အခန်း ၄၅၅ - မြစ်နှင့် သံခမောက်
ကျွန်တော် အခန်းထဲ ဝင်သွားချိန်တွင် အက်ဒရီယာနာ နိုးနေသည်။
သူမသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး ရိုဒရစ်က သူမပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းမှီကာ အိပ်ပျော်နေသည်။ သူမသည် မြို့ထဲမှ မီးရောင်များကို ငေးကြည့်နေသည်။ အားရီနာ (basin) ဖြစ်ရပ်နောက်ပိုင်း သူမ အိပ်မပျော်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ အက်ဗလင်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ။
အက်ဗလင်က သူမနောက်က ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်။ သူမသည် ဘေးစောင်းလျက် လက်တစ်ဖက်ကို ဗိုက်ပေါ်တင်ထားသည်။
ကျွန်တော် တံခါးဖွင့်ဝင်လာသည်နှင့် အက်ဒရီယာနာက မော့ကြည့်သည်။
သူမ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ဘာဖြစ်လာတာလဲ” သူမ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ကျွန်တော် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမနှင့် ဒူးချင်းနီးကပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် ပြောပြလိုက်သည်။
ဂိတ်ပေါက်ဝတွင် ဘရူနီ ရောက်နေကြောင်း၊ ဆာတာ (Surtr) က မြစ်ကူးတံတားနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ရောက်နေကြောင်း၊ စကားပြောရန် တောင်းဆိုနေကြောင်း။
ဗာရစ်၏ စခန်းများတွင် အရာရှိများ ရှိနေကြောင်း၊ ဧရာမလူသား (giants) ဆယ့်တစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးထားကြောင်း။
ထို့နောက် သော (Thor) ပြောခဲ့သည့် စကားများကိုပါ သူမအား ပြောပြလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
သူမသည် ရိုဒရစ်ကို ပခုံးပေါ်တင်ထားလျက် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကိုသာ ငေးကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။
ခဏအကြာတွင် သူမသည် သားဖြစ်သူကို ငုံ့ကြည့်သည်။
သားဖြစ်သူ၏ ဆံပင်အနက်ရောင်များ၊ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တင်ထားသည့် သူ့လက်သီးဆုပ်ကလေးများ၊ မိရယ်လ် ပြောဖူးသည့်အတိုင်း အိပ်ပျော်နေသည့်တိုင် အဘိုးဖြစ်သူ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်သည့်ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည့် မျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်နေသည်။
“သူက ကျွန်မအဖေကို သတ်ခဲ့တာ” သူမ ရေရွတ်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
“လိုင်ရာဒွန် (Lyradon) တံတားပေါ်မှာလေ” သူမ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ “ဂျူလီယန်က ငယ်သေးတယ်။ ကက်ဆီယာကလည်း ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ အမေက ဂျူလီယန်ကို ဆွဲခေါ်ပြီး ကက်ဆီယာကို လက်ကဆွဲထားတယ်။ ကျွန်မကတော့ အဖေ့ဓားကို ကယ်ဖို့ တစ်ခုတည်းကိုပဲ တွေးမိပြီး သူတို့နောက်ကနေ ပြေးလိုက်ခဲ့တာ”
ကျွန်တော် ဘာမှမပြောမိ။
“ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတယ်” အက်ဒရီယာနာ ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့နောက်မှာလေ။ တံတားပြိုကျတဲ့အချိန်မှာ။ ကျွန်မ နောက်ကို မလှည့်ကြည့်ခဲ့ဘူး။ အဖေက နောက်ကို မလှည့်ကြည့်ဖို့ မှာထားခဲ့တာကိုး” သူမ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “အဲဒီအချိန်က အသံတွေ ဘယ်လိုရှိမလဲဆိုတာကို ကျွန်မ တစ်ခါမှ မတွေးမိအောင် တားဆီးထားခဲ့တာ”
ရိုဒရစ်က သူမပခုံးပေါ်တွင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူ နိုးမလာပါ။ သူသည် တအင်းအင်း အသံပြုကာ သူမလည်ပင်းဆီသို့ မျက်နှာအပ်လိုက်ပြီး အက်ဒရီယာနာက သူ့ကျောကို လက်ဖြင့် အသာပွတ်ကာ ထွေးပွေ့ထားလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ကျွန်မလဲ” သူမ မေးသည်။ “ဘာလို့ သော က ကျွန်မကို အဲဒီကို လာစေချင်ရတာလဲ”
“ဆုံးဖြတ်ချက်ချပိုင်ခွင့် ရှိတဲ့သူက မင်းဖြစ်လို့လို့ သူက ပြောတယ်”
“ဘာကို ဆုံးဖြတ်ရမှာလဲ”
“သူ့ဘေးနားမှာ မြစ်ထဲ ဆင်းရပ်မလား၊ မရပ်ဘူးလားဆိုတာကိုလေ”
အက်ဒရီယာနာ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“အကယ်၍ ကျွန်မ မရပ်ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်ကော”
“ဒါဆိုလည်း မင်းမရပ်နဲ့ပေါ့” ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ဘယ်သူကမှ မင်းကို အထင်သေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ သော ကတော့ ပိုတောင် အထင်သေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
အက်ဒရီယာနာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ပြန်ငေးကြည့်သည်။
“အကယ်၍ ကျွန်မ ရပ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်ကော”
ကျွန်တော် ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့။
ကျွန်တော်လည်း မသိပါ။
ကျွန်တော်တို့နောက်က ကုတင်ပေါ်မှ အက်ဗလင်က စကားပြောလာသည်။
သူမ နိုးနေမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါ။
“မင်းအဖေရဲ့ သံခမောက်လေ” သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာ လှည့်ကြည့်သည်။
အက်ဗလင် ထမထိုင်ပါ။ သူမသည် ဘေးစောင်းလျက် မျက်လုံးများ ပွင့်နေပြီး မှောင်နေသည့်အခန်းထဲတွင် အက်ဒရီယာနာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဂျူလီယန်ဆီမှာ ရှိတယ်” အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ကယ်ထုတ်လာကတည်းက သူ့ဆီမှာ ရှိနေတာ။ မြွေလမ်းကြောင်းကတည်းကပဲ” သူမ ခဏရပ်သည်။ “အဲဒီထဲမှာ ဆာတာရဲ့ ရှေးဟောင်းအချက်ပေးစနစ် ပါနေတယ်။ အကုန်တော့ မဟုတ်ပေမဲ့ အနည်းငယ်တော့ ကျန်သေးတယ်။ ပြီးတော့ တခြားအရာတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်… မင်းအဖေ နောက်ကို လှည့်ကြည့်ခဲ့တဲ့ အမှတ်တရပေါ့”
အက်ဒရီယာနာ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“မှော်အတတ်လား” သူမ ဖြည်းညှင်းစွာ မေးသည်။
“သူ့ကို မှတ်မိနေတာ” အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ဂျူလီယန် ပြောပြတာ။ မင်းအဖေ နောက်ဆုံးလုပ်ခဲ့တဲ့အရာက နောက်ကို လှည့်ကြည့်တာတဲ့။ မင်းတို့ ထွက်သွားခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းဆီကိုလေ”
အက်ဒရီယာနာ ဘာမှပြန်မပြော။
“မင်း သွားမယ်ဆိုရင်” အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “အဲဒါကို ယူသွားလိုက်”
“ဘာလို့လဲ”
