အခန်း ၄၅၃ - ငြိမ်းသွားသော မီးအိမ်
ကြာရှည်စွာပင် မည်သူမျှ စကားမဆိုကြပေ။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဟက်စကတ်၏ ခိုလှုံရာနေရာရှိ ရေခွက်ဘေးတွင်၊ ချိတ်တွင်ဆွဲထားသော မီးအိမ်နှစ်လုံး၏ အလင်းရောင်အောက်တွင်၊ အေးစက်နေသော လေထုထဲ၌ ရပ်နေကြပြီး မည်သူမျှ စကားမဆိုကြ။
သောရ်သည် ကျွန်ုပ်၏လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။ ကျွန်ုပ် အပေါက်ဝမှ ဝင်လာကတည်းက သူမ မလွှတ်ပေးခဲ့။ သူမ၏ လက်ဆုပ်မှာ အလွန်တင်းကျပ်နေသဖြင့် အင်္ကျီလက်ကြားမှပင် သူမ၏ လက်ချောင်းရိုးများကို ခံစားနေရသည်။
လိုကီသည် နိမ့်သောနံရံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး လက်ကောက်ဝတ်များကို ချည်နှောင်ထားလျက် ပေါင်ပေါ်တင်ထားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ အပေါက်ဝကို ဖြတ်ကျော်လာချိန်တွင် သူ၏လက်ပေါ်မှ အရိပ်များ မှေးမှိန်သွားခဲ့သော်လည်း အမှတ်အသားများမှာ ကျန်နေဆဲပင်။ မှင်ဖြင့် ထိုးထားသကဲ့သို့ အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းများက သူ၏အရေပြားပေါ်တွင် ပေါ်နေသည်။
အော်ရီလီယာသည် ရေခွက်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ကိုရာက သူမကို မှီတွယ်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေသည်။ ကိုရာကို အရိပ်မကပ်စေရန် သူမရှိသမျှ စွမ်းအားအားလုံးကို သုံးစွဲခဲ့ရပြီး အရိပ်ကလည်း ထိုစွမ်းအားတို့ကို စုပ်ယူသွားခဲ့သဖြင့် သူမသည် ကျွန်ုပ်အမြင်တွင် ယခင်ကထက် ပို၍အိုမင်းသွားသလိုပင်။
ဘရန်နော့ခ်သည် အေးခဲနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် အစ်ရှ်ကာဘေး၌ ဒူးထောက်လျက်ရှိသည်။
အစ်ရှ်ကာမှာ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိ။
မီရက်သ်မှာ ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ မရှိပေ။
သူမသည် ဂရေးကိပ်တွင် အက်ဗလင်နှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမကို လိုက်လာရန် မပြောခဲ့ခြင်းနှင့် ဒဏ်ရာရသူများရှိနေသည့်နေရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ကျန်နေရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်ခွာလာစဉ်က ကုသပေးသူတစ်ဦး လိုအပ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် မထင်ခဲ့မိ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် စကားပြောရန်သာ သွားကြမည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။
အော်ရီလီယာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူမသည် အစ်ရှ်ကာ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့၊ ပါးလွှာလွန်းပြီး သတိမထားမိလောက်အောင်ပင်။
“သူ အသက်ရှင်နေတယ်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဘရန်နော့ခ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အရိပ်က သူ့ဆီ ဝင်သွားတာ” အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “အထဲအထိပဲ။ လီသန်ရဲ့ အခန်းထဲက စည်းနှောင်မှုတွေလိုမျိုး၊ တီရန်ရဲ့ လည်ချောင်းထဲက အမျှင်တွေလိုမျိုးပဲ” သူမ၏ လက်များ တုန်ယင်နေသည်။ “ငါ မထိန်းနိုင်ဘူး။ ဒီနေရာမှာ၊ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာတော့ မရဘူး။” သူမ ကျွန်ုပ်ကို မော့ကြည့်သည်။ “သူ့ကို အက်ဗလင် လိုအပ်တယ်”
လန်တန်သည် သူ့အနီးတွင် ရပ်နေသည်။
ထိုအနက်ရောင် မြင်းမလေးသည် ရှေ့ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ကြမ်းပြင်နှင့် မထိစေဘဲ ခပ်ယဲ့ယဲ့ဖြင့် အပေါက်ဝမှ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ သခင်ဘေးမှ မခွာခဲ့။ ခေါင်းကို ငုံ့လျက်၊ နှာခေါင်းကို အစ်ရှ်ကာ၏ ပခုံးပေါ်တင်ထားပြီး မီးအိမ်ရောင်အောက်တွင် သူမ၏ နဖူးပေါ်မှ အဖြူစက်မှာ အလွန်ထင်ရှားနေသည်။
