သူမက ဂျော်မန်ဂန်ဒါကို အရင်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည်။ မြင်မိမှာလည်း သေချာပါသည်။ မမြင်ဘဲနေဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလွန်းသည်။ သူသည် မြို့တော်ရှေ့က နောက်ဆုံးတောင်ကုန်းကို ကျော်ဖြတ်လာစဉ် တောင်စောင်းအတိုင်း စီးဆင်းလာသော မြစ်နက်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ သူ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများက ညနေခင်းနေရောင်ကို ဖမ်းယူထားပြီး ခေါင်းပေါ်မှာတော့ ဆယ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။
အက်ဗလင် လမ်းလျှောက်တာ ရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် ထိုမြွေကြီးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ရှေ့ဆုံးမှာ မဂျိုလ်နီယာကို ပခုံးပေါ်တင်ပြီး စီးလာသော သောရ်ကို ကြည့်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ယူရီယာ” ဟု သူမက ခေါ်သည်။
“ပြောရရင် ရှည်မယ့်ကိစ္စပါ”
“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ်”
“သူက လမ်းမှာ လူတွေကို ကယ်ခဲ့တာ။ တိုက်ခိုက်သူတွေ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာလေ”
အက်ဗလင်က မြွေကြီးဘက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။
ခေါင်းပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ အေဒါကို ကြည့်သည်။ မြွေခွံပေါ်မှာ လက်တင်ပြီး ဘေးကနေ လမ်းလျှောက်လာတဲ့ တာရန်ကို ကြည့်သည်။
ကယ်ဒရစ်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကနေ ဆွဲထုတ်ထားတဲ့ ငွေရောင်ဝါယာကြိုးတွေကို မိုင်ရက်ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ စုစည်းထားတာကိုလည်း ကြည့်သည်။
“သူ ဒဏ်ရာရထားတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်”
အက်ဗလင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ပြီးနောက် သူမ ကျွန်တော့်ဘေးကနေ ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။
မြို့တံခါးအပြင်ဘက် လမ်းမစပ်မှာ ရပ်တန့်နေတဲ့ ဂျော်မန်ဂန်ဒါရဲ့ ခေါင်းဆီကို သူမ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပြီး ရွှေရောင်မျက်လုံးကြီးရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် မြွေကြီးဘေးမှာ အလွန်ပင် သေးငယ်နေသည်။
သူမက မြွေကြီးရဲ့ မေးရိုးအနက်ရောင် အကြေးခွံတွေပေါ်မှာ လက်တင်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါသည် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ငြိမ်ငြိမ်လေး နေပေးပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ဒီအလုပ်က နည်းနည်း ကြာလိမ့်မယ်”
အဲဒီအလုပ်က ညနေခင်း တစ်ခုလုံး ကုန်သွားစေသည်။
အက်ဗလင်က ရပ်မနေခဲ့ပါ။ သူမသည် မိုင်ရက်နှင့် လီအိုရာကို ဘေးကနေ ခေါ်ပြီး၊ အော်ရီလီယာကို နောက်ကလိုက်စေကာ ဂျော်မန်ဂန်ဒါရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လျှောက်သွားပြီး ဒဏ်ရာတိုင်းပေါ်မှာ လက်တင် ကုသပေးသည်။ အလင်းရောင်များ တောက်ပလာလိုက်၊ မှိန်သွားလိုက်၊ ပြန်တောက်ပလာလိုက် ဖြစ်နေသည်။
မြို့ထဲက လူတွေလည်း ကြည့်ရှုဖို့ ထွက်လာကြသည်။
လူအုပ်ကြီး ဖြစ်မလာပါ။ တံတိုင်းတွေ၊ လမ်းဘေးတွေမှာ ရပ်ပြီး ကြည့်နေကြသည်။ အရင်က (၁၁) ယောက်အတွက် ရပ်စောင့်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။ သူတို့ရဲ့ ဘုရင်မကြီးက အရှေ့ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်က ကွင်းပြင်မှာ ကမ္ဘာမြွေကြီးကို ကုသပေးနေတာကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
ကာရယ်နှင့် ဂယ်ရစ်လည်း ရောက်လာကြသည်။
ဟယ်လီနာက သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး ခေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လမ်းဘေးမှာ ရပ်ပြီး နှင်းခဲတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ လှုပ်ရှားနေတဲ့ အနက်ရောင် ကိုယ်လုံးကြီးကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
ဂယ်ရစ်က ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေသည်။
ကာရယ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ပြူးကျယ်နေသည်။
အေဒါက ဂျော်မန်ဂန်ဒါရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကနေ ဆင်းလာပြီး သူတို့ဆီ လျှောက်သွားသည်။
ကလေးသုံးယောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ” ဟု ကာရယ်က မေးသည်။
“အေဒါလေ” ဟု အေဒါက ပြန်ဖြေသည်။ “မင်းတို့ကရော ဘယ်သူတွေလဲ”
“ငါက ကာရယ်။ ဒါက ဂယ်ရစ်၊ ငါ့အစ်ကိုလေ”
အေဒါက ဂယ်ရစ်ကို ကြည့်သည်။
ဂယ်ရစ်ကတော့ မြွေကြီးကို ကြည့်နေသည်။
“သူက မင်းအပိုင်လား” ဟု ဂယ်ရစ်က မေးသည်။
