အခန်း (၄၅၆) - နောက်ဆုံးလမ်း
ရေခွက်ရှေ့က လူအိုကြီး သေဆုံးတော့မည်။
မြစ်ကူးလမ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နောက်တစ်ရက် မနက်ခင်းမှာတင် အက်ဗလင် ဒီအချက်ကို သိလိုက်သည်။ သူမသည် အမြဲလုပ်နေကျအတိုင်း ခန်းမထဲမှ ထွက်လာသူတိုင်းကို တစ်ဦးချင်းစီ လိုက်လံစစ်ဆေးနေခဲ့သည်။ ဆေးခန်းစင်္ကြံလမ်းအဆုံးရှိ ရပ်ဝန်းကျယ်ကြီးထဲက သူ့ကုတင်နားသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီးမှ မှိန်ဖျော့သွားခဲ့သည်။ သူမသည် လက်ကို အတော်ကြာအောင် မရုပ်သိမ်းဘဲ ထားလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် လက်ကိုရုပ်သိမ်းလိုက်သောအခါ သူမသည် လီအိုရာကို လှည့်ကြည့်သည်။
လီအိုရာက ကြမ်းပြင်ကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်။
"ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင် ချက်ချင်းပြန်မဖြေ။
"ရက်ပိုင်းလောက်တော့ ခံဦးမှာပါ" ဟု သူမက နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ "ဒါမှမဟုတ် ပိုတိုကောင်း တိုနိုင်တယ်"
"မင်း..."
"မရဘူး" သူမက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ "ဒါက ဒဏ်ရာမဟုတ်သလို၊ တားဆီးထားတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါက အချိန်တန်လို့ ဖြစ်လာတဲ့ သဘာဝတရားပဲ" သူမသည် အိပ်နေသော လူအိုကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "သူက အသက်အရမ်းကြီးနေပြီ။ မြင်ရတာထက် ပိုကြီးတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ဘဝရဲ့ အချိန်အများစုကို အမှောင်ထဲမှာပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတာ"
သူ့နာမည်က အက်ဒ်မာ။
တံခါးတွေ ပွင့်လာတဲ့ညက ရေခွက်ရှေ့မှာ ဟောလစ်ကို သူပြောပြခဲ့သည်။ သူပြောပြပြီးနောက် ရေထဲမှာ လက်နှစ်ဖက်ကိုနှစ်ပြီး ငိုကြွေးခဲ့ပြီး အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာစကားမှ ထပ်မပြောခဲ့တော့ပေ။
အခုတော့ သူ သတိရနေသည်။
သူသည် ဆေးခန်းကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ ဖြူဖွေးနေသော မုတ်ဆိတ်မွှေးများက စောင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။ လီအိုရာက ကန့်လန့်ကာကို ဆွဲဖွင့်ပေးထားသဖြင့် သူသည် ကောင်းကင်ကို မြင်နေရသည်။
ကျွန်တော် သူ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သောအခါ သူသည် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လာသည်။
"ဘုရင်ကြီး" ဟု သူခေါ်သည်။
သူ့အသံက အလွန်တိုးဖျော့နေသည်။
"ယူရီယာဂရေးပါ"
သူသည် ကျွန်တော့်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"လေးဆယ့်တစ်နှစ်" သူက ပြောသည်။ "အမှောင်ထဲမှာ။ ခန်းမအောက်ခြေမှာ" သူသည် ပြတင်းပေါက်ကို ပြန်ငေးလိုက်သည်။ "ဟောလစ်က ကောင်းကင်ကြီး ရှိနေသေးတယ်လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော် မယုံခဲ့ဘူး။ လမ်းပေါ်မှာ ကိုယ်တိုင်မြင်ရတဲ့အထိပေါ့"
"အခုလည်း ရှိနေဆဲပါပဲ"
"အရမ်းပြာလွန်းတယ်" အက်ဒ်မာက ပြောသည်။ သူ အံ့အားသင့်နေပုံရသည်။ "ဒီလောက်ပြာမှန်း ကျွန်တော် မေ့နေခဲ့တာ"
သူသည် စာအုပ်ချုပ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
မြစ်ကမ်းနားက မြို့တစ်မြို့မှာ နေခဲ့တာ၊ အခုတော့ အဲဒီမြို့ မရှိတော့ဘူး။ အန်ဆယ်ရဲ့ တပ်သားတွေ ချုပ်လုပ်ခိုင်းတာကို လက်မခံတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ချုပ်ခဲ့မိလို့ သူ အဖမ်းခံခဲ့ရတာ။ အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ ဘာတွေပါလဲဆိုတာ သူ မမှတ်မိတော့ပေ။ ကော်နံ့၊ စာအုပ်ဖုံးရဲ့ အလေးချိန်နဲ့ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အပ်ဖောက်ဝင်သွားတဲ့ ခံစားချက်ကိုပဲ သူ မှတ်မိနေသည်။
"လေးဆယ့်တစ်နှစ်" သူ ပြန်ပြောသည်။ "ကျွန်တော် အမှောင်ထဲမှာ စာအုပ်တွေကို စိတ်ကူးနဲ့ပဲ ချုပ်နေခဲ့တာ။ စာမျက်နှာတိုင်း၊ ချုပ်ရိုးတိုင်းကိုလေ" သူ မဲ့ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်သည်။ "အောက်ခြေမှာ စာအုပ်ပေါင်း တစ်သောင်းလောက်တော့ ချုပ်ခဲ့မိမှာပဲ။ အဲဒီထဲက ဘာတစ်ခုမှ အစစ်အမှန် မဟုတ်ခဲ့ဘူး"
သူသည် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
"ကျွန်တော် အခန်းထဲမှာပဲ သေမသွားချင်ဘူး" ဟု သူဆိုသည်။
ကျွန်တော် ငြိမ်သက်သွားသည်။
"ကျွန်တော် သေတော့မယ်ဆိုတာ သိပါတယ်" အက်ဒ်မာက ပြောသည်။ "ကျွန်တော် လူမိုက်မဟုတ်ပါဘူး။ ခံစားမိပါတယ်။ စာအုပ်တစ်အုပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို ရောက်တော့မယ့် ခံစားချက်မျိုးနဲ့ တူတယ်" သူ၏ ပိန်လှီသော လက်များက စောင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားနေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လေးဆယ့်တစ်နှစ်လုံး အထဲမှာ နေခဲ့ရတာ။ အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ၊ တံခါးတစ်ချပ်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ" သူ့အသံ တုန်ရီလာသည်။ "ကျွန်တော် အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာပဲ သေမသွားချင်ဘူး"
ဘာပြောရမှန်း ကျွန်တော် မသိတော့ပါ။
ပြတင်းပေါက်က နေရောင်ခြည်တွေ ဖြာကျနေတဲ့အောက်မှာ ကျွန်တော် သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေမိပြီး ဘာအဖြေမှ မပေးနိုင်ခဲ့ပါ။
"တံခါး" အက်ဒ်မာက ပြောသည်။ "အောက်ထပ်မှာ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အောက်ခြေမှာ"
ကျွန်တော် သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။
"ကြမ်းပြင်က ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတယ်" သူက ဆိုသည်။ "မနေ့ညကလေ။ တံခါးတစ်ချပ် ရှိတယ်တဲ့။ သူ့ရဲ့တံခါး။ ဆေးခန်းအောက်ခြေမှာ" သူသည် မျက်နှာကို ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်လိုက်သည်။ "ဒီရဲတိုက်မှာ သေဆုံးသမျှလူတိုင်းကို သူက အဲဒီတံခါးဝမှာ စောင့်နေတယ်တဲ့"
"ဟုတ်တယ်" ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အက်ဒ်မာ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် အဲဒီကိုပဲ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်" သူက ပြောသည်။ "အချိန်တန်တဲ့အခါ။ သူ့တံခါးကနေတစ်ဆင့်။ အမှောင်ထဲကို ပြန်သွားမယ်"
