အခန်း (၄၅၄) - လမ်းမရှိသော တံခါး
မည်သူမျှ ပြန်မဖြေခဲ့ကြပေ။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဂရေးကိပ်၏ အောက်ထပ်စင်္ကြံလမ်းတွင် ကက်စတယ်လန်၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်အောက်၌ ရပ်နေကြသည်။ တစ်နာရီမတိုင်ခင်ကမှ မရှိခဲ့သော တံခါးတစ်ခုကို စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူထံမှ အဖြေစကား မထွက်လာ။
သောရ်၏ လက်ဆစ်များမှာ မြိုလ်နီယာလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။
ဖန်ရီးယားမှာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက်ရှိ အမွေးများမှာ နှင်းခဲတုံးများအလား ထောင်နေ၏။
လိုကီကမူ အဝေးဆုံးနံရံသို့ ကပ်၍ နောက်ဆုတ်သွားသည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်ရှိ အမည်းစက်များမှာ ပိုမိုနက်မှောင်လာပြီး သူသည် ထိုနေရာများကို ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဖိကပ်ထားသည်။
ဗော့စ်မှာ တံခါးနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရပ်နေသည်။ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရချိန်မှစ၍ သူ မလှုပ်မယှက်ပင်။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တုတ်ကောက်ကို အားပြုမှီတွယ်ရင်း ကျောက်တုံးပေါ်တွင် အမှတ်အသားပြုထားသော မီးလောင်ရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ပိတ်ထားသော တံခါး။
ဖြတ်လမ်းမရှိ။
"မုန်တိုင်းဘုရင်..." ဗာရစ်က ထပ်ပြောသည်။
စိတ်ရှည်လက်ရှည်နှင့် နူးညံ့စွာပင်။
"ငါ စောင့်နေတယ်။"
ကျွန်ုပ် တံခါးဆီသို့ မလှုပ်ရှားခဲ့။
ကျွန်ုပ်သည် စင်္ကြံလမ်းအလယ်တွင် ရပ်နေသည်။ အနာတရဖြစ်နေသော လက်ကို ဘေးသို့ချထားပြီး လက်ဝါးထဲတွင် သရဖူက မှိန်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေသည်။ ကျွန်ုပ် တွေးတောမိသည်။
မြောက်ဘက်တံခါးဝတွင် လက်ကိုမြှောက်၍ ရပ်နေသော အန်ဆယ်အကြောင်း။ တစ်ခါမျှ တံခါးမခေါက်ဖူးသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မရေမရာ တံခါးခေါက်နေပုံအကြောင်း။
ရေခွက်ကို ရေတမြောင်းမှ ခပ်ယူပြီး ကမ်းပေးနေသော ဟောလစ်အကြောင်း။
ခံတပ်နံရံပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း "အဖွင့်ရခက်ဆုံးတံခါးက တံခါးတစ်ဖက်မှာ ဘယ်သူရှိလဲဆိုတာ မသိတဲ့ တံခါးမဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူရှိလဲဆိုတာ သိနေတဲ့ တံခါးမျိုးပဲ" ဟု ပြောခဲ့သော အော်ရီလီယာအကြောင်း။
ကျွန်ုပ် မြို့သူမြို့သားများကို ပြောခဲ့သမျှအကြောင်း။ သူတို့အားလုံးကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစေချင်ခဲ့သမျှအကြောင်း။
ခိုလှုံရာစခန်းတစ်ခု၏ အတွင်းဘက်တွင် သော့ခတ်ထားစရာ မလို။
တံခါးခေါက်လာသမျှ မည်သူ့ကိုမဆို လက်ခံရမည်။
"မင်း အဲဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူး" သောရ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် ပြန်မဖြေ။
"ယူရီယာ" သူမ၏ အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းသည်။ "မင်း ဒီတံခါးကို ဖွင့်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး။"
"ငါ သိပါတယ်" ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း မဖွင့်ဘူးလို့ ပြောလိုက်ပါ" ဗာရစ်က ဆိုသည်။
သူ ကြားနေရသည်။ သူ ကြားချင်သည်ကို မည်သည့်အရာကမျှ တားဆီးထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့ကြားရှိ ကျောက်နံရံသည် သူ့အတွက် အတားအဆီး မဖြစ်နိုင်။
"မဖွင့်ဘူးလို့ ပြောလိုက်စမ်းပါ" သူက ဆက်ပြောသည်။ "မင်းရဲ့နိုင်ငံမှာ ဥပဒေဆိုတာ ကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ။ တချို့ဧည့်သည်တွေကို ကြိုဆိုမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်ပါ။" သူ၏အသံမှာ အလွန်နူးညံ့နေသည်။ "အဲဒီလိုပြောလိုက်ရင် ငါ ထွက်သွားပေးမယ်။ မင်းရဲ့မြို့ထဲက လူတွေအားလုံးလည်း မင်းရဲ့ခိုလှုံရာစခန်းတွေမှာ အတွင်းဘက်က သော့ခတ်ထားနိုင်သေးတယ်ဆိုတာ သိသွားလိမ့်မယ်။"
မည်သူမျှ စကားမပြောကြ။
"အန်ဆယ် တံခါးခေါက်ခဲ့တယ်" ဗာရစ်က ပြောသည်။ "ပြီးတော့ မင်း တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ဇနီးသည်ရဲ့ လူနာတွေကို လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ထားခဲ့တဲ့လူ။ အဘွားအိုတစ်ယောက်ကို နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်လောက် ချုပ်နှောင်ထားခဲ့တဲ့လူ။ မိခင်ဆီကနေ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကို ခိုးယူသွားခဲ့တဲ့လူ။" ခဏရပ်လိုက်ပြီး "မင်း သူ့ကို ဟင်းရည်တိုက်ခဲ့တယ်။"
"ဟုတ်တယ်" ကျွန်ုပ် ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါဆို ငါ့ကျတော့ ဘာလို့ မဖွင့်ပေးရမှာလဲ။"
ကျွန်ုပ်တွင် အဖြေမရှိခဲ့။
အမှန်တရားမှာ ထိုအတိုင်းပင်။ ကျွန်ုပ် စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ရပ်၍ အဖြေရှာကြည့်သော်လည်း မတွေ့ရှိခဲ့။ သူ့ကို ငြင်းပယ်ရန် ကျွန်ုပ်တွင်ရှိသော အကြောင်းပြချက်တိုင်းသည် အန်ဆယ်ကို ငြင်းပယ်ရန်အတွက်လည်း သုံးနိုင်သော အကြောင်းပြချက်များပင် ဖြစ်သည်။ မြို့သူမြို့သားများ၊ သောရ်၊ အန်ဆယ်၏ လှောင်အိမ်ထဲတွင် ရှိခဲ့ဖူးသော နတ်ဘုရားများထံ ကျွန်ုပ် ပြောခဲ့သမျှ စကားတိုင်းသည် ဤတံခါးကို ဖွင့်ပေးရန်အတွက် အကြောင်းပြချက်များ ဖြစ်နေသည်။
ဗော့စ် စကားပြောလာသည်။
သူ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်။ ကျောက်တုံးပေါ်ရှိ အမှတ်အသားကိုသာ စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက တံခါးပေါက် မဟုတ်လို့ပဲ" သူ ပြောသည်။
