အခန်း ၄၅၀ - တံခါးခေါက်သံ
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
ဩသဲလော့စ်သည် ရေခွက်အလွတ်ကို ကိုင်လျက် ရေမြောင်းဘေးတွင် ရပ်နေကာ ရေပြင်ကို ငေးကြည့်နေ၏။ သူပြောလိုက်သည့် စကားတို့မှာ ကျွန်ုပ်တို့ကြားရှိ အေးစက်သော လေထုထဲတွင် တန်းလန်းကြီး ကျန်ရစ်နေသည်။
"ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး။"
ဟက်စကတ်သည် ပါးစပ်မှ ပိုက်တံကို ဖယ်လိုက်ပြီး ဒူးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ကိုင်ထားသည်။ အော်ရန်မှာ အသက်ရှူပင် ရပ်သွားသယောင်။ ဤလူအတွက် မြင်းစီးပေးခဲ့ဖူးသူ၊ သူ၏ အမိန့်အရ ဒဏ်ရာရနေသည့် မြွေကြီးတစ်ကောင်ကို မီးလောင်ထားသော တောအုပ်အတွင်း လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့ဖူးသူ ဒယ်လန်မာ့ရှ်မှာမူ နိမ့်သော နံရံပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်၌ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လျက် မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေသည်။
ဟာလီမာသည် မျက်နှာလွှဲမသွားပေ။
သူသည် ဆက်လက် တုန်ရီနေဆဲဖြစ်သည်။ မီးဖိုဘေးတွင် ဟောလစ်၏ ပုဝါကိုခြုံလျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ထားသည်။ သို့သော် သူ မျက်နှာလွှဲမသွားပေ။
ဟောလစ်လည်း မလှုပ်ရှားပေ။
သူမသည် အမိုးအကာ တံခါးဘေးရှိ နံရံနိမ့်ပေါ်တွင် မီးအိမ်ကို ပိုက်လျက် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ တွန့်ခေါက်နေသော မျက်နှာကို ရေမြောင်းဘေးရှိ ထိုလူဆီသို့ လှည့်ထားကာ အချိန်အတော်ကြာအောင်ပင် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမက အလွန်တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ။ ရှင်လည်း မှတ်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
ဩသဲလော့စ်က သူမကို မော့ကြည့်သည်။
သူ့မျက်နှာတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားသည်။ များများစားစားတော့ မဟုတ်။ မျက်လုံးတစ်ဝိုက် တင်းမာသွားခြင်းမျိုး။ အခြားအခန်းတစ်ခုတွင် အသံတစ်ခုခု ကြားလိုက်ရသော်လည်း သွားကြည့်ရမည်လား မကြည့်ရမည်လား ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည့်သူ၏ အမူအရာမျိုး။
"မင်း ငါ့ကို သိတယ်ပေါ့" ဟု သူဆိုသည်။
မေးခွန်းထုတ်သလိုမျိုး မဟုတ်ချေ။
ဟောလစ် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။
သူမသည် အဒါကို ကြည့်သလို၊ ဟာလီမာကို ကြည့်သလို၊ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးကို ကြည့်သလိုမျိုးပင် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။ ကြင်နာစွာ၊ သည်းခံစွာ။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေသည်။ ပို၍ ရင့်ကျက်သည့် တစ်စုံတစ်ခု။
"ငါ တစ်ယောက်ကို သိခဲ့ဖူးတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "အရမ်းကို ကြာခဲ့ပြီ။ သူက ငါ့အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး အိမ်ထဲမှာ ရှိတာကို လိုချင်နေခဲ့တာ။" သူမသည် ပိုက်ထားသော မီးအိမ်ကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်သည်။ "သူလည်း တံခါး မခေါက်ခဲ့ဘူး။"
ဩသဲလော့စ်၏ လက်က ခွက်ကို ပို၍ တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"သူ့ကို ဘာဖြစ်သွားလဲ" ဟု သူ မေးသည်။
ဟောလစ်က သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"သူ သူ့နာမည်ကို မေ့သွားတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "အဲဒါပါပဲ။ တခြားသူတွေကို မေ့သွားအောင် လုပ်တတ်တဲ့သူတွေ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတဲ့ အတိုင်းပါပဲ။" သူမ၏ အသံမှာ အလွန်ညင်သာသည်။ "သူတို့က အမြဲတမ်း အရင်ဆုံး အမေ့ခံရတတ်တဲ့သူတွေလေ။"
ကျွန်ုပ် နားမလည်ခဲ့ပေ။
ထိုအချိန်ကတော့ မဟုတ်။ အပြည့်အဝ နားမလည်ခဲ့။ သူတို့နှစ်ဦးကြား တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကိုသာ ကျွန်ုပ် သိလိုက်ရသည်။ အလွန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည့် တစ်စုံတစ်ခု။
ဩသဲလော့စ်က ခွက်ကို ရေမြောင်းအစွန်းတွင် ချလိုက်သည်။
အလွန်ဂရုတစိုက်ဖြင့်။ ဘရမ်က တောစပ်တွင် ပုဆိန်ကို ချလိုက်သည့်ပုံစံမျိုးဖြင့်။
သူ ခဏတာ ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ဟာလီမာကို ကြည့်သည်။
"မင်း သူမကို ခေါက်သိမ်းလိုက်တာပဲ" ဟု သူဆိုသည်။
ဟာလီမာ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
"ရှင် ခိုင်းလို့လေ" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု ဩသဲလော့စ်က ဆိုသည်။
အဲဒီလောက်ပါပဲ။
အကြောင်းပြချက် မဟုတ်၊ ဖြေရှင်းချက်လည်း မဟုတ်။
ဟုတ်တယ်။
ဟာလီမာက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ့ပါးစပ် ပွင့်သွားသည်။ ပိတ်သွားသည်။ ပြန်ပွင့်လာသည်။
"သုံးရက်ကြာတယ်" ဟု သူ ပြောသည်။ သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသဖြင့် နားလည်ရခက်လှသည်။ "သူမက ငါ့ကို ပြန်ခုခံတယ်။ ခေါက်သိမ်းလိုက်တိုင်းမှာပဲ။ ငါ့စိတ်တွေ ကွဲကြေသွားတော့မယ်လို့တောင် ထင်ခဲ့တာ။ အထဲမှာ ဘာရှိလဲလို့ ရှင်ကို မေးတော့ ရှင်က မကြည့်နဲ့လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။"
"ဟုတ်တယ်။"
"ဘာလို့လဲ။"
ဩသဲလော့စ် တိတ်ဆိတ်နေသည်မှာ ကြာပြီ။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းသာ ကြည့်မိခဲ့ရင်" ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူ ဆိုသည်။ "မင်း အဲဒါကို လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်လို့ပေါ့။"
