အခန်း ၄၅၂ - ကပ္ပတိန်အောက်က ဘုရားသခင်
ကျွန်တော်တို့ ၁၅ မိနစ်အတွင်းမှာပဲ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
အစည်းအဝေးလုပ်နေချိန် မဟုတ်။ မြေပုံခန်းထဲတွင် မဟုတ်။ ဘယ်သူသွားမယ်၊ ဘယ်သူကျန်ခဲ့မယ်ဆိုတဲ့ အငြင်းအခုံမျိုးလည်း မရှိခဲ့။ မိုင်သုံးရာအကွာက ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုထဲမှာ သစ်သားနဲ့ဆောက်ထားတဲ့ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်တစ်ခုရှိပြီး၊ အထဲမှာ လူတွေက ပိတ်လှောင်ခံထားရကာ၊ အပြင်မှာတော့ မီးတောက်တွေကို ကိုင်စွဲထားတဲ့ ကပ္ပတိန်တစ်ယောက် ရှိနေသည်။
သော်က လက်နက်တိုက်ဆီ သွားသည်။ လိုကီက အရှေ့ဘက်တံခါးဆီ သွားသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကလေးထိန်းခန်းဆီ သွားခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က အဲဒီမှာ ရောက်နှင့်နေပြီ။ ရိုဒရစ်ကို ပခုံးပေါ်မှီပြီး အိပ်ပျော်နေတဲ့ အက်ဒရီယာနာလည်း ရှိနေသည်။ သူတို့ ကြားပြီးသွားပြီ။ 'ထိန်းသိမ်းသူ' (The Keeper) က ရဲတိုက်တစ်ခုလုံးရဲ့ ထပ်ခိုးတိုင်းဆီမှာ စကားပြောလိုက်တာမို့ ဂရေးကိပ်မှာ ဘယ်သူမှ မသိဘဲ မရှိတော့ပေ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်သည်။ “ရှင် သွားတော့မှာပေါ့နော်” သူမက မေးသည်။ “ဟုတ်တယ်” “သူနဲ့အတူတူလား” “ဟုတ်တယ်”
သူမ အငြင်းမပွားခဲ့။ အခန်းကို ဖြတ်လျှောက်လာပြီး သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ပေါ်၊ နှလုံးသားနေရာမှာ ပြားပြားကပ်ထားလိုက်သည်။ ရွှေရောင်နဲ့ အပြာရောင် အလင်းတန်းတွေက သူမလက်ချောင်းတွေအနားမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျွန်တော့်ကိုယ်ထဲ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ “အိမ်ကို ပြန်ခဲ့ပါ” သူမက ပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာကတော့ ဘာမှမပြော။ သူမရဲ့ လွတ်နေတဲ့လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ငွေရောင်အလင်းတန်း။ ငြင်းဆန်မှု။ အဲဒီအလင်းတန်းက ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်၊ သရဖူရဲ့ဘေးမှာ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ “အခါတိုင်းလိုပါပဲ” သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အခါတိုင်းလိုပါပဲ” ကျွန်တော် ထောက်ခံလိုက်သည်။
သူတို့က ဘယ်သူမှ ခေါ်စရာမလိုဘဲ အရှေ့ဘက်တံခါးဆီ ရောက်လာကြသည်။
ကျွန်တော် မခေါ်ခဲ့ပါ။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မစေခိုင်းခဲ့ပါ။ ဒါပေမဲ့ တံခါးဆီ ရောက်တဲ့အခါ သူတို့ အားလုံး იქ ရှိနေနှင့်ကြပြီ။
သော်က မြိုလ်နီယာ (Mjölnir) ကို ကိုင်ထားသည်။ လိုကီက တံခါးတိုင်ဘေးမှာ ရပ်နေပြီး မျက်နှာက အလွန်ဖျော့တော့နေသည်။ အော်ရီလီယာကတော့ သူမရဲ့ မီးခိုးရောင် ခရီးသွားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ကျွန်တော် သိခဲ့သမျှ ကာလတစ်လျှောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမရဲ့ ငွေရောင်ဆံပင်တွေကို နောက်မှာ စည်းနှောင်ထားသည်။
ဘရန်နော့ခ်ကတော့ လက်ဖျံတွေမှာ ပတ်တီးအသစ်တွေ စည်းထားသည်။ ကိုရာက သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း သွားခွင့်မပြုသလို၊ သူကလည်း ကိုရာကို လိုက်ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ ဒါပေမဲ့ ကိုရာက သူ့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး တံခါးဘေးမှာ သွားရပ်လိုက်တဲ့အချိန်အထိပဲ သူတို့ အငြင်းပွားခဲ့ကြသည်။
ကေးဒရာက လေးကို အသင့်ပြင်ထားသည်။ အစ်ရှ်ကာက လန်တာန်ကို ဇက်ကြိုးကနေ ဆွဲခေါ်လာသည်။ နီဇာကတော့ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိ၊ မီးရောင်စပ်ကြားမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ အာဗန်းက ဓားကို ကိုင်ထားသည်။ အီလျန်ကတော့ ဖိနပ်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ရွှံ့တွေပေကျံနေသည်။
ဗော့စ်က သူ့တုတ်ကောက်ကို မှီထားသည်။ ဟာလီမာက သူ့ဘေးမှာ မပါလာ။ ဟာလီမာက ဟိုလစ်နဲ့အတူ အနောက်ဘက် ခိုလှုံရာစခန်းမှာ ရှိနေသည်။ “ခင်ဗျား မလိုက်လာသင့်ဘူး” ကျွန်တော် ဗော့စ်ကို ပြောလိုက်သည်။ “ခန်းမထဲမှာ တံခါးတွေ အများကြီးရှိတယ်လေ” ဗော့စ်က ပြောသည်။ “အဲဒီတံခါးတွေရဲ့ တစ်ဝက်ကို ငါကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့တာ” သူက သူ့ခေါင်းလောင်းလေးကို တို့ထိလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုဖွင့်ရမလဲဆိုတာ သိတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်တော့ အဲဒီမှာ ရှိနေသင့်တယ်”
ပြီးတော့ အော်သဲလို့စ်။
သူက ကျန်တဲ့သူတွေနဲ့ နည်းနည်းခွာပြီး ရပ်နေသည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ စိမ့်ဝင်နေတဲ့ မီးခိုးရောင် အင်္ကျီအပါးကို ဝတ်ထားပြီး ယော့မန်ဂန်ဒါ (Jörmungandr) ခွေနေတဲ့ ကွင်းပြင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူ့အနားမှာ ဘယ်သူမှ မရပ်ကြ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ထွက်သွားဖို့လည်း ဘယ်သူမှ မပြောကြ။
ဖန်နရီယာက နောက်ဆုံးမှ ရောက်လာသည်။ သူက ဥယျာဉ်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး ရဲတိုက်ကို ဖြတ်ကာ အရှေ့ဘက်တံခါးဆီ ရောက်လာသည်။ လမ်းမပေါ်မှာ ပက်လက်လန်နေတဲ့ သူ့အစ်ကိုကြီးရဲ့ ခေါင်းကြီးဘေးမှာ သူ ရပ်လိုက်သည်။ “ငါ လိုက်မယ်” သူက ပြောသည်။
ယော့မန်ဂန်ဒါရဲ့ ရွှေရောင်မျက်လုံးက သူ့ဆီ ရောက်လာသည်။ “မင်းမှပဲ မြက်ခင်းပေါ်မှာ အိပ်တတ်အောင် အခုလေးတင် သင်ယူထားတာလေ” “သိပါတယ်” ဖန်နရီယာက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါ အဲဒီလိုပဲ ဆက်နေချင်သေးတယ်” သူက မြောက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အဲဒီမုန့်ဖုတ်ဆိုင်ထဲမှာ ငါ့အတွက် မီးခွက်တွေ ထွန်းပေးခဲ့တဲ့ လူတွေ ရှိတယ်”
လိုကီက သူ့သားနှစ်ယောက်ကို ကြည့်သည်။ ဘာမှ မပြောပါ။ သူ့လက်တွေ တုန်ယင်နေသည်။
ယော့မန်ဂန်ဒါက ကျွန်တော်တို့ကို သူ့ကျောပေါ် တက်စီးဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့။ သူက သူ့ခေါင်းကို လမ်းမပေါ် နိမ့်ချလိုက်ပြီး ရွှေရောင်မျက်လုံးတွေကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်ကာ ပြောသည်။ “တစ်ခုခုကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားကြ”
ပြီးတော့ လမ်းမကြီးက စတင်လှုပ်ရှားသည်။
ဒါကို ဘယ်လိုဖော်ပြရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိ။ ဒါက အကူးအပြောင်းတံခါးတွေနဲ့ မတူဘူး။ ဆီရီဗန် ဒါမှမဟုတ် အေလွန်းပေါ်မှာ ပျံသန်းရသလိုလည်း မဟုတ်ဘူး။ လျှပ်စီးကြောင်း ဖြစ်သွားသလိုမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော်တို့က ဂရေးကိပ်ရဲ့ အရှေ့ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်၊ မြွေနဂါးကြီးရဲ့ ခေါင်းနားမှာ စုရုံးရပ်နေကြတာဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်တော်တို့ခြေအောက်က လမ်းမကြီးက စတင် လျှောတိုက်သွားတော့သည်။