ဗာရစ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"အန်ဆယ်က မြောက်ဘက်တံခါးဝကို လာခဲ့တာ" ဗော့စ် ပြောသည်။ သူ၏အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းသည်။ "သူ လမ်းလျှောက်လာခဲ့တာ။ မိုင်သုံးရာ။ ခိုလှုံရာစခန်းတိုင်းကို ဖြတ်ပြီးတော့။ မီးတိုင်တိုင်းမှာ သူ ရပ်ခဲ့တယ်။ ဟက်စကတ်ရဲ့ ရေတမြောင်းကနေ ရေသောက်ခဲ့တယ်။" သူသည် သူ၏တုတ်ကောက်ရှိ ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။ "ပြီးတော့ သူ ဒီရောက်တဲ့အခါ တံခါးဝမှာ တံခါးခေါက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ရှိပြီးသားဖြစ်တဲ့ တံခါးကို။ အိမ်ရှင်က တည်ဆောက်ထားတဲ့ တံခါးကို။"
သူ ကျောက်တုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါက ငါတို့တံခါး မဟုတ်ဘူး" ဗော့စ် ပြောသည်။ "မင်း ဖန်တီးလိုက်တာ။ ငါတို့နံရံမှာ။ သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာ။ ဒဏ်ရာရသူတွေ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ဆေးခန်းအောက်မှာ။" သူ၏လက်များမှာ တုတ်ကောက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ဒါက တံခါးခေါက်တာ မဟုတ်ဘူး။ အတင်းဝင်လာပြီးမှ ခွင့်ပြုချက်တောင်းတာ။"
ကျောက်တုံးတစ်ဖက်ရှိ တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ကြာရှည်လှသည်။
ထို့နောက် ဗာရစ် ရယ်မောလိုက်သည်။
တိုးတိုးလေး။ အန်ဆယ်က သူ့ကို အမိန့်ပေးခဲ့စဉ်က ရေကန်ထဲတွင် သူရယ်ခဲ့သလိုမျိုးပင်။
"တော်လိုက်တာ" သူ ပြောသည်။ "နယ်နိမိတ်ရဲ့ နတ်ဘုရား။ မင်းကို ငါ အမြဲသဘောကျတယ် ဗော့စ်။ မင်းက အလွန်ကို ခက်ခဲတဲ့သူပဲ။"
ဗော့စ်၏ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲ။
"ငါ မှန်ကန်ခဲ့တာပါ" သူ ဆိုသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ မင်း မှန်ခဲ့တယ်" ဗာရစ်က သဘောတူသည်။ "တံခါးတွေအကြောင်း၊ တံခါးခေါက်တာတွေအကြောင်းပေါ့။" သူ၏အသံ ပိုမိုနူးညံ့လာသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်း တစ်ခုမေ့နေတယ်။"
ဗော့စ် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
"အန်ဆယ် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ တံခါးတိုင်းက အခု ငါ့ပိုင်ပဲ" ဗာရစ် ပြောသည်။ "နယ်နိမိတ်တိုင်း၊ ခေါက်ရိုးတိုင်းပေါ့။" ခဏရပ်လိုက်ပြီး "ငါ လမ်းလျှောက်နေစရာ မလိုဘူး။ သူ ထိတွေ့ခဲ့တဲ့ နံရံတိုင်းမှာ ငါ့အတွက် တံခါးပေါက်တွေ ရှိပြီးသား။"
"သူ ဂရေးကိပ်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မထိတွေ့ခဲ့ဘူး" သောရ်က ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဗာရစ်က သဘောတူသည်။ "ဒါပေမဲ့ သူက ဒီမှာရပ်နေတဲ့လူကိုတော့ ထိတွေ့ခဲ့တယ်။"
ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အအေးဓာတ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
လွန်ခဲ့တဲ့လများစွာက ဝှိုက်မက်ရှာရှိ ဧည့်ခန်းမ။ အန်ဆယ်၏အသံမှာ ကျောက်နံရံကို ဖောက်ထွက်လာပြီး ကျွန်ုပ်၏နာမည်ကို ခေါ်ခဲ့သည်။
မင်း တုန်လှုပ်သွားမလားဆိုတာ သိရအောင်။
"သူ မင်းနာမည်ကို ခေါ်ခဲ့တယ်" ဗာရစ်က နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "သူ့နံရံတွေကနေတစ်ဆင့် မင်းရဲ့ခန်းမထဲကိုပေါ့။ အဘွားအိုရဲ့ ပြတင်းပေါက်က မီးတိုင်ကို သူလှမ်းယူသလိုမျိုး မင်းဆီကို သူလှမ်းခဲ့တယ်။" ခဏရပ်သည်။ "အဝေးကြီး မဟုတ်ဘူး။ အားစိုက်စရာလည်း မလိုဘူး။ အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားရုံလောက်ပါပဲ။"
ကျွန်ုပ်၏ ညာဘက်လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်ဝါးထဲတွင် မှိန်ဖျော့စွာ ရှိနေသော သရဖူ။
၎င်း၏ဘေးတွင် အလွန်မှိန်ဖျော့လွန်းသဖြင့် ကျွန်ုပ် လုံးဝသတိမထားမိခဲ့သော အမည်းကြောင်းလေးတစ်ခု။
ကျောက်တုံးပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းလေးတစ်ခုလိုမျိုး။
"အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ငါ မင်းရဲ့နံရံကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ" ဗာရစ်က ပြောသည်။ "အဲဒီလိုနဲ့ပဲ မင်း ရပ်တည်ခဲ့ဖူးသမျှ နံရံတိုင်းကို ငါ ရှာတွေ့လိမ့်မယ်။"
သောရ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်နှင့် တံခါးကြားတွင် ရပ်လိုက်သည်။ မြိုလ်နီယာကို မြှောက်ထားပြီး လျှပ်စီးကြောင်းများမှာ သူမ၏လက်မောင်းများပေါ်တွင် တွားသွားနေသည်။ သူမ၏မျက်နှာမှာ အမူအရာမဲ့နေသည်။
"ဒါဆို ထွက်လာခဲ့လေ" သူမ ပြောသည်။
"မထွက်ဘူး" ဗာရစ်က ပြောသည်။
"မင်း ဝင်ချင်တာမဟုတ်လား။ ဝင်လာခဲ့လေ။ မင်းရဲ့တံခါးကနေ ဝင်လာခဲ့။ ပြီးရင် တံခါးတစ်ဖက်မှာ ငါ မင်းကို စောင့်နေမယ်။"
"ငါ ဝင်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး" ဗာရစ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
သောရ်၏ လျှပ်စီးကြောင်းများ တုန်ခါသွားသည်။
"ငါက သူ (ယူရီယာ) ဒီတံခါးကို ဖွင့်ပေးတာကိုပဲ လိုချင်တာ" ဗာရစ်က ပြောသည်။ "အဲဒါက အဓိကပဲ။ အစကတည်းက အဲဒါပဲ အဓိက ဖြစ်ခဲ့တာ။" သူ၏အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းသည်။ "အန်ဆယ်က အဲဒါကို ဘယ်တော့မှ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ သူက လှောင်အိမ်တွေ ဆောက်ပြီး လူတွေကို အတင်းဆွဲထည့်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက ငါ လိုချင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။"
"ဒါဆို မင်း ဘာကို လိုချင်တာလဲ။"