သူ့၏ ပိန်လှီသော လက်များက စောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"လေးဆယ့်တစ်နှစ်" သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ "ပြီးရင်တော့ ထာဝရပေါ့"
ကျွန်တော် ဟောလစ်ကို ရှာဖို့ ထွက်ခဲ့သည်။
တံခါးပေါက်ကနေ မဟုတ်သလို၊ အီလျန်ရဲ့ ကျောပေါ်မှာလည်း မဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော် ဥယျာဉ်ထဲသွားပြီး စမ်းရေတွင်းနားမှာ ဒူးထောက်ကာ ကျောက်တုံးပေါ် လက်တင်ပြီး သူမနာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
သူမ ပြန်ဖြေသည်။
အုပ်ထိန်းသူ မဟုတ်ပါ။ ဟောလစ်။ သူမ၏ အသံသည် ကျောက်တုံးထဲမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အက်ကြောင်းထနေပြီး တိုးဖျော့နေကာ အလွန်ဝေးကွာသော မြောက်ဘက် မိုင်သုံးရာအကွာရှိ အနောက်ဘက်လမ်းမပေါ်က ခိုလှုံရာစခန်းတစ်ခုမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။
"ကလေး" ဟု သူမက ခေါ်သည်။
"လူတစ်ယောက် သေတော့မယ်" ကျွန်တော် ပြောသည်။ "အက်ဒ်မာ။ မင်းရဲ့ ရေခွက်ရှေ့မှာ ငိုခဲ့တဲ့လူလေ"
ဟောလစ် ငြိမ်သွားသည်။
"ငါသိတယ်" သူမက ပြောသည်။ "သူ တောင်ကုန်းကို ဆင်းလာကတည်းက ငါသိလိုက်တာ" ခဏရပ်သည်။ "သူ့အမူအရာက စာအုပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို ရောက်တော့မယ့်သူလိုပဲ"
"သူက ဗာရစ်ရဲ့ တံခါးကို ဖြတ်သွားမယ်တဲ့။ သူသေတဲ့အခါကျရင်" ကျွန်တော့်အသံက မတည်ငြိမ်တော့ပါ။ "လူတိုင်း အခု အဲဒီကိုပဲ သွားနေရတာတဲ့။ အမှောင်ထဲကို။ ထာဝရအတွက်တဲ့"
တစ်ဖက်ခြမ်းက တိတ်ဆိတ်သွားမှုက အတော်ကြာသည်။
"ဒါ တကယ်လား" ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
ဟောလစ် ချက်ချင်း မဖြေပါ။
သူမ ပြန်ဖြေသည့်အခါ သူမ၏ အသံမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
"အရင်တုန်းကတော့" သူမက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။ "ဒီလို မဟုတ်ခဲ့ဘူး"
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
"လမ်း" ဟောလစ်က ပြောသည်။ "သူမရဲ့ လမ်း။ အသက်အကြီးဆုံး လမ်းပေါ့။ သူမ လမ်းပျောက်ခဲ့တုန်းက လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းလေ" ခဏရပ်သည်။ "အဲဒီလမ်းက ဘယ်ကိုသွားလဲဆိုတာ မင်းသိလား"
"မင်းရဲ့ အိမ်ကိုလေ"
"ငါ့အိမ်ကို သွားတယ်" ဟောလစ်က ထောက်ခံသည်။ "ပြီးတော့ အဲဒီအကျော်ကိုလည်း သွားသေးတယ်။ ချိုင့်ဝှမ်းကို ကျော်ပြီး၊ မြစ်ဝှမ်းကို ကျော်ပြီး၊ အရာအားလုံးရဲ့ အကျော်ကို သွားတာ" သူမ၏ အသံက အလွန်တိုးညင်းသည်။ "ဒါက နောက်ဆုံးလမ်းပဲ ကလေး။ လူတိုင်း နောက်ဆုံးမှာ လျှောက်ရမယ့် လမ်းပေါ့။ စာအုပ်ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါမျိုးမှာလေ"
"သေဆုံးသူတွေပေါ့" ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
"သေဆုံးသူတွေ" ဟောလစ်က သဘောတူသည်။ "သူမက သူတို့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးခဲ့တာ။ အကြာကြီးကတည်းကပေါ့။ ခိုလှုံရာစခန်းတွေ နာမည်မရှိခင်ကတည်းက၊ တံခါးတွေဘေးမှာ အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တွေ မဆောက်ခင်ကတည်းကပေါ့" ခဏရပ်သည်။ "သူမ လမ်းပျောက်တာ ရပ်လိုက်ပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးလုပ်ခဲ့တဲ့ အလုပ်က အဲဒါပဲ။ လမ်းပေါ်မှာရှိတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို နောက်ဆုံးလမ်းအထိ သူမ လိုက်ပို့ပေးခဲ့တယ်။ ဘယ်သူမှ တစ်ယောက်တည်း မလျှောက်ရအောင်လေ"
"ပြီးတော့ရော"
"ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီလမ်းကို သိမ်းပိုက်သွားတယ်" ဟု ဟောလစ်က ပြောသည်။
ကျွန်တော့်လက်အောက်က စမ်းရေတွင်းက အေးစက်သွားသည်။
အုပ်ထိန်းသူရဲ့ နွေးထွေးမှု ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ပါ။ တခြားတစ်ခုခု။ ဗာရစ်ရဲ့ အရိပ်က ကျွန်တော့်ကို လာဖမ်းတုန်းက မြစ်ဝှမ်းမှာ ခံစားခဲ့ရတဲ့ အအေးဓာတ်မျိုး။
မှတ်ဉာဏ်။
"ဗာရစ်" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
"ဗာရစ်ပဲ" ဟု ဟောလစ်က ထောက်ခံသည်။ "သူက သေခြင်းတရားပဲ ကလေး။ အစကတည်းက သူက သေခြင်းတရားပဲ။ ဒါပေမဲ့ သေခြင်းတရားဆိုတာ တံခါးတစ်ချပ် ဖြစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး" သူမ၏ အသံက အလွန်နူးညံ့သည်။ "ဒါက လမ်းတစ်လမ်း ဖြစ်ရမှာ။ မင်းလျှောက်ရမယ့် လမ်း။ လမ်းဆုံးမှာ မီးအိမ်ကို ကိုင်ပြီး စောင့်နေပေးမယ့်သူနဲ့အတူ လျှောက်ရမယ့် လမ်းပေါ့"
"ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒါကို တံခါးတစ်ချပ် ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာပေါ့"
"သူ တံခါးဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာ" ဟု ဟောလစ်က ပြောသည်။ "သူက နောက်ဆုံးလမ်းကို ပိတ်ပြီး နံရံတစ်ခု ဆောက်လိုက်တယ်။ အဲဒီနံရံမှာ တံခါးတပ်ပြီး တံခါးနောက်ကွယ်မှာ သူ စောင့်နေတာ" ခဏရပ်သည်။ "သေဆုံးသမျှလူတိုင်းက နံရံဆီ မရောက်မချင်း လမ်းလျှောက်ရတယ်။ ရောက်တဲ့အခါ တံခါးပေါက်ကနေ ဖြတ်သွားရုံကလွဲပြီး တခြားလမ်း မရှိတော့ဘူး"
"အကျဉ်းသား ဖြစ်ဖို့ပေါ့"
"သူ့ဆီကို သွားဖို့ပေါ့" ဟု ဟောလစ်က ပြောသည်။ "သူက အဲဒါပဲ။ သေခြင်းတရားသက်သက် မဟုတ်ဘူး။ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ သေခြင်းတရားပေါ့"
ကျွန်တော် အတော်ကြာအောင် ဘာမှမပြောနိုင်ခဲ့ပါ။
ပြီးမှ "ဘယ်တော့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဟောလစ် ငြိမ်သွားသည်။
"သူ အန်ဆယ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တိုးတိုးပြောခဲ့တဲ့ ညကပဲ" ဟု သူမ နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ "အန်ဆယ်က ငါ့ပြတင်းပေါက်ကနေ မီးအိမ်ကို လှမ်းယူတဲ့ညလေ" သူမအသံ တုန်ရီသွားသည်။ "သူက သူမရဲ့အိမ်ကို လိုချင်ခဲ့တာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမရဲ့အိမ်က နောက်ဆုံးလမ်းရဲ့ အစမှာ ရှိနေလို့ပဲ။ သူသာ အဲဒီအိမ်ကို ခေါက်သိမ်းလိုက်နိုင်ရင် သူမက သေဆုံးသူတွေဆီသွားမယ့် လမ်းကို ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ သေဆုံးသူတွေနဲ့အတူ လျှောက်ပေးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူးပေါ့"
"ဒါဆိုရင် သူမက..."
