အခန်း ၄၅၇ - ဒုတိယမြောက်အိမ်
အက်ဒ်မာကို အနောက်ဘက်လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ကျွန်တော်တို့ မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့ကြတယ်။
ရဲတိုက်ရဲ့ မြေအောက်ခန်းထဲမှာ မဟုတ်သလို၊ ဂရေးကိပ်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းလေးရာကျော်ကတည်းက သေဆုံးသူတွေကို မြှုပ်နှံခဲ့တဲ့ အရှေ့ဘက်တံတိုင်းအပြင်ဘက်က သင်္ချိုင်းကုန်းမှာလည်း မဟုတ်ခဲ့ပါ။ သူက အထဲမှာ သေဆုံးချင်သူမဟုတ်သလို၊ ဘယ်သူကမှလည်း သူ့ကို အထဲမှာ မြှုပ်နှံဖို့ မစဉ်းစားခဲ့ကြပါဘူး။
ဒါကြောင့် ဘရန်နော့ခ်က သူ့ကို ချီပိုးသယ်ဆောင်လာခဲ့တယ်။
မြောက်ဘက်တံခါးပေါက်ကနေ အပြင်ကို ထွက်ခဲ့ကြတယ်။ လမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်လာပြီး ပထမဆုံးအမိုးအကာနဲ့ ဒုတိယအမိုးအကာတွေကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ကြတယ်။ လမ်းဘေးမှာ ဆက်လက်လင်းထိန်နေဆဲဖြစ်တဲ့ မီးအိမ်တွေကြားကနေ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြတယ်။ ဟက်စ်ကသ်က စာပို့ပေးထားခဲ့တာက လမ်းမကြီးနဲ့ ချောင်းတစ်ခုဆုံတဲ့ နေရာ၊ လမ်းဆုံအနားမှာ ဝက်သစ်ချပင်အိုကြီးတစ်ပင်ရှိပြီး မြေသားက တူးရလွယ်ကူတဲ့နေရာတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းပါပဲ။
"သူ ရေစီးသံကို ကြားရလိမ့်မယ်" ဟု ဟက်စ်ကသ်က ပြောခဲ့သည်။ "ပြီးတော့ လမ်းမကြီးကိုလည်း မြင်ရမယ်။ နှစ်ဘက်စလုံးကပေါ့။"
ဂျူလီယန်က ဂူကို တူးခဲ့တယ်။
ဘယ်သူကမှ သူ့ကို ခိုင်းတာမဟုတ်ပါ။ သူက ပစ္စည်းကိရိယာတန်းလျားထဲကနေ ပေါက်တူးတစ်လက်ကို ပခုံးပေါ်ထမ်းပြီး ဖခင်ရဲ့ ဦးထုပ်ကို အဝတ်နဲ့ပတ်ကာ ချိုင်းကြားထဲညှပ်ပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ဝက်သစ်ချပင်အောက်မှာ ဦးထုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး မြေကြီးကို စတင်တူးဖော်တော့တယ်။
စကားန်က ကူညီခဲ့တယ်။
ထိုဧရာမလူသားက မြစ်ကမ်းပါးတံတိုင်းဘက်ကနေ သူ့ရဲ့အပေါင်းအပါ သုံးဦးနဲ့အတူ ရောက်လာခဲ့တာပါ။ သူ ဘာမှမပြောပါ။ အေးခဲနေတဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ ဂျူလီယန်ဘေးနား ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်နဲ့ပဲ မြေကြီးတွေကို တူးထုတ်လိုက်တယ်။ မြေခဲမည်းကြီးတွေ ထွက်လာပြီး တစ်နာရီလောက်အကြာမှာတော့ ဂူကို တူးပြီးသွားခဲ့တယ်။
ဂျူလီယန်က ဂူကို ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။
ပြီးနောက် သူက အက်ဒ်မာကို ပိတ်ချောအဖြူနဲ့ ပတ်ထားတဲ့ လှည်းဆီကို ပြန်သွားပြီး သူ့ကုတ်အင်္ကျီထဲက တစ်ခုခုကို ထုတ်လိုက်တယ်။
စာအုပ်တစ်အုပ်။
အရွယ်အစားငယ်ငယ်။ ရိုးရှင်းတဲ့ အညိုရောင်သားရေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတာ။ ကျောရိုးကိုတော့ ပိတ်ချည်ကြိုးနဲ့ ချုပ်ထားတယ်။
"ကျွန်တော် လုပ်ထားတာ" အက်ဒရီယာနာက မေးတဲ့အခါ ဂျူလီယန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ "မနေ့ညကလေ။ ပစ္စည်းကိရိယာတန်းလျားထဲမှာ။" သူက စာအုပ်ကို လက်ထဲမှာ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ "ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးတာ။ စာအုပ်ဖုံး၊ ကော်၊ ချုပ်နည်းတွေကိုလေ။" သူက စာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ "အရမ်းကြီးတော့လည်း မကောင်းပါဘူး။"
"အဲဒီထဲမှာ ဘာတွေ ရေးထားလဲ" အက်ဒရီယာနာက မေးလိုက်တယ်။
ဂျူလီယန်က စာအုပ်ကို ဖွင့်ပြလိုက်တယ်။
စာမျက်နှာတွေက အလွတ်တွေချည်းပါပဲ။
"ဘာမှမရှိဘူး" သူက ပြောတယ်။ "သူ့ခေါင်းထဲမှာ စာအုပ်ပေါင်း တစ်သောင်းလောက်ကို သူ ရေးသားခဲ့ပြီးသား။ အဲဒီထဲက တစ်အုပ်မှ အစစ်မဟုတ်ခဲ့ဘူးလေ။" သူက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။ "သူ့မှာ အစစ်အမှန် စာအုပ်တစ်အုပ်တော့ ရှိသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်မိတာ။ အလွတ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။"
သူက လှည်းဘေးမှာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး စာအုပ်ကို ပိတ်ချောအဝတ်ကြားထဲ၊ အက်ဒ်မာရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ သူ့လက်သေးသေးလေးတွေ ယှက်ထားတဲ့နေရာမှာ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။
လီရီယန်က မီးအိမ်ကို ယူလာပေးတယ်။
သူမက မနေ့ညကတည်းက ကလန်ကို ဒီမီးအိမ်လေး ငှားသုံးလို့ရမလားလို့ မေးထားခဲ့တာပါ။ ကလန်က ရတယ်လို့ ခွင့်ပြုပေးခဲ့တယ်။ သူက မီးအိမ်မပါဘဲ ဗာရစ်ရဲ့ အခန်းတံခါးဝမှာ တစ်ညလုံး ထိုင်နေခဲ့ရတာ။ ဝမ်ဟီးလ်ရဲ့ နွေးထွေးမှုတစ်ခုတည်းကိုပဲ အဖော်ပြုပြီး မှောင်မိုက်ထဲမှာပေါ့။
လီရီယန်က ကျောက်မီးအိမ်လေးကို ဂူရဲ့ ခေါင်းရင်းဘက် မြေပြင်ပေါ်မှာ ချထားလိုက်တယ်။
သူမကိုယ်တိုင် မီးညှိပေးလိုက်တယ်။
ပြီးနောက် သူမ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမရဲ့ လက်သေးသေးလေးတွေကို အေးခဲနေတဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ တင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"လီရီယန်ပါ။ သူ ရောက်လာပြီ။ စာအုပ်ချုပ်သမားလေးပါ။" သူမ ခဏရပ်လိုက်တယ်။ "မြေကြီးက သူ့ကို ခံစားမိလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"
မြေပြင်က တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။
ပြီးနောက် အလွန်အမင်း သိမ်မွေ့တဲ့ နွေးထွေးမှုတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
သိပ်တော့ မဟုတ်လှပါဘူး။ နွေးထွေးတဲ့ အမျှင်တန်းလေးတစ်ခုလောက်ပါပဲ။ ဝက်သစ်ချပင်အောက်က အေးခဲနေတဲ့ မြေကြီးထဲကနေ တက်လာတာပါ။
"သူ့ကို ကျွန်မ ခံစားမိတယ်" ဟု အုပ်ထိန်းသူက ပြောသည်။