ချုပ်နှောင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းတရား၏ နတ်ဘုရားမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ဘယ်သူမှ ငါ့ကို ဆန္ဒအလျောက် ကိုးကွယ်တာ မဟုတ်ဘူး" သူ ပြောသည်။ "ငါ မင်းတို့ကို ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ။ ရေကန်ထဲမှာတုန်းက။" ခဏရပ်လိုက်ပြီး "ငါ လိုချင်တာက တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးဖွင့်ပေးတာကိုပဲ။ ငါ့ကို ဝင်ခွင့်ပြုတာမျိုး။ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အတိအကျ သိလျက်နဲ့ပေါ့။" သူ၏အသံမှာ လုံးဝနီးပါး တိုးဝင်သွားသည်။ "တစ်ခါလောက်ပါပဲ။ သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ တစ်ခါလောက်တော့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ရွေးချယ်ပေးစေချင်တယ်။"
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြ။
စင်္ကြံလမ်းမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဖန်ရီးယား၏ အသက်ရှူသံကိုပင် ကြားနေရသည်။ နှေးကွေးပြီး နက်ရှိုင်းသည်။ အသက်ရှူတိုင်းတွင် တိုးညင်းသော ဟိန်းသံတစ်ခု ပါနေ၏။
ကျွန်ုပ် တံခါးကို ကြည့်လိုက်သည်။
အမှတ်အသားကို ကြည့်သည်။ ဖြတ်လမ်းမရှိသော ပိတ်ထားသည့် တံခါး။
"ငါ သွေးထွက်တာ ရပ်ချင်တယ်" ဟု ပြောခဲ့သော အန်ဆယ်အကြောင်းကို တွေးမိသည်။
ဝမ်ဟီးလ်က ဓားကို သိမ်းလိုက်သည့်အချိန်အထိ ကြက်သွန်နီလှီးနေသော ကလန်အကြောင်း။
အန်ဆယ်အတွက် မြင်းစီးပေးခဲ့ပြီး သူ့မိခင်၏နာမည်ကို အုပ်ထိန်းသူက ခေါ်လိုက်သည့်အခါ လမ်းပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သော ဒယ်လန် မာ့ရှ်အကြောင်း။
သူတို့အားလုံးအကြောင်း။ တံခါးတစ်ဖက်တွင် မှားယွင်းစွာ ရောက်ရှိနေပြီး နောက်ပြန်လှည့်ခဲ့သူအားလုံးအကြောင်း။
သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ သူတို့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလျက်နဲ့ ရွေးချယ်ပေးဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့ကြပါ။
သူတို့က ရပ်တန့်သွားဖို့ပဲ လိုချင်ခဲ့ကြတာပါ။
"မလုပ်ဘူး" ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
ဗာရစ် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေ။
"မလုပ်ဘူး ဟုတ်လား" သူ မေးသည်။
"ငါ ဒီတံခါးကို မဖွင့်ပေးဘူး" ကျွန်ုပ် ပြောသည်။
"ဒါဆို မင်းရဲ့ ခိုလှုံရာစခန်းတွေမှာ သော့ခတ်ထားတာပေါ့။"
"မဟုတ်ဘူး" ကျွန်ုပ် ပြောသည်။ "မင်းရဲ့ တံခါးမှာပဲ သော့ခတ်ထားတာ။"
ကျောက်တုံးတစ်ဖက်ရှိ တိတ်ဆိတ်မှုမှာ လုံးဝဥဿုံ ဖြစ်သွားသည်။
"အန်ဆယ် လမ်းလျှောက်လာခဲ့တယ်" ကျွန်ုပ် ပြောသည်။ "သူ ခြေလျင် လမ်းလျှောက်လာခဲ့တာ။ မီးတိုင်တိုင်းကို ဖြတ်ပြီးတော့။ သူ ရေတမြောင်းကနေ ရေသောက်ခဲ့တယ်။ သူ့နာမည်ကို သူ မသိခဲ့ဘူး၊ ဘယ်သူကမှလည်း သူ့ကို နာမည် မမေးခဲ့ဘူး။" ကျွန်ုပ် တံခါးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း တံခါးခေါက်ချင်တယ်ဆိုရင် လမ်းလျှောက်လာခဲ့။ မြောက်ဘက်တံခါးဝကို လာခဲ့။ ခြေလျင်။ တစ်ယောက်တည်း။ ခိုလှုံရာစခန်းတိုင်းကို ဖြတ်ပြီးတော့။" ကျွန်ုပ် ခဏရပ်လိုက်သည်။ "ဟောလစ်ရဲ့ ရေတမြောင်းကနေ ရေသောက်ပါ။"
"ပြီးရင် မင်း ငါ့ကို ဖွင့်ပေးမှာလား။"
"ပြီးရင် မင်း တံခါးခေါက်ပေါ့" ကျွန်ုပ် ပြောသည်။ "ပြီးရင် ငါတို့ သိရလိမ့်မယ်။"
တိတ်ဆိတ်မှုမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် တည်ရှိနေသည်။
ထို့နောက် ကျောက်တုံးတစ်ဖက်မှ အလွန်တိုးညင်းစွာဖြင့် -
"မင်းသိပါတယ်... ငါ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ။"
ကျွန်ုပ် ပြန်မဖြေခဲ့။
"လမ်းမကြီး" ဗာရစ်က ပြောသည်။ သူ့အသံ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခင်ကလို သာယာမနေတော့။ ကြင်နာမှုလည်း မရှိတော့။ ပို၍ တင်းမာခြောက်ကပ်သွားသည်။ "သူမရဲ့ လမ်းမကြီး။ သူမရဲ့ မီးတိုင်တွေ၊ သူမရဲ့ ခိုလှုံရာစခန်းတွေနဲ့။ အဲဒီထဲမှာ ရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို သူတို့ဆန္ဒရှိတဲ့အချိန်မှာ ထွက်သွားနိုင်အောင် တည်ဆောက်ထားတဲ့ နေရာတွေ။" ခဏရပ်သည်။ "အဲဒီအချက်က ငါ့ကို ဘယ်လိုမျိုး ခံစားရစေတယ်ဆိုတာ မင်းသိလား။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထိန်းချုပ်မထားတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ဖြတ်လျှောက်ရတာမျိုးလေ။"
"မသိဘူး" ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။
"အဲဒါက ပူလောင်တယ်" ဗာရစ်က ပြောသည်။
သူ ခဏတာ ဘာမှ ထပ်မပြော။
"သူမရဲ့ အလင်းရောင်က အန်ဆယ်ကို ပူလောင်စေခဲ့သလိုမျိုးပေါ့" သူ နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ "နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်လုံးပေါ့။ တစ်ယောက်ယောက်က တခြားသူတစ်ယောက်အတွက် မီးတိုင်ထွန်းပေးတိုင်းမှာလေ။" သူ၏အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းနေသည်။ "သူက အဲဒီပူလောင်မှုကို ဒဏ်ရာတစ်ခုအဖြစ် သယ်ဆောင်ထားခဲ့တာ။ ငါဆိုရင်တော့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ အဲဒါကို သယ်ဆောင်သွားရလိမ့်မယ်။"
သောရ်က မြိုလ်နီယာကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်သည်။
သူမက တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"မင်း ဒီလမ်းမကြီးပေါ်မှာ လမ်းမလျှောက်နိုင်ဘူး" သူမက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက နှစ်ဘက်စလုံးကို သွားလို့ရလို့ပဲ။"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီလမ်းပေါ်မှာ ရှိသမျှအရာအားလုံးက ထွက်ခွာသွားနိုင်လို့ပဲ" ဗာရစ်က ပြောသည်။ "အားလုံး။ လူတိုင်း။ အဲဒါ သူမ တည်ဆောက်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒါ သူမ အမြဲတမ်း ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။" ခဏရပ်သည်။ "သူမက ငါနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ။ အမြဲတမ်းလည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ငါ ချုပ်နှောင်ထားသမျှကို သူမက လွှတ်ပေးလိုက်တာ။"