ကျောက်တုံးတွေက လှုပ်တာမဟုတ်။ အကွာအဝေးတွေက လှုပ်သွားတာ။ ပထမဆုံး ခိုလှုံရာစခန်းကို ကျွန်တော် ဖြတ်ကျော်သွားတာ မြင်လိုက်ရသည်။ တံခါးအထက်က ထွန်းထားတဲ့ မီးခွက်။ ပြီးတော့ နောက်ထပ် ခိုလှုံရာစခန်းတစ်ခု။ နောက်တစ်ခု။ ပိုပြီး မြန်ဆန်လာလိုက်တာ၊ မီးခွက်တွေက မှောင်မိုက်နေတဲ့ လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် ရွှေရောင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုလို ဝါးသွားပြီး၊ လမ်းဘေးက လယ်ကွင်းတွေနဲ့ တောအုပ်တွေက အရိပ်မည်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ယော့မန်ဂန်ဒါရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကျွန်တော်တို့နောက်က လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် ခွေနေသည်။ သူက မလှုပ်။ လမ်းမကြီးကသာ သူ့ကိုယ်ထဲကို ဖြတ်သန်းသွားနေတာ။ သူ့ပတ်လည်ကို ဖြတ်သွားနေတာ။ မြစ်ရေက ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ဝန်းရံစီးဆင်းသွားသလိုမျိုး။
လမ်းကြောင်းတွေက ဝန်းရံထားသည်။ လွတ်မြောက်ရာမရှိတဲ့ ခရီးစဉ်များ။ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ သေချာမှု။ ဒါ သူ့နယ်မြေ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လမ်းမကြီးက နှစ်ဖက်စလုံးကို သွားနေသည်။ ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော်တို့ကို အဲဒီလမ်းအတိုင်း သယ်ဆောင်သွားနေသည်။
သော်က ရယ်မောနေသည်။ လေတိုးသံတွေကြားကနေ သူ့ရယ်သံကို ကျွန်တော် ကြားနေရသည်။ မြိုလ်နီယာကို ပခုံးပေါ်တင်ပြီး ဆံပင်တွေ လေထဲမှာ တလွင့်လွင့်နဲ့၊ နှင်းလျှောစီးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ရယ်မောနေသည်။ “ပိုမြန်အောင် လုပ်စမ်း” သူက အော်ဟစ်သည်။ “ဒီမီးခွက်တွေ ခွင့်ပြုသလောက်ပဲ ငါ သွားနိုင်တယ်” ယော့မန်ဂန်ဒါက ပြောသည်။ “ဒါဆို ဒီမီးခွက်တွေက အတော်ကောင်းတာပဲ” သော်က ပြန်ပြောသည်။
အချက်ပေးစခန်းကို ဖြတ်ကျော်လာသည်။ ကျောက်မိုင်း။ ကြယ်တွေကြားမှာ မည်းမှောင်နေတဲ့ ချိတ်ကျိုးတောင်ကြော။ အနောက်ဘက် ခိုလှုံရာစခန်း။
ကျွန်တော် တစ်ခဏတာ မြင်လိုက်ရသည်။ တံခါးအထက်က ချိတ်မှာ မီးခွက်နှစ်လုံး၊ ဟက်စကတ်ရဲ့ အပြာရောင်နဲ့ ဟိုလစ်ရဲ့ ကြေးဝါရောင်။ ဟိုလစ်ကိုယ်တိုင်ကတော့ ရေခွက်ဘေးက နိမ့်တဲ့နံရံမှာ ဟာလီမာကို သူ့ပဝါနဲ့ပတ်ပြီး ထိုင်နေသည်။ ဟိုလစ်က လက်ပြလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူမက ကျွန်တော်တို့နောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ လမ်းမကြီးက တောင်ကုန်းကို တက်သွားကာ ရှေ့မှာ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်လာသည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ - ချိုင့်ဝှမ်း။
မီးလောင်နေသည်။ အားလုံးတော့ မဟုတ်သေး။ ဒါပေမဲ့ အရှေ့ဘက် ရေတွင်းနားက အပြင်ဘက် လူနေရပ်ကွက်မှာ အဆောက်အအုံတစ်ခု မီးလောင်နေသည်။ မီးခိုးငွေ့တွေက ကြယ်တွေဆီကို တိုင်လုံးကြီးလို တက်သွားပြီး အောက်ကနေ လိမ္မော်ရောင် မီးတောက်တွေက ထိုးထွက်နေသည်။ မာတာရဲ့ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်။
လမ်းမကြီးက ရပ်တန့်သွားသည်။ ရုတ်တရက်ကြီးတော့ မဟုတ်။ မြစ်ရေက ရေကန်ထဲ စီးဝင်တဲ့အခါ နှေးသွားသလိုမျိုး နှေးသွားပြီး၊ လမ်းတစ်လျှောက်က မီးခွက်တွေက တစ်ခုချင်းစီရဲ့ အလင်းအဖြစ် ပြန်ဖြစ်သွားကာ၊ ကျွန်တော်တို့က ချိုင့်ဝှမ်းအထက်က ကွေ့ကောက်တဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ ရပ်နေကြသည်။ ယော့မန်ဂန်ဒါရဲ့ ခေါင်းက ကျွန်တော်တို့ခြေရင်းက ကျောက်တုံးပေါ်မှာ နားနေသည်။
ကျွန်တော်တို့အောက်မှာ အပြင်ဘက် လူနေရပ်ကွက်။ အရှေ့ဘက် ရေတွင်း။ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်၊ အမိုးတွေ မီးလောင်နေပြီး တံခါးတွေကို ပိတ်လှောင်ထားသည်။ ပြီးတော့ အဲဒီဆိုင်ပတ်လည်မှာ မီးခိုးရောင် ကုတ်အင်္ကျီဝတ်ထားတဲ့ လူတွေက ဝိုင်းရံထားသည်။
သူတို့ထဲက ငါးဆယ်လောက် ရှိမည်။ ဒါမှမဟုတ် ပိုများနိုင်သည်။ တုတ်တွေ မြှောက်ထားသည်။ ပိုက်ကွန်တွေ အသင့်ပြင်ထားသည်။ ပြီးတော့ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်တံခါးရှေ့မှာတော့၊ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်။ မီးခိုးရောင် ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လည်ပင်းမှာ တခြားသူတွေထက် ပိုများတဲ့ ငွေရောင်အဆင်တန်ဆာတွေ ပါရှိတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်။
သူက မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ကို ကြည့်မနေ။ သူက လမ်းမကြီးအပေါ်ကို ကြည့်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်နေသည်။ “ဗာရစ်” အော်သဲလို့စ်က ပြောသည်။
သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တာပါ။ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်လောက် သိကျွမ်းလာခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်သလိုမျိုး။
မုန့်ဖုတ်ဆိုင်တံခါးဝက အရပ်ရှည်တဲ့လူက မလှုပ်ရှား။ သူက ကွေ့ကောက်တဲ့လမ်းရဲ့ အပေါ်ဘက်ကိုသာ မော့ကြည့်နေသည်။ မြွေနဂါးကြီးရဲ့ ခေါင်းကို ကြည့်သည်။ သူ့ပတ်လည်မှာ ရပ်နေတဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို ကြည့်သည်။ အော်သဲလို့စ်ကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ သူ ပြုံးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ကွေ့ကောက်တဲ့လမ်းအတိုင်း အတူတူ ဆင်းသွားကြသည်။
မြန်မြန်တော့ မဟုတ်။ သော်က မြိုလ်နီယာကို ကိုင်ပြီး ရှေ့ဆုံးက လမ်းလျှောက်သည်။ အော်သဲလို့စ်က သူ့ဘေးမှာ လမ်းလျှောက်သည်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် ဖြန့်ကျက်ပြီး နောက်က လိုက်လာကြသည်။ ကေးဒရာနဲ့ နီဇာက ဘယ်ဘက်မှာ။ ဘရန်နော့ခ်၊ ကိုရာနဲ့ အာဗန်းက ညာဘက်မှာ။ အစ်ရှ်ကာက လန်တာန်ကို စီးပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်လာသည်။
ဖန်နရီယာနဲ့ ယော့မန်ဂန်ဒါကတော့ တောင်ကုန်းထိပ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့သည်။ “ငါတို့သာ အောက်ဆင်းသွားရင် သူတို့ ထွက်ပြေးမှာ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ခိုက်မှာပဲ။ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် လူတွေ သေလိမ့်မယ်” ဖန်နရီယာက မီးလောင်နေတဲ့ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “အရင်သွားပြီး စကားပြောကြည့်ပါဦး”
ဒါနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့ အရင်သွားပြီး စကားပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ နီးကပ်လာပေမဲ့ အရာရှိတွေရဲ့ ဝိုင်းရံထားမှုက ပျက်မသွား။ သူတို့က မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ကို တုတ်တွေမြှောက်ပြီး ဝိုင်းရံထားကာ၊ ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးကွေ့ကနေ အပြင်ဘက် လူနေရပ်ကွက်ရဲ့ မြေပြန့်ဆီ ဆင်းလာတာကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ မလှုပ်ရှားကြ။
ဗာရစ်က မုန့်ဖုတ်ဆိုင်တံခါးမှာ ရပ်နေသည်။ အနီးကပ်ကြည့်တော့ သူက ထူးခြားတဲ့သူမျိုး မဟုတ်။ အရပ်ရှည်သည်။ ပိန်သည်။ နားထင်မှာ ဆံပင်တွေက မီးခိုးရောင် သန်းနေသည်။ အေးစက်တဲ့ နေရာတွေမှာ ကြာရှည်စွာ ရပ်ပြီး စောင့်ကြည့်ခဲ့ရလို့ ရင့်ကျက်နေတဲ့ မျက်နှာ။ မျက်လုံးတွေက ဖျော့တော့နေသည်။
သူက အော်သဲလို့စ်ကို ကြည့်သည်။ “ပြန်လာခဲ့တာပဲ” သူက ပြောသည်။
သူ့အသံက နူးညံ့သည်။ သာယာသည်။ ခရီးရှည်ကြီးတစ်ခုပြီးနောက် ပြန်တွေ့တဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ကို နှုတ်ဆက်တဲ့အသံမျိုး။
“ဟုတ်တယ်” အော်သဲလို့စ်က ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား တောင်ဘက်ကို တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်သွားတယ်လို့ ကြားရတယ်။ မုန်တိုင်းဘုရင်ရဲ့ တံခါးကို ခေါက်ဖို့အတွက်ပေါ့” ဗာရစ်က သူ့ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မယုံခဲ့ဘူး”
“အဲဒါ အမှန်ပဲ”
“အခုတော့ ကျွန်တော် မြင်နေရပြီ” ဗာရစ်၏ ဖျော့တော့နေသော မျက်လုံးများက အော်သဲလို့စ်၏ အင်္ကျီအောက်မှ ယိုစီးထွက်နေသည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ “ခင်ဗျား ထပ်ပြီး သွေးထွက်နေပြန်ပြီ”
“ဟုတ်တယ်”
“အရင်ကထက်တောင် ပိုဆိုးနေသေးတယ်”
အော်သဲလို့စ် ဘာမှ ပြန်မပြော။
ဗာရစ်က သူ့ကို ကျော်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သော်ဆီ၊ လိုကီဆီ၊ အော်ရီလီယာဆီ။ ဘရန်နော့ခ်၊ ကိုရာ၊ ကေးဒရာနှင့် ကျန်ရှိသူအားလုံးဆီ။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဆီ။
“ပြီးတော့ ဧည့်သည်တွေကိုလည်း ခေါ်လာခဲ့တာပဲ” သူက ပြောသည်။
“မီးကို ငြိမ်းလိုက်စမ်း” အော်သဲလို့စ်က အမိန့်ပေးသည်။
ဗာရစ်က သူ့ကို ကြည့်နေသည်။
“မီးကို ငြိမ်းလိုက်လို့ ပြောနေတယ်” အော်သဲလို့စ်က ထပ်ပြောသည်။ “သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်။ မုန့်ဖုတ်သမားတွေ၊ ပန်းရန်သမားတွေ၊ အထဲမှာ ရှိနေတဲ့သူ အားလုံးကို” သူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။ “ပြီးရင် နောက်ဆုတ်သွားကြ။ ခင်ဗျားတို့ အားလုံး၊ ခန်းမဆောင်ဆီ ပြန်သွားကြ”
ဗာရစ် မလှုပ်။
“ဒါ အမိန့်ပဲ” အော်သဲလို့စ်က ဆိုသည်။
ဝိုင်းရံထားသော အရာရှိများ ရွေ့လျားသွားကြသည်။ မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေကြသည်။ အချို့က ဗာရစ်ကို ကြည့်ကြသည်။ အချို့က အော်သဲလို့စ်ကို ကြည့်ကြသည်။
ဗာရစ်ကတော့ ပြုံးနေရုံသာ။
“အမိန့်တဲ့လား” သူက ထပ်ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ခင်ဗျားဆီကနေ လာတဲ့ အမိန့်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
ဗာရစ်က သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ သူ ရယ်မောလိုက်သည်။
အသံကျယ်ကျယ်တော့ မဟုတ်။ နူးညံ့သည်။ သံယောဇဉ်ပါသလိုလိုပင်။ ချစ်စရာကောင်းပြီး မိုက်မဲတဲ့ စကားလုံးတွေကို ပြောမိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို မိဘတစ်ယောက်က ရယ်မောလိုက်သလိုမျိုး။
“အို... အော်သဲလို့စ်ရယ်” သူက ပြောသည်။ “ခင်ဗျားက အမိန့်ပေးတဲ့သူလို့ ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား ထင်နေတုန်းပဲလား”
လေထုက ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကျွန်တော် နားမလည်ခင်ကတည်းက ခံစားလိုက်ရသည်။ အေးစက်စက် အငွေ့အသက်တစ်ခု။ နှင်းခဲလိုမျိုး မဟုတ်။ ဆောင်းရာသီလိုမျိုးလည်း မဟုတ်။ အလင်းရောင် တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးတဲ့ ရေတွင်းအောက်ခြေက အအေးဓာတ်လိုမျိုး၊ ပိုပြီး ရှေးကျပြီး ပိုပြီး နက်နဲတဲ့ အရာတစ်ခု။
မုန့်ဖုတ်ဆိုင် အမိုးပေါ်က မီးတောက်တွေ မှိန်ကျသွားသည်။
ငြိမ်းသွားတာ မဟုတ်။ မှိန်သွားတာ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မီးထဲကို လက်နှိုက်ပြီး အပူဓာတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သလိုမျိုး။
ဝိုင်းရံထားတဲ့ အရာရှိတွေ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ အချို့က နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
ဗာရစ် မလှုပ်ရှားပါ။
ဒါပေမဲ့ သူ့အရိပ်ကတော့ လှုပ်ရှားသည်။
အပြင်ဘက် လူနေရပ်ကွက်ရဲ့ ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်မှာ သူ့အရိပ်က ရှည်လျားပြီး မည်းနက်စွာ ဆန့်ထွက်လာသည်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်ထက် ပိုပြီး ရှည်လျားနေသည်။ သူက အရာရှိတွေ ဝိုင်းရံထားတဲ့ နေရာအထိ ရောက်သွားသည်။ ပြီးတော့ အဲဒီထက် ကျော်လွန်ပြီး ကျွန်တော်တို့ဆီ ဦးတည်လာသည်။
အရိပ်က မြေပြင်ကို ထိလိုက်တဲ့ နေရာတိုင်းမှာ နှင်းခဲတွေက အနက်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“မင်းက ဘာလဲ” သော်က မေးသည်။
သူမ၏ အသံက အလွန်တိုးသည်။ မြိုလ်နီယာက သူမပခုံးပေါ်ကနေ ကျလာသည်။
ဗာရစ်က သူ့ရဲ့ ဖျော့တော့တဲ့ မျက်လုံးတွေကို သူမဆီ လှည့်လိုက်သည်။
“သည်းခံတတ်သူပေါ့” သူက ပြောသည်။
သူ့အရိပ်က ဆက်ပြီး ကြီးထွားလာသည်။
“မင်းတို့ ငါ့နာမည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးကြဘူး” ဗာရစ်က ပြောသည်။ “ဘယ်သူမှလည်း မကြားဖူးကြဘူး။ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို ဆုမတောင်းဘူး။ ဘယ်သူမှ ငါ့အတွက် ဘုရားကျောင်း မဆောက်ပေးဘူး။ ဘယ်သူမှ ငါ့အတွက် မီးခွက်မထွန်းဘူး၊ တေးသီချင်း မဆိုဘူး၊ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှာ မုန့်မတင်ပေးဘူး” သူ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘယ်သူမှ အကျဉ်းချခြင်းနဲ့ သေခြင်းတရားရဲ့ နတ်ဘုရားကို မကိုးကွယ်ကြဘူး။ အလိုလိုနေရင်းနဲ့တော့ မကိုးကွယ်ကြဘူးပေါ့”
လိုကီ၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။
အော်ရီလီယာက ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ ဖိထားမိသည်။
“ဒါနဲ့ပဲ ငါ တခြားနည်းလမ်းတစ်ခု ရှာလိုက်တယ်” ဗာရစ်က ပြောသည်။