အေဒါက ဒါကို ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“သူက သူကိုယ်တိုင်ပိုင်တာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ ထိုင်ခွင့်ပေးတယ်”
ဂယ်ရစ်က သူမကို လွန်စွာမှ တောင့်တနေသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် လှည့်ကြည့်သည်။
အေဒါက သူ့ကို ခဏ စဉ်းစားကြည့်သည်။
“မင်း တောင်းဆိုရမှာပေါ့” ဟု သူမက ပြောသည်။ “အရင်ဆုံး နာမည်ပြောရမယ်။ ပြီးမှ မင်းလိုချင်တာကို ပြောရမယ်”
ဂယ်ရစ်ရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝင်းပသွားသည်။
နေဝင်ချိန်မှာ လိုကီက ကွန်ကော်ဒီယာ တံခါးကနေ ဝင်လာသည်။
သူ လမ်းမလျှောက်ပါ။ သူ ပြေးလာသည်။
လိုကီ ပြေးတာကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါ။ သူသည် လမ်းလျှောက်ရတာကို နှစ်သက်သူ၊ အေးအေးလူလူ လျှောက်သွားသူ၊ အစည်းအဝေးတွေမှာ လူတိုင်း ထိုင်ပြီးမှ ရောက်လာတတ်ပြီး ကုလားထိုင်တွေက သူ့အတွက် မထိုက်တန်ဘူးဆိုပြီး ပြတင်းပေါက်စပ်မှာပဲ ထိုင်တတ်သူမျိုးပါ။ သူက မပြေးတတ်ပါ။
သူသည် အရှေ့ဘက်တံခါးကနေ ပြေးဝင်လာပြီး လမ်းမအတိုင်း ကွင်းပြင်ထဲအထိ ပြေးလာကာ ဂျော်မန်ဂန်ဒါရဲ့ ခေါင်းရှေ့မှာ ရောက်မှ ရပ်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် သူ ရပ်တန့်သွားသည်။
မြွေကြီးက သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းတွေကို ဖွင့်လိုက်သည်။
လိုကီသည် နှင်းခဲတွေကြောင့် တောင့်တင်းနေတဲ့ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ ရပ်နေသည်။ သူ၏ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံက လေထဲမှာ လွင့်နေပြီး ငွေရောင် ခါးပတ်အဆင်တန်ဆာတွေက နေရောင်ခြည် အနည်းငယ်ကို ဖမ်းယူထားသည်။ သူ အမောတကော အသက်ရှူရင်း သူ့သားကို မော့ကြည့်နေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှ မပြောကြပါ။
သောရ်ကတော့ မဂျိုလ်နီယာကို ပခုံးပေါ်တင်ပြီး အနည်းငယ် ခွာရပ်နေသည်။ ဖန်ရီယာက သူ့အစ်ကိုရဲ့ ခေါင်းဘေးမှာ လဲလျောင်းနေသည်။ အက်ဗလင်ကတော့ နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမလက်တွေကတော့ မသဲမကွဲ တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။
လိုကီက ရှေ့ကို တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ နောက်တစ်လှမ်း။
သူ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ဂျော်မန်ဂန်ဒါရဲ့ မေးရိုးအနက်ရောင် အကြေးခွံတွေပေါ်မှာ ပြားပြားလေး တင်လိုက်သည်။
သူ ဘာမှ မပြောပါ။
သူ့ပခုံးတွေ တုန်ယင်နေသည်။
“ဖခင်” ဟု ဂျော်မန်ဂန်ဒါက ခေါ်သည်။
အလွန် တိုးညင်းသည်။ အလွန် တိတ်ဆိတ်သည်။ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်မှာ ကျောက်တုံးတွေ ပွတ်တိုက်သံလိုမျိုးပေါ့။
လိုကီက သူ့နဖူးကို အကြေးခွံတွေပေါ်မှာ ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။
“ငါ လိုက်ရှာခဲ့တာ” ဟု သူက ပြောသည်။ သူ၏ အသံက အုပ်မိနေပြီး ကျိုးပဲ့နေသည်။ “အစည်းအဝေးတိုင်း၊ အစီရင်ခံစာတိုင်းမှာလေ။ လူတိုင်းကို မေးခဲ့တယ်။ မင်းကို မြင်ဖူးတဲ့သူ ရှိလား၊ မင်း သူနဲ့အတူ ရှိနေသေးလားဆိုတာပေါ့” သူ ခေါင်းမော့မလာပါ။ “ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း စိတ်မဝင်စားကြဘူး”
သူ့ပခုံးတွေ ပိုပြီး တုန်ရီလာသည်။
“သူ မင်းကို ဖမ်းသွားပြီလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ” ဟု လိုကီက ဆိုသည်။ “အိုသယ်လော့စ်လေ။ မင်းရဲ့ အစ်ကိုလိုမျိုးပဲ မင်းလည်း လှောင်အိမ်ထဲမှာ ရောက်နေပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ငါ ဘယ်တော့မှ—”
သူ စကားရပ်သွားသည်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါက အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“သူ လုပ်ခါနီးပါပဲ” ဟု မြွေကြီးက ဆိုသည်။ “ဆူတာက ကျွန်တော့်ကို ပေးအပ်ဖို့ လုပ်နေတာ။ အိမ်တစ်လုံးအတွက်၊ ဆောင်းဦးနတ်ဘုရားမကို ထိန်းသိမ်းဖို့ နေရာတစ်ခုအတွက်ပေါ့” သူ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းတွေက လိုကီကို ကျော်ပြီး သောရ်ဆီ ရောက်သွားသည်။ “အဲဒီအချိန်မှာ ဆောင်းဦးနတ်ဘုရားမက ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဆူတာရဲ့ ဧရာမလူတွေ ကိုယ်တိုင် သယ်လာတာလေ။ ပြီးတော့ အိုသယ်လော့စ်က မြစ်ထဲမှာ ရပ်နေတဲ့ ဧရာမလူတိုင်းကို ချည်နှောင်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်”
“ပြီးတော့ ဆူတာက သူ့ရဲ့ အရာရှိတွေကို မီးရှို့လိုက်တယ်ပေါ့” ဟု လိုကီက အကြေးခွံတွေကို ဖိကပ်ထားရင်း ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဆူတာက သူ့ရဲ့ အရာရှိတွေကို မီးရှို့လိုက်တယ်” ဟု ဂျော်မန်ဂန်ဒါက ထောက်ခံသည်။ “ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ထွက်ပြေးဖို့ ပြောတယ်”
