အခန်း ၄၄၇ - နှစ်ဖက်စလုံး
စီးနင်းသူများသည် တောင်စောင်းမှ မြင်းများကို အရှိန်ပြင်းစွာ စီးနင်းလျက် ဆင်းလာကြသည်။
ကျွန်ုပ် သူတို့ကို မကြည့်မိ။ ကြည့်လည်း မကြည့်နိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ရေခွက်ဘေးတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ချလျက် ရပ်နေမိပြီး ရေပြင်အထက် လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေသည့် အက်ကြောင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သော်က သီချင်းဆက်ဆိုနေရန် ပြောခဲ့သော်လည်း ကျွန်ုပ်မှာ သီချင်းမဆိုနိုင်။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ တံခါးကို စောင့်ကြည့်နေရမည်။
ထိုတံခါးတစ်ဖက်တွင် ကျောက်ဖြင့်ဆောက်ထားသော အခန်းငယ်လေး ရှိသည်။ ပြတင်းပေါက်တွင် မီးခွက်တစ်ခု လင်းနေသည်။ ကုန်းကွနေသော အရိပ်တစ်ခုသည် ပြတင်းပေါက်မှ လှည့်ထွက်လာပြီး ကျွန်ုပ်တို့ဘက်သို့ ကြည့်နေသည်။
ကျွန်ုပ်၏နောက်တွင် တရန်က သီချင်းညည်းနေသည်။ သီချင်းသံသည် တတိယအသံစဉ်တိုင်းတွင် အနည်းငယ် တန့်သွားသော်လည်း သူကတော့ မရပ်တန့်ပါ။ လီသန်၏ နှုတ်ခမ်းများကလည်း စကားလုံးများနှင့်အတူ လှုပ်ရှားနေသည်။
နယ်လ်နှင့် ဘရိုင်အိုနီတို့သည် လှည်း၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ ဘယ်အချိန်ကတည်းက စဆိုနေသည်ကို ကျွန်ုပ်မသိသော်လည်း သူတို့လည်း သီချင်းညည်းနေကြသည်။ အလွန်တိုးညင်းစွာပင်။ သူတို့၏ ဖခင်ဆိုလေ့ရှိသော သီချင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မိခင်က ခေါင်းအုံးဖြင့် ခေါင်းကို အုပ်ထားရလောက်အောင် အသံမပီမသဖြင့် သူတို့ဖခင် ညတိုင်းဆိုနေကျ သီချင်းဖြစ်သည်။
လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းတွင်မူ လူအုပ်ကြီးရှိနေသည်။ မာတာ ကွီးလ်၊ အိုဒရစ်၊ တမ်။ မုန့်ဖုတ်သမားများ၊ ကျောက်တုံးရိုက်သမားများနှင့် ရေခပ်သမားများ အားလုံးသည် မြောက်ဘက်သို့ မီးခွက်များကို မြှောက်ကိုင်ထားကြပြီး သီချင်းညည်းနေကြသည်။ သီချင်းသံမှာ မပီမသ၊ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဖြစ်နေသည်။ ကလေးဘဝက သီချင်းကို တစ်ပိုင်းတစ်စသာ မှတ်မိပြီး ကျန်သည့်အပိုင်းကို အသည်းအသန် ပြန်အမှတ်ရအောင် ကြိုးစားနေကြသည့် လူအုပ်ကြီးနှင့်တူသည်။
ခရီးသွားတို့၏ တေးသီချင်း။ စစ်သည်တို့က ပိုမိုနှေးကွေးပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းအောင် ပြောင်းလဲဆိုထားသည့် သီချင်း။ လမ်းလျှောက်နေဆဲ ခရီးသည်များအတွက် မီးခွက်ကို ဆက်လက်ထွန်းညှိပေးထားပါရန် တောင်းဆိုသည့် သီချင်း။
ပထမဆုံးသော တုတ်တံတစ်ချောင်း ပစ်ခတ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ရေခဲကွဲသံကဲ့သို့ အသံမြည်လာသည်။ တောင်စောင်းမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ထို့နောက် မဂျိုနီယာ။
ကျွန်ုပ်သည် ထိုအသံကို ကြားရသည်ထက် ခံစားရသည်က ပိုများသည်။ မြေပြင်တစ်လျှောက်၊ ကျွန်ုပ်၏ ဖိနပ်ခြေဖဝါးများမှတစ်ဆင့်၊ ဟာလီမာ၏ လက်အောက်ရှိ ကျောက်ခွက်မှတစ်ဆင့် တုန်ခါသွားသည်။ ရေပြင်အထက်ရှိ လေထဲမှ အက်ကြောင်းမှာ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။
"ထိန်းထားကြ" ဟာလီမာက အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် ပြောသည်။ "ထိန်းထားတယ်" ဘရန်နော့က သွားများကို ကြိတ်လျက် ပြန်ပြောသည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေသည်။ ပတ်တီးစည်းထားသော သူ၏ လက်မောင်းများမှာ တောင့်တင်းနေပြီး၊ သူ၏ လက်များသည် ကျွန်ုပ်မမြင်နိုင်သော တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ အရောင်တောက်ပမှုများကြားတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။ ပတ်တီးစများပေါ်သို့ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။
သူ လက်မလွှတ်ပါ။
ကျွန်ုပ်သည် အရှေ့ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။
မီးလောင်ထားသော တောအုပ်အောက်ရှိ တောင်စောင်းမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။
စီးနင်းသူများ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည်။ တစ်ဝက်မှာ သော်ရှိရာ လမ်းမကြီးအတိုင်း တန်းဆင်းလာသည်။ ကျန်တစ်ဝက်မှာမူ အမိုးအကာဘက်မှတစ်ဆင့် ဘရူနီ၏ ဘီလူးကြီးများ ရပ်နေသည့် ကျောက်ဆောင်များဆီသို့ လှည့်သွားသည်။
မြွေကြီးရှိရာဘက်သို့။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါမှာ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသေး။ သူသည် သော်၏ ခြေရင်းတွင် ခေါင်းကိုတင်ကာ လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် ရှည်လျားစွာ လဲလျောင်းနေပြီး၊ သူ၏ ဒဏ်ရာရနေသော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ မှောင်မိုက်သော နေရာဆီသို့ ဆက်လက်သွယ်တန်းနေသည်။ သူ၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများ ပွင့်နေသည်။ သူသည် လာနေသော စီးနင်းသူများကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
သော်က သူ၏အပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။
သူမသည် တစ်ချက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူမထံသို့ ဦးဆုံးရောက်လာသော စီးနင်းသူမှာ လမ်းပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး သူ၏မြင်းမှာ စီးနင်းသူမပါတော့ဘဲ တောင်စောင်းပေါ်သို့ ပြန်ပြေးသွားသည်။ သူကိုင်ဆောင်ထားသော တုတ်တံမှာ သူ၏ဘေးတွင် ငွေရည်များ အရည်ပျော်ကျနေသည့် အတုံးအခဲတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။
ကျန်သူများမှာ နှေးကွေးသွားကြသည်။ သူတို့သည် ဖြန့်ကျက်သွားကြသည်။ ဝိုင်းပတ်ပြီး အခွင့်အရေးကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ပိုက်ကွန်တစ်ခုကို မြှောက်လိုက်သည်။ မီးရောင်အောက်တွင် ငွေရောင်ဝိုင်ယာကြိုးများ တောက်ပလျက် သော်၏ ခေါင်းပေါ်မှတစ်ဆင့် သူမနောက်ကွယ်ရှိ မြွေကြီး၏ ကိုယ်ခန္ဓာဆီသို့ ဖြန့်ကျက်သွားသည်။
လေထဲတွင် မြားတစ်စင်းက ထိုပိုက်ကွန်ကို ထိမှန်သွားသည်။ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားအထက်ရှိ တောင်ကုန်းမှ ဖြစ်သည်။ ကေးဒရာပင်။
ပိုက်ကွန်မှာ ပြတ်တောက်သွားပြီး ကျိုးပဲ့နေသော ဝိုင်ယာကြိုးများအဖြစ် လမ်းပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။
နောက်ထပ် စီးနင်းသူတစ်ယောက်က ပိုက်ကွန်တစ်ခု ထပ်မြှောက်သည်။ နောက်ထပ် မြားတစ်စင်း ထပ်ရောက်လာသည်။
ဘရူနီ၏ ဘီလူးကြီးများမှာ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသေး။ သူတို့သည် အမိုးအကာအောက်ရှိ ကျောက်ဆောင်များကြားတွင် မီးခိုးရောင်တန်းလျားဖြင့် ရပ်နေကြသည်။ ကိုးယောက်စလုံးပင်။ ဘေးဘက်မှ လှည့်ပတ်လာသော စီးနင်းသူများ သူတို့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့်အခါ သူတို့သည် လက်နက်များကို မမြှောက်ကြ။ တိုက်ခိုက်ခြင်းလည်း မပြုကြ။
သူတို့သည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ရပ်နေကြသည်။
စကာန်းမှာ အလယ်တွင်ရှိသည်။ သူသည် သူ၏ ကြီးမားသော မီးခိုးရောင်လက်များကို ဘေးသို့ချလျက် တောင်စောင်းမှတစ်ဆင့် သူတို့ဆီသို့ လာနေသော စီးနင်းသူများကို ကြည့်နေသည်။
ဦးဆောင်သူ စီးနင်းသူက မြင်းကို ဆွဲတန့်လိုက်သည်။ သူက စကာန်းကို မော့ကြည့်သည်။ စကာန်းက သူ့ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
"ဖယ်ပေး" ဟု စီးနင်းသူက ပြောသည်။
စကာန်း ထိုစကားလုံးကို နားမလည်မှန်း ကျွန်ုပ်သိသည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘာသာစကားကို မပြောတတ်။ သို့သော် သူသည် ထိုလေသံကို နားလည်သည်။
သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါလိုက်သည်။ စီးနင်းသူက သူ၏ တုတ်တံကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဘရူနီက စကာန်း၏ ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။ သူလည်း သူ၏ သတ္တုလက်များကို မမြှောက်ပါ။ သူသည် တုတ်တံနှင့် ကိုရက်ကို ထင်းအိတ်ထဲထည့်၍ အိမ်ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည့် ဘီလူးကြီးကြားတွင် ရပ်ကာ စီးနင်းသူကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
"ဘရူနီ" ဟု သူက ပြောသည်။ "တံတားရဲ့ ဘရူနီပဲ။"
စီးနင်းသူ တွေဝေသွားသည်။ ထို့နောက် သူ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။
ငွေရောင်အလင်းတန်းက ဘရူနီ၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားသည်။ သူ ယိုင်သွားသည်။ သို့သော် မလဲကျပါ။
