အခန်း (၄၄၉) - ဆယ်ရက်
ကောလန်သည် ဝင်းဟီးလ်ဒ်၏ မီးဖိုချောင်တွင် စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ သုံးနာရီကြာ ထိုင်နေခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင် သူ ဘာမျှမစားခဲ့ပေ။ ဝင်းဟီးလ်ဒ်က ဟင်းရည်တစ်ပန်းကန်၊ ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်နှင့် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်တို့ကို သူ့ရှေ့တွင် ချပေးပြီးနောက် မီးဖိုဘက်သို့ ပြန်သွားကာ သူမ၏ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်၍ သီချင်းအေးအေးလေး ညည်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် ကောလန်ကို လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။
ကောလန်က ဟင်းရည်ပန်းကန်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ပေါင်မုန့်ကို ကြည့်သည်။
မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံးကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထုပ်တန်းများတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကြေးအိုးများ၊ အစည်းလိုက် အခြောက်ခံထားသည့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၊ ဟယ်လီနာ၏ အနည်းငယ် ပိန်ချိုင့်နေပြီး ရေနွေးငွေ့တလူလူ ထွက်နေသည့် ရေနွေးအိုးကို မြင်ရသည်။
မနက်ခင်းဖြစ်သော်လည်း မီးဖိုချောင်ထဲတွင် မီးခွက်တစ်ခု ထွန်းထားသည့် ပြတင်းပေါက်ကိုလည်း သူကြည့်မိသည်။
ပထမတစ်နာရီကုန်လွန်ပြီးနောက်တွင် သူသည် ဇွန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ဒုတိယတစ်နာရီအကြာတွင် ပန်းကန်လုံးမှာ ဗလာဖြစ်သွားပြီ။
ဝင်းဟီးလ်ဒ်က ထရပ်လိုက်ပြီး ဘာမျှမမေးမြန်းဘဲ ဟင်းရည်ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။
ကောလန်က သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲ” ဟု သူ မေးလိုက်သည်။
ဂိတ်တံခါးဝမှ ရောက်လာပြီးကတည်းက သူ ပထမဆုံး ပြောလိုက်သော စကားဖြစ်သည်။
ဝင်းဟီးလ်ဒ်က ထိုမေးခွန်းကို ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။
“ရှင် ဗိုက်ဆာနေလို့လေ” ဟု သူမက ပြန်ဖြေသည်။
“ကျွန်တော် ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးမလား”
“ရှင်က ကောလန်လေ” ဝင်းဟီးလ်ဒ်က ပြောသည်။ “ဘုရင်ကြီးက အဲဒီလို ပြောတာပဲ။ ရှင်က အအေးဒဏ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ရောက်လာတာလေ” သူမက ဟင်းရည်ပန်းကန်ကို သူ့ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။ “မီးဖိုချောင်တစ်ခုမှာတော့ ဒါလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ”
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ မြေပုံခန်း၌ တွေ့ဆုံကြသည်။
လူတိုင်း ရောက်လာကြသည်။
ကောင်စီဝင်များသာမက၊ နတ်ဘုရားများသာမက၊ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသင့်သည့် အကြောင်းပြချက်ရှိသူများနှင့် မရှိဘဲနဲ့ကို ရှိနေသင့်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သူများပါမကျန် အကုန်ရောက်နေကြသည်။
သော (Thor)၊ အီလီဇာ၊ မေရီ၊ သူမဘေးတွင် ကေးလ် (Cael) ရှိနေပြီး စားပွဲပေါ်တွင် စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ် ဖွင့်ထားသည်။ ကွန်ကောဒီးယား ဂိတ်ပေါက်မှတစ်ဆင့် လီဇန္ဒားနှင့် အိုင်အိုတို့ ရောက်လာကြပြီး သူတို့နောက်တွင် လိုကီပါလာသည်။ လိုကီ၏ မျက်နှာမှာ မနေ့ညကအတိုင်းပင် မှိုင်တွေနေဆဲဖြစ်သည်။ ဘရန်နော့နှင့် ကိုရာ၊ ကေဒရာ၊ အစ်ရှ်ကာတို့လည်း ရှိသည်။
ဗော့စ် (Vaust) က သူ့တုတ်ကောက်ကို မှီတွယ်ထားသည်။ ဟယ်လီမာက သူ့ဘေးတွင် အရောင်ဖျော့နေသော်လည်း မတ်မတ်ရပ်နေသည်။
ဖန်နရီ (Fenrir) က တံခါးဝတွင် အိပ်နေပြီး သူ၏ ခေါင်းကြီးကို ရှေ့ခြေထောက်များပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
အက်ဗလင်နှင့် အက်ဒရီယာနာတို့က စားပွဲ၏ အစွန်းတစ်ဖက်တွင် အတူထိုင်နေကြသည်။ အော်ရီလီယာက သူတို့ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော် စာကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
လူတိုင်း ဖတ်ကြည့်ကြသည်။
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
သောက ပထမဆုံး စကားပြောလိုက်သည်။
“ဒါ ထောင်ချောက်ပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု ကျွန်တော်လည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။
“သူက ဘယ်နေရာကိုမှ တစ်ယောက်တည်း မသွားဘူး။ လက်နက်မပါဘဲနဲ့လည်း ဘယ်နေရာကိုမှ မသွားဘူး။ သူက အရာရှိတွေ၊ ချည်နှောင်တဲ့ တုတ်တွေ၊ ပိုက်ကွန်တွေနဲ့ပဲ သွားတာ” သူမ၏ လက်က မြို့လ်နီးယား (Mjölnir) ပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ “သူက ဘေ့စင် (Basin) အပြင်ဘက်ကို ခြေမချတာ နှစ်တွေတောင် ကြာပြီ။ တစ်ခါမှ မထွက်ဘူး။ ဘယ်သူ့အတွက်နဲ့မှ မထွက်ခဲ့ဘူး”
“ဒါဆို အခု ဘာလို့လဲ” အိုင်အိုက မေးသည်။
သောက ပြန်မဖြေပေ။
ကေးလ်က ဖြေသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ကို ဘယ်သူမှ ငြင်းဆန်ခဲ့ဖူးတာ မဟုတ်လို့ပါ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လူတိုင်း ကေးလ်ကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။
ကေးလ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူ၏ မှင်စွန်းနေသော လက်များကို သူ့ရှေ့ရှိ စာရင်းစာအုပ်ပေါ်တွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“ကျွန်တော် သူ့စာရင်းတွေကို ကိုင်တွယ်ခဲ့တာ ခြောက်နှစ်ရှိပြီ” ဟု သူဆိုသည်။ “နာမည်တိုင်း၊ လမ်းကြောင်းတိုင်း၊ အိမ်တိုင်းပေါ့” သူက သူ့လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “သူ ဘာလုပ်လုပ် ခွင့်တောင်းတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သူ ခွင့်တောင်းစရာလည်း မလိုဘူး။ သူက ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်၊ တခြားလူတွေက လိုက်လုပ်ပေးရတာပဲ”
“အခုရော” လီဇန္ဒားက မေးသည်။
“အခုတော့ လူတွေက ငြင်းဆန်နေကြပြီ” ကေးလ်က ပြောသည်။ “မုန့်ဖုတ်သမားတွေ၊ ပန်းရန်သမားတွေ၊ ဧရာမလူသားတွေ၊ သူ့အရာရှိတွေတောင်မှပဲ။ သူက စာကို ငေးကြည့်နေတယ်။ ဆာ့ထရ် (Surtr) က သူ့ဆီကနေ ခွဲထွက်သွားပြီ။ ယော်မန်ဂန်ဒါ (Jörmungandr) က ထွက်ပြေးသွားပြီ။ ခြံဝင်းက ခိုလှုံရာတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး တံခါးတွေက သူ့အလိုလို ပိတ်သွားကြတယ်” သူ့အသံမှာ တိုးဝင်သွားသည်။ “သူက တံခါးတစ်ချပ် သူ့အတွက် ပွင့်လာမလားဆိုတာကို တွေးတောင် မတွေးခဲ့ရဖူးဘူး။ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ရဘူး။ သူ့ဘဝမှာ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး”
သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ထင်တာကတော့” ကေးလ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “သူ တကယ်ပဲ ဘာမှ မသိတော့တာ ဖြစ်မယ်”
ဗော့စ်က တိတ်ဆိတ်နေသည်။
သူက စားပွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်စွန်းတွင် တုတ်ကောက်ကို ဒူးပေါ်တင်ကာ၊ ပတ်တီးစည်းထားသော လက်နှစ်ဖက်ကို တုတ်ပေါ်တွင် တင်၍ သံကွင်းလေးထဲမှ ချိတ်ဆွဲထားသော ခေါင်းလောင်းငယ်လေးကို ငေးကြည့်နေသည်။
“သူ တစ်ခါမှ မခေါက်ခဲ့ဘူး” ဟု ဗော့စ်က ဆိုသည်။
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“နှစ်ပေါင်းများစွာပေါ့” ဗော့စ်က ပြောသည်။ “ကျွန်တော် သူ့ကို ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ သူ ကျွန်တော့်ကို တံခါးဖွင့်ခိုင်းတိုင်း၊ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဘယ်လို နာခံအောင် လုပ်ရမလဲလို့ မေးတိုင်းလေ” သူ မော့မကြည့်ပေ။ “မင်းက ခေါက်ရမယ်။ စောင့်ရမယ်။ တစ်ဖက်လူကို ဆုံးဖြတ်ခွင့် ပေးရမယ်” သူက ခေါင်းလောင်းလေးကို ထိလိုက်သည်။ “သူကတော့ ကျွန်တော့်ကို ခက်ခဲအောင် လုပ်နေတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ”
“အခုတော့ သူ ခေါက်မယ်လို့ ပြောနေတယ်” သောက ပြောသည်။
“အခုတော့ သူ ခေါက်မယ်တဲ့” ဗော့စ်က ထောက်ခံသည်။
သူ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။
“သူ တကယ် ပြောတာ ဟုတ်မဟုတ်တော့ ကျွန်တော် မသိဘူး” ဟု သူဆိုသည်။ “သူ အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်မျိုးနဲ့ ပြောနိုင်စွမ်း ရှိမရှိလည်း မသိဘူး” သူ၏ အသံမှာ တိုးညင်းနေသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကို သိလာတဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာထဲမှာ ဒီစကားလုံးကို ပြောတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ”
ဟယ်လီမာက နောက်မှ စကားဝင်ပြောသည်။
သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြည့်ပေ။ ဗော့စ်ဘေးတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်၍ အလွန်ပင် မတ်မတ်ထိုင်နေသည်။
“သူ ကျွန်တော့်ကို သုံးနှစ်လောက် လှောင်အိမ်ထဲမှာ ထည့်ထားခဲ့တယ်” ဟု သူဆိုသည်။ “ကျွန်တော် ဘယ်အခန်းထဲ ရောက်နေမှန်း မသိတဲ့အထိ အကွာအဝေးတွေကို ခေါက်ခိုင်းခဲ့တယ်။ တစ်ခါတလေဆို ကိုယ့်နာမည်ကိုယ်တောင် မေ့သွားတဲ့အထိပဲ” သူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။ “သူက လူတစ်ယောက် အထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အိမ်တစ်လုံးကို ခေါက်ခိုင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါမှ မပြောပြခဲ့ဘူး”
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပေ။
“သူ ဒီရဲတိုက်ကို လာမယ်ဆိုရင်” ဟု ဟယ်လီမာက ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ဒီထဲမှာ ရှိနေနိုင်မလား မသိဘူး”
ဗော့စ်က ဟယ်လီမာ၏ လက်မောင်းကို ပုတ်ပေးသည်။
ဟယ်လီမာက သူ့ကို မကြည့်ပေ။
“ကျွန်တော် ရှင်တို့ကို သူ့ကို ငြင်းပယ်ဖို့ တောင်းဆိုနေတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူဆိုသည်။ “ကျွန်တော် ပြောချင်တာက သူနဲ့ တစ်အိမ်တည်းမှာ ရှိနေနိုင်မလားဆိုတာ ကျွန်တော် မသေချာဘူးဆိုတာပါပဲ” သူ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ “ဘယ်သူမှ ဘာမှ မဆုံးဖြတ်ခင် ဒီအချက်ကို သိထားစေချင်တယ်”
ဖန်နရီက သူ့ခေါင်းကို ခြေထောက်ပေါ်မှ ကြွလိုက်သည်။
“သူ ကျွန်တော့်ကို သံကြိုးနဲ့ ချည်နှောင်ခဲ့တယ်” ဟု ဝံပုလွေကြီးက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “လှောင်အိမ်ထဲမှာ။ ငွေကြိုးတွေနဲ့။ နှစ်ပေါင်းများစွာပေါ့။ သူ ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှင်ရုံလောက်ပဲ ကျွေးပြီး တစ်ခါတလေ လာကြည့်တတ်တယ်။ ကြည့်ရုံသက်သက်ပဲ လာကြည့်တာ” သူ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများက စာပေါ်တွင် စွဲမြဲနေသည်။ “သူ ဘာမှ မပြောဘူး။ ကြည့်ပဲ ကြည့်နေတာ”
သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ကျွန်တော် ဒီရဲတိုက်ထဲမှာ ရှိနေချင်တယ်” ဖန်နရီက ပြောသည်။ “သူ ရောက်လာတဲ့အခါမှာပေါ့”
လူတိုင်း ဖန်နရီကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။
“သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့လည်း မဟုတ်ဘူး” ဖန်နရီ၏ မျက်လုံးများက ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။ “သူ ကျွန်တော့်ကို မြင်စေချင်တာ။ အပြင်မှာ။ သစ်တော်သီးပင်ရှိတဲ့ ဥယျာဉ်ထဲမှာ။ မြက်ခင်းပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတာကိုပေါ့” ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “သူ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါလောက် ပြန်ကြည့်စေချင်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်ကြည့်မယ်”
ထို့နောက် ကိုရာက စကားပြောသည်။
ပြီးတော့ ဘရန်နော့။ ထို့နောက် ကေဒရာက သူမ၏ လေးကိုကိုင်ပြီး တံတိုင်းပေါ်မှာပဲ စောင့်နေမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ဘယ်သူမှ သူမကို တားနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောသည်။ သောကလည်း ဘယ်သူမှ တားမှာမဟုတ်ဘူးဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် အစ်ရှ်ကာက ဒန် (Dun) သည် ထိုခန်းမထဲတွင် ရှိနေသေးကြောင်း၊ ဖေးလန်လည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်ကြောင်း၊ အိုသဲလော့စ် (Othellos) က ဘာပဲလိုချင်လိုချင် သူလာစဉ်ကထက် အကျဉ်းသားအရေအတွက် လျော့နည်းပြီး ပြန်သွားရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။
လိုကီက ဘာမျှ မပြောပေ။
သူက စားပွဲအစွန်းတွင် ထိုင်ကာ စာကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။
ကျန်သူများ အားလုံး ပြောပြီးသွားသောအခါ လီဇန္ဒားက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“လိုကီ?”