သူက အော်သဲလို့စ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ ခရီးဆုံးနေရာ ဖြစ်ချင်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်” သူက ပြောသည်။ “လမ်းတိုင်း၊ နတ်ဘုရားတိုင်း၊ ခရီးသွားတိုင်းက သူ့ဆီကိုပဲ လာကြတယ်။ ငါ့အသံက အလွန်ကို နူးညံ့နေတယ်” သူက ဆက်ပြောသည်။ “ငါ လမ်းပျောက်နေတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ အလွန်ဆိုးရွားစွာနဲ့ပေါ့။ ပြတင်းပေါက်မှာ မီးခွက်တစ်ခုနဲ့ အိမ်အပြင်ဘက်မှာ ရပ်ပြီး မီးခွက်ကို ငြိမ်းဖို့ လက်နှိုက်နေလောက်တဲ့အထိ ဆိုးရွားတဲ့သူပေါ့”
အော်သဲလို့စ်က လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ပြီးတော့ ငါ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်” ဗာရစ်က ဆိုသည်။
ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြ။
သူ့နောက်မှာ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်က လောင်ကျွမ်းနေဆဲ။ အရာရှိတွေက ဝိုင်းရံထားတဲ့အတိုင်း ငြိမ်သက်နေကြသည်။ သူ့အရိပ်က မြေပြင်ပေါ်မှာ ပြန့်ကားသွားပြီး အနက်ရောင် နှင်းခဲတွေက အက်ကွဲသံပေးနေသည်။
“နှစ်ပေါင်းရာချီပြီးတော့ပေါ့” ဗာရစ်က ပြောသည်။ “ညတိုင်း၊ နည်းနည်းစီပေါ့။ လုံလောက်တဲ့အထိပဲ” သူက အော်သဲလို့စ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဖျော့တော့တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်သည်။ သံယောဇဉ်ရှိသလိုမျိုး။ “နောက်ထပ် တံခါးတစ်ခု ဆောက်၊ နောက်ထပ် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ထပ်ခေါက်၊ နောက်ထပ် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ဖမ်း၊ သူတို့ကို ခင်ဗျားဆီ လာအောင် လုပ်”
“မလုပ်နဲ့” အော်သဲလို့စ်က ရေရွတ်သည်။
“ခင်ဗျား ဆောက်လိုက်တဲ့ အကျဉ်းထောင်တိုင်းက ငါ့ကို အစာကျွေးနေတာပဲ” ဗာရစ်က ပြောသည်။ “ခင်ဗျား ဖမ်းဆီးထားတဲ့ ဝိညာဉ်တိုင်း၊ ခင်ဗျားရဲ့ အိမ်တွေ၊ ရင်ပြင်တွေ၊ ထောင်ခန်းတွေထဲမှာ သေဆုံးသွားတဲ့သူတိုင်းက ငါ့အတွက်ပဲ” သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။ “ကိုးကွယ်မှု မဟုတ်ဘူး။ ပိုကောင်းတဲ့အရာပေါ့။ ဘယ်သူမှ ငြင်းပယ်လို့မရတဲ့အရာ”
သူ့အရိပ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖိနပ်ဆီ ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
အေးစက်သည်။ အဆုံးမရှိ။ သင်္ချိုင်းကုန်းရဲ့ အစွန်းမှာ ရပ်နေရသလိုမျိုး။
“သေခြင်းတရားတိုင်းက ငါ့ကို ပိုပြီး သန်မာလာစေတယ်” ဗာရစ်က ပြောသည်။ “ဖမ်းဆီးခံထားရတဲ့ ဝိညာဉ်တိုင်းက ငါ့ကို ပိုပြီး သန်မာလာစေတယ်။ ငါ ဘယ်သူ့ဆီကမှ ဆုတောင်းသံ မလိုဘူး။ အကျဉ်းထောင်တွေ ဆောက်ပေးမယ့်သူတစ်ယောက်ပဲ လိုတာ”
သူက အော်သဲလို့စ်ကို ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျားကတော့ အများကြီး ဆောက်ပေးခဲ့တာပဲ” သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကြာကြာလေးပေါ့။ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
အော်သဲလို့စ်၏ မျက်နှာက ပြာနှမ်းသွားသည်။
သူ့ဘေးမှာရှိတဲ့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းက အခုဆိုရင် တောက်ပနေပြီ။ အင်္ကျီကို ဖောက်ထွက်နေသည်။ သူ့ကိုယ်တစ်လျှောက် ရေလိုမျိုး စီးကျနေသည်။
“မင်း...” သူက ပြောသည်။ “နှစ်နှစ်ဆယ်။ မင်း ငါ့ဆီကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်က ရောက်လာခဲ့တာ။ မင်း ခန်းမဆောင်အကြောင်း ကြားဖူးတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ မင်း အမှုထမ်းချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်”
“ဗာရစ်အဖြစ် နှစ်နှစ်ဆယ်ပေါ့” အကျဉ်းချခြင်းနဲ့ သေခြင်းတရားရဲ့ နတ်ဘုရားက သဘောတူသည်။ “အဲဒီမတိုင်ခင်ကတော့ ငါ ကော်လန်ပေါ့။ မြစ်ဝှမ်းဒေသမှာ ခင်ဗျားရဲ့ အုပ်ထိန်းသူလေ။ အဲဒီမတိုင်ခင်ကတော့ မက်ဒေါ့ခ်ပေါ့။ ရေကန်အကြောင်း အရင်ဆုံး အကြံပေးခဲ့တဲ့ အရာရှိလေ” သူ ပြုံးလိုက်သည်။ “အဲဒီမတိုင်ခင်ကတော့ အသံတစ်ခုပေါ့။ အသံတစ်ခုပဲ။ အမှောင်ထဲမှာလေ။ ခင်ဗျား လမ်းပျောက်နေတဲ့အချိန်တုန်းကပေါ့”
အော်သဲလို့စ် ယိုင်နဲ့သွားသည်။
သော်က သူ့လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
သူကတော့ ဘာကိုမှ သတိမထားမိတော့။
“အခုတော့” ဗာရစ်က ပြောသည်။ “ခင်ဗျား မုန်တိုင်းဘုရင်ရဲ့ ရဲတိုက်ဆီ လမ်းလျှောက်လာခဲ့တယ်။ တံခါးကို ခေါက်တယ်။ မီးဖိုချောင်မှာ ဟင်းရည်သောက်တယ်။ အိမ်တွင်းနတ်ဘုရားမတစ်ပါးက ခင်ဗျားကို ကြိုဆိုတယ်လို့ ပြောတာကို ခံယူလိုက်တယ်။ ခင်ဗျား နာမည်ကို စပြီး ပြန်သတိရလာပြီပေါ့”
သူက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
အရိပ်က ရွေ့လျားသွားသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း မဟုတ်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်း။ နှင်းခဲတွေနဲ့ အက်ကွဲသံပေးနေတဲ့ အနက်ရောင် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုလို မြေပြင်ပေါ်ကနေ ထကြွလာပြီး ကျွန်တော်တို့ အားလုံးဆီကို ဦးတည်သွားသည်။
ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေကို အဲဒီအရိပ်တွေ ပတ်ရစ်ထားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အေးစက်သည်။ လေးလံသည်။ ဘာမှမဟုတ်တဲ့အရာတွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ သံကြိုးတွေလိုမျိုး။
ကျွန်တော့်ဘေးမှာ သော် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မြိုလ်နီယာက လျှပ်စီးကြောင်းတွေနဲ့ တောက်ပလာသည်။ အရိပ်က သူမရဲ့ တူနဲ့ထိပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ ပြန်တိုးဝင်လာပြီး သူမရဲ့ လက်မောင်းတွေကို ပတ်ရစ်လိုက်သည်။
လိုကီ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အရိပ်က သူ့လက်ကောက်ဝတ်တွေကို ဖမ်းချုပ်ထားသည်။
အော်ရီလီယာကတော့ သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ ပတ်ရစ်နေတဲ့ အမှောင်ထုကြားမှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေသည်။ ကုသပေးတဲ့ အလင်းတန်းတွေက သူမလက်တွေဆီကနေ ထွက်လာပေမဲ့ အရိပ်က အဲဒီအလင်းတွေကို စုပ်ယူလိုက်သည်။
ဘရန်နော့ခ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ကိုရာဆီ တိုးဝင်လာတဲ့ အနက်ရောင် အမျှင်တွေကို သူ့ရဲ့ ပတ်တီးစည်းထားတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။ သူ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ထိန်းထားသည်။ အဲဒီအမျှင်တွေက သူ့လက်ထဲမှာ အသက်ရှိတဲ့အရာတွေလို ရုန်းကန်နေကြသည်။
ပြီးတော့ သူတို့က ကြီးထွားလာသည်။
သူ့လက်ထဲကနေ လွတ်ထွက်သွားပြီး သူ့လက်ကောက်ဝတ်တွေကို ပတ်ရစ်သည်။ သူ့လက်မောင်းတွေပေါ် တက်သွားသည်။
“သူတို့ကို ချုပ်နှောင်ထားလိုက်” ဗာရစ်က သာယာတဲ့ အသံနဲ့ ပြောသည်။ “အားလုံးကိုပေါ့။ ငါ သူတို့ကို ခန်းမဆောင်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားမယ်” သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “မုန်တိုင်းဘုရင်က အရင်ဆုံးပေါ့”