ဟာလီမာသည် ကျွန်ုပ် ဖော်ပြရန်ပင် မစွမ်းသာသော အသံမျိုးကို ထုတ်လိုက်သည်။
သူသည် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်သွားပြီး မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ ဟောလစ်၏ ပုဝါမှာ သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ အေးခဲနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
ဟောလစ် ထရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် တစ်ဖက်တွင် မီးအိမ်ကို ကိုင်လျက် သူ့ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး နှင်းခဲများကြားတွင် ဒူးထောက်ကာ လွတ်နေသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ပခုံးကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
သူမ ဩသဲလော့စ်ကို မကြည့်ပေ။
ဟာလီမာ တုန်ရီခြင်း ရပ်သွားသည်အထိ သူမ ဖက်ထားပေးသည်။
ဩသဲလော့စ်က ငေးကြည့်နေသည်။
သူ မလှုပ်ရှားပေ။
သူ စကားမပြောပေ။
သူသည် ရေမြောင်းဘေးတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ချလျက် ရပ်နေသည်။ တစ်ချိန်က ကမ္ဘာကြီးထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ခေါက်သိမ်းပစ်ခဲ့ဖူးသော အဘွားအိုတစ်ယောက်က၊ သူကိုယ်တိုင် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်ကို သူ ငေးကြည့်နေသည်။
သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ကျွန်ုပ် ဖတ်မရပေ။
မည်သူမျှ ဖတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ပါ။
ဟက်စကတ် စကားပြောလာသည်။
သူ နံရံတွင်ပင် ဆက်ထိုင်နေသည်။ ပိုက်တံမှာ လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ။ သူသည် ဩသဲလော့စ်ကို ပြုပြင်ပေးရန် လိုအပ်နေသည့် ပိုက်တံတစ်ခုကို ကြည့်သလိုမျိုး ကြည့်နေသည်။
"အေးတယ်" ဟု သူဆိုသည်။ "မီးဖို ရှိတယ်။ ထိုင်လို့ရတယ်။"
ဩသဲလော့စ်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။
"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိတယ်ပေါ့" ဟု သူ ပြောသည်။
"မင်း ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာတော့ ငါ သိတယ်" ဟု ဟက်စကတ်က ဆိုသည်။ "အဲဒါက တူတာမှ မဟုတ်တာ။" သူ မီးဖိုဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ထိုင်ချင်ထိုင်၊ မထိုင်ချင်နေ။ မီးကတော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှိနေမှာပဲ။"
ဩသဲလော့စ် မီးကို ငေးကြည့်သည်။
မီးဖိုဘေးရှိ ဟာလီမာနှင့် ဟောလစ်ကို ကြည့်သည်။
သူ့အတွက် မြင်းစီးပေးခဲ့ဖူးသော ဒယ်လန်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
သူ တောင်ကုန်းပေါ်မှ ဆင်းလာကတည်းက ကျွန်ုပ်ကို တည့်တည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ ယခုမူ ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့မျက်လုံးများမှာ မှောင်မည်းနေသည်။ အလွန်မှောင်မည်းပြီး အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။
"မင်းပဲပေါ့" ဟု သူဆိုသည်။
"ဟုတ်တယ်။"
"မုန်တိုင်းဘုရင်။"
"တချို့လူတွေကတော့ အဲဒီလို ခေါ်ကြတာပေါ့။"
"ငါက မင်းကို အဲဒီလို ခေါ်ခဲ့တာ။" သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ "ဝှိုက်မက်ဇာရဲ့ ဧည့်ခံခန်းမှာလေ။ မင်းရဲ့နာမည်ကို စကားဝိုင်းကြားထဲမှာ ထည့်ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ မင်း တုန်လှုပ်သွားမလား သိချင်လို့။"
"ငါ မှတ်မိတယ်။"
"မင်း မတုန်လှုပ်ခဲ့ဘူး။"
"ငါ တုန်လှုပ်ခဲ့ပါတယ်" ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။ "မင်းပဲ မမြင်လိုက်တာ။"
ဩသဲလော့စ်က ကျွန်ုပ်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ့ပါးစပ်ထောင့်တွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
အပြုံးတော့ မဟုတ်ပေ။ တစ်ချိန်က အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးနိုင်သည့် တစ်စုံတစ်ခု။
"မနက်ဖြန် ငါ တံခါးခေါက်တဲ့အခါ မင်း ဖွင့်ပေးမှာလား" ဟု သူ မေးသည်။
ကျွန်ုပ် စဉ်းစားမိသည်။
ထိန်းသိမ်းသူ ပြောခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာများ၊ အော်ရီလီယာအကြောင်း၊ လီရီယန်က သူမ၏ အိပ်ရာဘေးတွင် ဒူးထောက်လျက် သူ လမ်းပျောက်နေသလားဟု ကြမ်းပြင်ကို မေးမြန်းနေပုံများအကြောင်းကို။
"တံခါးခေါက်ကြည့်လိုက်ပါ" ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။ "ပြီးရင် သိရလိမ့်မယ်။"
သူ မီးဖိုဘေးတွင် မထိုင်ပေ။
သူသည် တစ်ညလုံး အမိုးအကာပြင်ပတွင် ရပ်နေသည်။ မီးရောင်ဝိုင်း၏ အပြင်ဘက်၊ လမ်းမ၏ အစွန်းတွင်၊ မှောင်မိုက်နေသည့်ဘက်ကို ကျောပေးလျက်၊ အမိုးအကာ တံခါးအထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မီးအိမ်နှစ်လုံးကို မျက်နှာမူလျက် ရပ်နေသည်။
သူ မအိပ်ပေ။
ကျွန်ုပ်လည်း မအိပ်ခဲ့ပေ။
ညသုံးနာရီခန့်တွင် ဟောလစ်က သူ့ထံသို့ စောင်တစ်ထည် ယူလာပေးသည်။ သူမ ဘာမှ မပြောပေ။ စောင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဩသဲလော့စ်က စောင်ကို ကြည့်သည်။
သူ မယူပေ။
ဟောလစ်သည် စောင်ကို သူ၏ဘေးရှိ နံရံနိမ့်ပေါ်တွင် ချထားပေးပြီး မီးဖိုဆီသို့ ပြန်သွားသည်။
သူ စောင်ကို မထိပေ။
သို့သော် သူ ထိုနေရာမှလည်း မရွှေ့ပေ။
မိုးလင်းခါနီးတွင် ဟာလီမာ စကားပြောလာသည်။
သူသည် ဟောလစ်၏ ပုဝါကို ပခုံးတွင်ခြုံလျက် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ သူ မအိပ်ရသေးပေ။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း နီရဲနေသည်။
သူသည် ဩသဲလော့စ်ကို ကြည့်နေသည်။
"မင်း ပြောခဲ့တယ်နော်။ ငါသာ ကြည့်မိခဲ့ရင် ငါ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူးတဲ့" ဟု သူ ဆိုသည်။