"သူမက အသက်ရှင်သူတွေ လျှောက်တဲ့လမ်းတွေကိုပဲ စောင့်ရှောက်တဲ့သူ ဖြစ်သွားမှာပေါ့" ဟု ဟောလစ်က ပြောသည်။ "ပြီးရင် နောက်ဆုံးလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတော့မှာ"
ကျွန်တော် စမ်းရေတွင်းနားကနေ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သစ်တော်ပင်ကို မော့ကြည့်သည်။ ပွင့်နေတဲ့ ပန်းတွေကို ကြည့်သည်။ ကိုရာ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့ညကတည်းက ဝမ်ဟီးလ် မီးထွန်းထားခဲ့တဲ့ ပင်စည်ခြေရင်းက မီးခွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ အခု မင်းရဲ့အိမ်က ပြန်ပွင့်လာပြီလေ" ဟု ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။
ဟောလစ် ဘာမှမပြန်ဖြေပါ။
"မင်း အပြင်ကို ထွက်လာနိုင်ခဲ့တယ်" ကျွန်တော် ပြောသည်။ "အကွေးအကောက်တွေကြားကနေ။ သူမရဲ့ လမ်းပေါ်ကိုပေါ့" ကျွန်တော် စမ်းရေတွင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်..."
"ငါလည်း မသိဘူး" ဟု ဟောလစ်က ပြောသည်။ "ငါ အပြင်ထွက်လာတဲ့ညကတည်းက ဒါကို တွေးနေခဲ့တာ" ခဏရပ်သည်။ "နံရံကတော့ ရှိနေတုန်းပဲ။ သူ့နံရံ။ နောက်ဆုံးလမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားတုန်းပဲ။ ငါ ခံစားမိတယ်" သူမ၏ အသံ တိုးသွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ လမ်းကတော့ ခေါက်သိမ်းထားတာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ပြီးတော့ လမ်းအစမှာ မီးအိမ်တစ်လုံး ရှိနေတယ်" နောက်ထပ် ခဏရပ်သည်။ "တကယ်တော့ မီးအိမ်သုံးလုံးပေါ့"
ဟက်စကတ်ရဲ့ မီးအိမ်။ သူမရဲ့ မီးအိမ်။
ပြီးတော့ အန်ဆယ်ရဲ့ မီးအိမ်။
ကျွန်တော် အက်ဒရီယာနာဆီသို့ သွားလိုက်သည်။
သူမ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သည့် နေရာတွင် ရှိနေသည်။ သို့သော် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေခြင်းမဟုတ်ပါ။ အာဗန်း လေ့ကျင့်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် ဒိုင်းလွှားဘေးရှိ နိမ့်သော နံရံပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမဘေးတွင် အော်ရီလီယာ ရှိနေပြီး ဗော့စ်နှင့် ကယ်လ်ဒရစ်တို့က သူတို့ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။
သူမ၏ လက်ဖဝါးများမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
နံရံမဟုတ်ပါ။ သူမ၏ စွမ်းအားများ ပထမဆုံး နိုးထလာချိန်က မြို့ပတ်လည်တွင် သူမ တည်ဆောက်ခဲ့သည့် ကာကွယ်ရေး နယ်နိမိတ်မျိုးလည်း မဟုတ်ပါ။ ပို၍ သေးငယ်ပြီး ပို၍ စူးစိုက်မှုရှိသည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးနှစ်ခုကြားတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆွဲဆန့်ထားသည့် ကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ပါးလွှာပြီး တောက်ပနေသော ငွေရောင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က ထိုအရာကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်နေသည်။
"ဒါက ချည်နှောင်မှုတစ်ခု မဟုတ်ဘူး" သူက ပြောသည်။ "ဒါက ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ။ ဒါက ချည်နှောင်ထားတာတွေကို ဖြုတ်ပစ်တာ။ တားဆီးဖို့ ကြိုးစားသမျှ အရာမှန်သမျှကို သူက တွန်းထုတ်ပစ်နေတာ"
"ငြင်းပယ်ခြင်းပေါ့" ဗော့စ်က ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ငြင်းပယ်ခြင်းပဲ" ကယ်လ်ဒရစ်က သဘောတူသည်။ "အထိန်းခံရခြင်းကို ငြင်းပယ်တာ။" သူ အက်ဗရီယာနာကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘယ်လို ခံစားရလဲ"
အက်ဗရီယာနာက သူမလက်ကြားရှိ ငွေရောင်ကြိုးတန်းကို ငုံ့ကြည့်သည်။
"မလုပ်ဘူးလို့ ပြောနေရသလိုပဲ" သူမက ပြောသည်။ "အရမ်းကို ပြတ်ပြတ်သားသားပေါ့။ နားမထောင်ချင်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ပြောနေရသလိုမျိုး"
ကျွန်တော် ခြံဝင်းထဲ ဝင်လာချိန်တွင် သူတို့အားလုံး ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို ပြောပြလိုက်သည်။
အက်ဒ်မာအကြောင်း၊ နောက်ဆုံးလမ်းအကြောင်း၊ အဲဒီလမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ ဗာရစ်ရဲ့ နံရံအကြောင်း၊ နံရံမှာ သူဆောက်ထားတဲ့ တံခါးအကြောင်းနဲ့ ဟောလစ် ပြောပြခဲ့သမျှအကြောင်းပေါ့။
ကျွန်တော် ပြောပြီးသွားတဲ့အခါ အတော်ကြာအောင် ဘယ်သူမှ စကားမပြောနိုင်ကြပါ။
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ဖြူဖျော့သွားသည်။
"ငါ့သား" သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
"သူက ရာဇပလ္လင်ခန်းထဲမှာ သေသွားတာ" အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ "တံခါးကို ထိန်းရင်းနဲ့ပေါ့။ ဗာရစ်က သူ့နားမှာ တိုးတိုးလေး ပြောနေချိန်မှာလေ" သူမက ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ဖိထားသည်။ "သူ နောက်ဆုံးလမ်းကို လျှောက်ခဲ့ရတာ" သူမအသံ တုန်ရီသွားသည်။ "ပြီးတော့ အဲဒီလမ်းဆုံးမှာ နံရံတစ်ခု ရှိနေခဲ့တာ"
ဘယ်သူမှ စကားမပြောပါ။
"လေးရာနှစ်" အော်ရီလီယာက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ "သူ အဲဒီတံခါးရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရှိနေတာ လေးရာနှစ်တောင် ရှိပြီ"
အက်ဗရီယာနာ ထရပ်လိုက်သည်။
သူမလက်ကြားရှိ ငွေရောင်ကြိုးတန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ အော်ရီလီယာကို ကြည့်သည်။ ပြီးမှ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
"အက်ဒ်မာ" သူမက ခေါ်သည်။
"ဟုတ်တယ်"
"သူ သေတော့မှာ။ မကြာခင်မှာ။ ဒီရဲတိုက်ထဲမှာပဲ"
"ဟုတ်တယ်"
"သူ သေတဲ့အခါကျရင် နောက်ဆုံးလမ်းကို လျှောက်လိမ့်မယ်။ ဗာရစ်ရဲ့ နံရံဆီ မရောက်မချင်းပေါ့" သူမ၏ မေးရိုး တင်းသွားသည်။ "ပြီးရင် သူ တံခါးထဲကို ဖြတ်ဝင်သွားလိမ့်မယ်"
"ဟောလစ် ပြောတာ အဲဒါပဲ"
အက်ဗရီယာနာ သူမလက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
"တစ်ခုခုက ဒါကို ငြင်းဆန်မထားရင်ပေါ့" သူမက ပြောသည်။
ကယ်လ်ဒရစ် ခေါင်းခါသည်။
"သေခြင်းတရားကို တားဆီးလို့ မရဘူး" သူက ပြောသည်။ "ဘယ်သူမှ မတားနိုင်ဘူး။ အက်ဗလင်တောင် မတားနိုင်ဘူး။ အော်ရီလီယာတောင်မှပဲ။" သူ အက်ဗရီယာနာကို ကြည့်သည်။ "သေခြင်းတရားသက်သက်ကိုပဲ မင်း ငြင်းဆန်မယ်ဆိုရင် မင်း ကျိုးပဲ့သွားလိမ့်မယ်"
"ငါ သေခြင်းတရားကို ငြင်းဆန်နေတာ မဟုတ်ဘူး" အက်ဗရီယာနာက ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် ဘာကို..."