သောရ် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ဆူတာက မင်းကို ထွက်ပြေးခိုင်းတယ် ဟုတ်လား”
ဂျော်မန်ဂန်ဒါရဲ့ မျက်လုံးက သူမဆီ ရောက်လာသည်။
“သူ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတာ” ဟု မြွေကြီးက ဆိုသည်။ “စခန်း မီးမလောင်ခင် ညကပေါ့။ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာတာ။ သူ ဘယ်တော့မှ အဲဒီလို မလုပ်တတ်ဘူး” ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “အိုသယ်လော့စ်က သူ မဖြည့်ဆည်းနိုင်တဲ့ ကတိတစ်ခုကို ပေးထားမိတယ်လို့ သူ ပြောတယ်။ သူက အဲဒီကတိကို လိုက်နာဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မရည်ရွယ်ခဲ့ဘူးတဲ့။ သူက အိမ်ကိုပဲ ယူပြီး ဘာမှ ပြန်မပေးဖို့ပဲ ရည်ရွယ်ထားတာတဲ့” သူ့အသံ တိုးသွားသည်။ “အိုသယ်လော့စ်က လောဘကြီးလွန်းသွားပြီတဲ့။ တခြား နတ်ဘုရားတိုင်းကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ယောက်က နောက်ဆုံးမှာ သူ့ဆီကိုပဲ လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်”
“ဒါနဲ့ သူက အိုသယ်လော့စ်နဲ့ လမ်းခွဲလိုက်တာပေါ့” ဟု သောရ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။
“သူ့စခန်းက အရာရှိအားလုံးကို မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ်” ဟု ဂျော်မန်ဂန်ဒါက ဆိုသည်။ “တုတ်တံတိုင်း၊ ဘောင်တွေ၊ ပိုက်ကွန်တွေ အကုန်လုံးပေါ့” သူ၏ မျက်ဝန်းက သောရ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ပြီးတော့ သူက မြစ်ကမ်းဘေးကနေ သူ့တပ်တွေကို အရှေ့ဘက်၊ မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်ဆီကို ပြန်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ထွက်သွားချင်တဲ့ ဧရာမလူတွေကိုလည်း သွားခွင့်ပြုလိုက်တယ်”
“ဘာလို့လဲ”
ဂျော်မန်ဂန်ဒါ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ကျွန်တော် မေးကြည့်ပေမဲ့ သူ မဖြေဘူး” ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူက ပြာတွေကြားထဲမှာ ပွင့်နေတဲ့ အဖူးလေးတွေကို ကြည့်နေတာ။ သင့်ရဲ့ ဘုရင်က မြေကြီးပေါ် လက်တင်လိုက်တဲ့ နေရာနားမှာလေ”
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူ အဲဒါတွေကို အချိန်အကြာကြီး ငေးကြည့်နေတာ” ဟု ဂျော်မန်ဂန်ဒါက ပြောသည်။ “ပြီးတော့မှ ကျွန်တော့်ကို ထွက်ပြေးဖို့ ပြောပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တောအုပ်ထဲကို ပြန်ဝင်သွားတယ်”
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပါ။
လိုကီက အကြေးခွံတွေပေါ်ကနေ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူက သူ့သားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သောရ်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် ဘာပြောရမှန်း မသိပါ။
“ဆူတာက” ဟု သောရ်က နောက်ဆုံးတော့ ပြောသည်။ “အဖူးလေးတွေကို ကြည့်တယ်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြာတွေကြားထဲမှာလေ”
“ဟုတ်တယ်”
သောရ်က အရှေ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မြစ်ဆီသို့၊ အဲဒီနောက်က မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်ဆီသို့။ အဲဒီနေရာက မီးကျွမ်းနေတဲ့ သစ်ငုတ်တိုတိုင်းမှာ အစိမ်းရောင် အဖူးလေးတွေ ပွင့်နေသည်။
“သူ အဲဒီတောအုပ်ကို မီးရှို့ခဲ့တာ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ခြောက်နှစ်ရှိပြီ။ သစ်ပင်တိုင်း၊ အမိုးအကာတိုင်း၊ လမ်းတိုင်းကိုပေါ့” သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “သူက အဲဒီနေရာမှာ ဘာမှ ထပ်မပေါက်ဖွားစေချင်ခဲ့တာ”
“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ တစ်ခုခု ပေါက်ဖွားလာပြီ” ဟု ဂျော်မန်ဂန်ဒါက ဆိုသည်။
လိုကီသည် ညဉ့်နက်သည်အထိ သူ့သားဘေးမှာ ရှိနေခဲ့သည်။
ဘယ်သူကမှ သူ့ကို ထွက်သွားဖို့ မပြောခဲ့သလို၊ ဂျော်မန်ဂန်ဒါကိုလည်း မြို့ရိုးထဲ ဝင်ဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့ပါ။ သူက ကြီးမားလွန်းသည်။ သူသည် အရှေ့ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်၊ မြစ်ကမ်းဘေးက နှင်းခဲနေတဲ့ မြက်ခင်းပြင်မှာ ကိုယ်ကို ခွေထားပြီး ခေါင်းကို လမ်းမပေါ်က ကျောက်တုံးပေါ်မှာ တင်ထားသည်။
တံခါးကို မျက်နှာမူလျက်။
မြို့တော်ကို မျက်နှာမူလျက်။
ဂရေးကိပ်မြို့ရဲ့ ပြတင်းပေါက်တိုင်းမှာ တစ်စစနဲ့ ထွန်းညှိလာတဲ့ မီးရောင်တွေကို မျက်နှာမူလျက်။
လိုကီက သူ့ခေါင်းဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။
ဖန်ရီယာက နောက်တစ်ဖက်မှာ လဲလျောင်းနေသည်။