ဗော့စ်က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။
"အဲဒါကြောင့် မင်း အန်ဆယ်ကို တိုးတိုးပြောခဲ့တာပေါ့" သူက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ "အဲဒါကြောင့် မင်း သူမရဲ့ အိမ်ကို၊ သူမရဲ့ မီးတိုင်ကို၊ သူမရဲ့ လမ်းမကြီးကို လိုချင်ခဲ့တာပေါ့။" သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ "သူမသာ ပြန်မဖြေတော့ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူမှ သူတို့ ထွက်သွားလို့ရတယ်ဆိုတာကို မှတ်မိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဗာရစ် ပြန်မဖြေ။
ဖြေစရာလည်း မလိုတော့။
"ဒါဆိုရင်လည်း ငါ စောင့်နေမယ်" ဗာရစ်က ပြောသည်။
သူ၏အသံမှာ ပြန်၍ ချောမွေ့သွားသည်။ ကြည်နူးဖွယ်၊ သည်းခံတတ်ဟန်။
"မင်း ဒီတံခါးကို ဖွင့်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး၊ မုန်တိုင်းဘုရင်မ။ ဒီညတော့ မလိုပါဘူး။ ငါ စောင့်နေမှာပါ။" ခဏရပ်သည်။ "ငါက စောင့်ရတာ အရမ်းတော်တယ်။ အန်ဆယ်အတွက် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တောင် စောင့်ခဲ့တာပဲ။"
"ဘာကို စောင့်နေတာလဲ" သောရ်က မေးသည်။
"လူတိုင်းကိုလေ" ဗာရစ်က ပြောသည်။
စင်္ကြံလမ်းမှာ အေးစက်သွားသည်။
ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဓာတ်မျိုး မဟုတ်။ ရေတွင်းအောက်ခြေကဲ့သို့ အေးစက်ခြင်းမျိုး။
"လူတိုင်း သေကြရတာပဲ" ချုပ်နှောင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းတရား၏ နတ်ဘုရားက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "အားလုံးပဲ။ မင်းရဲ့ စစ်သည်တွေ၊ မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားတွေ၊ မင်းရဲ့ ကလေးတွေ။" ရှည်လျားစွာ ခဏရပ်သည်။ "မင်းဇနီးရဲ့ ကလေးအသစ်လေးလည်း ရောက်လာတဲ့အခါ အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။ နောက်ဆုံးတော့လည်း သေရမှာပဲ။ တစ်နေ့နေ့တော့ပေါ့။"
အက်ဗလင်က စင်္ကြံလမ်းတွင် မရှိ။ သူမသည် အက်ဒရီယာနာနှင့် ရိုဒရစ်တို့နှင့်အတူ ကျန်ခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် အလွန်ပင် သက်သာရာရသွားသည်။
"သူတို့ သေတဲ့အခါ" ဗာရစ်က ပြောသည်။ "သူတို့က ငါ့တံခါးဝကို ရောက်လာကြလိမ့်မယ်။ တစ်ယောက်မကျန်။ မင်းက တံခါးဖွင့်ပေးသည်ဖြစ်စေ၊ မဖွင့်ပေးသည်ဖြစ်စေ။" သူ၏အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းသည်။ "ငါ လမ်းမကြီးပေါ် လျှောက်စရာ မလိုဘူး။ သူတို့အားလုံးရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ ငါ ရှိနေပြီးသားလေ။"
ဖန်ရီးယားက ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။
တံခါးကို မဟုတ်ဘဲ တံခါးဘေးက နံရံကို။ သူသည် ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ကိုယ်အလေးချိန် အပြည့်ဖြင့် တိုးဝင်လိုက်ပြီး သွားများကို ဖြဲကာ စင်္ကြံလမ်းကို တုန်ခါသွားစေလောက်သည့် ဟိန်းသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
ကျောက်တုံးက မကွဲ။
တံခါးက မလှုပ်။
ဖန်ရီးယားက နံရံကို တိုက်မိသည့်နေရာမှ သွေးများထွက်လျက် အမောတကော နောက်သို့ လဲကျသွားသည်။
ကျောက်တုံးတစ်ဖက်မှ ဗာရစ်က အလွန်တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟေး၊ ဝံပုလွေ" သူ ပြောသည်။ "ငါ မင်းကို မှတ်မိတယ်။ ငွေရောင်အတိပြီးတဲ့ နေရာမှာတုန်းကလေ။ အန်ဆယ်က မင်းကို လာကြည့်တတ်တယ်။" ခဏရပ်သည်။ "ငါလည်း ကြည့်ခဲ့တာပဲ။ မင်း ငါရှိနေတာကို ဘယ်တော့မှ မသိခဲ့ဘူး။"
ဖန်ရီးယားက လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ငါက သည်းခံနိုင်တယ်" ဗာရစ်က ထပ်ပြောသည်။ "ငါ စောင့်နေမယ်။ မင်းရဲ့ နံရံထဲမှာ။ မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာရသူတွေရဲ့ အောက်မှာပေါ့။" သူ၏အသံမှာ အလွန်နူးညံ့နေသည်။ "ဒီရဲတိုက်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် သေတိုင်းမှာ၊ သူတို့အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ ငါ ဒီမှာ ရှိနေမှာပါ။"
ထို့နောက် တံခါးခေါက်သံများ ရပ်သွားသည်။
အသံလည်း တိတ်သွားသည်။
တံခါးကတော့ ရှိနေဆဲ။
မည်သူမျှ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောကြ။
ကျွန်ုပ်တို့သည် စင်္ကြံလမ်းတွင် ရပ်ရင်း ကျောက်တုံးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
၎င်းက မပြောင်းလဲ။ မလှုပ်ရှား။ ပျောက်ကွယ်မသွား။
အရင်က တံခါးမရှိခဲ့ဖူးသော နံရံတွင် စွဲကပ်နေလျက်၊ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပိတ်ထားသော တံခါးပုံစံ ရေးထိုးထားသည့်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။
စောင့်ဆိုင်းလျက်။
"ရဲတိုက်အုပ်" ကျွန်ုပ် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ အရှင်မင်းကြီး။"
"ဒီနေရာကို ကျောက်နံရံနဲ့ ကာပိတ်လို့ ရမလား။"
ရဲတိုက်က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ကျွန်တော် အဲဒီရှေ့မှာ ကျောက်တုံးတွေ စီပြီး ပိတ်လို့ရပါတယ်" ရဲတိုက်အုပ်က ပြောသည်။ "အလွှာပေါင်းစုံပေါ့။ အရှင်မင်းကြီး လိုချင်သလောက်။" ခဏရပ်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ရှိနေဦးမှာပဲ။ အဲဒီကျောက်တုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာပေါ့။"
"သူ ဒီဘက်ကို ထွက်လာနိုင်မလား။"
"မသိဘူး" ရဲတိုက်အုပ်က ပြောသည်။ "ကျွန်တော် အဲဒီဘက်ကို မမြင်ရဘူး။ တစ်ဖက်မှာ ဘာရှိတယ်ဆိုတာကိုလည်း မခံစားရဘူး။" သူ့အလင်းရောင်များ တုန်ခါသွားသည်။ "ဂရေးကိပ်မှာ ကျွန်တော် မခံစားနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နေရာပဲ။"
ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်ုပ် သွားခွင့်မရှိခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နေရာ။
ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်အကြောင်း ပြောခဲ့တာ အဲဒါပဲ။ ခေါက်သိမ်းထားခဲ့တဲ့ နေရာ။
အခုတော့ ဂရေးကိပ်မှာလည်း အဲဒီလိုနေရာမျိုး ရှိနေပြီ။
ဆေးခန်းအောက်မှာ။
ဒဏ်ရာရသူတွေရဲ့ အောက်မှာ။
ဗော့စ်က စကားပြောသည်။
သူက တံခါးရှေ့ကနေ မခွာ။ တုတ်ကောက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လျက် အမှတ်အသားကို ကြည့်နေသည်။
"အဲဒီနေရာကို နံရံနဲ့ မပိတ်ပါနဲ့" သူ ပြောသည်။
အားလုံးက သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။
"နံရံတွေဆိုတာ သူ လိုချင်တဲ့အရာပဲ" ဗော့စ်က ပြောသည်။ "နံရံတွေဆိုတာ လှောင်အိမ်တွေပဲ။ နံရံတွေဆိုတာ မင်းတို့ ထွက်လို့မရတဲ့ နေရာတွေပဲ။" သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့က ကျောက်တုံးတွေနဲ့ မြှုပ်နှံလိုက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရဲတိုက်ထဲမှာပဲ သူ့အတွက် နောက်ထပ် ထောင်ချောက်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ပေးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"
"ဒါဆို ဘာလုပ်ရမလဲ" သောရ်က မေးသည်။
ဗော့စ် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ပတ်တီးစည်းထားသော လက်များဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ လက်လှမ်းကာ သူ၏တုတ်ကောက်ထိပ်ရှိ သံကွင်းမှ ခေါင်းလောင်းလေးကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
သူသည် ၎င်းကို လက်ဝါးထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။
ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် တံခါးရှေ့တွင် နာကျင်စွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းလောင်းကို တံခါးအောက်ခြေ၌ ချထားလိုက်သည်။
"ဝင်ပေါက်တစ်ခုဆိုတာ စောင့်ကြည့်နေတဲ့သူ လိုအပ်တယ်" သူ ပြောသည်။ "တံခါးပွင့်လာရင် ကြားနိုင်မယ့်သူပေါ့။" သူသည် ခေါင်းလောင်းကို တို့ထိလိုက်သည်။ "တစ်ခုခု ဖြတ်သွားရင် ဒါက မြည်လိမ့်မယ်။ ဘာမဆိုပေါ့။ ဘယ်ဘက်ကပဲ လာလာ။"
သူ ကျွန်ုပ်ကို မော့ကြည့်သည်။
"ပြီးတော့ မီးတိုင်တစ်ခုလည်း လိုအပ်တယ်" သူ ပြောသည်။
လီရီယန်က မီးတိုင်ကို ယူလာသည်။
ဘယ်သူကမှ သူမကို မခိုင်း။ တံခါးအကြောင်းလည်း ဘယ်သူမှ မပြောပြ။ ဒါပေမဲ့ သူမသည် ညအိပ်ဝတ်စုံဖြင့် ပုခက်ခန်းမှ လှေကားအတိုင်း ဆင်းလာခဲ့သည်။ ပခုံးပေါ်တွင် ဂျုံအိတ်စစောင်ကို ပတ်ထားပြီး အန်ဝင်က နောက်ကလိုက်လာသည်။ သူမသည် အမြွှာမွေးနေ့တုန်းက ကာရို ပေးထားခဲ့သော ကျောက်တုံးမီးအိမ်လေးကို ကိုင်ထားသည်။
ဖယောင်းတိုင်ထည့်သည့်နေရာ အနည်းငယ် စောင်းနေသော မီးအိမ်လေး။
သူမ လှေကားအောက်ခြေတွင် ရပ်လိုက်သည်။
တံခါးကို ကြည့်သည်။
သူမ ကြောက်ရွံ့နေပုံမပေါ်။ အရာအားလုံးကို ကြည့်သကဲ့သို့ပင် ကြည့်နေသည်။ အလွန်အလေးအနက်ထားလျက်၊ စဉ်းစားတွေးခေါ်လျက်။
"ကြမ်းပြင်က ကျွန်မကို ပြောပြတယ်" သူမက ပြောသည်။ "ဒဏ်ရာရသူတွေရဲ့ အောက်မှာ မကောင်းတဲ့ တံခါးတစ်ခု ရှိနေတယ်တဲ့။" သူမ ကျွန်ုပ်ကို မော့ကြည့်သည်။ "အဲဒီနားမှာ မီးတိုင်လေး တစ်ခု ထွန်းထားပေးသင့်တယ်လို့ ပြောတယ်တဲ့။"
"ကြမ်းပြင်က အဲဒီလို ပြောလိုက်တာလား။"
လီရီယန် ခေါင်းညိတ်သည်။
"သူ့အသံက အရမ်းပင်ပန်းနေပုံရတယ်" သူမက ပြောသည်။ "ဒီနေရာကို သူ မရောက်နိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ ရဲတိုက်ထဲမှာ သူ မခံစားနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နေရာတဲ့။" သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "အရင်က အဘွားအိုရဲ့ အိမ်လိုမျိုးပဲ။"
အန်ဝင်က သူမနောက်မှ ရောက်လာသည်။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ဖြူဖျော့နေသည်။
"လီရီယန်" သူမက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ "အပေါ်ပြန်တက်ရအောင်။"
"ပြီးမှပဲ" လီရီယန်က ပြောသည်။
သူမ ကျွန်ုပ်ကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်။ သောရ်ကို ကျော်သွားသည်။ ဖန်ရီးယားကို ကျော်သွားသည်။ ဖန်ရီးယားက သူမ ဖြတ်သွားချိန်တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ရွှေရောင်မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမသည် တံခါးရှေ့တွင် ဗော့စ်ဘေး၌ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူမသည် ကျောက်တုံးမီးအိမ်ကို ခေါင်းလောင်းဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် မီးခြစ်လိုက်သည်။
လီရီယန်က မီးအိမ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကိုင်ထားသည်။ ကျွန်ုပ် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖယောင်းတိုင်ကို ထုတ်ပြီး စောင်းနေသော အပေါက်ထဲတွင် ထွန်းလိုက်သည်။ မီးတောက်ငယ်လေး တက်လာပြီး တုန်ခါသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သွားသည်။
၎င်း၏ အလင်းရောင်သည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ရေးထိုးထားသော ပိတ်ထားသည့်တံခါးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
လီရီယန်က ၎င်းကို ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ အိပ်ရာဘေးတွင် ညတိုင်း ပြုလုပ်သကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်နှင့် နီးကပ်အောင် ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်ပြီး -
"လီရီယန်ပါ၊ ဒီမှာ မီးတိုင်တစ်ခု လာထားပေးတယ်နော်။ အဲဒါမှ မြင်ရမှာလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကြမ်းပြင်က တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထို့နောက် အလွန်တိုးညင်းစွာ၊ လီရီယန်နှင့် ကျွန်ုပ်သာ ကြားနိုင်လောက်အောင်ပင်—
နွေးထွေးမှုတစ်ခု။
