အခန်း (၄၅၁) - ဂရေးကိပ်၏ ဧည့်သည်
သူသည် မြို့တွင်းသို့ ခြေလျင်လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
မည်သူကမျှ သူ့ကို တခြားနည်းလမ်းဖြင့် သွားရန် အကြံမပေးခဲ့ပေ။ စောင့်ဆိုင်းနေသည့် မြင်းလှည်းလည်းမရှိ၊ လိုက်ပါပို့ဆောင်သူလည်းမရှိ၊ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ဝန်းရံစောင့်ရှောက်မည့် အစောင့်တပ်သားများလည်း မရှိချေ။ သူ မြောက်ဘက်တံခါးဝကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် အန်ဝမ်က သူ့ရှေ့မှ အနည်းငယ်လှမ်း၍ လမ်းပြပေးနေပြီး ကျွန်ုပ်က သူ့နောက်မှ အနည်းငယ်အကွာတွင် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ဗော့စ်ကတော့ သူ၏ တုတ်ကောက်သံကို ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်တွင် တစ်ချက်ချင်းစီ ရိုက်ခတ်ရင်း နောက်ဆုံးမှ လိုက်ပါလာသည်။
လိုကီကတော့ တံခါးဝတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူသည် လက်ပိုက်လျက်၊ အမူအရာမဲ့သော မျက်နှာဖြင့် အိုသဲလော့စ် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ကျွန်ုပ် ပထမဆုံးအကွေ့အရောက်တွင် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်မိချိန်၌ သူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ဆက်လက်ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အမှောင်ထုထဲသို့ မြောက်ဘက်ဆီသို့ ရှည်လျားစွာ တန်းစီထားသော မီးအိမ်တန်းများဆီသို့ ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သောရ်က ခံတပ်နံရံများမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။
သူမသည် အိုသဲလော့စ်ဘေးတွင် လမ်းမလျှောက်ချေ။ ကျွန်ုပ်၏ ဘေးတွင်သာ လမ်းလျှောက်သည်။
သူမ ဘာမျှမပြောပေ။
မြိုလ်နီယာသည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ရှိနေသည်။
လမ်းမများတစ်လျှောက်တွင် လူများ ပြည့်နှက်နေသည်။
လူအုပ်ကြီးတော့ မဟုတ်ပေ။ မြောက်ဘက်လမ်းမတစ်လျှောက် ရပ်စောင့်နေကြသူများသည် တံခါးဝပွင့်လာချိန်တွင် မြို့ရိုးအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်လာကြပြီး ယခုအခါ မြို့ထဲလမ်းမများတစ်လျှောက် ရပ်စောင့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ တံခါးဝများ၊ ပြတင်းပေါက်များ၊ ဈေးရုံ၏ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် သူတို့ရပ်နေကြသည်။
သူတို့လက်ထဲတွင် မီးအိမ်များကို ကိုင်ထားကြသည်။
မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
အိုသဲလော့စ်သည် လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လာခဲ့သည့်အတိုင်း သူတို့ကြားမှ ဖြတ်လျှောက်လာသည်။ နှေးကွေးစွာဖြင့်၊ တစ်ချက်ချင်း ငေးကြည့်ရင်း။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ မီးအိမ်များကို ကြည့်နေခြင်းမဟုတ်။
လူတွေကို ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။
မုန့်ဖုတ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် ဂျုံမှုန့်များ ပေကျံနေသော ခါးစည်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မုန့်ဖုတ်သမား။ စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဘက် ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်နေကြသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦး။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မီးအိမ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားသည့် အသက်ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၊ သူမ၏ မျက်နှာသည် အလွန်ပင် တည်ကြည်နေသည်။ တာဝန်ချိန်မဟုတ်သော်လည်း ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သည့် စစ်သားတစ်ဦးက သူ့အိမ်မဟုတ်သော အိမ်တစ်အိမ်၏ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
အိုသဲလော့စ်သည် သူတို့တစ်ဦးချင်းစီကို ကြည့်သည်။
သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ မျက်နှာလွှဲမသွားကြပေ။
ပျားရည်အလွန်များသော မုန့်များဖုတ်သည့် မုန့်ဖုတ်ဆိုင်အနီးတွင် သူ ရပ်လိုက်သည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး သူမဘေးတွင် ကလေးငယ်တစ်ယောက် ရှိသည်။ ကလေးငယ်က မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသည်။ မီးအိမ်အောက်တွင် စာရွက်အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေသည်။
အိုသဲလော့စ်သည် ထိုစာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်ရပ်နေသည့်နေရာမှ ထိုအမည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။
ပဲလ် အာဒန့်။
အိုသဲလော့စ်သည် ငြိမ်သက်သွားသည်။
ကလေးငယ်က သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
သူသည် ပဲလ် မဟုတ်ပေ။ ပိုငယ်သေးသည်။ ခြောက်နှစ်လောက်သာ ရှိဦးမည်။ လှောင်အိမ်ထဲတွင် ဘယ်သောအခါမျှ မနေခဲ့ဖူးသော၊ ရေကန်ကို မမြင်ဖူးသော၊ အရှေ့ဘက်အဆောင်အကြောင်း မကြားဖူးသော ဂရေးကိပ်မှ ကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူသည် အမှတ်တရအခမ်းအနားတွင် အသံကြားရတာ နှစ်သက်သည့်အတွက် ထိုအမည်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"ပဲလ် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ" ဟု အိုသဲလော့စ်က မေးသည်။
သူ့စကားသံသည် အလွန်တိုးဝင်သည်။ ကြမ်းတမ်းသည့် လေသံမျိုးမဟုတ်ချေ။
ကလေးငယ်က ထိုမေးခွန်းကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