လိုကီက မော့မကြည့်ပေ။
“ကျွန်တော့်သားက မင်းတို့ ဂိတ်တံခါးအပြင်ဘက်က လယ်ကွင်းထဲမှာ လဲလျောင်းနေတယ်” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “လမ်းမပေါ်မှာ ခေါင်းတင်ပြီးတော့လေ။ သူ နာလန်ထူနေတာ” သူက စာကို ငေးကြည့်သည်။ “ဆယ်ရက်လောက်ကပဲ ဒီလူက သူ့ကို လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ပြီး သူ့ကိုယ်နဲ့ လမ်းတွေ ခင်းဖို့ ကြံစည်နေခဲ့တာ” သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “အခုတော့ သူက မင်းတို့ရဲ့ တံခါးကို ခေါက်ပြီး အဝင်ခံမခံ စမ်းကြည့်ချင်နေတယ်”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
လိုကီက ကျွန်တော့်ကို ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်း တံခါးဖွင့်ပေးမယ်ဆိုရင်” ဟု သူဆိုသည်။ “ကျွန်တော် ဂိတ်တံခါးနားမှာပဲ ရပ်နေမယ်”
“သူ့ကို တားဖို့လား”
“ကြည့်ဖို့” လိုကီက ပြောသည်။ “ကျွန်တော် တံခါးတွေရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ အကြိမ်ကြိမ် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း တံခါးတွေကို ခေါက်ခဲ့ဖူးတယ်” သူ၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “သူ့လိုလူတစ်ယောက် တံခါးခေါက်တဲ့အခါ ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကြည့်ချင်တယ်”
ထိုနေ့လယ်တွင် အန်ဝင် (Anwen) ရောက်လာသည်။
သူမ ကောင်စီတွင် မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် အမြဲတမ်းလိုလို လီရီယန် (Lirien) နှင့်အတူ မူကြိုခန်းတွင် ရှိနေသည်။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ပြောပြလိုက်သဖြင့် သူမက လီရီယန်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ မြေပုံခန်းအပြင်ဘက် စင်္ကြံလမ်းတွင် ကျွန်တော့်ကို လာရှာသည်။
“သူ ဒီကို လာတော့မယ်ဆို” အန်ဝင်က မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“တစ်ယောက်တည်း။ ဧည့်သည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ပေါ့”
“သူကတော့ အဲဒီလို ပြောတာပဲ”
အန်ဝင်က လီရီယန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
လီရီယန်က သူမ၏ မုန့်ညက်အိတ်စောင်စကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားသည်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများနှင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကြမ်းပြင်က ပြောတယ်” လီရီယန်က ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။ “မနေ့ညကလေ။ လူဆိုးကြီး လာတော့မယ်တဲ့”
ကျွန်တော် သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်စေရန် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“သမီး ကြောက်နေတာလား”
လီရီယန်က ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“နည်းနည်းတော့ ကြောက်တာပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကြမ်းပြင်ကတော့ မကြောက်ဘူး”
“ဟုတ်လား”
“ကြမ်းပြင်က ပြောတယ်၊ သူ တစ်ခါမှ မခေါက်ဖူးဘူးတဲ့” လီရီယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “သူ့အသံက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ကြားချင်တယ်တဲ့”
လီရီယန်က ဟယ်လီနာနှင့်အတူ မူကြိုခန်းသို့ ပြန်သွားသည့်အခါ အန်ဝင်က မလိုက်သွားခဲ့ပေ။
သူမသည် စင်္ကြံလမ်းတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မြောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“အနာကလေ” ဟု သူမက နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ကုသပေးခဲ့တဲ့ အနာလေ” အန်ဝင်က ဆိုသည်။ “မဲရိုးဖို့ဒ် (Merrow Ford) မှာတုန်းက။ အလင်းရောင်တွေ စီးကျနေတဲ့ အနာပေါ့” သူမသည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ “အဲဒီထဲမှာ သက်တမ်းရင့်တဲ့ တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေတယ်။ သူ့အရာ မဟုတ်တဲ့ တစ်စုံတစ်ခုပေါ့။ ကျွန်မ လက်လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ အရာမျိုး”
“အဲဒါ အခုထိ ရှိနေသေးတယ်လို့ ထင်တာလား”
“အဲဒါကြောင့် သူ လာနေတာလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်” ဟု အန်ဝင်က ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“သူက နာကျင်ရတာထက်စာရင် သူ့မှာ ဒဏ်ရာရနေမှန်း တစ်ယောက်ယောက် သိသွားမှာကို ပိုကြောက်နေခဲ့တာ” ဟု သူမက နှေးကွေးစွာ ပြောသည်။ “သူ့ကို တစ်ချိန်လုံး နာကျင်နေပေမဲ့ ကျွန်မကို တစ်ညလုံး ဆက်လုပ်ခွင့်ပေးခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မက သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိတဲ့ မြို့ငယ်လေးက ဆေးဆရာမလေး တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေလို့လေ” သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “ပြီးတော့ သူက မြို့ကို ရှင်းထုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မကိုလည်း ဖမ်းခေါ်သွားတယ်။ ဘယ်သူမှ မသိအောင်ပေါ့”
“အခုတော့ကော”
“အခုတော့ ဒီမှာ ရဲတိုက်တစ်ခု ရှိနေပြီလေ” အန်ဝင်က ဆိုသည်။ “သူတော်စင်တစ်ယောက်က ကွင်းပြင်မှာ ကမ္ဘာဦးဝံပုလွေကြီးကို ကုသပေးခဲ့တဲ့ နေရာ။ ဆောင်းဦးနတ်သမီးတစ်ပါး မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်ထဲကနေ ပြန်လာခဲ့တဲ့ နေရာ။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ချည်နှောင်ခြင်းခံထားရတဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက် ခြေလေးလှမ်း လှမ်းခဲ့တဲ့ နေရာပေါ့” သူမ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသည်။ “ဘယ်သူမှ သင် ဘယ်သူလဲ၊ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မမေးဘဲ လက်ခံပေးတဲ့ နေရာပေါ့”
သူမ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“သူ အခုထိ သွေးထွက်နေတုန်းပဲလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ သွေးထွက်နေခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။ ပြီးတော့ ဘယ်သူမှ ဘာမှ မမေးမယ့် နေရာမျိုး သူ ရှာမရတော့ဘူးလို့ ထင်တယ်”
ထိုညနေခင်းတွင် အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို ဥယျာဉ်ထဲတွင် တွေ့သွားသည်။