ဘရန်နော့ခ်က သူမကို ခေါ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ မလှုပ်။
ထို့ကြောင့် ဘရန်နော့ခ်လည်း ဆက်မကြိုးစားတော့ပေ။
ဟောလစ်သည် ကျွန်ုပ်၏လက်ကို မလွှတ်သေး။
သူမသည် ကျွန်ုပ်၏ အရည်ကြည်ဖုပေါက်နေသော လက်ဝါးကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်ထားကာ ဘာမျှ မပြောပေ။
သူမ၏ နောက်ကျော၊ နိမ့်သောနံရံပေါ်တွင် သူမ၏ မီးအိမ်မှာ တောက်လောင်နေသည်။
ကြေးမီးအိမ်။ ခေါက်သိမ်းထားသော အိမ်တစ်လုံး၏ ပြတင်းပေါက်တွင် သူမ အချိန်အတော်ကြာအောင် ထွန်းညှိထားခဲ့သော မီးအိမ်။
ကျွန်ုပ် ထိုမီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ဟောလစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူက မင်းကို ပြောခိုင်းလိုက်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ထပ်ပြောသည်။ “သူ အမှတ်ရနေတယ်တဲ့”
“ငါ ကြားတယ်” ဟု ဟောလစ်က ပြောသည်။
သူမ မျက်လုံး မဖွင့်။
“အန်ဆယ်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အဲဒါ သူ့နာမည်ပဲ။ ပထမဆုံးအကြိမ်တုန်းကပေါ့။ သူ ငါ့အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး မီးအိမ်ကို လှမ်းကိုင်တဲ့အချိန်တုန်းက” သူမ၏ အသံမှာ အလွန်နူးညံ့နေသည်။ “သူက ငယ်သေးတယ်။ လမ်းပျောက်နေတယ်။ သူ အဝေးကြီး လမ်းလျှောက်လာရပြီး အလွန်အေးစက်နေတယ်။ တံခါးခေါက်ရမှန်းလည်း မသိခဲ့ဘူး။” သူမ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “ဒါနဲ့ သူက လှမ်းကိုင်လိုက်တာပဲ”
“ပြီးတော့ သူ မီးလောင်သွားတယ်”
“ဟုတ်တယ်၊ မီးလောင်သွားတယ်” ဟု ဟောလစ်က ထောက်ခံသည်။ “ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က အမှောင်ထဲမှာ စောင့်နေပြီး အဲဒါ ငါ့အမှားလို့ ပြောဖို့ စောင့်နေခဲ့တာ”
သူမ မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မျက်ရည်များ စိုစွတ်နေသည်။
“ငါ အမြဲတမ်း တွေးမိတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “သူ့ကို ဘယ်သူကများ လှုံ့ဆော်ခဲ့တာလဲလို့။ သူ အကုန်လုံးကို သူ့ဘာသာသူ လုပ်တယ်လို့ပဲ ငါ ထင်ခဲ့တာ”
ဟာလီမာသည် မီးဖိုဘေးရှိ သူ၏နေရာမှ မလှုပ်ရှားသေး။
သူသည် ဟောလစ်၏ ပဝါကိုခြုံလျက်၊ အလွန်ဖျော့တော့နေသော မျက်နှာဖြင့် ရေခွက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“သူ တံခါးတွေကို ဖွင့်လိုက်ပြီ” ဟု သူ ပြောသည်။
အားလုံးက သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။
“ငါ ခံစားမိတယ်” ဟု ဟာလီမာက ဆိုသည်။ “ဒီနေရာကနေပေါ့။ မြေဝှမ်းထဲက တံခါးတိုင်း၊ ခေါက်သိမ်းထားတဲ့ အရာတိုင်း၊ လှောင်အိမ်တိုင်းကို။” သူ၏အသံမှာ ထူးဆန်းနေသည်။ ဝေးကွာနေသယောင်။ “တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကြိုးထုံးတွေ ပြေသွားသလိုပဲ”
“သူက အထဲကနေ တံခါးတွေကို လော့ခ်ဖွင့်လိုက်တာ” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟာလီမာသည် သူ၏လက်များကို ကြည့်သည်။ “အားလုံးပဲ။ ခန်းမဆောင်၊ အိမ်တွေအားလုံး။” သူ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ “ငါ သူ့အတွက် ခေါက်သိမ်းပေးခဲ့တဲ့ အခန်းတွေအထိပါပဲ”
“ကျွန်း” သောရ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။ “မြောက်ဘက်က ကျွန်းလေ။ ပြီးတော့ နာမည်မရှိတဲ့ အိမ်လေးလည်း ပါမှာပေါ့”
“ငါ မသိဘူး” ဟု ဟာလီမာက ပြောသည်။ “ငါ အဲဒီလောက်အထိ မခံစားနိုင်ဘူး။” သူ ဟောလစ်ကို မော့ကြည့်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မြေဝှမ်းထဲက အခန်းတွေကိုတော့ ငါ ခံစားမိတယ်။ ခန်းမအောက်က အကျဉ်းခန်းတွေ၊ ပြတင်းပေါက်မပါတဲ့ အခန်းတွေ။” သူ၏အသံမှာ တုန်ရီသွားသည်။ “အဲဒါတွေ အကုန် ပွင့်သွားပြီ”
အုပ်ထိန်းသူက စကားဆိုသည်။
ရေခွက်မှတစ်ဆင့် မဟုတ်။ မြေကြီးမှတစ်ဆင့်။ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးမှတစ်ဆင့်။
သူမ၏အသံမှာ အလွန်တိုးညှင်းပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။