ဩသဲလော့စ် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ပေ။
"ဟုတ်တယ်။"
"မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။"
ဩသဲလော့စ် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ ကြည့်ခဲ့ဖူးလို့ပဲ" ဟု သူ ဆိုသည်။ "တစ်ခါတော့ ကြည့်ခဲ့တယ်။ မင်းကို မခေါ်လာခင်ကပေါ့။" သူ၏အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းသည်။ "ငါ အဲဒီအိမ်ရှေ့မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်ရှိတာကို ငါ မြင်ခဲ့တယ်။ သူမ အဲဒီနားမှာ ထိုင်နေတာကိုလည်း ငါ မြင်ခဲ့တယ်။"
သူ ဟောလစ်ကို မကြည့်ပေ။
"ငါ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး" ဟု ဩသဲလော့စ်က ဆိုသည်။ "ဒါနဲ့ပဲ ဘာမှမမြင်မယ့်သူတစ်ယောက်ကို ငါ ရှာခဲ့တာပေါ့။"
ဟောလစ်သည် မီးဖိုဘေးတွင် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဟာလီမာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။
"ရှင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူးပေါ့" ဟု ဟာလီမာက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထပ်ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်။"
"ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်တော့်ကို အတင်းလုပ်ခိုင်းခဲ့တယ်လေ။"
"ဟုတ်တယ်။"
"ဘာလို့လဲ။"
ဩသဲလော့စ် လှည့်လာသည်။
သူ ဟောလစ်ကို၊ သူမ၏ မီးအိမ်ကို၊ မီးရောင်အောက်ရှိ သူမ၏ တွန့်ခေါက်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်သည်။
"ဒီအိမ် တည်ရှိနေသရွေ့" ဟု သူဆိုသည်။ "ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်ရှိနေသရွေ့ သူမက အဖြေပေးနေဦးမှာမို့လို့ပေါ့။" သူပြောနေသည်မှာ ဟောလစ်အကြောင်း မဟုတ်ကြောင်း ကျွန်ုပ် နားလည်သည်။ သူသည် ထိန်းသိမ်းသူအကြောင်း ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ "လမ်းတိုင်း၊ အမိုးအကာတိုင်း၊ ခရီးသွားတိုင်းမှာ သူမက အဖြေပေးနေမှာပဲ။ ဘာမှလည်း မတောင်းဆိုဘူး၊ ဘာမျှော်လင့်ချက်မှလည်း မရှိဘူး။" သူ၏အသံမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ "သူမရဲ့ အဖြေကို ကြားရသမျှ လူတိုင်းက သူတို့မှာ ငါ့ကို မလိုအပ်ဘူးဆိုတာကို သတိရသွားကြလိမ့်မယ်။"
မီးဖိုထဲမှ မီးစများ တဖျပ်ဖျပ် မြည်နေသည်။
"ငါကပဲ ဦးတည်ရာ ဖြစ်ချင်ခဲ့တာ" ဟု ဩသဲလော့စ်က ဆိုသည်။ "လမ်းတိုင်း၊ ခရီးသွားတိုင်း၊ နတ်ဘုရားတိုင်းက ငါ့ဆီကိုပဲ လာရမယ်။ ငါ့ကိုပဲ တောင်းဆိုရမယ်။ ငါ့ကိုပဲ လိုအပ်ရမယ်။" သူသည် မိမိ၏ လက်ဖဝါးကို ငေးကြည့်သည်။ "သူမက အပြင်မှာ အခမဲ့ အဖြေပေးနေသရွေ့တော့ ငါ အဲဒီလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"
"ဒါနဲ့ပဲ ရှင် သူမအိမ်ကို ယူလိုက်တာပေါ့" ဟု ဟောလစ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"အေးလေ၊ ငါ သူမအိမ်ကို ယူလိုက်တာပေါ့။"
"ပြီးတော့ ခေါက်သိမ်းပစ်လိုက်တယ်ပေါ့။"
"ပြီးတော့ ခေါက်သိမ်းပစ်လိုက်တယ်။"
ဟောလစ်က သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"အဲဒါ အဆင်ပြေသွားလား" ဟု သူမ မေးလိုက်သည်။
ဩသဲလော့စ် ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။
သူသည် လမ်းမကြီးဘက်သို့ နောက်လှည့်လိုက်သည်။
တောင်ဘက်သို့။ ဂရေးကိပ်ဆီသို့။ မီးအိမ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြို့တော်ဆီသို့။
ကျိုးပဲ့နေသော ချိတ်ပုံသဏ္ဍာန် တောင်ကုန်းတန်းနောက်ကွယ်တွင် ကောင်းကင်ပြင်မှာ မီးခိုးရောင်သမ်းစပြုလာသည်။
"မဟုတ်ဘူး" ဟု သူ ဆိုသည်။
သူသည် နေမင်းထွက်ချိန်တွင် ထွက်ခွာသွားသည်။
သူ နှုတ်ဆက်စကား မဆိုခဲ့ပေ။ အမိုးအကာ တံခါးအထက်ရှိ မီးအိမ်နှစ်လုံးကို တစ်ချက်မျှ ပြန်ငေးကြည့်သည်။ ထို့နောက် ရေမြောင်းနှင့် ဟောလစ်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
ပြီးမှ သူ လှည့်ထွက်သွားပြီး တောင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားတော့သည်။
ဟောလစ် ချထားခဲ့သည့် စောင်မှာ နံရံပေါ်တွင်ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ဟောလစ်သည် သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူသည် ပထမဆုံး အကွေ့တွင် အမြင်ကွယ်ပျောက်သွားသောအခါ သူမသည် စောင်ဘေးရှိ နံရံတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ မီးအိမ်ကို ပေါင်ပေါ်တင်ထားပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
"ဟောလစ်" ဟု ကျွန်ုပ် ခေါ်လိုက်သည်။
သူမ မျက်လုံး မဖွင့်ပေ။
"သူပဲ မဟုတ်လား" ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။ "ပထမဆုံးလူ။ ဩသဲလော့စ်ထက် အရင်ရောက်လာတဲ့သူ။ ထိန်းသိမ်းသူကို အဖြေပေးတာ ရပ်စေချင်ခဲ့တဲ့သူ။"
ဟောလစ် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"သူ့မှာ နာမည်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့ဖူးတယ်" ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူမ ပြောသည်။ "သူ့ကိုယ်သူတောင် ဘယ်နာမည်ကိုမှ မှတ်မိမယ် မထင်ဘူး။" သူမ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး သူ လျှောက်သွားရာ လမ်းမကြီးဘက်ကို ငေးကြည့်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဟုတ်တယ်။ သူပဲ။"
"ပြီးတော့ သူ ရေမြောင်းထဲကနေ ရေသောက်တာကို ရှင် ခွင့်ပြုလိုက်တယ်ပေါ့။"
ဟောလစ် ပြုံးသည်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အပြုံးတစ်ခုဖြစ်သည်။
"ကလေးရယ်" ဟု သူမ ဆိုသည်။ "ငါက လူတိုင်းကို ရေမြောင်းထဲကနေ ရေသောက်ခွင့်ပေးနေတာပဲ။"
အယ်လယန်က ကျွန်ုပ်ကို ဂရေးကိပ်သို့ ပြန်သယ်သွားပေးသည်။