သောရ်ကတော့ လမ်းဘေးက နိမ့်တဲ့ တံတိုင်းပေါ်မှာ မဂျိုလ်နီယာကို ပေါင်ပေါ်တင်ပြီး ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ တံခါးဝမှာ ရပ်နေသည်။
ခဏကြာတော့ လိုကီက သောရ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း သူတို့ကို သူ့ကို ဖမ်းခွင့်ပေးလိုက်လို့ ရတာပဲ” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“မင်းမှာ အကြောင်းပြချက် အပြည့်အစုံ ရှိနေတာပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
“ပရောဖက်ပြုချက်ကိုလေ”
“ဟုတ်တယ်”
လိုကီက သူမကို အချိန်အကြာကြီး ကြည့်နေသည်။
“ဘာလို့ မလုပ်တာလဲ” ဟု သူ မေးသည်။
သောရ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သူမက ကွင်းပြင်ကြီးဆီကို ငေးကြည့်နေသည်။ အနက်ရောင် ကွင်းဆက်တွေဆီ၊ မြို့တော်ရဲ့ မီးရောင်တွေကို ငေးကြည့်နေတဲ့ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပိတ်ထားတဲ့ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းတွေဆီပေါ့။
“သူက အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကာကွယ်ပေးခဲ့လို့လေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ အိုသယ်လော့စ်ရဲ့ လက်နက်တွေကို သူ့ဆီ ပြန်လှည့်ပေးခဲ့လို့ပေါ့” သူမက မဂျိုလ်နီယာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ အော်ရီလီယာက ကျွန်မကို ပြောပြဖူးတယ်။ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူ (Keeper) ဆိုတာ အထဲကနေ သော့ခတ်လေ့မရှိဘူးတဲ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတိုင်းက အမိုးအကာ ရပိုင်ခွင့်ရှိလို့ မဟုတ်ဘူး၊ အပြင်ကနေ ကြည့်ရင် ဘယ်သူက အမိုးအကာ ပေးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်အောင်လို့တဲ့”
လိုကီက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အော်ရီလီယာက အဲဒီလို ပြောတာလား”
“ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ပြောတာ” ဟု သောရ်က ဆိုသည်။ “အော်ရီလီယာက ကျွန်မကို ပြောပြတာ”
လိုကီ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ပြီးတော့ သူ ရယ်မောလိုက်သည်။ အလွန် တိုးညင်းစွာပေါ့။ တစ်စုံတစ်ခု ကျိုးပဲ့သွားသလိုမျိုး အသံနဲ့ပေါ့။
“ကျွန်တော်က ယုံကြည်လို့ မရတဲ့သူလို့ အပြောခံလာရတာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တောင် ရှိပြီ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ကျွန်တော့်အတွက် ဘယ်သူမှ တံခါးမဖွင့်ပေးသင့်ဘူးတဲ့။ ကျွန်တော်က ငွေတွေ ခိုးပြီး အိမ်ကို မီးရှို့ပစ်လိမ့်မယ်တဲ့” သူ သူ့သားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “အခုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သားသမီးတွေက မီးအိမ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မြို့တစ်မြို့ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ၊ ဥယျာဉ်နဲ့ ကွင်းပြင်မှာ အိပ်စက်နေကြပြီ”
“ရှင်က ကွန်ကောဒီယာမှာ ရောက်နေတာလေ” ဟု သောရ်က ထောက်ပြသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ကွန်ကောဒီယာမှာပါ” ဟု လိုကီက သဘောတူသည်။ “ကောင်စီတွေမှာ တက်နေတယ်။ မေရီနဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေအတွက် ငြင်းခုန်နေတယ်” သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဘယ်သူမှတော့ ကျွန်တော့်ကို အခုထိ မနှင်ထုတ်ရသေးဘူး”
“မေရီကတော့ နှင်ထုတ်ဖို့ စဉ်းစားဖူးတယ်” ဟု သောရ်က ဆိုသည်။
“မေရီက အရာအားလုံးကို စဉ်းစားတတ်တာပဲ” ဟု လိုကီက ပြောသည်။ “ဒါက သူမရဲ့ အကောင်းဆုံး အရည်အချင်းတွေထဲက တစ်ခုပေါ့”
ညနေစောင်းချိန်တွင် တီရန်က အေဒါကို ရဲတိုက်ဆီ ပြန်ခေါ်လာသည်။
သူမက ပြန်မလာချင်ပါ။ မြွေကြီးနဲ့ပဲ ဆက်နေချင်နေသည်။ တီရန်က ဘာကြောင့် မရတာလဲဆိုတာ ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အချုပ်အနှောင်က စကားလုံးတိုင်းမှာ ပိတ်မိနေပြီး နောက်ဆုံးတော့ သူက သူမကို ပွေ့ချီကာ ခေါ်လာခဲ့ရသည်။
အေဒါက ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
နောက်တော့ သူမ ငြင်းဆန်တာကို ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ပခုံးပေါ် ခေါင်းတင်ကာ တံခါးဝမရောက်ခင်မှာတင် အိပ်ပျော်သွားသည်။
နယ်လ်နဲ့ ဘရိုင်အန်နီတို့က သူ့ဘေးမှာ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။
လီသန်ရဲ့ လှည်းက နောက်ဆုံးမှာ ရောက်လာသည်။
ဒန်စတန်က လှည်းကို အရှေ့ဘက်တံခါးကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းဝင်လာသည်။ ကျောက်တုံးတိုင်းကို ရှောင်မောင်းရင်းပေါ့။ လီသန်ဘေးမှာ လီအိုရာက ထိုင်လိုက်လာပြီး ပယ်ရင်ရဲ့ ချိတ်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ မီးအိမ်သုံးလုံးကတော့ ညနေဆည်းဆာမှာ ထွန်းညှိထားသည်။