အက်ဗလင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်သည်။
သူမသည် အက်ဒရီယာနာကို ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆာတာက အဲဒါကို မှတ်မိလိမ့်မယ်” သူမ ပြောသည်။ “ပြီးတော့ အဲဒီမြစ်ထဲမှာ မင်းအဖေရဲ့ အရာတစ်ခုခုကို လက်ထဲ ကိုင်ထားသင့်တယ်လေ”
ဂျူလီယန်က အလုပ်ရုံခန်းထဲတွင် ရှိနေသည်။
ဟုတ်ပေလိမ့်မည်။ အားရီနာ ဖြစ်ရပ်နောက်ပိုင်း သူသည် ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် ပြင်ဆင်ပေးထားသည့် ကုတင်ငယ်လေးပေါ်တွင် အိပ်စက်နေခဲ့သည်။ လွှစာနံ့က သူ့ကို စဉ်းစားရတာ လွယ်ကူစေသည်ဟု သူက ပြောသည်။ သူသည် ယခုဆိုလျှင် အသက် ၁၅ နှစ် ရှိပြီ။ သူ့အမေထက် အရပ်ပိုရှည်သည်။ ကက်ဆီယာထက်လည်း ပိုရှည်သည်။ သူသည် ဖခင်၏ မေးရိုးပုံစံနှင့် ဒေါသထွက်သည့်အခါ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတတ်သည့် အလေ့အထကို အမွေရထားသည်။
အက်ဒရီယာနာ ပြောပြချိန်တွင် သူသည် ငြိမ်သက်နေသည်။
သူ ဘာမှမပြော။
သူသည် အလုပ်ရုံနောက်ဘက်ရှိ စင်ဆီသွားကာ မိရယ်လ်တို့ ပန်းထိုးပေးထားသည့် လိုင်ရာဒွန် တံဆိပ်ပါ အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ထားသော ဖခင်၏ သံခမောက်ကို ယူလိုက်သည်။ သူသည် သံခမောက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားသည်။
သူသည် အစ်မဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် လိုက်မယ်” သူ ပြောသည်။
“ဂျူလီယန်…”
“ကျွန်တော် လိုက်မှာပဲ” ဂျူလီယန် ထပ်ပြောသည်။ “သူက ကျွန်တော့်အဖေလည်း ဟုတ်တာပဲ” သူ့လက်များက အဝတ်စကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ “ကျွန်တော် အဲဒီတုန်းက ငယ်သေးပေမဲ့ သူ့ကို မှတ်မိနေတုန်းပဲ။ ဒီအရာကိုလည်း မှတ်မိတယ်” သူသည် သံခမောက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “ဆာတာရှေ့မှာ ဒီအရာကို ကိုင်ပြီး ရပ်ရမယ့်သူဆိုရင် ကျွန်တော်ပဲ ဖြစ်သင့်တယ်”
အက်ဒရီယာနာ သူ့ကို ကြာရှည်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
သံခမောက်အတွက် မဟုတ်ပါ။
သူ့အတွက် ဖြစ်သည်။
ဂျူလီယန် သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
မနက်လင်းခါနီးတွင် မိရယ်လ် တိရစ္ဆာန်ရုံသို့ ရောက်လာသည်။
ဘယ်သူမှ သူမကို မပြောပြခဲ့ပါ။ သူမသည် ခရီးသွားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆံပင်များကို စည်းနှောင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ အလွန်ဖျော့တော့နေသည်။ သူမသည် မြင်းများဘေးတွင် ရပ်နေသည့် သားသမီးနှစ်ယောက်၊ သော နှင့် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“မင်းတို့ မြစ်ကူးတံတားဆီ သွားမလို့လား” သူမ မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်” အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
“သူ့ကို စကားပြောဖို့လား”
“ဟုတ်တယ်”
မိရယ်လ်သည် ဂျူလီယန်ကို ကြည့်သည်။ သူ ပိုက်ထားသည့် အဝတ်ထုပ်ကို ကြည့်သည်။ ပန်းထိုးထားသည့် အဝတ်စကို ကြည့်သည်။
သူမ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဒါ မင်းအဖေ့ဟာလေ” သူမ ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဂျူလီယန်က ပြန်ဖြေသည်။
မိရယ်လ် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် သားဖြစ်သူဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အဝတ်ထုပ်ပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။ သံခမောက်အပေါ်တွင် လက်ကို ဖိထားသည်။
“သူ နောက်ကို လှည့်ကြည့်ခဲ့တယ်” သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အဆုံးသတ်မှာလေ။ တံတားပေါ်မှာ။ ကျွန်မ အမြဲသိနေခဲ့တာပါ။ မှော်အတတ်တွေ ဘာတွေ မလိုဘူး” သူမ ဂျူလီယန်ကို မော့ကြည့်သည်။ “သူ ကျွန်မတို့ကို နောက်ကို လှည့်ကြည့်ခဲ့တာ။ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ သူ နောက်လှည့်ပြီး ဆာတာကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်” ဂျူလီယန်က ပြောသည်။
“သူ ကျွန်မကို ထွက်သွားဖို့ ပြောခဲ့တယ်” မိရယ်လ်က ပြောသည်။ “နောက်ကို မလှည့်ကြည့်ဖို့ မှာခဲ့တယ်။ ကျွန်မလည်း မကြည့်ခဲ့ဘူး” သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီလာသည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်လုံးလုံး ကျွန်မ နောင်တရနေခဲ့ရတာ”
သူမ သံခမောက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
သူမ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။
“သွားကြတော့” သူမ ပြောသည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး သွားကြ။ ပြီးတော့ သူသာ မင်းတို့အဖေအကြောင်း တစ်ခုခု ပြောလာရင်…”
သူမ စကားမဆက်နိုင်တော့ပါ။
သူမ စကားကို အဆုံးမသတ်နိုင်ခဲ့ပါ။
အက်ဒရီယာနာသည် တိရစ္ဆာန်ရုံထဲသို့ လျှောက်သွားကာ မိခင်ဖြစ်သူကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ မြစ်ကူးတံတားဆီသို့ မြင်းစီးထွက်လာခဲ့ကြသည်။
သော၊ အက်ဒရီယာနာ၊ ဂျူလီယန် (သူ့ကုန်းနှီးပေါ်တွင် အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ထားသော သံခမောက်ကို တင်ထားသည်)၊ ဘရူနီ (မြင်းဘေးတွင် လမ်းလျှောက်လိုက်လာသည်)။
နှင့် ကျွန်တော်။
တခြားဘယ်သူမှ မပါပါ။
သော က အဲဒီအချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားသည်။
“စစ်တပ် မဟုတ်ဘူး” သူမ ပြောသည်။ “နတ်ဘုရားတွေလည်း မဟုတ်ဘူး။ ရန်သူလည်း မဟုတ်ဘူး” သူမ အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။ “အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှိတဲ့သူတွေပဲ လာခဲ့ကြ”
“ဒါဆို မင်းကော” ကျွန်တော် မေးသည်။
သော တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ကျွန်မ သူ့ကို ရေတွက်လို့ မရနိုင်လောက်အောင် အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးပြီ” သူမ ပြောသည်။ “ဒီကမ္ဘာထက် ပိုတဲ့ ကမ္ဘာတွေမှာတောင်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို တစ်ခါမှ စကားမပြောဖူးဘူး” သူမ အရှေ့ဘက် မြစ်ဆီသို့ ကြည့်သည်။ “ဒါကပဲ အကြောင်းပြချက်ပဲ”
လက်ဇန်ဒါး၏ စခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
သူသည် စခန်းအစွန်းတွင် ကျွန်တော်တို့ကို လာစောင့်နေသည်။ သူသည် အက်ဒရီယာနာနှင့် ဂျူလီယန်ကို ကြည့်သည်။ ဂျူလီယန်၏ ကုန်းနှီးပေါ်မှ အဝတ်ထုပ်ကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူ ဘာမှမပြောပါ။