ကျွန်ုပ် လမ်းမကြီးကို မခွဲခွာချင်ပေ။ တီရန်က လီသန်ရဲ့ လှည်းဘေးမှာ လမ်းလျှောက်ခဲ့သလိုမျိုး၊ ဒန်စတန်က လမ်းကြမ်းတစ်လျှောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းလာခဲ့သလိုမျိုး သူ့နောက်ကနေ လမ်းလျှောက်လိုက်သွားချင်သည်။
သို့သော် ကျွန်ုပ် ဂိတ်တံခါးဆီ ရောက်နေဖို့ လိုသည်။
ထို့ကြောင့် အယ်လယန်က ကျွန်ုပ်ကို မြင်းတစ်ကောင်ထက် ပိုမြန်ဆန်စွာ သယ်ဆောင်သွားပြီး မနက်ခင်း နှစ်နာရီခန့်တွင် ဂရေးကိပ်၏ မြောက်ဘက် ခံတပ်နံရံပေါ်၌ ချပေးခဲ့သည်။
သော (Thor) စောင့်နေသည်။
သူမ ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို ကြည့်သည်။
"သူ လာနေပြီ" ဟု သူမ ဆိုသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ လာနေပြီ။"
"တစ်ယောက်တည်းလား။"
"တစ်ယောက်တည်း။ ခြေလျင်ပဲ။ လက်နက်လည်း မပါဘူး။" ကျွန်ုပ် လမ်းမကြီးဘက်ကို ကြည့်သည်။ "သူ ဟက်စကတ်ရဲ့ အမိုးအကာမှာ ခဏနားတယ်။ ရေမြောင်းထဲက ရေသောက်သွားတယ်။"
သော (Thor) လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
"သူ သောက်သွားတယ်ပေါ့။"
"ဟောလစ်က သူ့ကို ခွက်တစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။ သူ ယူသောက်တယ်။"
သော (Thor) အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောပေ။
ထို့နောက် သူမက "နောက်ပြီးတော့ကော ဘာတွေ ပြောသေးလဲ" ဟု မေးသည်။
ကျွန်ုပ် အကုန်ပြောပြလိုက်သည်။
အရာအားလုံး။ သူ မမှတ်မိတော့သည့် နာမည်။ ဟာလီမာ။ သူကိုယ်တိုင် ခေါက်သိမ်း၍ မရခဲ့သည့် အိမ်။ ထိန်းသိမ်းသူကို အဖြေပေးခြင်း ရပ်စေချင်ရသည့် အကြောင်းရင်း။
ကျွန်ုပ် ပြောပြီးသောအခါ သော (Thor) သည် လမ်းမကြီးဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
"သူ နေဝင်ချိန်ကျရင် ရောက်လိမ့်မယ်" ဟု သူမ ဆိုသည်။
"ဟုတ်တယ်။"
"မြို့ထဲက မီးအိမ်တိုင်းကို ထွန်းထားကြလိမ့်မယ်။"
"ဟုတ်တယ်။"
သော (Thor) တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ငါက ဂျော်မန်ဂန်ဒါကို သတ်ဖို့ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာလောက် အချိန်ယူ ပြင်ဆင်ခဲ့တာ" ဟု သူမ ပြောသည်။ "နောက်ဆုံးတော့လည်း သူ့ခေါင်းပေါ်ကိုပဲ ကျော်တက်ပြီး သူ့နဲ့ စီးနင်းသူတွေကြားထဲမှာပဲ ရပ်နေခဲ့ရတယ်။" သူမသည် မဂျိုနီယာ (Mjölnir) ကို ငေးကြည့်သည်။ "အဲဒီလူ တံခါးခေါက်တဲ့အခါ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ မသိဘူး။"
"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး" ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။
"ဒါက စိတ်အေးရမယ့် စကားတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။"
"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု ကျွန်ုပ် ဝန်ခံသည်။ "ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်း ပြောတာပါ။"
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် မြို့တော်က သိရှိသွားကြသည်။
ကျွန်ုပ် ပြောပြစရာ မလိုခဲ့ပေ။ ထိန်းသိမ်းသူကပဲ သိစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျယ်လောင်စွာ မဟုတ်ပေ။ အမိုးအကာတစ်ခု၊ စမ်းရေတွင်းတစ်ခု သို့မဟုတ် ရေမြောင်းတစ်ခုကတစ်ဆင့် မဟုတ်ပေ။ လမ်းမတစ်လျှောက် သတင်းစကား ပျံ့နှံ့သွားသလိုမျိုး သူမကပဲ သိစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကြမ်းပြင်များမှတစ်ဆင့်။ ကျောက်တုံးများမှတစ်ဆင့်။ ဂရေးကိပ်ရှိ မီးဖိုချောင်၊ မီးဖို၊ အိမ်ရှေ့တံခါးတိုင်းတွင် တက်လာသည့် နွေးထွေးမှုမှတစ်ဆင့်။
သူ လာနေပြီ။ တစ်ယောက်တည်း။ ခြေလျင်။
သူ ဟက်စကတ်ရဲ့ ရေမြောင်းထဲက ရေသောက်သွားတယ်။
သူ သူ့နာမည်ကို မမှတ်မိတော့ဘူး။
နေ့လယ်ခင်း နောက်ပိုင်းတွင် လူများက ၎င်းတို့၏ အိမ်များထဲမှ ထွက်လာကြသည်။
လူအုပ်ကြီး ဖြစ်မလာပေ။ အတင်းအကျပ်လည်း မဟုတ်ပေ။
သူတို့သည် မြောက်ဘက်လမ်းမကြီးတစ်လျှောက်တွင် ရပ်နေကြသည်။ ဆယ့်တစ်ယောက်သောသူများအတွက် လမ်းတစ်လျှောက် ရပ်စောင့်ခဲ့သလိုမျိုး။ လီသန်၏ အခန်းပြင်ပ လမ်းစင်္ကြံတစ်လျှောက်။ ဂျော်မန်ဂန်ဒါ အိမ်ပြန်လာချိန်က မြစ်ကမ်းဘေး လမ်းမတစ်လျှောက် ရပ်စောင့်ခဲ့သလိုမျိုး။
တိတ်ဆိတ်စွာ။
မီးအိမ်များ ကိုင်လျက်။
မည်သူမျှ သူတို့ကို အမိန့်မပေးခဲ့ပေ။
မည်သူမျှ သူတို့ကို တောင်းဆိုမထားခဲ့ပေ။
ကျွန်ုပ် ညနေစောင်းတွင် မြောက်ဘက်ဂိတ်တံခါးဆီသို့ ဆင်းသွားသောအခါ သူတို့ ရောက်နှင့်နေကြပြီ။ ဂိတ်တံခါးမှစ၍ ကျွန်ုပ် မြင်နိုင်သမျှ မြောက်ဘက်အထိ လမ်းနှစ်ဖက်စလုံးတွင် တန်းစီနေကြသည်။ တောင်သူလယ်သမားများ၊ ကုန်သည်များ၊ စစ်သားများနှင့် ကလေးငယ်များ။ ပဝါခြုံထားသည့် အဘွားအိုများ။ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ခေါက်တင်ထားသည့် လူငယ်များ။ ရီးလ်ခရော့စ်နှင့် မြစ်ကမ်းဘေးရွာများမှ ဒုက္ခသည်များ။ လှည်းသမားများနှင့်အတူ တောင်ဘက်သို့ ရောက်လာကြသည့် မြစ်ဝှမ်းလုပ်သားများ။
သူတို့တစ်ယောက်စီတိုင်း လက်ထဲတွင် မီးအိမ်တစ်ခုစီ ကိုင်ထားကြသည်။
အချို့က မီးအိမ်ခြေရင်းအောက်တွင် စာရွက်အပိုင်းအစလေးများ ထိုးထည့်ထားကြသည်။ နာမည်များ။ မေရီက အောက်မေ့ဖွယ်အခမ်းအနားအတွက် ရေးသားပေးခဲ့သည့် နာမည်များ။
လီရီယန်။ ဟာလီမာ။ ဖန်ရီယာ။ ကော်ရာ။ တီရန်။
အချို့မှာ ကျွန်ုပ် မသိသော နာမည်များဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လူများ။ သူတို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် လူများ။
အချို့မှာမူ စာရွက်ပင် မပါပေ။
မီးအိမ်တစ်ခုသာ။
မြှောက်ကိုင်ထားသည်။
အက်ဗလင်က ဂိတ်တံခါးဝတွင် ကျွန်ုပ်ကို တွေ့သည်။