"သူက ကောင်လေးတစ်ယောက်လေ" ဟု ကလေးက ပြောသည်။ "သူက ကိုးနှစ်ရှိပြီ။ သူက သူထွက်လို့မရတဲ့ အခန်းထဲမှာ နေခဲ့ရတာ။" သူသည် စာရွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အခုတော့ သူက ရဲတိုက်ထဲမှာ နေနေရပြီ။ ဘုရင်ရဲ့ ကလေးတွေနဲ့အတူပေါ့။ သူက ငြိမ်ငြိမ်နေတတ်တယ်"
အိုသဲလော့စ်သည် ကြာမြင့်စွာပင် ဘာမျှမပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်။
ထို့နောက် သူ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
မီးဖိုချောင်ထဲတွင် နွေးထွေးနေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ဝင်းဟီးလ်သည် မီးဖိုဘေးတွင် ရှိနေသည်။ သူမ လှည့်မကြည့်ပေ။
ဟယ်လီနာသည် သူမ၏ ရေနွေးအိုးနှင့်အတူ စားပွဲတွင် ရှိနေသည်။ အိုသဲလော့စ် တံခါးဝမှ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ့နောက်မှ အန်ဝမ်ကိုလည်းကောင်း၊ ကျွန်ုပ်ကိုလည်းကောင်း၊ သောရ်ကိုလည်းကောင်း ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ဘာမျှမပြောပေ။
သူမ ထရပ်လိုက်ပြီး စင်ပေါ်မှ ခွက်တစ်လုံးကို ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် ချပေးလိုက်သည်။
ဝင်းဟီးလ်သည် နောက်ဆုံးတွင် မီးဖိုဘေးမှ လှည့်လာသည်။
သူမသည် အိုသဲလော့စ်ကို သူမ၏ နူးညံ့ပြီး သည်းခံတတ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြာရှည်စွာ ကြည့်နေသည်။
"ထိုင်ပါ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
အိုသဲလော့စ်သည် ထိုင်ခုံကို ကြည့်လိုက်သည်။
စားပွဲကို ကြည့်သည်။ ဟယ်လီနာ ချပေးထားသည့် ခွက်ကို ကြည့်သည်။ ဝင်းဟီးလ် တစ်နေ့လုံး ဖုတ်ထားသည့် မုန့်များကို နံရံတစ်လျှောက်ရှိ အအေးခံစင်ပေါ်တွင် စုပုံထားသည်ကို ကြည့်သည်။
ထောင့်တွင်ရှိသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်သည်။
ကလန်သည် ကြက်သွန်နီများကို လှီးဖြတ်နေသည်။
တံခါးဖွင့်သံကြားချိန်တွင် သူ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ခြေသံများနှင့် တိတ်ဆိတ်မှုကို ကြားခဲ့ရသော်လည်း ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ပခုံးများကို တွန့်ချိုးလျက်၊ အိုင်ဆိုလ်ဒေး သူမ၏ အကျဉ်းခန်းထဲတွင် ရေတွက်ခဲ့ပုံအတိုင်းပင် အလွန်သတိထား၍ ဆက်လက်လှီးဖြတ်နေသည်။ လက်ကို အလုပ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။
ယခု သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ အိုသဲလော့စ်ကို မြင်လိုက်သည်။
ဓားကိုင်ထားသည့် လက်များ ရပ်တန့်သွားသည်။
အိုသဲလော့စ်က သူ့ကို ကြည့်သည်။
"ကလန်" ဟု သူ ခေါ်သည်။
ကလန်က ပြန်မဖြေချေ။
"ငါ မင်းကို စာတစ်စောင် ပါးလိုက်တယ်" ဟု အိုသဲလော့စ်က ပြောသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်ကလေ။ မင်း ပြန်မလာခဲ့ဘူး။"
"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု ကလန်က ပြောသည်။
သူ့အသံသည် အလွန်တိုးသည်။
"သူတို့က မင်းကို ဖမ်းသွားတယ်လို့ ငါ့ကို ပြောတယ်" ဟု အိုသဲလော့စ်က ဆိုသည်။ "ကြိုးတုပ်ပြီး အကျဉ်းခန်းထဲမှာ ထိန်းသိမ်းထားတယ်တဲ့။"
ကလန်သည် ကြက်သွန်နီများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အစာစားပြီးပြီလားလို့ မေးကြတယ်" ဟု သူက ပြောသည်။ "ပထမနေ့မှာ လူတစ်ဆယ့်လေးယောက်ပေါ့။" သူ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်အမေ ဆုံးပြီးကတည်းက ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို မမေးဖူးဘူး။"
အိုသဲလော့စ် ဘာမျှမပြောပေ။
"ကျွန်တော် ရေတွက်ခဲ့တယ်" ဟု ကလန်က ပြောသည်။ "အားလုံးကိုပေါ့။ နံရံပေါ်က စစ်သားတွေ၊ တံခါးတွေ၊ အစောင့်ကင်းစခန်းတွေ။ အရှင် ကျွန်တော်တို့ကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သလိုမျိုးပဲ။" သူ့လက်များက ဓားကိုင်ထားရင်း တုန်ရီလာသည်။ "ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ရင် အရှင့်ကို ပြောပြမလို့ပါ။"
"အခုရော?"
ကလန်က သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
"အခုတော့ ကျွန်တော် မီးအိမ်တွေကို ရေတွက်လိုက်ပြီ" ဟု သူက ပြောသည်။ "ပြီးတော့ မုန့်တွေကို၊ ပြီးတော့ မီးဖိုချောင်တံခါးဝမှာ မီးဖိုချောင်နတ်ဘုရားမနဲ့ စကားပြောဖို့ ဘယ်နှစ်ယောက် ရပ်တန့်သလဲဆိုတာတွေကိုပေါ့။" သူ၏ အသံသည် တုန်ယင်သွားသည်။ "အဲဒါတွေကို ဘယ်လိုတင်ပြရမလဲ ကျွန်တော် မသိတော့ဘူး။ အစီရင်ခံစာထဲမှာ အဲဒါတွေ ထည့်လို့မရဘူးလေ။"
အိုသဲလော့စ် ထိုင်လိုက်သည်။
ဝင်းဟီးလ် ညွှန်ပြသည့် ထိုင်ခုံတွင် မဟုတ်ချေ။ သူသည် ထောင့်မှ ထိုင်ခုံပုလေးတစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ မီးဖိုနှင့် အနီးဆုံး စားပွဲထိပ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက ခွက်ထဲသို့ လက်ဖက်ရည် ထည့်ပေးသည်။
သူမသည် ခွက်ကို သူ့ရှေ့တွင် ချပေးသည်။
သူမ ဘာမျှမပြောပေ။
အိုသဲလော့စ်သည် ခွက်ကို ကြည့်သည်။
သူ့လက်သည် ဘေးဘက်ကို ဖိထားသည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက သူ၏ အင်္ကျီအောက်မှ ယိုစိမ့်မှု လုံးဝနီးပါး ရပ်တန့်သွားသော်လည်း လုံးဝတော့ မဟုတ်သေးပေ။ မီးခဲလေးတစ်ခုလို အလင်းဖျော့ဖျော့လေးသာ ကျန်နေသည်။
"မင်း ဒါလုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး" ဟု သူက ဟယ်လီနာကို ပြောသည်။
ဟယ်လီနာက သူ့ကို ကြည့်သည်။
"ကျွန်မ သိပါတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ လုပ်မှာပဲ။"
သူမသည် သူမ၏ ရေနွေးအိုးဆီသို့ ပြန်သွားသည်။
ဝင်းဟီးလ်သည် သူ့ရှေ့တွင် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ချပေးသည်။