ကျွန်တော် သစ်တော်သီးပင်အောက်က ခုံတန်းလျားမှာ ထိုင်နေသည်။ သစ်တော်သီးပင်က အခုထိ ပွင့်နေဆဲပင်။ ဘယ်သူမှလည်း ဒီအကြောင်းကို ရှင်းပြနိုင်ခြင်းမရှိ၊ ရှင်းပြဖို့လည်း မကြိုးစားကြတော့ပေ။ ကိုရာ၏ အိပ်ရာကို အတွင်းဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်ပြီဖြစ်သော်လည်း မီးခုံကတော့ အဲဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဝင်းဟီးလ်ကလည်း မီးကို ဆက်လက် ထွန်းညှိထားဆဲ ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လာထိုင်သည်။
သူမ အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောပေ။
“မင်း တံခါးဖွင့်ပေးတော့မှာပေါ့” ဟု သူမက နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
“ကျွန်တော်လည်း မသိသေးဘူး”
“သိပါတယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ပွင့်နေသော ပန်းပွင့်များကို မော့ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မ ဘုရားကျောင်းဆောင်တွေကို တည်ဆောက်ခဲ့တုန်းက” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အိမ်ပြန်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့သူကို တံခါးပိတ်မထားရအောင် ဘာလို့ ဒီလိုပုံစံမျိုး ဆောက်ခိုင်းတာလဲလို့ အုပ်ထိန်းသူကို မေးခဲ့ဖူးတယ်”
“ပြီးတော့ သူက မင်းကို လမ်းပျောက်နေတဲ့အကြောင်း ပြောပြခဲ့တာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်၊ လမ်းပျောက်နေတဲ့အကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ထောက်ခံသည်။ “ပြီးတော့ မေးစရာမလိုဘဲ တံခါးဖွင့်ပေးတဲ့သူ အကြောင်းလည်း ပြောပြခဲ့တယ်” သူမ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူက တခြားအရာတစ်ခုကိုလည်း ပြောပြခဲ့သေးတယ်။ ဟောလစ် အဲဒီအိမ်ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့အချိန်အထိ ကျွန်မ နားမလည်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့”
“ဘာများလဲ”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူက ပြောတယ်၊ တံခါးတစ်ချပ်ကို ဖွင့်ရတာ အခက်ဆုံးက တစ်ဖက်မှာ ဘယ်သူရှိမှန်း မသိတဲ့အခါမျိုး မဟုတ်ဘူးတဲ့” အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “တစ်ဖက်မှာ ဘယ်သူရှိနေမှန်း သိနေတဲ့အခါမျိုးမှာပဲ အခက်ဆုံးဖြစ်တာပါတဲ့”
သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျွန်တော် ရေพန်းဆီသို့ သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အေးစက်နေသော ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ယူရီယာပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
နွေးထွေးမှုက ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။
“ငါ သိတယ်” ဟု အုပ်ထိန်းသူက ဆိုသည်။ “မင်း သစ်တော်သီးပင်အောက်မှာ နှစ်နာရီလောက် ထိုင်နေတာလေ”
“ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတာပါ”
“အဲဒါလည်း ငါ သိတယ်”
ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကျောက်တုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။
“သူက သူ့ရဲ့ ခန်းမကို ခင်ဗျားရဲ့ အိမ်အပေါ်မှာ တည်ဆောက်ခဲ့တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “သူက ဟောလစ်ကို အထဲမှာ ခေါက်သိမ်းထားခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ရှေးအကျဆုံး လမ်းကို ယူပြီး လှောင်အိမ်တွေဆီ ရောက်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“သူက လီရီယန်ကို သူမအမေဆီကနေ ခိုးယူခဲ့တယ်။ တီရန်ရဲ့ အသံကိုလည်း သိမ်းယူခဲ့တယ်။ ဖန်နရီကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ငွေကြိုးတွေနဲ့ ချုပ်နှောင်ထားခဲ့တယ်။ ဗော့စ်ကို တံခါးတွေ ဆောက်ခိုင်းပြီး ဟယ်လီမာကို သူတို့ ဘယ်သူဆိုတာ မေ့သွားတဲ့အထိ လမ်းကြောင်းတွေကို ခေါက်ခိုင်းခဲ့တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“အခု သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ တံခါးကို လာခေါက်ချင်နေတယ်”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု မေးမိသည်။
အုပ်ထိန်းသူက အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြန်မဖြေပေ။
နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် နူးညံ့နေသည်။
“မင်းသာ သူ့ကို အပြင်ကို ထွက်လာအောင် လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်” ဟု သူမက မေးသည်။ “မင်း ဘာလုပ်မလဲ”
ကျွန်တော် နားမလည်ပေ။
ကျွန်တော် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
“ဘာကနေ ထွက်လာရမှာလဲ”
“ခန်းမထဲကပေါ့” ဟု အုပ်ထိန်းသူက ပြောသည်။ “ရေကန်၊ လှောင်အိမ်တွေ၊ ခြံဝင်း၊ အိမ်တွေ။ အဲဒါတွေ အားလုံးကနေပေါ့” ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “သူကိုယ်တိုင် အဲဒါတွေကို တည်ဆောက်ခဲ့တာလေ။ သူ အဲဒီထဲမှာ နေလာတာ ကြာလှပြီ။ ဘယ်သူဝင်ရမယ်၊ ဘယ်သူထွက်ရမယ်ဆိုတာ သူပဲ ဆုံးဖြတ်တယ်။ ဘယ်တော့မှလည်း မမေးဘူး။ ဘယ်တော့မှလည်း မခေါက်ဘူး”
“အဲဒါ သူ့ရွေးချယ်မှုလေ”
“ဟုတ်လို့လား” အုပ်ထိန်းသူက မေးသည်။ “ဟောလစ်က ခေါက်သိမ်းခံရဖို့ မရွေးချယ်ခဲ့ဘူး။ လီရီယန်က အခိုးခံရဖို့ မရွေးချယ်ခဲ့ဘူး။ ဒေါ်ရန်က ရွံ့နွံအိမ်ကို ပိတ်ထားဖို့ မရွေးချယ်ခဲ့ဘူး။ ဘရန်က တောထဲမှာ အထားခံရဖို့ မရွေးချယ်ခဲ့ဘူး” သူမ၏ အသံမှာ အလွန် တိုးညင်းနေသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံး တစ်စုံတစ်ခုရဲ့ အထဲမှာ ရောက်နေခဲ့ကြတာပဲ။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ရောက်လာပြီး သူတို့သာ အပြင်ထွက်ချင်ရင် ဘာလုပ်မလဲလို့ မေးခဲ့တာပေါ့”
“သူက သူတို့နဲ့ မတူဘူး”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အုပ်ထိန်းသူက သဘောတူသည်။ “သူက မတူဘူး။ သူကိုယ်တိုင် နံရံတွေ တည်ဆောက်ခဲ့တာလေ” ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ် ယူရီယာ။ သူ့ကြမ်းပြင်အောက်ကနေ၊ သူ့ရေမြောင်းတွေကနေ၊ သူ့ခြံဝင်းထဲမှာလေ” သူမ၏ အသံ တိုးသွားသည်။ “သူ ဘယ်လို ထွက်ရမလဲဆိုတာ မသိဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ဖူးဘူးလို့ ငါထင်တယ်”