အရိပ်က ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး တင်းကျပ်စွာ ပတ်ရစ်လာသည်။
သူ ဖမ်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ကျွန်တော် ခံစားရသည်။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်အတွက် မဟုတ်။ ပိုပြီး နက်နဲတဲ့အရာအတွက်။ ကျွန်တော် ဘယ်သူလဲဆိုတာအတွက်။ ကျွန်တော် ကိုယ်ပိုင်နေရာလေးတစ်ခု လိုချင်တယ်လို့ တောင်းဆိုလိုက်တဲ့အချိန်မှာ နတ်ဘုရားမက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုမျိုး ဖန်တီးပေးခဲ့လဲဆိုတာအတွက်ပေါ့။
သူက ကျွန်တော့်ကို ထောင်ချောက်ထဲ ထည့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။
ကျွန်တော် လေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
အရိပ်က ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ခဏတာပေါ့။ ပြီးတော့ သူက လိုက်လာသည်။ လေဆိုတာလည်း ဖမ်းချုပ်လို့ရတဲ့အရာပါပဲ၊ အဲဒီလေကို ထိန်းထားနိုင်မယ့် အမှောင်ထုသာ ရှိမယ်ဆိုရင်ပေါ့။
ကျွန်တော် လျှပ်စီးကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
အရိပ်က တွန့်သွားသည်။ ပြီးတော့ ပြန်ပြီး တိုးဝင်လာသည်။
ကျွန်တော် မြေပြင်ပေါ်မှာ လက်ကို ထောက်လိုက်သည်။
လျှပ်စီးကြောင်း မဟုတ်။ နှင်းခဲ မဟုတ်။
ရေခဲ အရည်ပျော်ခြင်း။
မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်ထဲမှာ ကျွန်တော် ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့အရာ။ နွေဦးမရောက်ခင် ရေခဲတွေကို အက်ကွဲသွားစေတဲ့အရာ။
ကျွန်တော့်လက်အောက်က အနက်ရောင် နှင်းခဲတွေ အက်ကွဲသွားသည်။
ဗာရစ်က အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ” သူက ပြောသည်။
ပြီးတော့ သူ့အရိပ်က လက်သီးဆုပ်တစ်ခုလို ကျွန်တော့်လက်ပေါ်ကို ကျရောက်လာသည်။
“ဗာရစ်” အော်သဲလို့စ်က ခေါ်လိုက်သည်။
သူ့အသံက မကျယ်ပါ။
ဒါပေမဲ့ ဝိုင်းရံထားတဲ့ အရာရှိတွေ အားလုံးက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လာကြသည်။
သူက သော်ရဲ့ ဆုပ်ကိုင်မှုကနေ လွတ်မြောက်သွားသည်။ သူက အပြင်ဘက် လူနေရပ်ကွက်ရဲ့ အလယ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသည်။ သူ့ဘေးမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ စီးကျနေပြီး မျက်နှာက ပြာနှမ်းနေကာ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေသည်။
“ရပ်လိုက်” သူက ပြောသည်။
ဗာရစ်က သူ့ကို ကြည့်သည်။
“ရပ်လိုက်” အော်သဲလို့စ်က ထပ်ပြောသည်။ “ရပ်လိုက်ဖို့ ငါ အမိန့်ပေးတယ်။ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်။ အားလုံးကို။ အခုချက်ချင်း”
ဝိုင်းရံထားတဲ့ အရာရှိတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ အချို့က သူတို့ရဲ့ တုတ်တွေကို ချလိုက်ကြသည်။ အချို့က နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
ဗာရစ် မလှုပ်ရှားပါ။
သူ့အရိပ်ကလည်း လျော့မသွားပါ။
“မရဘူး” သူက ပြောသည်။
အော်သဲလို့စ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ငါ အမိန့်ပေးထားတယ်”
“ဟုတ်တာပေါ့” ဗာရစ်က သဘောတူသည်။ “ပြီးတော့ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ငါ ခင်ဗျားကို အမိန့်တွေ ပေးခဲ့တာလေ။ ခင်ဗျားက ဒါတွေက ငါ့အမိန့်တွေမှန်း မသိခဲ့တာပဲ” သူ ပြုံးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားကရော အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မယ် ထင်နေတာလား။ ခင်ဗျားကပဲ အုပ်ချုပ်သူလို့ ထင်နေတာလား”
အော်သဲလို့စ် ဘာမှ ပြန်မပြော။
“ခင်ဗျားက ဘယ်တော့မှ ပန်းတိုင် မဖြစ်ခဲ့ဘူး” ဗာရစ်က နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “ခင်ဗျားက လမ်းပဲ။ ငါက အဲဒီလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာ အမြဲရှိနေခဲ့တာ”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ တိုက်ပွဲက စတင်ခဲ့သည်။
ဆန္ဒရှိလို့ မဟုတ်။ အစီအစဉ်ဆွဲထားလို့ မဟုတ်။
ဘရန်နော့ခ်က အရင်ဆုံး စတင်ခဲ့သည်။ သူက ကိုရာဆီ တိုးဝင်နေတဲ့ အရိပ်တွေကို သူ့ရဲ့ လက်ဗလာနဲ့ ဖမ်းချုပ်ထားခဲ့တာဖြစ်ပြီး အဲဒီအရိပ်တွေက သူ့တံတောင်ဆစ်တွေကို ကျော်လွန်ပြီး လက်မောင်းတွေအထိ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ သူက မြေကြီးကိုပါ တုန်ခါသွားစေတဲ့ ဟိန်းဟောက်သံကြီးနဲ့အတူ အဲဒီအရိပ်တွေကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။ အားလုံးကိုပေါ့။ သူက အနက်ရောင် အမျှင်တွေကို မြေကြီးထဲကနေ ဆွဲနှုတ်ပြီး ဗာရစ်ဆီ ပြန်ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
ကာဒရာက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း မြားသုံးစင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ အဲဒီမြားတွေက ဗာရစ်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သည်။ လည်ပင်းကို ထိမှန်သည်။ မျက်လုံးကို ထိမှန်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူက မီးခိုးငွေ့လိုမျိုးပဲ ဖြစ်နေလို့ မြားတွေက သူ့ကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။
သော်က သူမရဲ့ လက်မောင်းတွေကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ အရိပ်ပေါ်ကို မြိုလ်နီယာနဲ့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ လျှပ်စီးကြောင်းတွေက ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်မှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ခဏတာအတွင်း အမှောင်ထုက နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။
အာဗန်က သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
နီဇာက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အစ်ရှ်ကာက မီးအိမ်ကို လှည့်ပတ်ပြီး တိုက်စစ်ဆင်သည်။
ကျွန်တော်ကလည်း လက်ကို အရိပ်တွေဆီကနေ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး လျှပ်စီးကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ဗာရစ်က ရှောင်မနေပါ။
သူ ရှောင်စရာလည်း မလိုပေ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှပ်စီးကြောင်းက သူ့ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားသည်။ သူက အဲဒီအဖြူရောင် တောက်ပမှုတွေကြားမှာ ရပ်နေပြီး အလင်းရောင်တွေက သူ့ဆီ စီးဝင်သွားပေမဲ့ ဘာမှ ပြန်ထွက်မလာတော့ပါ။
သူ ပြုံးသည်။
“ကျေးဇူးတင်တယ်” သူက ပြောသည်။
သူ့အရိပ်က ရုတ်တရက် ထကြွလာသည်။
အဲဒီအရိပ်က တိုက်စစ်ဆင်နေတဲ့ အစ်ရှ်ကာကို ဖမ်းမိသွားသည်။ မီးအိမ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လဲကျသွားသည်။ အစ်ရှ်ကာလည်း မြင်းဇောင်းပေါ်ကနေ လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ မြေပြင်ပေါ် မကျခင်မှာတင် အမှောင်ထုက သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