ဟင်းရည်။ ကလန်ကို ပထမနေ့က ပေးခဲ့သည့် ဟင်းရည်မျိုးပင်။ ကာရိုးတောပြီးနောက် ဘရန်နော့ကို ပေးခဲ့သည့် ဟင်းရည်၊ မြစ်ကူးပြီးနောက် ကိုရာကို ပေးခဲ့သည့် ဟင်းရည်၊ ဟာလီမာကို ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသည့် ဟောလစ်၏ ဟင်းရည်မျိုးပင်။
သူမသည် ဟင်းရည်ဘေးတွင် မုန့်တစ်ချပ်ကိုပါ ချပေးသည်။
ထို့နောက် သူမသည် မီးဖိုဘေးရှိ သူမ၏ ထိုင်ခုံတွင် ပြန်ထိုင်ကာ တေးသီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းဆိုနေသည်။
မီးတောက်သည် တည်ငြိမ်သွားသည်။
အိုသဲလော့စ်သည် ဟင်းရည်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေသည်။
သူ ဇွန်းကို မကောက်ယူပေ။
"ငါ သူမရဲ့ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်တွေကို မီးရှို့ခိုင်းခဲ့တယ်" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "မြစ်ကမ်းဘေးရွာတွေမှာ။ ရေကန်မတိုင်ခင်ကပေါ့။ အဲဒီရွာသားတွေက သူတို့ရဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေအစား ငါ့ရဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေကို လိုအပ်လာအောင် လုပ်ဖို့အတွက်လေ။"
ဝင်းဟီးလ်သည် သီချင်းညည်းဆိုခြင်းကို မရပ်တန့်ပေ။
"ကျွန်မ သိပါတယ်" ဟု သူမက ပြောသည်။
"ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"
"ကျွန်မက မီးဖိုချောင်နတ်ဘုရားမလေ" ဟု ဝင်းဟီးလ်က ဆိုသည်။ "ငြိမ်းသွားတဲ့ မီးဖိုတိုင်းရဲ့ ခံစားချက်ကို ကျွန်မ သိတယ်လေ။" သူမသည် သူ့ကို မကြည့်ပေ။ "အဲဒီမီးဖိုတွေ အားလုံးငြိမ်းသွားတာကို ကျွန်မ ခံစားမိခဲ့တယ်။"
အိုသဲလော့စ်၏ လက်သည် ဘေးဘက်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖိထားလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ဘာလို့..."
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရှင် ဗိုက်ဆာနေလို့လေ" ဟု ဝင်းဟီးလ်က ပြောသည်။ "ဒါက မီးဖိုချောင်ပဲ။ စားမလား၊ မစားဘူးလားဆိုတာ အရှင့်သဘောပဲ။ ဟင်းရည်ကတော့ ဒီမှာ ရှိနေမှာပဲ။"
သူ စားလိုက်သည်။
ဖြည်းညင်းစွာဖြင့်။ ဇွန်းတစ်ခါခပ်တိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း။ မည်သူ့ကိုမျှ မကြည့်ပေ။
မည်သူမျှ သူ့ကို မကြည့်ကြချေ။
အဲဒါက အဆန်းဆုံးအချက်ပင်။ ထိုမီးဖိုချောင်ထဲရှိ လူတိုင်းက သူ့ကို ကြည့်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်ထားခဲ့သည်။ ထိုသူတိုင်းတွင် သူ့ကို ကြည့်ရန် အကြောင်းပြချက် ရှိကြသည်။ သို့သော် ဟယ်လီနာက သူမ၏ ရေနွေးအိုးဆီ ပြန်သွားသည်၊ ဝင်းဟီးလ်က သူမ၏ သီချင်းကို ဆက်ညည်းသည်၊ ကလန်က ကြက်သွန်နီကို ဆက်လှီးသည်၊ အန်ဝမ်ကတော့ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်ကာ ဥယျာဉ်ထဲသို့ ငေးကြည့်နေသည်။
သောရ်က တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
သူမတစ်ယောက်တည်းသာ သူ့ကို ကြည့်နေသည်။
သူမသည် သူ့ကို ခဏလေးမျှပင် မျက်စိမလွှဲပေ။
ပန်းကန်လုံးထဲတွင် ဟင်းရည်ကုန်သွားချိန်တွင် အိုသဲလော့စ်သည် ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။
သူသည် ဇွန်းကို အချိန်အတော်ကြာ ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော အန်ဝမ်ကို မော့ကြည့်သည်။
"အနာကတော့..." ဟု သူက ဆိုသည်။
အန်ဝမ်က လှည့်မကြည့်ပေ။
"ကျွန်မ ဒီအနာကို ကုပေးနိုင်မလား မသေချာဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ကျွန်မ အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆိုလိုတာ။"
"ငါ သိပါတယ်။"
"ကျွန်မ စဉ်းစားဖို့ အချိန်လိုတယ်"
"ဟုတ်ကဲ့"
အန်ဝမ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် သူ့ကို ကြည့်သည်။ သူ၏ ဘေးဘက်ကို ဖိထားသည့် လက်ကို ကြည့်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများအောက်မှ ဖျော့တော့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ကြည့်သည်။
"သွေးထွက်တာ နည်းသွားတယ်" ဟု သူမက ပြောသည်။
အိုသဲလော့စ် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ "တံခါးဝကို ရောက်ပြီးကတည်းကပဲ။"
အန်ဝမ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ဘာကြောင့်လဲ" ဟု သူမက မေးသည်။
အိုသဲလော့စ် ပြန်မဖြေပေ။
သူ ဖြေစရာလည်း မလိုချေ။ ထိုမီးဖိုချောင်ထဲရှိ လူတိုင်းက ဘာကြောင့်ဆိုတာ သိနေကြသည်။
"ဥယျာဉ်ထဲမှာ" ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
အိုသဲလော့စ်က ကျွန်ုပ်ကို မော့ကြည့်သည်။
"အရှင့်ကို တွေ့ချင်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိတယ်" ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။ "သူက အရှင် ရောက်လာတဲ့အခါ အဲဒီမှာ ရှိနေချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ သူ အရှင့်ကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်ချင်တယ်တဲ့။"
အိုသဲလော့စ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် သူ၏ လက်က ဘေးဘက်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖိထားလိုက်သည်။
"ဖန်ရီယာလား" ဟု သူ မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်။"
သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူသည် ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်သည်။
သူသည် ဗလာဖြစ်နေသော ပန်းကန်လုံးကို ငေးကြည့်သည်။
ပြီးနောက် မီးဖိုဘေးတွင် သီချင်းညည်းနေသော ဝင်းဟီးလ်ကို ကြည့်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။