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောမိပေ။
“သူက မင်း တံခါးဖွင့်ပေးမလားဆိုတာ သိချင်နေတယ်လို့ ပြောတယ်” ဟု အုပ်ထိန်းသူက ဆိုသည်။ “ငါ သူ့ကို ယုံတယ်။ သူ တကယ်ကို မသိတာလို့ ငါထင်တယ်” ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “သူ့တစ်သက်မှာ တံခါးတစ်ချပ်အပြင်မှာ ရပ်ပြီး တံခါးပွင့်မလား၊ မပွင့်မလားဆိုတာ မသိဘဲ ဘယ်တော့မှ မနေခဲ့ဖူးဘူးလို့ ငါထင်တယ်”
ကြယ်များ ပေါ်လာသည့်အထိ ကျွန်တော် ရေพန်းနားမှာပဲ ရှိနေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် သောကို သွားရှာသည်။
သူမသည် နေ့လယ်ပိုင်း အများစုကတည်းက ရှိနေခဲ့သည့် မြောက်ဘက် တံတိုင်းပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ မြောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်ရင်းပေါ့။ လမ်းမကြီးဆီကိုပေါ့။ မိုင်သုံးရာ ဝေးကွာတဲ့ နေရာမှာရှိတဲ့ အော်သဲလော့စ် (Othellos) လျှောက်လာဖို့ ပြင်ဆင်နေမယ့် အကော်ခန်းမ (Hall of Accord) ဆီကိုပေါ့။
ကျွန်တော် သူမအနားကို ရောက်သွားသည့်အခါ သူမ လှည့်မကြည့်ပေ။
“မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီပေါ့” ဟု သူမက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“မင်း ဖွင့်ပေးတော့မှာပေါ့”
“သူ ခေါက်မယ်ဆိုရင်ပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်”
သော တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဒါက ထောင်ချောက်ဆိုရင်ကော” ဟု သူမက ပြောသည်။ “သူက အဖြူရောင် အလံကို ကိုင်ပြီး ဝင်လာပြီးမှ တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ရင်—”
“ဒါဆိုရင် ဧည့်သည်အခွင့်အရေးဆိုတာ နှစ်ဖက်စလုံးအတွက်ပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “အိမ်ရှင်က ဧည့်သည်ကို မတိုက်ခိုက်ရသလို ဧည့်သည်ကလည်း အိမ်ရှင်ကို မတိုက်ခိုက်ရဘူး” ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ခြံဝင်းမှူးက သူ့ဓားကို မချနိုင်ခဲ့ဘူးလေ။ အိုဒရစ်အပေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ခိုလှုံရာနေရာမှာ မဟုတ်ဘူး”
“အဲဒါက ခြံဝင်းတစ်ခုပဲလေ” ဟု သောက ပြောသည်။ “ကြိုဆိုဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့သူတွေ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ နေရာပေါ့”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့လည်း အဲဒီအတိုင်း ရည်ရွယ်ရမှာပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
သော ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အားလုံးပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ မင်း တစ်ယောက်တည်းလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဂရေးကိပ်မှာ ရှိတဲ့သူ အားလုံးပေါ့။ သူ ခေါက်ပြီး ကျွန်တော်တို့က တံခါးဖွင့်ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အဲဒီအတိုင်းပဲ ရည်ရွယ်ရမယ်” ကျွန်တော် မြို့ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ မီးအိမ်တွေကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ “မဟုတ်ရင်တော့ တည်မြဲမှာ မဟုတ်ဘူး”
သော ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်းက မြို့တစ်မြို့လုံးကို” ဟု သူမက နှေးကွေးစွာ ပြောသည်။ “အော်သဲလော့စ်ကို ကြိုဆိုဖို့ တောင်းဆိုနေတာပေါ့”
“ကျွန်တော် သူတို့ကို မီးအိမ်တွေ ဆက်ထွန်းထားဖို့ တောင်းဆိုနေတာပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ညဘက် ရောက်လာတဲ့ ဘယ်သူ့အတွက်မဆို သူတို့ ထွန်းညှိထားသလိုမျိုးပေါ့” ကျွန်တော် ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “သူ ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မမေးဘဲနဲ့ပေါ့”
“သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အားလုံး သိကြတယ်”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “အဲဒါကြောင့်ပဲ ဒါဟာ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာတာပေါ့”
သော အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြန်မဖြေပေ။
ထို့နောက် သူမက “ဟယ်လီမာ ရဲတိုက်ထဲမှာ ရှိမနေရဘူး” ဟု ပြောသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“ပြီးတော့ ဖန်နရီက ရှိနေချင်တယ်”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“လိုကီက ဂိတ်တံခါးဘေးမှာ ရပ်ချင်တယ်။ ကေဒရာက သူ့လေးနဲ့ တံတိုင်းပေါ်မှာ ရှိချင်တယ်။ လီရီယန်ကလည်း ကြမ်းပြင်က သူ ခေါက်တဲ့အသံကို ကြားချင်တယ်လို့ ပြောတယ်” သော ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ဒီရဲတိုက်ထဲက နတ်ဘုရားတစ်ဝက်လောက်က တစ်လတောင် မရှိသေးဘူး၊ သူ့လှောင်အိမ်တွေထဲမှာ ရှိနေခဲ့ကြတာ”
“ဟုတ်တယ်”
“မင်း သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိနဲ့ လုပ်ခိုင်းမှာလဲ”
ကျွန်တော် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မလုပ်ခိုင်းပါဘူး” ဟု နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ “ကျွန်တော် သူတို့ကို သူတို့ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာပဲ မေးမှာပါ။ ပြီးတော့ သူတို့ကို ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်မှာပါ”
သော ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာတွင် တဖြည်းဖြည်း သက်သာရာ ရသွားဟန် ပေါ်လာသည်။
“ဒန်စတန်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဒန်စတန်ပေါ့” ဟု ကျွန်တော် သဘောတူလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် မေးခဲ့သည်။
ကောင်စီမှာ မဟုတ်ပေ။ မြေပုံခန်းထဲမှာလည်း မဟုတ်ပေ။ လာမည့် ငါးရက်အတွင်း သူတို့တစ်ယောက်စီဆီသို့ ကျွန်တော် သွားခဲ့ပြီး သူတို့နဲ့အတူ ထိုင်ကာ မေးမြန်းခဲ့သည်။
ဟယ်လီမာက အနောက်ဘက် တောင်ကုန်းလမ်းအောက်က ခိုလှုံရာနေရာကို သွားမယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ဟောလစ်နဲ့အတူ ထိုင်ဖို့ပေါ့။ သူမ ကတိပေးထားတဲ့ ဟင်းရည်ကို သောက်ဖို့ပေါ့။