သိပ်တော့ မဟုတ်ပါ။ ခြံဝင်းထဲက သို့မဟုတ် ခိုလှုံရာစခန်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အနွေးဓာတ်မျိုး မဟုတ်ပါ။ အမျှင်တန်းလေးလောက်သာ။ ကြမ်းပြင်အောက်မှ စင်္ကြံလမ်းဆီသို့ မီးအိမ်ရှိရာသို့ ဦးတည် တက်လာသည်။
တံခါးနားအရောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ပြောသည်။ အသံမှာ တိုးညင်းလွန်းလှသည်။ "အခုတော့ မြင်ရပြီ။ ဒီဘက်ကိုတော့ မကျော်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြင်ရပြီ။"
ထိုညတွင် ဂရေးကိပ်ရှိ လူတို့သည် ထိုမီးတိုင်ကို စောင့်ရှောက်ပေးကြသည်။
ကျွန်ုပ် သူတို့ကို မခိုင်းခဲ့ပါ။ ဘယ်သူကမှလည်း မခိုင်းခဲ့ပါ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ဟီးလ်ဒီသည် ဝက်စ်မီးယားဘက်မှတဆင့် တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ရဲတိုက်အုပ်ထံမှတစ်ဆင့် ကြားသိရသည့်အတိုင်း ကပ္ပတိန်အီဒရစ်ထံမှ သတင်းစကားကို ရရှိထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် အောက်ထပ်စင်္ကြံလမ်းရှိ တံခါးဘေးတွင် ထိုင်ခုံတစ်ခုချကာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူမက ကိုးနှစ်တာကာလပတ်လုံး ဘုရားကျောင်းဆောင်တစ်ခုတွင် မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိထိန်းသိမ်းခဲ့ဖူးကြောင်း၊ ယခုလည်း မည်သူမဆို လိုအပ်သရွေ့ ဤစင်္ကြံလမ်းတွင် မီးအိမ်ကို ဆက်လက်ထွန်းညှိပေးနိုင်ကြောင်း ပြောဆိုသည်။
သူမသည် တစ်နေ့လုံး ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။
နေဝင်ချိန်တွင် မယ်လိုဒီက မီးဖိုချောင်မှ ဆင်းလာပြီး သူမ၏နေရာကို အစားဝင်ယူခဲ့သည်။
သူမ ဘာမျှမပြော။ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်လျက် တံခါးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ပယ်လ်အာဒင် ရောက်လာသည်။ သူသည် ကိုးနှစ်သားအရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ငြိမ်သက်စွာနေတတ်သူဖြစ်သည်။ သူသည် မီးအိမ်ဘေးတွင် မိုးလင်းသည်အထိ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေခဲ့သည်။
မိုးသောက်ချိန်တွင် ဒယ်လန်မာ့ရှ်သည် ဟက်စ်ကတ်၏ ခိုလှုံရာစခန်းမှတစ်ဆင့် ရောက်လာသည်။ သူက ဟောလစ်က သူ့ကို စေလွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ သူသည် အန်ဆယ်အတွက် မြင်းစီးလာခဲ့ရသလို ဗော့စ်အတွက်လည်း မြင်းစီးလာခဲ့ရသူဖြစ်သည့်အတွက် ဗော့စ်၏တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ထိုင်သင့်သူမှာ မိမိသာဖြစ်ကြောင်း သူမက ပြောလိုက်သည်ဟု ဆိုသည်။
သူသည် နေ့လယ်အထိ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဝမ်ဟီးလ်သည်ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ဆင်းလာခဲ့သည်။
သူမ ထိုင်မနေပါ။ ခြင်းတောင်းကို မီးအိမ်ဘေးရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ် ချလိုက်သည်။ ပေါင်မုန့်၊ ဒိန်ခဲနှင့် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး။ ထို့နောက် သူမသည် တံခါးဘေးရှိ ကျောက်နံရံပေါ်တွင် လက်ဖဝါးကို ကပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှိတ်ကာ တေးတစ်ပုဒ်ကို အေးအေးလူလူ ညည်းဆိုလိုက်သည်။
စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုလုံး နွေးထွေးသွားသည်။
တံခါးတော့ မဟုတ်ပါ။ တံခါးပတ်ပတ်လည်ရှိ စင်္ကြံလမ်း၊ ကြမ်းပြင်၊ နံရံများနှင့် လေထုပါမကျန် နွေးထွေးသွားခြင်းဖြစ်သည်။
“မီးဖိုတစ်ခုပေါ့” ဝမ်ဟီးလ်က မျက်လုံးဖွင့်ရင်း ပြောသည်။ “ကမ္ဘာပေါ်က မီးဖိုတိုင်းက ကျွန်မရဲ့ အပိုင်ပဲ။ မီးအိမ်လေး၊ ပေါင်မုန့်၊ လက်ဖက်ရည်နဲ့ တစ်ယောက်ယောက် ထိုင်နေတဲ့ ဒီစင်္ကြံလမ်းလေးကလည်း မီးဖိုနဲ့ အတူတူပါပဲ” သူမသည် တံခါးကို ကြည့်လိုက်သည်။ “သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်ချင်စောင့်ပါစေ။ သူစောင့်နေတဲ့အချိန်မှာ ဒီနေရာလေးက နွေးနေမှာပါ။”
အော်ရီလီယာကတော့ တံခါးဘေးတွင် လာမထိုင်ပါ။
သူမသည် ဥယျာဉ်ထဲသို့ သွားပြီး သစ်တော်သီးပင်အောက်က ခုံတန်းလျားတွင် တစ်နေ့လုံး လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်လျက် ထိုင်နေခဲ့သည်။
ဆည်းဆာအချိန်တွင် ကျွန်ုပ် သူမကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျွန်ုပ် သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သောအခါ သူမ မော့မကြည့်ပါ။
“သူက ကျွန်မသားကို တိုးတိုးလေး ပြောနေတာ” ဟု သူမ ဆိုသည်။
“ခင်ဗျား ကျွန်မကို ပြောပြပြီးသားပါ။”
“တစ်နေ့လုံး အဲဒီအကြောင်းပဲ တွေးနေမိတယ်” သူမ၏အသံမှာ အလွန်တိုးညှင်းလှသည်။ “သူ ဘာတွေ ပြောခဲ့မလဲဆိုတာပေါ့။ အဲဒီညက... ရာဇပလ္လင်ခန်းထဲမှာ... တံခါးတွေ ပျက်စီးနေတဲ့အချိန်တုန်းကလေ။”
ကျွန်ုပ် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
“ကျွန်မသားက သူ့မိသားစုကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြောခဲ့တယ်” အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။ “သူက တံခါးပေါက်ကို ထိန်းထားပေးမယ်တဲ့။ တံခါးကို ပိတ်ထားပေးမယ်တဲ့။ ကျွန်မတို့ ထွက်သွားနိုင်ဖို့ အချိန်လောက်တော့ ရမှာပေါ့။” သူမသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ အဲဒါကို ရဲစွမ်းသတ္တိလို့ ထင်ခဲ့တာ။ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကျော်တိုင်တိုင် ဒါဟာ ရဲစွမ်းသတ္တိပဲလို့ ယုံကြည်ခဲ့တာ။”
“ဟုတ်တာပေါ့။”
“ဟုတ်လို့လား” အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်ကို မော့ကြည့်သည်။ “အန်ဆယ်ကလည်း ရေကန်ထဲမှာ တံခါးကို ထိန်းထားပေးခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားတို့ လွတ်မြောက်ဖို့ အချိန်လောက်တော့ ရအောင်ပေါ့” သူမအသံ တုန်ရီသွားသည်။ “ပြီးတော့ ဗော့စ်က သူ့အပေါ်မှာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး စောင့်နေခဲ့တာလေ။”