ဝင်းဟီးလ်က မော့မကြည့်ပေ။
"ရပါတယ်" ဟု သူမက ပြန်ပြောသည်။
သစ်တော်ပင်သည် ပွင့်ဖူးနေဆဲပင်။
၎င်းသည် ဥယျာဉ်အလယ်တွင် ရပ်တည်နေပြီး အကိုင်းအခက်များတွင် အဖြူရောင်ပန်းပွင့်များနှင့် စိမ်းလန်းသော အရွက်သစ်များ ဝေဆာနေကာ အပင်ခြေရင်းရှိ မီးခုံ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ဖျော့တော့စွာ တောက်ပနေသည်။ အထက်ရှိ ရဲတိုက်ပြတင်းပေါက်များမှ မီးအိမ်များသည် နှင်းခဲများဖုံးလွှမ်းနေသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ ရွှေရောင်အရိပ်ရှည်ကြီးများကို သက်ရောက်စေသည်။
ဖန်ရီယာသည် ထိုသစ်ပင်အောက်တွင် လှဲလျောင်းနေသည်။
သူသည် အနှောင်အဖွဲ့ ကင်းမဲ့နေသည်။ လှောင်အိမ်ထဲတွင်လည်း မဟုတ်ချေ။ သူသည် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ကိုယ်ကိုဆန့်တန်းကာ သူ၏ ကြီးမားသော ဦးခေါင်းကို ခြေထောက်များပေါ်တွင် တင်ထားပြီး မျက်လုံးများ ပွင့်လျက် ဥယျာဉ်တံခါးဝကို ကြည့်နေသည်။
ကိုရာသည် သူ၏ နံဘေးတွင် နောက်ကျောကို မှီလျက် ထိုင်နေသည်။
ဘရန်နော့က သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
တံခါးပွင့်လာချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး လှုပ်ရှားခြင်း မရှိကြပေ။
အိုသဲလော့စ် ဖြတ်လျှောက်လာသည်။
သူ ရပ်လိုက်သည်။
ဖန်ရီယာက မထရပ်ပေ။
သူ ဟိန်းဟောက်ခြင်း မပြုသလို၊ သွားများကိုလည်း ဖြဲမပြပေ။
သူသည် ပွင့်ဖူးနေသော သစ်တော်ပင်အောက်ရှိ မြက်ခင်းပေါ်တွင်သာ လှဲလျောင်းနေပြီး ငေးကြည့်နေသည်။
အိုသဲလော့စ်က ပြန်ကြည့်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောကြပေ။
ထို့နောက် ဖန်ရီယာက "မင်း အရင်က ငါ့ကို လာကြည့်တတ်တယ်" ဟု ပြောသည်။
သူ့အသံသည် တိုးဖျော့ပြီး တည်ငြိမ်သည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု အိုသဲလော့စ်က ဆိုသည်။
"လှောင်အိမ်ထဲမှာလေ။ ငွေရောင်အတားအဆီးတွေနဲ့ပေါ့။ မင်း ညတိုင်း လာပြီး လှောင်အိမ်တိုင်တွေအပြင်မှာ ရပ်ပြီး ကြည့်နေတတ်တယ်" ဖန်ရီယာ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများမှာ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ "မင်း ဘာမှ မပြောဘူး။ ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်နေတာ။"
"ဟုတ်တယ်။"
"ဘာကြောင့်လဲ။"
အိုသဲလော့စ် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ငါဖမ်းမိဖူးသမျှထဲမှာ အကြီးဆုံး ဖြစ်နေလို့ပဲ" ဟု သူက နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ "ကမ္ဘာကြီးကို မျိုချမယ့် ဝံပုလွေကြီးက အချုပ်အနှောင်ထဲမှာလေ။" သူ၏ အသံသည် အလွန်တိုးနေသည်။ "ငါ အဲဒါကို မြင်ချင်တယ်။ ငါ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို အမှတ်ရနေချင်လို့ပါ။"
ဖန်ရီယာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"အခုရော" ဟု သူက မေးသည်။
အိုသဲလော့စ် သူ့ကို ကြည့်သည်။
ပွင့်ဖူးနေသော သစ်တော်ပင်အောက် မြက်ခင်းပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည့် ကြီးမားသော မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေကြီးကို ကြည့်သည်။ အနှောင်အဖွဲ့ မရှိတော့ချေ။ သူ၏ နံဘေးတွင် မှီတွယ်နေသော ဆောင်းဦးနတ်ဘုရားမနှင့် သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဆုပ်ကိုင်ခြင်းဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့်အတူ ရှိနေသည်။
"အခုတော့ ငါ မင်းကို ပြန်ကြည့်နေပြီလေ" ဟု အိုသဲလော့စ်က ပြောသည်။
"ပြီးတော့ရော"
အိုသဲလော့စ် အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြန်မဖြေပေ။
"မင်းက ဥယျာဉ်ထဲမှာ လှဲလျောင်းနေတဲ့ ဝံပုလွေတစ်ကောင်လိုပဲ" ဟု သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။
ဖန်ရီယာ၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် သူ၏ ကြီးမားသော ဦးခေါင်းထားပုံတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြေလျော့သွားသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ "အခု ငါက အဲဒီအတိုင်းပဲ။"
သူ မထရပ်ပေ။
သူ ပိုနီးကပ်အောင်လည်း မရွေ့ပေ။
သူသည် မိမိကို ချုပ်နှောင်ခဲ့သူကို ကြည့်ကာ လှဲလျောင်းနေပြီး၊ ချုပ်နှောင်ခဲ့သူကလည်း ဥယျာဉ်တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ပြန်ကြည့်နေသည်။
"မင်း ငါ့ကို မြင်စေချင်တာ" ဖန်ရီယာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "အပြင်မှာ။ မြက်ခင်းပေါ်မှာ။ သစ်ပင်အောက်မှာ။" ခဏရပ်ပြီးနောက် "ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို ငါ ပြန်ကြည့်ချင်လို့။"
"အခု မင်း ကြည့်ပြီးပြီပေါ့။"
"အခု ငါ ကြည့်ပြီးပြီ။"
ဖန်ရီယာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
"လုံလောက်ပြီ" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ဒီညအတွက်တော့ပေါ့။"
အိုသဲလော့စ် တံခါးဝတွင် ခဏတာ ဆက်ရပ်နေသည်။
ထို့နောက် သူ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။
"အိုသဲလော့စ်" ဟု ကိုရာက ခေါ်သည်။
သူ ရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် ဖန်ရီယာ၏ နံဘေးမှ မရွေ့ပေ။ သူမသည် အရွက်များစွန်းထင်းနေသော လက်ချောင်းများကို ပိုက်ထားပြီး ဝက်သစ်ချရောင် ဆံပင်များက သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ကျဆင်းလျက် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။