အလင်းတန်းများက သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လျှောက် တွားသွားနေသည်။ ငွေရောင်ကြိုးမျှင်များက သူ၏ လက်မောင်းများကို ရစ်ပတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ ချုပ်နှောင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
စကာန်းက အသံတစ်ခု ပြုလိုက်သည်။ နက်ရှိုင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံ။ တောင်ကြီးတစ်ခုသာ ဒေါသထွက်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ထွက်လာမည့် အသံမျိုးဖြစ်သည်။
သူသည် ဘရူနီ၏ ဘေးသို့ ရောက်သွားသည်။ သူ ငုံ့လိုက်သည်။
သူသည် စီးနင်းသူ၏ လက်ထဲမှ တုတ်တံကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ကြမ်းတမ်းစွာ မဟုတ်ဘဲ ကလေးတစ်ယောက်လက်ထဲမှ ဓားကို သိမ်းလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ထိုတုတ်တံကို မျက်နှာရှေ့တွင် မြှောက်ကိုင်ကာ ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်။ တုတ်တံမှာ စာရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ချေမွသွားသည်။ ဘရူနီ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တွားသွားနေသော ငွေရောင်ကြိုးမျှင်များမှာ အလင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြုတ်ကျသွားသည်။
စီးနင်းသူမှာ စကာန်းကို ကြောင်ကြည့်နေသည်။ စကာန်းက သူ၏လက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။ ချေမွထားသော တုတ်တံကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် တောင်စောင်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ မီးလောင်ထားသော တောအုပ်ရှိရာဘက်သို့။ စီးနင်းသူက သူထိုးပြသည့် လက်ညှိုးကို ကြည့်သည်။ စကာန်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကျောက်ဆောင်များကြားမှ ထလာသော ကျန်ဘီလူးရှစ်ယောက်ကို ကြည့်သည်။ မီးခိုးရောင်အလင်းတန်းများ နှင်းခဲများကဲ့သို့ ကြွေကျသွားပြီး မတ်တပ်ပြန်ရပ်နေသည့် ဘရူနီကို ကြည့်သည်။
သူသည် မြင်းကို လှည့်ကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။
ကျန်သူများကတော့ ထိုသို့မလုပ်ကြ။ အားလုံးမဟုတ်ပေ။ စီးနင်းသူ ငါးဆယ်ရှိသည့်အထဲမှ လက်တစ်ဆုပ်စာမျှသာ ဘီလူးကြီးများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ ကျန်သူများမှာမူ ဆက်လာနေကြသည်။ လမ်းမကြီးအတိုင်း၊ အမိုးအကာကို ပတ်၍၊ စခန်းရှိရာဘက်သို့။
သီချင်းဆိုနေကြသည့် နေရာဆီသို့။
သော်တစ်ယောက်တည်း သူတို့ကို မတားဆီးနိုင်ပါ။ သူမ သိသည်။ သူမ သိနေသည်ကို ကျွန်ုပ်မြင်သည်။ သူမသည် မဂျိုနီယာကို မြှောက်ကိုင်လျက် လမ်းမကြီး၊ အမိုးအကာနှင့် မြွေကြီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကာကွယ်ရန် လှည့်ပတ်နေသည်။ သို့သော် သူတို့က များလွန်းပြီး အလွန်အကျွံ ဖြန့်ကျက်လာကြသည်။
စီးနင်းသူ သုံးယောက် သူမကို ကျော်ဖြတ်လာသည်။ သူတို့သည် အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် အမိုးအကာဆီသို့ လမ်းမကြီးအတိုင်း ပြေးလာကြသည်။
ရေခွက်ဆီသို့။ လေထဲရှိ အက်ကြောင်းဆီသို့။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အက်ကြောင်းကို ထိန်းထားသော ဘရန်နော့ဆီသို့။ မီးခိုးရောင်သမ်းကာ အသက်ရှူရခက်နေသော ဟာလီမာဆီသို့။ တုတ်ကို မြှောက်ထားသော်လည်း ခေါင်းလောင်းသံတိတ်နေသည့် ဗော့စ်ဆီသို့။
လီသန်၏ လှည်းဆီသို့။
ကျွန်ုပ် မစဉ်းစားမိတော့ပါ။ ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို လမ်းမပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
လျှပ်စီးမဟုတ်။ နှင်းခဲမဟုတ်။ မီးလောင်ထားသော တောအုပ်တွင် ကျွန်ုပ်တွေ့ခဲ့ရသည့် ရေခဲအရည်ပျော်ခြင်းလည်း မဟုတ်။
လမ်းမကြီး။ ရှေးဟောင်းလမ်းမကြီး။ အနောက်ဘက်လမ်းမကြီး။ အစောင့်အရှောက်သည် သူမ လမ်းပျောက်နေစဉ် ပြတင်းပေါက်မှ မီးခွက်ဆီသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လျှောက်ခဲ့ဖူးသော လမ်းမကြီး။
ထိုလမ်းမကြီးက ကျွန်ုပ်ကို ပြန်တုံ့ပြန်လာသည်ကို ခံစားရသည်။ ဂရေးကိပ်ကဲ့သို့ မဟုတ်။ ဝက်စ်မီးယားဟိုးလ်ကဲ့သို့ မဟုတ်။ ကျွန်ုပ် ယခင်က တစ်ခါမျှ မထိတွေ့ဖူးသော အရာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။
သူက ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ ပြန်တုံ့ပြန်သည်။
"ဒီလမ်းမကြီးက" ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလမ်းပေါ်မှာ လျှောက်နေတဲ့ လူတွေပိုင်တာ။"
ထိုစကားလုံးများမှာ ကျွန်ုပ်၏ စကားများမဟုတ်။ ကျွန်ုပ် ယခင်က ကြားဖူးသည်။ ဤလမ်းပေါ်မှာပင်။ အစောင့်အရှောက်ထံမှ။ ကျောက်ရိုက်သမားများ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားထိပ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည့် ညကပင်။
ကျွန်ုပ် ထိုစကားကို ထပ်ပြောလိုက်သည်။
လမ်းမကြီးက ကြားလိုက်သည်။
စီးနင်းသူ သုံးယောက်၏ မြင်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းမဟုတ်။ ရုတ်တရက်ပင်။ ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းသို့ ရောက်သွားသည့်အလား ရပ်တန့်သွားသည်။
သူတို့သည် အမိုးအကာမှ ခြေလှမ်းသုံးဆယ်အကွာ လမ်းမပေါ်တွင် တုန်ရီလျက် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ စီးနင်းသူများက မြင်းကို ကန်သည်။ အော်ဟစ်သည်။ ကြိုးများဖြင့် ရိုက်သည်။
မြင်းများကတော့ မလှုပ်ပါ။ သူတို့သည် ခေါင်းကိုငုံ့၊ နားရွက်များကို နောက်သို့ကပ်လျက် ရှေးဟောင်းကျောက်တုံးလမ်းမပေါ်တွင် ခွာများကို စိုက်ထားကာ အမိုးအကာဘက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှ ထပ်မတိုးတော့ပါ။
စီးနင်းသူတစ်ယောက်က မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ သူသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ခြေလျင်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
ခြေလှမ်းသုံးလှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။
သူသည် သူ၏ ခြေထောက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့အောက်ရှိ လမ်းမကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုအမူအရာကို ကျွန်ုပ်သိသည်။ ယခင်က တစ်ကြိမ်တွေ့ဖူးသည်။ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားထိပ်တွင် ရပ်နေသည့် ကပ္ပတိန်ထံတွင်၊ အစောင့်အရှောက်က စီးနင်းသူတိုင်း၏ နာမည်ကို သိသည်ဟု ပြောခဲ့သည့်ညကပင်။
"ဒါက ဘာလဲ" ဟု စီးနင်းသူက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ကျွန်ုပ် မဖြေပါ။
လမ်းမကြီးကသာ ဖြေလိုက်သည်။
အစောင့်အရှောက်၏ အသံသည် ကျောက်တုံးများကြားမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်ုပ်ထံသို့ မဟုတ်ပါ။ သူ၏ထံသို့။
ထိုလမ်းပေါ်ရှိ စီးနင်းသူတိုင်း ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်စွာ။ မီးခွက်ကို ကိုင်ထားသည့် အိမ်ရှင်တိုင်း၊ တောင်စောင်းရှိ ဘီလူးကြီးတိုင်း ကြားနိုင်လောက်အောင်။
"ဒဲလန်" ဟု အစောင့်အရှောက်က ခေါ်သည်။
စီးနင်းသူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားသည်။
"ဒဲလန် မတ်ရှ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "မြစ်ဝှမ်းတောင်ဘက်က မြစ်ကမ်းနားရွာလေးတွေကလေ။ မင်းအမေနာမည်က ဟီလာ။ သူက ငန်းတွေမွေးတယ်။ မင်း ငယ်ငယ်တုန်းက သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းရင် သူတို့က မင်းကို ပြန်လိုက်ဖမ်းကြတာလေ။"
စီးနင်းသူသည် သူ၏ဓားကို ပြုတ်ကျသွားသည်။
"မင်း အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်မှာ မြစ်ဝှမ်းကို ရောက်လာခဲ့တယ်" ဟု အစောင့်အရှောက်က ပြောသည်။ "အလုပ်ရှာရင်းနဲ့ပေါ့။ မင်း ဒီလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့တယ်။ ဒီလမ်းအတိုင်းပဲ။ မင်း ဒီအမိုးအကာမှာ ရပ်ပြီး ဒီရေခွက်ထဲကနေ ရေသောက်ခဲ့တယ်။" ခဏရပ်လိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းက ဟက်စ်ကက်ရဲ့ အဘွားက ဒီနေရာကို စောင့်ရှောက်နေတာ။ သူက မင်းကို ရေတစ်ခွက်ပေးပြီး နာမည်မေးတယ်။ မင်း သူ့ကို ပြောပြခဲ့တယ်လေ။"
စီးနင်းသူသည် တုန်ရီနေသည်။
"ငါ မှတ်မိတယ်" ဟု လမ်းမကြီး၏ အစောင့်အရှောက်က နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "ငါ အမြဲတမ်း မှတ်မိနေခဲ့တာပါ။"
သူသည် လမ်းမပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
ကျန်စီးနင်းသူနှစ်ယောက်က သူ့ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