“လူတွေ လမ်းလျှောက်နေကြပြီ” ဟု သူမ ပြောသည်။
ဟောလစ် ခေါင်းမော့လာသည်။
“ခန်းမဆောင်ထဲကနေ၊ အကျဉ်းခန်းထဲကနေ ထွက်လာနေကြပြီ။ ဗာရစ် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်မှာ၊ အန်ဆယ် သူ့ကို ဖမ်းဆီးထားချိန်မှာပေါ့။” ခဏနားပြီးနောက် သူမ ဆက်ပြောသည်။ “သူတို့ ငါ့ရဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေကြတယ်။ ငါ ခံစားမိတယ်”
“ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ” သောရ်က မေးသည်။
“ငါ အခုထိ မသိသေးဘူး” အုပ်ထိန်းသူက ပြောသည်။ “အများကြီးပဲ။ အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူး။” သူမ၏အသံမှာ တုန်လှုပ်နေသည်။ “တချို့က ဘယ်ဘက်ကို သွားရမှန်း မသိကြဘူး။ တချို့က အမှောင်ထဲမှာ ကြာလွန်းလို့ လမ်းဆိုတာ ဘာမှန်းတောင် မေ့သွားကြပြီ”
“ဒါဆို သူတို့ကို ပြောပြလိုက်လေ” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောသည်။
အုပ်ထိန်းသူမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“အောဒေါ့စ်ကို ပြောပြခဲ့သလိုမျိုးပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောသည်။ “ဆယ်လ်ဒါကို ပြောပြခဲ့သလိုမျိုး။ လမ်းဆုံတိုင်း၊ လမ်းခွဲတိုင်းမှာ။” ကျွန်ုပ် ရေခွက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “သူတို့နာမည်တွေကို ခေါ်လိုက်ပါ။ ဘယ်ဘက်ကို သွားရမလဲ ပြောပြလိုက်ပါ”
“ငါ ကြိုးစားနေပါတယ်” ဟု အုပ်ထိန်းသူက ပြောသည်။ သူမ၏အသံမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ကြားရသည်။ “ယူရီယာ၊ ငါ ကြိုးစားနေပါတယ်”
ဟောလစ် ကျွန်ုပ်၏လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
သူမ လှည့်ပြီး သူမ၏မီးအိမ် တောက်လောင်နေသော နိမ့်သောနံရံဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူမ မီးအိမ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမ ထိုမီးအိမ်ကို ကြာရှည်စွာ ကိုင်ထားသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖယောင်းတိုင်အသေးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူပြီး မီးအိမ်မီးဖြင့် မီးညှိကာ ခိုလှုံရာနေရာ၏ အပေါက်ဝသို့ လျှောက်သွားသည်။
ချိတ်တွင် မီးအိမ်နှစ်လုံး ရှိသည်။ ဟက်စကတ်၏ အပြာရောင်မီးအိမ်နှင့် သူမ၏ ကြေးမီးအိမ်။
အောက်ဘက်တွင် တတိယမြောက် ချိတ်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ ဗလာဖြစ်နေသည်။ ဟက်စကတ်သည် တစ်ပတ်ခန့်ကမှ ထိုချိတ်ကို တံခါးဘောင်တွင် ရိုက်ထည့်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှေးအကျဆုံး လမ်းမပေါ်ရှိ ခိုလှုံရာနေရာတစ်ခုတွင် မီးအိမ်နှစ်လုံးထက် ပို၍ ဆံ့သင့်သည်ဟု သူက ဆိုခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဟောလစ် သူမ၏ ပဝါထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်သည်။
သူမသည် ရွှံ့စေးဖြင့် လုပ်ထားသော မီးအိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ရိုးရိုးလေး၊ အရောင်တင်မထားသည့် မီးအိမ်။ စျေးကွက်တိုင်းတွင် ကြေးပြားတစ်ပြားဖြင့် ဝယ်နိုင်သော မီးအိမ်မျိုး။
သူမ မီးညှိလိုက်သည်။
ထို့နောက် တတိယမြောက်ချိတ်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။
ပြီးလျှင် အေးခဲနေသော ခိုလှုံရာနေရာ၏ အပေါက်ဝတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်ကို ပြန့်ကားစွာ တင်လိုက်သည်။
“အန်ဆယ်” ဟု သူမ ခေါ်လိုက်သည်။
မည်သူမျှ စကားမဆိုကြ။
လိုကီသည် နံရံပေါ်တွင် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။ သောရ်၏ လက်ဆုပ်မှာလည်း လျော့ကျသွားသည်။
ဟာလီမာသည် တတိယမြောက်မီးအိမ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“မင်း မီးအိမ်တစ်ခု ထွန်းလိုက်တာလား” ဟု သူ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။ “သူ့အတွက်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဟောလစ်က ပြောသည်။