သူသည် ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ ကုန်းမြင့်အစွန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် မြေပြင်မှာ မြစ်ဆီသို့ နိမ့်ဆင်းသွားသည်။
မြစ်လယ်ခေါင်၊ မီးခိုးရောင် မနက်ခင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် ဆာတာ ရပ်နေသည်။
သူ မီးမတောက်နေပါ။
ကျွန်တော် ပထမဆုံး သတိထားမိသည့်အရာမှာ ဒါပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် သူ့ကို မြင်ဖူးသမျှ အကြိမ်တိုင်းတွင် သူသည် မီးတောက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ အရည်ပျော်နေသည့်ပုံစံ။ လူပုံသဏ္ဍာန် ရှိသော်လည်း ကမ္ဘာမြေ၏ အလယ်ဗဟိုမှ အပူချိန်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့်ပုံစံမျိုး။
အခုတော့ သူ မီးမတောက်နေပါ။
သူသည် မြစ်ရေအနက်ထဲတွင် ခါးလောက်ထိ ရပ်နေပြီး သူ့ပတ်လည်မှ ရေများမှာ အနည်းငယ် အငွေ့ပျံနေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနက်ရောင် ဖြစ်သည်။ အနက်ရောင်ဆိုတာထက် အေးသွားသည့် သံရည်ပူကဲ့သို့ အမည်းရောင်မျိုး၊ အက်ကြောင်းများကြားတွင် အနီရောင်အလင်းများ မသဲမကွဲ လင်းနေသည်။
သူသည် အလွန်အရပ်ရှည်သည်။ ဘရူနီထက် ပိုရှည်သည်။ စကားန် (Skarn) ထက်ပင် ပိုရှည်သည်။ သူ့ပခုံးများမှာ ကျယ်ပြန့်ပြီး လက်များမှာ ဘေးသို့ တွဲလျောင်းကျနေသည်။ သူ့မျက်နှာကို မျက်နှာဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပါက ထိုမျက်နှာမှာ ကမ်းပါးဘက်သို့ လှည့်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ဘက်သို့ လှည့်နေသည်။
သူ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပါ။
သောသည် ကုန်းမြင့်ထိပ်တွင် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
သူမသည် မဂျိုလ်နီယာကို ထုတ်မသုံးပါ။ ပခုံးပေါ်တွင်သာ တင်ထားသည်။
သူမသည် ကုန်းမြင့်မှတစ်ဆင့် ရေစပ်ဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားပြီး ရပ်လိုက်သည်။
ဆာတာက သူမကို ကြည့်သည်။
နှစ်ယောက်စလုံး ကြာရှည်စွာ စကားမပြောကြပေ။
ထို့နောက် သောသည် မြစ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
ရေသည် သူမ၏ ဒူးခေါင်းအထိ ရောက်သည်။ ပေါင်အထိ၊ ခါးအထိ။
သူမသည် ဆာတာနှင့် ဆယ်လှမ်းအကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် ကြည့်နေကြသည်။
မိုးကြိုးနတ်ဘုရားမနှင့် မီးဘုရားသခင်၊ အရုဏ်ဦးအချိန် မြစ်ထဲတွင် ရပ်နေကြပြီး သူတို့ကြားမှ ရေပြင်တွင် ရေနွေးငွေ့များ တလူလူ တက်နေသည်။
“မင်း ငါ့ကို ခေါ်ခဲ့တာပဲ” သောက ပြောသည်။
ဆာတာ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ ၎င်းသည် နိမ့်ကျ၊ နက်ရှိုင်းပြီး ကြမ်းတမ်းနေသည်။ မီးဖိုထဲတွင် ကျောက်တုံးများကို ကြိတ်ချေနေသကဲ့သို့ပင်။ သူ့ကို တစ်ခါက လောင်ကျွမ်းနေသည့် တောအုပ်ထဲတွင် ကြားဖူးသော်လည်း ထိုစဉ်က သူ စကားမပြောဘဲ ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ခဲ့သည်။
“ဟုတ်တယ်” သူက ပြောသည်။
“ဘာလို့လဲ”
ဆာတာ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပါ။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း မြွေရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို နင်းကျော်ခဲ့လို့ပဲ” သူက နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ “ပြီးတော့ သူ့နဲ့ မြင်းစီးသူတွေကြားမှာ မင်း ဝင်ရပ်ခဲ့လို့” ခေတ္တရပ်သွားသည်။ “ငါ မင်းကို သိတာ ကြာလှပြီ၊ အိုဒင်ရဲ့ သမီး။ မင်း အဲဒီလို လုပ်လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး”
“ငါလည်းပဲ” သောက ပြောသည်။
ဆာတာ သူမနောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
ကုန်းမြင့်ပေါ်သို့။ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသူများကို ကြည့်သည်။
ဘရူနီကို၊ လက်ဇန်ဒါးကို၊ ကျွန်တော့်ကို။
အက်ဒရီယာနာနှင့် ဂျူလီယန်တို့ဘက်ကို။ ဂျူလီယန်၏ လက်ထဲတွင် ပိုက်ထားသည့် အထုပ်ကို ကြည့်သည်။
သူ့၏ အနက်ရောင် မျက်နှာပြင်မှာ အလွန် ငြိမ်သက်သွားသည်။
“မင်း သူတို့ကို ခေါ်လာတာပဲ” သူက ပြောသည်။
သော နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ပါ။
“သူတို့ဟာသူတို့ လာကြတာပါ” သူမက ပြောသည်။ “သူတို့မှာ အခွင့်အရေး ရှိတယ်လို့ ငါ ပြောလိုက်တာ”
ဆာတာ ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“သူတို့မှာ ရှိတာပေါ့” သူက ပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ပါ။ သောကိုလည်း မကြည့်ပါ။
သူမ ဂျူလီယန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ကုန်းမြင့်မှ ရေစပ်ဆီသို့ အတူတူ လျှောက်သွားပြီး ရပ်လိုက်ကြသည်။
အက်ဒရီယာနာ ဆာတာကို ကြည့်သည်။
ဆာတာကလည်း ပြန်ကြည့်သည်။
“မင်း ဘယ်သူဆိုတာ ငါ သိတယ်” သူက ပြောသည်။
“ရှင် ဘယ်သူဆိုတာလည်း ကျွန်မ သိပါတယ်” အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
“ရိုဒရစ်ရဲ့ သမီး”
“ဟုတ်တယ်”
ဆာတာ၏ မျက်လုံးများ ဂျူလီယန်ဆီ ရောက်သွားသည်။
သူ့လက်ထဲမှ အထုပ်ဆီသို့။ ပန်းထိုးထားသည့် အဝတ်စဆီသို့။ လိုင်ရာဒွန် တံဆိပ်ဆီသို့။
“ပြီးတော့ သူ့သား” ဆာတာက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဂျူလီယန်က ပြန်ဖြေသည်။
သူ့အသံ တုန်မနေပါ။
ဂျူလီယန် သံခမောက်ကို အုပ်ထားသည့် အဝတ်ကို ဖြည်လိုက်သည်။
သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ဆောင်သည်။ သေသေချာချာ။ အလုပ်ရုံခန်းထဲတွင် သူ လုပ်သမျှ အရာအားလုံးလိုပင်။ သူသည် အဝတ်စကို လက်မောင်းပေါ် ခေါက်တင်လိုက်ပြီး သံခမောက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ကိုင်လိုက်သဖြင့် အရုဏ်ဦးအလင်းရောင်က အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။
သံမဏိ။ အချိုင့်များဖြင့်။ တစ်ဖက်တွင် မီးလောင်ထားသည့် အမှတ်အသား။ နဖူးပြင်ပေါ်တွင် လိုင်ရာဒွန် တံဆိပ်မှာ ပွန်းပဲ့လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
ပြီးတော့ သံခမောက်၏ ထိပ်ပိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အလွန်ဖျော့တော့သည့် အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဆာတာ၏ အဟောင်းဆုံး အချက်ပြမီး။ အများစုမှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။
ဆာတာက ၎င်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ် အက်ကြောင်းများကြားမှ အနီရောင်အလင်းများ တောက်ပလာသည်။
ထို့နောက် မှိန်သွားသည်။