"ငါ တံခါးကို ငြင်းဆန်နေတာ" အက်ဗရီယာနာက ပြောသည်။
ကယ်လ်ဒရစ် စကားရပ်သွားသည်။
"သူ သေမှာ" အက်ဗရီယာနာက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။ "ငါ သိပါတယ်။ ငါ မတားနိုင်ဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း မတားနိုင်ဘူး။" သူမ လက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူ အထိန်းခံနေစရာ မလိုဘူး။ သေပြီးနောက်မှာရော၊ ထာဝရအတွက်ပါပဲ" သူမ လက်ချောင်းများပတ်လည်တွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်လာသည်။ "အဲဒါ သေခြင်းတရား မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ အကျဉ်းချခံထားရတာ။ အဲဒါကိုတော့ ငါ ငြင်းဆန်နိုင်တယ်"
ဗော့စ် စကားပြောသည်။
သူ အတော်လေး ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ တုတ်ကောက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မှီ၍ မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုတုတ်ကောက်တွင် အခုအခါ ခေါင်းလောင်း မရှိတော့ပါ။ သူက ခေါင်းလောင်းကို ဗာရစ်၏ တံခါးခြေရင်းတွင် ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
"လမ်းတစ်လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ နံရံတစ်ခု" သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ "တံခါးတစ်ခုနဲ့ပေါ့"
လူတိုင်း သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ငါ အန်ဆယ်အတွက် တံခါးတွေ ဆောက်ပေးခဲ့တယ်" ဗော့စ်က ပြောသည်။ "နှစ်ပေါင်းများစွာပေါ့။ ပုံစံမျိုးစုံ၊ အမျိုးအစားမျိုးစုံနဲ့။" သူ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ တံခါးဆိုတာ အستانတစ်ခုပဲ ရှိတာ။ တစ်ဖက်ကနေ တစ်ဖက်ကို ကူးပြောင်းတဲ့ နေရာပေါ့။ နံရံ မဟုတ်ဘူး"
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ကျွန်တော် မေးသည်။
"နံရံဆိုတာ ကျောက်တုံးသက်သက်ပဲ" ဗော့စ်က ပြောသည်။ "လူတွေကို အပြင်မထွက်အောင် တားတယ်။ အထဲမဝင်အောင် တားတယ်။ သူက ဘာကိုမှ ဆုံးဖြတ်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး။" သူ အက်ဗရီယာနာကို ကြည့်သည်။ "ဒါပေမဲ့ တံခါးကတော့ ဆုံးဖြတ်ပေးတယ်။ တံခါးဆိုတာ မင်းကို ဖြတ်ခွင့်ပေးမလား မပေးဘူးလားဆိုတာကို ရွေးချယ်တဲ့နေရာပဲ"
သူသည် သူ၏ တုတ်ကောက်ထိပ်ရှိ ခေါင်းလောင်းထားခဲ့သည့် သံကွင်းအလွတ်ကို ထိလိုက်သည်။
"ဗာရစ်က နောက်ဆုံးလမ်းကို ပိတ်ဖို့ နံရံဆောက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး" သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ "သူ တံခါးဆောက်ခဲ့တာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူကပဲ ဆုံးဖြတ်တဲ့သူ ဖြစ်ချင်လို့ပဲ။ ဘယ်သူ ဖြတ်သွားမလဲ၊ ဘယ်သူ အထိန်းခံရမလဲဆိုတာကိုပေါ့"
"ပြီးတော့ရော"
ဗော့စ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
"ပြီးတော့ တံခါးတိုင်းမှာ အခြမ်းနှစ်ဖက် ရှိတယ်" သူက ပြောသည်။ "ငါ မင်းကို အကြာကြီးကတည်းက ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဘယ်လို ဝင်ရမလဲဆိုတာ သိရုံနဲ့ ဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်က မင်းလက်ထဲမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး။" သူ အက်ဗရီယာနာ၏ လက်ပတ်လည်ရှိ ငွေရောင်အလင်းတန်းကို ကြည့်သည်။ "ပြီးတော့ ဘယ်လို ထိန်းထားရမလဲဆိုတာ သိရုံနဲ့လည်း ထိန်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်က သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ငြင်းဆန်နေမယ်ဆိုရင်ပေါ့"
ထိုညနေခင်းတွင် ကျွန်တော်တို့ ဆေးခန်းကို ရောက်သောအခါ အက်ဒ်မာ နိုးနေသည်။
သူသည် မနက်ကထက် ပို၍ အားနည်းနေသည်။ အသက်ရှူသံမှာ တိမ်ဝင်နေသည်။ သူ၏ ပိန်လှီသော လက်များက စောင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။
သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်နေသည်။
သူသည် သူ၏ အိပ်ရာဘေးတွင် စုရုံးရောက်ရှိနေသူများကို ကြည့်သည်။
အက်ဗရီယာနာ၊ အော်ရီလီယာ၊ ဗော့စ်၊ အက်ဗလင်၊ လီအိုရာ၊ ကယ်လ်ဒရစ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်။
"အားလုံး ရောက်လာကြတာပဲ" သူ တိုးဖျော့စွာ ပြောသည်။ "အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
အက်ဗရီယာနာက အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူမက သူ့လက်ပိန်ပိန်ကို သူမလက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"အက်ဒ်မာ" သူမက ပြောသည်။ "ရှင် အထဲမှာ မသေချင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်နော်"
"ဟုတ်တယ်" အက်ဒ်မာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ရှင် မသေရဘူးဆိုရင်ရော"
သူ အစပိုင်းတွင် နားမလည်ခဲ့ပါ။
ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြပေးသည်။ နောက်ဆုံးလမ်းအကြောင်း၊ အုပ်ထိန်းသူအကြောင်း၊ ဗာရစ်၏ နံရံနှင့် အဲဒီထဲက တံခါးအကြောင်း။
အက်ဗရီယာနာ၏ ငြင်းဆန်မှုအကြောင်းပေါ့။
အက်ဒ်မာက ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်ရင်း အရာအားလုံးကို နားထောင်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့ ပြောပြီးသွားသောအခါ သူ အတော်ကြာအောင် ငြိမ်သက်သွားသည်။
"မင်းတို့ ငါ သေမယ့်ကိစ္စကို မတားနိုင်ဘူး" သူ နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်" အက်ဗရီယာနာက ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ သူ ငါ့ကို အထိန်းခံရအောင် လုပ်ထားတာကိုတော့ မင်းတို့ တားနိုင်တယ်ပေါ့"
"ကျွန်မလည်း မသိဘူး" အက်ဗရီယာနာက ရိုးသားစွာ ပြောသည်။ "ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မစမ်းဖူးဘူး။ ဒါ အလုပ်ဖြစ်မလားဆိုတာလည်း မသိဘူး။" သူမက သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ စမ်းကြည့်ချင်တယ်။ ရှင် ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင်ပေါ့"
အက်ဒ်မာ ခေါင်းလှည့်ပြီး သူမကို ကြည့်သည်။
