့တာလေ"

ဂျူလီယန်သည် သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။

"သူ ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းသွားမှာပေါ့နော်" သူက ပြောသည်။ "ခင်ဗျားသာ မလာခဲ့ရင်လေ"

ဆာတာသည် အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်သက်နေသည်။

"ဟုတ်တယ်" သူက ပြောသည်။

အက်ဒရီယာနာ ထလိုက်သည်။

သူမသည် မြက်ခင်းပြင်ကို ဖြတ်လျှောက်လာပြီး သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူဘေးတွင် ရပ်တန့်သည်။

သူမ ဆာတာကို ကြည့်သည်။

ဆာတာက ပြန်ကြည့်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောကြ။

ထို့နောက် အက်ဒရီယာနာက "ခင်ဗျား ရောက်လာခဲ့တာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် လုပ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။”

“ရှင်က သိနေလိမ့်မယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တာပါ။ ဗယ်ရစ်က ဧရာမလူသားတွေကို လာဖမ်းရင်လေ။” သူမ၏ အသံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ “ရှင်က လာမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူး။”

ဆာတာက ပြန်မဖြေ။

“သူသာဆိုရင် ဂျူလီယန်ကို ဖမ်းခေါ်သွားမှာ။” အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးကိုလေ။ ကျွန်မ အဖေရဲ့ သားကို။” သူမက သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။ “ရှင်က ကျွန်မအဖေကို မီးရှို့ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ အခု သူ့သားကို ကယ်ဖို့ မြစ်ကို ဖြတ်ကူးလာခဲ့တယ်။”

ဆာတာမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

“ကျွန်မ ရှင့်ကို ခွင့်မလွှတ်သေးဘူး” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။

“ငါ သိပါတယ်။”

“ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

“ငါ သိပါတယ်။”

အက်ဒရီယာနာသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။

ဆာတာ မလှုပ်ရှား။

သူသည် မြစ်ကမ်းပါးတွင် လုံးဝ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော မှောင်မည်းသည့် သံရောင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး ရိုဒရစ်၏ သမီးဖြစ်သူကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

“မင်း ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။

“ကျွန်မ သိပါတယ်” အက်ဒရီယာနာက ပြန်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တင်မှာပါ။”

ဆာတာသည် သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်သည်။

သိပ်တော့ မဟုတ်လှပါ။ အနည်းငယ်မျှသာ။ မြစ်ကူးလမ်းတွင် ဂျူလီယန်ကို ခေါင်းငုံ့ပြခဲ့သည့် အတိုင်းပင်။

သို့သော် ယခုမူ သူမအတွက် ဖြစ်သည်။

သူ ဒဏ်ရာရထားသည်။

သူ လှည့်လိုက်သည့်အခါ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ဗယ်ရစ်၏ အရိပ်များ အတင်းအကျပ် ရစ်ပတ်ထားခဲ့သည့် နေရာ၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင် သံရောင်များမှာ အက်ကွဲနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြားနေရာများကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများထဲတွင် နီရဲနေခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ အနက်ရောင် ဖြစ်နေသည်။ နှင်းခဲများ၏ အနက်ရောင်။ ရေတွင်းအောက်ခြေကဲ့သို့ အနက်ရောင်။

သူ အနည်းငယ် ယိုင်သွားသည်။

သော (Thor) လည်း မြင်လိုက်သည်။

“ဆာတာ” သူမက ခေါ်သည်။

သူ မလှည့်။

“ရှင် ဒဏ်ရာရထားတယ်” ဟု သောက ပြောသည်။

“သက်သာသွားမှာပါ” ဆာတာက ပြောသည်။

“တကယ်လား။”

ဆာတာ ပြန်မဖြေ။

သောသည် သူ၏ ဘေးဘက်ရှိ အနက်ရောင် အက်ကြောင်းများကို ကြည့်သည်။ နှင်းခဲများမှာ ဗယ်ရစ်၏ အရိပ်များ အစ်ရှ်ကာ (Ishkar) ထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားသကဲ့သို့ ထိုအက်ကြောင်းများထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံ့နှံ့နေသည်။