“အဲဒါ သူ့ဟာပဲ” ဆာတာက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဂျူလီယန်က ပြောသည်။
“တံတားပေါ်ကဟာ”
“ဟုတ်တယ်”
ဆာတာ အချိန်အတော်ကြာ ဘာမှမပြောပါ။
“သူ ဘယ်လို သေဆုံးခဲ့လဲဆိုတာ ငါ ပြောပြမယ်” ဆာတာက နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာ အလွန် ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ငါ မင်းတို့ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ မတောင်းဆိုဘူး” ဆာတာက ပြောသည်။ “ငါ နောင်တရတယ်လို့လည်း မပြောဘူး။ ငါ နောင်တရသလားဆိုတာလည်း ငါမသိဘူး” သူ့အသံမှာ ကြမ်းတမ်းနေသည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါ အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။ မင်းတို့ မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ သိထားသင့်တယ်”
အက်ဒရီယာနာ ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
ဂျူလီယန်၏ လက်များက သံခမောက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“သူ တံတားကို ထိန်းထားခဲ့တယ်” ဆာတာက ပြောသည်။ “တစ်ယောက်တည်း။ သူ့စစ်သားတွေ ကျဆုံးသွားပြီးနောက်မှာလေ။ သူက ဓားတစ်လက်နဲ့ အဲဒီသံခမောက်ကိုပဲ ကိုင်ပြီး တံတားကို ထိန်းထားခဲ့တာ” သူ သံခမောက်ကို ကြည့်သည်။ “ငါ တိုက်ခဲ့ဖူးတဲ့ နတ်ဘုရားတွေတောင် သူ တံတားကို ထိန်းထားခဲ့သလောက် မကြာနိုင်ခဲ့ကြဘူး”
ဘယ်သူမှ မလှုပ်ကြပါ။
“သူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိတယ်” ဆာတာက ပြောသည်။ “ငါ တံတားပေါ် တက်လာတဲ့ အချိန်ကတည်းက သူ သိနေတာ။ သူ့မျက်နှာမှာ ငါ မြင်ခဲ့တယ်” ခေတ္တရပ်သွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူ ဆက်ထိန်းထားခဲ့တယ်။ သူ့နောက်က လမ်းကြောင်း လွတ်သွားတဲ့အထိပေါ့”
အက်ဒရီယာနာ အသက်ရှူမှားသွားသည်။
“ပြီးတော့” ဆာတာက ဆက်ပြောသည်။ “အဆုံးမရောက်ခင် ခဏလေးအလိုမှာ သူ နောက်ကို လှည့်ကြည့်ခဲ့တယ်”
မြစ်ရေသည် သော၏ ခါးတစ်ဝိုက်တွင် အေးစက်မြန်ဆန်စွာ စီးဆင်းနေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ ရေပြင်တွင် ရေနွေးငွေ့များ တက်နေသည်။
“ငါ လူအများကြီးကို မီးရှို့ခဲ့ဖူးတယ်” ဆာတာက ပြောသည်။ “ဘုရင်တွေ၊ နတ်ဘုရားတွေ၊ မြို့တွေကိုပေါ့။ သူတို့မျက်နှာတွေကို ငါ အများစု မမှတ်မိဘူး” သူ သံခမောက်ကို ကြည့်သည်။ “သူ့မျက်နှာကိုတော့ ငါ မှတ်မိတယ်”
“ဘာလို့လဲ” အက်ဒရီယာနာ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ဆာတာ သူမကို ကြည့်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ငါ့ကို ကြည့်မနေလို့ပဲ” သူက ပြောသည်။ “အဆုံးသတ်မှာလေ။ သူ မီးကို ကြည့်မနေဘူး။ လက်ထဲက ဓားကိုလည်း မကြည့်ဘူး၊ ခြေထောက်အောက်က တံတားကိုလည်း မကြည့်ဘူး” သူ့အသံ ပိုနိမ့်သွားသည်။ “သူ လမ်းကို ကြည့်နေတာ။ မင်းတို့ သွားခဲ့တဲ့ လမ်းကို။ မင်းတို့ကို မြင်နေရသလိုမျိုး။ မင်းတို့ လွတ်မြောက်သွားတာ သေချာစေချင်နေသလိုမျိုး”
အက်ဒရီယာနာ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။
သူမ အသံထွက်မလာပါ။
“ပြီးတော့ သူ နောက်ကို လှည့်လိုက်တယ်” ဆာတာက ပြောသည်။ “ငါ့ကို ရင်ဆိုင်တယ်။ သူ ပြုံးနေခဲ့တယ်”
ဂျူလီယန် ငိုနေသည်။
တိတ်ဆိတ်စွာပင်။ သူ့မျက်နှာမှာ အလွန်ငြိမ်သက်နေသည်။ မျက်ရည်များက သူ့ပါးပြင်ပေါ်မှတစ်ဆင့် ဖခင်၏ သံခမောက်ပေါ်သို့ စီးကျနေသည်။
သူ သံခမောက်ကို အောက်သို့ မချပါ။
“ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို ဒါတွေ ပြောပြနေတာလဲ” သူ မေးသည်။
နောက်ဆုံးစကားလုံးတွင် သူ့အသံမှာ တုန်ယင်သွားသည်။
ဆာတာ သူ့ကို ကြည့်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ပြုံးနေခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိထားသင့်လို့ပဲ” ဆာတာက ပြောသည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့ လွတ်မြောက်သွားပြီဆိုတာ သူ သိလို့လေ” သူ ခေတ္တရပ်သည်။ “ပြီးတော့ ငါ အဲဒီအပြုံးအကြောင်းကို နေ့တိုင်း တွေးနေမိလို့ပဲ။ ငါ မီးရှို့ခဲ့သမျှ တောအုပ်တိုင်း၊ လမ်းတိုင်း၊ ခိုလှုံရာတိုင်းမှာပေါ့” သူ သူ့ပတ်လည်တွင် ရေနွေးငွေ့များ တက်နေသည့် ရေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “အဆုံးသတ်မှာ အဲဒီလိုမျိုး ပြုံးနိုင်တဲ့သူကို ဖန်တီးပေးနိုင်တဲ့ အရာအားလုံးကို ငါ မီးရှို့ပစ်ချင်ခဲ့တာ”
အက်ဒရီယာနာ မြစ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
သူမ လှုပ်ရှားသည်ကို ကျွန်တော် မမြင်လိုက်ပါ။ ခဏလေးတင် အက်ဒရီယာနာသည် ကမ်းပါးပေါ်တွင် ဂျူလီယန်ဘေး၌ ရပ်နေသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူမသည် ရေထဲတွင် ရှိနေပြီး အေးစက်သည့် အနက်ရောင် ရေစီးကြောင်းက သူမ၏ ဂါဝန်ကို ဆွဲငင်နေသည်။
သူမ သော၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
ဆာတာနှင့် ဆယ်လှမ်းအကွာတွင်။
သူမ သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
“ရှင် ကျွန်မ အဖေကို မီးရှို့ခဲ့တယ်” သူမ ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ရှင် လိုင်ရာဒွန်ကို မီးရှို့ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ အိမ်၊ ကျွန်မတို့ လူတွေ၊ အရာအားလုံးကိုပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ရှင် တောအုပ်တစ်ခုကို ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် မီးရှို့ခဲ့လို့ ဘာဆိုဘာမှ ပြန်မပေါက်တော့ဘူး”
“ဟုတ်တယ်”
အက်ဒရီယာနာ၏ လက်များ တုန်ယင်နေသည်။
သူမပတ်လည်တွင် ငွေရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖျော့တော့တော့ အလင်းမှသည် ပိုမိုတောက်ပလာသည်။ သူမ၏ စွမ်းအား ပထမဆုံး နိုးထလာသည့်နေ့က ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရသည့် အလင်းမျိုးပင်။ ကာကွယ်ထားသည့် တံတိုင်း။ ငြင်းဆန်ခြင်း။
“ကျွန်မ ရှင့်ကို ခွင့်မလွှတ်ဘူး” သူမ ပြောသည်။
ဆာတာ မလှုပ်ပါ။
“ငါ သိတယ်” သူက ပြောသည်။
“ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ငါ သိတယ်”
အက်ဒရီယာနာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမလက်များပတ်လည်မှ ငွေရောင်အလင်းမှာ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။ မြစ်ထဲမှ တက်လာသည့် ရေနွေးငွေ့များကိုပင် ငွေရောင်မြူခိုးများ ဖြစ်သွားစေသည်အထိပင်။
“ဒါဆို ရှင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ” သူမ မေးသည်။