ဆေးခန်းဆီ ရောက်တဲ့အခါ လီသန်က အပွေ့မခံချင်ပါ။
သူက လှည်းပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ဆေးခန်းတံခါးကို ငေးကြည့်သည်။
အပေါ်ကို တက်သွားတဲ့ လှေကားတွေကိုပေါ့။
သူ့လက်တွေကို သူ ငေးကြည့်သည်။
“လမ်းလျှောက်မယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
လီအိုရာက သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ရှင် မလျှောက်နိုင်ဘူး”
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးက သူမမျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကြိုးစားကြည့်မယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
အချိန်အတော်ကြာသွားသည်။
ဒန်စတန်က လှည်းရဲ့ နောက်ဘက်ကို ချပေးလိုက်သည်။ လီအိုရာက လီသန်ရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို တွဲလိုက်သည်။ အေဒါကို အိပ်ရာဝင်ခိုင်းပြီးနောက် သူငယ်တန်းဘက်ကနေ ပြန်ရောက်လာတဲ့ တီရန်က ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို တွဲလိုက်သည်။
လီသန်က သူ့ခြေထောက်တွေကို မြေကြီးပေါ် ချလိုက်သည်။
သူ့ခြေထောက်တွေ တုန်ယင်နေသည်။
သူ မတ်တပ်ရပ်သည်။
ဖြောင့်ဖြောင့်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါ။ တည်ငြိမ်တာလည်း မဟုတ်ပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို အားပြုပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။
ဒါပေမဲ့ သူ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့သည်။
ဆေးခန်းတံခါးအပြင်ဘက်က လမ်းမပေါ်မှာပေါ့။
သူ့ခြေထောက်တွေကို သူ ငုံ့ကြည့်သည်။
အောက်က ကျောက်တုံးတွေကိုပေါ့။
သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားသည်။
“လမ်း” ဟု သူက ပြောသည်။
ပြီးတော့ သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။
ခြေလှမ်းလေးလှမ်း လှမ်းပြီးတဲ့အခါ သူ့ခြေထောက်တွေ ခွေကျသွားသည်။
တီရန်က သူ့ကို ဖမ်းလိုက်သည်။ လီအိုရာက သူ့ကို ဖမ်းလိုက်သည်။ သူတို့က သူ့ကို ဆေးခန်းရဲ့ အောက်ဆုံးလှေကားထစ်ပေါ်မှာ ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သည်။ သူက အဲဒီမှာ ထိုင်ရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေသည်။ သူ့မျက်နှာက ပြာနှမ်းနေပြီး လက်တွေကလည်း တုန်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးကတော့ တောက်ပနေသည်။
သူ တီရန်ကို မော့ကြည့်သည်။
“လေးလှမ်း” ဟု သူက ပြောသည်။
တီရန် ရယ်လိုက်သည်။ အသံမထွက်တဲ့ ရယ်သံပေါ့။ အချုပ်အနှောင်က သူ့အသံကို လက်သီးဆုပ်ထားသလို ချုပ်ထားသည်။
ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာကတော့—
သူ လီသန်ဘေးက လှေကားထစ်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ပခုံးကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သား ဆည်းဆာညနေခင်းမှာ အတူတူ ထိုင်နေကြသည်။ တစ်ချိန်က မြစ်အထက် စခန်းတစ်ခုမှာ ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ စစ်သည်နှစ်ယောက်၊ တစ်ယောက်က သီချင်းဆိုတာ ညံ့ပြီး တစ်ယောက်က အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတဲ့ စစ်သည်နှစ်ယောက်ပေါ့။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှ ထပ်မပြောကြတော့ပါ။
မပြောလည်း လိုအပ်တော့သည် မဟုတ်ပါ။
သန်းခေါင်ယံလောက်မှာ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ခံတပ်နံရံမှာ လာတွေ့သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ဘေး အရှေ့ဘက်နံရံမှာ ရပ်ပြီး နှင်းခဲတွေကြားထဲမှာ ခွေလျောင်းနေတဲ့ ဂျော်မန်ဂန်ဒါရှိရာ ကွင်းပြင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ လိုကီက သူ့ဘေးမှာ ရှိနေဆဲပါ။ ဖန်ရီယာကတော့ သူ့အစ်ကိုရဲ့ ဘေးမှာ အိပ်ပျော်နေသည်။
“သူ သက်သာလာပြီ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုမြန်တယ်။ ဝိုင်ယာကြိုးက အဆိုးဆုံးပဲ။ အဲဒါ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒဏ်ရာတွေက သူ့အလိုလို ပြန်ပိတ်လာတယ်”
“ကောင်းပြီ”
“မိုင်ရက်သ်က တစ်ပတ်အတွင်း သူ သက်သာသွားလိမ့်မယ်တဲ့” သူမ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “မိုင်ရက်သ်က ဒီလောက် မြန်မြန် သက်သာတာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလို့ ပြောတယ်”
“ဘာလို့များလဲ”