“သူက မင်းကို နှစ်ထောင်ချီကြာအောင် ခေါက်သိမ်းထားခဲ့တာလေ”
“သူ ကြိုးစားခဲ့တာပေါ့” ဟု ဟောလစ်က ပြောသည်။ “မင်းပဲ ခေါက်သိမ်းခဲ့တာလေ။ သူ့အမိန့်နဲ့ပေါ့။” သူမ မော့မကြည့်။ “ပြီးတော့ ငါက မင်းကို ရေခွက်ထဲကနေ သောက်ခိုင်းပြီး စွပ်ပြုတ်တောင်းခဲ့တာ”
ဟာလီမာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူက ငါ့ကို လုပ်ခိုင်းတာ” ဟု သူ ပြောသည်။ “သူက ငါ့ကို သုံးနှစ်ကြာအောင် လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ထားခဲ့တာ။ သူ ဖန်နရီးယားကို ယူသွားတယ်။ ကလေးမလေးကို သူ့အမေဆီကနေ ခိုးယူသွားတယ်။ တီရန်ရဲ့ အသံကိုလည်း သူ ယူသွားတယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့—”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့လို့ပဲ” ဟု ဟောလစ်က ပြောသည်။ “နှစ်ထောင်ချီကြာအောင်ပေါ့။ အမှောင်ထဲမှာ။ သူ လမ်းပျောက်နေတဲ့အချိန်မှာလေ။” သူမ ခေါင်းမော့ပြီး တတိယမြောက်မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ ဒီည၊ အဆုံးသတ်မှာ သူက နောက်ပြန်လှည့်ပြီး အဲဒီအသံနဲ့ သူနာကျင်စေခဲ့သမျှ လူတွေအားလုံးကြားမှာ သူ ဝင်ရပ်ပေးခဲ့တယ်။” သူမ၏အသံမှာ အလွန်တိုးညှင်းနေသည်။ “သူက သူ့ရဲ့ လှောင်အိမ်တွေကို အထဲကနေ ကိုယ်တိုင် လော့ခ်ဖွင့်ခဲ့တာ။ မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားနိုင်အောင် သူ တံခါးကို ဖိကိုင်ပေးထားခဲ့တာ”
သူမ ဟာလီမာကို ကြည့်သည်။
“အဲဒါက ဘာကိုမှ ပြန်မပြင်နိုင်ဘူး” ဟု သူမ ပြောသည်။ “လှောင်အိမ်တစ်ခုကိုမှ၊ နေ့ရက်တစ်ခုကိုမှ၊ သူ မေ့သွားအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ နာမည်တစ်ခုကိုမှ ပြန်မပြင်နိုင်ဘူး။” သူမ ခဏနားသည်။ “ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူ နောက်ဆုံးလုပ်ခဲ့တဲ့ အလုပ်ပဲ။ သူ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ သူ လုပ်နေချိန်မှာ သူ့နာမည်ကို သူ အမှတ်ရနေခဲ့တယ်”
သူမ မီးအိမ်ဆီသို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
“တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ အဲဒီအတွက် မီးထွန်းပေးထားသင့်တယ်” ဟု သူမ ပြောသည်။ “တစ်ခုလောက်ပေါ့။ သူ ပထမဆုံး လမ်းပျောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းပေါ်မှာပေါ့”
ဟာလီမာ ပြန်မဖြေ။
သူသည် တတိယမြောက်မီးအိမ်ကို ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ ဟောလစ်၏ ပဝါမှာ သူ၏ပခုံးမှ လျှောကျသွားသည်။ သူသည် ခိုလှုံရာနေရာ၏ အပေါက်ဝသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူ ဒူးတော့ မထောက်ပေ။
“ကျွန်မတို့ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်” ဟု မာတာက ကျွန်ုပ် မေးမြန်းသည့်အခါ ပြောသည်။ “လုံခြုံတဲ့အချိန်ကျရင်ပေါ့။” သူမသည် မြောက်ဘက်၊ မြေဝှမ်းရှိရာသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။ “အဲဒီမှာ လူတွေ ကျန်နေသေးတယ်။ တံခါးတွေနောက်မှာ။ ကျွန်မတို့ လက်လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ နေရာတွေမှာပေါ့။” သူမ၏ မေးရိုးတင်းသွားသည်။ “တစ်ယောက်ယောက်တော့ သူတို့အတွက် မုန့်ဖုတ်ပေးနေရဦးမှာပဲ”
ဟောလစ် ကျန်ခဲ့သည်။
ဟာလီမာလည်း ကျန်ခဲ့သည်။
ဟက်စကတ်၊ အော်ရင်၊ ဒယ်လန်မာ့ရှ်နှင့် ရေတံခွန်အနီးတွင် ငိုကြွေးနေပြီး ထိုနေရာမှ မခွာနိုင်တော့သည့် မုတ်ဆိတ်ဖြူ အဘိုးအိုလည်း ကျန်ခဲ့သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်တော့ ဒီခိုလှုံရာနေရာကို စောင့်ရှောက်ရမယ်” ဟု ဟောလစ်က ပြောသည်။ “လူတွေက အဲဒီလမ်းအတိုင်း ဆက်လာနေတုန်းပဲ။” သူမသည် ချိတ်တွင် ချိတ်ထားသော မီးအိမ်သုံးလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့မီးအိမ်ကို ဆက်ထွန်းထားပေးဖို့ လိုတယ်”