"ဘာလို့လဲ" သူ မေးသည်။
အက်ဗရီယာနာ ချက်ချင်း မဖြေပါ။
"ကျွန်မ အဖေက တံတားကို ထိန်းရင်း သေသွားခဲ့လို့ပါ" သူမက ပြောသည်။ "သူ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ နောက်ကို လှည့်ကြည့်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ အဆင်ပြေရဲ့လားဆိုတာ သိရအောင်လေ။" သူမအသံက အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ "ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ရှင့်ကို နောက်လှည့်ကြည့်ပေးသင့်တယ်လို့ ထင်လို့ပါ"
အက်ဒ်မာ အတော်ကြာအောင် ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
ပြီးမှ သူ ပြုံးသည်။
အလွန်ဖျော့တော့ပြီး အလွန်ပင်ပန်းနေသော အပြုံးတစ်ခုဖြစ်သည်။
"လေးဆယ့်တစ်နှစ်" သူ ပြောသည်။ "စာအုပ်တွေကို ငါ့စိတ်ထဲမှာ ချည်နှောင်ခဲ့တာ။ တစ်သောင်းလောက် ရှိမယ်။" သူ အက်ဗရီယာနာကို ကြည့်သည်။ "အဲဒီထဲက တစ်အုပ်တိုင်းကို ငါ အပြီးသတ်ခဲ့တယ်။ အကုန်လုံးပဲ။ ဘယ်စာအုပ်ကိုမှ အချည်မသတ်ဘဲ မထားခဲ့ဘူး။" သူ၏ ပိန်လှီသော လက်ချောင်းများက သူမလက်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသည်။ "ဒီစာအုပ်ကိုလည်း အပြီးသတ်ချင်တယ်။ စနစ်တကျနဲ့ပေါ့"
"ဒါဆိုရင် အပြီးသတ်လိုက်ကြရအောင်" အက်ဗရီယာနာက ပြောသည်။
သူက နေရာရွှေ့ပေးဖို့ တောင်းဆိုသည်။
ရဲတိုက်အပြင်ဘက်တော့ မဟုတ်ပါ။ သူက အဲဒီလောက်အထိ အားမရှိတော့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအခန်းထဲကနေတော့ ထွက်ချင်သည်။ ဆေးခန်းထဲကနေပေါ့။ ကောင်းကင်ကို မြင်ရမယ့် နေရာမျိုးကို သူ လိုချင်သည်။
အက်ဗလင်က ဥယျာဉ်ကို ရွေးချယ်ပေးသည်။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို အဲဒီကို သယ်သွားကြသည်။ ဘရန်နော့ခ်က သူ့ကို အလွန်ညင်သာစွာ ပွေ့ချီသွားသည်။ ဝမ်ဟီးလ်ကို ကာရိုးတောကနေ ခေါ်ထုတ်လာတုန်းကလိုမျိုးပေါ့။ လှေကားတွေဆင်း၊ စင်္ကြံလမ်းကိုဖြတ်၊ ဥယျာဉ်ထဲကို ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ဥယျာဉ်ထဲမှာ သစ်တော်ပင်က ပွင့်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပင်စည်ခြေရင်းမှာ မီးခွက်ကလည်း လောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို သစ်ပင်အောက်က အိပ်ရာပေါ်မှာ တင်ပေးလိုက်သည်။ ကိုရာ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့ ပထမဆုံးညက အိပ်ခဲ့တဲ့ နေရာပေါ့။
အက်ဒ်မာ မော့ကြည့်သည်။
ပန်းပွင့်တွေကို ကြည့်သည်။ အဲဒီအပေါ်က ညနေဆည်းဆာကြောင့် ခရမ်းရောင်သန်းနေတဲ့ ကောင်းကင်ကို ကြည့်သည်။
ပထမဆုံး ပေါ်လာတဲ့ ကြယ်တွေကို ကြည့်သည်။
"အို" သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ဒါက ပိုကောင်းတယ်"
ဟောလစ် ရောက်လာသည်။
ကိုယ်တိုင်တော့ မဟုတ်ပါ။ စမ်းရေတွင်းကနေတစ်ဆင့်ပေါ့။
ဘရန်နော့ခ်က အက်ဒ်မာကို လှေကားကနေ သယ်သွားချိန်မှာ ကျွန်တော် စမ်းရေတွင်းဆီ သွားခဲ့သည်။ ဒူးထောက်ပြီး သူမနာမည်ကို ခေါ်လိုက်ရာ သူမ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
"ငါ လာနေပြီ" သူမက ပြောသည်။
"မင်းက မိုင်သုံးရာ ဝေးတဲ့နေရာမှာလေ"
"ငါ သူမရဲ့ လမ်းပေါ်မှာ ရှိနေတယ်" ဟောလစ်က ပြောသည်။ "အသက်အကြီးဆုံး လမ်းပေါ့။ အဆုံးထိ သွားတဲ့ လမ်းလေ။" သူမအသံက အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ "မီးအိမ်တစ်လုံး ထွန်းထားပေးပါ ကလေး။ စမ်းရေတွင်းနားမှာ။ ပြီးတော့ မငြိမ်းသွားအောင် ထိန်းထားပေးပါ"
ကျွန်တော် မီးအိမ်တစ်လုံး ထွန်းလိုက်သည်။
စမ်းရေတွင်း အစွန်းမှာ ထားလိုက်သည်။
ရေပြင်ကနေတစ်ဆင့် မိုင်သုံးရာအကွာက ဟောလစ်ရဲ့ မီးအိမ်က ပြန်လည် တုံ့ပြန်လာတာကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
ရွှေရောင်။
ကျန်တဲ့သူတွေလည်း စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။
သူတို့ကို ဘယ်သူမှ ခေါ်စရာ မလိုခဲ့ပါ။ သူတို့ဘာသာ သူတို့ ရောက်လာကြသည်။ လီသန်ရဲ့ အခန်းပြင်က စင်္ကြံလမ်းကို ရောက်လာခဲ့ကြသလိုမျိုး၊ မြောက်ဘက်တံခါးအပြင်က လမ်းမပေါ်ကို ရောက်လာခဲ့ကြသလိုမျိုးပေါ့။
ဖန်နရီက ဥယျာဉ်စွန်းဆီ လာရောက် လဲလျောင်းနေ၏။ ကိုရာရောက်လာသလို ဘရန်နော့ခ်နဲ့ ကေဒရာတို့လည်း ရောက်လာကြသည်။ လီသန်ကတော့ တရန်ကို မှီတွယ်ရင်း ဥယျာဉ်တံခါးဝကနေ နောက်ဆုံးခြေလှမ်းအနည်းငယ်ကို ကိုယ်တိုင် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ အစ်ရှ်ကာက ဒန်ကို ဘေးမှာခေါ်ပြီး ရောက်လာသလို နောက်ကနေ လန်တာလည်း ပါလာသည်။ ဝမ်ဟီးလ်ကတော့ မီးဖိုချောင်ကနေ အင်္ကျီလက်စကို ခေါက်တင်လျက် ထွက်လာပြီး မီးဖိုဘေးက ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ကာ တေးတစ်ပုဒ်ကို အေးအေးလေး ညည်းဆိုနေတော့သည်။
လီရီယန်က သူမ၏ မိခင်နှင့်အတူ ရောက်လာသည်။
သူမ ဘာကိုမှ မမေးမြန်းပါ။ အက်ဒ်မာ လဲလျောင်းနေသည့် အိပ်ရာစွန်းဆီ လျှောက်သွားပြီး သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ ငုံ့ကြည့်နေသည်။
"ရှင် လမ်းပေါ်ကို သွားတော့မှာလား" ဟု သူမက မေးသည်။
အက်ဒ်မာက သူမကို ကြည့်သည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု သူဖြေသည်။
"ကြမ်းပြင်ကတော့ လမ်းက ဝေးတယ်လို့ ပြောတယ်"
"ဟုတ်တယ်၊ ဝေးပါတယ်"
လီရီယန်က ခဏတာ စဉ်းစားဟန်ပြုသည်။
"ဒါဆိုရင် ရှင် မီးအိမ်တစ်ခုတော့ ပါသင့်တယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူမက ကျောက်မီးအိမ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဗာရစ်၏ တံခါးဘေးက မီးအိမ်ဖြစ်သည်။ ဖယောင်းတိုင်ထည့်သည့်နေရာ အနည်းငယ် ကောက်နေသော ကာရိုးလ်၏ မီးအိမ်ပင်။
"ကျွန်မ ယူလာတာပါ" လီရီယန်က ပြောသည်။ "ခဏလေးပါ။ ကာလန်က ရတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ပြီးရင် ကျွန်မ ပြန်ထားပေးမှာပါ"
အက်ဒ်မာသည် ထိုမီးအိမ်ငယ်လေးကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ထိုမီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသည့် ကလေးမလေးကို ကြည့်သည်။