ထို့နောက် အမိုးအကာကို ကြည့်သည်။ ရေခွက်ကို ကြည့်သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေသည့် လေထဲရှိ အက်ကြောင်းကို ကြည့်သည်။
လမ်းတစ်ဖက်တွင် မီးခွက်များကို ကိုင်မြှောက်ထားရင်း သီချင်းဆက်ဆိုနေကြသည့် အိမ်ရှင်များကို ကြည့်သည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က မြင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ မလှုပ်။
သူသည် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မီးခွက်များကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် အလွန်နှေးကွေးစွာဖြင့် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ ဒဲလန်၏ဘေး လမ်းမပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူတို့၏နောက်ကွယ် တောင်စောင်းတွင် ကျန်စီးနင်းသူများ ပြန်လည်စုစည်းနေကြသည်။
လေးဆယ်ခန့် ရှိမည်။ ပိုလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူတို့သည် သော်နှင့် ဘီလူးကြီးများထံမှ နောက်ဆုတ်လိုက်ကြပြီး မီးလောင်ထားသော တောအုပ်စွန်းတွင် စုဝေးနေကြသည်။ တုတ်တံများကို မြှောက်ထားကြပြီး ပိုက်ကွန်များ အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။
သူတို့၏ ကပ္ပတိန်မှာ ရှေ့ဆုံးတွင် ရှိသည်။
ရေခွက်ရှိရာမှပင် ကျွန်ုပ် သူ့ကို မြင်နိုင်သည်။ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လည်ပင်းတွင် အခြားသူများထက် ငွေရောင်ပိုများသည့် အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်။ သူသည် တောင်စောင်းမှတစ်ဆင့် လမ်းမကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ လမ်းအတိုင်း ဆန့်တန်းနေသည့် မြွေကြီးကို ကြည့်သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် သော်ကို ကြည့်သည်။
သူ လက်မြှောက်လိုက်သည်။
တန်းစီနေသည့် တုတ်တံတိုင်းမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြောက်တက်လာသည်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါကို ချိန်ရွယ်ထားသည်။
သော် မြင်လိုက်သည်။
သူမ လှည့်လိုက်သည်။ မဂျိုနီယာကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူမ တစ်ယောက်တည်း တုတ်တံလေးဆယ်ကို တစ်ပြိုင်နက် မကာကွယ်နိုင်ပါ။ မဖြစ်နိုင်ပါ။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
သော်၏ခြေရင်းတွင် ခေါင်းချထားပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
တိုက်ခိုက်ရန် မဟုတ်။ ထွက်ပြေးရန် မဟုတ်။
သူသည် တောင်စောင်းရှိ စီးနင်းသူများကို ကြည့်သည်။ သူ့ကို ချိန်ရွယ်ထားသည့် တုတ်တံများကို ကြည့်သည်။ သူတို့နှင့် သူ့ကြားတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသည့် သော်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူသည် သော်၏နောက်ကို ကျော်ကြည့်လိုက်သည်။
အမိုးအကာကို ကြည့်သည်။ ရေခွက်ကို ကြည့်သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေသည့် လေထဲရှိ အက်ကြောင်းကို ကြည့်သည်။
မီးခွက်များကို ကိုင်မြှောက်ထားသည့် အိမ်ရှင်များကို ကြည့်သည်။
သံချိတ်တွင် မီးခွက်သုံးလုံး ဆွဲထားသည့် လီသန်၏လှည်းကို ကြည့်သည်။
သူ၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများ မှိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူသည် ခွေယက်လိုက်သည်။
သူ ခွေယက်သည်ကို ကျွန်ုပ် ယခင်က မြင်ဖူးသည်။
အနက်ရောင် အကြေးခွံလမ်းမပေါ်တွင်။ ကလေးများ၏ စခန်းပတ်လည်တွင်။ ကြီးမားလှသော အနက်ရောင်ကွင်းကြီးတစ်ခုက အရာအားလုံးကို ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်တည်းသာ သွားပြီး အစပြုရာနေရာသို့သာ အမြဲပြန်ရောက်သည့် လမ်းမကြီး။
လမ်းကြောင်းများ ပိတ်ဆို့သွားသည်။ လွတ်မြောက်ရာမရှိသည့် ခရီးစဉ်များ။ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း၏ အာမခံချက်။
သူ၏ နယ်မြေ။
သော်လည်း သိသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တောင့်တင်းသွားသည်ကို ကျွန်ုပ်မြင်သည်။ မဂျိုနီယာကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် သူမ၏လက်များ တင်းကြပ်သွားသည်ကို မြင်သည်။
သို့သော် သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ပတ်၍ ခွေယက်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။
သူသည် အမိုးအကာကို ပတ်၍ ခွေယက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ ဒဏ်ရာရ ကိုယ်ခန္ဓာသည် လမ်းမတစ်လျှောက်၊ ရေခွက်ပတ်လည်၊ လှည်းများပတ်လည်၊ မီးပုံများနှင့် မီးခွက်များ၊ အိမ်ရှင်များနှင့် သီချင်းဆိုသံများပတ်လည်တွင် လျှောတိုက်သွားသည်။ အမိုးအကာနောက်ဘက်သို့၊ လမ်းမတစ်လျှောက်၊ တောင်စောင်းဆင်းပြီး ပြန်တက်လာသည်။ အနက်ရောင် အကြေးခွံများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ကြီးမားလှသော ကွင်းကြီးတစ်ခုက အရာအားလုံးကို ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။
အတွင်းဘက်သို့ မဟုတ်ပါ။
အပြင်ဘက်သို့။
သူ၏ခေါင်းသည် လမ်းမ၏ တစ်ဖက်ခြမ်း၊ တောင်စောင်းရှိ စီးနင်းသူများကို မျက်နှာမူလျက် သူ၏အမြီးဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
အပြင်ဘက်ကို မျက်နှာမူလျက်။
စီးနင်းသူများ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။
တုတ်တံလေးဆယ်။ ငွေရောင်အလင်းတန်း လေးဆယ်သည် တောင်စောင်းမှတစ်ဆင့် အနက်ရောင်ကွင်းကြီးဆီသို့ ပြေးသွားသည်။
သူတို့သည် အကြေးခွံများကို ထိမှန်သွားသည်။
ထို့နောက် လျှောထွက်သွားသည်။
ပတ်ပတ်လည်တွင်။ တစ်လျှောက်တွင်။ ရေသည် မြစ်ကြမ်းပြင်၏ အကွေးအတိုင်း စီးဆင်းသကဲ့သို့ ကွင်း၏အကွေးအတိုင်း လိုက်သွားသည်။ ဂျော်မန်ဂန်ဒါ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လျှောက် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားသွားသည်အထိ ပို၍ ပို၍ မြန်ဆန်လာသည်။
ထို့နောက် ခေါင်းနှင့် အမြီးဆုံသည့်နေရာတွင်—
အပြင်သို့။
တောင်စောင်းပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားသည်။
သူတို့ လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်းပင်။
ငွေရောင်အလင်းတန်းများ တောင်စောင်းရှိ စီးနင်းသူများ တန်းစီနေသည့် နေရာကို ထိမှန်သွားသည်။ သူတို့လက်ထဲရှိ တုတ်တံများကို ထိမှန်သည်။ သူတို့ယူလာသည့် ဘောင်များနှင့် ပိုက်ကွန်များကို ထိမှန်သည်။
သူတို့ကို ချုပ်နှောင်လိုက်သည်။
တုတ်တံတိုင်း။ ဘောင်တိုင်း။ ပိုက်ကွန်တိုင်း။ ကိုယ်ပိုင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ရစ်ပတ်ခံရပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
စီးနင်းသူများ သူတို့၏ အသုံးမဝင်တော့သည့် လက်နက်များကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
အမိုးအကာကို ပတ်ထားသည့် ကြီးမားသော အနက်ရောင် အကြေးခွံကွင်းကြီးကို ကြည့်သည်။
ယခုအခါ ပွင့်နေပြီး သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည့် ရွှေရောင်မျက်လုံးများကို ကြည့်သည်။
"လမ်းမကြီးတစ်ခုပေါ့" ဟု ဂျော်မန်ဂန်ဒါက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "တစ်ဖက်တည်းသာ သွားတဲ့ လမ်း။"
သူ၏အသံသည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ နိမ့်ကျပြီး ကြိတ်ချေနေသကဲ့သို့။ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ရှိ ကျောက်တုံးများကဲ့သို့။
"ပြီးတော့ အမြဲတမ်း ပြန်ရောက်လာတယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ "သူစတင်ခဲ့တဲ့ နေရာကိုပေါ့။"
သော်သည် သူ့ကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူမသည် ကွင်းအတွင်းရှိ လမ်းမပေါ်တွင် မဂျိုနီယာကို ချထားလျက် သူမ ကာကွယ်ပေးရန် ကတိပြုထားသော လူများပတ်လည်တွင် ခွေယက်နေသည့် မြွေကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမကို သူ မကြည့်ပါ။
သူသည် စီးနင်းသူများကိုသာ ကြည့်နေသည်။
"ငါ ဒါကို သူ့အတွက် လုပ်ခဲ့တာ" ဟု ဂျော်မန်ဂန်ဒါက ပြောသည်။ "နှစ်ပေါင်းများစွာပေါ့။ လွတ်မြောက်ရာမရှိတဲ့ လမ်းတွေ။ တစ်ဖက်တည်းသာ ဦးတည်တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေ။ သူ ဘာကိုပဲ ထိန်းသိမ်းထားချင်ပါစေ ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ ကွင်းတွေ။" သူ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာများမှ သွေးရည်ကြည်များ စိမ့်ထွက်လာသည်။ "အပြင်ဘက်မှာ ဘာကို ပိတ်ဆို့ထားလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ တစ်ခါမှ မမေးခဲ့ဘူး။"
သော် ဘာမှ မပြောပါ။
"အခုတော့ ငါ သိပြီ" ဟု ဂျော်မန်ဂန်ဒါက ဆိုသည်။
စီးနင်းသူများ ပြိုကွဲသွားသည်။