သူမရဲ့ အသံက အလွန်ကို တိုးညင်းပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အသံထဲမှာ ရေကန်ရှိတဲ့နေရာကတည်းက ကျွန်တော် မကြားဖူးသေးတဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေခဲ့တယ်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "သူ့ကို လမ်းမကြီးဆီ ခေါ်ဆောင်လာပေးတဲ့အတွက်ပါ။"
ထိုညနေခင်းမှာပဲ ဆေးလ်က ကျွန်တော့်ကို လာရှာတယ်။
သူက မြေမြှုပ်ပွဲမှာ မရှိခဲ့ပါ။ သူက မှတ်တမ်းရုံထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာပါ။ အန်ဆယ် သေဆုံးတဲ့ညကတည်းက မှတ်တမ်းရုံထဲမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာလို့ မေရီက ပြောပြတယ်။ စိမ်းလန်းတဲ့ စာရင်းအင်းစာအုပ်ကြီးနဲ့ သူ့ရဲ့ စာရင်းတွေ၊ သူ ကူးရေးထားတဲ့ စာရွက်အပိုင်းအစတွေနဲ့အတူ စားပွဲရှည်ကြီးမှာ ထိုင်နေတာ၊ အိပ်လည်း မအိပ်၊ အစာလည်း သိပ်မစားဘူးလို့ ဆိုတယ်။
ဆီဖာက သူ့အတွက် အစာယူလာပေးပေမဲ့ သူက တစ်ချက်မှ မထိတွေ့ခဲ့ပါ။
အခုတော့ သူက မှင်စွန်းထင်းနေတဲ့ လက်ထဲမှာ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်ပြီး မြေပုံအခန်းရဲ့ တံခါးဝမှာ ရပ်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာက ပြာနှမ်းနေတယ်။
"ဒုတိယမြောက်အိမ်" ဟု သူက ပြောသည်။
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
"စာရင်းထဲမှာလေ" ဆေးလ်က ပြောတယ်။ "အိမ်ခုနစ်လုံး။ ဘယ်သူမှ မလျှောက်တဲ့ လမ်းခုနစ်လမ်း။ ဒုတိယမြောက်အိမ်က တည်နေရာမရှိဘူး။ အမှတ်အသားတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။" သူက စာရွက်ကို မြှောက်ပြလိုက်တယ်။ "တစ်ယောက်ယောက်က ရေးပြီးမှ ပြန်ခြစ်ထုတ်ထားသလိုပဲလို့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ။"
"မှတ်မိပါတယ်။"
"ကျွန်တော် မှားသွားတာ" ဟု ဆေးလ်က ပြောသည်။
သူက စာရွက်ကို မြေပုံစားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။
ဒါက ကူးမိတ္တူတစ်ခုပါ။ သူ့လက်ရေးနဲ့ပဲ ရေးထားတာ။ မီးပြတိုက်မှာတုန်းက သူ အလွတ်ကျက်မှတ်ထားပြီး သုံးနှစ်လုံးလုံး ညတိုင်းလိုလို သူ့ဘာသာသူ ရွတ်ဆိုနေခဲ့တဲ့ အိမ်ခုနစ်လုံးစာရင်းပါ။
အိမ်တစ်ခုချင်းစီရဲ့ ဘေးမှာ အမှတ်အသားတစ်ခုစီ ရှိတယ်။
တံခါးပိတ်ထားတဲ့ပုံ၊ အပေါ်ကနေ မျဉ်းကြောင်းတစ်ကြောင်း ဖြတ်ထားတယ်။
ဒုတိယမြောက်အိမ်ကလွဲရင်ပေါ့။
ဒုတိယမြောက်အိမ်မှာလည်း အမှတ်အသား ရှိပါတယ်။ တံခါးပိတ်ထားတဲ့ပုံပါ။ ဒါပေမဲ့ မျဉ်းကြောင်းရှိရမယ့်နေရာမှာ မှင်တွေ ပေကျံနေတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က မျဉ်းကြောင်းဆွဲလိုက်ပြီးမှ လက်မနဲ့ ဖိချေပြီး ပြန်ဖျက်ပစ်လိုက်သလိုမျိုးပေါ့။
"ကျွန်တော်က ဒါကို ခြစ်ထုတ်ထားတာလို့ ထင်ခဲ့တာ" ဆေးလ်က ပြောတယ်။ "ပယ်ဖျက်ထားတာပေါ့။ စီစဉ်ရုံပဲ စီစဉ်ပြီး ဘယ်တော့မှ မဆောက်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အိမ်မျိုးပေါ့။" သူက မှင်ပေနေတဲ့ လက်ချောင်းနဲ့ အမှတ်အသားကို ထိလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော် သေချာ မကြည့်ခဲ့မိဘူး။ ကျွန်တော်က စာရေးစာချီပဲလေ။ ရှိတဲ့အတိုင်းပဲ ကူးရေးခဲ့တာ။"
"အခုကော ဘယ်လိုလဲ"
ဆေးလ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"အခုတော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ တံတိုင်းထဲက တံခါးကို မြင်လိုက်ရပြီ" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ဆေးခန်းအောက်မှာလေ။ ဗာရစ် ထားခဲ့တဲ့ တံခါးပါ။" သူက စာရွက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ "ပိတ်ထားတဲ့ တံခါး။ မျဉ်းကြောင်းမပါဘူး။"
မြေပုံအခန်းထဲမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
"ဒုတိယမြောက်အိမ်က ဘယ်တော့မှ ပယ်ဖျက်ခံခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆေးလ်က ပြောသည်။ "အဲဒါ အန်ဆယ်ရဲ့ အိမ်လည်း လုံးဝ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။" သူ့အသံက မကြားတကြား ဖြစ်နေတယ်။ "အဲဒါ ဗာရစ်ရဲ့ အိမ်။"
ကျွန်တော် မှင်ပေနေတဲ့ အမှတ်အသားကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။
"ဘယ်မှာလဲ" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
ဆေးလ်က ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါလိုက်တယ်။
"အဲဒါက ပြဿနာပဲ" ဟု သူက ပြောသည်။ "တည်နေရာ မရှိဘူး။ အစကတည်းက မရှိခဲ့တာ။ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မဟုတ်ဘူး။" သူ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက တည်နေရာ လိုအပ်မှာ မဟုတ်လို့ပါ။"
"ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး။"
"ကျန်တဲ့ အိမ်တွေအားလုံးက လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ရှိတယ်" ဟု ဆေးလ်က ပြောသည်။ "ဘယ်သူမှ မလျှောက်တဲ့ လမ်းမကြီးတွေပေါ့။ ကျွန်း၊ ရွှံ့နွံလမ်း၊ မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်၊ အရှေ့ဘက်ချိုင့်ဝှမ်း၊ ကမ်းရိုးတန်း။" သူက အမှတ်အသားတစ်ခုချင်းစီကို လက်နဲ့ ထိပြလိုက်တယ်။ "အုပ်ထိန်းသူရဲ့အိမ်ကတော့ ရှေးအကျဆုံးလမ်းမကြီးရဲ့ အစမှာ ရှိတယ်။"
သူ့လက်ချောင်းက မှင်ပေနေတဲ့ အမှတ်အသားပေါ်မှာ ရပ်တန့်သွားတယ်။
"ဒီအိမ်ကတော့" သူက ပြောသည်။ "အဲဒီလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာ ရှိတာ။"
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောလိုက်မိပါ။
မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။
ဆေးလ်က သူ့ရဲ့ ပြာနှမ်းနေတဲ့ မျက်နှာ၊ မှင်စွန်းထင်းနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတယ်။