သူမသည် အက်ဒရီယာနာ၊ ရိုဒရစ်တို့နှင့်အတူ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ကာရိုနှင့် ဂယ်ရစ်တို့က ဟယ်လီနာ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။ လီရီယန်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ရှိသည်။ အန်ဝင်လည်း ပါသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ရပ်ပြီး လမ်းမကြီးကို ငေးကြည့်သည်။
ညနေဆည်းဆာအထိ မြောက်ဘက်သို့ ရှည်လျားစွာ တန်းစီနေသည့် မီးအိမ်များကို ကြည့်သည်။
"သူတို့ ဒါကို သူ့အတွက် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်။"
"သူတို့ ဒါကို သူ ထိန်းသိမ်းခဲ့သမျှ လူတိုင်းအတွက် လုပ်နေတာ။"
"ဟုတ်တယ်။"
အက်ဗလင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ပြီးတော့ ဒီည ဒီလမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်လာမယ့်သူအတွက်လည်း ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု သူမ ဆိုသည်။ "သူ ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ပါစေ။"
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်သည်။
သူမက မီးအိမ်များကိုသာ ကြည့်နေသည်။
"အမိုးအကာဆိုတာ အဲဒါပဲ မဟုတ်လား" ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ "ဘယ်သူ့အတွက်လဲဆိုတာ ကိုယ်က ဆုံးဖြတ်ရတာ မဟုတ်ဘူး။ မီးအိမ်ကို ထွန်းထားပေးဖို့ပဲ လိုတာ။"
နေရာချထားမှုများမှာ ရိုးရှင်းသည်။
သော (Thor) က ဂိတ်တံခါးအထက် မြောက်ဘက် ခံတပ်နံရံပေါ်တွင်၊ ပုခုံးပေါ်တွင် မဂျိုနီယာကို တင်လျက်။
ကေးဒရာက သူမ၏ လေးကို ဖြုတ်ထားလျက် သူမဘေး နံရံပေါ်တွင် ရှိသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထိုနေ့လယ်က လေးကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး မေရီကို ပြခဲ့ရာ မေရီက မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။
လိုကီက ဂိတ်တံခါးဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ အတွင်းဘက်၌။ ငွေရောင်ခါးပတ်ကွင်းများပါသည့် သူ့အင်္ကျီအနက်ရောင်နှင့်အတူ၊ မျက်နှာမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်နေသည်။
ဗော့စ်က သူ့ဘေးတွင် ဝါးလုံးတုတ်ကို မှီလျက် ရပ်နေသည်။
ဖန်ရီယာက ဥယျာဉ်ထဲတွင် ရှိသည်။ မက်သီးပင်အောက်၌။ သူ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း မြက်ခင်းပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည်။ ကော်ရာက သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ ဘရန်နော့က သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
အစ်ခါက လန်တန်နှင့်အတူ တင်းကုပ်ထဲတွင် ရှိသည်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါက အရှေ့ဘက်ဂိတ်တံခါးအလွန် လယ်ကွင်းထဲတွင် ခွေလျောင်းနေသည်။ သူ မရွှေ့တော့ဟု ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သူ ကြည့်ချင်သည်ဟု ပြောသည်။ သို့သော် သူသည် မြောက်ဘက်ကို မဟုတ်ဘဲ မြို့တော်ကို မျက်နှာမူလျက် မြစ်ကမ်းဘေးလမ်းမပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ထားပြီး ရွှေရောင်မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ မှိတ်ထားသည်။
လီသန်က သူ့ပြတင်းပေါက်တွင် ရှိသည်။
လီအိုရာက သူ ဆင်းလာချင်သလားဟု မေးခဲ့သည်။ သူ မဆင်းဟု ပြောသည်။ သူသည် အောက်မေ့ဖွယ်နေ့ညက လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ပြတင်းပေါက်အစွန်းဆီ မီးအိမ်ကို တွန်းပို့ခဲ့သည့် ထိုနေရာမှပဲ ကြည့်ချင်သည်ဟု ဆိုသည်။
တီရန်က သူ့ဘေးတွင် ရှိသည်။
သမီးသုံးယောက်လည်း ရှိသည်။
ဥယျာဉ်ထဲရှိ စမ်းရေတွင်းနားတွင် လီရီယန်က ဒူးထောက်ပြီး နားထောင်လို့ ရမလားဟု မေးသည်။
အန်ဝင်က ရသည်ဟု ဆိုသည်။
နေဝင်သွားသည်။
ကောင်းကင်ပြင်မှာ အနီရောင်မှသည် ခရမ်းရောင်သို့ ပြောင်းသွားပြီး၊ ထို့နောက် ဆောင်းရာသီ ညနေစောင်း၏ နက်မှောင်သော အပြာရောင်သို့ ရောက်သွားသည်။
လမ်းမကြီးတစ်လျှောက်ရှိ မီးအိမ်များသည် အလင်းရောင် မှိန်ဖျော့သွားသည်နှင့်အမျှ ပို၍ တောက်ပလာသည်။ ဂိတ်တံခါးမှစ၍ ကျွန်ုပ် မြင်နိုင်သမျှ အမှောင်ထဲအထိ မီးတောက်ငယ်လေးများ၏ ရှည်လျားသော အတန်းနှစ်တန်း။
ထိုလမ်း၏ အဆုံးပိုင်း၊ ပထမဆုံး တောင်ကုန်းအကွေ့တွင် လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်။
လျှောက်လာနေသည်။
အလျင်မလိုဘဲ။
သူသည် မီးအိမ်များကြားထဲတွင် လျှောက်လာသည်။
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။
သူသည် မီးအိမ်ကိုင်ထားသူများကို မကြည့်ပေ။ အစပိုင်းတွင်တော့ မကြည့်ပေ။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတွင် ချထားပြီး ဦးထုပ်ကို နောက်သို့ လှန်ထားလျက် လမ်းအလယ်တည့်တည့်မှ ဂိတ်တံခါးကိုသာ တည့်တည့်ကြည့်ပြီး လျှောက်လာသည်။
တစ်မိုင်ခန့်အကွာတွင် သူ ရပ်လိုက်သည်။
သူသည် ပဝါခြုံထားသည့် အဘွားအိုတစ်ယောက်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ သူမသည် စာရွက်အပိုင်းအစလေးတစ်ခုကို အောက်တွင်ခံလျက် မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူ ထိုစာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ဂိတ်တံခါးမှ ကျွန်ုပ် မဖတ်နိုင်ပေ။ နောက်ပိုင်းမှသာ ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် ဘာရေးထားမှန်း သိရသည်။
ဖန်ရီယာ။
သူ ထိုနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေသည်။
အဘွားအိုသည် သူမ၏ မီးအိမ်ကို မချပေ။ စကားလည်း မပြောပေ။ သူမသည် မီးအိမ်ကို မြှောက်ကိုင်ထားပြီး သူ့ကိုသာ ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
တစ်မိုင်ဝက်ခန့်အကွာတွင် သူ ထပ်ရပ်ပြန်သည်။