ကျွန်ုပ် ဘာမှ ပြန်မပြောမိ။
“တကယ်လို့ သူက ကျွန်မသားကို ဆက်နေခိုင်းခဲ့ရင်ရော” အော်ရီလီယာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တံခါးကို ထိန်းထားဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ သူ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့ရင်ရော။ တစ်ယောက်ယောက်တော့ လုပ်ပေးရလိမ့်မယ်လို့၊ အဲဒါက မြင့်မြတ်တဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုလို့ ပြောခဲ့ရင်ရော” သူမ၏ လက်များ တုန်ရီနေသည်။ “သူ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ လုပ်နေတာဆိုရင်ရော။ တံခါးဝတွေမှာ လူတွေကို ရှာတယ်။ သူတို့ကို ဆက်နေဖို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ ဆက်နေတဲ့အခါ သူတို့ကို ခေါ်သွားတယ်။”
ကျွန်ုပ်တွင် အဖြေမရှိပါ။
ဆောင်းရာသီတွင် ပွင့်နေသည့် သစ်တော်သီးပင်အောက်၌ ကျွန်ုပ်၏ အဘွား၏ အဘွားဖြစ်သူဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ကျွန်ုပ်၌ ပြောစရာစကား မရှိခဲ့ပါ။
ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ် သိထားသည့်အတိုင်းသာ ပြောလိုက်သည်။
“အန်ဆယ်က သူ့နာမည်ကို မှတ်မိနေတယ်” ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ဆုံးအချိန်မှာပေါ့။ သူက အသံထွက်ပြီး ပြောခဲ့တယ်။ ဟောလစ်ကို ပြောပြပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို မှာခဲ့တယ်” ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ဗော့စ်က သူ့ကို တိုးတိုးလေး ပြောနေခဲ့ရင်တောင် သူ နားထောင်တာ ရပ်လိုက်တာပဲ။ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မှတ်မိဖို့အတွက် အချိန်လောက်တော့ ရခဲ့တာပေါ့။”
အော်ရီလီယာ ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ပြီးတော့ ကျွန်မသားကော” ဟု သူမ မေးသည်။
“ကျွန်တော် မသိဘူး” ကျွန်ုပ် ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူ ခင်ဗျားတို့ကို လွှတ်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတာတော့ ကျွန်တော် သိတယ်။ ခင်ဗျားနဲ့၊ သူ့ဇနီးနဲ့၊ သူ့ကလေးတွေကိုပေါ့။ မီးလောင်နေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းကနေတစ်ဆင့် ဘေးကင်းရာကို ပို့ခဲ့တာလေ” ခဏရပ်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။ “အဲဒါ ဗော့စ် လိုချင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ ဗော့စ်က လူတိုင်းကို ဆက်ထားချင်တာ။ ခင်ဗျားသားကတော့ သူတို့ထဲက တချို့ကို လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တာပဲ။”
အော်ရီလီယာ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများ ရွှန်းစိုနေသည်။
“ပြီးတော့ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကျော်လွန်တဲ့အခါ” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောသည်။ “သူတို့ထဲက တစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်လေ။”
သူမသည် သူမ၏လက်ကို ကျွန်ုပ်လက်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
သရဖူအမှတ်အသားပေါ်တွင်။ ၎င်းဘေးရှိ ပါးလွှာသော အမည်းစင်းပေါ်တွင်။
သူမသည် ထိုအမည်းစင်းကို ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူ ခင်ဗျားကို အမှတ်အသား လုပ်သွားတာပဲ” ဟု သူမ ဆိုသည်။
“အန်ဆယ် လုပ်ခဲ့တာပါ။ နံရံတွေကတစ်ဆင့်၊ ဝှိုက်မက်ရှာမှာတုန်းကလေ။”
“အခုဆိုရင် ဗော့စ်က ခင်ဗျား မှီရပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဘယ်နံရံကိုမဆို ရှာတွေ့နိုင်တော့မှာပေါ့။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
အော်ရီလီယာသည် သူမ၏လက်ဖြင့် ကျွန်ုပ်၏လက်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများမှ ကုသပေးသည့် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပါးလွှာသည်။ အားနည်းသည်။ သိပ်မရှိလှပါ။
၎င်းက အမည်းစင်းကို တို့ထိလိုက်သည်။
အမည်းစင်းမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားပါ။
အော်ရီလီယာ ၎င်းကို ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မ ဒါကို ဖျောက်မပေးနိုင်ဘူး” သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အခုထိတော့ မရသေးဘူး။ တစ်သက်လုံးလည်း ရချင်မှ ရမှာ။” သူမ ကျွန်ုပ်ကို မော့ကြည့်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒါတော့ ကျွန်မ လုပ်ပေးနိုင်တယ်။”
သူမ၏ လက်ချောင်းများမှ အလင်းရောင်သည် ကျွန်ုပ်၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တည်ရှိသွားသည်။ သရဖူအမှတ်အသားဘေးတွင်။ အမည်းစင်းပေါ်တွင်။
၎င်းကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါ။
ဖုံးအုပ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဒဏ်ရာတစ်ခုကို ပိုမဆိုးသွားအောင် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။
“ရပြီ” အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။ “အခုဆိုရင် သူ ခင်ဗျားကို ရှာတဲ့အခါ ကျွန်မကို အရင်ဆုံး ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ ရှာရတော့မှာ။”
သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ဘရူနီ ရဲတိုက်သို့ ရောက်လာသည်။
သူသည် မြစ်ကူးနေရာ၌ ရှိနေခဲ့သည်။ ရဲတိုက်ဝင်းကို ခိုလှုံရာစခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည့် ညကတည်းက သူသည် ညတိုင်း မြစ်ထဲတွင် ရပ်ကာ ကူးလိုသည့် ဧရာမလူသားများကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ကူးသွားကြသည်။ စကားန်နှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများသည် လက်သမားများနှင့်အတူ မြစ်ကမ်းနံရံတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ တခြားသူများမှာမူ ခွန်အားစိုက်ထုတ်မှု လိုအပ်နေသည့် လယ်ယာများနှင့် ရွာများရှိရာ မြစ်ဝှမ်းဒေသများသို့ သွားရောက်ကြသည်။