အဲဒီအရိပ်က အာဗန်ရဲ့ ဓားကို ဖမ်းမိပြီး သံကြိုးလိုမျိုး ကွေးညွှတ်သွားစေသည်။
သူက ပျောက်ကွယ်နေတဲ့ နီဇာကို အမှောင်ထဲမှာ ရှာတွေ့သွားပြီး ခြေကျင်းဝတ်ကနေ ဆွဲထုတ်ကာ လူးလိမ့်နေစေသည်။
အဲဒီအရိပ်က မုန့်ဖုတ်ရုံခေါင်မိုးပေါ်က ကာဒရာကို ဖမ်းမိပြီး အောက်ကို ဆွဲချလိုက်သည်။
သူက သော်ရဲ့ လက်မောင်းတွေကို တစ်ဖန်ပြန်ပတ်ရစ်သည်။ ပိုပြီး တင်းကျပ်စွာပေါ့။ မြိုလ်နီယာရဲ့ လျှပ်စီးကြောင်းတွေက တဖျပ်ဖျပ်နဲ့ မှေးမှိန်သွားသည်။
“စွမ်းအားတွေက အများကြီးပဲ” ဗာရစ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “နတ်ဘုရားတွေ။ မုန်တိုင်းတွေ။ မိုးကြိုးတွေ။ အမဲလိုက်ခြင်းတွေ။ ဒိုင်းလွှားတွေ။” သူက သူ့ဆီ စီးဝင်နေတဲ့ အမှောင်ထုကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “ငါ နတ်ဘုရား ဘယ်နှစ်ပါးကို သိမ်းပိုက်ခဲ့လဲ သိလား။ ခန်းမဆောင်ထဲမှာပေါ့။ အိမ်တွေထဲမှာပေါ့။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်တော့မှ ရှာမတွေ့ခဲ့တဲ့ ထောင်ခန်းတွေထဲမှာပေါ့”
ဘရန်နော့ခ်က လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“မြစ်” ဗာရစ်က သူ့ကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ “ကာရိုးတောရဲ့ အောက်ဘက်က တံတား။ ခင်ဗျား နောက်ဆုတ်သွားတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီနေရာကို ထိန်းထားခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားလေ” သူ့ရဲ့ အရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားသည်။ “အခုတော့ သူ့ရဲ့ စီးဆင်းမှုက ငါ့ဆီမှာ ရှိနေပြီ။ ငါ့ရဲ့ အတွင်းထဲမှာပေါ့။ တစ်စက်မကျန်ပဲ”
ဘရန်နော့ခ်က ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မှာမဟုတ်တဲ့ အသံမျိုးနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ရှုံးနေပြီ။
လက်မှာ အနာတွေဖြစ်ပြီး အရေပြားတွေ မည်းတက်လာကာ အနက်ရောင် နှင်းခဲတွေက ကျွန်တော့်လက်မောင်းပေါ် တက်လာနေချိန်မှာပဲ အဲဒီအချက်ကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်နေပြီ။
သော်က ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် ရှိနေပြီး မြိုလ်နီယာက အရိပ်တွေရဲ့ ချုပ်နှောင်မှုကြောင့် မြေပြင်မှာ တွယ်ကပ်နေသည်။ လိုကီကလည်း လဲကျနေပြီး လက်ကောက်ဝတ်တွေ အချုပ်ခံထားရကာ မျက်နှာက ပြာနှမ်းနေသည်။ အော်ရီလီယာကတော့ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားပြီး သူမမှာရှိတဲ့ ကုသပေးတဲ့ အလင်းရောင် အစအနလေးတွေနဲ့ ကိုရာဆီကနေ အမှောင်ထုကို တားဆီးထားသည်။ အမှောင်ထုကတော့ သူမ ပေးသမျှ အလင်းရောင်ကို ချက်ချင်း စုပ်ယူနေသည်။
ဘရန်နော့ခ်ကတော့ မတ်တပ်ရပ်နေဆဲပါ။ အရိပ်တွေကို ဆွဲဖြဲနေဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဆွဲဖြဲလိုက်တိုင်း အရိပ်တွေက ချက်ချင်း ပြန်ကြီးထွားလာသည်။
အာဗန်က သူ့ဓားကို ဆုံးရှုံးသွားပြီ။
အစ်ရှ်ကာက လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ပါ။
အီလျန်ကတော့ ဝိုင်းရံထားတဲ့ နေရာရဲ့ အခြားတစ်ဖက်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုလို တောက်ပနေသည်။ ကြည့်ရခက်လောက်အောင် တောက်ပနေပေမဲ့ အရိပ်တွေကတော့ သူ့ဆီကို မြေပြင်ပေါ်ကနေ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာနေသည်။
ဗော့စ်ကတော့ ဝန်ထမ်းတံကို မြှောက်ထားပြီး ခေါင်းလောင်းသံလည်း တိတ်ဆိတ်နေကာ အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေသည်။ သူ့မျက်နှာက သူကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ တံခါးအားလုံး တစ်ပြိုင်တည်း ပိတ်သွားတာကို ကြည့်နေရတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ပြီးတော့ မုန့်ဖုတ်ရုံကလည်း မီးလောင်နေဆဲပါ။
အော်သဲလို့စ်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာသည်။
သူက အဲဒီအလယ်ဗဟိုမှာ ဘာထိခိုက်မှုမှ မရှိဘဲ မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ အရိပ်တွေက သူ့ဆီကို မရောက်လာပါ။ တစ်ခါမှ မရောက်ခဲ့ပါ။ အရိပ်တွေက သူ့ခြေထောက်နားမှာ ပိုင်ရှင်ကို ပွတ်သီးပွတ်သပ်လုပ်နေတဲ့ ကြောင်တစ်ကောင်လို လှည့်ပတ်နေသည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဖြစ်နေတဲ့ လက်ကို ကြည့်သည်။ ကျွန်တော့်လက်မောင်းပေါ် တက်လာနေတဲ့ အနက်ရောင် နှင်းခဲတွေကို ကြည့်သည်။
ဒူးထောက်နေတဲ့ သော်ကို ကြည့်သည်။ မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေတဲ့ လိုကီကို ကြည့်သည်။
“ထွက်သွားကြ” သူက ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို စိုက်ကြည့်မိသည်။
“ထွက်သွားကြ” အော်သဲလို့စ်က ထပ်ပြောသည်။ “အားလုံးပဲ။ အခုချက်ချင်း။ မုန့်ဖုတ်သမားတွေကို ခေါ်သွားကြ။ လူတိုင်းကို ခေါ်သွားကြ” သူ့အသံက အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ “သူ့ကို ငါ တားထားမယ်”
“ခင်ဗျား မတားနိုင်ဘူး—”
“သူ စားသုံးနေတဲ့ ထောင်ချောက်တိုင်းကို ငါ တည်ဆောက်ခဲ့တာပဲ” အော်သဲလို့စ်က ပြောသည်။ “တံခါးတိုင်း။ အကွေ့တိုင်း။ အိမ်တိုင်းပေါ့” သူက ဗာရစ်ကို ကြည့်သည်။ “သူ့ထက် ပိုသိတယ်။ သူက အဲဒီထဲမှာပဲ နေခဲ့တာလေ” သူ့လက်က သူ့ရဲ့ နံဘေးကို ရောက်သွားသည်။ ဒဏ်ရာကနေ စီးကျနေတဲ့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းဆီကိုပေါ့။ “ငါ သူ့ကို တားထားမယ်”
“သူ ခင်ဗျားကို သတ်လိမ့်မယ်”
အော်သဲလို့စ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
သူ့မျက်နှာက ပြာနှမ်းပြီး နွမ်းနယ်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ ကြည်လင်နေသည်။
“ငါ သိတယ်” သူက ပြောသည်။
သူက ဗာရစ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ လှည့်လိုက်သည်။
သူ လက်နက်ကို မမြှောက်ပါ။ သူမှာ လက်နက် မရှိပါ။
သူက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဗာရစ်ဆီကို မဟုတ်။
မြေပြင်ဆီကိုပေါ့။
အဲဒီအခါမှာပဲ တောင်ကြားထဲက တံခါးအားလုံး တစ်ပြိုင်တည်း ပွင့်သွားသည်။
ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
အားလုံး ခံစားလိုက်ရသည်။
သော့တစ်ထောင် လှည့်လိုက်သလို အသံမျိုး။ မုန့်ဖုတ်ရုံ တံခါးတွေ ပွင့်ထွက်သွားသည်။ အရှေ့ဘက် ရေတွင်းတစ်လျှောက်က အိမ်ငယ်လေးတွေရဲ့ တံခါးတွေ။ ဂိုဒေါင်တွေ၊ အဆောက်အအုံရှည်ကြီးနဲ့ ဟိုဘက်က ရင်ပြင်ရဲ့ တံခါးတွေအားလုံး။
ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ အောက်မှာ၊ ကြမ်းပြင်တိုင်း၊ ရေမြောင်းတိုင်းနဲ့ အခြေခံကျောက်တုံးတိုင်းရဲ့ အောက်မှာရှိတဲ့ ခန်းမဆောင်ရဲ့ တံခါးတွေ။
အားလုံးပဲ။
ထောင်ချောက်တိုင်း။ အကျဉ်းခန်းတိုင်း။ ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်လေးနဲ့ ငြိမ်းချမ်းနေတဲ့ အခန်းတိုင်း။