အက်ဗလင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ကျွန်မလည်း မသိဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ လမ်းကြောင့်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူက အဲဒီလမ်းပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတာလေ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “မြစ်ကမ်းဘေးလမ်းမှာပေါ့။ ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ခေါင်းတင်ပြီး တံခါးကို မျက်နှာမူထားတာလေ” သူမ ကွင်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “ဟollis က ပြောဖူးတယ်။ လူတွေ ခရီးသွားတဲ့အခါ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူရဲ့ စွမ်းအားက ကြီးမားလာတယ်တဲ့။ အမိုးအကာတွေကို ထိန်းသိမ်းထားတဲ့အခါ၊ ညဘက် ရောက်လာသူတိုင်းအတွက် တံခါးတွေ ပွင့်နေတဲ့အခါပေါ့” သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “လမ်းက သူ့ကို ကုသပေးနေတာလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ သစ်တော်ပင်က ကိုရာကို ကုသပေးခဲ့သလိုမျိုးပေါ့”
ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်းကို တွေးကြည့်သည်။
တစ်ဖက်တည်းသာ သွားလို့ရတဲ့ လမ်းတွေကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ဂျော်မန်ဂန်ဒါအကြောင်းပေါ့။
နှစ်ဖက်လုံး သွားလို့ရတဲ့ လမ်းပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတာကိုလေ။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။
သူမ အဲဒီအကြောင်း ဘာမှ မပြောပါ။ သူမကတော့ သတိမထားမိသလိုမျိုးနဲ့ သူမရဲ့ လက်ကို အဲဒီနေရာမှာ ညင်သာစွာ တင်ထားလိုက်သည်။
“ဟollis က ရှင်တို့ကို တစ်ခုခု ပြောခဲ့တယ်မလား” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အမိုးအကာဆီမှာလေ။ ရှင် တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်လာတုန်းက ရှင့်မျက်နှာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်တယ်”
ကျွန်တော် ချက်ချင်း မဖြေခဲ့ပါ။
ပြီးတော့မှ ကျွန်တော် သူမကို ပြောပြလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ကို စေလွှတ်လိုက်တဲ့ နတ်ဘုရားမအကြောင်း၊ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ဘယ်နေရာကို သွားရမယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့အကြောင်း၊ ဂရေးကိပ်မြို့ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်ဆိုင်းပေးရမယ်ဆိုတာကို သိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော နေရာဖြစ်နေတဲ့အကြောင်းပေါ့။
အက်ဗလင်က စကားမဖြတ်ဘဲ နားထောင်နေသည်။
ကျွန်တော် ပြောပြီးတဲ့အခါ သူမ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ရှင်က ဒီကို လာဖို့ တစ်ခါမှ မတောင်းဆိုခဲ့ပါဘူး” ဟု သူမက နောက်ဆုံးတော့ ပြောသည်။ “ရှင်က ကိုယ်ပိုင်နေရာလေးတစ်ခုပဲ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။ ကိုယ့်လူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ စွမ်းအားတစ်ခုပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက ဒီနေရာကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
အက်ဗလင်က မြို့တော်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ ပြတင်းပေါက်တိုင်းက မီးရောင်တွေကိုပေါ့။
“ဒါဆိုရင်တော့ သူမ ရွေးချယ်တာ မှန်တာပေါ့” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
မနက်ခင်းမှာ မြင်းစီးသူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။
ရဲတိုက်က ကျွန်တော့်ကို နှိုးသည်။
“မြောက်ဘက်တံခါးမှာ မြင်းစီးသူတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်” ဟု ရဲတိုက်က ပြောသည်။ “အဖြူရောင် အလံလေးတစ်ခုနဲ့ပေါ့”
ကျွန်တော် ချက်ချင်း နိုးလာသည်။
“ဘယ်သူလဲ”
“မသိဘူး။ မီးခိုးရောင် အင်္ကျီနဲ့၊ လည်ပင်းမှာ ငွေရောင် အဆင်တန်ဆာ ရှိတယ်” ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “သူက ရှင့်နာမည်နဲ့ တောင်းဆိုနေတယ်။ သူက သဘောတူညီချက်ခန်းမ (Hall of Accord) ကနေ သတင်းစကား ပါလာတယ်လို့ ပြောတယ်”
အက်ဗလင်က ထိုင်နေနှင့်ပြီ။
အက်ဒရီယာနာလည်း ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော် အမြန် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သောရ်က လမ်းလျှောက်လမ်းမှာ ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့သည်။ သူမလည်း မအိပ်ရသေးပါ။ မဂျိုလ်နီယာက သူမ ပခုံးပေါ်မှာ ရှိနေသည်။
“အိုသယ်လော့စ်ပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
“အဖြူရောင် အလံနဲ့ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
သောရ်ရဲ့ မေးရိုးတွေ တင်းသွားသည်။
“သူက အဖြူရောင် အလံနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မစေလွှတ်ဖူးဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးဘူး။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာပေါ့”
မြင်းစီးသူက မြောက်ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေသည်။