“အက်ဗလင်က—” သော စကားစလိုက်သည်။

“မလိုဘူး” ဆာတာက ပြောသည်။

သူ အလွန် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။

“သူမဆီက မဟုတ်ဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။ “ရိုဒရစ်ရဲ့ သမီး၊ သူ့ညီမ-ဇနီး (sister-wife) ဆီက မဟုတ်ဘူး။ ငါ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအပြီးမှာလေ။” သူ၏ အသံမှာ အလွန် နိမ့်ကျနေသည်။ “ငါ မြစ်ကို ပြန်ကူးသွားမယ်။ အဲဒါကို မီးနဲ့ပဲ ဖယ်ရှားပစ်မယ်။ အချိန်နည်းနည်းတော့ ကြာကောင်း ကြာလိမ့်မယ်။”

အက်ဒရီယာနာ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

သူမသည် ဆာတာ၏ ဘေးဘက်ရှိ အနက်ရောင် အက်ကြောင်းများကို ကြည့်သည်။

သူတို့ထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသော နှင်းခဲများကို ကြည့်သည်။

သူမ၏ အဖေကို သတ်ခဲ့သည့်အတွက်ကြောင့် သူမမိသားစု၏ ကုသမှုကို ငြင်းဆန်နေသည့်၊ မြစ်ကမ်းပါးတွင် အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့နေသော မီးနတ်ဧရာမကို ကြည့်သည်။

“အက်ဗလင် လာနေပြီ” ဟု သူမက ပြောသည်။

ဆာတာ သူမကို ကြည့်သည်။

“သတိပေးချက် ရကတည်းက သူမ လမ်းမှာ ရှိနေတာ” အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “နောက် မိနစ်အနည်းငယ်ဆို ရောက်လာလိမ့်မယ်။” သူမသည် သူ့မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ “သူမ ရှင့်ရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကြည့်လိမ့်မယ်။ အဲဒီ အက်ကြောင်းတွေပေါ်မှာ လက်တင်လိမ့်မယ်။ သူမ ကုသနိုင်သလောက် ကုပေးလိမ့်မယ်။”

“ငါ ပြောခဲ့တယ်လေ—”

“ရှင် ဘာပြောခဲ့လဲ ကျွန်မ ကြားတယ်” အက်ဒရီယာနာက ဖြတ်ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ကျွန်မက ဒါကို ပြောနေတာ။” သူမ၏ လက်ဝါးများ ပတ်လည်တွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။ “ရှင် ငြင်းလို့ မရဘူး။ ကျွန်မကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ အဖေရဲ့ သေဆုံးမှုဟာ တစ်ယောက်ယောက် ဒဏ်ရာနဲ့ ကျန်ရစ်နေရမယ့် အကြောင်းပြချက် ဖြစ်လာဖို့ ကျွန်မ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။”

ဆာတာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဒါ မင်း ဆုံးဖြတ်ရမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။

“ဟုတ်တယ်” အက်ဒရီယာနာက သဘောတူသည်။ “ဒါ အက်ဗလင် ဆုံးဖြတ်ရမယ့်ကိစ္စ။ သူမက သူမ ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းကို ချမှတ်သလိုပဲ ဒါကိုလည်း လုပ်လိမ့်မယ်။” သူမ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။ “သူမ ရှင့်အပေါ် လက်တင်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်နေဖို့ ပြောလိမ့်မယ်။”

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် အက်ဗလင် တောင်ကုန်းကို ကျော်၍ ရောက်လာသည်။

သူမ ပြေးလာနေသည်။ သူမနောက်တွင် လီအိုရာနှင့် မီရက်သ်။ သူတို့နောက်တွင် အော်ရီလီယာ။

သူမသည် ဟရက်ဖ်န်ကို အရင်ဆုံး မြင်သည်။ မြစ်ကမ်းပါးတွင် လဲလျောင်းနေပြီး စကာန်း ဒူးထောက်လျက် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူမ ဟရက်ဖ်န်ဆီ အရင်သွားသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်သည်။