ချက်ချင်းတော့ မဟုတ်ပါ။ အနည်းငယ်စီ စတင်သည်။ သူတို့၏ မြင်းများကို လှည့်လိုက်ကြသည်။ မီးလောင်ထားသော တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်စီးသွားကြသည်။ ထို့နောက် ပို၍ များလာသည်။
ကပ္ပတိန်က သူတို့နောက်မှ အော်ဟစ်သည်။
သူတို့ မရပ်ပါ။
ကပ္ပတိန် နောက်ဆုံးတွင် လိုက်ရန် လှည့်လိုက်သည့်အခါ သူသည် နောက်ဆုံးလူ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူသည် သစ်ပင်များအစွန်းမှ တစ်ကြိမ် နောက်လှည့်ကြည့်သည်။ အနက်ရောင် အကြေးခွံကွင်းကြီးကို ကြည့်သည်။ အတွင်းရှိ မီးခွက်များကို ကြည့်သည်။ လမ်းမပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး ကွင်းအတွင်း၊ အမိုးအကာဘေးတွင် ဆက်လက်ထိုင်နေဆဲဖြစ်သည့် စီးနင်းသူ သုံးယောက်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်၏နောက်တွင် တရန်၏ ညည်းဆိုသံ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
ကျွန်ုပ် လှည့်ကြည့်သည်။
သူသည် လှည်းဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ လီသန်၏လက်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာ အသံမထွက်ဘဲ လှုပ်ရှားနေသည်။
ချုပ်နှောင်မှု။
ထိမိသွားသည်။ တတိယမြောက် အသံမှာ မဟုတ်ပါ။ အသံတိုင်းမှာပင်။ သူ၏အသံ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။
လီသန်၏မျက်လုံးများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
လီသန်၏ နှုတ်ခမ်းများလည်း လှုပ်ရှားနေသည်။ စကားလုံးများကို အသံမထွက်ဘဲ ဆိုနေသည်။ သီချင်းဆိုရန် ကြိုးစားနေသည်။
ဘာအသံမှ ထွက်မလာပါ။
ရေခွက်အထက်ရှိ အက်ကြောင်းမှာ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။
ဘရန်နော့ ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုကို တင်းကြပ်လိုက်သည်။
"ပိတ်တော့မယ်" ဟု ဟာလီမာ အသက်ရှူမှားလျက် ပြောသည်။ "သီချင်းသံ ရပ်သွားပြီ။ ပိတ်တော့မယ်။"
သီချင်းဆိုလိုက်သူမှာ နယ်လ် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် မမျှော်လင့်ထားပါ။ သူမသည် သူမ၏ညီမနှင့်အတူ လှည်းဘေးတွင် ရပ်နေပြီး တစ်နေရာရာမှ ယူထားသော မီးခွက်ကို ကိုင်မြှောက်ထားသည်။ သူမ၏ဖခင်၏အသံ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး လီသန်၏ တိုးတိုးလေး အသံလည်း ရပ်တန့်သွားသောအခါ သူမ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
သူမ သီချင်းကောင်းကောင်း မဆိုတတ်ပါ။
သူမသည် သူမ၏ဖခင် ယခင်က ဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း ဆိုသည်။ အသံမမှန်ပါ။ အလွန်နှေးသည်။ အသံတစ်ဝက်လောက် လွဲနေသည်။
သို့သော် သူမ စကားလုံးများကို သိသည်။
တိုင်းတစ်ခုချင်းစီကို။ အပိုဒ်တိုင်းကို။ ခရီးသည်၏ သီချင်း၊ စစ်သည်များ စခန်းများတွင် ဆိုလေ့ရှိသည့်အတိုင်း၊ နှေးကွေးပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော သီချင်း။ လမ်းလျှောက်နေဆဲဖြစ်သူအတွက် မီးခွက်ကို ထွန်းထားပေးရန် တောင်းဆိုသည့် သီချင်း။
ဘရိုင်နီသည် ဒုတိယအပိုဒ်တွင် သူမနှင့် လိုက်ဆိုသည်။
ထို့နောက် လမ်းတစ်ဖက်ရှိ မာတာ ကွီးလ်။ ထို့နောက် တမ်။ ထို့နောက် အိုဒရစ်နှင့် ပန်းရန်သမားများ။ ထို့နောက် မုန့်ဖုတ်သမားများ၊ ရေခပ်သမားများ၊ လစ်စ်နှင့် မော့ဒ်၊ ဒန်စတန်၊ အပြာရောင်မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသည့် ဟက်စ်ကက်နှင့် လမ်းမပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် စီးနင်းသူ သုံးယောက်တို့ ဖြစ်သည်။
ကောင်းကောင်း မဟုတ်ပါ။ အတူတူ မဟုတ်ပါ။
သူတို့အားလုံး။
အက်ကြောင်းမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။
ဘရန်နော့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ထိုအသက်ရှူသံနှင့်အတူ ကျောက်တုံးအခန်းငယ်လေးအတွင်း၌ ကိုယ်ခန္ဓာကိုင်းညွတ်နေသည့် အရိပ်တစ်ခု မတ်တပ်ရပ်လာသည်။
သူတို့သည် အက်ကြောင်းဆီသို့ လျှောက်လာကြသည်။ ဖြည်းညင်းစွာ၊ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့်။ လက်တစ်ဖက်က နံရံကို ထောက်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်က တစ်စုံတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
မီးခွက်တစ်ခု။
သူတို့၏နောက်တွင် အခြားအရိပ်တစ်ခု ရှိသေးသည်။
ပိုသေးသည်။
အများကြီး ပိုသေးသည်။
ကလေးတစ်ယောက်။
ဓမ္မသီချင်းမှာ နောက်ဆုံးပိုဒ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ဧည့်သည်တော်များက ဤသီချင်းကို မသိကြပါ။ မည်သူမျှ မသိကြပါ။ မည်သူမှလည်း သိရန် မသင့်တော်ခဲ့ပေ။
သူတို့၏ အသံများ တုန်ရီသွားသည်။ ပြတ်တောက်သွားသည်။ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
နယ်လ် ရပ်တန့်သွားသည်။
ဘရိုင်နီ ရပ်တန့်သွားသည်။
အက်ကြောင်းမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။
ထိုအခိုက် လီသန် သီဆိုလိုက်သည်။
သူ၏အသံမှာ မကြားရသလောက်ပင်။
တိုးတိုးလေး။ အက်ကွဲပြီး ကျိုးပဲ့၊ ကြမ်းတမ်းနေသည်။ အသံစဉ် မမှန်ပေ။ ဆေးရုံဆောင်ထဲတွင် မီးခွက်များ ရွှေရောင်ပြောင်းလဲသွားသည့်ညက သူဆိုခဲ့သည့်အတိုင်းပင်။
နောက်ဆုံးပိုဒ်။
ထိန်းသိမ်းသူ၏ ပိုဒ်။
အဖြေ။
စကားလုံးတိုင်း။
လီသန်သည် သူတစ်ခါမျှ မလျှောက်ဖူးသော လမ်းမပေါ်ရှိ လှည်းတစ်စီးထဲတွင် လှဲလျောင်းရင်း၊ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာက လွန်ခဲ့သော ရက်သတ္တပတ်များက သူထွက်ခွာခဲ့သည့် အခန်းထဲတွင် ရှိနေဆဲဟု ထင်မှတ်နေဆဲ၌ သီဆိုနေသည်။ သူ၏အသားအရေတွင် ချုပ်နှောင်မှု၏ အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေသေးပြီး အရေပြားပေါ်တွင် နှင်းခဲများ၊ မြင်နိုင်စွမ်းရှိသေးသည့် မျက်လုံးတစ်ဖက်နှင့်အတူ။
သူ သီချင်းကို မပိုင်နိုင်စွာ ဆိုသည်။
သူ အစအဆုံး ဆိုသည်။
ထို့နောက် အက်ကြောင်းအတွင်းမှ၊ ကျောက်တုံးအခန်းငယ်လေးထဲမှ၊ ကမ္ဘာ့အပြင်ဘက်သို့ ခေါက်သိမ်းထားသည့် ထိုအိမ်ထဲမှ—
အသံနှစ်ခုက ပြန်ဖြေသည်။
တစ်ခုမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူ၏အသံ။ အက်ကွဲ၊ ပါးလွှာပြီး တုန်ရီနေသည်။ ကြာမြင့်စွာကတည်းက အသုံးမပြုတော့သည့် အသံတစ်ခုကဲ့သို့။
တစ်ခုမှာ ငယ်ရွယ်သူ၏အသံ။
အလွန်ငယ်သည်။
ကလေးတစ်ယောက်၏အသံ။ မြင့်မြတ်ပြီး ကြည်လင်ကာ စိတ်ချလက်ချ ရှိသည်။ ထိန်းသိမ်းသူ၏ပိုဒ်ကို ကလေးငယ်တစ်ယောက်က သူမ အခုမှသင်ယူထားပြီး အရာအားလုံးထက် ပိုမိုချစ်မြတ်နိုးသည့် သီချင်းကို ဆိုသကဲ့သို့။
တရန်၏လက်သည် လီသန်၏လက်ထဲတွင် ငြိမ်ကျသွားသည်။
သူ၏မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူ ထိုအသံကို သိသည်။
သူတို့သည် အက်ကြောင်းထဲမှတစ်ဆင့် အတူတူ ထွက်လာကြသည်။
အဘွားအိုက ရှေ့ဆုံးမှဖြစ်သည်။ ခါးကို အလွန်အမင်း ကိုင်းညွတ်ထားသည်။ အရောင်ပင် မကျန်တော့လောက်အောင် မှေးမှိန်နေသော ပုဝါတစ်ထည်ကို ပတ်ထားသည်။ သူမ၏ဆံပင်များမှာ ဖြူဖွေးပြီး ပါးလွှာနေကာ မျက်နှာမှာမူ မျဉ်းကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မျဉ်းကြောင်းများ များပြားလွန်းသဖြင့် သူမ၏ အသက်အရွယ်ကိုပင် ကျွန်ုပ် ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပါ။
သူမသည် မီးခွက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
သေးငယ်သည်။ ကြေးဝါရောင်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်လောင်နေသည်။
သူမသည် အက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် ရေခွက်၏ အစွန်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ပြီး ရပ်တန့်ကာ လမ်းမကြီးကို ငေးကြည့်သည်။
မီးပုံများကို။ မီးခွက်များကို။ ဧည့်သည်တော်များ၊ လှည်းသမားများနှင့် ဘီလူးကြီးများကို။ ၎င်းတို့အားလုံးကို ဝန်းရံထားသည့် ကြီးမားသော အနက်ရောင် အကြေးခွံကွင်းကြီးကို။
အမိုးအကာနံရံဘေးတွင် အလွန်ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည့် အော်ရီလီယာကို။
အဘွားအို၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲမသွားပါ။
သူမ ငေးကြည့်နေရုံသာ။
သူမ၏နောက်မှ ကလေးမလေး ထွက်လာသည်။
မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ ဆယ်နှစ်အရွယ်ခန့် ရှိမည်။ ပိန်ပါးပြီး ဆံပင်အနက်ရောင်၊ မေးရိုးသွယ်သွယ်နှင့် ကြောက်ရွံ့သည့်အခါမျိုးတွင် အလွန်ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေတတ်သည့် ပုံစံမျိုး။
သူမသည် အဘွားအို၏ ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူမ လမ်းမကြီးကို ငေးကြည့်သည်။
လှည်းကို။ ပယ်ရင်၏ သံချိတ်ပေါ်ရှိ မီးခွက်သုံးလုံးကို။