အရှေ့ဘက်တံခါးဝတွင် အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်တို့ကို စောင့်နေသည်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါ၏ ကိုယ်လုံးပေါ်တွင် ရှိနေသော အစ်ရှ်ကာကို သူမ မြင်သည်။ မြွေကြီး လုံးဝရပ်တန့်မသွားခင်ကတည်းက သူမ အဲဒီနေရာသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ လက်ဝါးများမှာလည်း အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည်။
သူမသည် လက်ကောက်ဝတ်တွင် အမည်းစက်များ ရှိနေသော လိုကီကို မြင်သည်။
သူမသည် မီးခိုးရောင်သန်းကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး မတ်တပ်ပင် မနည်းရပ်နေရသော အော်ရီလီယာကို မြင်သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်ကို မြင်သည်။
သူမ ရပ်မနေခဲ့။ စကားလည်း မပြောခဲ့။ သူမ အစ်ရှ်ကာဆီသို့ အရင်ဆုံး သွားသည်။ အခြေအနေ အဆိုးဆုံး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်များကို အစ်ရှ်ကာ၏ ရင်ဘတ်ပေါ် တင်လိုက်ရာ ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန်တောက်ပလွန်းသဖြင့် တံခါးဝတွင် ရှိနေသူအားလုံး မျက်စိမှိတ်လိုက်ကြရသည်။
သူမ လက်များကို ဖယ်လိုက်သောအခါ အစ်ရှ်ကာ မျက်လုံးဖွင့်လာသည်။
သူမကို မော့ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏နောက်မှ အစ်ရှ်ကာကို စောင့်ကြည့်နေသော လန်တန်ကို ကြည့်သည်။
မြင်းမကြီးဘေးတွင် မီးခိုးရောင် မြင်းပေါ်၌ ထိုင်နေသော ဒန်ကို ကြည့်သည်။
အစ်ရှ်ကာ ဘာမှ မပြော။
သူသည် တုန်ရီနေသော လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မြင်းကုန်းနှီးမှ တွဲလောင်းကျနေသော ဒန်၏ ဗလာခြေထောက်ကို ထိလိုက်သည်။
ဒန်သည် ကုန်းနှီးပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် သူ၏ သေးငယ်သော အညိုရောင်လက်ဖြင့် အစ်ရှ်ကာ၏လက်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်သည် သူတို့အားလုံးကို ကုသပေးခဲ့သည်။
တစ်နေ့တာလုံး ကုန်ဆုံးသွားသည်။ သူမ ရပ်မနားခဲ့။ လိုကီ၏ လက်ကောက်ဝတ်များ၊ ဦးချိုပါသော လူ၏ ဒဏ်ရာများ၊ အက်ဗလင် မကုသပေးနိုင်သော်လည်း သက်သာရာရစေခဲ့သော အော်ရီလီယာ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ။
သူမ၏ နာမည်ကို မပြောပြလိုသော ကလေးမလေးသည် အက်ဗလင်ကို သူမ၏လက်ကို တစ်ကြိမ်ထိခွင့်ပြုပြီးနောက် လက်ကို ပြန်ရုတ်ကာ အော်ရင်၏ တံမြက်စည်းကို ဒူးပေါ်တင်လျက် ဆေးခန်းထောင့်တွင် သွားထိုင်နေသည်။
လီအိုရာသည် သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
သူမကို စကားပြောအောင် မဖိအားပေးပါ။
သူမသည် ထိုင်သာနေသည်။
ထိုညတွင် အက်ဗလင်ကို တံတိုင်းပေါ်တွင် ကျွန်ုပ် တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် မြောက်ဘက်တံတိုင်းတွင် ရပ်ကာ လမ်းမကို ငေးကြည့်နေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မီးအိမ်များကို ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ မီးတောက်နေဆဲ။ အားလုံး။
ကျွန်ုပ် သူမဘေးသို့ ရောက်လာသောအခါ သူမ လှည့်မကြည့်။
“သူ သေသွားပြီ” ဟု သူမ ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“အိုသဲလော့စ်”
“အန်ဆယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ပြောသည်။ “သူ့နာမည်က အန်ဆယ်”
အက်ဗလင်သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ဘာခံစားရမှန်း ငါမသိတော့ဘူး” ဟု သူမ နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
“ငါလည်း အတူတူပါပဲ”
“သူက လီရီယန်ကို သူ့အမေဆီကနေ ခိုးယူခဲ့တယ်။ ဖန်နရီးယားကို ငွေရောင်လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ထားခဲ့တယ်။ ဟောလစ်ကို ခေါက်သိမ်းထားခဲ့တယ်” သူမ၏အသံမှာ အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။ “ပြီးတော့ သူက မင်းတို့အတွက် တံခါးကို ဖွင့်ပေးထားရင်း သေသွားခဲ့တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ နှစ်ထောင်ချီကြာအောင် သူ့ကို တိုးတိုးလေး လှုံ့ဆော်ခဲ့တဲ့လူက အခု သူ့စွမ်းအားတွေကို ရသွားပြီ”