သူမ အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။

အက်ဒရီယာနာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

အက်ဗလင် ခဏတာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ ထရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်ရာ ဆာတာကို မြင်သည်။

သူမ ဆာတာ၏ ဘေးဘက်ရှိ အနက်ရောင် အက်ကြောင်းများကို မြင်သည်။

သူမ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်။

သူမ ဘာမှ မမေး။ သူမ တွန့်ဆုတ်မနေ။ သူမ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဆာတာ၏ အက်ကွဲနေသော အနက်ရောင် သံကိုယ်ထည်ပေါ် တင်လိုက်ရာ ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင် အလင်းတန်းများ သူမလက်ချောင်းများ ပတ်လည်တွင် တောက်ပလာသည်။

ဆာတာ တောင့်တင်းသွားသည်။

“ငြိမ်ငြိမ်နေပါ” အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ဒီကိစ္စ အချိန်နည်းနည်း ကြာလိမ့်မယ်။”

အမှန်ပင် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

အက်ဗလင်သည် အေးခဲနေသော မြစ်ကမ်းပါးတွင် ဒူးထောက်လျက် ဆာတာ၏ ဘေးဘက်၌ လက်တင်ကာ တစ်နာရီနီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင် အလင်းတန်းများမှာ တောက်ပလိုက်၊ မှိန်သွားလိုက်၊ ပြန်တောက်ပလိုက် ဖြစ်နေသည်။ အက်ကြောင်းများအတွင်းရှိ အနက်ရောင် နှင်းခဲများမှာ နွေဦးတွင် ရေခဲများ အရည်ပျော်သကဲ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း အရည်ပျော်သွားသည်။

ဆာတာ မလှုပ်ရှား။

သူသည် မြစ်ကမ်းပါးတွင် လုံးဝ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး ဂရေးကိပ်၏ သူတော်စင်က သူ့ကို ကုသပေးသည်ကို ခံယူနေသည်။

သူ သူမကို မကြည့်။

သူ အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်နေသည်။

အက်ဒရီယာနာသည် ဂျူလီယန်ဘေးရှိ အေးခဲနေသော မြက်ခင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ လက်တစ်ဖက်မှာ ဂျူလီယန်၏ ပခုံးကို ဖက်ထားပြီး ဂျူလီယန်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ဦးထုပ်ကို တင်ထားသည်။ သူမ ဆာတာကို မကြည့်။

သူမ မြစ်ကို ကြည့်နေသည်။

မြစ်ကူးလမ်းမှ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေသော ရေနွေးငွေ့များကို။ ဆာတာ၏ ခြေလှမ်းများ နင်းခဲ့သည့် ဖန်သားပြင်ကို။ မီးလောင်ထားသော တောအုပ်နှင့် မီးကျွမ်းနေသော သစ်ငုတ်တိုတိုင်းတွင် ပွင့်နေသည့် ဖျော့တော့တော့ အစိမ်းရောင် အဖူးအညှောင့်များ ရှိရာ တစ်ဖက်ကမ်းကို ကြည့်နေသည်။

ကုသမှု ပြီးဆုံးသောအခါ အက်ဗလင်သည် သူမ၏ ဒူးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူမ ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ သူမလက်များမှာ တုန်ရီနေသည်။

ဆာတာ သူမကို ငုံ့ကြည့်သည်။

“ဘာလို့လဲ” ဟု သူက မေးသည်။

အက်ဗလင် သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။

“ရှင် ဒဏ်ရာရထားလို့လေ” ဟု သူမက ပြောသည်။

“ကျွန်မ အဖေကို ကျွန်တော် သတ်ခဲ့တာ။”

“ကျွန်မ သိပါတယ်။”

“မင်းရဲ့ ညီမ-ဇနီးရဲ့ အဖေ။ မင်းရဲ့ သားရဲ့ အဘိုး။”