ဆာတာ ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မနေ့က ငါ့စခန်းဆီ တစ်ခုခု ရောက်လာလို့ပဲ” သူက နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ “ငါ အတော်လေး ကြာကြာ သိထားတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့” သူ သောကို ကြည့်သည်။ “မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံတွေ၊ လည်ပင်းမှာ ငွေရောင် အမှတ်အသားတွေ။ တုတ်တွေနဲ့ ပိုက်ကွန်တွေနဲ့” သူ့အသံမှာ အေးစက်သွားသည်။ “ဧရာမလူသားတွေကို အမဲလိုက်နေကြတာ”
“ဗာရစ်” သောက ပြောသည်။
ဆာတာ အလွန်ငြိမ်သက်သွားသည်။
“မင်း သူ့နာမည်ကို သိသားပဲ”
“သူ ကျွန်မတို့ကို ပြောပြခဲ့တယ်” သောက ပြောသည်။ “မြစ်ဝှမ်းမှာ။ အန်ဆယ်လ်ကို မသတ်ခင်ကပေါ့”
ဆာတာ၏ အနီရောင်အလင်းများ တောက်ပလာသည်။
ထို့နောက် မှိန်သွားသည်။
“ဒါဆို သူ တံခါးတည်ဆောက်သူကို ဖမ်းသွားပြီပေါ့။ နောက်ဆုံးတော့လည်း” သူက ပြောသည်။
“ရှင် သိနေတာလား” ကမ်းပါးပေါ်မှ ကျွန်တော် မေးသည်။
ဆာတာ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ငါ သူ့ကို သိတာ တံခါးတည်ဆောက်သူမှာ နာမည်မရှိခင်ကတည်းကပဲ” သူက ပြောသည်။ “မင်းတို့ ရဲတိုက်မှာ ဘုရင်တစ်ပါး မရှိခင်ကတည်းက။ အဘွားကြီးရဲ့ အိမ်မှာ ပြတင်းပေါက်က မီးအိမ် မရှိခင်ကတည်းကပေါ့” သူ့၏ အနက်ရောင် မျက်နှာပြင်မှာ ဖတ်ရခက်သည်။ “သူ ငါ့ဆီကို အရင်ဆုံး လာခဲ့တာ”
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။
“နှစ်တစ်ထောင်လောက် ရှိပြီ” ဆာတာက ပြောသည်။ “ဒါမှမဟုတ် ပိုတောင် ကြာဦးမယ်။ ငါ တောင်ဘက်မှာ၊ မီးတွေ စတင်မွေးဖွားရာ နေရာမှာ လောင်ကျွမ်းနေတုန်းကပေါ့” သူ သူ့လက်ဖဝါးကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “အသံတစ်ခု။ အမှောင်ထဲကနေ။ အလွန်ယဉ်ကျေးတယ်၊ အလွန် သည်းခံတယ်။ သူ ပြောတာက ပေါက်ဖွားသမျှ အရာအားလုံး သေဆုံးရမယ်တဲ့။ လွတ်လပ်သမျှ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ခံရလိမ့်မယ်တဲ့။ လုပ်သင့်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့ အရင်ဆုံး မီးရှို့ပစ်ဖို့ပဲ၊ တခြား ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ မရောက်သွားအောင်လို့”
သော အလွန်ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ငါ နားထောင်ခဲ့တယ်” ဆာတာက ပြောသည်။ “ခဏလောက်တော့ပေါ့။ ငါ နားထောင်သင့်တာထက်တောင် ပိုကြာသေးတယ်။” သူ့အသံမှာ ကြမ်းတမ်းနေသည်။ “ပြီးတော့ တစ်ညမှာ သူ ဘာလိုချင်တာလဲဆိုတာကို ငါ သဘောပေါက်သွားတယ်။ သူက အရာအားလုံးကို ငါ့ကို မီးရှို့ခိုင်းနေတာ။ လူတိုင်း သူ့ဆီ ရောက်လာစေဖို့ပေါ့။ ဝိညာဉ်တိုင်း၊ နတ်ဘုရားတိုင်း၊ သေခြင်းတရားတိုင်းကိုပေါ့။” သူ သောကို မော့ကြည့်သည်။ “သူက ငါ့ကို သူ့ရဲ့ မီးတောက် ဖြစ်စေချင်တာ။ တံခါးတည်ဆောက်သူကို သူ့ရဲ့ တံခါးတွေ ဖြစ်စေချင်သလိုမျိုးပေါ့။”
“ဒါနဲ့ မင်းက ငြင်းဆန်လိုက်တာပေါ့” သောက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။
“ငါ သူ့ကို မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ်” ဆာတာက ပြောသည်။
မြစ်ပြင်မှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ငါ လှည့်လိုက်တယ်” ဆာတာက ဆက်ပြောသည်။ “ပြီးတော့ သူ တိုးတိုးလေး ပြောနေတဲ့ အမှောင်ထဲမှာ သူ့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ငါ သူ့ကို မီးရှို့လိုက်တယ်။ သေအောင်တော့ မဟုတ်ဘူး။ သူက သေလို့မရဘူးလေ။ သူကိုယ်တိုင်က သေခြင်းတရားပဲကိုး။” ခေတ္တရပ်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် မီးရှို့လိုက်သလဲဆိုရင် နောက်ထပ် နှစ်တစ်ထောင်လောက်အထိ သူ ငါ့အနားကို မကပ်ရဲတော့ဘူး။”
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“အဲဒါကြောင့် သူ တံခါးတည်ဆောက်သူဆီကို သွားတာ” ဆာတာက ပြောသည်။ “အဲဒါကြောင့် သူ အန်ဆယ်လ်ဆီကို သွားခဲ့တာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက သူ့ကို လက်မခံခဲ့လို့ပဲ။”
“ဒါဆို ရှင် ဘာလို့ အန်ဆယ်လ်နဲ့ တွဲလုပ်ခဲ့တာလဲ” ကျွန်တော် မေးသည်။ “အိမ်တွေ၊ မြွေကြီး၊ အပေးအယူတွေကော။”
ဆာတာ ကျွန်တော့်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါကိုယ်တိုင် မီးရှို့တဲ့သူ ဖြစ်ချင်လို့ပဲ” သူက ပြောသည်။ “သူ ခိုင်းလို့ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့လို့။” သူ့အသံမှာ အလွန်နိမ့်ကျသွားသည်။ “ငါ အမြဲလုပ်နေကျ အလုပ်တွေကို လုပ်ဖို့ သူ့ရဲ့ တိုးတိုးစကားတွေ မလိုဘူးဆိုတာကို သက်သေပြချင်ခဲ့တာ။” သူ ခေတ္တရပ်သည်။ “ပြီးတော့ အန်ဆယ်လ်က အသုံးဝင်ခဲ့တယ်။ ဗာရစ်က သူ့နောက်ကွယ်မှာ ရပ်နေမှန်း ငါ အဆုံးထိ မသိခဲ့ဘူး။”
“ရှင် ဘယ်အချိန်က သိလိုက်တာလဲ”
“တောအုပ်တွေ အဖူးအပွင့်တွေ ထွက်လာတဲ့အချိန်ကပေါ့” ဆာတာက ပြောသည်။
သူ ရေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ငါ တောအုပ်တွေကို နှစ်တစ်ထောင်လောက် မီးရှို့ခဲ့တာ” သူက ပြောသည်။ “တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက မီးလောင်ပြီးသားအတိုင်းပဲ ရှိနေခဲ့တယ်။ ပြာဆိုတာ ပြာပဲ။ အဲဒါ ငါပဲလေ။” သူ့အသံမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ “ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ မုန်တိုင်းဘုရင်က ခြောက်နှစ်စာ ပြာပုံပေါ်မှာ လက်တင်လိုက်တဲ့အခါ အမြစ်တွေ ပြန်နိုးထလာတယ်။ ငါ့ခြေထောက်နားမှာ အဖူးအပွင့်လေးတွေ ပွင့်လာတာကို ငါ ရပ်ကြည့်နေမိတယ်။” သူ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါသည်။ “ပြီးတော့ ငါ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ငါ့နောက်ကွယ်က အေးစက်မှုကိုပေါ့။ အရာရှိတွေရဲ့ စခန်းထဲမှာ။ ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာ။”
“ဗာရစ်” သောက ပြောသည်။
“ဗာရစ်” ဆာတာက ထောက်ခံသည်။ “သူက ကြီးထွားလာတဲ့ အရာတွေကို မကြိုက်ဘူး။ သူက မီးကို မကြိုက်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မီးက လွတ်လပ်လို့လေ။ သူက လမ်းတွေကို မကြိုက်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လမ်းတွေက ဘက်နှစ်ဖက်လုံးကို သွားလို့ရလို့ပဲ။” သူ အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ အဝင်မခံတဲ့ တံတိုင်းတွေကိုလည်း မကြိုက်ဘူး။”
အက်ဒရီယာနာ အလွန်ငြိမ်သက်သွားသည်။
သူမလက်များပတ်လည်က ငွေရောင်အလင်းတန်းကတော့ တောက်လောင်နေဆဲပင်။ တောက်ပနေသည်။ တည်ငြိမ်နေသည်။