လူငယ်တစ်ယောက်။ စာရွက်အပိုင်းအစတစ်ခု။ ဟာလီမာ။
နောက်ထပ် တစ်မိုင်လေးပုံတစ်ပုံအကွာတွင် ထပ်ရပ်သည်။ မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသည့် ကလေးမလေးတစ်ယောက်၊ မီးအိမ်မှာ သူမအတွက် အတော်လေး လေးလံနေသည်။ စာရွက်အပိုင်းအစတစ်ခု။ လီရီယန်။
ထပ်ပြီးတော့။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီးတော့။
ကော်ရာ။ ဗော့စ်။ တီရန်။ မဲရိုးဖော့ဒ်မှ အန်ဝင်။
ကျွန်ုပ် မသိသော နာမည်များ။ အစိမ်းရောင်စာရင်းအင်းစာအုပ်ထဲက နာမည်များ။ ကေးလ်တစ်ယောက် မီးပြတိုက်ထဲတွင် သုံးနှစ်တာလုံး ညတိုင်း အလွတ်ကျက်မှတ် ရွတ်ဆိုခဲ့သည့် နာမည်များ။
သူသည် နာမည်တစ်ခုစီတိုင်းတွင် ရပ်သည်။
သူ စကားမပြော။ မည်သည့်အရာကိုမျှ မထိကိုင်။ သူသည် မီးအိမ်အောက်ရှိ နာမည်ကိုသာ ငုံ့ကြည့်ပြီး ထိုမီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသူကို ကြည့်ကာ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
ဂိတ်တံခါးမရောက်မီ နောက်ဆုံးလမ်းအပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် အလွန်နှေးကွေးစွာ လျှောက်လှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် ဂိတ်တံခါးမှ ခြေလှမ်းသုံးဆယ်အကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူသည် ဂိတ်တံခါးကို မော့ကြည့်သည်။
ခံတပ်နံရံများကို။ မျှော်စင်များကို။ ဂရေးကိပ်ရှိ ပြတင်းပေါက်တိုင်းတွင် ထွန်းညှိထားသော မီးအိမ်များကို။
ပခုံးပေါ်တွင် မဂျိုနီယာကို တင်လျက် ခံတပ်နံရံအထက်တွင် ရှိနေသော သော (Thor) ကို။
သူမဘေးတွင် လေးကို ဖြုတ်ထားလျက် ရှိနေသော ကေးဒရာကို။
ဂိတ်တံခါးကိုယ်တိုင်ကို။ သံကြိုးများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသည့် လေးလံသော ဝက်သစ်ချသားတံခါး။ ပိတ်လျက်သား။
သူ ထိုနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် နောက်ဆုံး ခြေလှမ်းသုံးဆယ်ကို လျှောက်သွားပြီး တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူ တံခါးမခေါက်မီမှာပင် အခြားသူတစ်ယောက်က ခေါက်လိုက်သည်။
အတွင်းဘက်မှ။
သုံးကြိမ်။ ညင်သာစွာ။
ထို့နောက် ခေါင်းလောင်းသံ။ သေးငယ်ပြီး ကြည်လင်သည်။ အေးစက်သော ညနေဆည်းဆာလေထုထဲတွင် တစ်ချက် မြည်ဟည်းသွားသည်။
ဩသယ်လို့စ် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။
ဂိတ်တံခါး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဗော့စ်က သူ့ဝါးလုံးတုတ်ကို ချလိုက်သည်။
"အဲဒါက ဒီလို အသံထွက်တာပဲ" ဟု ဗော့စ်က ပြောသည်။ သူ့အသံသည် ဝက်သစ်ချသားတံခါးကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ တိုးညင်းသည်။ တည်ငြိမ်သည်။ "ငါ ပြောခဲ့သားပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေကတည်းက။ မင်း ခေါက်မယ်။ မင်း စောင့်မယ်။ ပြီးရင် တစ်ဖက်လူက ဆုံးဖြတ်ပါစေဦးတော့။"
ဩသယ်လို့စ် မလှုပ်ရှား။
သူ့လက်မှာ မြှောက်လျက်သားပင် ရှိနေသေးသည်။
"ငါ မယုံခဲ့ဘူး" ဟု သူ ဆိုသည်။
"ငါ သိပါတယ်" ဟု ဗော့စ်က ပြောသည်။
"မင်း အခက်အခဲ ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာလို့ ထင်ခဲ့တာ။"
"ငါက မှန်ကန်အောင် လုပ်နေတာပါ" ဟု ဗော့စ်က ဆိုသည်။ "အဲဒီနှစ်ခုက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆန့်ကျင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။"
ဩသယ်လို့စ် လက်ကို ချလိုက်သည်။
သူသည် ဂိတ်တံခါးရှေ့တွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် တံခါး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှိနေသည်။ ဝက်သစ်ချသားကို လက်နှင့် ထိနိုင်လောက်သည်အထိ နီးကပ်စွာ။ ကျွန်ုပ် သူ့ကို မမြင်ရ။ သို့သော် သူ့ကို ခံစားမိသည်။ ခေါက်ထားသည့်နေရာမှတစ်ဆင့် အုပ်ထိန်းသူ၏ အိမ်ကို ခံစားခဲ့ရသလိုမျိုး။ တည်ရှိနေမှုတစ်ခု။ စောင့်ဆိုင်းနေသည့်။
အတင်းအကျပ် မဟုတ်။
စောင့်ဆိုင်းနေသည့်။
ထို့နောက် သူ လက်ကို ထပ်မြှောက်သည်။
ပြီးတော့ သူ ခေါက်လိုက်သည်။
သုံးကြိမ်။
ညင်သာစွာလည်း မဟုတ်၊ ကျယ်လောင်စွာလည်း မဟုတ်။
တွေဝေစွာ။
ဘဝတစ်လျှောက်လုံး တစ်ခါမျှ မခေါက်ဖူးသူတစ်ယောက် ခေါက်သလို၊ ဘယ်လောက် အားစိုက်ရမှန်း မသိ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ကများ ပြန်ဖွင့်ပေးပါ့မလားဟု မသေချာသည့် အခေါက်မျိုး။
ကျွန်ုပ် ဂိတ်တံခါးကို ချက်ချင်း မဖွင့်ပေးခဲ့။
ကျွန်ုပ်သည် သံလက်ကွင်းပေါ်တွင် လက်တင်လျက် အခြားတစ်ဖက်မှ တိတ်ဆိတ်မှုကို နားစွင့်နေသည်။
ကျွန်ုပ် အရာအားလုံးကို တွေးနေမိသည်။
အရှေ့ဘက်အဆောင်တွင် ရှိနေပြီး သူမ၏ တစ်နေ့တာအကြောင်းကို ကြမ်းပြင်ကို ပြောပြနေသည့် လီရီယန်အကြောင်း။
ငွေရောင်ကွင်းဆက်များဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရသည့် ဖန်ရီယာအကြောင်း။
သူ့စိတ်များနီးပါး ကွဲအက်သွားသည်အထိ သုံးရက်တိုင်တိုင် အိမ်ကို ခေါက်သိမ်းခဲ့ရသည့် ဟာလီမာအကြောင်း။
မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သည့် ပြတင်းပေါက်တွင် မီးအိမ်တစ်လုံးကို ထွန်းညှိထားလျက်၊ စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် ကြာရှည်စွာ အမှောင်ထဲတွင် ခေါက်သိမ်းခံထားခဲ့ရသည့် ဟော်လစ်အကြောင်း။
ဖွင့်လို့မရသော တံခါးရှိသည့် ကျောက်အိမ်ထဲတွင် သုံးနှစ်တာလုံး မီးအိမ်ကို မြှောက်ကိုင်ထားခဲ့သည့် အန်ဝင်အကြောင်း။
အသံပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည့် တီရန်အကြောင်း။ တစ်ထောင့်တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်အထိ ရေတွက်ခဲ့သည့် ကေးလ်အကြောင်း။