"နောက်ဆုံးလမ်းမကြီးလေ" ဟု သူက ပြောသည်။ "ဟောလစ် ခင်ဗျားကို ပြောပြခဲ့တဲ့ လမ်းပေါ့။ စာအုပ်ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ လူတိုင်း လျှောက်ရမယ့် လမ်းလေ။" သူ့အသံက တုန်ရီသွားတယ်။ "အဲဒီလမ်းကို ကန့်လန့်ဖြတ် တံတိုင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ပြီးတော့ တံတိုင်းထဲမှာ တံခါးပေါက်တစ်ခု ရှိတယ်။" သူက မှင်ပေနေတဲ့ အမှတ်အသားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ "အဲဒါက ဒုတိယမြောက်အိမ်ပဲ။"
"အိမ်တစ်အိမ်တဲ့လား" ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
"အိမ်တစ်အိမ်ပါပဲ" ဟု ဆေးလ်က ထောက်ခံလိုက်တယ်။ "လူတွေကို ထိန်းသိမ်းထားတဲ့နေရာပေါ့။ တံခါးတစ်ချပ်ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာပေါ့။ ဘယ်ဘက်ကမှ ဖွင့်လို့မရတဲ့ တံခါးပေါ့။" သူ တံတွေးမြိုချလိုက်တယ်။ "သူ့ကလွဲရင်ပေါ့။"
အော်ရီလီယာက တံခါးဝမှာ ရောက်နေတယ်။
သူမ လာတာကို ကျွန်တော် မကြားလိုက်မိပါ။ သူမက မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံနဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ ဖြန့်ချထားတဲ့ ငွေရောင်ဆံပင်တွေနဲ့ တံခါးဝမှာ ရပ်နေပြီး မြေပုံစားပွဲပေါ်က စာရွက်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
မှင်ပေနေတဲ့ အမှတ်အသားကိုပေါ့။
"အိမ်တိုင်းမှာ တစ်ယောက်စီ ရှိနေခဲ့တယ်" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဆေးလ်က သူမကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
"အရှေ့ဘက်ချိုင့်ဝှမ်းမှာ အန်ဝမ် ရှိတယ်" ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ "ရွှံ့နွံလမ်းမှာ တီရန်၊ မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်ထဲမှာ ကိုရာ၊ မီးပြတိုက်မှာ ခင်ဗျား၊ ခေါက်ချိုးအိမ်ထဲမှာ ဟောလစ်။" သူမက စာရွက်ပေါ်ကနေ အကြည့်မခွာဘဲ ဆက်ပြောသည်။ "ပြီးတော့ မြောက်ဘက်ကျွန်းမှာ ရှိနေတဲ့ တစ်ယောက်။ ကျွန်မတို့ ခုထိ မသိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်တော့ ရှိတယ်။"
"ဟုတ်တယ်" ဟု ဆေးလ်က ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် ဒုတိယမြောက်အိမ်မှာ ဘယ်သူရှိနေတာလဲ" ဟု အော်ရီလီယာက မေးလိုက်သည်။
ဘယ်သူမှ မဖြေနိုင်ခဲ့ကြပါ။
အော်ရီလီယာက အခန်းထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ဝင်လာတယ်။ သူမက မြေပုံစားပွဲဘေးမှာ ရပ်လိုက်ပြီး မှင်ပေနေတဲ့ အမှတ်အသားကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။
"အားလုံးပဲ" ဟု သူမ ပြောသည်။
သူမရဲ့ အသံက မကြားတကြား ဖြစ်နေတယ်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်ကတည်းက သေဆုံးခဲ့ရတဲ့ လူအားလုံးပေါ့" ဟု သူမ ဆိုသည်။ "နောက်ဆုံးလမ်းမကြီးကို လျှောက်ပြီး တံတိုင်းကို တွေ့သွားခဲ့တဲ့ သူအားလုံးပေါ့။" သူမက စားပွဲပေါ်မှာ လက်ကို ဖိချလိုက်တယ်။ "စစ်သားတိုင်း၊ ကလေးငယ်တိုင်း၊ တံခါးကို ထိန်းထားခဲ့တဲ့ ဘုရင်တိုင်းပေါ့။"
သူမ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။
"ကျွန်မရဲ့ သားလေးလည်း အပါအဝင်ပေါ့" ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
အတော်ကြာအောင် ဘယ်သူမှ စကားမပြောနိုင်ခဲ့ကြပါ။
ပြီးနောက် ဆေးလ်က အလွန်တိုးညင်းစွာဖြင့် "ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်တယ်။
သူမက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြာနှမ်းနေသော သူ၏မျက်နှာ၊ စားပွဲပေါ် စာရွက်ဘေးတွင် ပြားလျက်သား ရှိနေသော မှင်စွန်းထင်းသည့် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ရှင်က အမှတ်အသားတွေကို ရေးဆွဲခဲ့တာပေါ့နော်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ခြောက်နှစ်လုံးလုံးပေါ့။ အိမ်တိုင်းအတွက်။ သူ့အမိန့်အတိုင်းပေါ့။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒါဆို ဒီတစ်ခုကရော”
ဆေးလ်က မှင်ပေနေသော တံခါးပုံစံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဒါကို ရေးဆွဲခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။ “ဒါက အစကတည်းက ရှိနေတာပါ။ စာရင်းစာအုပ်ရဲ့ အရှေးအကျဆုံး စာမျက်နှာတွေထဲမှာပေါ့။ ကျွန်တော် မရောက်ခင်ကတည်းက။ ဘယ်သူမှ မရောက်ခင်ကတည်းကပါ။” သူသည် မှင်ပေနေသည့်နေရာကို လက်ဖြင့် ထိလိုက်သည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က ဒါကို ပယ်ဖျက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလို့ ကျွန်တော် အမြဲထင်ခဲ့တာ။” သူသည် အော်ရီလီယာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “အခုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ဒါကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလို့ ထင်မိတယ်။ ဘယ်သူမှ သေချာ မကြည့်မိစေဖို့ လက်မနဲ့ ဖိချေပြီး ဖျက်ထားတာမျိုးပေါ့။”
“ဘယ်သူလဲ။”
ဆေးလ်က ခေါင်းခါသည်။
“ကျွန်တော် မသိဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့ ဒါကို ကြောက်နေခဲ့ကြတာ။”
ထိုညတွင် ကျွန်တော်တို့ စုဝေးခဲ့ကြသည်။
မြေပုံအခန်းထဲတွင် မဟုတ်ပါ။ ဆေးခန်းအောက်ရှိ စင်္ကြံလမ်းထဲတွင်။ တံခါးရှေ့တွင်ပေါ့။
အားလုံး ရောက်လာကြသည်။ သောရ်နှင့် လိုကီ။ ခေါင်းလောင်းမပါတော့သည့် တုတ်ကောက်ကို မှီတွယ်ထားသော ဗော့စ်။ ဟာလီမာသည် ဟောလစ်၏ ခိုလှုံရာမှ တစ်ဆင့်ခံတံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ပြီး ပြန်ရောက်လာကာ ဗော့စ်ဘေးတွင် အလွန်ဖျော့တော့စွာ ရပ်နေသည်။ ဘရန်နော့နှင့် ကိုရာ။ ကေးဒရာနှင့် နစ်ဆာ။ ဖန်ရီးယားသည် စင်္ကြံလမ်းတွင် မှောက်လျက်သား ရှိနေပြီး ခေါင်းကို မော့ကာ ကျောက်နံရံကို ရွှေရောင်မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
အက်ဒရီယာနာသည် တံခါးနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရပ်နေသည်။
သူမဘေးတွင် အက်ဗလင်။
နှစ်ဦးစလုံး၏ဘေးတွင် အော်ရီလီယာ။