"ရှင်က ကျွန်မရဲ့ အိမ်ကို ဆာတာ့ကို ငှားခဲ့တယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "မြွေတစ်ကောင်နဲ့ လဲလှယ်ပြီးတော့လေ။"
"ဟုတ်တယ်။"
"မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်ထဲက အိမ်လေ။ နံရံတွေပေါ်မှာ နာမည်တွေ ခြစ်ရေးထားတဲ့ အိမ်။" သူမသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ကျွန်မ မတိုင်ခင်က အဲဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက် နေခဲ့ဖူးတယ်။ အကြာကြီးပဲ။ သူတို့ မှတ်မိသမျှ နာမည်တွေကို ရေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အောက်ဆုံးမှာ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း။ 'မီးအိမ်ကို ထွန်းထားပေးပါ' တဲ့။"
အိုသဲလော့စ် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
"ဘယ်သူလဲ" ဟု ကိုရာက မေးသည်။
သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြန်မဖြေပေ။
သူ ပြန်ဖြေသည့်အခါ အသံသည် မကြားရလုနီးပါးပင်။
"ပထမဆုံးလူပဲ" ဟု သူက ဆိုသည်။ "အဲဒီလို အိမ်မျိုးထဲကို ငါ ပထမဆုံး ထည့်ခဲ့တဲ့သူပေါ့။" သူသည် မိမိလက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။ "ငါ အခုပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ နာမည်တွေ မရခင်က၊ အင်တုံမတိုင်ခင်က၊ ဘာမှ မဖြစ်ခင်ကပေါ့။"
"ဘယ်သူလဲ။"
အိုသဲလော့စ် သူမကို မော့ကြည့်သည်။
"ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး" ဟု သူက ဆိုသည်။ "နာမည်တွေ အများကြီးကို ငါ မေ့သွားခဲ့ပြီ။ သူတို့နာမည်က ပထမဆုံးထဲက တစ်ခုပဲ။"
ကိုရာက သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်သည်။
"သူတို့ကတော့ ရှင့်နာမည်ကို မမေ့ခဲ့ဘူး" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "သူတို့ မှတ်မိသမျှ နာမည်တွေကို ရေးခဲ့တယ်။ ထပ်ခါတလဲလဲပဲ။ နံရံတစ်ခုလုံး ပြည့်သွားတဲ့အထိပေါ့။" သူမ ခဏရပ်သည်။ "ကျွန်မ ရေတွက်ကြည့်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအိမ်မှာလေ။ မနက်တိုင်း ကျွန်မ အရွက်မဖန်တီးခင်မှာပေါ့။" သူမ၏ အသံသည် အလွန်တည်ငြိမ်သည်။ "ရှင့်နာမည်က အဲဒီနံရံပေါ်မှာ ရှိတယ်။ အပေါ်ဘက်နားမှာ။ အလွန်သေသပ်စွာ ရေးထားတာ။ ထပ်ခါတလဲလဲပဲ။"
အိုသဲလော့စ် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဘယ်နာမည်လဲ" ဟု သူ မေးသည်။
ကိုရာက သူ့ကို ကြည့်သည်။
သူမ ပြန်မဖြေပေ။
သူမ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ဖန်ရီယာ၏ နံဘေးသို့ မှီချကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
အိုသဲလော့စ်သည် ဥယျာဉ်တံခါးဝတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေသည်။
ထို့နောက် သူ လမ်းလျှောက် ထွက်သွားသည်။
တစ်နာရီအကြာတွင် မြေပုံခန်းအပြင်ဘက်ရှိ စင်္ကြံလမ်းတွင် သူ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူသည် ပြတင်းပေါက်တွင် ရပ်လျက် မြို့ကို ငေးကြည့်နေသည်။ မီးအိမ်များကို၊ နံရံများအပြင်ဘက်ရှိ မြောက်ဘက်လမ်းမကြီးကို ကြည့်နေသည်။ အချို့သော မီးအိမ်များသည် လမ်းဘေးတွင် ဆက်လက်လင်းထိန်နေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် အိမ်ပြန်သွားကြသူများက လမ်းကို အလင်းရောင်ရှိနေစေလို၍ ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သောရ်က ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ရှိသည်။
သူမသည် တံခါးဝကတည်းက သူ့ဘေးမှ မခွာခဲ့ပေ။ သူ့ကို စကားမပြောခဲ့သော်လည်း သူနှင့်အတူ ရှိနေပေးသည်။
အိုသဲလော့စ် လှည့်မကြည့်ပေ။
"မင်း တစ်ခုခု လိုချင်နေတာပဲ" ဟု သူက ဆိုသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။
"အကျဉ်းသားတွေပေါ့။"
"ဟုတ်တယ်။"
"ငါ့ခန်းမထဲမှာ ကျန်နေသေးတဲ့သူတွေ။ ဖေးလန်၊ ဒန်၊ နောက်ပြီး တခြားသူတွေ။"
"ဟုတ်တယ်။"
အိုသဲလော့စ် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"ပြီးတော့ အိမ်တွေ" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ကျန်နေသေးတဲ့ အိမ်တွေ။ မြောက်ဘက်က ကျွန်း။ နာမည်မရှိတဲ့ အိမ်။"
"ဟုတ်တယ်။"
သူ လှည့်ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်ကို၊ သောရ်ကို ကြည့်သည်။
"အဲဒါတွေကို မင်းတို့ဆီ ငါ ပေးလိုက်ရင်" ဟု သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ "ငါ့မှာ ဘာကျန်တော့မှာလဲ။"
မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
သောရ်၏ လက်သည် မြိုနီယာဆီ ရောက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် မလှုပ်ရှားပေ။
"ကျွန်တော် အပေးအယူ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။
အိုသဲလော့စ် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
"အရှင်က ဧည့်သည်ပါ" ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။ "အရှင် ခေါက်ခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော် တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒါ အပေးအယူ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအတွက် အရှင် ကျွန်တော့်ကို ဘာမှ ပြန်ပေးစရာ မလိုဘူး။" ကျွန်ုပ် သူ့မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်သည်။ "အရှင် မနက်ဖြန် ထွက်သွားနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီလမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်ပြီး အရှင့်ခန်းမဆီ ပြန်သွားနိုင်ပါတယ်။ ဒီမှာ ဘယ်သူကမှ အရှင့်ကို တားမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"အကျဉ်းသားတွေကော။"