ပွင့်သွားပြီ။
ဗာရစ်က ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်သည်။
သူ့ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ့မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ” သူက ပြောသည်။
အော်သဲလို့စ်က သူ့ကို ကြည့်သည်။
“သော့ဖွင့်နေတာ” သူက ပြောသည်။ “အတွင်းထဲကနေပေါ့”
အရိပ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အဲဒါကပဲ အဲဒီအခြေအနေအတွက် သင့်တော်တဲ့ စကားလုံးပါ။ အဲဒီအရိပ်က မြေပြင်ပေါ်ကနေ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုလို အော်သံတွေနဲ့အတူ ထကြွလာပြီး အော်သဲလို့စ်ဆီကို လှည့်လာသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အရိပ်က သူ့ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
သူ ယိုင်နဲ့သွားသည်။
သူ မလဲကျပါ။
သူ့နံဘေးက ရွှေရောင်အလင်းတန်းက အရမ်း တောက်ပလာလို့ အပြင်ဘက် လူနေရပ်ကွက်မှာရှိတဲ့သူတိုင်း မျက်လုံးတွေကို အုပ်ထားလိုက်ရသည်။ အဲဒီအလင်းရောင်က ဒဏ်ရာကနေ ဝင်းပထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ဝတ်ရုံတစ်ခုလို ပတ်ရစ်ထားသည်။ အရိပ်က အဲဒီအလင်းနဲ့ ထိမိတဲ့အခါမှာတော့ အရိပ်တွေက လောင်ကျွမ်းသွားသည်။
“သူမရဲ့ အလင်း” အော်သဲလို့စ်က ပြောသည်။ သူ့အသံက တုန်ရီနေသည်။ “အုပ်ထိန်းသူရဲ့ အလင်း။ ပထမဆုံးအကြိမ်တုန်းက ငါ လက်လှမ်းမီခဲ့တဲ့ မီးအိမ်ပေါ့” သူက သူ့နံဘေးကနေ စီးကျနေတဲ့ အလင်းတန်းကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “ငါ ဒါကို နှစ်တစ်ထောင်လောက် သယ်ဆောင်လာခဲ့တာ။ ဒါ ဘာအတွက်လဲဆိုတာ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ဘူး”
ဗာရစ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲဒါကို ငြိမ်းလိုက်” သူက ပြောသည်။
“မရဘူး” အော်သဲလို့စ်က ပြောသည်။
သူက ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သွားကြ” သူက ပြောသည်။ “အခုပဲ။ ငါ သူ့ကို တားထားနိုင်တုန်း သွားကြ”
သော်ရဲ့ လက်မောင်းကို ချုပ်ထားတဲ့ အရိပ်တွေက လျော့ကျသွားသည်။ လိုကီက မြေပြင်ပေါ်ကနေ ရုန်းကန် ထလာသည်။ အော်ရီလီယာက မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဘရန်နော့ခ်က ကိုရာဆီကနေ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ အနက်ရောင် အမျှင်တွေကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး သူမကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။
သူတို့ရဲ့ နောက်မှာတော့ မုန့်ဖုတ်ရုံ တံခါးတွေ ပွင့်နေသည်။ မာတာ ကွီးလ်က တံခါးဝမှာ တမ်နဲ့အတူ ရပ်နေပြီး အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို အနီရောင် ပုဝါနဲ့ အုပ်ထားသည်။ အိုဒရစ်နဲ့ လက်သမားတွေ။ မုန့်ဖုတ်သမားတွေ။ ရေတင်သူတွေ။
ပြီးတော့ တောင်ကုန်းလမ်းရဲ့ ထိပ်ကနေ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
တိုးတိုးနဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့အသံ။ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်မှာ ကျောက်တုံးတွေ ပွတ်တိုက်နေသလိုမျိုး။
“လမ်း” ယော်မန်ဂန်ဒါက လှမ်းအော်သည်။ “အခုပဲ။ လမ်းပွင့်နေတုန်း သွားကြ”
ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
တောင်ကုန်းလမ်းရဲ့ အောက်ခြေမှာ၊ လမ်းက တောင်ကြားထဲကနေ ထွက်ခွာပြီး တက်သွားတဲ့နေရာမှာ လေထုက တုန်ခါနေသည်။ ဟက်စကတ်ရဲ့ အမိုးအကာအောက်က ရေခွက်ပေါ်မှာ ဟယ်လီမာ အက်ကြောင်းကို ဖွင့်ပေးတုန်းကလိုမျိုး တုန်ခါနေသည်။
အဝင်ဝတစ်ခု။
အဲဒီလမ်းကို ဖြတ်ပြီး သွားကြ။ မီးအိမ်တွေ။ အနောက်ဘက် အမိုးအကာ၊ ရွှေရောင်နဲ့ အပြာရောင်၊ ချိတ်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ မီးအိမ်နှစ်လုံး။
ယော်မန်ဂန်ဒါက လမ်းကို ပြန်ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီ။
“သွားကြ” သော်က အော်လိုက်သည်။
သူမ မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ လက်ထဲမှာ မြိုလ်နီယာကို ကိုင်ထားသည်။ အရိပ်တွေ ချုပ်ထားတဲ့ သူမရဲ့ လက်မောင်းတွေပေါ်မှာ လျှပ်စီးကြောင်းတွေက တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေသည်။
သူမသည် လိုကီ၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ပြီး ဆွဲထူလိုက်သည်။
ကေးဒရာက အစ်ရှ်ကာကို ဆွဲငင်နေသည်။ အာဗန်က နစ်ဆာကို ကူညီပေးနေသည်။ အီလျန်က သူ့ရဲ့ တောက်ပနေတဲ့ အလင်းတန်းကို လျှော့ချလိုက်ပြီး မုန့်ဖုတ်ရုံဘက်သို့၊ မာတာနှင့် တမ်တို့ဆီသို့ ပြေးသွားကာ သူတို့ကို အပြင်သို့ ထွက်လာဖို့ လက်ဟန်ပြနေသည်။
မုန့်ဖုတ်သမားများ ပြေးထွက်လာကြသည်။ လက်သမားများလည်း ပါသည်။ အိုဒရစ်က သူ့ခါးပတ်မှာ ထိုးထားတဲ့ ဆောက်ကို မဖြုတ်ရသေး။ မာတာက သူမရဲ့ခြင်းတောင်းကို လက်မှာ ချိတ်ထားသည်။
သူတို့သည် တောက်ပနေသည့် နေရာဆီသို့ ပြေးကြသည်။
သူတို့သည် အဲဒီအလင်းတန်းကို ဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။
သော် ဖြတ်သွားသည်။
လိုကီ။ ကိုရာကို ပွေ့ချီထားတဲ့ အော်ရီလီယာ။ အစ်ရှ်ကာကို ထမ်းထားတဲ့ ဘရန်နော့ခ်။ ကေးဒရာ၊ နစ်ဆာနဲ့ အာဗန်တို့။ ဗော့စ်က သူ့ဝန်ထမ်းတံကို မှီပြီး လမ်းလျှောက်လာသည်။ သူ အဝင်ဝကို ဖြတ်ကျော်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ခေါင်းလောင်းသံက တစ်ချက် မြည်လာသည်။
လန်တန်ကတော့ သူ့ရဲ့ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတွေ မီးရောင်ကြားမှာ တောက်ပနေလျက်၊ သူ့စီးနင်းသူကို နောက်က လိုက်ပါလာသည်။
နတ်ဘုရားတွေထဲမှာတော့ အီလျန်က နောက်ဆုံးဖြစ်ပြီး သူနဲ့အတူ မာတာ၊ တမ်နဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ မုန့်ဖုတ်သမားအချို့ ပါလာသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အဝင်ဝမှာ ရပ်နေမိသည်။
အဲဒီအဝင်ဝကနေတစ်ဆင့် အနောက်ဘက် အမိုးအကာကို မြင်နေရသည်။ ဟောလစ်က နိမ့်တဲ့ နံရံပေါ်မှာ ရှိနေသည်။ ဟယ်လီမာက သူမဘေးမှာ။ သော်က အလင်းတန်းဘက်ကို ပြန်လှည့်လာပြီး သူမရဲ့ပါးစပ်ကို ဟကာ ကျွန်တော့်နာမည်ကို အော်ခေါ်နေသည်။
ကျွန်တော့်နောက်ဘက်မှာတော့ အပြင်ဘက် လူနေရပ်ကွက် ရှိနေသည်။
မုန့်ဖုတ်ရုံက မီးလောင်နေဆဲ။ အရာရှိတွေ ဝိုင်းထားတဲ့နေရာက အခုတော့ ပြန့်ကျဲသွားပြီး သူတို့ ပြေးနေကြသည်။ တံခါးတွေက နေရာတိုင်းမှာ ပွင့်လျက်သား။
အဲဒီအလယ်ဗဟိုမှာတော့ အော်သဲလို့စ်နဲ့ ဗာရစ်တို့ ရှိနေသည်။
အော်သဲလို့စ်က ဒူးထောက်လျက်သား။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းက သူ့ပတ်လည်မှာ တောက်ပနေဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပိုပါးသွားပြီ။ တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်နေသည်။ အရိပ်တွေက ဖယောင်းတိုင်ပေါ်ကို မှင်တွေ လောင်းချလိုက်သလိုမျိုး အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် သူ့ကို ပတ်ရစ်ထားသည်။