ကလန်သည် မီးအိမ်ဘေးရှိ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာချိန်တွင် သူ ထမလာပါ။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ကြည့်ပြီးနောက် တံခါးဆီသို့ ပြန်ကြည့်ကာ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။
ကျောက်မီးအိမ်က လင်းနေသည်။
တံခါးခြေရင်းတွင် ခေါင်းလောင်းက တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသည်။
“ဒုတိယမြောက်အိမ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို ပြောပြလိုက်သည်။
ဆေးလ်တွေ့ရှိခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများ။ မှင်ပေနေသော အမှတ်အသား။ နောက်ဆုံးလမ်းမကြီးကို ကန့်လန့်ဖြတ်ထားသော တံတိုင်း။ ထိုတံတိုင်းထဲက တံခါး။ တံခါးနောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသူအားလုံး။
ကျွန်တော် ပြောပြီးချိန်တွင် အတော်ကြာအောင် ဘယ်သူမှ စကားမပြောနိုင်ကြပါ။
ထို့နောက် သောရ်က “လူအားလုံးပေါ့” ဟု ပြောသည်။
“သူ အဲဒီအိမ်ကို ဆောက်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကစပြီး သေဆုံးသွားတဲ့သူ အားလုံးပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “သူ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ လူအားလုံးပေါ့။”
“ဘယ်လောက်များမလဲ။”
ဘယ်သူမှ မသိကြပါ။
ဘယ်သူမှ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပါ။
“နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်ပေါ့” ဟု လိုကီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ သူသည် အဝေးဆုံးနံရံကို မှီကာ လက်ပိုက်ရပ်နေပြီး လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်ရှိ အမည်းစက်များမှာ ယခုထိ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ “စစ်ပွဲတိုင်း၊ ကပ်ရောဂါတိုင်း၊ ဆောင်းရာသီတိုင်းပေါ့။” သူက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါလိုက်သည်။ “ကမ္ဘာ့ထောင့်စွန်းတိုင်းမှာ ရှိတဲ့ သေဆုံးမှုတိုင်းပေါ့။”
“ပြီးတော့ သူက သူတို့ကို စားသုံးနေခဲ့တာပဲ” ဟု သောရ်က ဆိုသည်။ “ဒီအချိန်အထိပေါ့။ တံခါးနောက်ကွယ်က ဝိညာဉ်အားလုံးကိုပေါ့။”
“ဒါကြောင့် သူ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေတာ” ဟု ဘရန်နော့က ပြောသည်။ သူ့အသံမှာ ကြမ်းတမ်းနေသည်။ “ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်နက်တွေက သူ့ကို မီးခိုးလိုပဲ ဖြတ်သွားခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် သူက ဖေးလန်ရဲ့ မြစ်ကို သိမ်းယူနိုင်ခဲ့တာ။” သူသည် တံခါးကို ကြည့်လိုက်သည်။ “သူက နတ်တစ်ပါးတည်း မဟုတ်ဘူး။ သူ သိမ်းဆည်းခဲ့သမျှ လူအားလုံးရဲ့ ပေါင်းစုပဲ။”
ဗော့စ် စကားပြောလာသည်။
သူသည် တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ကျောက်နံရံတွင် မီးဖြင့် ဖုတ်ကင်ထားသကဲ့သို့ ပိတ်ထားသော တံခါးပုံ၊ မျဉ်းကြောင်းလည်း မဖြတ်ထားသည့် တံခါးကိုပေါ့။
“အက်မာ အဲဒီတံခါးကို ကျော်သွားခဲ့တယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
အားလုံးက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“မနေ့ညကပေါ့” ဟု ဗော့စ်က ပြောသည်။ “ခေါင်းလောင်း မြည်ခဲ့တယ်။ တစ်ခုခု ဖြတ်သွားလို့ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခုခု မဖြတ်သွားလို့။” သူသည် သူ့တုတ်ကောက်ထိပ်က ဗလာကျင်းနေသော သံကွင်းကို ထိလိုက်သည်။ “သူက နောက်ဆုံးလမ်းမကြီးအတိုင်း တံတိုင်းဆီ လျှောက်သွားတယ်။ ဗာရစ်က တံခါးဖွင့်ပေးတယ်။ အက်ဒရီယာနာက ငြင်းလိုက်တယ်။ အဲဒီအခါ အက်မာက ဘယ်ဘက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး တံတိုင်းနောက်က မီးအိမ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရလို့ အဲဒီဘက်ကို လျှောက်သွားခဲ့တာ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒါဆိုရင် တံတိုင်းက မပြည့်စုံဘူးပေါ့” ဟု ဗော့စ်က ပြောသည်။
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။
“တံခါးတိုင်းမှာ ဘက်နှစ်ဘက် ရှိတယ်” ဟု ဗော့စ်က ဆိုသည်။ “နံရံတိုင်းမှာ အစွန်းတစ်ဖက်စီ ရှိတယ်။” သူသည် အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဗာရစ်က သူ့နံရံကို နောက်ဆုံးလမ်းမကြီးပေါ်မှာ တည်ဆောက်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလမ်းက အစကတည်းက သူမရဲ့လမ်းပဲ။ အုပ်ထိန်းသူရဲ့လမ်းပေါ့။ သူမက လမ်းဆုံးမှာ မီးအိမ်တစ်လုံး ထွန်းထားဖို့ ဘယ်တော့မှ မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး။” သူ့အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းနေသည်။ “သူမက လှမ်းမမီနိုင်ခဲ့တာပါ။ သူမရဲ့အိမ်က ခေါက်သိမ်းခံထားရတော့ ဘယ်လိုလုပ် မီပါ့မလဲ။”
“အခုတော့ သူမရဲ့အိမ်က ပြန်ဖြန့်ထားပြီလေ” ဟု ဟာလီမာက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။
ဗော့စ်က သူ့ကို ကြည့်သည်။
“အခုတော့ သူမရဲ့အိမ်က ပြန်ဖြန့်ထားပြီ” ဟု သူက ထောက်ခံသည်။ “အရှေးအကျဆုံးလမ်းမကြီးရဲ့ အစမှာ မီးအိမ်တစ်လုံး ရှိနေပြီ။ သုံးလုံးတောင် ရှိနေတာ။” သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “မနေ့ညက လူတစ်ယောက်က နံရံရဲ့ အစွန်းကို မြင်သွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီနံရံကို ပတ်သွားခဲ့တယ်။”
အက်ဒရီယာနာ မလှုပ်သေးပါ။
သူမသည် တံခါးရှေ့တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးချလျက် ရပ်နေပြီး ကျောက်နံရံတွင် မီးဖြင့် ဖုတ်ကင်ထားသော ပိတ်ထားသည့် အမှတ်အသားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ လူအားလုံး ရှိနေတာပေါ့” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ ဝိညာဉ်အားလုံးပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဗော့စ်က ဆိုသည်။