“ကျွန်မ သိပါတယ်” အက်ဗလင်က ပြောသည်။ သူမ သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ ဒီည ရှင် သူ့မောင်လေးကို ကယ်ဖို့ မြစ်ကို ဖြတ်ကူးလာခဲ့တယ်။ အဲဒီအတွက် ရှင် ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်။”

ဆာတာ ပြန်မဖြေ။

အက်ဗလင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ လီအိုရာက သူမလက်ကို ဖမ်းဆွဲပေးသည်။

“ဒါက ကျွန်မတို့ ကြွေးကျေတယ်လို့ မဆိုလိုဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ဘာမှက ကြွေးမကျေစေနိုင်ဘူး။” သူမ ဆာတာ၏ ကုသပြီးသွားသော သံကိုယ်ထည်ကို ကြည့်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ရှင် ဒဏ်ရာရထားပြီး ကျွန်မ ကူညီနိုင်တဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်နေလို့ ကျွန်မ ကူညီလိုက်တာပါ။” သူမ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “အဲဒါက အဓိပ္ပာယ်ပဲ ရှိပါတယ်။”

ဆာတာ ထိုညက မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ပြန်မသွားပေ။

သူသည် မြစ်ကမ်းပါး၊ မြစ်နံရံဘေးတွင် ပြန်ပြင်ဆင်ထားသော အုတ်မြစ်ကျောက်များကို ကျောပေးကာ ထိုင်နေသည်။

စကာန်းက သူ့ဘေးတွင် ထိုင်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောကြ။

ခဏအကြာတွင် စကာန်းနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့သော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သည့် ဧရာမလူသားနှစ်ယောက် လာရောက် ထိုင်ကြသည်။ ထို့နောက် မြစ်လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ လယ်ကွင်းများမှ သတိပေးချက်ကို ကြားပြီး ပြေးလာကြသည့် လူသုံးယောက် ထပ်ရောက်လာသည်။

သူတို့သည် မြစ်ကမ်းပါးတစ်လျှောက် တန်းစီ ထိုင်နေကြသည်။ အစွန်းဆုံးတွင် ဆာတာ ရှိသည်။ သူတို့သည် စကာန်းက အုပ်ပေးထားသည့် ဝတ်ရုံအောက်တွင် အေးခဲနေသော မြက်ခင်းပေါ် လဲလျောင်းနေသည့် ဟရက်ဖ်န်၏ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်နေကြသည်။

ဂျူလီယန်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ထိုင်နေသည်။

သူ မပြန်သေး။ အက်ဒရီယာနာက သူ့ကို ရဲတိုက်သို့ ပြန်ခေါ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူက သူမကို ကြည့်ပြီး အလွန် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်မှာ “သူ ကျွန်တော့်ကို အုတ်မြစ်ကျောက်တွေ ချတတ်အောင် သင်ပေးနေတာ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အက်ဒရီယာနာသည် ဟရက်ဖ်န်၏ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်လိုက်၊ ပြီးတော့ သူမ၏ မောင်လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ဂျူလီယန်သည် ဧရာမလူသားများနှင့်အတူ မြစ်ကမ်းပါးတွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ အဖေ ဦးထုပ်ကို ပေါင်ပေါ် တင်ထားပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ နေသည်။

ဆာတာ သူ့ကို ကြည့်သည်။

ဂျူလီယန် ပြန်ကြည့်သည်။

“သူ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် အရမ်းတော်တယ်” ဟု ဂျူလီယန်က ပြောသည်။

ဆာတာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

“ဟုတ်တယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “သူတော်ပါတယ်။”