"သူတို့က အကျဉ်းသားတွေပဲ ဖြစ်နေဦးမှာပဲ" ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။ "ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို လာခေါ်ဦးမှာပဲ။ တခြားသူတွေကို လာခေါ်သလိုမျိုးပေါ့။ မုန့်ဖုတ်သမားတွေ၊ လှည်းသမားတွေ၊ အရွက်တွေ၊ သီချင်းတွေကနေတစ်ဆင့်ပေါ့။" ကျွန်ုပ် ခဏရပ်သည်။ "အချိန်တော့ ပိုကြာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ လာမှာပဲ။"
အိုသဲလော့စ် လုံးဝ ငြိမ်သက်နေသည်။
"ဒါဆို မင်း ဘာကို တောင်းဆိုနေတာလဲ။"
"ကျွန်တော် ဘာမှ တောင်းဆိုနေတာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။ "အမှန်တရားကို ပြောပြနေတာပါ။" ကျွန်ုပ် ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်သည်။ မီးအိမ်များကို ကြည့်သည်။ "အရှင်က အရှင့်မှာ ဘာကျန်မလဲလို့ မေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ပြောပြနေတာပါ။ အဲဒါတွေကို ကျွန်တော်တို့ဆီ ပေးလိုက်ရင် အရှင် တည်ဆောက်ထားတာတွေထဲက ဘာမှ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ လှောင်အိမ်တွေလည်း မရှိ၊ အိမ်တွေလည်း မရှိ၊ အကျဉ်းသားတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။"
"ငါ မပေးဘူးဆိုရင်ကော။"
"ဒါဆိုရင် အဲဒီအရာအားလုံး အရှင် ပိုင်ဆိုင်ထားဦးမှာပဲ" ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ အရှင်ကတော့ သွေးထွက်နေဦးမှာပဲ။"
အိုသဲလော့စ် ပြန်မဖြေပေ။
သူ ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။
သူ့လက်က သူ့ဘေးဘက်သို့ ရောက်သွားပြန်သည်။ အနာကို ဖိထားလိုက်သည်။ ဖျော့တော့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် အနည်းငယ် ပိုတောက်ပလာသည်။ သိပ်တော့ မဟုတ်လှပေ။
သောရ်သည် တံခါးဝကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောသည်။
"ရှင်က ပန်းတိုင် ဖြစ်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "လမ်းတိုင်း၊ ခရီးသွားတိုင်း၊ နတ်ဘုရားတိုင်း၊ ရှင့်ဆီကိုပဲ လာနေကြတဲ့ ပန်းတိုင်ပေါ့။"
အိုသဲလော့စ် မလှည့်ပေ။
"ဟုတ်တယ်။"
"အဲဒါ ဘယ်လို ခံစားရလဲ" ဟု သောရ်က မေးသည်။
သူ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ ရပ်နေရသလိုပဲ" ဟု သူက နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ "အပြင်ဘက်ကနေ တံခါးတွေကို သော့ခတ်ထားခံရတဲ့ အခန်းမျိုးပေါ့။"
သောရ် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီတံခါးတွေကို ရှင်ကိုယ်တိုင် ပိတ်ခဲ့တာလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒါဆိုရင်လည်း ပြန်ဖွင့်လိုက်ပေါ့။”
အိုသဲလော့စ် ရယ်လိုက်သည်။
ထိုရယ်သံသည် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ တိုတောင်းပြီး အက်ကွဲနေကာ ဟာသဉာဏ် လုံးဝကင်းမဲ့နေသည့် အသံမျိုးဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ နားမလည်ကြပါဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ငါ မဖွင့်နိုင်ဘူး။”
သူ လှည့်လိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ တည်ငြိမ်မှုတို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယခင်က သူ၏မျက်နှာတွင် တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသည့် အရာတစ်ခု အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။
အဲဒါကတော့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းပင်။
“ငါ အခု ခန်းမထဲမှာ မရှိဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဒီမနက်ကပဲ အဲဒီက ထွက်လာခဲ့တာ။ ဒီကို လာဖို့၊ မင်းတို့ရဲ့ တံခါးဝမှာ လာခေါက်ဖို့ပေါ့။” သူ၏လက်သည် နံဘေးရှိ ဒဏ်ရာကို ပို၍ ဖိထားလိုက်သည်။ “ငါ ထွက်လာတုန်းက သော့တွေကို ငါ့ရဲ့ ကပ္ပတိန်ဆီ ပေးခဲ့တယ်။ ဗာရစ်ခ်။ မြွေကြီးနောက်ကို လိုက်သွားတဲ့ စီးနင်းသူတွေကို ဦးဆောင်ခဲ့တဲ့သူပေါ့။”
ကျွန်ုပ်၏ ရင်ထဲ အေးစက်သွားသည်။
“ဗာရစ်ခ်” ဟု သောရ်က ထပ်ပြောသည်။
“သူ ငါ့ဆီမှာ ရှိနေတာ နှစ်နှစ်ဆယ်ရှိပြီ” ဟု အိုသဲလော့စ်က ဆိုသည်။ “သူက သစ္စာရှိတယ်။ လုံးဝကို သစ္စာရှိတာ။ ငါ့အပေါ်မှာ၊ ငါ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အရာတွေအပေါ်မှာပေါ့။” သူ၏အသံ တိုးသွားသည်။ “သူက ခိုလှုံရာတွေကို မယုံဘူး။ မီးအိမ်တွေကို မယုံဘူး။ ခြံဝင်းကို ဧည့်ရိပ်သာအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာဟာ ရောဂါတစ်ခု၊ ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုလို့ သူ ထင်နေတယ်။ ငါ အဲဒါကြောင့် ကူးစက်ခံလိုက်ရတယ်လို့ သူ ထင်နေတာ။”
“ရှင် ဒီကို ရောက်လာတာကို သူ သိသွားရင်ကော။”
အိုသဲလော့စ် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
“သူ ငါ့ကို အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်လို့ ထင်လိမ့်မယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “အချုပ်ခံရတယ်၊ အလှည့်ခံရတယ်ပေါ့။ ဒီကို လာသမျှသူတိုင်းကို သူတို့ အဲဒီလိုပဲ ထင်နေကြတာကိုး။” သူ၏ မေးရိုး တင်းသွားသည်။ “သူ့ကို ငါ သင်ပေးထားတဲ့အတိုင်း သူ လုပ်လိမ့်မယ်။ ငါ တည်ဆောက်ထားတာကို ကာကွယ်လိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။”
ကြမ်းပြင်အောက်မှ အပူငွေ့များ တက်လာသည်။
ညင်သာစွာ မဟုတ်ချေ။
မြန်ဆန်စွာ၊ ပြင်းထန်စွာ။ ထိုညက သော့များ လှည့်ဝင်သွားစဉ်က ခြံဝင်းထဲတွင် တက်လာခဲ့သည့် အတိုင်းပင်။
“ယူရီယာ” ဟု အထိန်းတော်က ခေါ်သည်။
အိုသဲလော့စ် တောင့်ခဲသွားသည်။