သူက လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ အလွန် ငယ်သည်။ ဝမ်ဒယ် ဆဲလိုးထက်တောင် သိပ်မကြီးပါ။ သူက အဖြူရောင် အလံကို သူ့ဘေးက လှံမှာ ချည်ထားတဲ့ မီးခိုးရောင် မြင်းတစ်ကောင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး တံခါးစောင့်တွေ၊ နံရံတွေ၊ ခံတပ်နံရံပေါ်မှာ စုရုံးနေတဲ့ စစ်သည်တွေကို တစ်ချက်မှ မကြည့်ပါ။
သူက လမ်းကိုပဲ ကြည့်နေသည်။
တံခါးကနေ တစ်မိုင်လောက် အကွာမှာရှိတဲ့ အမိုးအကာဆီကိုပေါ့။ တံခါးအထက်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ မီးအိမ်နဲ့ အဲဒီထဲမှာ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ မီးအိမ်ရှိတဲ့ နေရာကိုပေါ့။
သူ အဲဒီနေရာကို အချိန်အတော်ကြာ ငေးကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် တံခါးကနေ ထွက်လာတဲ့အခါ သူက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာသည်။
သူ မြင်းပေါ်က မဆင်းပါ။
သူ စာတစ်စောင်ကို ကမ်းပေးသည်။
အလုံပိတ်ထားသည်။ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ တံဆိပ်တစ်ခုနဲ့ပေါ့။ တံခါးတစ်ချပ်ကို ဖွင့်ထားတဲ့ ပုံစံပါ။
“သဘောတူညီချက်ခန်းမကနေပါ” ဟု မြင်းစီးသူက ပြောသည်။ သူ့အသံက အလွန် တည်ငြိမ်သည်။ “ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဘုရင်၊ ယူရီယာဂရေးအတွက်ပါ”
ကျွန်တော် စာကို ယူလိုက်သည်။
ကျွန်တော် တံဆိပ်ကို ခွာလိုက်သည်။
စာက တိုတိုလေးပါ။
ကျွန်တော် မသိတဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားသည်။ စာရေးသူရဲ့ လက်ရေး မဟုတ်ပါ။ ပိုပြီး ရှေးကျသည်။ ပိုပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိပုံရသည်။ စာလုံးတိုင်းကို ထွင်းထုထားသလိုမျိုး ပုံဖော်ထားသည်။
ယူရီယာဂရေး၊
မင်းက ငါ့ရဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ငါ့ရဲ့ ရင်ပြင်ကနေ ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့တယ်။ မင်းက ငါ့ရဲ့ လမ်းတွေကို ဖြန့်ကျက်ခဲ့တယ်။ မင်းက ငါ့ရဲ့ အိမ်တွေကို ဖွင့်ပေးခဲ့တယ်။ မင်းက ငါ့ရဲ့ အရာရှိတွေ၊ ငါ့ရဲ့ ဧရာမလူတွေနဲ့ ငါ့ရဲ့ မြွေကြီးကို ငါ့ဆီကနေ လုယူသွားခဲ့ပြီ။
မင်းက မင်းရဲ့ရဲတိုက်နဲ့ ငါ့ရဲ့ခန်းမကြားက လမ်းတိုင်းမှာ မီးအိမ်တွေကို ထွန်းညှိထားခဲ့တယ်။
မင်းရဲ့နိုင်ငံမှာ အမိုးအကာတစ်ခုခုဆိုရင် အတွင်းဘက်မှာ သော့ခတ်ထားလေ့မရှိဘူးလို့ ငါကြားရတယ်။
ညဘက်မှာ ရောက်လာတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို သူတို့ဘယ်သူလဲ၊ ဘာတွေလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာ မမေးမြန်းဘဲ လက်ခံကြိုဆိုပေးတယ်လို့လည်း ငါကြားရတယ်။
အဲဒါကို ငါ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်တယ်။
ငါ ဂရေးကိပ်ကို ဆယ်ရက်အတွင်း လာခဲ့မယ်။ တစ်ယောက်တည်း။ လက်နက်မဲ့။ အဖြူရောင်အလံအောက်မှာပေါ့။
ငါ မင်းရဲ့တံခါးကို ခေါက်မယ်။
မင်း တံခါးဖွင့်ပေးမပေးဆိုတာကို ငါ သိချင်မိတယ်။
စာမှာ လက်မှတ်မထိုးထားပါ။
ထိုးစရာလည်း မလိုပါ။
ကျွန်တော် စာကို သုံးခေါက် ဖတ်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် သောရ်ဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမ တစ်ခေါက် ဖတ်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားပါ။
သူမက စာကို ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်ပေးသည်။
"သူ ဒီကို လာတော့မှာပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ဟုတ်တယ်။"
"တစ်ယောက်တည်းတဲ့လား။"
"သူ ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင်တော့ ဟုတ်တယ်။"
"ဧည့်သည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ပေါ့။"
"ဟုတ်တယ်။"
သောရ်က လမ်းမကြီးဘက်ကို ငေးကြည့်သည်။ တံခါးပေါက်ကနေ တစ်မိုင်အကွာမှာ မနက်ခင်းအလင်းရောင်အောက်မှာ လောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်တဲ့ အမိုးအကာက မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။
အဲဒီနောက်မှာရှိတဲ့ ကွင်းပြင်ကို ကြည့်သည်။ ဂျော်မန်ဂန်ဒါက နှင်းခဲတွေကြားထဲမှာ ခွေလျောင်းရင်း သူ့ခေါင်းကို ကျောက်တုံးပေါ် တင်ထားဆဲပါ။
"ဒါ ထောင်ချောက်ပဲ" ဟု သူမက ပြောသည်။
"ဖြစ်နိုင်တယ်။"
"မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဥပဒေကို မင်းကိုယ်တိုင် ချိုးဖောက်မလားဆိုတာ သူ ကြည့်ချင်နေတာ။"
"ဟုတ်တယ်။"
"မင်းသာ သူ့ကို ငြင်းပယ်လိုက်ရင် မင်းက သူ့ထက် ဘာမှ မသာတော့ဘူး။ အမိုးအကာတိုင်း၊ မီးအိမ်တိုင်း၊ မင်းဖွင့်ပေးထားတဲ့ တံခါးတိုင်းက လိမ်ညာမှုတွေ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်။"
"ဟုတ်တယ်။"
"ပြီးတော့ မင်းသာ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ရင်..."