“ပုန်းခိုဖို့ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ကျွန်တော် အဲဒါကို နားလည်စေချင်တယ်။ ကျွန်တော် လမ်းမပေါ်မှာပဲ ရှိနေမှာ။ မီးအိမ်တစ်လုံးနဲ့ပေါ့။ ခိုလှုံရာနေရာကို စောင့်ရှောက်ရင်းနဲ့ပေါ့” သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “သူ ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ ဒီနေရာကို ဖြတ်သွားရင် ကျွန်တော် ရှိနေမှာပါ” သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “သူ့ကို ကြည့်ရဲပါ့မလားတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ရှိနေမှာပါ”
ဗော့စ်ကတော့ သူ ဒီမှာပဲ နေမယ်လို့ ပြောသည်။
“ကျွန်တော် အရင်ဆုံး တံခါးခေါက်မယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “သူ ရောက်လာတဲ့အခါပေါ့။ ခင်ဗျားတို့ ဂိတ်တံခါး မဖွင့်ခင်မှာလေ။ အတွင်းဘက်ကနေပေါ့” သူ သူ့ခေါင်းလောင်းကို လက်နဲ့ထိလိုက်သည်။ “အဲဒါ ဘယ်လိုအသံမျိုးလဲဆိုတာ သူ သိရအောင်လေ”
ဖန်နရီက ဥယျာဉ်ထဲမှာ ရှိနေမယ်လို့ ပြောသည်။ သစ်တော်သီးပင်အောက်မှာပေါ့။ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ လှဲလျောင်းရင်းနဲ့ပေါ့။
ကော်ရာက သူနဲ့အတူ ရှိနေမယ်လို့ ဆိုသည်။
ဘရန်နော့က ကော်ရာရှိတဲ့ ဘယ်နေရာမဆို လိုက်မယ်လို့ ပြောသည်။
ကေဒရာကတော့ သူမရဲ့ လေးကိုကိုင်ပြီး တံတိုင်းပေါ်မှာ ရှိနေမှာဖြစ်ကြောင်း၊ တခြားသူက အရင် မဆွဲသရွေ့ သူမလည်း လေးကို ဆွဲမှာမဟုတ်ကြောင်း၊ နောက်ပိုင်း ဘယ်သူမှ သူမကို အပြစ်မတင်နိုင်အောင် ဒါကို စာနဲ့ ရေးမှတ်ထားစေချင်ကြောင်း ပြောသည်။
မေရီက အဲဒါကို ရေးမှတ်ထားလိုက်သည်။
အစ်ရှ်ကာကတော့ လန်တန်နဲ့အတူ တိရစ္ဆာန်ခြံထဲမှာ ရှိနေမယ်လို့ ပြောသည်။ သူ စိတ်ရင်းနဲ့ ကြိုဆိုနိုင်ပါ့မလားတော့ မပြောတတ်ပေမဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ မပိတ်မိအောင်တော့ နေမယ်လို့ ကတိပေးသည်။
“အဲဒါ လုံလောက်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်လား”
“အဲဒါက ရိုးသားမှုရှိလို့ပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “အဲဒါက လုံလောက်တာထက် ပိုပါတယ်”
လီရီယန်ကတော့ ကြမ်းပြင်ကို မေးမြန်းသည်။
သူမ ဒါကို တတိယမြောက်ညမှာ လုပ်ခဲ့သည်။ သူငယ်တန်းခန်းထဲက သူမရဲ့ အိပ်ရာဘေးမှာ ဒူးထောက်ရင်းပေါ့။ ကာရိုးနဲ့ ဆီရာဖီနာက သူမရဲ့ ဘေးနှစ်ဖက်မှာ ရှိနေပြီး အန်ဝမ်က သူတို့နောက်က ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်။
“ကျွန်မတို့ သူ့ကို အထဲဝင်ခိုင်းသင့်လား” ဟု သူမက မေးသည်။
ကြမ်းပြင်က အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထို့နောက် အုပ်ထိန်းသူက အလွန် နူးညံ့စွာဖြင့် “လီရီယန်၊ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ” ဟု ပြန်မေးသည်။
လီရီယန် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“သူက လူဆိုးကြီးလေ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “သူက မေမေကို ကျွန်မဆီကနေ ခေါ်သွားတာ။ သူက ကျွန်မကို အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားတယ်။ ကျွန်မ ဆံပင်တွေကိုလည်း ညှပ်ပစ်တယ်” သူမ၏ လက်သေးသေးလေးတွေက ဂျုံအိတ်စစောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ သူ့ကို မတွေ့ချင်ဘူး”
“မင်း မတွေ့ချင်ရင် မတွေ့ရဘူးလေ” ဟု အုပ်ထိန်းသူက ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ မာတာက ကျွန်မကို အပြင်ထွက်ခွင့်ပေးခဲ့တယ်” ဟု လီရီယန်က နှေးကွေးစွာ ပြောသည်။ “သူမ မုန့်တွေ ယူလာပေးတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူမ မမေးခဲ့ဘူး” သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “သူမက ကျွန်မကို ဧည့်သည်လို့ ခေါ်တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
လီရီယန် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“သူ လမ်းပျောက်နေတာလား” ဟု သူမက မေးသည်။
ကြမ်းပြင်က ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။
“အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်” ဟု အုပ်ထိန်းသူက နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ “သူ လမ်းပျောက်နေတာ ကြာလှပြီလို့ ငါထင်တယ်။ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုကြာတယ်”
လီရီယန် ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကာရိုးကို မော့ကြည့်သည်။ ဆီရာဖီနာကို ကြည့်သည်။ သူမရဲ့ မိခင်ကို ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်က မီးအိမ်လေး ထွန်းထားပေးသင့်တယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့”
ကလန်က လေးရက်တိုင်တိုင် မီးဖိုချောင်မှာပဲ နေသည်။
သူ အပြင်ထွက်ဖို့ မတောင်းဆိုသလို ဒီမှာပဲ နေမယ်လို့လည်း မပြောပေ။ ဝမ်ဟီးလ်ဒ်ရဲ့ မီးဖိုဘေးက ထောင့်တစ်နေရာမှာ ထိုင်ပြီး သူမပေးတာကို စားသည်။ ပြီးတော့ လူတွေ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် လုပ်နေတာကိုပဲ ထိုင်ကြည့်နေသည်။
ငါးရက်မြောက်နေ့တွင် သူ ကူညီစရာရှိမလားဟု မေးသည်။
ဝမ်ဟီးလ်ဒ်က သူ့ကို ဓားတစ်ချောင်းနဲ့ ကြက်သွန်နီခြင်းတောင်းတစ်လုံး ပေးလိုက်သည်။
သူ ကြက်သွန်နီတွေကို နှစ်ရက်တိုင်တိုင် လှီးပေးခဲ့သည်။
ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် သူ ကျွန်တော့်ကို လာရှာသည်။
သူ မြေပုံခန်း တံခါးဝမှာ ရပ်နေသည်။ ကြက်သွန်နီတွေကြောင့် သူ့မျက်လုံးတွေ နီရဲနေသည်။ သူ မပြောခင် ကျွန်တော့်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော် ပြန်သွားရင် သူက ကျွန်တော့်ကို မေးလိမ့်မယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ဘာတွေ မြင်ခဲ့လဲဆိုတာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“စစ်သည် ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ၊ နတ်ဘုရား ဘယ်နှစ်ပါးရှိလဲဆိုတာ သူ သိချင်လိမ့်မယ်။ သူတို့ ဘယ်နေရာမှာ နေရာယူထားလဲ။ အတွင်းဘက်ကနေ ဂိတ်တံခါးက ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာပေါ့” ကလန်၏ လက်တွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ရစ်ပတ်နေသည်။ “ကျွန်တော် ရေတွက်နေမိတယ်။ မရည်ရွယ်ဘဲနဲ့ပေါ့။ အဲဒါ ကျွန်တော့်ကို လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့အတိုင်းပဲ”
“ငါ သိပါတယ်”
ကလန် ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ခင်ဗျား သိတယ်ပေါ့”