သူ့မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လီရီယန်က မီးအိမ်ကို အက်ဒ်မာ၏ လက်ဘေးနားတွင် ချပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် မီးကို ညှိလိုက်သည်။
မီးတောက်ငယ်လေးက ကောက်နေသော အခေါင်းပေါက်ထဲတွင် တောက်လောင်လာသည်။
အက်ဒ်မာက ထိုမီးတောက်ကို အချိန်အတော်ကြာ ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော အက်ဗရီယာနာကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အချိန်တန်ပြီလား" သူ မေးသည်။
အက်ဗလင်က သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်တင်ထားသည်။
သူမက အက်ဗရီယာနာကို ကြည့်သည်။
ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
နောက်တစ်ဆင့် ဘာတွေဖြစ်ပျက်သွားသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက် ဖော်ပြကြည့်ပါမယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အောင်မြင်မယ်လို့တော့ မထင်ပါ။
အက်ဒ်မာ၏ အသက်ရှူသံမှာ နှေးကွေးသွားသည်။ ရုတ်တရက်ကြီး မဟုတ်ပါ။ အလွန်ညင်သာစွာပင်။ ဒီရေကျသွားသည့်ပုံစံမျိုးဖြင့်ဖြစ်သည်။ အသက်ရှူတိုင်းမှာ အရင်ကထက် ပိုတိမ်ဝင်သွားသည်။
သူ့မျက်လုံးများကတော့ ပွင့်လျက်သားပင်။ ကောင်းကင်ကို ကြည့်နေသည်။ ပန်းပွင့်တွေကို ကြည့်နေသည်။ ကြယ်တွေကို ကြည့်နေသည်။
သူ့လက်က အက်ဗရီယာနာ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများ ပတ်လည်တွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
နံရံမဟုတ်။ အမျှင်တန်းလည်း မဟုတ်။ တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်သည်။ အက်ဒ်မာ၏ ပိန်လှီသောလက်ကို ဝန်းရံကာ သူ့အရေပြားထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည့် တောက်ပမှုတစ်ခုပင်။
အက်ဗရီယာနာ၏ မျက်နှာက အလွန်တောင့်တင်းနေသည်။
"ကျွန်မ ဒီမှာရှိတယ်" သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ကျွန်မ နောက်ကို လှည့်ကြည့်ပေးနေတယ်။ ရှင် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး"
အက်ဒ်မာ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် အသက်ရှူလိုက်သည်။
ပြီးနောက်တွင်တော့ သူ ထပ်မရှူတော့ပါ။
ထိုအခိုက် ကျွန်တော်တို့၏ အောက်ဘက်၊ ဆေးခန်းအောက်ရှိ စင်္ကြံလမ်းတွင် ခေါင်းလောင်းတစ်ခု မြည်လာသည်။
တစ်ချက်။
သေးငယ်ပြီး ကြည်လင်သည်။
မြေပြင်မှတစ်ဆင့် ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။ လူတိုင်း ခံစားမိကြသည်။ ဖန်နရီက ခေါင်းမော့လာသည်။ ဗော့စ်က သူ၏ တုတ်ကောက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အက်ဗရီယာနာက မလှုပ်ရှားပါ။
သူမ မျက်လုံးမှိတ်လျက် အိပ်ရာစွန်းတွင် ထိုင်နေပြီး အက်ဒ်မာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများပတ်လည်က ငွေရောင်အလင်းတန်းမှာ အလွန်တောက်ပနေသဖြင့် သစ်တော်ပင်၏ ပန်းပွင့်များကို အောက်ဘက်ကနေ လင်းထိန်သွားစေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
နာကျင်မှုတော့ မဟုတ်။ ကြိုးပမ်းမှုဖြစ်သည်။ အလွန်လေးလံသည့် အရာတစ်ခုခုကို ထိန်းထားရသူ၊ သို့မဟုတ် မရွေ့စေချင်သည့် အရာတစ်ခုကို တွန်းလှန်နေရသူ၏ မျက်နှာမျိုးဖြစ်သည်။
"သူ အဲဒီမှာရှိတယ်" သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "တံခါးဝမှာ။ ကျွန်မ ခံစားရတယ်"
မည်သူမျှ အသက်ရှူသံပင် မထွက်ရဲကြပါ။
"ဗာရစ်က တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရှိနေတယ်" အက်ဗရီယာနာက ပြောသည်။ သူမအသံက အလွန် တင်းမာနေသည်။ "သူ တံခါးကို ဖွင့်နေတယ်။ သူက..."
သူမ စကားရပ်သွားသည်။
ငွေရောင်အလင်းတန်းက ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။
"မဟုတ်ဘူး" အက်ဗရီယာနာက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
မြေပြင်မှတစ်ဆင့်။ ကျွန်တော့်လက်အောက်ရှိ စမ်းရေတွင်း၏ ကျောက်တုံးများမှတစ်ဆင့်။ သစ်တော်ပင်၏ အမြစ်များမှတစ်ဆင့်။
တစ်စုံတစ်ခုက တွန်းအားပေးနေသည်။
အေးစက်စက်။ အဆုံးမရှိ။ ရေတွင်းအောက်ခြေကဲ့သို့ အေးစက်မှုမျိုး။ အက်ဒ်မာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ထွက်ခွာသွားပြီး နံရံတစ်ခုဆီသို့ အမှောင်လမ်းမကြီးအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း မဝံ့မရဲ လျှောက်လှမ်းနေသော အရာတစ်ခုကို ဆွဲယူရန် ကြိုးစားနေသည်။
ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ခုက ပြန်တွန်းလှန်နေသည်။
ငွေရောင်။ တောက်ပသည်။ ပြင်းထန်သည်။
ငြင်းဆန်ခြင်းဖြစ်သည်။
သေခြင်းတရားကို ငြင်းဆန်ခြင်းမဟုတ်ပါ။
ထိန်းချုပ်ခံထားရခြင်းကို ငြင်းဆန်ခြင်းဖြစ်သည်။
"ဟောလစ်" ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ သူ့ကို မြင်နေရတယ်" ဟောလစ်က စမ်းရေတွင်းကတစ်ဆင့် ပြောသည်။ သူမအသံက အလွန် ခွန်အားရှိနေသည်။ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးလောက်အောင်ကို ခွန်အားရှိနေသည်။ "ကျွန်မ သူ့ကို လမ်းပေါ်မှာ မြင်နေရတယ်။ သူ လျှောက်နေတယ်။ သူ မီးအိမ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားတယ်" ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ "အသေးလေးတစ်ခု။ ဖယောင်းတိုင်ထည့်တဲ့နေရာ ကောက်နေတဲ့ မီးအိမ်လေး"
လီရီယန်က အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။
"သူ နံရံနားကို ရောက်နေပြီ" ဟောလစ်က ပြောသည်။ "တံခါးပွင့်နေပြီ။ အဲဒီနောက်က အမှောင်ထုကို ကျွန်မ မြင်နေရတယ်" သူမအသံ တုန်ယင်သွားသည်။ "ဗာရစ် အဲဒီမှာရှိတယ်။ တံခါးဝမှာ ရပ်နေတယ်။ သူ့လက်ကို ကမ်းပေးနေတယ်"
အက်ဗရီယာနာ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေသည်။
သူမလက်ပတ်လည်က ငွေရောင်အလင်းတန်းမှာ အဖြူရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"မဟုတ်ဘူး" သူမ ထပ်ပြောသည်။ "မဟုတ်ဘူး။ ရှင် သူ့ကို ထိန်းထားလို့ မရဘူး"
ထိုအခိုက် အုပ်ထိန်းသူ (The Keeper) က စကားပြောလာသည်။