“ဟုတ်တယ်”
အက်ဗလင်သည် သူမ၏ ဗိုက်ပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
သူမ အဲဒီအကြောင်း ဘာမှ မပြော။
သူမသည် သတိမထားမိဘဲ စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အတိုင်း လက်ကို ဗိုက်ပေါ်တင်လျက် လမ်းမကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်။
တစ်နာရီအကြာတွင် အော်ရီလီယာ ကျွန်ုပ်တို့ကို လာတွေ့သည်။
သူမ အိပ်မပျော်ခဲ့။ အနားမယူခဲ့။ အက်ဗလင်က နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြောခဲ့သော်လည်း အော်ရီလီယာက ကျေးဇူးတင်စကားသာ ဆိုကာ အစ်ရှ်ကာ အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။
အခုတော့ သူမသည် အလွန်ဖျော့တော့နေသော မျက်နှာဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ဘေး တံတိုင်းပေါ်တွင် ရပ်ကာ မြောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“အအေးဓာတ်ပဲ” ဟု သူမ ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ့အရိပ်က ကျွန်မကို ထိမိတဲ့အချိန်တုန်းက” ဟု အော်ရီလီယာက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။ “မြေဝှမ်းထဲမှာလေ။ ကျွန်မ ကော်ရာဆီကနေ သူ့ကို တားဆီးထားတဲ့အချိန်မှာ” သူမ၏လက်များကို ရင်ဘတ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ “ကျွန်မ သိလိုက်တယ်”
“သိလိုက်တယ်ဟုတ်လား”
အော်ရီလီယာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ဂရေးကိပ် ကျဆုံးတဲ့ညကလေ” ဟု သူမ ပြောသည်။ “ကျွန်မရဲ့သား သေဆုံးတဲ့ညပေါ့။ ရန်သူတွေ တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်လာပြီး ကျွန်မရဲ့ ချွေးမနဲ့ မြေးတွေကို မီးလောင်နေတဲ့ ခန်းမဆောင်ထဲကနေ လွှတ်ပေးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ” သူမ၏အသံမှာ မကြားရသလောက် တိုးညှင်းသည်။ “ခဏလေး ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒီမတိုင်ခင်လေးမှာပေါ့။ ကျွန်မ သားနဲ့အတူ ရာဇပလ္လင်ခန်းထဲမှာ ရပ်နေပြီး တံခါးတွေ ပျက်စီးနေတဲ့အချိန်မှာလေ”
သူမ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“အခန်းထဲက အေးစက်သွားတယ်” ဟု သူမ ပြောသည်။ “ဆောင်းရာသီလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ရေတွင်းအောက်ခြေလိုမျိုး။ သင်္ချိုင်းဂူလိုမျိုးပေါ့” သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ကျွန်မ တစ်ခုခု ကြားလိုက်ရတယ်။ အလွန်တိုးတက်ပြီး အလွန်နူးညံ့တဲ့အသံ။ ကျွန်မသားကို ပြောနေတာ”
အက်ဗလင် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ဘူး” ဟု အော်ရီလီယာ ပြောသည်။ “ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ အလွမ်းကြောင့်၊ ကြောက်စိတ်ကြောင့်၊ စိတ်ကူးယဉ်တာလို့ပဲ ပြောခဲ့တာ။” သူမ မြောက်ဘက်ကို ကြည့်သည်။ “ဒီည သူ့အရိပ်က ကျွန်မကို ထိမိတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီအသံကို ထပ်ကြားရပြန်တယ်”
သူမ လှည့်ကြည့်သည်။
သူမ၏မျက်နှာမှာ မီးခိုးရောင်သန်းနေသည်။
“အဲဒါ သူပဲ” ဟု သူမ ပြောသည်။ “ဗာရစ်။ သူ အဲဒီမှာ ရှိနေတာ။ မင်းရဲ့ ဘိုးဘေး သေဆုံးတဲ့ညကလေ။” သူမ၏အသံမှာ တုန်ရီသွားသည်။ “သူက ကျွန်မသားကို တိုးတိုးလေး ပြောနေခဲ့တာ”
မည်သူမျှ စကားမဆိုကြ။
မြောက်ဘက်လမ်းတစ်လျှောက် မီးအိမ်များ တောက်လောင်နေသည်။
တောင်ကုန်းများမှ လေအေးများ တိုက်ခတ်လာသည်။
“သူ ဘာပြောလိုက်တာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ် နောက်ဆုံးတွင် မေးသည်။
အော်ရီလီယာ ခေါင်းခါသည်။