“မင်းက အရာရှိတစ်ယောက်လေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “အဲဒါ မင်းကို လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့အတိုင်းပဲ” ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း သူ့ကို ဘာပြောမလဲ”
ကလန် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ကျွန်တော် မသိဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။ “အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် လာခဲ့တာ” သူ သူ့လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် တံတိုင်းပေါ်က စစ်သည်တိုင်းကို ရေတွက်ခဲ့တယ်။ ဂိတ်တိုင်း၊ ကင်းစခန်းတိုင်းကိုပေါ့” သူ့အသံ တိုးသွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ တခြားအရာတွေကိုလည်း ကျွန်တော် ဆက်ရေတွက်နေမိတယ်။ ပြတင်းပေါက်က မီးအိမ်တွေကို၊ ဝမ်ဟီးလ်ဒ် လုပ်တဲ့ ပေါင်မုန့်တွေကို၊ မီးဖိုချောင်ကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ မီးဖိုချောင်ရဲ့ နတ်ဘုရားမကို စကားပြောဖို့ ရပ်တဲ့လူ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲဆိုတာကိုပေါ့” သူ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။ “တစ်နေ့ကို ကျွန်တော့်ကို ထမင်းစားပြီးပြီလားလို့ လာမေးတဲ့လူ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲဆိုတာကိုပါ”
“ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ”
“တစ်ဆယ့်လေးယောက်” ဟု ကလန်က ပြောသည်။ “မနေ့ကပေါ့။ တစ်ဆယ့်လေးယောက်က ထမင်းစားပြီးပြီလားလို့ လာမေးကြတယ်” သူ့အသံ တုန်ရီသွားသည်။ “ကျွန်တော့်အမေ ဆုံးပြီးကတည်းက ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို မမေးခဲ့ဘူး”
ကျွန်တော် သူ့ကို ဘာပြောရမယ်လို့ မညွှန်ကြားခဲ့ပါ။
ဒီမှာပဲ နေပါလို့လည်း မပြောခဲ့ပါ။
သူသာ အပြင်ကို ထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေရင် သူ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာကိုပဲ မေးလိုက်သည်။
သူ ပြန်မဖြေပေ။
သူ မီးဖိုချောင်ကို ပြန်သွားသည်။
ဝမ်ဟီးလ်ဒ်က သူ့လက်ထဲက ဓားကို သိမ်းပြီး အိပ်ရာသွားဝင်ခိုင်းတဲ့အထိ သူ ကြက်သွန်နီတွေကို လှီးနေခဲ့သည်။
ကိုးရက်မြောက်နေ့တွင် ဟောလစ်က ရေမြောင်းကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်ကို စကားပြောသည်။
အုပ်ထိန်းသူ မဟုတ်ပါ။ ဟောလစ်ဖြစ်သည်။
ဟယ်လီမာကို အနောက်ဘက် ခိုလှုံရာနေရာဆီ ပို့ဆောင်ပေးဖို့ ကျွန်တော် ရေမြောင်းစခန်းကို သွားခဲ့သည်။ ဟက်စ်ကတ်နဲ့ ဒယ်လန်တို့က သူ့ကို လှည်းပေါ်ကနေ အောက်ဆင်းအောင် ကူညီပေးနေချိန်မှာ ကျွန်တော် ရေမြောင်းနားမှာ ဒူးထောက်ပြီး ကျွန်တော့်နာမည်ကို ပြောလိုက်သည်။
နွေးထွေးမှုတစ်ခု တက်လာသည်။
ဒါပေမဲ့ ပြန်ဖြေတဲ့အသံက အုပ်ထိန်းသူရဲ့ အသံ မဟုတ်ပေ။
“ယူရီယာ” ဟု ဟောလစ်က ခေါ်သည်။
ကျွန်တော် ငြိမ်သက်သွားသည်။
“သူမ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်” ဟု ဟောလစ်က ပြောသည်။ “လမ်းမကြီးကို စောင့်ကြည့်နေတာလေ။ မင်းကို ပြောခိုင်းလိုက်လို့”
“ဘာကို ပြောခိုင်းတာလဲ”
ဟောလစ် ခဏ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“သူ ခန်းမထဲက ထွက်လာပြီ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ဒီမနက်ပေါ့။ အရုဏ်တက်ချိန်မှာ။ တစ်ယောက်တည်း။ ခြေလျင်နဲ့ပေါ့” ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “သူ အနောက်ဘက် လမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်လာနေတယ်”
“ဒီဘက်ကိုလား”
“ဒီဘက်ကိုပဲ” ဟု ဟောလစ်က အတည်ပြုသည်။ “မင်းတို့ဆီကို။ ဂရေးကိပ်ဆီကိုပေါ့” သူမ၏ အသံမှာ အလွန် နူးညံ့နေသည်။ “သူ အလျင်မလိုဘူး။ ခိုလှုံရာနေရာတိုင်းမှာ ရပ်နားနေတယ်”
“ရပ်နားနေတယ် ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဟောလစ်က ပြောသည်။ “ရပ်နားနေတယ်။ အဲဒါတွေကို ကြည့်နေတယ်။ မီးအိမ်တွေကိုပေါ့။ တံခါးတွေအပေါ်က ထွင်းထားတဲ့ မီးအိမ်တွေကိုပေါ့” ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “သူ ဘယ်ခိုလှုံရာနေရာထဲကိုမှ မဝင်ဘူး။ ဘာကိုမှလည်း မထိဘူး။ အပြင်မှာပဲ ရပ်ပြီး ကြည့်နေတာ”
ကျွန်တော် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
“သူ ဒီည မင်းတို့ ခိုလှုံရာနေရာကို ရောက်လိမ့်မယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဟောလစ်က ပြောသည်။ “သန်းခေါင်ယံလောက်မှာပေါ့။ သူ ဒီအရှိန်နဲ့ပဲ လာနေရင်လေ”
“ဟယ်လီမာ အဲဒီမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်”
“ငါ သိတယ်” ဟု ဟောလစ်က ပြောသည်။ “ငါလည်း ရှိနေမှာပဲ။ ပြီးတော့ ဟက်စ်ကတ်၊ အိုရန်၊ ပြီးတော့ သူ့အတွက် တစ်ချိန်က မြင်းစီးပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ဒယ်လန်လည်း ရှိနေမှာပါ”
“မင်း ကြောက်လား”
ဟောလစ် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကလေးရယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ငါက မင်း ထင်ထားတာထက် ပိုကြာအောင် ခေါက်သိမ်းခံထားရတာပါ။ တံခါးခေါက်မယ့်သူကို စောင့်ရင်း ပြတင်းပေါက်မှာ ရပ်နေတာ ကြာလှပြီ” သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့သည်။ “လမ်းမပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်လာတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ငါ မကြောက်ပါဘူး”
ကျွန်တော် အဲဒီညက ခိုလှုံရာနေရာမှာပဲ နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အဲဒီမှာ နေဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါ။ ဟယ်လီမာကို ပို့ပေးပြီး မောင်ကြီးမှ ဂရေးကိပ်ကို ပြန်ဖို့ပဲ ကြံရွယ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြန်ဖို့ လုပ်တဲ့အခါ ဟက်စ်ကတ်က တံတိုင်းပေါ်ကနေ သူ့ပါးစပ်မှာ ပိုက်တံကို ကိုက်လျက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။
“မင်း ဒါကို မြင်ချင်မှာပါ”
ဒါကြောင့် ကျွန်တော် နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ ရေမြောင်းဘေးမှာ ထိုင်နေကြသည်။ ဟက်စ်ကတ်၊ အိုရန်နဲ့ ဒယ်လန်တို့ပေါ့။ ဟယ်လီမာကတော့ မီးဖိုဘေးက စောင်ပေါ်မှာ ဟောလစ်ရဲ့ ပဝါကိုခြုံပြီး အလွန် ဖြူဖျော့နေသည်။ ဟောလစ်ကတော့ ခိုလှုံရာနေရာ တံခါးဘေးက နိမ့်တဲ့ တံတိုင်းပေါ်မှာ သူ့မီးအိမ်ကို ပိုက်ထားလျက် ထိုင်နေသည်။