သူ သူမ၏အသံကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ တိုက်ရိုက်တော့ မဟုတ်ခဲ့ပါ။ ရေမြောင်းများ၊ ရေလမ်းကြောင်းများ၊ အစာခွက်များဆီမှ နားထောင်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ ခိုလှုံရာနေရာမှာ ဟောလစ်မှတစ်ဆင့် သူမ ပြန်ဖြေသည်ကို သူ ကြားဖူးသည်။ အနောက်ဘက်လမ်းမပေါ်ရှိ စီးနင်းသူတွေကို သူမ စကားပြောသည်ကို သူ ကြားဖူးသည်။
ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ တိုက်ရိုက်တော့ တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ဖူးပေ။
သူ ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။
“အင်တုံ” ဟု အထိန်းတော်က ဆိုသည်။ သူမ၏အသံသည် အလွန်တင်းမာနေသည်။ “တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ။”
“ဘာဖြစ်တာလဲ။”
“ခြံဝင်းလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ခိုလှုံရာနေရာ၊ မုန့်ဖုတ်သမားတွေ ထွန်းထားတဲ့ မီးအိမ်တွေ။” ခဏရပ်သည်။ “ဗာရစ်ခ်ရဲ့ လူတွေ နေဝင်ချိန်မှာ ရောက်လာကြတယ်။ တုတ်တွေ၊ ပိုက်ကွန်တွေနဲ့ပေါ့။” သူမ၏အသံ တုန်ရီနေသည်။ “သူတို့ မီးတွေကို ငြှိမ်းသတ်နေကြပြီ။”
ကျွန်ုပ် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“မာတာကော။”
“မာတာက သူ့မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ထဲမှာ” ဟု အထိန်းတော်က ပြောသည်။ “တမ်နဲ့အတူ၊ တခြားသူတွေနဲ့အတူပေါ့။ အိုဒရစ်နဲ့ လက်သမားတွေလည်း ရှိတယ်။ သူတို့ တံခါးတွေကို ပိတ်ထားကြတယ်။” ခဏရပ်သည်။ “ဗာရစ်ခ်ရဲ့ လူတွေ အပြင်မှာ ရှိနေတယ်။”
“သူတို့ ဝင်နိုင်မလား။”
“မဝင်နိုင်သေးဘူး” ဟု အထိန်းတော်က ပြောသည်။ “မုန့်ဖုတ်ဆိုင်က မီးဖိုတစ်ခုပဲ။ ဝမ်ဟီးလ်ရဲ့ မီးဖိုပေါ့။ အင်တုံထဲက မီးဖိုတိုင်းက သူမရဲ့ မီးဖိုတွေပဲ။” သူမ၏အသံ တင်းမာနေသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဗာရစ်ခ်ရဲ့ လူတွေမှာ မီးပါလာတယ်။ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ကလည်း သစ်သားနဲ့ ဆောက်ထားတာလေ။”
အိုသဲလော့စ် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသည်။
သူ အထိန်းတော်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည့် ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်တွေကို မီးရှို့နေတာလား” ဟု သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးသည်။
“သူ ကြိုးစားနေတာ” ဟု အထိန်းတော်က ပြောသည်။
သူမသည် ယခု သူ့ကို စကားပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ တိုက်ရိုက်ပင်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်ပေါ့။
“ရှင် သူ့ကို သင်ပေးခဲ့တာလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “မြစ်ကမ်းဘေးရွာတွေမှာတုန်းက။ အင်တုံမတိုင်ခင်ကပေါ့။ လူတွေက ရှင့်ရဲ့ ကောက်နှံတွေကို လိုအပ်စေချင်တဲ့အချိန်မှာလေ။”
အိုသဲလော့စ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
“သူ ကောင်းကောင်း သင်ယူခဲ့တာပဲ” ဟု အထိန်းတော်က ပြောသည်။ သူမ၏အသံသည် အလွန်အေးစက်နေသည်။ ကျွန်ုပ် တစ်ခါမျှ မကြားဖူးလောက်အောင် အေးစက်နေသည်။ “သူ ရှင့်ဆီမှာ နှစ်နှစ်ဆယ်ရှိနေတာ။ ရှင် သင်ပေးသမျှ သင်ခန်းစာတိုင်းကို သူ သိတယ်လေ။”
အိုသဲလော့စ် ပြန်မဖြေပေ။
“အဲဒီ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ထဲမှာ လူတွေ ရှိနေတယ်” ဟု အထိန်းတော်က ပြောသည်။ “ရှင့်ရဲ့ အရှေ့ဘက်တောင်ပံက ကလေးမလေးအတွက် မီးအိမ်တွေကို ထွန်းပေးခဲ့တဲ့သူတွေ။ ပျားရည်တွေနဲ့ မုန့်ဖုတ်ခဲ့တဲ့သူတွေ။ ခေါက်ထားတဲ့ အိမ်တစ်လုံးရဲ့ အရေးအကြောင်းအတိုင်း လျှောက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ ကဗျာတွေကို သီဆိုခဲ့တဲ့သူတွေပေါ့။” သူမ၏အသံ တိမ်ဝင်သွားသည်။ “သူတို့က ရှင့်အပေါ်မှာ ကြင်နာခဲ့ကြတယ်။ မနေ့ညကလေ။ ခိုလှုံရာနေရာမှာ။ ရှင် ကိုယ့်နာမည်ကိုယ်တောင် မသိတဲ့အချိန်မှာပေါ့။”
အိုသဲလော့စ်၏ လက်သည် သူ၏ နံဘေးမှ လျောကျသွားသည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် သူ၏ အင်္ကျီအောက်မှတစ်ဆင့် တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။
တောက်ပစွာ။
ပို၍ မြန်ဆန်စွာ။
“ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု အိုသဲလော့စ်က မေးသည်။
သူ၏အသံသည် မကြားရလုနီးပါးပင်။
အထိန်းတော် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။
သူမ ပြန်ဖြေသည့်အခါ အသံသည် အလွန်တိုးညင်းနေသည်။
“ရှင်သာ သူတို့ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်မလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
အိုသဲလော့စ် ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
သူ့အင်္ကျီအောက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်နေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
ပခုံးပေါ်တွင် မြိုနီယာကို တင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်နေသော သောရ်ကို ကြည့်သည်။
ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်သည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ မီးအိမ်များကို ကြည့်သည်။ နှစ်နှစ်ဆယ်တိုင်တိုင် သူ့ကို အစေခံခဲ့သည့် ကပ္ပတိန်တစ်ယောက်က မုန့်ဖုတ်ဆိုင်တစ်ခုကို မီးရှို့ရန် ကြိုးစားနေသည့် မြောက်ဘက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသော မှောင်မိုက်သည့် လမ်းရှည်ကြီးကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်က ဧည့်သည်လေ” ဟု အိုသဲလော့စ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ထွက်ချင်တဲ့အချိန် ထွက်သွားလို့ရတယ်။ အဲဒါ စည်းမျဉ်းပဲ။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။