လှည်းဘေးတွင် ရပ်နေပြီး မျက်နှာမှာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည့် အမျိုးသားကို။
"ဖေဖေ" ဟု အေဒါက ခေါ်သည်။
ဘရန်နော့ လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
အက်ကြောင်းမှာ သူတို့၏နောက်တွင် ပိတ်သွားသည်။ တိတ်ဆိတ်စွာပင်။ အရောင်တောက်ပမှုမှာ သူ့အလိုလို ခေါက်သိမ်းသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကာ ရေခွက်အထက်တွင် အေးစက်သော လေထုမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိတော့ပါ။
ဘရန်နော့ နောက်သို့ ယိုင်လဲသွားသည်။ ကိုရာက သူ့ကို ထိန်းလိုက်သည်။
ဟာလီမာမှာ ရေခွက်ပေါ်သို့ မှောက်လျက်သား ဖြစ်သွားသည်။ ဗော့စ်က သူ့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။
ကျန်သူများမှာ မလှုပ်ရှားကြပါ။
တရန်မှာ ရေခွက်အစွန်းတွင် အဘွားအိုဘေး၌ ရပ်နေသည့် မိန်းကလေးငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ၏ပါးစပ် ဟသွားသည်။
ဘာအသံမှ ထွက်မလာပါ။
သူ ထပ်ကြိုးစားသည်။
ဘာမှ မထွက်ပါ။
ချုပ်နှောင်မှုက သူ၏အသံကို လက်သီးဆုပ်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
အေဒါသည် အဘွားအို၏လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
သူမသည် ရေခွက်အစွန်းမှ လမ်းမပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်။
လှည်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
ဖြည်းညင်းစွာ။ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီ။ လှည်းဘေးရှိ အမျိုးသားကို မော့ကြည့်ရင်း။
သူမသည် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
"ဖေဖေ ပြောတဲ့ပုံစံက မမှန်ဘူး" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ဖေဖေ စကားမပြောတဲ့အခါမျိုးမှာပေါ့။"
တရန်၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးနွမ်းသွားသည်။
သူ လမ်းမပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။
အေဒါသည် သူ့လက်မောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
နယ်လ်နှင့် ဘရိုင်နီတို့မှာ ထိုနေရာတွင် ရောက်နှင့်နေကြပြီ။
သူတို့လေးယောက် လှည်းဘေးရှိ လမ်းမပေါ်တွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်တွယ်ထားကြပြီး စကားမပြောကြပါ။ တရန်မှာ စကားမပြောနိုင်။ သူ၏သမီးများမှာလည်း ပြောရန် မလိုပေ။
လီသန်သည် သူတို့၏အထက်ရှိ လှည်းထဲတွင် လှဲလျောင်းရင်း တရန်၏ ငုံ့ထားသောခေါင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး လှည်းအိပ်၏ အစွန်းတွင်ရှိသော သူ၏လက်မှာ အောက်သို့ ဆန့်ထုတ်ထားသည်။
တရန် ၎င်းကို ခံစားမိသည်။
သူ မော့မကြည့်ဘဲ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လီသန်၏လက်ကို ကိုင်ဆုပ်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် လက်ကို မလွှတ်တော့ပါ။
အဘွားအိုမှာ မလှုပ်ရှားသေးပါ။
သူမသည် ရေခွက်အစွန်းတွင် မီးခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားလျက် လမ်းမကြီးကို ငေးကြည့်နေသည်။
အော်ရီလီယာကို။
အော်ရီလီယာသည် အမိုးအကာနံရံမှ ခွာလာခဲ့သည်။ သူမသည် မီးရောင်အောက်တွင်၊ ရေခွက်မှ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ ဦးထုပ်ကို အနောက်သို့ လှန်ထားပြီး ငွေရောင်ဆံပင်များမှာ ပျံ့လွင့်နေကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပြားပြားကပ်ထားသည်။
အဘွားအိုသည် သူမကို ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"မင်းက ဘုရင်မပဲ" ဟု သူမ ဆိုသည်။
သူမ၏အသံမှာ အက်ကွဲပြီး ပါးလွှာနေသည်။ သို့သော် ကြည်လင်သည်။
အော်ရီလီယာ ပြန်မဖြေနိုင်ပါ။
"ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဘုရင်မပေါ့" ဟု အဘွားအိုက ဆိုသည်။ "တံခါးပေါက်တွေဘေးမှာ အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တွေ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့သူလေ။" သူမ ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။ "သူမက မင်းအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြဖူးတယ်။ အကြာကြီးကတည်းကပေါ့။ သူမ လာလည်တဲ့ အခါတိုင်းမှာလေ။"
အော်ရီလီယာ၏ အသက်ရှူသံ တန့်သွားသည်။
"သူမက ပြောပြတယ်လား"
"အခါတိုင်းလိုလိုပါပဲ" ဟု အဘွားအိုက ဆိုသည်။ "သူမက ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ပြီး လမ်းတွေအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြတယ်။ ဘယ်သူတွေ လမ်းလျှောက်နေတယ်၊ ဘယ်သူတွေ အမိုးအကာအသစ်တွေ ဆောက်ပေးတယ်၊ ဘယ်သူတွေ မီးခွက်ထွန်းပေးတယ်ဆိုတာမျိုးပေါ့။" သူမ၏ မျဉ်းကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာမှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည့် အမူအရာမျိုး။ "သူမ မင်းကို အရမ်းဂုဏ်ယူတာ။ မင်းဟာ သူမ ဘာလိုအပ်လဲဆိုတာကို မေးမြန်းပြီး တကယ်တမ်း ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးလူပဲလို့ သူမ ပြောခဲ့တယ်လေ။"
နွေးထွေးမှုတစ်ခု လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် တက်လာသည်။
ရေခွက်တစ်လျှောက်။ အမိုးအကာ၏ ကျောက်တုံးများတစ်လျှောက်။ မြစ်ဝှမ်းမှသည် မြစ်ကမ်းပါးအထိနှင့် ထိုထက်ပိုသော အနောက်ဘက်လမ်းမကြီး၏ လက်မတိုင်းတစ်လျှောက်။
ကျွန်ုပ် အရိုးထဲအထိ ခံစားလိုက်ရသည်။
အားလုံးလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။
လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ ဧည့်သည်တော်များသည် သူတို့၏ မီးခွက်များကို ချလိုက်ပြီး သူတို့၏ ခြေထောက်များကို ငေးကြည့်သည်။ တောင်စောင်းရှိ ဘီလူးကြီးများမှာ ငြိမ်ကျသွားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးကို ဝန်းရံထားသော ဂျော်မန်ဂန်ဒါသည် သူ၏ကြီးမားသော ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
အဘွားအိုက အောက်သို့ မကြည့်ပါ။
သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
"မင်း ရောက်လာပြီပဲ" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ထို့နောက် လမ်းများ၏ ထိန်းသိမ်းသူက စကားဆိုသည်။
သူမ ကျယ်လောင်စွာ မပြောပါ။
ပြောရန်လည်း မလိုပါ။
ထိုလမ်းပေါ်ရှိ လူတိုင်း သူမ၏စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့ထဲမှ မည်သူ့ကိုမျှ ရည်ရွယ်ပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပါ။
"ဟော်လစ်" ဟု သူမ ခေါ်သည်။
အဘွားအို၏ မျက်လုံးများ ပိတ်လျက်သားပင် ရှိနေသည်။
"ဟယ်လို ကလေးမ" ဟု ဟော်လစ်က ပြန်ဖြေသည်။
ထိုနောက်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းမှာ ကျွန်ုပ် မည်သည့်လမ်းမပေါ်တွင်မျှ မကြားဖူးသမျှ အကြာဆုံးပင် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ထိန်းသိမ်းသူက စကားဆိုသည်။ သူမ၏အသံမှာ စကားလုံးတိုင်းအတွက် ကျိုးပဲ့နေသည်။
"ငါ ပြန်လာခဲ့ပြီ။ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောဖို့ ပြန်လာတာ။ အိမ်က ဗလာဖြစ်နေတယ်။ မီးခွက်က ငြိမ်းသွားပြီ။ မင်း မရှိတော့ဘူးလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။"
"ငါ သိပါတယ်" ဟု ဟော်လစ်က နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "မင်း တံခါးခေါက်တာ ငါ ကြားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ မဖြေနိုင်ခဲ့ဘူး။"
"ဘာလို့လဲ။"
ဟော်လစ် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမ လမ်းမကြီးကို ငေးကြည့်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးကို။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို ခေါက်သိမ်းထားခဲ့လို့လေ" ဟု သူမ ဆိုသည်။ "ခေါက်သိမ်းထားတဲ့ အိမ်ဆိုတာ တံခါးကို မဖွင့်နိုင်ဘူး။ သူ စောင့်မျှော်နေတဲ့သူအတွက်တောင်မှပေါ့။"
ဟာလီမာ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူသည် ရေခွက်ဘေးတွင် ဗော့စ်ကို မှီလျက်သားဖြင့် မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး သတိမေ့မြောလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူ ကြားလိုက်ရသည်။
သူ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
"အဲဒါ... အဲဒါ ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူး" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ကျွန်တော် နောက်မှ ခေါက်သိမ်းလိုက်တာပါ။ အကြာကြီး နောက်မှပါ။ သူ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လာတဲ့အခါမှာလေ။" သူ၏အသံမှာ ကျိုးပဲ့သွားသည်။ "သူမကို ခေါ်လာတုန်းက အဲဒီနေရာက ဗလာဖြစ်နေတာ..."