လမ်းမပေါ်ရှိ မီးအိမ်တိုင်း၏ အောက်တွင်ရှိသော စာရွက်အပိုင်းအစတိုင်းမှ နာမည်တိုင်းအကြောင်း။
ပြီးတော့ ဟာလီမာဘေးတွင် နှင်းခဲများကြား ဒူးထောက်ထိုင်လျက်၊ သူ တုန်ရီနေသည်ကို ရပ်သွားစေရန် ဖက်ထားပေးခဲ့သည့် ဟော်လစ်အကြောင်းကို တွေးမိသည်။
ပြီးတော့ ဖလားတစ်လုံးကို ဖြည့်ပြီး သူမကို ခေါက်သိမ်းခဲ့သည့် ထိုလူဆီသို့ ကမ်းပေးခဲ့သည့်အကြောင်း။
"ကလေးရယ်၊ လူတိုင်းကို ဒီခွက်ထဲကနေပဲ သောက်ခိုင်းခဲ့တာပါ"
ကျွန်ုပ် ဂိတ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူသည် ကျွန်ုပ် ထင်ထားသည့် နေရာအတိအကျတွင် ရပ်နေသည်။
အဝင်ဝ၏ အပြင်ဘက်နားလေးတွင်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတွင် ချထားလျက်။ ဦးထုပ်ကို နောက်သို့ လှန်ထားသည်။ မီးအိမ်ရောင်အောက်တွင် ဖျော့တော့နေသည့် မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ ငြိမ်သက်နေသည်။
သူ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ နောက်တွင် လိုကီနှင့် ဗော့စ်တို့ ရှိနေသည်ကို ခံစားရသည်။ ကျွန်ုပ်၏ အထက်တွင် သော။ သူ့နောက်ရှိ လမ်းမတစ်လျှောက်လုံးတွင် အမှောင်ထဲသို့ ရှည်လျားစွာ တန်းစီနေသည့် မီးအိမ်နှစ်တန်း။
သူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှ မတိုးလာ။
သူ အဝင်ဝကို ငုံ့ကြည့်သည်။ ဂိတ်တံခါး ပိတ်ထားခဲ့ပြီး ယခုအခါ ပွင့်နေသော ကျောက်တုံးနေရာကို။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ဆီသို့ ပြန်ကြည့်သည်။
"မင်း ဖွင့်ပေးလိုက်တာပဲ" ဟု သူ ဆိုသည်။
"ဟုတ်တယ်။"
"ဘာလို့လဲ။"
ကျွန်ုပ် ထိုအကြောင်းကို တွေးသည်။
"မင်း ခေါက်လို့ပဲ" ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
ဩသယ်လို့စ် မလှုပ်ရှား။
သူသည် ဂိတ်တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်လျက် ပွင့်နေသော အဝင်ဝကို ကြည့်နေသည်။ သူ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် အချိန်အတော်ကြာအောင် မထင်ခဲ့မိ။
ထိုအခါ သူ ကျွန်ုပ် လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာတစ်ခုကို လုပ်သည်။
သူသည် လက်ကို မြှောက်ပြီး သူ့ခရီးဆောင်ဝတ်ရုံ၏ ချိတ်ကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
သူ ထိုဝတ်ရုံကို ကျွတ်ကျသွားစေသည်။
အတွင်းတွင် သူသည် မီးခိုးရောင် အင်္ကျီရိုးရိုးတစ်ထည်ကို ဝတ်ထားသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်း၊ နံရိုးအောက်နားတွင် အဝတ်အစားမှာ အရောင်ရင့်နေသည်။
သွေးကြောင့် မဟုတ်။
အလင်းရောင်ကြောင့်။
အဝတ်စကြားထဲမှ စိမ့်ထွက်နေသည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့။ ရွှေရောင်။ နေရောင်အောက်ရှိ ပျားရည်အရောင်။ လီသန်၏ ပြတင်းပေါက်တွင် မီးအိမ်များ လှည့်ပတ်စဉ်က အရောင်။
ဟော်လစ်၏ မီးအိမ်အရောင်။
သူ ထိုနေရာကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
"ဒါက သွေးထွက်နေတာ ကြာလှပြီ" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်၏ နောက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် လှုပ်ရှားသွားသည်။
ကျွန်ုပ် နောက်သို့ မလှည့်။ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိနေသည်။
အန်ဝင်သည် ကျွန်ုပ်ဘေး အဝင်ဝတွင် လာရပ်သည်။
သူမမှာ အလွန်တရာ ဖျော့တော့နေသည်။ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့တွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ လီရီယန် သူမနှင့်အတူ မရှိ။ လီရီယန်မှာ ဥယျာဉ်ထဲတွင် ရှိနေပြီး စမ်းရေတွင်းနား ဒူးထောက်ကာ ကြမ်းပြင်ကို နားစွင့်နေသည်။
အန်ဝင်သည် ဩသယ်လို့စ်၏ အင်္ကျီကြားမှ စိမ့်ထွက်နေသော အလင်းရောင်ကို ကြည့်သည်။
ဩသယ်လို့စ် သူမကို ကြည့်သည်။
သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
"မင်း" ဟု သူ ဆိုသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု အန်ဝင်က ပြန်ပြောသည်။
"မဲရိုးဖော့ဒ်က ကုသပေးသူ။"
"ဟုတ်တယ်။"
"မင်းတို့မြို့ကို ငါ အကုန်ရှင်းပစ်ခဲ့တာ။"
"ဟုတ်တယ်။"
"မင်းကို ငါ ဖမ်းခိုင်းခဲ့တာ။ မင်းသမီးလေးကိုလည်း။"
"ဟုတ်တယ်။"
ဩသယ်လို့စ် သူမကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု သူ ပြောသည်။
စကားလုံးများမှာ ထူးဆန်းစွာ ထွက်လာသည်။ တောင့်တင်းစွာ။ သူ တစ်ခါမျှ မပြောဖူးသလို၊ ထိုစကား၏ အလေးချိန်ကို ဘယ်နေရာမှာ ထားရမှန်း မသိသလိုမျိုး။
အန်ဝင် ပြန်မပြော။
"ဒါက ပြန်ပြီး သွေးထွက်လာတာ" ဟု ဩသယ်လို့စ် ဆိုသည်။ "ရင်ပြင်က အမိုးအကာ ဖြစ်လာတဲ့ ညကလေ။" သူ သူ့ဘေးကို ငုံ့ကြည့်သည်။ "သော့တွေ ပွင့်သွားတဲ့အခါ။ မုန့်ဖုတ်သမားတွေက ကောင်မလေးရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်တဲ့အခါ။"
သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ပြီးတော့ တောအုပ်တွေ အဖူးအပွင့် ဝေတဲ့အခါ" ဟု သူ ပြောသည်။ "မက်သီးပင်တွေ ပွင့်လာတဲ့အခါ။ ခေါက်သိမ်းထားတဲ့ အိမ်ကြီး ကွဲအက်ပြီး အဘွားအိုက သူမရဲ့ မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိလိုက်တဲ့အခါ" သူ၏ အသံမှာ အလွန်တိုးဝင်နေသည်။ "ပြီးတော့ မနေ့ညက။ အမိုးအကာဆီမှာ။ သူမ ငါ့ကို ဖလားပေးတဲ့အခါ။"
သူ အန်ဝင်ကို ကြည့်သည်။
"မင်း ပြောခဲ့တယ်၊ အဲဒီထဲမှာ မင်း မထိနိုင်တဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေတယ်လို့" ဟု သူ ဆိုသည်။ "တစ်ခုခုက အရမ်းဟောင်းနွမ်းနေတယ်။ ငါ့အရာ မဟုတ်တဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ။"
"ဟုတ်တယ်။"
"အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်" ဟု ဩသယ်လို့စ် ပြောသည်။
အန်ဝင် စောင့်နေသည်။