သူမ စကားရပ်သွားသည်။
ကျွန်တော် စာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
တံဆိပ်ကို ကြည့်သည်။ ဖွင့်ထားတဲ့ တံခါးပုံစံလေးပေါ့။
မင်း တံခါးဖွင့်ပေးမပေးဆိုတာကို ငါ သိချင်မိတယ်။
ကျွန်တော့်နောက်မှာတော့ လူငယ်မြင်းစီးသူက အဖြူရောင်အလံကို ကိုင်ထားရင်း မီးခိုးရောင်မြင်းပေါ်မှာ ထိုင်နေဆဲပါ။
သူ လှုပ်တောင် မလှုပ်ပါ။
သူက အမိုးအကာကိုပဲ ကြည့်နေဆဲပါ။
"မင်း နာမည် ဘယ်သူလဲ" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူ ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
သူ အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်တဲ့အချိန်ကတည်းက သူ့ကို ဘယ်သူမှ ဒီလိုမမေးခဲ့ဖူးသလိုမျိုးပေါ့။
"ကလန်" ဟု သူ ဖြေသည်။
"ကလန်" ဟု ကျွန်တော် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဝင်လာချင်သလား။ အပြင်မှာ အေးတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ စားစရာတွေ ရှိတယ်။ မီးဖိုချောင်ရဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ယောက်က မုန့်ဖုတ်နေလောက်ရောပေါ့။"
မြင်းစီးသူက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
သောရ်ကလည်း ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
ကလန်က တံခါးကို ကြည့်သည်။
အထက်နံရံက ပြတင်းပေါက်တွေမှာ ထွန်းထားတဲ့ မီးအိမ်တွေကို ကြည့်သည်။
သူ့နောက်က ဖြတ်လာတဲ့ လမ်းမကြီး၊ မြောက်ဘက်က သဘောတူညီချက်ခန်းမဆီ ဦးတည်သွားတဲ့ လမ်းကို ကြည့်သည်။
သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
ပြီးတော့မှ အလွန် နှေးကွေးစွာနဲ့ပဲ မြင်းပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်။
သူက အဖြူရောင်အလံကို တံခါးတိုင်မှာ မှီထားလိုက်သည်။
သူ တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်လာသည်။
ဘယ်သူမှ သူ့ကို မတားဆီးပါ။
ဘယ်သူမှ သူ ဘယ်သူလဲ၊ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာ မမေးမြန်းပါ။
သောရ်က သူ ဝင်သွားတာကို ငေးကြည့်နေသည်။
ပြီးနောက် ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာသည်။
"မင်း သိထားဖို့တော့လိုမယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "သူ ဒီမှာ တွေ့သမျှ အကုန်လုံးကို သတင်းပေးပို့လိမ့်မယ်။"
"ဟုတ်တယ်။"
"အကုန်လုံးကိုပေါ့။"
"ဟုတ်တယ်။"
"အိုသယ်လော့စ်ဆီကိုပေါ့။"
"သူ ပြန်ရောက်သွားရင်ပေါ့" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
သောရ်က ကျွန်တော့်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ပြီးနောက် တံခါးကို ကြည့်သည်။ လမ်းမပေါ်က တစ်မိုင်အကွာမှာရှိတဲ့ အမိုးအကာက မီးအိမ်ကို ကြည့်သည်။ နှင်းခဲတွေကြားထဲမှာ ခေါင်းကို ကျောက်တုံးပေါ်တင်ပြီး ခွေလျောင်းနေတဲ့ ကမ္ဘာ့မြွေကြီးရဲ့ အနက်ရောင် ကိုယ်လုံးတွေကို ကြည့်သည်။
"ဆယ်ရက်" ဟု သူမက ပြောသည်။
"ဆယ်ရက်" ဟု ကျွန်တော် ထောက်ခံလိုက်သည်။
သူမက မဂျိုလ်နီယာကို ပခုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။
သူမ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ တံခါးပေါက်ကနေ ပြန်ဝင်လာတဲ့အခါ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းကြားက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တဲ့ စကားသံကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။ သူမရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရန်သူက ကျွန်တော်တို့တံခါးကို လာခေါက်တော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့ မနက်ခင်းမှာ မိုးကြိုးနတ်ဘုရားမဆီကနေ ကျွန်တော် လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ စကားမျိုးပါ။
"ဝမ်ဟီးလ်ဒ် မုန့်တွေ အများကြီး ပိုဖုတ်ရတော့မယ်။"