"အဲဒါ ဗလာ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး" ဟု ဟော်လစ်က ပြောသည်။
သူမ သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။
သူမ၏မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ကြင်နာတတ်သည်။
"ငါ အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာ" ဟု သူမ ဆိုသည်။ "ငါ အဲဒီမှာ ရှိနေတာ အကြာကြီးပဲ။ မင်းတို့ထက် အများကြီး အကြာကြီး။ သူထက် အများကြီး အကြာကြီးပေါ့။" သူမ ခဏရပ်သည်။ "ငါ့ဆီကို ပထမဆုံး လာခဲ့တဲ့သူက သူ မဟုတ်ဘူး။ ပိုပြီး အသက်ကြီးတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ။ ထိန်းသိမ်းသူက ပြန်မဖြေတော့အောင် လုပ်ချင်တဲ့သူပေါ့။ သူ ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့တဲ့နေရာကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်ရင် တခြားသူတွေကို ရှာတွေ့တဲ့နည်းလမ်းကို သူမ မေ့သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့သူပေါ့။"
"ဘယ်သူလဲ" ဟု သော်က မေးသည်။
သူမသည် ကွင်းအတွင်းမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မဂျိုနီယာကို အောက်သို့ ချထားလျက် အနည်းငယ် ခွာ၍ ရပ်ကာ စောင့်ကြည့်နေသည်။
ဟော်လစ်သည် သူမကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အခုတော့ ဒါတွေက အရေးမကြီးတော့ပါဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သူတို့က ကြာလှပြီ။ သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေတောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ဘယ်သူမှ မမှတ်မိတော့ဘူး။” သူမသည် လက်ထဲရှိ မီးခွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “တစ်ဖက်လူကို မေ့သွားအောင် လုပ်တတ်တဲ့သူတွေရဲ့ ထုံးစံပါပဲ။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကပဲ အရင်ဆုံး အမေ့ခံ ဖြစ်သွားတတ်ကြတာလေ။”
သူမသည် ဟာလီမာဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။
“မင်းက အိမ်တစ်လုံးကို ခေါက်သိမ်းလိုက်တာ၊ အဲဒါက ဗလာဖြစ်နေပုံပေါက်လို့၊ ပြီးတော့ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ အမိန့်ပေးခံထားရလို့လေ” ဟု သူမက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်းကို တင်းကြပ်လွန်းအောင် ခေါက်သိမ်းလိုက်တဲ့အတွက် နောက်တစ်ယောက် လာရှာတဲ့အခါမှာလည်း မတွေ့နိုင်တော့ဘူး ဖြစ်သွားတယ်။” သူမ၏ မျဉ်းကြောင်းများ ပြည့်နေသော မျက်နှာမှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ “မင်း ငါ့ကို လုံခြုံအောင် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာပါ။ မင်း မသိလိုက်ပေမဲ့ မင်း အဲဒီလို လုပ်ပေးခဲ့တာပဲ။”
ဟာလီမာသည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် ဗော့စ်၏ ပခုံးပေါ်တွင် မျက်နှာအပ်ကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ကလေးမလေးကော” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
ဟော်လစ်သည် ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“အေဒါလေ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။ “သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး—”
ဟော်လစ် ပြုံးလိုက်သည်။
ထိုအပြုံးက သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ မျက်နှာပေါ်ရှိ မျဉ်းကြောင်းများမှာလည်း ပုံစံပြောင်းသွားသည်။ ခဏတာအတွက် သူမသည် လူများစွာနှင့် အချိန်အတော်ကြာ အတူရယ်မောခဲ့ဖူးသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အသွင် ပေါ်လွင်နေသည်။
“ကလေးတွေက အက်ကြောင်းတွေကို ရှာတွေ့တတ်ကြတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သူတို့က အမြဲတမ်း ရှာတွေ့တတ်တာ။ ထိန်းသိမ်းသူက ငါ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရှာတွေ့ခဲ့တာလည်း အဲဒီလိုပဲ။ သူမက ကလေးမဟုတ်ပေမဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လိုမျိုး လမ်းပျောက်နေခဲ့တာလေ။”
သူမသည် လမ်းမပေါ်တွင် ဖခင်၏ လက်မောင်းထဲ၌ ပတ်ရစ်နေဆဲဖြစ်သော အေဒါကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူမက အဆောက်အအုံရှည်ကြီးရဲ့ မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာ” ဟု ဟော်လစ်က ပြောသည်။ “ပုန်းနေတာ။ လပေါင်းများစွာ ပုန်းနေခဲ့တာ။ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူတွေက သူမကို သူမရဲ့ မိခင်နဲ့အတူ ရေခွက်ဆီ ခေါ်လာပြီး မိခင်ကို ခေါ်ထုတ်သွားတဲ့အချိန်ကတည်းကပဲ။” သူမ၏ အသံမှာ တိုးလျသွားသည်။ “သူမက အဲဒီအောက်မှာ တံတိုင်းဟောင်းတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့တယ်။ ခန်းမထက် ပိုဟောင်းတယ်။ ဘာထက်မဆို ပိုဟောင်းတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် အဲဒီတံတိုင်းနားမှာ ထိုင်ပြီး စကားပြောလေ့ရှိတယ်။”
“လီသန်လိုမျိုးပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
“လီသန်လိုမျိုးပဲ” ဟု ဟော်လစ်က ထောက်ခံသည်။ “ကြမ်းပြင်က လီသန်ကို ပြန်ဖြေတယ်။ တံတိုင်းက အေဒါကို ပြန်ဖြေတယ်။” သူမ ထပ်ပြုံးသည်။ “ဒါပေမဲ့ အေဒါကို ပြန်ဖြေခဲ့တာ ထိန်းသိမ်းသူ မဟုတ်ဘူး။ ငါ။”
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်က” ဟု ဟော်လစ်က ဆက်ပြောသည်။ “မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်က အစို့ထွက်လာတဲ့ ည။ သစ်တော်သီးပင်က ရာသီမဟုတ်ဘဲ ပွင့်လာတဲ့ည။ တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားတယ်။” သူမ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။ “အဲဒါ မင်းကြောင့်လို့ ငါထင်တယ်။ ငါ အေးခဲမှုတွေ ပျော်ကျသွားတာကို ခံစားမိတယ်။ ခေါက်သိမ်းခံထားရပေမဲ့လည်း ငါ ခံစားမိတယ်။”
ကျွန်ုပ် ဘာမှမပြောပါ။
“အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်” ဟု ဟော်လစ်က ပြောသည်။ “အရမ်းကို သေးငယ်တယ်။ ခေါက်သိမ်းထားတဲ့အထဲမှာ အဟောင်းဆုံးအပိုင်းမှာပေါ့။ အမြဲတမ်း အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ အပိုင်းလေ။” သူမ လက်ထဲက မီးခွက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “ငါ မီးခွက်ကို ထွန်းလိုက်တယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ မထွန်းခဲ့တာ။ ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာကိုး။” သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့သွားသည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါ ထွန်းလိုက်တယ်။ တစ်ကြိမ်ပဲ။ ကြည့်ချင်ရုံသက်သက်ပေါ့။”
“မီးခြစ်ဆံ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။ “ထိန်းသိမ်းသူက အဲဒါကို ခံစားမိလိုက်တာပဲ။”
“ပြီးတော့ အေဒါကလည်း မြင်လိုက်တယ်” ဟု ဟော်လစ်က ပြောသည်။ “အက်ကြောင်းကနေတဆင့်ပေါ့။ အဆောက်အအုံရှည်ကြီးရဲ့ မြေအောက်ခန်းကနေလေ။ မရှိသင့်တဲ့နေရာမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ဖြစ်နေတာကို။”
သူမ လမ်းမပေါ်က ကလေးမလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူမ အဲဒီအလင်းတန်းဆီ လျှောက်သွားခဲ့တယ်” ဟု ဟော်လစ်က ဆိုသည်။ “သူမက အဲဒါဘာလဲ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အလင်းတစ်ခုဆိုတာရယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီမီးကို ထွန်းထားခဲ့တာရယ်ကိုပဲ သိတယ်။” သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။ “သူမ တံခါးခေါက်တယ်။ ပြီးတော့ ငါ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။”
ထိန်းသိမ်းသူမှာ စကားမပြောဘဲနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
သူမ စကားဆိုလိုက်သည့်အခါ သူမ၏အသံမှာ တိုးတိုးလေးသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်း ငါ့အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။”