"သူမအိမ်ကို ငါ အရင်ဆုံး သိမ်းဖို့ ကြိုးစားတုန်းကပေါ့" ဟု သူ ဆိုသည်။ "အရမ်းကို ကြာခဲ့ပြီ။ ငါ နောက်ပိုင်း ရခဲ့တဲ့ နာမည်တွေ မရခင်ကပေါ့။ ငါ အပြင်မှာ ရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်က မီးအိမ်ကို လှမ်းယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ငါ အဲဒါကို ငြိမ်းသတ်ပစ်ချင်ခဲ့တာ။" သူ၏ လက်မှာ သူ့ဘေးနားသို့ ရောက်သွားသည်။ "အဲဒါက ငါ့ကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့တယ်။"
မည်သူမျှ စကားမပြောကြ။
"အဲဒီကတည်းက ငါ အဲဒါကို သယ်လာခဲ့တာ" ဟု ဩသယ်လို့စ် ပြောသည်။ "သူမရဲ့ အလင်းရောင်ကို။ ဒီဒဏ်ရာထဲမှာ။ အဲဒါ ဘယ်တော့မှ မကျက်ဘူး။ ဘယ်တော့မှ မရပ်ဘူး။ ငါ နောက်ထပ် လှောင်အိမ်တစ်ခု၊ တံခါးတစ်ခု၊ ရင်ပြင်တစ်ခု တည်ဆောက်တိုင်းမှာ အဲဒါက ပိုပြီး နာကျင်လာတယ်။" သူသည် သူ့အင်္ကျီကြားမှ စိမ့်ထွက်နေသော ရွှေရောင်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ "ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က တခြားတစ်ယောက်အတွက် မီးအိမ်ထွန်းပေးတိုင်းမှာ ဒါက သွေးထွက်လာတယ်။"
အန်ဝင် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ် ဘာမှ မပြော။
ကျွန်ုပ် ပြောရမည့် ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။
အန်ဝင် ဩသယ်လို့စ်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
ဒဏ်ရာကို။ မီးခိုးရောင်အဝတ်စကြားမှ စိမ့်ထွက်နေသော ရွှေရောင်အလင်းကို။
သူမ၏ သမီးကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည့် ထိုလူကို။
"ဘာလို့ လာခဲ့တာလဲ" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ဩသယ်လို့စ် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေ။
သူ သူမကို ကျော်ကြည့်သည်။ ကျွန်ုပ်ကို ကျော်ကြည့်သည်။ ဂိတ်တံခါးကို ကျော်ကြည့်သည်။ မြို့ထဲသို့။
ပြတင်းပေါက်တိုင်းရှိ မီးအိမ်များကို။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့နာမည်ကို ငါ မမှတ်မိတော့လို့" ဟု သူ ဆိုသည်။ "ပြီးတော့ ဘယ်သူမှ မေးခွန်းမထုတ်တဲ့ မြို့တစ်မြို့ ရှိနေလို့လေ။"
သူ အန်ဝင်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
"ပြီးတော့ ငါ ထင်တယ်" ဟု သူ အလွန်နှေးကွေးစွာ ပြောသည်။ "ငါ သွေးထွက်တာကို ရပ်ချင်နေပြီ။"
အန်ဝင် အချိန်အတော်ကြာ ပြန်မပြော။
မီးအိမ်များမှာ လမ်းမတစ်လျှောက် တောက်လောင်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အထက်၊ ခံတပ်နံရံပေါ်တွင် သောမှာ မလှုပ်ရှား။
ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် လိုကီနှင့် ဗော့စ်တို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။
ထို့နောက် အန်ဝင်က အလွန်တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဝင်ခဲ့ပါ။”
ဩသယ်လို့စ် သူမကို ကြည့်သည်။
“ဝင်ခဲ့ပါ” ဟု အန်ဝင် ထပ်ပြောသည်။ “အပြင်မှာ အေးတယ်။ သင် အတော်လေး ဝေးဝေးက လမ်းလျှောက်လာခဲ့ရတာမလား။” သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်ခြင်း မရှိ။ “ကျွန်မ ကုပေးမယ်လို့တော့ အာမမခံနိုင်ဘူး။ ကုနိုင်မလားလည်း မသိဘူး။ ကုပေးချင်ရဲ့လားဆိုတာလည်း မသေချာဘူး။” သူမ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သင်က တံခါးခေါက်ခဲ့တယ်။ ဂိတ်တံခါးကလည်း ပွင့်နေတယ်။ ပြီးတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ တစ်နေ့လုံး မုန့်ဖုတ်နေတဲ့ မီးဖိုချောင်စောင့် နတ်ဘုရားမတစ်ပါးလည်း ရှိနေတယ်။”
သူမ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
ဂိတ်တံခါးဝမှနေ၍။
အဝင်ဝကို ရှင်းလင်းပေးထားလျက်။
ဩသယ်လို့စ် ထိုအဝင်ဝကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ် မလှုပ်ရှား။
ကျွန်ုပ် စကားမပြော။
ကျွန်ုပ်သည် ပွင့်နေသော ဂိတ်တံခါးဘေးတွင် ရပ်နေရုံသာ ရှိသည်။ ဟောလစ်က ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ရေခွက်ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း သူ ထိုခွက်ကို ယူမယူ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည့် ပုံစံမျိုးအတိုင်းပင်။
သူ တံခါးအောက်ရှိ ကျောက်တုံးကို ငုံ့ကြည့်သည်။
အပြင်ဘက်ကနေ အတွင်းဘက်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့် ထိုနေရာကို။
ထို့နောက် အလွန်နှေးကွေးစွာဖြင့်— လီရီယန် သူမ၏ အခန်းတံခါးမှ အရှေ့ဘက်စင်္ကြံသို့ ခြေချခဲ့စဉ်ကလို၊ အန်ဝင် သူမ၏ ကျောက်အိမ်ထဲမှ နှင်းထူထပ်သော နေရာသို့ ထွက်လာခဲ့စဉ်ကလို၊ ဟောလစ်က အက်ကြောင်းကြားမှ ထွက်ပြီး ရေခွက်အစွန်းသို့ ခြေချခဲ့စဉ်ကလိုပင်—
သူ ထိုနေရာကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာသည်။
နွေးထွေးမှုတစ်ခုက ကျောက်တုံးများမှတစ်ဆင့် တက်လာသည်။
ဂိတ်တံခါးမှတစ်ဆင့်။ နံရံများမှတစ်ဆင့်။ ဂရေးကိပ်ရှိ ကြမ်းပြင်တိုင်း၊ မီးဖိုတိုင်း၊ အိမ်ရှေ့ခန်းတိုင်းမှတစ်ဆင့်။
အသံမဟုတ်။ စကားလုံးများလည်း မဟုတ်။
နွေးထွေးမှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက်နားတွင် တစ်ညလုံး စောင့်နေပြီးနောက် တံခါးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်လာတတ်သည့် ထိုသို့သော နွေးထွေးမှုမျိုး။
ဩသယ်လို့စ် ဂိတ်တံခါးအတွင်းဘက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူ့လက်ကို သူ့ဘေးနားတွင် ပြားပြားကပ်ထားသည်။
ဒဏ်ရာအပေါ်တွင်။
သူ့အင်္ကျီကြားမှ စိမ့်ထွက်နေသည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းအပေါ်တွင်။
သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်သည်။
သွေးက ဆက်လက်စိမ့်ထွက်နေဆဲပင်။
သို့သော် ပို၍ နှေးကွေးသွားခဲ့ပြီ။