“ကျွန်တော်သာ အဲဒီလမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်သွားရင်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဗာရစ်ခ်က ကျွန်တော့်ကို မြင်လိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် အဖမ်းမခံခဲ့ရဘူးဆိုတာ သူ သိသွားလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် ပြန်လာတာကို သူ သိသွားလိမ့်မယ်။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ကျွန်တော် ပြောရင် သူ ရပ်လိမ့်မယ်” ဟု အိုသဲလော့စ်၏အသံ တုန်ရီနေသည်။ “သူ အမြဲတမ်း ရပ်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော် ပြောတဲ့အခါတိုင်းလေ။”
“သူ တကယ် ရပ်ပါ့မလား” ဟု သောရ်က မေးသည်။
အိုသဲလော့စ် သူမကို ကြည့်သည်။
သူ ပြန်မဖြေပေ။
သူ မသိပါ။
“မိုင်သုံးရာ ဝေးတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။ “လမ်းလျှောက်ရင် လေးရက် ကြာမယ်။”
အိုသဲလော့စ် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
“မုန့်ဖုတ်ဆိုင်က လေးရက် မခံဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒါဆို ဘယ်လို—”
သူ စကားရပ်သွားသည်။
သူ ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
မြောက်ဘက်လမ်းမတစ်လျှောက်ရှိ မီးအိမ်များကို ကြည့်သည်။ အားလုံးက လင်းထိန်နေဆဲပင်။ အလယ်အလတ် စခန်းဆီသို့၊ ကျောက်မိုင်းဆီသို့၊ အနောက်ဘက် တောင်တက်လမ်းဆီသို့၊ ဟောလစ်နဲ့ ဟက်စကတ်တို့က ချိတ်တစ်ခုပေါ်မှာ မီးအိမ်နှစ်လုံးကို ထွန်းထားပေးတဲ့ ခိုလှုံရာနေရာဆီသို့ အမှောင်ထဲမှာ ဆက်တိုက် လင်းထိန်နေသည်။
လမ်းမကြီးက လင်းထိန်နေသည်။
တစ်လျှောက်လုံးပင်။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်၊ အရှေ့ဘက် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ကွင်းပြင်တွင် အလွန်ကြီးမားသည့် အရာတစ်ခုက ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါ။
သူ၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများ ပွင့်နေသည်။ မြောက်ဘက်ကို ကြည့်နေသည်။
သူ ကြားလိုက်ပြီ။
သောရ် ကျွန်ုပ်ဘက် လှည့်သည်။
“လမ်းမကြီး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“လမ်းမကြီးပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ် ထောက်ခံလိုက်သည်။
“လင်းထိန်နေပြီ။ တစ်လျှောက်လုံးပဲ။ ခိုလှုံရာနေရာတိုင်းမှာ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ပြီးတော့ ဟာလီမာက အဲဒီလမ်းကို ဖြန့်ကျက်ပေးထားတယ်။ အနောက်ဘက်လမ်းမကြီး တစ်ခုလုံးကိုလေ။ တံခါးဝကနေ တောင်တက်လမ်းအထိပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။”
သောရ် အိုသဲလော့စ်ကို ကြည့်သည်။
“အကွာအဝေးတွေက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သူမရဲ့ လမ်းမတွေပေါ်မှာဆိုရင်တော့ပေါ့။”
အိုသဲလော့စ် သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဂျော်မန်ဂန်ဒါ၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများက မြောက်ဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မီးအိမ်များက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအထိ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး လင်းထိန်နေကြသည်။
“မင်းတို့ ငါ့ကို ခေါ်သွားပေးမှာပေါ့” ဟု သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ငါ့ရဲ့ ကပ္ပတိန်ကို တားဖို့ ငါ့ရဲ့ ခန်းမဆီ ပြန်ပို့ပေးမှာပေါ့။”
“မဟုတ်ဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။
သူ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
“ရှင် ကိုယ်တိုင် သွားမှာပါ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။ “ရှင် သွားချင်လို့လေ။ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ထဲမှာ ရှင့်အပေါ် ကြင်နာခဲ့တဲ့သူတွေ ရှိနေလို့ပါ။” ကျွန်ုပ် သူ့မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်သည်။ “ကျွန်တော်တို့လည်း ရှင်နဲ့အတူ လိုက်သွားမှာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့လူတွေလည်း ရှိနေလို့ပါ။”
အိုသဲလော့စ် ပြန်မဖြေပေ။
သူ သူ့နံဘေးကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ဒဏ်ရာကို ကြည့်သည်။
သူ့အင်္ကျီအောက်မှတစ်ဆင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ၊ ပိုမိုတောက်ပစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူ မော့ကြည့်သည်။
မြောက်ဘက် တံခါးဝကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည့် အချိန်ကစပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် တံခါးပွင့်လာမလားဟု စောင့်ဆိုင်းနေသူတစ်ယောက်လို မဟုတ်တော့ပေ။
သူသည် တံခါးကို ကိုယ်တိုင်ဖွင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။
“လမ်းနှစ်လမ်းစလုံးမှာ သွားလို့ရတဲ့ လမ်းမကြီးတစ်ခုပေါ်မှာ မြွေတစ်ကောင်က ဘယ်လောက် မြန်မြန် သွားနိုင်မလဲ” ဟု သူ မေးသည်။
အရှေ့ဘက် တံခါးအပြင်ဘက် ကွင်းပြင်ထဲမှ အလွန်တိုးညင်းစွာ၊ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ၊ ပင်လယ်အောက်ခြေမှ ကျောက်တုံးများ ပွတ်တိုက်သံကဲ့သို့ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်း ထင်ထားတာထက် ပိုမြန်တာပေါ့။”