“ငါ မင်းအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့တဲ့ ပုံစံအတိုင်းပါပဲ” ဟု ဟော်လစ်က ထောက်ခံသည်။ “ငါ သူမကို ဘယ်သူလဲလို့ မမေးခဲ့ဘူး။ ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲလို့လည်း မမေးခဲ့ဘူး။ ငါ သူမကို ဟင်းရည်နဲ့ စောင်ပေးလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ခိုင်းထားလိုက်တယ်။” သူမ ပြုံးသည်။ “ဒုတိယညမှာ သူမ အိပ်မပျော်တဲ့အခါ ငါ သူမကို သီချင်းဆိုပြခဲ့တယ်။”
“ငါ့ရဲ့ ကဗျာစာသားတွေကိုလေ” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆိုသည်။
“ငါတို့ရဲ့ ကဗျာစာသားတွေပါ” ဟု ဟော်လစ်က နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “ငါ မင်းကို အရင်ဆုံး သင်ပေးခဲ့တာလေ။ မှတ်မိလား။”
ထိန်းသိမ်းသူ ပြန်မဖြေပါ။
“သူမက အဲဒါကို သင်ယူခဲ့တယ်” ဟု ဟော်လစ်က ပြောသည်။ “မင်းထက်တောင် ပိုမြန်သေးတယ်။ သူမက အရမ်းတော်တယ်။” ခဏရပ်သည်။ “သူမက ညတိုင်း ငါနဲ့အတူ ဆိုတယ်။ ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ပတ်က အသံမရှိတဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက်က အဝေးကြီးကနေ သီချင်းကို မှားယွင်းစွာ ဆိုလိုက်တဲ့အခါ ငါ့ထက်တောင် သူမက အရင်ကြားလိုက်သေးတယ်။”
သူမ လှည်းပေါ်က လီသန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူမက ‘ဟော်လစ်၊ ဟိုမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့သီချင်းကို သိနေတယ်’ လို့ ပြောတယ်လေ။”
လမ်းမကြီးအောက်က နွေးထွေးမှုမှာ တုန်ခါသွားသည်။
တစ်ကြိမ်။ ပြင်းပြင်းထန်ထန်။
ထို့နောက် လမ်းများ၏ ထိန်းသိမ်းသူ၊ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ စောင့်မျှော်ခဲ့သူ၊ လမ်းလျှောက်နေဆဲ ခရီးသွားတိုင်းအတွက် မီးခွက်ကို ထွန်းညှိပေးထားခဲ့သူ၊ တစ်ခါမျှ သီချင်းဆိုပြခြင်း မခံခဲ့ရသူသည်—
ရယ်မောလိုက်သည်။
ဝမ်းနည်းစွာ မဟုတ်ပါ။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာလည်း မဟုတ်ပါ။
သူမ ချစ်ရတဲ့သူတစ်ယောက် အိမ်ကို နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကလေးတစ်ယောက် ရယ်မောသလိုမျိုး။
“ဟော်လစ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “မင်း အပြင်ကို ရောက်လာပြီပဲ။”
“ဟုတ်တယ်၊ ငါ ရောက်လာပြီ” ဟု ဟော်လစ်က ထောက်ခံသည်။
“မင်း ငါ့လမ်းပေါ်မှာ ရောက်နေပြီ။”
“ငါ မင်းလမ်းပေါ်မှာ ရောက်နေပြီ။”
“အဟောင်းဆုံးလမ်းပေါ့။ ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် လျှောက်ခဲ့တဲ့လမ်းလေ။”
“ငါ သိပါတယ်” ဟု ဟော်လစ်က ဆိုသည်။ “ငါ မင်း အဲဒီလမ်းကို လျှောက်တာကို ပြတင်းပေါက်ကနေ ကြည့်နေခဲ့တာ။ မင်း ငါ့တံခါးဆီ မရောက်ခင် သုံးရက်အလိုကတည်းက မင်း လာနေတာကို ငါ မြင်နေရတာ။” သူမ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် တိုးညင်းနေသည်။ “မင်းကို ပထမဆုံး မြင်တဲ့ညမှာပဲ ငါ မီးခွက်ကို ထွန်းလိုက်တာ။ ငါ ဘယ်တော့မှ ငြိမ်းမသွားစေခဲ့ဘူး။”
ထိန်းသိမ်းသူ ပြန်မဖြေပါ။
သူမ မဖြေနိုင်ပါ။
လမ်းမကြီးအောက်မှ နွေးထွေးမှုမှာ တိုးမြင့်လာရာမှ ကျောက်တုံးများပင် တောက်ပလာသယောင် ရှိလာသည်။ ဧည့်သည်တော်များ ကိုင်ထားသည့် မီးခွက်တိုင်းမှာ ရွှေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဂျော်မန်ဂန်ဒါ၏ အကြေးခွံအမည်းများမှာလည်း မီးရောင်အောက်တွင် ပွတ်တိုက်ထားသော ဂျက်ကျောက်ကဲ့သို့ တောက်ပလာသည်။
ထို့နောက် အလွန် ဖြည်းညင်းစွာပင် ငြိမ်ကျသွားသည်။
တည်ငြိမ်သွားသည်။ နွေးထွေးသွားသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ်ညလုံး စောင့်မျှော်နေပြီး တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသည့် အခန်းတစ်ခန်းနှင့် တူသွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ထိုနေရာတွင် ဘယ်လောက်ကြာအောင် ရပ်နေမိသည်ကို မသိပါ။
မီးများ တဖြည်းဖြည်း လောင်ကျွမ်းသွားလောက်သည်အထိ။
တရန်က သူ့သမီးများ၏ ဆံပင်မှ ခေါင်းကိုမော့ကာ လှည်းပေါ်ရှိ လီသန်ကို ကြည့်လိုက်ခြင်း၊ လီသန်က ပြန်ကြည့်ခြင်း၊ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ကျွန်ုပ် ဖော်ပြရန်ပင် မကြိုးစားတော့မည့် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားလောက်သည်အထိ။
အေဒါက နောက်ဆုံးတော့ သူ့ဖခင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ရေခွက်ဆီ ပြန်လျှောက်သွားကာ ဟော်လစ်၏လက်ကို ပြန်ကိုင်လိုက်ခြင်း၊ ထိုသူနှစ်ဦးသည် မီးခွက်ကို အလယ်တွင် ကိုင်မြှောက်ထားလျက် ရေစပ်တွင် အတူရပ်နေကြခြင်းအတွက် လုံလောက်သော အချိန်အထိ။
အော်ရီလီယာက နောက်ဆုံးခြေလှမ်းအနည်းငယ်ကို လျှောက်လှမ်းပြီး ဟော်လစ်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ခြင်းအတွက် လုံလောက်သော အချိန်အထိ။
ဟော်လစ်သည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ ငွေရောင်ဆံပင်များကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
“မင်း ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တာပဲ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “အရမ်း ကောင်းပါတယ်။”
အော်ရီလီယာသည် ခေါင်းမော့မလာပါ။
“ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မသိခဲ့ဘူး” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကျွန်မ ဘယ်သူ့အတွက် အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တွေ တည်ဆောက်နေမှန်း ဘယ်တော့မှ မသိခဲ့ဘူး။”
“မင်းက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တည်ဆောက်ခဲ့တာပဲလေ” ဟု ဟော်လစ်က ဆိုသည်။ “အဲဒါကပဲ အဓိကပဲ။”
သော်သည် ကွင်း၏ အစွန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
သူမသည် ဂျော်မန်ဂန်ဒါ၏ ကြီးမားသော ခေါင်းကြီးမှာ သူ၏အမြီးနှင့် ကပ်လျက်ရှိပြီး ကွင်းဆက်ပိတ်သွားသည့် နေရာတွင် ရပ်နေသည်။
သူသည် သူ၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်သည်။
သူမ ပြန်ကြည့်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောကြပါ။
“မင်း သူတို့ကို ငါ့ကို ဖမ်းမိအောင် လုပ်ပေးလိုက်လို့ ရတာပဲ” ဟု ဂျော်မန်ဂန်ဒါက နောက်ဆုံးတွင် ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“ငါ အဲဒါကို ခံယူသင့်တာပေါ့။”
“ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“ငါ ကလေးတွေကို ခေါ်ဆောင်သွားတဲ့ လမ်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့တာလေ။”
“ဟုတ်တယ်။”
ဂျော်မန်ဂန်ဒါ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဒီကွင်းထဲမှာ ကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်” ဟု သော်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒီညမှာပဲ ခေါက်သိမ်းထားတဲ့ အိမ်ထဲကနေ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့တဲ့ ကလေး။ တစ်ယောက်ယောက်က မီးခွက်ကို ထွန်းထားပေးခဲ့လို့လေ။” သူမ လက်ထဲက တူကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “မင်းက သူမကို မင်းရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။ သူတို့အားလုံးကိုပေါ့။ ပြီးတော့ သူ့လက်နက်တွေကို သူ့ဆီပဲ ပြန်လှည့်ပေးခဲ့တယ်။”
ဂျော်မန်ဂန်ဒါ ပြန်မဖြေပါ။
“ဘာလို့လဲ” ဟု သော်က မေးသည်။
မြွေကြီး၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများမှာ သူမကို ကျော်လွန်သွားသည်။
ရေခွက်ဆီသို့။ မီးခွက်ကို လက်ချင်းချိတ် ကိုင်ထားကြသည့် ဟော်လစ်နှင့် အေဒါဆီသို့။ တရန်နှင့် သူ၏ သမီးများဆီသို့။ လှည်းပေါ်ရှိ လီသန်ဆီသို့။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက နှစ်ဖက်သွားတဲ့ လမ်းတစ်ခုကို မြင်ချင်လို့လေ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ငါ ပြောခဲ့သားပဲ။” ခဏရပ်သည်။ “ပြီးတော့ ငါ အဲဒီလမ်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အဲဒါကို အဖျက်ဆီးမခံချင်တော့ဘူး။”
သော်သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ငြိမ်သက်နေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် မဂျိုနီယာကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