သူမ အဲဒီအလင်းကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ စွမ်းအား” သူမ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။
ဆာတာ သူမကို ကြည့်သည်။
“မင်းက တံတိုင်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားတာ” သူက ပြောသည်။ “မြို့တစ်မြို့ပတ်လည်မှာ။ အဲဒီထဲကို ဝင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လူတွေပတ်လည်မှာပေါ့။” သူ့အသံမှာ အလွန်နိမ့်နေသည်။ “မင်းက ငြင်းဆန်နေတာ။”
“ဟုတ်တယ်”
“အကျဉ်းသားဘဝဆိုတာ လူတွေကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ တံတိုင်းတစ်ခုပဲ” ဆာတာက ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ တံတိုင်းကတော့ သူ့ကို အပြင်မှာပဲ ပိတ်ထားတာ။” သူ ခေတ္တရပ်သည်။ “ငါ သူ့ကို နှစ်တစ်ထောင်လောက် စောင့်ကြည့်ခဲ့တာ။ သူ ဒီလောက်တောင် မုန်းတီးတဲ့အရာမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။”
အက်ဒရီယာနာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရှင် ကျွန်မကို ဒါတွေ ဘာလို့ ပြောပြနေတာလဲ”
ဆာတာ သူမကို ကြာရှည်စွာ ကြည့်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းအဖေက တံတားတစ်စင်းကို ထိန်းထားခဲ့လို့ပဲ” သူက ပြောသည်။ “မင်းတို့ လွတ်မြောက်သွားအောင် အချိန်အလုံအလောက် ပေးခဲ့တာလေ။” သူ ဂျူလီယန် လက်ထဲက သံခမောက်ကို ကြည့်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဆုံးသတ်မှာ သူ ပြုံးနေခဲ့လို့ပဲ။”
ခေတ္တတိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလောကမှာ ဗာရစ်ကို ငြင်းဆန်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိမယ်ဆိုရင် အဲဒါ နောက်ကို လှည့်ကြည့်ခဲ့တဲ့သူရဲ့ သမီးပဲ ဖြစ်ရမယ်လေ။”
မြစ်ပြင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
အက်ဒရီယာနာသည် အေးစက်သည့် အနက်ရောင် ရေစီးကြောင်းထဲ ခါးတိုင်အောင် ရပ်နေပြီး သူမလက်များပတ်လည်တွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်လောင်နေသည်။ သူမမျက်နှာတွင် မျက်ရည်စများ ရှိနေသည်။
သူမ မလှုပ်ပါ။
ဆာတာလည်း မလှုပ်ပါ။
ထို့နောက် ဂျူလီယန် မြစ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
သူသည် ဖခင်၏ သံခမောက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားလျက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး သူ့အစ်မဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူ ဆာတာကို မော့ကြည့်သည်။
“ရှင် ဘာလိုချင်တာလဲ” သူ မေးသည်။ “အကူအညီ မတောင်းဘူးလို့ ရှင် ပြောခဲ့တယ်လေ။”
ဆာတာ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
သံခမောက်ကို ကြည့်သည်။
အဲဒီပေါ်က ပုံစံပျက်နေတဲ့ အရာတွေ၊ မီးလောင်ထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေ၊ ခမောက်ထိပ်က အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းကို ကြည့်သည်။
“ဘီလူးတွေ” သူက ပြောသည်။ “ဖြတ်ကျော်လာခဲ့တဲ့သူတွေ။ မြစ်ထဲမှာ ရပ်နေခဲ့တဲ့သူတွေ။ မင်းတို့ရဲ့ မုန်တိုင်းဘုရင်က ထိန်းထားဖို့ တံတိုင်းတွေ ပေးခဲ့တဲ့သူတွေပေါ့။” သူ သောကို ကြည့်သည်။ “ဗာရစ်က မနေ့က ငါ့လူ ၁၁ ယောက်ကို ဖမ်းသွားတယ်။ သူ နောက်ထပ်လည်း ဖမ်းဦးမှာပဲ။ သူက ငါ့ကို ငြင်းဆန်ခဲ့တဲ့ ဘီလူးတိုင်းကို ဖမ်းသွားလိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ငါ့ကို ငြင်းဆန်ခဲ့တာဟာ သူတို့က သူ့ကိုလည်း ငြင်းဆန်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲလေ။”
“ပြီးတော့ကော”
“ပြီးတော့ ငါ သူတို့ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး” ဆာတာက ပြောသည်။ “သူတို့အားလုံးကိုပေါ့။ သူ့လက်ထဲကနေ မကာကွယ်နိုင်ဘူး။” သူ့အနီရောင် အလင်းရောင်မှာ မှိန်သွားသည်။ “ဖြတ်ကျော်လာတဲ့သူတွေကို မင်းတို့ သိမ်းထားပေးလိုက်။ သူမရဲ့ တံတိုင်းနောက်မှာပေါ့။” သူ အက်ဒရီယာနာကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “သူတို့ကို ငါ့ဆီ ပြန်မပို့နဲ့။ သူတို့ကို သူ ရှာမတွေ့ပါစေနဲ့။”
“အဲဒါပဲလား” ဂျူလီယန် မေးသည်။
ဆာတာ သူ့ကို ကြည့်သည်။
“အဲဒါပဲ” သူက ပြောသည်။
“အပစ်အခတ် ရပ်စဲရေး မဟုတ်ဘူးလား”
“မဟုတ်ဘူး”
“မဟာမိတ်ဖွဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”
“မဟုတ်ဘူး” ဆာတာက ပြောသည်။ “ငါ မင်းအဖေကို မီးရှို့ခဲ့တာ။ မင်းတို့ကို ငါ့ဘေးမှာ ရပ်ပေးဖို့ မတောင်းဆိုဘူး။” သူ ရေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “ငါ့ရဲ့ ဘီလူးတွေကို သိမ်းထားပေးဖို့ပဲ တောင်းဆိုတာ။ အဲဒါပဲ။”
အက်ဒရီယာနာ အကြာကြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
သူမလက်များပတ်လည်က ငွေရောင်အလင်းတန်းမှာ မှိန်သွားသည်။ ပျောက်သွားတာတော့ မဟုတ်ပါ။ ငြိမ်သက်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သူမ ဆာတာကို မော့ကြည့်သည်။
“ကျွန်မ ရှင့်ကို ခွင့်မလွှတ်ဘူး” သူမ ထပ်ပြောသည်။
“ငါ သိတယ်”
“ကျွန်မ ရှင့်ဘေးမှာ ရပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်ဘေးမှာ တိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်နဲ့ အတူ စားပွဲမှာ ထိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ငါ သိတယ်”
အက်ဒရီယာနာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဘီလူးတွေက ကျွန်မအဖေကို မီးရှို့ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင်က မီးရှို့ခဲ့တာ။” သူမလက်များပတ်လည်က ငွေရောင်အလင်းကို ကြည့်သည်။ “ကျွန်မရဲ့ တံတိုင်းက သူတို့ကို မငြင်းဆန်ဘူး။ ဘယ်တုန်းကမှလည်း မငြင်းဆန်ခဲ့ဘူး။”
သူမ ဆာတာကို ပြန်ကြည့်သည်။
“သူတို့ နေလို့ရတယ်” သူမ ပြောသည်။ “သူတို့ နေချင်သလောက် နေနိုင်တယ်။ ကျွန်မ တံတိုင်းနောက်မှာပေါ့။”
ဆာတာ မလှုပ်ပါ။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” သူက ပြောသည်။
“ကျွန်မကို ကျေးဇူးမတင်နဲ့” အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “ရှင်အတွက် လုပ်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး။”
“ငါ သိတယ်” ဆာတာက ပြောသည်။ “အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါ ကျေးဇူးတင်နေတာ။”
သူ ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။
သူ တဖက်ကမ်းသို့ ပြန်လှည့်ပြီး ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ချိန်တွင် ဂျူလီယန် စကားပြောလာသည်။
“စောင့်ဦး။”
ဆာတာ ရပ်လိုက်သည်။