စမ်းရေတွင်းမှတစ်ဆင့် မဟုတ်ပါ။ ကြမ်းပြင်မှတစ်ဆင့်လည်း မဟုတ်ပါ။
အရာအားလုံးမှတစ်ဆင့်ဖြစ်သည်။
ဥယျာဉ်ထဲက ကျောက်တုံးတိုင်း၊ သစ်တော်ပင်၏ အမြစ်တိုင်း၊ ဂရေးကိပ်ရှိ ပြတင်းပေါက်တိုင်းမှာ ထွန်းညှိထားသည့် မီးအိမ်တိုင်း၊ လမ်းမတိုင်းရှိ အမိုးအကာတိုင်းမှတစ်ဆင့်ဖြစ်သည်။
"အက်ဒ်မာ" ဟု သူမက ခေါ်သည်။
သူမ၏ အသံက အလွန် နူးညံ့သည်။
"စာအုပ်ချုပ်သမား အက်ဒ်မာ။ မြစ်ကမ်းဘေးမြို့လေးက အက်ဒ်မာရေ။ မင်းဟာ အမှောင်ထဲမှာ စာအုပ်ပေါင်း တစ်သောင်းကို ချည်နှောင်ခဲ့ပြီး တစ်အုပ်ချင်းစီကို အပြီးသတ်ခဲ့တယ်" ခဏရပ်သည်။ "မင်း ဒီတံခါးကို ဖြတ်သွားစရာ မလိုပါဘူး"
ကျွန်တော်တို့အောက်က အေးစက်မှုမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
"တခြားလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်" ဟု အုပ်ထိန်းသူက ပြောသည်။ "အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တာပါ။ သူက ဒီလမ်းကိုဖြတ်ပြီး နံရံဆောက်လိုက်ပြီး လမ်းပျောက်သွားပြီလို့ လူတိုင်းကို လိမ်ပြောခဲ့တာ" သူမအသံ ပိုမို ခိုင်မာလာသည်။ "လမ်းက ပျောက်မသွားပါဘူး။ အချိန်အတော်ကြာအောင် မှောင်နေခဲ့ရုံသက်သက်ပါ"
ရဲတိုက်ပြတင်းပေါက်က မီးအိမ်များ တောက်ပလာသည်။
အားလုံး။ တစ်လုံးမှ မကျန်။
"မင်းရဲ့ ဘယ်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ပါ" ဟု အုပ်ထိန်းသူက ညင်သာစွာ ပြောသည်။ "နံရံကို ကျော်သွားလိုက်ပါ။ လမ်းတစ်ခု ရှိတယ်။ အလွန် ရှေးကျတဲ့လမ်း။ နွယ်ပင်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ လမ်းပေါ့" ခဏရပ်သည်။ "ပြီးတော့ အဲဒီလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာ တစ်ယောက်ယောက်က မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားပေးနေတယ်"
ခေါင်းလောင်းက ထပ်မြည်လာသည်။
တစ်ချက်တည်း မဟုတ်ပါ။
မရပ်တန့်တော့ပါ။ ဆေးခန်းအောက်၊ ဗာရစ်၏ တံခါးခြေရင်းမှာ ခေါင်းလောင်းက ကြည်လင်စွာ ဆက်တိုက် မြည်ဟီးနေတော့သည်။
တစ်စုံတစ်ခု ဖြတ်သွားလို့ မဟုတ်ပါ။
တစ်စုံတစ်ခု မဖြတ်သွားလို့ ဖြစ်သည်။
"သူ လှည့်ကြည့်နေပြီ" ဟောလစ်က စမ်းရေတွင်းကတစ်ဆင့် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "အက်ဒ်မာလေ။ သူ ကြည့်နေပြီ။ သူ..." သူမအသံ တိမ်ဝင်သွားသည်။ "သူ မြင်နေရပြီ။ မီးအိမ်ကို။ နံရံကို ကျော်ပြီးတော့လေ"
အက်ဗရီယာနာ၏ မျက်လုံးများ ပိတ်လျက်သားပင်။
မျက်ရည်များက သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။
"သွားပါ" သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "သွားလိုက်ပါ။ ကျွန်မ တံခါးကို ထိန်းထားပေးမယ်။ သွားပါ"
ခေါင်းလောင်းသံ တိတ်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့အောက်က အေးစက်မှုမှာ ဆုတ်ခွာသွားသည်။ ပျောက်သွားတာ မဟုတ်ပါ။ မီးတောက်တစ်ခုဆီကနေ လက်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်သလိုမျိုး နောက်ဆုတ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
အက်ဗရီယာနာ၏ လက်ပတ်လည်က ငွေရောင်အလင်းတန်းမှာ မှေးမှိန်သွားသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း။
သူမ၏ လက်ချောင်းကြားတွင် အလင်းအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဘာမှ မရှိတော့ပါ။
သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော အက်ဒ်မာ၏ လက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
သူ ငြိမ်သက်နေသည်။ မျက်လုံးများ ပိတ်ထားသည်။ မျက်နှာက ငြိမ်းချမ်းနေသည်။ သူ၏ ဖြူဖွေးသော မုတ်ဆိတ်မွေးများက စောင်ပေါ်တွင် ဖြန့်ကျဲနေသည်။
သူ့လက်ဘေးက ကျောက်မီးအိမ်မှာ ငြိမ်းသွားပြီဖြစ်သည်။
အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မည်သူမျှ စကားမပြောကြပါ။
ထို့နောက် ဟောလစ်က စမ်းရေတွင်းမှတစ်ဆင့် အလွန်တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။
"သူ လမ်းပေါ် ရောက်သွားပြီ"
အက်ဗရီယာနာ၏ အသက်ရှူသံမှာ ရပ်တန့်သွားမတတ်ပင်။
"ရှေးဟောင်းလမ်းမကြီးပေါ်မှာ" ဟောလစ်က ပြောသည်။ "နံရံကို ကျော်ပြီးတော့လေ။ သူမ အရင်က လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းပေါ့" ခဏရပ်သည်။ "သူ လျှောက်နေတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ သူ မကြောက်တော့ဘူး"
"သူ့ဘေးမှာ ဘယ်သူရှိနေလဲ" အော်ရီလီယာက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ဟောလစ် ချက်ချင်း မဖြေပါ။
သူမ ဖြေလာသောအခါ သူမအသံတွင် ကျွန်တော် နာမည်မပေးတတ်သော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
"သူမ ရှိနေတယ်" ဟု ဟောလစ်က ပြောသည်။ "အုပ်ထိန်းသူလေ။ သူမ သူ့ဘေးမှာ လျှောက်နေတယ်"
ကြာရှည်သော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သည်။
"သူမ ဒီလမ်းပေါ်မှာ လျှောက်တာ နှစ်တစ်ထောင်လောက် ရှိပြီ" ဟု ဟောလစ်က ပြောသည်။ "သူမ ငိုနေတယ်။ ပြီးတော့ ရယ်လည်း ရယ်နေတယ်။ နှစ်ခုလုံး တစ်ပြိုင်တည်းပေါ့"
အက်ဗရီယာနာ မလှုပ်ရှားပါ။
သူမ သစ်တော်ပင်အောက်ရှိ အိပ်ရာစွန်းတွင် အက်ဒ်မာ၏ လက်ကို ကိုင်ထားလျက် ဆက်ထိုင်နေပြီး သူမ လက်ကို မလွှတ်ပေးပါ။
အက်ဗလင်က သူမဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူမက အက်ဗရီယာနာကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
အက်ဗရီယာနာက သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီတွယ်လိုက်သည်။
သူမ မငိုပါ။ အသံထွက်ပြီး မငိုပါ။ အက်ဒ်မာ၏ ငြိမ်းချမ်းသော မျက်နှာကိုသာ ကြည့်ရင်း၊ သူ့ကို ပွေ့ဖက်ထားသော သူမ၏ ညီမ/ဇနီးကို မှီတွယ်ရင်း အသက်ရှူသံကို ဂရုတစိုက် ထိန်းနေသည်။
"အောင်မြင်သွားပြီ" သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"အောင်မြင်သွားပြီ" အက်ဗလင်က ထောက်ခံသည်။
"သူ မထိန်းချုပ်ခံရတော့ဘူး"
"သူ မထိန်းချုပ်ခံရတော့ဘူး"
အက်ဗရီယာနာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ အဖေ" သူမက ပြောသည်။ "တံတားပေါ်မှာတုန်းကလေ။ ကျွန်မသာ အဲဒီမှာ ရှိနေရင်..."