ဘရူနီ ရဲတိုက်သို့ မကြာခဏ မလာပါ။
ယခုမူ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူသည် တံခါးကို မခေါက်ပါ။ အမှောင်ထဲတွင် တံခါးအပြင်ဘက်၌ ရပ်စောင့်နေခဲ့သည်။ ရဲတိုက်အုပ် သတိထားမိသည့်အထိ စောင့်သည်။ ထို့နောက် သောရ် ကိုယ်တိုင် တံခါးဝသို့ ဆင်းလာသည်အထိ ဆက်စောင့်နေသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမနှင့်အတူ ရှိနေသည်။
ဘရူနီသည် စကားမပြောမီ သောရ်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဆာထရာ” သူက ဆိုသည်။
သောရ် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“သူ မြစ်ကူးနေရာမှာ ရှိနေတယ်” ဘရူနီက ပြောသည်။ “မြစ်ထဲမှာ ရပ်နေတာ။ တစ်ယောက်တည်း။” သူသည် သူ၏ သတ္တုလက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “နေဝင်ချိန်ကတည်းက သူ အဲဒီမှာ ရပ်နေတာ။”
“ဘာကို စောင့်နေတာလဲ။”
ဘရူနီ သူမကို ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျားကိုလေ” ဟု သူ ဆိုသည်။
သောရ် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူ ခင်ဗျားကို တောင်းဆိုနေတာ” ဘရူနီက ပြောသည်။ “နာမည်တပ်ပြီးတော့လေ။ ဧရာမလူသားတွေရဲ့ ဘာသာစကားနဲ့။ ရေပြင်ကို ဖြတ်ပြီးတော့ပေါ့” ခဏရပ်သည်။ “ဗော့စ်ရဲ့ အရာရှိတွေ ဒီနေ့မနက်က သူ့စခန်းတွေကို ရောက်လာခဲ့တယ်လို့ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်။ တုတ်တွေ၊ ပိုက်ကွန်တွေနဲ့။ ဧရာမလူသားတွေကို လိုက်ဖမ်းနေတာ။” သူ၏အသံမှာ တိုးသွားသည်။ “သူတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်အထိ သူတို့က ဆယ့်တစ်ယောက်ကို ဖမ်းသွားတယ်တဲ့။”
မည်သူမျှ စကားမပြောကြ။
“သူက” ဘရူနီ ဆက်ပြောသည်။ “သူ အကူအညီ တောင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ သူ့ရဲ့ မီးကို သူကိုယ်တိုင် ပြန်မျိုချလိုက်ရတာက ပိုကောင်းဦးမယ်တဲ့” သူ သောရ်ကို ကြည့်သည်။ “သူ ပြောတာက စကားပြောဖို့ပဲ တောင်းဆိုတာပါတဲ့။”
သောရ် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမကို ပြန်ကြည့်သည်။
ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်လုံး အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောမိကြပါ။
ကျုပ်တို့အောက်ဘက်၊ ဆေးခန်းအောက်ရှိ အောက်ထပ်စင်္ကြံလမ်းတွင် တံခါးဘေး၌ မီးအိမ်တစ်ခု လင်းထိန်နေသည်။ ကလန်သည် ထိုမီးအိမ်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ ခေါင်းလောင်းလေးမှာမူ တံခါးအောက်ခြေတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။
မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းတွင်မူ သောရ် ရင်ဆိုင်ဖူးသမျှထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံး ရန်သူဖြစ်သူ၊ သူမ၏ အစ်ကိုကို သတ်ခဲ့သော မြွေကြီးပြီးလျှင် အကြီးဆုံး ရန်သူသည် အမှောင်ထဲရှိ မြစ်ကူးနေရာ၌ တစ်ယောက်တည်း ရပ်ကာ စကားပြောဖို့ တောင်းဆိုနေသည်။
“သူက တောအုပ်ကို မီးရှို့ခဲ့တာ” သောရ်က တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“ခိုလှုံရာစခန်းတိုင်းကို။ လမ်းတိုင်းကို။ သစ်ပင်တိုင်းကို။”
“ဟုတ်တယ်။”
“သူက အဒရီယာနာရဲ့ ဖခင်ကို သတ်ခဲ့တာ။”
“ဟုတ်တယ်။”
သောရ် မြိုလ်နီယာ (Mjölnir) ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ပြီးတော့ သူက အဖူးအငုံလေးတွေကို ကြည့်နေခဲ့တာ” သူမက ဆိုသည်။ “ပြာတွေကြားထဲမှာ။ သူ့ခြေထောက်နားမှာလေ” သူမ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “ပြီးတော့ ယော်မွန်ဂန်ဒါကို ထွက်ပြေးဖို့ ပြောခဲ့တယ်။”
ကျွန်ုပ် ဘာမှ မပြောပါ။
သောရ်သည် တူကို သူမ၏ ပခုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။
“သူက တံခါးကို လာခေါက်နေတာ မဟုတ်ဘူး” သူမက ဆိုသည်။ “သူက မြစ်ထဲမှာ ရပ်နေတာ။ တောင်းဆိုနေတာ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“အဲဒါ မတူဘူး။”
“တူပါတယ်၊ မတူပါဘူး။”
သောရ် ဘရူနီကို ကြည့်သည်။
“သူ့ကို ပြောလိုက်” သူမက ဆိုသည်။ “မနက်ဖြန် မိုးသောက်ချိန်မှာပေါ့။” သူမ တိရစ္ဆာန်ရုံဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ငါ မြစ်ကူးနေရာကို သွားမယ်။”
“တစ်ယောက်တည်းလား” ဟု ဘရူနီက မေးသည်။
သောရ် ရပ်လိုက်သည်။
သူမ ကျွန်ုပ်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“မဟုတ်ဘူး” သူမက ဆိုသည်။ “တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စစ်တပ်ကြီးနဲ့လည်း မဟုတ်ဘူး။”
သူမသည် ကျွန်ုပ်၏လက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ သရဖူအမှတ်အသားကိုလည်းကောင်း၊ ၎င်းဘေးရှိ အမည်းစင်းပေါ်တွင် အော်ရီလီယာ၏ အလင်းရောင် ဖုံးအုပ်နေသည်ကိုလည်းကောင်း စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အက်ဒရီယာနာကို ခေါ်ခဲ့ပါ” ဟု သောရ်က တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “သူ လိုက်လာမယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြက်သေသေလျက် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“သူက အက်ဒရီယာနာရဲ့ ဖခင်ကို သတ်ခဲ့တာလေ” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ သိတယ်” ဟု သောရ်က ပြန်ပြောသည်။ “အဲဒါကြောင့်ပဲ။” သူမသည် တိရစ္ဆာန်ရုံဘက်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လှည့်သည်။ “သူ့နဲ့အတူ အဲဒီမြစ်ထဲမှာ ရပ်မလား၊ မရပ်ဘူးလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိသူဆိုရင် အဲဒါ သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။”