ဂျူလီယန်သည် ဖခင်၏ သံခမောက်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်လျက် မြစ်ထဲတွင် ရပ်နေသည်။ သူသည် ခမောက်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ခမောက်ထိပ်က အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းကိုပေါ့။ ဆာတာရဲ့ ရှေးဟောင်း အချက်ပြမီးတိုင်။ တစ်ချိန်က အဲဒီခမောက်ကို ဆောင်းထားသူတိုင်းကို ဆာတာ ရှာတွေ့နိုင်စေခဲ့တဲ့ အရာ။
“ဒီအရာ” ဂျူလီယန် ပြောသည်။ “ရှင့်ရဲ့ အချက်ပြမီးတိုင်။ ဒါ အခုထိ ဒီထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ အားနည်းနည်းနဲ့ပေါ့။”
ဆာတာ နောက်ကို လှည့်မကြည့်ပါ။
“ဟုတ်တယ်”
“ဗာရစ်က ဘီလူးတစ်ယောက်ကို လာဖမ်းမယ်ဆိုရင်” ဂျူလီယန် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဒါကို ဆောင်းထားမယ်ဆိုရင် ရှင့်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ရှာတွေ့နိုင်မလား။”
ဆာတာ လှည့်လာသည်။
သူသည် ဖခင်၏ သံခမောက်ကို ကိုင်ပြီး မြစ်ထဲတွင် ရပ်နေသော ကောင်လေးကို ငုံ့ကြည့်သည်။
သူ အကြာကြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
“ဟုတ်တယ်” သူ နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
ဂျူလီယန် သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော် ဒါကို ဆောင်းထားမယ်” သူ ပြောသည်။ “ဘီလူးတွေ တံတိုင်းမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ၊ လယ်ကွင်းထဲမှာ ရှိတဲ့အခါ၊ မြို့ပြင်ဘယ်နေရာမှာမဆိုပေါ့။” သူ့အသံမှာ အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။ “ပြီးတော့ ဗာရစ် သူတို့ကို လာဖမ်းရင် ရှင် သိလိမ့်မယ်။”
အက်ဒရီယာနာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဂျူလီယန်—”
“သူ နောက်ကို လှည့်ကြည့်ခဲ့တယ်” ဂျူလီယန် ပြောသည်။ သူ သူ့အစ်မကို မကြည့်ပါ။ ဆာတာကိုသာ ကြည့်နေသည်။ “လမ်းကိုပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ လွတ်သွားတာ သေချာစေချင်လို့လေ။” သူ့လက်များက သံခမောက်ကို ပိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်လည်း နောက်ကို လှည့်ကြည့်မှာ။ ဘီလူးတွေကိုပေါ့။ သူတို့ လွတ်မြောက်သွားတာ သေချာစေချင်လို့။”
ဆာတာ မြစ်ထဲတွင် အကြာကြီး ရပ်နေသည်။
သူ့ပတ်လည်တွင် ရေနွေးငွေ့များ တက်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အက်ကြောင်းများထဲမှ အနီရောင်အလင်းတန်းများ တုန်ခါနေသည်။
ထို့နောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါ။ အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ခြင်းသာ။ တောင်ကြီးတစ်လုံးသာ ခေါင်းငုံ့နိုင်မည်ဆိုလျှင် ငုံ့မည့် အနေအထားမျိုးပေါ့။
သို့သော်လည်း ဒါဟာ အရိုအသေပေးခြင်းပင်။
“ရိုဒရစ်ရဲ့ သား” သူ ပြောသည်။
ထို့နောက် သူ လှည့်ထွက်သွားပြီး မြစ်ရေကို ဖြတ်ကာ တဖက်ကမ်းသို့ ပြန်တက်သွားသည်။ ရေထဲမှ ထွက်ပြီးနောက် နောက်ကို လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ မီးလောင်ထားသော တောအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သူ လျှောက်သွားသည့် နေရာတစ်လျှောက်တွင် မီးလောင်ထားသော သစ်ငုတ်တိုများမှ အဖူးအပွင့်လေးများမှာ ညှိုးနွမ်းသွားခြင်း မရှိချေ။
အက်ဒရီယာနာ အကြာကြီး မလှုပ်ရှားဘဲ ရပ်နေသည်။
သူမသည် မြစ်ထဲတွင် ရေစီးကြောင်းက သူမ ဂါဝန်ကို ဆွဲငင်နေသည်ကို ခံစားရင်း၊ လက်များပတ်လည်တွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ငြိမ်သက်နေလျက် ဆာတာ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် နေရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဂျူလီယန်သည် သံခမောက်ကို ကိုင်လျက် သူမဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သောက သူမ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရပ်နေသည်။
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။
ထို့နောက် အက်ဒရီယာနာ လှည့်ပြီး ကမ်းပါးဆီသို့ ပြန်လည် လမ်းလျှောက်သွားသည်။
သူမသည် ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ဘဲ ကျော်ဖြတ်သွားသည်။ ကုန်းမြင့်ပေါ်ရှိ သူမ၏ မြင်းရှိရာဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး စလွယ်အိတ်ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်တင်ကာ ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်သည်။
သူမ၏ ပခုံးများ တုန်ရီနေသည်။
ကျွန်တော် သူမဆီသို့ သွားလိုက်သည်။
ဘာမှ မပြောခဲ့ပါ။
သူမ၏ နောက်ကျောမှနေ၍ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သိုင်းဖက်ကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။
သူမ လှည့်မကြည့်ပါ။ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲသို့သာ မှီတွယ်ထားပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖက်ခွင့်ပေးကာ ငိုကြွေးနေသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဂျူလီယန် ကုန်းမြင့်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။
သူသည် သံခမောက်ကို ပန်းထိုးထားသည့် အဝတ်စဖြင့် ပြန်ပတ်ထားသည်။ ၎င်းကို ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်ထားသည်။
သူသည် သူ့အစ်မဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူလည်း ဘာမှ မပြောပေ။
ခဏအကြာတွင် အက်ဒရီယာနာသည် နောက်ကို မကြည့်ဘဲ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“မင်း အရမ်းရဲရင့်တာပဲ” သူမက အသံတိမ်ဝင်စွာဖြင့် ပြောသည်။
“မင်းလည်း အတူတူပါပဲ။”
“ငါ သူ့ကို ခွင့်မလွှတ်ခဲ့ဘူး။”
“ငါ သိပါတယ်” ဂျူလီယန်က ပြောသည်။ “မင်း ခွင့်လွှတ်ဖို့ မလိုပါဘူး။” သူ သံခမောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်း ဘီလူးတွေကိုတော့ နေခွင့်ပေးလိုက်တယ်။”
အက်ဒရီယာနာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ဖေဖေဆိုရင်လည်း ဒီလိုမျိုး လုပ်မှာပဲ” ဂျူလီယန်က ပြောသည်။ “မေမေ ပြောပြတာလေ။ ဖေဖေလည်း သူတို့ကို နေခွင့်ပေးမှာပဲ။” သူ သူမကို ကြည့်သည်။ “ဖေဖေက ဒါကို မုန်းလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို နေခွင့်တော့ ပေးမှာပဲ။”
အက်ဒရီယာနာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုရယ်သံမှာ စိုစွတ်ပြီး ကျိုးပဲ့နေသယောင်။
“သူ မုန်းမှာတော့ အမှန်ပဲ” သူမက ထောက်ခံသည်။
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျွန်တော်တို့ ဂရေးကိပ်သို့ မြင်းစီးပြီး ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