“သူတို့သာ အဲဒီမီးအိမ်ကို မြင်နိုင်မယ်ဆိုရင်” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “အက်မာ မြင်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။ နံရံမှာ အစွန်းတစ်ဖက် ရှိတယ်ဆိုတာ၊ ပတ်သွားလို့ ရတယ်ဆိုတာ သူတို့သာ သိရင်။”
ဗော့စ်က သူမကို ကြည့်သည်။
“သူတို့ လှည့်ကြည့်ရလိမ့်မယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီပေါ့။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပေါ့။ အလင်းရောင်ရှိတဲ့ဘက်ကိုပေါ့။” သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “လီရန် သူမရဲ့ တံခါးကနေ ထွက်လာသလိုမျိုး၊ အန်ဝမ် ဆီးနှင်းထဲကို လှမ်းဝင်သလိုမျိုး၊ ဟောလစ် အခေါက်အိမ်ထဲကနေ ဖြတ်သွားသလိုမျိုးပေါ့။” သူသည် တံခါးကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘယ်သူမှ သူတို့ကို ထမ်းပိုးခေါ်သွားလို့ မရဘူး။ သူတို့ကိုယ်တိုင် လျှောက်မှရမှာ။”
“ဒါဆို သူတို့ ဘယ်ဘက်ကို လျှောက်ရမလဲဆိုတာ ဘယ်လို သိမှာလဲ” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
ဘယ်သူမှ မဖြေနိုင်ကြပါ။
ထိုအခါ ကျွန်တော်တို့နောက်မှ အလွန်ကြမ်းတမ်းပြီး အလွန်တိုးညင်းသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“သီချင်း။”
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
လီသန်သည် လှေကားအောက်ခြေတွင် ရပ်နေသည်။
သူသည် တီရန်ကို မှီမထားပါ။ လီအိုရာကိုလည်း မှီမထားပါ။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို ကျောက်နံရံပေါ် တင်ထားပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်ကို ဘေးချထားသည်။ သူ၏ ခြေထောက်များ တုန်ရီနေသော်လည်း သူကိုယ်တိုင် ရပ်တည်နေနိုင်သည်။
တီရန်က သူ့နောက်မှာ တစ်လှမ်းအကွာတွင် ရှိသည်။ သူ့ကို မထိထားပါ။ ရပ်နေရုံသာ ရပ်နေသည်။
လီအိုရာသည် တီရန်၏နောက်တွင် ရှိနေပြီး လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားသည်။
လီသန်၏ မျက်လုံးများက တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သီချင်း” ဟု သူ ထပ်ပြောသည်။ “အခန်းငယ်လေး။ သူမရဲ့ သီချင်း။”
အားလုံးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
“နောက်ဆုံးအခန်းငယ်လေး” ဟု လီသန်က ပြောသည်။ စကားလုံးတိုင်းကို နှေးကွေးစွာ၊ သေချာစွာ ပြောသည်။ “အဖြေပဲ။ သူမက ဒါကို သီဆိုတာ။ လမ်းမကြီးကိုပေါ့။” သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “သူတို့ကို ပြောပြတာ။ မီးအိမ်လင်းနေပြီ၊ ဆက်လျှောက်ကြပါလို့။”
တီရန် ရှေ့ကို တိုးလာသည်။
သူ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ အချုပ်အနှောင်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။ သူ ပါးစပ် ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
သူ ထပ်ကြိုးစားသည်။
“စခန်း” ဟု သူ ပြောသည်။ ကြမ်းတမ်းပြီး တုန်ရီနေသည်။ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီပေါ့။ “အပေါ်မှာ။ မြစ်နားမှာ။ ကျွန်တော်တို့ သီဆိုခဲ့ကြတယ်။ ညတိုင်းပေါ့။” သူ လီသန်ကို ကြည့်သည်။ “စစ်သားတွေ။ သေဆုံးသွားတဲ့။ စစ်သားတွေ။”
သူ ရပ်လိုက်သည်။
သူ၏မျက်နှာမှာ အလွန်ဖျော့တော့သွားသည်။
“သီချင်း” ဟု သူ ပြောသည်။ “သူတို့အတွက်။ သေဆုံးသွားသူတွေအတွက်။ ဒါကြောင့်။ စစ်သားတွေက။ သီဆိုခဲ့တာ။” သူ တံခါးကို ကြည့်သည်။ “သူတို့။ သိအောင်။ ဘယ်ဘက်ကို လျှောက်ရမလဲဆိုတာ။”
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။
“ဘယ်သူမှ။ မမှတ်မိကြတော့ဘူး။ ဘာကြောင့်ဆိုတာကို” ဟု တီရန်က ဆိုသည်။ “ရုံတင်။ သီဆိုခဲ့ကြတာ။” သူ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ “နှေးနှေး။ ဝမ်းနည်းစွာ။ မပီမသနဲ့။” သူ လီသန်ကို ကြည့်သည်။ “ဒါပေမဲ့။ သီဆိုခဲ့ကြတာ။”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ဖြူဖျော့သွားသည်။
“စစ်သားတွေရဲ့ သီချင်းတဲ့လား” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ခရီးသွားတွေရဲ့ သီချင်းပေါ့” ဟု ဗော့စ်က ပြောသည်။ “နှေးကွေးသွားတဲ့၊ ပြောင်းလဲသွားတဲ့၊ စခန်းတစ်ခုကနေ တစ်ခုကို ကူးပြောင်းလာတဲ့ သီချင်းပေါ့။” သူ တံခါးကို ကြည့်သည်။ “အဆုံးမှာ အုပ်ထိန်းသူရဲ့ အခန်းငယ်လေးနဲ့အတူပေါ့။ အဖြေပေါ့။ ဘယ်သူမှ ဒါကို ဘာကြောင့် သီဆိုနေမှန်း မသိခဲ့ကြဘူး။ တစ်ယောက်ယောက် သေဆုံးတဲ့အခါ သီဆိုရမယ့် သီချင်းလို့ပဲ သိခဲ့ကြတာ။”
“ပြီးတော့ ဗာရစ်က သူ့နံရံကို တည်ဆောက်လိုက်တဲ့အခါ၊ အားလုံးက မေ့သွားကြတယ်” ဟု ဟာလီမာက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။
“အားလုံးတော့ မဟုတ်ဘူး” ဟု ကိုရာက ပြောသည်။
သူမသည် ဘရန်နော့ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အရွက်များ စွန်းထင်းနေသော လက်ချောင်းများကို ရှေ့တွင် ယှက်ထားသည်။
“စစ်သားတွေပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “စခန်းတွေထဲမှာ။ မြစ်တွေရဲ့ အထက်မှာ။ ပြန်မလာနိုင်တော့တဲ့ သူတွေအတွက် မပီမသ သီဆိုနေကြတာ။” သူမ တီရန်ကို ကြည့်သည်။ “သူတို့ ဘယ်တော့မှ မရပ်ခဲ့ဘူး။ ဒါက ဘာအတွက်လဲဆိုတာကိုပဲ သူတို့ မသိခဲ့ကြတာ။”
အတော်ကြာအောင် ဘယ်သူမှ စကားမပြောနိုင်ကြပါ။
ထို့နောက် အက်ဒရီယာနာက “ကျွန်မကို သင်ပေးပါ” ဟု ပြောသည်။
အားလုံးက သူမကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူမက လီသန်ကို ကြည့်နေသည်။
“အဲဒီအခန်းငယ်လေး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “နောက်ဆုံးတစ်ပိုဒ်ပေါ့။ ကျွန်မကို သင်ပေးပါ။”
လီသန်က သူမကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ တီရန်ကို ကြည့်သည်။
တီရန် ခေါင်းညိတ်သည်။
သူ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
သူ ညည်းဆိုသည်။
အချုပ်အနှောင်က တေးသွားတိုင်းမှာ တားဆီးနေသည်။