တံခါးအပေါ်က ချိတ်မှာ မီးအိမ်နှစ်လုံး ချိတ်ထားသည်။ ဟက်စ်ကတ်ရဲ့ အပြာရောင် မီးအိမ်နဲ့ ဟောလစ်ရဲ့ ကြေးမီးအိမ်ပေါ့။
နှစ်လုံးစလုံး ထွန်းညှိထားသည်။
လမ်းမကြီးက မြောက်ဘက် အမှောင်ထုထဲကို ရှည်လျားသွားသည်။
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပေ။
သန်းခေါင်ယံနား ရောက်သောအခါ ရေမြောင်းထဲက ရေတွေ ငြိမ်ကျသွားသည်။
မအေးသလို မနွေးလည်း မနွေးပေ။
ငြိမ်သက်နေသည်။
ဟယ်လီမာ မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။
ဒယ်လန်ရဲ့ လက်တွေက ဒူးပေါ်မှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
ဟက်စ်ကတ်က ပါးစပ်ထဲက ပိုက်တံကို ဖယ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အမှောင်ထုထဲကနေ၊ မြောက်ဘက်ကနေ၊ အနောက်ဘက် တောင်ကုန်းလမ်းအတိုင်း လူတစ်ယောက် လျှောက်လာသည်။
သူ အရပ်မမြင့်ပေ။
အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို အံ့ဩသွားစေသည်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို အရပ်မြင့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ။ ဧရာမကြီးပေါ့။ စာတာလိုမျိုး ကောင်းကင်ယံအထိ ဖုံးလွှမ်းနေမယ့် အရှိန်အဝါမျိုးနဲ့ပေါ့။
သူက သာမန်အရပ်ပဲ ရှိသည်။ ပိန်သွယ်သည်။ ဦးထုပ်ပါတဲ့ သာမန် မီးခိုးရောင် ခရီးသွားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ့ဆံပင်တွေက အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး တိုတိုညှပ်ထားသည်။ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့ပြီး အရိုးအိမ် သေးငယ်ကာ အလွန် ငြိမ်သက်နေသည်။
သူ ဘာမှ မပါလာပေ။ လက်နက်လည်း မပါ၊ တုတ်လည်း မပါ၊ မီးအိမ်လည်း မပါပေ။
သူ နောက်ဆုံး တောင်ကုန်းလမ်းကနေ ခိုလှုံရာနေရာရှေ့က ပြန့်ပြူးတဲ့ လမ်းမပေါ်ကို ရောက်လာပြီး ရပ်လိုက်သည်။
သူ ခိုလှုံရာနေရာကို ငေးကြည့်နေသည်။
တံခါးဝအထက်မှာ ထွင်းထုထားပြီး တစ်ချိန်က ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရကာ နောက်ပိုင်းမှ အပြာရောင်သုတ်ထားသည့် မီးအိမ်ကို သူကြည့်သည်။
ချိတ်မှာ ချိတ်ထားသည့် မီးအိမ်နှစ်လုံးကို ကြည့်သည်။
ရေမြောင်းကို ကြည့်သည်။
ရေမြောင်းတစ်ဝိုက် ထိုင်နေကြသည့် လူတွေကို ကြည့်သည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ပါ။
သူ ဟောလစ်ကို ကြည့်သည်။
ကြာရှည်စွာပင်။
ဟောလစ်ကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောကြပေ။
ထို့နောက် အိုသဲလော့စ်က ဟယ်လီမာကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဟယ်လီမာကတော့ အကြည့်မလွှဲပေ။
သူ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။ ဟောလစ်ရဲ့ ပဝါကိုခြုံထားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေကာ လက်တွေကို ပေါင်ပေါ်မှာ တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။
ဒါပေမဲ့ သူ အကြည့်မလွှဲခဲ့ပါ။
အိုသဲလော့စ်က ရေမြောင်းဘက်ကို ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းသည်။
ပြီးတော့ ရပ်လိုက်သည်။
သူ ရေကို ငုံ့ကြည့်သည်။
သူ ဒူးမထောက်ပါ။ ရေကိုလည်း မထိတွေ့ပါ။
သူ ကြည့်ရုံသာ ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ဟောလစ်က စကားပြောသည်။
သူမ၏အသံမှာ အလွန် နူးညံ့သည်။ ဟယ်လီမာကို ပြောခဲ့စဉ်ကအတိုင်း၊ အေဒါကို ပြောခဲ့စဉ်ကအတိုင်း၊ အလွန်ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သော အတိတ်ကာလက သူမတံခါးကို လာခေါက်သည့် လမ်းပျောက်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ပြောခဲ့ပုံရသည့်အတိုင်းပင်။
“ရှင် အဝေးကြီး လျှောက်လာခဲ့ရတာပဲ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ရေ သောက်မလား”
အိုသဲလော့စ်က သူမကို ကြည့်သည်။
သူ့မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲပါ။
ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးများနောက်မှာ တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ဟုတ်ကဲ့” ဟု သူ ပြောသည်။
သူ့အသံမှာ တိုးညင်းသည်။ သာမန်အတိုင်းပင်။ ရေမြောင်းထဲကနေ ကျွန်တော် ကြားခဲ့ရတဲ့ အသံမျိုး မဟုတ်။ ဝှိုက်မက်ဇာရဲ့ ခန်းမထဲမှာ ဝါကျတစ်ခုရဲ့ အလယ်မှာ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်ခဲ့တဲ့ အသံမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။
သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသံသာ ဖြစ်သည်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အသံ။
ဟောလစ်က ရေမြောင်းဘေးက ခွက်တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ရေခပ်ထည့်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အိုသဲလော့စ်က ထိုခွက်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ လက်လှမ်းယူလိုက်သည်။
သူ ရေသောက်လိုက်သည်။
သူ ခွက်ကို ပြန်ချလိုက်တဲ့အခါ ဟောလစ်က သူ့ကို ဆက်ကြည့်နေဆဲပင်။
“ရှင် နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ” ဟု သူမ မေးလိုက်သည်။
ဒါက ဟက်စ်ကတ်ရဲ့ အဘွားက ဒယ်လန် မတ်ရှ်ကို အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ်မှာ အလုပ်ရှာဖို့ ဒီလမ်းအတိုင်း တက်လာတဲ့အခါ မေးခဲ့ဖူးသည့် မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ခိုလှုံရာနေရာတိုင်းရဲ့ အုပ်ထိန်းသူတိုင်းက နှစ်ပေါင်းထောင်ချီပြီး ခရီးသွားတိုင်းကို မေးမြန်းခဲ့သည့် မေးခွန်းမျိုးပင်။
အိုသဲလော့စ်က ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။
ခွက်က သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။
ခိုလှုံရာနေရာ တံခါးအထက်က ချိတ်မှာ မီးအိမ်နှစ်လုံးက တောက်ပနေသည်။
သူ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
သူ ရေမြောင်းထဲက ရေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးမှာ သူ ပြန်ဖြေတဲ့အခါ သူ့အသံက တိုးတိုးလေးသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကျွန်တော် မမှတ်မိတော့ဘူး” ဟု သူ ပြောသည်။