သောသည် တစ်လမ်းလုံး စကားမပြောပေ။ သူမသည် ပုခုံးပေါ်တွင် မြို့လ်နီယာ (Mjölnir) ကို ထမ်းလျက် ရှေ့တည့်တည့်ကိုသာ ကြည့်ပြီး မြင်းစီးသွားသည်။
အရှေ့ဘက် တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူမ ရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ခေါင်းကိုတင်လျက် နှင်းခဲများကြားတွင် ခွေလျောင်းနေသော ယောမန်ဂန်ဒါ (Jörmungandr) ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“နှစ်တစ်ထောင်ပေါ့” သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“သူ ဗာရစ်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်ကတည်းက မီးရှို့ခဲ့တာ။ အန်ဆယ်လ် မတိုင်ခင်က၊ အဘွားအိုရဲ့ အိမ် မတိုင်ခင်ကတည်းကပေါ့။” သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ငါက အဲဒီအချိန်တစ်လျှောက်လုံး ကမ္ဘာပျက်မယ့်နေ့မှာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ ပြင်ဆင်နေခဲ့တာ။”
“အခုကော”
သော အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“အခုတော့ ငါ ထင်တယ်” သူမ ပြောသည်။ “ငါက မှားယွင်းတဲ့ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။”
မိရဲလ် (Mirelle) က ရင်ပြင်တွင် စောင့်နေသည်။
သူမသည် ဂျူလီယန်ကို အရင်ဆုံး မြင်လိုက်သည်။ သူ့ရင်ခွင်ထဲက သံခမောက်ကို၊ မျက်လုံးတွေ နီရဲနေဆဲ ဖြစ်တဲ့ သူ့မျက်နှာကိုပေါ့။
သူမ အက်ဒရီယာနာကို မြင်သည်။
သူမ ဘာမှ မမေးပါ။
သူမ ရင်ပြင်ကို ဖြတ်လျှောက်လာပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက် သိုင်းဖက်ထားလိုက်သည်။ အက်ဒရီယာနာသည် သူမ၏ မျက်နှာကို မိခင်၏ ပခုံးပေါ် အပ်ထားလိုက်ပြီး ဂျူလီယန်ကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် သံခမောက်ကို ပိုက်လျက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။
“သူ ပြုံးနေခဲ့တယ်” အက်ဒရီယာနာက မိခင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် မျက်နှာအပ်လျက် ပြောသည်။
မိရဲလ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
“နောက်ဆုံးအချိန်မှာပေါ့” အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “တံတားပေါ်မှာလေ။ သူ လမ်းကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ သူ လှည့်လာတယ်။ သူ ပြုံးနေခဲ့တာ။”
မိရဲလ် ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
သူမတို့ သားအမိကို ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။
ရဲတိုက်၏ တစ်နေရာ၊ ဆေးကုသဆောင်အောက်ရှိ စင်္ကြံလမ်းတွင် ခေါင်းလောင်းလေးတစ်လုံးသည် အဖွင့်မခံရသော တံခါးပေါက်တစ်ခု၏ အောက်ခြေတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသည်။ ကျောက်မီးအိမ်တစ်လုံးကလည်း ဘေးတွင် လင်းလက်နေပြီး ကလန် (Callan) ဆိုသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်က ခုံတန်းပေါ်တွင် လက်ကိုပိုက်ကာ ထိုင်ကြည့်နေသည်။
ထိုညတွင် အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာကို ကလေးထိန်းခန်းထဲတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီမှာ ရှိနေသည်။ ညစာစားပြီးကတည်းက ပြတင်းပေါက်ဘေးက ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်နေတာပါ။ ရိုဒရစ်က ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေပြီး အက်ဒရီယာနာကတော့ ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေသည်။ သူမ ကုတင်ပေါ် လှဲလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က သူမဘေးက ကုတင်စွန်းမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ မျက်လုံး ပွင့်လာသည်။
“သူက ကျွန်မရဲ့ တံတိုင်းက သူ့ကို ငြင်းဆန်တယ်လို့ ပြောတယ်” သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဗာရစ်ပေါ့။ ဆာတာက အဲဒါကို သူ အမုန်းဆုံးလို့ ပြောတယ်တဲ့။”
“ငါ ကြားလိုက်ပါတယ်” အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “သော ပြောပြတယ်။”
အက်ဒရီယာနာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများ ပတ်လည်တွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့၊ ထို့နောက် ပိုမို လင်းလက်လာသည်။
သူမ အဲဒါကို အကြာကြီး ငေးကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မ ဒါကို တံတိုင်းတစ်ခုလို့ပဲ အမြဲ ထင်ခဲ့တာ” သူမ ပြောသည်။ “ကာကွယ်ရေးတစ်ခုပေါ့။ လူတွေကို လုံခြုံအောင် ထားပေးတဲ့အရာ။” သူမ လက်ကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်သည်။ “ဒါက တခြားဘာမှ ဖြစ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။”
“ဘာများ ဖြစ်နိုင်သေးလို့လဲ” အက်ဗလင်က မေးသည်။
အက်ဒရီယာနာ သူမကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲက ရိုဒရစ်ကို ကြည့်သည်။
ပြတင်းပေါက်၊ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မီးအိမ်များ၊ ပြီးတော့ မြောက်ဘက်ဆီသို့ ရှည်လျားစွာ တန်းလျားသွယ်တန်းနေသည့် မှောင်မိုက်သော လမ်းမကြီးကို ကြည့်သည်။ ထိုလမ်း၏ အဆုံးတွင် အကျဉ်းသားနှင့် သေခြင်းတရား၏ နတ်ဘုရားက စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“ငြင်းဆန်ခြင်းပဲ” သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “လူတွေကို ငြင်းဆန်တာ မဟုတ်ဘူး။ အထိန်းအကွပ်အောက်မှာ ရှိနေရခြင်းကို ငြင်းဆန်တာ။”
သူမ လက်ကို ဆုပ်လိုက်သည်။
ငွေရောင်အလင်းတန်း ပျောက်မသွားပါ။
အလင်းတန်းသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်နေဆဲပင်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မီးမငြိမ်းစေရဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည့် ပြတင်းပေါက်က မီးအိမ်လေး တစ်လုံးလိုပေါ့။
“ကျွန်မ ဒါကို ဘယ်လို သုံးရမလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး” အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “သူ့ကို တိုက်ဖို့အတွက်တော့ မဟုတ်သေးဘူး။”
“မင်း သင်ယူသွားမှာပါ” အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့လဲ”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
သူမသည် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
“ငါတို့ ကျန်တဲ့သူတွေ သင်ယူနေသလိုမျိုးပဲပေါ့” သူမ ပြောသည်။ “တစ်ခါ တံခါးခေါက်တိုင်းမှာ တစ်ခုစီ သင်ယူသွားမှာပါ။”