တေးသွားမှာ ပြတ်တောက်ပြီး မပီမသ ဖြစ်နေကာ ကြားထဲတွင် ကွက်လပ်များ ရှိနေသည်။
လီသန်က စကားလုံးများကို သီဆိုသည်။
ကြမ်းတမ်းသည်။ တုန်ရီနေသည်။ တိုးတိုးလေးသာ ကြားရသည်။ တေးသွားလည်း မမှန်ပေ။
အက်ဒရီယာနာ နားထောင်နေသည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်တွင် သူမ မသီဆိုပါ။ မျက်လုံးကို မှိတ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးချလျက် နားထောင်နေသည်။
ဒုတိယအကြိမ်တွင် သူမ ညည်းဆိုသည်။
တတိယအကြိမ်တွင် သူမ သီဆိုသည်။
ကောင်းကောင်းတော့ မဟုတ်ပါ။ အက်ဒရီယာနာက သီချင်းဆိုတတ်သူ မဟုတ်ပါ။ သူမ၏ အသံမှာ တေးသွားအတွက် အလွန်နိမ့်နေပြီး အမြင့်သံများတွင် တုန်ရီသွားသည်။
ဒါပေမဲ့ သူမ အဲဒီအခန်းငယ်လေးကို သီဆိုလိုက်သည်။
အကုန်လုံးပေါ့။
အဖြေကိုပေါ့။
ကျွန်မတို့အောက်ခြေ၊ ဗာရစ်၏တံခါးအောက်ခြေမှ ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
တစ်ချက်။
သေးငယ်ပြီး ကြည်လင်နေသည်။
လူတိုင်း ငြိမ်ကျသွားကြသည်။
ကာလန် ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် နာရီပေါင်းများစွာ ထိုင်ခုံပေါ်မှ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေခဲ့ရာမှ ယခုမူ မတ်တတ်ရပ်ကာ တံခါးခြေရင်းတွင် ကျနေသည့် ခေါင်းလောင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ခေါင်းလောင်းသံ ထပ်မြည်လာသည်။
ပြီးတော့ နောက်တစ်ချက်။
ဆက်တိုက်တော့ မဟုတ်ပါ။ အက်မာ သေဆုံးခဲ့သည့်ညက မြည်ခဲ့သလိုမျိုး မဟုတ်ပါ။ တေးသွားတစ်ခု၊ ပြီးလျှင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် နောက်ထပ် တေးသွားတစ်ခု။
တံခါးတစ်ဖက်ခြမ်းကနေ တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးခေါက်နေသလိုမျိုး။
ဗော့စ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“တစ်ခုခုက ဖြတ်ကျော်လာတော့မယ်” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “မဟုတ်ဘူး။ ဖြတ်ကျော်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဖြတ်သွားတာ။ အနားကနေ။ အစွန်းကို ကျော်ဖြတ်သွားတာ။”
ခေါင်းလောင်းသံ ထပ်မြည်သည်။
“သီချင်းဆက်ဆိုကြ” ဟု ဗော့စ်က ပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာ သီဆိုသည်။
လီသန်က သူမနှင့်အတူ လိုက်ဆိုသည်။
တီရန်က ညည်းဆိုသည်။ သူ၏ အချုပ်အနှောင်က တေးသွားတိုင်း၏ တတိယမြောက်တွင် လာရောက် တားဆီးနေသည်။
ထိုအခါ ကျွန်တော်တို့နောက်မှ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် အသံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
နယ်လ်၊ ဘရိုင်နီနှင့် အေဒါတို့သည် အောက်ဆုံးလှေကားထစ်တွင် ရပ်နေကြသည်။ တီရန်၏ သမီးများ။ သူတို့၏ဖခင် ညတိုင်း သီဆိုခဲ့သည့် စစ်သားသီချင်းကို သီဆိုနေကြသည်။ သူတို့၏မိခင်က ခေါင်းအုံးနှင့် ခေါင်းကို အုပ်ထားရလောက်အောင်ပင် မပီမသ သီဆိုနေကြသည်။
သူတို့နောက်တွင် လီအိုရာ။
သူမနောက်တွင် ကာလန်။ သူသည် ထိုင်ခုံဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ဒီညမှသာ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးသည့် သီချင်းကို နောက်ဆုံး သုံးမိနစ်အတွင်းမှာပင် တတ်မြောက်သွားသလို သီဆိုနေသည်။
သူ့နောက်တွင် ကိုရာနှင့် ဘရန်နော့။ ကေးဒရာ။ နစ်ဆာ။
ဖန်ရီးယားက သူ၏ ကြီးမားသော ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ဝံပုလွေတစ်ကောင် သီဆိုသကဲ့သို့ သီဆိုသည်။ တိုးညင်းလျက်၊ ရှည်လျားလျက်၊ စကားလုံးမပါဘဲ။
ခေါင်းလောင်းသံ မြည်သည်။
ထပ်မြည်သည်။
ထပ်မံ မြည်ပြန်သည်။
ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
ကြမ်းပြင်အောက်ကနေ။ ကျောက်တုံးတွေထဲကနေ။ အော်ရီလီယာ၏ အလင်းရောင်အောက်မှာရှိတဲ့ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်က မည်းနက်နေတဲ့ မျဉ်းကြောင်းပါးပါးလေးထဲကနေ။
တံခါးတစ်ဖက်ခြမ်းမှာ တစ်ခုခု ရှိနေသည်။
တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါ။ အများကြီး။
သူတို့ လှည့်နေကြသည်။
အက်မာ လှည့်ခဲ့သလိုမျိုး။ ဘယ်ဘက်ကို။ နံရံကို ကျော်လွန်သွားတဲ့ တစ်ခုခုဆီကို။
အားလုံးတော့ မဟုတ်ပါ။ အများစုတောင် မဟုတ်ပါ။ အနည်းငယ်သာ။ တစ်ဒါဇင်လောက်။ ဒါမှမဟုတ် ပိုများနိုင်သည်။ စစ်သားတွေ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် တွေးလိုက်သည်။ မြစ်တွေရဲ့ အထက်က စခန်းတွေမှာ သေဆုံးခဲ့ကြတဲ့ စစ်သားတွေ၊ သူတို့ရဲ့ ရဲဘော်တွေအတွက် ဒီသီချင်းကို မပီမသ သီဆိုသံကို ကြားခဲ့ဖူးကြတဲ့သူတွေ၊ ဒီသီချင်းကို နားထဲမှာ စွဲကျန်နေလျက်နဲ့ပဲ နောက်ဆုံးလမ်းမကြီးကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသူတွေပေါ့။
သူတို့ ယခု ကြားနေရပြီ။ ကျောက်တုံးတွေကို ဖောက်ပြီး။ တံခါးကို ဖောက်ပြီး။
ပြီးတော့ ဘယ်ဘက်ကို လျှောက်ရမလဲဆိုတာကိုလည်း သတိရသွားကြပြီ။
ကြမ်းပြင်အောက်ကနေ အအေးဓာတ်တွေ တက်လာသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်။ ပြင်းထန်သည်။ ထက်မြက်သည်။ ရေတွင်းအောက်ခြေက အအေးဓာတ်မျိုး။
တံခါးဘေးက မီးအိမ်လေး တုန်ခါသွားသည်။
ကာလန် သီဆိုခြင်း ရပ်သွားသည်။
“ဆက်ဆိုပါ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ သူမ၏အသံမှာ အလွန်တင်းမာနေသည်။ သူမ၏လက်ဝါးပတ်လည်တွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “မရပ်လိုက်ပါနဲ့။”
ကာလန် သီဆိုပြန်သည်။
အအေးဓာတ်က ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။
တံခါးတစ်ဖက်ခြမ်းမှ အသံတစ်ခု အလွန်တိုးညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မုန်တိုင်းဘုရင်” ဟု ဗာရစ်က ဆိုသည်။
ဘယ်သူမှ သီဆိုခြင်း မရပ်ကြပါ။
“တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ” ဟု ဗာရစ်က ပြောသည်။ သူ၏အသံမှာ နူးညံ့သည်။ နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုအသံအောက်တွင် တစ်ခုခု ရှိနေသည်။ တင်းမာနေသော တစ်ခုခုပေါ့။ “စစ်သားသီချင်းတဲ့လား။ တစ်ယောက်ယောက်က ဒါကို သီဆိုနေတုန်းပဲဆိုတာ ကျွန်တော် မေ့နေခဲ့တာ။”