သူမ စကားရပ်သွားသည်။
အက်ဗလင် ဘာမှ မပြောပါ။ သူမကိုသာ ပိုပြီး တင်းတင်းပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ မလှုပ်ရှားသေးပါ။
သူမ အိပ်ရာခြေရင်းတွင် ရပ်လျက် ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်ကာ အက်ဒ်မာ၏ လက်ဘေးက ကျောက်မီးအိမ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကောက်ကွေးနေသည့် ဖယောင်းတိုင်ထည့်စရာ အခေါင်းပေါက်လေးဆီသို့။ မီးခိုးတန်းလန်းနှင့် ငြိမ်းသွားသော မီးစာလေးဆီသို့။
"လေးရာစုနှစ်" သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
မည်သူမျှ ပြန်မဖြေကြပါ။
အော်ရီလီယာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် အက်ဗရီယာနာကို ကြည့်နေသည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းကြားတွင် မှေးမှိန်စွာ ကျန်ရစ်နေသေးသည့် ငွေရောင်အလင်းတန်းကို ကြည့်နေသည်။
"တခြားသူတွေလည်း ရှိသေးတယ်" အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ သူမအသံသည် မကြားရမတတ်ပင်။ "အဲဒီတံခါးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာလေ။ သူ အဲဒီတံခါးကို ဆောက်လိုက်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ရသူ အားလုံး။ နောက်ဆုံးလမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်လာပြီးတော့ နံရံကြီးနဲ့ တွေ့ခဲ့ရသူ အားလုံးပေါ့" သူမ တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မြိုချလိုက်သည်။ "သူ ထိန်းချုပ်ထားသမျှ လူအားလုံးပေါ့"
အက်ဗရီယာနာ သူမကို မော့ကြည့်သည်။
"ကျွန်မရဲ့ သား" အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
သူမ နောက်ထပ် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပါ။
ပြောစရာလည်း မလိုတော့ပါ။
လီရီယန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
သူမသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို ပခုံးပေါ်တင်ထားရင်း အိပ်ရာဘေးတွင် တစ်ချိန်လုံး ရပ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟခဲ့ပါ။
ယခုမူ သူမ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ကျောက်မီးအိမ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမသည် ငြိမ်းသွားသော မီးစာကို ကြာရှည်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
"ကျွန်မ ဒါကို ပြန်ထွန်းလို့ ရမလား" သူမက မေးသည်။ "အဲဒီ မကောင်းတဲ့ တံခါးအတွက်လေ။ ကဲလန်ဆီ ပြန်ရောက်သွားအောင်လို့"
ကျွန်တော် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖယောင်းတိုင်တိုတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။
သူမဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
လီရီယန်သည် ကျောက်မီးအိမ်ကို ကိုယ်တိုင် ထွန်းညှိလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများက အလွန်ပင် သတိထားနေပုံရသည်။ ဒုတိယအကြိမ် ကြိုးစားရာတွင် မီးတောက်က စွဲသွားသည်။
သူမ မီးအိမ်ကို မြှောက်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
အက်ဒ်မာကို ကြည့်လိုက်သည်။
"သွားတော့နော်" သူမ ပြောသည်။ "လမ်းခရီး သာယာပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်"
ထို့နောက် သူမ လှည့်ပြီး မီးအိမ်ကို ကိုင်ကာ အတွင်းဘက်သို့ ပြန်သွားသည်။ ဆေးခန်းအောက်ရှိ တံခါးဆီသို့၊ ကဲလန်တစ်ယောက် ခုံတန်းပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် နေရာဆီသို့။
သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အက်ဗရီယာနာကို ခံတပ်နံရံပေါ်၌ ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် မြောက်ဘက်နံရံတွင် ရပ်လျက် လမ်းမကြီးကို ငေးကြည့်နေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မီးအိမ်များကို၊ မြစ်ဝှမ်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည့် ရှည်လျားသော အမှောင်တန်းကြီးကို ငေးကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် သူမဘေးသို့ ရောက်လာသောအခါ သူမ လှည့်မကြည့်ပါ။
"ကျွန်မ သူ့ကို ခံစားမိတယ်" သူမ ပြောသည်။ "ဗာရစ်လေ။ ကျွန်မ ငြင်းဆန်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ"
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
"သူ ဒေါသထွက်နေတယ်" အက်ဗရီယာနာက ပြောသည်။ "အရမ်းကို ဒေါသထွက်နေတာ။ လိုချင်တာမှန်သမျှ အမြဲရနေကျ တစ်စုံတစ်ခုက ရုတ်တရက် မရတော့တဲ့အခါမျိုးပေါ့" သူမ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ပြီးတော့ အဲဒီဒေါသရဲ့ အောက်မှာ တခြားအရာတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်"
"ဘာလဲ"
အက်ဗရီယာနာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ကြောက်ရွံ့မှု" သူမ ပြောသည်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
"ဆာတာ ပြောတာ မှန်တယ်" သူမ ပြောသည်။ "သူ ဒါကို ရွံမုန်းတယ်။ တခြား ဘယ်အရာထက်မဆို ပိုပြီးတော့ပေါ့။ သူ့မျက်နှာကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး 'မလုပ်ဘူး' လို့ ပြောတာမျိုးကိုလေ" သူမ လမ်းမကြီးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ "တိုက်ခိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။ မီးရှို့တာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ရိုးရိုးလေး ငြင်းဆန်လိုက်တာမျိုး"
"မင်း ဒါကို နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်နိုင်ပါ့မလား"
အက်ဗရီယာနာ ချက်ချင်း မဖြေပါ။
"မသိဘူး" သူမ ရိုးသားစွာ ပြောသည်။ "ဒါက ကျွန်မမှာရှိတဲ့ ခွန်အား အားလုံးကို သုံးလိုက်ရတာ။ လူတစ်ယောက်အတွက်၊ တံခါးတစ်ခုအတွက်လေ" သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ "အဲဒီနံရံနောက်မှာ လူပေါင်း ထောင်ချီ ရှိနေတယ်။ အဲဒီထက်တောင် ပိုနေနိုင်တယ်။ လေးရာစုနှစ်အတွင်းမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရတဲ့သူ အားလုံးပေါ့"
"မင်းရဲ့ အဘိုးအရင်း (ခင်ပွန်း၏ အဘိုး) လေ" ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗရီယာနာ ပြုံးမိမလို ဖြစ်သွားသည်။
"ပြောလိုက်ပုံကတော့ ကြမ်းတမ်းလိုက်တာ"
"သိပါတယ်"
သူမ ကျွန်တော့်ကို မှီတွယ်လိုက်သည်။
"အော်ရီလီယာရဲ့ သား" သူမ ပြောသည်။ "ရှင်ရဲ့ အဘိုးပေါ့" သူမ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသည်။ "သူ တံခါးတစ်ခုကို ထိန်းထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မအဖေ တံတားကို ထိန်းထားခဲ့သလိုမျိုး၊ အန်ဆယ် ဗာရစ်ကို ထိန်းထားခဲ့သလိုမျိုးပေါ့" သူမအသံ တိုးဝင်သွားသည်။ "လူတိုင်းက တံခါးတွေကိုပဲ အမြဲထိန်းထားနေကြရတယ်။ ပြီးတော့ ဗာရစ်က တံခါးတစ်ဖက်မှာ အမြဲ စောင့်နေတယ်"
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောပါ။
ကျွန်တော်သည် ဂရေးကိပ်ခံတပ်၏ နံရံပေါ်တွင် ကျွန်တော့်ဇနီးဘေး၌ ရပ်နေသည်။ အောက်ဘက်တွင် မီးအိမ်များ လင်းထိန်နေပြီး မြောက်ဘက် အမှောင်ထဲသို့ ရှည်လျားစွာ ဆန့်ထွက်နေသော လမ်းမကြီးကို ကြည့်ရင်း တံခါးများအကြောင်း တွေးတောနေမိသည်။
လမ်းမပေါ်ရှိ နံရံများအကြောင်း။
နောက်ဆုံးလမ်းမကြီးကို ခိုးယူပြီး တံခါးတစ်ခု ဆောက်ကာ ထိုလမ်းကို ဖြတ်လျှောက်မည့်သူတိုင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအကြောင်း။
အက်ဒ်မာက ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပုံအကြောင်း။ နံရံကို ကျော်လွန်ပြီး မီးအိမ်ကို မြင်လိုက်ပုံအကြောင်း။ ထိုမီးအိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပုံအကြောင်း။
အုပ်ထိန်းသူက သူ့ဘေးတွင် လျှောက်လှမ်းရင်း ငိုလိုက်၊ ရယ်လိုက် ဖြစ်နေသည့်အကြောင်း။
"ကျွန်တော်တို့ ဒါကို ပြန်ယူရမယ်" ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗရီယာနာ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
"နောက်ဆုံးလမ်းမကြီးကိုလေ" ကျွန်တော် ပြောသည်။ "နံရံကို၊ တံခါးကို။ အားလုံးကိုပေါ့" ကျွန်တော် မြောက်ဘက်ကို ကြည့်သည်။ "အက်ဒ်မာအတွက်တင် မဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက်တင်လည်း မဟုတ်ဘူး။ အားလုံးအတွက်ပါ"
"ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
ကျွန်တော်လည်း မသိပါ။
ကျွန်တော် အဲဒီအတိုင်းပင် ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗရီယာနာ ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် ခံတပ်နံရံအပေါ်တင်ထားသော ကျွန်တော့်လက်ပေါ်သို့ သူမလက်ကို တင်လိုက်သည်။
ဘုရင့်သရဖူအပေါ်မှာ။ အော်ရီလီယာ၏ အလင်းတန်းအပေါ်မှာ။ အမှောင်တန်းဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ တည်ရှိနေသည့် အလင်းတန်းပေါ်မှာပေါ့။
သူမ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု မှေးမှိန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"တစ်ခါတစ်ခါ တံခါးခေါက်တိုင်းမှာပေါ့" သူမ ပြောသည်။