ကျွန်တော် သန်းခေါင်ယံနီးပါးတွင် ရဲတိုက်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သီချင်းသံများ ရပ်တန့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် သူတို့ကို အောက်ထပ် စင်္ကြံလမ်းတွင် တွေ့ရသည်။ အားလုံး ရှိနေကြသည်။ လေသန်သည် နံရံကို ကျောမှီ၍ ကြမ်းပြင်တွင် ထိုင်နေပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်ထားကာ အလွန် ဂရုတစိုက် အသက်ရှူနေသည်။ တီရန်က သူ့ဘေးတွင် ထိုင်၍ ပခုံးကို ဖက်ထားသည်။ သမီးပျိုများမှာ သူတို့ဘေးရှိ ကြမ်းပြင်တွင် အတူတကွ ကွေးညွှတ်ကာ အိပ်ပျော်နေကြသည်။

ကလန်က မီးအိမ်ဘေးရှိ ခုံတန်းတွင် ပြန်ထိုင်နေသည်။

လီအိုရာသည် လေသန်၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်လျက် သူ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးနေသည်။

ခေါင်းလောင်းမှာ ဗယ်ရစ်၏ တံခါးခြေရင်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသည်။

ကျွန်တော် လှေကားမှ ဆင်းလာသောအခါ လီအိုရာ မော့ကြည့်သည်။

“သူတို့ သုံးနာရီကြာအောင် သီချင်းဆိုခဲ့ကြတယ်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူ မရပ်ဘူး။ တီရန်လည်း မရပ်ဘူး။ ကျွန်မ တားကြည့်ပေမဲ့ မရဘူး။” သူမ လေသန်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “ခေါင်းလောင်းကလည်း တစ်ချိန်လုံး မြည်နေတာ။ မိနစ်အနည်းငယ်တိုင်း တစ်ခါ။ တစ်ခါတလေကျရင် ပိုမြန်လာတယ်။”

“ဘယ်နှစ်ခါမြည်လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။

လီအိုရာ ခေါင်းခါသည်။

“မသိဘူး” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ကလန် ရေတွက်ထားတယ်။”

ကျွန်တော် ကလန်ကို ကြည့်သည်။

သူသည် ခုံတန်းတွင် လုံးဝ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီး တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ မီးခိုးရောင် သန်းနေသည်။

“နှစ်ရာနဲ့ ဆယ့်တစ်ခါ” ဟု သူက ပြောသည်။

နှစ်ရာနဲ့ ဆယ့်တစ်။

တစ်ထောင်သော နှစ်ကာလများထဲမှ။

ကျွန်တော် အောက်ထပ် စင်္ကြံလမ်းတွင် ရပ်ကာ တံခါးကို ကြည့်နေမိသည်။

တံခါးပေါ်ရှိ အမှတ်အသားကို။ အလယ်က မျဉ်းကြောင်းမပါဘဲ ပိတ်ထားသည့် တံခါးကို။

၎င်း၏ ခြေရင်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသည့် ခေါင်းလောင်းကို။

နံရံကိုမှီ၍ အိပ်ပျော်နေသော လေသန်ကို။ သူ၏ ပျက်စီးသွားသော အသံမှာ အကုန်အစင် သုံးစွဲပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးလမ်းခရီးကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ပြီး နံရံကို တွေ့ရှိခဲ့ကာ၊ ကျောက်တုံးများကြားမှတစ်ဆင့် မပီမသ ဆိုနေသည့် စစ်သားသီချင်းသံကို ကြားခဲ့ရပြီးနောက်၊ ဘယ်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မီးအိမ်ကို မြင်ခဲ့ကြသည့် ဝိညာဉ်ပေါင်း နှစ်ရာနဲ့ ဆယ့်တစ်။

ပြီးတော့ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည့် ဝိညာဉ်များ။

“ဒါ မလုံလောက်သေးဘူး” ဟု ကလန်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ထောက်ခံလိုက်သည်။

“ဒီထက် အများကြီး ပိုကျန်သေးတယ်”

“ဟုတ်တယ်”

ကလန် ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ နှစ်ရာနဲ့ ဆယ့်တစ်ယောက်ပါ” ဟု သူက ပြောသည်။ “နောက်ထပ် အထိန်းသိမ်းမခံရတော့တဲ့ ဝိညာဉ်တွေပေါ့။”

ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြော။

ကျွန်တော် သူ့ပခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။

သူ မလှုပ်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်လက်ပေါ်သို့ သူ့လက်ကို တင်လိုက်သည်။

ဆယ်လစ် မိုးသောက်ချိန်တွင် ရောက်လာသည်။

သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ် လာခဲ့စဉ်ကအတိုင်း မီးခိုးငွေ့များကြားမှတစ်ဆင့် အရှေ့ဘက် တံတိုင်းဆီသို့ ရောက်လာသည်။ မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ပြင်မှ ပြုတ်ကျလာသည့် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုလိုပင်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ ဒဏ်ရာမရခဲ့။ သူသည် ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် အသာအယာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး လူပုံစံသို့ ပြောင်းလဲကာ ဆံပင်များကြားတွင် အမွေးအတောင်များဖြင့် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေသည်။

ကက်စတယ်လန်က ကျွန်တော့်ကို လာနှိုးသည်။

ကျွန်တော် တံတိုင်းဆီ တက်သွားသည်။

ဆယ်လစ်သည် မြောက်ဘက် အကာအရံ နံရံတွင် ရပ်နေပြီး လမ်းမကြီးဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။

ကျွန်တော် လှေကားထစ်များမှ တက်လာသောအခါ သူ လှည့်ကြည့်သည်။

သူ့မျက်နှာမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။

“ကျွန်း” ဟု သူက ပြောသည်။

ကျွန်တော် ရပ်လိုက်သည်။

“မြောက်ဘက်မှာ” ဆယ်လစ်က ဆက်ပြောသည်။ “ကေးလ်ရဲ့ စာရင်းထဲက ပထမဆုံး အိမ်။ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းရဲ့ ဟိုဘက်မှာ။ ဒီရေကျမှသာ သွားလို့ရတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုနဲ့ပဲ ရောက်နိုင်တယ်။” သူ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အဲဒီနေရာကို တစ်ပတ်လောက်ကတည်းက ခံစားမိနေတာ။ မီးပြတိုက်ဆီကတည်းက။ အိုင်ဆိုလ်ဒေ ကေးလ်ဆီ ရောက်ကတည်းကပေါ့။”

“ပြီးတော့?”

“အဲဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်” ဟု ဆယ်လစ်က ပြောသည်။ “သတင်းစကား တစ်ခု ပို့နေတယ်။ ညတိုင်း။ အန်းဝမ်လိုပဲ။ ကိုရာလိုပဲ။ ကေးလ်လိုပဲ။”

“ဘာသတင်းစကားလဲ”

ဆယ်လစ် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေ။

သူ ကျွန်တော့်နောက်ဘက်ကို ကြည့်သည်။

လှေကားအောက်ဘက်ကို။ ရဲတိုက်ဘက်ကို။ ဆောင်းရာသီတွင် သစ်တော်သီးပင်များ ပွင့်နေသည့် ဥယျာဉ်ဘက်ကို။ အဲဒီနေရာမှာ ငွေရောင်ဆံပင်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ခုံတန်းလျားမှာ ထိုင်နေသည်။ ရေကန်ရှိခဲ့တဲ့ ညကတည်းက ညတိုင်း သူထိုင်နေကျအတိုင်းပါပဲ။

“စကားလုံး တစ်လုံးတည်းပါ” ဟု ဆယ်လစ်က တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “ကျွန်တော် အဲဒါကို ခံစားမိကတည်းက ညတိုင်း စကားလုံးက တစ်လုံးတည်းပဲ။” သူ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။ “အဲဒါ ဘယ်သူ့အတွက်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မသိခဲ့ဘူး။ ဒီညအထိပေါ့။ သူမ ဒီသစ်ပင်အောက်မှာ ထိုင်နေတာကို မမြင်မချင်းပေါ့။”

“ဘာစကားလုံးလဲ”

ဆယ်လစ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“အမေ” ဟု သူက ပြောသည်။