ခေါင်းလောင်းသံ မြည်သည်။
“သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ကျော်ပြီး လျှောက်သွားနေကြတယ်” ဟု ဗာရစ်က ပြောသည်။ “အနည်းငယ်ပေါ့။ စစ်သားတွေ။ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့သူတွေ။ သူတို့က ဒီတေးသွားကို ကြားပြီး ဘယ်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ မီးအိမ်ကို မြင်ပြီး လျှောက်သွားကြတာ။” သူ ခဏ ရပ်သည်။ “သူတို့ကို ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ကြာအောင် ချုပ်နှောင်ထားခဲ့ရလဲ ဆိုတာ သိလား။”
ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေကြပါ။
“ကျွန်တော့်ဆီကနေ ဘာတွေကို လုယူနေကြလဲဆိုတာရော သိလား။”
အက်ဒရီယာနာ ရှေ့ကို တိုးလာသည်။
သူမသည် သူမ၏လက်ဝါးများမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထိန်ထိန်လင်းလျက် တံခါးရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်နေသည်။
သူမ သီဆိုခြင်း ရပ်လိုက်သည်။
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အအေးဓာတ်မှာ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ကျွန်မ ဘာမှ လုယူနေတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဆိုသည်။ “သူတို့ကိုယ်တိုင် လျှောက်နေကြတာ။” သူမ၏အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ “ဒါပါပဲ။ ကျွန်မတို့အားလုံး လုပ်နေတာက ဒါပါပဲ။ သူတို့ ဘယ်ဘက်ကို သွားရမလဲဆိုတာ သိအောင် သီချင်းဆိုပေးနေတာ။”
ဗာရစ် ပြန်မဖြေပါ။
“ရှင်က နောက်ဆုံးလမ်းမကြီးကို ပိတ်ပြီး နံရံတစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့တာလေ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “ရှင်က အဲဒီနံရံမှာ တံခါးတစ်ခု တပ်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ တံခါးနောက်မှာ ပုန်းနေပြီး တခြားသွားစရာ လမ်းမရှိတော့ဘူးလို့ လူတိုင်းကို ပြောခဲ့တာ။” ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ပိုမို ထိန်လင်းလာသည်။ “သွားစရာလမ်းက အမြဲတမ်း ရှိနေတာပါ။ ရှင်ကသာ ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်အောင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပါ။”
ခေါင်းလောင်းသံ မြည်သည်။
“အခုတော့ သူတို့ မြင်နေရပြီ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
တံခါးတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ကြာမြင့်နေသည်။
ထို့နောက် ဗာရစ် ရယ်မောလိုက်သည်။
ညင်သာစွာ။ သူ ရေကန်ထဲမှာ ရယ်ခဲ့သလိုမျိုး။
သို့သော် ယခုမူ ပို၍ ပါးလွှာနေသည်။ ကြွပ်ဆတ်နေသည်။
“စစ်သား အနည်းငယ်ပေါ့” ဟု သူက ဆိုသည်။ “တစ်ဒါဇင်။ အယောက်နှစ်ဆယ်။ အားလုံးထဲကမှ ဘယ်လောက်တောင် နည်းလိုက်သလဲ။ တစ်ထောင်ဆိုတဲ့ နှစ်တွေထဲကမှလေ။” သူ ခဏ ရပ်သည်။ “မင်းတို့ အသံတွေ အက်ကွဲသွားတဲ့အထိ သီဆိုနေကြဦးမှာပေါ့၊ ဘုရင်မလေးရယ်။ လည်ချောင်းကနေ သွေးတွေ စီးကျလာတဲ့အထိ သီဆိုနေကြဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ကျွန်တော့်ဆီမှာပဲ ရှိနေဦးမှာပါ။”
အက်ဒရီယာနာ ပြန်မဖြေပါ။
“ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ဒီတံခါးနောက်မှာပဲ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဗာရစ်က ဆိုသည်။
သူ၏အသံ ပြောင်းသွားသည်။
မနူးညံ့တော့ပါ။ မနှစ်လိုဖွယ်ကောင်းတော့ပါ။
အေးစက်နေသည်။
“အန်ဆယ် တံခါးတစ်ခုခု တည်ဆောက်ခဲ့သမျှ နေရာတိုင်းမှာ ကျွန်တော် ရှိနေတာ” ဟု သူက ပြောသည်။ “သူ ထိတွေ့ခဲ့သမျှ နံရံတိုင်း၊ သူ ဖြတ်ကျော်ခဲ့သမျှ တံခါးခုံတိုင်းမှာပေါ့။” သူ ခဏ ရပ်သည်။ “သူ အမှတ်အသားပြုခဲ့သမျှ ဦးထုပ်တိုင်းမှာလည်း ရှိနေတာပဲ။”
ကာစတယ်လန်၏ သတိပေးချက် မြည်လာသည်။
တစ်ချက်တည်း မဟုတ်ပါ။ ဆက်တိုက်ပင်။ ကျွန်တော် ဂရေးကိပ်မှာ နေလာခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်း နှစ်ကြိမ်ပဲ ကြားဖူးတဲ့ အသံမျိုး။ ဟားဝစ်ရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေ တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်လာတဲ့ညက တစ်ကြိမ်၊ ဆူတာရဲ့ တပ်မတော် မြစ်နားကို ရောက်လာတဲ့ညက တစ်ကြိမ်။
“ဘုရင်မကြီး။” ကာစတယ်လန်၏အသံက သီချင်းသံတွေကို ဖောက်ထွက်လာသည်။ “မြစ်ကမ်းပါးနံရံ။ မြို့ရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာပါ။”
ကျွန်တော့်နှလုံးသား ရပ်တန့်သွားသလိုပင်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“အရိပ်တွေပါ” ဟု ကာစတယ်လန်က ဆိုသည်။ “မြေကြီးထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာနေတာ။ အုတ်မြစ်ချနေတဲ့ ဧရာမလူသားတွေရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ။ စကားန်းရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ။ ပြီးတော့—” သူ ခဏ ရပ်သည်။ “မင်းသားရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာပါ။”
အက်ဒရီယာနာ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“ဂျူလီယန်” ဟု သူမ ရေရွတ်သည်။
“သူ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားတယ်” ဟု ကာစတယ်လန်က ပြောသည်။ “သူ ကျောက်တုံးတွေကို စစ်ဆေးဖို့ ဧရာမလူသားတွေနဲ့အတူ နေဝင်ရီတရောမှာ ထွက်သွားတာ။ သူက သူ့အဖေရဲ့ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားတာပါ။”
သူ အမှတ်အသားပြုခဲ့သမျှ ဦးထုပ်တိုင်း။
ဆူတာရဲ့ မီးရှူးတိုင်။
ဆူတာ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါ။
အန်ဆယ်လည်း အမှတ်အသားပြုခဲ့သည်။ မြွေလမ်းမကြီးပေါ်မှာ။ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်နေတဲ့အချိန်မှာပေါ့။