“ကျွန်မ မသိဘူး” ဟု သူမ ပြောသည်။ “စကားလုံးတွေကို ကျွန်မ မကြားရဘူး။ အသံကိုပဲ ကြားရတာ။” သူမ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ တံခါးတွေ ပျက်စီးသွားတယ်။ ကျွန်မသားက သူ့မိသားစုကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မလည်း ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်”
သူမ မြို့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ လေးရာစုလောက် စဉ်းစားနေခဲ့တာ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဘာလို့ သူ ကျွန်မတို့နဲ့ မလိုက်လာတာလဲ။ ဘာလို့ သူ ကျန်ခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ သူ ကျွန်မကို ထွက်သွားဖို့ ပြောခဲ့တာလဲဆိုတာပေါ့”
သူမ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်မ ထင်တယ်” ဟု အော်ရီလီယာ ပြောသည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ကျန်ခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်တာ ဖြစ်မယ်”
သန်းခေါင်ယံတွင် ကက်စတယ်လန်က ကျွန်ုပ်ကို နှိုးသည်။
နှိုးစက်သံဖြင့် မဟုတ်။ ကျွန်ုပ်၏နာမည်ကို ခေါ်၍။ တိုးတိုးလေး။ အရေးတကြီး။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အိပ်ခန်းမှောင်မည်းထဲတွင်။
“အရှင်မင်းကြီး”
ကျွန်ုပ် ချက်ချင်း နိုးလာသည်။ အက်ဗလင်သည် ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှိနေသော အက်ဒရီယာနာက ရိုဒရစ်ကို ပွေ့ချီထားသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
ကက်စတယ်လန် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေ။
သူ ပြန်ဖြေသည့်အခါ သူ၏အသံမှာ ထူးဆန်းနေသည်။ မရေရာနေသည်။ ကျွန်ုပ် သူ့ကို သိကျွမ်းလာခဲ့သည့် နှစ်များတစ်လျှောက် ရဲတိုက်က ဤမျှ မရေရာသော အသံမျိုးဖြင့် ပြောသည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။
“တံခါးတစ်ခု ရှိနေတယ်” ဟု ကက်စတယ်လန် ပြောသည်။
“ဘယ်မှာလဲ”
“အောက်ထပ် စင်္ကြံရဲ့ အရှေ့ဘက်နံရံမှာ။ ဆေးခန်းအောက်နားမှာလေ။” ခဏနားသည်။ “တစ်နာရီလောက်ကမှ အဲဒီမှာ မရှိသေးတာ”
ကျွန်ုပ် အဝတ်အစားများကို ကောက်ဝတ်နေပြီဖြစ်သည်။
“ဘယ်လိုတံခါးမျိုးလဲ”
“ကျောက်တံခါး” ဟု ကက်စတယ်လန် ပြောသည်။ “ရှေးကျတယ်။ ရဲတိုက်ထက်တောင် ပိုရှေးကျတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေထဲက တစ်ခုနဲ့မှ မဆက်သွယ်ဘူး။ ဘာနဲ့မှ မဆက်သွယ်ဘူး။” သူ၏အလင်းတန်းများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။ “ကျွန်တော် အဲဒီထဲကို မမြင်ရဘူး”
“ပွင့်နေသလား”
“မပွင့်ဘူး” ဟု ကက်စတယ်လန် ပြောသည်။ “ပိတ်ထားတယ်”
သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“အဲဒီပေါ်မှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိတယ်” ဟု သူ ပြောသည်။ “ကျောက်တုံးပေါ်မှာ မီးနဲ့ ဖုတ်ထားသလိုမျိုးပဲ”
ကျွန်ုပ်၏လက်များ ရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးများပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဘာအမှတ်အသားလဲ”
“တံခါးတစ်ခု” ဟု ကက်စတယ်လန် ပြောသည်။ “ပိတ်ထားတဲ့ တံခါး။ ဘာမျဉ်းကြောင်းမှ မပါဘူး”
ကျွန်ုပ် ရောက်သွားချိန်တွင် သောရ်သည် အောက်ထပ် စင်္ကြံတွင် ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
ဗော့စ်လည်း သူ့တုတ်ကောက်ကို မှီလျက် ရှိနေသည်။ လက်ကောက်ဝတ်တွင် အမည်းစက်များ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ကျန်နေသေးသော လိုကီလည်း ရှိသည်။ ဥယျာဉ်ထဲမှ ဆင်းလာပြီး စင်္ကြံတွင် လဲလျောင်းနေသော ဖန်နရီးယားလည်း ရှိသည်။ သူ၏ ခေါင်းကြီးကို မော့ထားပြီး ရွှေရောင်မျက်လုံးများက နံရံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
တံခါးက အဲဒီမှာ ရှိနေသည်။
ကက်စတယ်လန် ပြောသည့်အတိုင်း အတိအကျပင်။
ကျောက်တုံး။ မီးခိုးရောင်။ တစ်နာရီလောက်ကမှ ဘာမှမရှိဘဲ ရိုးရိုးအုတ်နံရံသာ ဖြစ်နေသော အောက်ထပ် စင်္ကြံ၏ အရှေ့ဘက်နံရံတွင် စိုက်ထူထားသည်။
လူတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးအမြင့်တွင် မီးဖြင့် ဖုတ်ထားသည့် ပုံစံမှာ- ပိတ်ထားသော တံခါးတစ်ခု။
မျဉ်းကြောင်း လုံးဝမပါပေ။
ဗော့စ်က အဲဒီတံခါးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။
“သူ သူတို့ကို ခေါ်သွားပြီ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အန်ဆယ်ရဲ့ တံခါးတွေ။ အကုန်လုံးကိုပဲ။” သူ၏လက်များမှာ တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ရင်း တုန်ရီနေသည်။ “အခု သူက ဘယ်နေရာမှာမဆို တံခါးတစ်ခု ထားနိုင်ပြီ”
“ဘယ်နေရာမှာမဆိုလား” ဟု သောရ်က ပြောသည်။
“နံရံရှိတဲ့ ဘယ်နေရာမှာမဆိုပေါ့” ဟု ဗော့စ်က ပြောသည်။ “ကျောက်တုံးရှိတဲ့ ဘယ်နေရာမှာမဆို။ ဝင်ပေါက်ရှိတဲ့ ဘယ်နေရာမှာမဆိုပေါ့။” သူ တံခါးကို ကြည့်သည်။ “အန်ဆယ်က ဒါမျိုး တစ်ခါမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ သူ မလုပ်နိုင်ဘူး။ သူက သူလိုချင်တဲ့နေရာမှာပဲ တံခါးဆောက်တာ။ တခြားလူတွေရဲ့ နံရံထဲမှာ သူ တံခါးမလုပ်ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ဗာရစ်ကတော့ လုပ်နိုင်တယ်”
“ဗာရစ်မှာ အန်ဆယ် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံး ရှိနေတယ်” ဟု ဗော့စ်က ပြောသည်။ “ပြီးတော့ အန်ဆယ် မဖြစ်ခင်က သူ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သမျှတွေ၊ သူ သိမ်းပိုက်ခဲ့သမျှ နတ်ဘုရားတိုင်းလည်း ပါတာပေါ့။” သူ၏အသံမှာ တိုးဝင်သွားသည်။ “သူ ဘာတွေ ထပ်လုပ်နိုင်ဦးမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိတော့ဘူး”
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြ။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဂရေးကိပ်၏ အောက်ထပ် စင်္ကြံမှောင်မည်းထဲတွင် ရပ်နေကြပြီး တစ်နာရီလောက်ကမှ မရှိခဲ့သော တံခါးတစ်ချပ်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ထိုစဉ်၊ တံခါး၏ အခြားတစ်ဖက်မှ အလွန်တိုးညှင်းစွာပင်—
ခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
သုံးချက်။
နူးညံ့သည်။
စိတ်ရှည်သည်။
တံခါး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဘာရှိနေသည်ကို အတိအကျ သိရှိသူတစ်ယောက်၊ သင်ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီအရာကို သိနေကြောင်း သိရှိသူတစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ သင် ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်လိုသူတစ်ယောက် ခေါက်နေကျအတိုင်းပင်။
သောရ်၏လက်သည် မယိုးလ်နီးယားဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ဖန်နရီးယား၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ သွားများပေါ်လာသည်အထိ ဟသွားသည်။
လိုကီက ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျောက်တုံး၏ အခြားတစ်ဖက်မှ နူးညံ့ပြီး နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြင်နာနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မုန်တိုင်းဘုရင်” ဟု ဗာရစ်က ပြောသည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“မင်းရဲ့နိုင်ငံမှာ ခိုလှုံရာဆိုတာ အတွင်းဘက်မှာ သော့ခတ်စရာ မလိုဘူးလို့ ကြားမိတယ်”
နောက်ထပ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။
“တံခါးခေါက်တဲ့သူတိုင်းကို လက်ခံကြိုဆိုရမယ်လို့လည်း ကြားမိတယ်”
စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုလုံး အပ်ကျသံပင် မကြားရအောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ကျွန်တော် တံခါးခေါက်လိုက်ပြီ” ဟု အကျဉ်းချခြင်းနှင့် သေခြင်းဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “မင်း တံခါးဖွင့်ပေးမလားဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်မိတယ်”