ဗာရစ်က သူ့အပေါ်မှာ မတ်တပ်ရပ်နေသည်။
သူ အခုတော့ မပြုံးတော့ပါ။
“ငါ မင်းကို ဖန်တီးခဲ့တာ” သူက ပြောသည်။ “တံခါးတိုင်း။ အကျဉ်းခန်းတိုင်း။ လမ်းတိုင်း။ အားလုံးပဲ။ ငါ မင်းကို ဖန်တီးခဲ့တာ”
အော်သဲလို့စ်က သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
“ငါ သိတယ်” သူက ပြောသည်။
“ပြီးတော့ မင်းက ဒါတွေကို စွန့်ပစ်လိုက်ဦးမယ်ပေါ့။ ဘာအတွက်လဲ။ ဟင်းရည်တစ်ပန်းကန်အတွက်လား။ မီးအိမ်ကိုင်ထားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက်လား။ မင်းနာမည်ကိုတောင် မသိတဲ့ မြို့တစ်မြို့အတွက်လား”
အော်သဲလို့စ်က ပြန်မဖြေပါ။
သူ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ အဝင်ဝမှာ ရပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကိုပေါ့။ ခြေတစ်လှမ်းက အဝင်ဝကို ကျော်ဖြတ်နေပြီ။
သူ့မျက်နှာက ပြာနှမ်းနေသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ ကြည်လင်နေသည်။
သူ ပြုံးသည်။
သူ့မျက်နှာမှာ ကျွန်တော် မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အစစ်မှန်ဆုံး အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“အန်ဆယ်” သူက ပြောသည်။
ကျွန်တော် နားမလည်ခဲ့ပါ။
“ငါ့နာမည်လေ” သူက ပြောသည်။ “ငါ အခု မှတ်မိပြီ။ အဲဒီအဘွားအိုကို ပြောပြပေးပါ။” သူ့အသံက အလွန် တိုးညင်းနေသည်။ “ငါ မှတ်မိတယ်လို့ ပြောပေးပါ။ အန်ဆယ်။”
ဗာရစ်ရဲ့ လက်က အောက်ကို ကျလာသည်။
အဲဒါက ထိုးချက်တစ်ခု မဟုတ်ပါ။ လက်နက်လည်း မဟုတ်ပါ။
အဲဒါက လက်တစ်ဖက်ပါ။ တစ်စုံတစ်ရာကို လှမ်းယူနေတဲ့ လက်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်က အော်သဲလို့စ်တစ်ယောက် မီးအိမ်တစ်ခုကို ရောက်အောင် ပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းယူခဲ့တဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့။
အဲဒီလက်က အော်သဲလို့စ်ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ ပိတ်မိသွားသည်။
သူ့နှလုံးသားပေါ်မှာပေါ့။
သူ့ဒဏ်ရာပေါ်မှာပေါ့။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းက တစ်ချက် တောက်ပသွားသည်။ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင်ပဲ။ တစ်တောင်ကြားလုံး ဖြူဖွေးသွားတဲ့အထိ တောက်ပသွားသည်။
ပြီးတော့ အလင်းက ငြိမ်းသွားသည်။
အော်သဲလို့စ် လဲကျသွားသည်။
သူ အော်ဟစ်မသွားပါ။ သူ ရုန်းကန်မသွားပါ။ သူ အပြင်ဘက် လူနေရပ်ကွက်ရဲ့ အေးခဲနေတဲ့ ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်ကို ရှေ့သို့ မှောက်လျက် လဲကျသွားပြီး ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဗာရစ်က သူ့အပေါ်မှာ မတ်တပ်ရပ်နေသည်။
သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေသည်။
အမှောင်ထုတွေက သူ့ဆီကို စီးဝင်နေသည်။ အော်သဲလို့စ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ။ မြေပြင်ကနေ။ တောင်ကြားထဲက ပွင့်နေတဲ့ တံခါးတိုင်း၊ လွတ်နေတဲ့ အကျဉ်းခန်းတိုင်းနဲ့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အခန်းတိုင်းကနေပေါ့။
အမှောင်ထုတွေတင် မဟုတ်ပါ။
နောက်ထပ် တစ်စုံတစ်ခုလည်း ပါသည်။
တံခါးတွေ။ ကျွန်တော် ခံစားနေရသည်။ ဂရေးကိပ်ရဲ့ စင်္ကြံတွေကို ကျောက်တုံးတွေကတစ်ဆင့် ခံစားရသလိုမျိုးပေါ့။ အော်သဲလို့စ် ဘယ်တုန်းကမှ တည်ဆောက်ခဲ့ဖူးတဲ့ တံခါးတိုင်း။ အဝင်ဝတိုင်း။ အကွေ့တိုင်း။ သူ ဘယ်တုန်းကမှ တွန့်လိမ်ဖန်တီးခဲ့တဲ့ လမ်းတိုင်း။
အားလုံးပဲ။
ဗာရစ်ထဲကို စီးဝင်နေသည်။
သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
သူ အခု ပိုမြင့်လာသည်။ သူ့အရိပ်က ပိုမည်းလာသည်။ သူ့ရဲ့ ဖျော့တော့တော့ မျက်လုံးတွေက အနက်ရောင် ပြောင်းသွားသည်။
သူ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
အဝင်ဝမှာ ရပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကိုပေါ့။
သူ ပြုံးသည်။
“မုန်တိုင်းဘုရင်” သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်တော် အဝင်ဝကို နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။
အလင်းတန်းက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ပိတ်သွားသည်။
နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကတော့ မီးလောင်နေတဲ့ တောင်ကြားထဲမှာ အော်သဲလို့စ်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းအပေါ် မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ ဗာရစ်၊ ကမ္ဘာပေါ်က တံခါးအားလုံး သူ့ဆီ စီးဝင်နေပြီး သူ့ရဲ့ အနက်ရောင် မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ မြင်ကွင်းပါပဲ။
ပြီးတော့ လမ်းက မှောင်မိုက်သွားသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဟက်စကတ်ရဲ့ အမိုးအကာအောက်က ရေခွက်ဘေးမှာ အေးခဲနေတဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ ရပ်နေသည်။ သော်ရဲ့ လက်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို နာကျင်တဲ့အထိ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တံခါးအပေါ်က ချိတ်မှာ မီးအိမ်နှစ်လုံးက လင်းနေသည်။
ရွှေရောင်နဲ့ အပြာရောင်။
ဟောလစ်က ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရပ်နေသည်။
သူမ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မမေးပါ။
သူမ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ သူမ လက်လှမ်းပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်ကြည်ဖုတွေ ထနေတဲ့ လက်ကို သူမလက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အန်ဆယ်” ကျွန်တော် ပြောသည်။
ကျွန်တော့်အသံက တုန်ရီနေသည်။
“သူက ခင်ဗျားကို ပြောခိုင်းလိုက်တယ်” ကျွန်တော် ပြောသည်။ “သူ မှတ်မိတယ်တဲ့။ သူ့နာမည်လေ။ အန်ဆယ်။”
ဟောလစ် မလှုပ်ရှားပါ။
သူမက အေးစက်တဲ့လေထဲမှာ ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။ သူမနောက်က နံရံမှာ မီးအိမ်က လင်းနေပြီး လမ်းကတော့ အမှောင်ထဲသို့ မြောက်ဘက်ဆီ အဆုံးမရှိ ဆန့်တန်းသွားသည်။
ပြီးတော့ သူမ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်။
လမ်းရဲ့ အောက်ဘက်၊ အမိုးအကာရဲ့ အောက်ဘက်၊ မိုင်သုံးရာလောက်ရှိတဲ့ နေရာတိုင်းက ကျောက်တုံးတွေ၊ ကြမ်းပြင်တွေနဲ့ မီးဖိုတွေရဲ့ အောက်ဘက် တစ်နေရာမှာ၊ လမ်းများ၏ အုပ်ထိန်းသူက အသံတစ်ခု ပြုလိုက်သည်။
စကားလုံး မဟုတ်ပါ။
အသံလည်း မဟုတ်ပါ။
ညလုံးပေါက် ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်စောင့်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်၊ သူမ စောင့်မျှော်နေတဲ့ မီးအိမ်လေး နောက်ဆုံးတော့ ငြိမ်းသွားတဲ့အခါ ထွက်ပေါ်လာတတ်တဲ့ အသံမျိုးပါ။