ပြီးတော့ အန်ဆယ် အမှတ်အသားပြုခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက အခု ဗာရစ်ပိုင် ဖြစ်သွားပြီ။
အက်ဒရီယာနာ ပြေးထွက်သွားပြီ။
ကျွန်တော်လည်း ပြေးသည်။
သော်၊ ဘရန်နော့၊ ကေးဒရာတို့နှင့် ပြေးနိုင်သူ အားလုံးလည်း ပြေးကြသည်။
ကျွန်တော်တို့နောက်က အောက်ထပ်စင်္ကြံလမ်းမှာ သီချင်းသံတွေ တုန်ခါသွားသည်။
ထို့နောက် လီသန်၏အသံ အလွန်ကြမ်းတမ်းစွာ၊ အက်ကွဲစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ယောက်တည်း။
သူ သီဆိုနေဆဲပင်။
“ဆက်ဆိုကြ” ဟု သူ အသက်ရှူရခက်ခက်ဖြင့် ပြောသည်။ “တစ်ယောက်ယောက်တော့။ ဆက်ဆိုရမယ်။”
တီရန်က ညည်းဆိုသံဖြင့် သူ့ကို လိုက်ပါကူညီသည်။
ထို့နောက် သမီးများ။
ပြီးတော့ ကာလန်။
ပြီးတော့ လီအိုရာ။
ခေါင်းလောင်းသံကတော့ မြည်နေဆဲပင်။
ကျွန်တော်တို့ အရှေ့ဘက်တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် အမှောင်ထဲသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
မြစ်ကမ်းပါးနံရံက မြစ်ကြောင်းအတိုင်း တစ်မိုင်ဝက်လောက် ဝေးသည်။ မြစ်ကမ်းဘေးတစ်လျှောက် တည်ဆောက်ထားသည့် နံရံရှည်ကြီးဖြစ်ပြီး လက်သမားတွေ တပ်ဆင်ထားသည့် မီးတိုင်များဖြင့် လင်းထိန်နေသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် တံခါးပေါက်ကနေ ဧရာမလူသားတွေ အလုပ်လုပ်နေတာကို မြင်ရမည်။ ကျောက်တုံးတွေကြားမှာ လှုပ်ရှားနေတဲ့ ကြီးမားတဲ့ မီးခိုးရောင် အရိပ်တွေကိုလေ။
ဒီညတော့ ကျွန်တော် မမြင်ရပါ။
ကျွန်တော် မြင်နေရသည်မှာ အရိပ်များသာ ဖြစ်သည်။
မြစ်ကမ်းပါးတစ်လျှောက် မြေကြီးထဲကနေ မည်းနက်နေတဲ့ ကော်လံတိုင်ကြီးတွေလို ထွက်ပေါ်လာနေသည်။ လိမ်ယှက်လျက်။ ဆန့်တန်းလျက်။ သူတို့ဆီကနေ အေးစက်နေတဲ့ အမည်းရောင် နှင်းခဲတွေက အေးခဲနေတဲ့ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်ကို ပျံ့နှံ့လာသည်။
ပြီးတော့ အဲဒီအရိပ်တွေရဲ့ အလယ်မှာ ပုံရိပ်သေးသေးလေးတစ်ခု။
အလွန်တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။
ထိပ်မှာ အမည်းရောင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုပါတဲ့ သံမဏိဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားလျက်။
ဧရာမလူသားတွေ လဲကျနေကြသည်။
စကားန်းက ဒူးထောက်လျက်ရှိပြီး သူ၏ရင်ဘတ်ကို ရစ်ပတ်ထားသည့် အမည်းရောင်အရိပ်တွေထဲမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို နှစ်မြှုပ်ထားသည်။ သူ့ရဲ့ အဖော်သုံးယောက်ကလည်း အမှောင်ထုထဲမှာ လဲလျောင်းနေပြီး လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ပါ။
ဂျူလီယန်က အဲဒီအရာအားလုံးရဲ့ အလယ်မှာ ရပ်နေသည်။
အရိပ်တွေက သူ့ကို မထိသေးပါ။
သူ့ကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ လှည့်ပတ်လျက်။ ဆန့်တန်းလျက်။ အန်ဆယ်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ရေကန်ထဲမှာ ကြောင်တစ်ကောင်လို ပတ်ရစ်ခဲ့သလိုမျိုး။
သူ အခိုင်အမာ ရပ်တည်နေသည်။
ဓားတစ်လက်နဲ့ မဟုတ်ပါ။ ဘာနဲ့မှ မဟုတ်ပါ။
သူက သူ့အဖေရဲ့ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးချလျက်၊ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ပြီး တင်းမာနေကာ လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။
“ဂျူလီယန်” ဟု အက်ဒရီယာနာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်သည်။
သူ သူမကို မြင်သွားသည်။
“မလာနဲ့” ဟု သူ လှမ်းအော်သည်။ သူ၏အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ “နီးနီးကို မလာနဲ့။ သူတို့က ရှင်တို့ကိုလည်း ဖမ်းသွားလိမ့်မယ်။”
ပြီးတော့ အရှေ့ဘက်ကနေ၊ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းကနေ၊ ဟိုဘက်က မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်ဆီကနေ—
မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အလင်းရောင်တစ်ခု မဟုတ်ပါ။ ကောင်းကင်ယံမှာ ပေါ်လာတဲ့ အစက်အပြောက်တစ်ခုမျှ မဟုတ်ပါ။
မီးတောက်တန်းကြီးတစ်ခုသည် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ သစ်ပင်များကြားမှ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်လာသည်။ ထိုမျှ မြင့်မားပြီး တောက်ပလွန်းသဖြင့် မြစ်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးမှာ အနီရောင်သန်းသွားတော့သည်။
ထိုမီးတောက်သည် ရွေ့လျားလာသည်။
တိမ်သောနေရာဆီသို့။
မြစ်ကမ်းပါးနံရံဆီသို့။
မီးရှူးတိုင်တပ်ဆင်ထားသည့် ဦးထုပ်ကိုဆောင်းကာ အရိပ်များ ဝိုင်းရံထားခြင်းခံနေရသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ဆီသို့။
သော်သည် ပြေးနေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။
သူမသည် ထိုမီးတောက်တန်းကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“သူ ရောက်လာပြီ” ဟု သူမ ဆိုသည်။
သူမ၏အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းလှသည်။
“သူ သိလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်” ဟု ဂျူလီယန်က လှမ်းအော်သည်။ ယခုအခါ သူ၏အသံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ “ဗာရစ်က ဧရာမလူသားတွေဆီ လာခဲ့ရင် သူ သိလိမ့်မယ်တဲ့။ ကျွန်တော် ဒီဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားရင်ပေါ့။” သူသည် သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသည့် အရိပ်များဆီမှ အကြည့်မခွာဘဲ ဆက်ပြောသည်။ “သူ သိလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။”
မီးတောက်သည် မြစ်၏တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သို့သော် ရပ်တန့်မသွားပါ။
မီးတောက်သည် မြစ်ရေထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
ထိုအခါ ထောင်စုနှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မြစ်ရေသည် ဆူပွက်လာတော့သည်။