လုံးဝအောက်သို့။ ၎င်း၏ ခေါင်းပိုင်းသည် သူမ၏ ခြေထောက်နားရှိ လမ်းမပေါ်တွင် တင်နေသည်အထိ။
သူမသည် လက်ကိုင်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
သူမသည် ကမ္ဘာ့မြွေကြီးရှေ့တွင် လက်ဗလာဖြင့် ရပ်နေသည်။
“ပရောဖက်ပြုချက်တစ်ခု ရှိတယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “အရာအားလုံးရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ မင်းနဲ့ငါ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သတ်ကြလိမ့်မယ်ဆိုတာလေ။”
“ငါ သိပါတယ်” ဟု ဂျော်မန်ဂန်ဒါက ဆိုသည်။
“ငါ အဲဒီအတွက် ပြင်ဆင်နေခဲ့တာ” ဟု သော်က ဆိုသည်။ “အချိန်အတော်ကြာပြီ။”
“ငါလည်း အတူတူပါပဲ။”
သော်သည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အရာအားလုံးရဲ့ အဆုံးသတ်က ဒီညမှ ဖြစ်လာမှာလို့တော့ ငါ မထင်ဘူး” ဟု သူမက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါ၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူက သဘောတူသည်။
“ဒါဆိုရင် ဒီညမှာပဲ ငါတို့ ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ကြရမှာလဲဆိုတာကို ငါ နားမလည်ဘူး။”
မြွေကြီးသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူ၏ ကြီးမားသော အကြေးခွံမျက်နှာပြင်တွင် ကျွန်ုပ်သာ ကိုယ်တိုင်မမြင်ခဲ့ရလျှင် ယုံနိုင်စရာမရှိလောက်သော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သူ ပြုံးလိုက်သည်။
ဖန်ရီးယားက ကွင်း၏ အစွန်းသို့ ရောက်လာသည်။
သူသည် သော်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ ကြီးမားသော မီးခိုးရောင်ခေါင်းကြီးမှာ သူ့အစ်ကို၏ ခေါင်းနှင့် အမြင့်တူနေသည်။ သူ ဘာမှ မပြောပါ။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ညီအစ်ကို” ဟု သူ ဆိုသည်။
“ညီအစ်ကို” ဟု ဖန်ရီးယားက ပြန်ဖြေသည်။
“မင်း အပြင်ကို ရောက်လာပြီပဲ။”
“ဟုတ်တယ်၊ ငါ ရောက်လာပြီ။”
“သူ မင်းကို လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ထားခဲ့တာလေ။”
“ဟုတ်တယ်၊ သူ လုပ်ခဲ့တာပဲ။”
ဂျော်မန်ဂန်ဒါ၏ မျက်လုံးများမှာ ရေခွက်ဘေးရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် စိမ့်ထွက်နေဆဲဖြစ်သော အမည်းရောင် အကြေးခွံများဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာများထဲတွင် ငြိတွယ်နေသော ငွေရောင်ဝိုင်ယာကြိုးများဆီသို့။
“သူက ငါ့ကိုလည်း အဲဒီလိုမျိုး လုပ်မှာပဲ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ဖန်ရီးယားက ဆိုသည်။ “သူက မင်းကို သုံးပြီး လမ်းတွေ တည်ဆောက်မှာ။ ဗော့စ်တ် (Vaust) ကို တံခါးတွေအဖြစ် သူ ပြောင်းလဲခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။ ဟယ်လီမာ (Halemar) ကိုလည်း အကွာအဝေးတွေအဖြစ်နဲ့ပေါ့။” သူ ခဏရပ်သည်။ “လူတိုင်းကို လှောင်အိမ်တွေအဖြစ် သူ တည်ဆောက်ခဲ့သလိုမျိုးပဲ။”
ဂျော်မန်ဂန်ဒါ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဖန်ရီးယားသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ပြီး သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် အလွန်နူးညံ့စွာ ထိကပ်လိုက်သည်။
“ဥယျာဉ်တစ်ခု ရှိတယ်” ဟု ဖန်ရီးယားက ပြောသည်။ “ဂရေးကိပ်မှာလေ။ ဆောင်းရာသီမှာ ပွင့်တဲ့ မက်တော်ပင်တစ်ပင် ရှိတယ်။ သော်က ငါ့နဲ့အတူ အဲဒီမှာ သုံးရက်လောက် ထိုင်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူမ ဘာမှ မပြောဘူး။ ငါ အစာစားဖို့လောက်ပဲ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တာ။”
သူ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
သူ သော်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူ့အစ်ကိုဖြစ်သူဆီ ပြန်ကြည့်သည်။
“အဲဒါ ကောင်းတဲ့ ဥယျာဉ်တစ်ခုပါ” ဟု ဖန်ရီးယားက ဆိုသည်။ “မင်း သဘောကျမှာပါ။”
ဂျော်မန်ဂန်ဒါသည် သော်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေသည်။
သော်ကလည်း ပြန်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ငုံ့၍ မဂျိုနီယာကို ကောက်ယူကာ ပခုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။
“အဲဒါက မင်းအတွက်တော့ သေးလွန်းနေလိမ့်မယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
“အရာအားလုံးက သေးနေတာပါပဲ” ဟု ဂျော်မန်ဂန်ဒါက ဆိုသည်။
“မင်း တစ်ခုခုတော့ ဖျက်ဆီးမိလိမ့်မယ်။”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။”
သော်သည် ထိုအချက်ကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
“မီးရက်သ် (Mireth) က အဲဒီဒဏ်ရာတွေကို ကြည့်ချင်လိမ့်မယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ ကယ်လ်ဒရစ် (Caldris) ကလည်း ဝိုင်ယာကြိုးတွေကို ထုတ်ပေးချင်လိမ့်မယ်။ ဝင်းဟီးလ် (Wenhild) ကလည်း မင်းကို အစာကျွေးချင်လိမ့်မယ်၊ ဘာကျွေးရမလဲတော့ ငါ မသိပေမဲ့လေ။” သူမ ခဏရပ်သည်။ “ပြီးတော့ လိုကီ (Loki) ကလည်း မင်းကို တွေ့ချင်နေလိမ့်မယ်။ သူ မင်းအကြောင်းကို လတွေချီပြီး မေးနေခဲ့တာ။”
ဂျော်မန်ဂန်ဒါ လုံးဝ ငြိမ်ကျသွားသည်။
“သူ မေးနေတာလား။”
“ကောင်စီတိုင်းမှာလေ” ဟု သော်က ဆိုသည်။ “မြောက်ပိုင်းအကြောင်း ပြောတိုင်း ပြောတိုင်းပေါ့။” သူမ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူးလို့ပဲ သူ့ကို အမြဲပြောခဲ့တာ။ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ပဲ ပြောခဲ့တာ။”
“အခုရော?”
သော် လှည့်ထွက်သွားသည်။
သူမသည် လမ်းမကြီးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ လောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်သော မီးများ၊ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ကိုင်မြှောက်ထားဆဲဖြစ်သော မီးခွက်များ၊ ရေခွက်နားတွင် ရှိနေကြသော ဟော်လစ်နှင့် အေဒါ၊ သမီးသုံးယောက်နှင့်အတူရှိနေသော တရန်၊ လှည်းပေါ်ရှိ လီသန်၊ ခေါင်းငုံ့ထားဆဲဖြစ်သော အော်ရီလီယာတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး၏ အောက်တွင် နွေးထွေးနေသော ရှေးဟောင်းအနောက်ဘက်လမ်းမကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
လမ်းနှစ်ဖက်လုံးဆီသို့ ဦးတည်နေသော လမ်းကိုလေ။
“အခုတော့ မင်း ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ ငါ သိသွားပြီ” ဟု သော်က ဆိုသည်။ “မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ သူ့ကို ပြောပြလိုက်မယ်။”
ကျွန်ုပ်တို့ ထိုညက လမ်းပေါ်မှာပဲ စခန်းချခဲ့ကြသည်။
ဘယ်သူမှ ထိုနေရာကနေ မထွက်ခွာချင်ကြပါ။
ဧည့်သည်တော်များသည် တောင်ကုန်းအပေါ်ရှိ ရေကန်ဆီသို့ ပြန်မတက်သွားကြပါ။ သူတို့သည် လမ်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ မီးဖိုများနားတွင်သာ ဆက်နေကြပြီး သူတို့ကို ဘယ်သူကမျှ ပြန်သွားသင့်ကြောင်း မပြောခဲ့ပါ။
လမ်းပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သော စီးနင်းသူ သုံးဦးလည်း ဆက်နေခဲ့ကြသည်။ ဒဲလန် မာ့ရှ်သည် ရေခွက်နားတွင် ဟက်စကတ်နှင့်အတူ ထိုင်နေပြီး ဟက်စကတ်က သူ့ကို ရေတစ်ခွက်ပေးကာ နာမည်မေးရာ ဒဲလန်က ပြန်ပြောပြသည်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါသည် သူ၏ ခွေနေသော ကိုယ်ကို မဖြန့်ပါ။
သူသည် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးကို ဝိုင်းပတ်လျက် ကြီးမားသော အမည်းရောင်ကွင်းကြီးအဖြစ် လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ ခေါင်းကို လမ်းစပ်တွင် အမြီးနှင့် ကပ်လျက် တင်ထားကာ ရွှေရောင်မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်ပိတ်ထားသည်။ မီးရောင်အောက်တွင် မီးရက်သ်နှင့် ကယ်လ်ဒရစ်တို့သည် သူ့ဘေးတွင် ဒူးထောက်လျက် ငွေရောင်ဝိုင်ယာကြိုးများကို တစ်မျှင်ချင်းစီ ဖယ်ရှားပေးနေကြသည်။
သူ လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပါ။
ဖန်ရီးယားက သူ၏ ခေါင်းဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသည်။ သော်သည် အနီးရှိ နံရံနိမ့်နိမ့်တွင် ထိုင်နေပြီး မဂျိုနီယာကို ဒူးပေါ်တင်ထားသည်။ သူမ အိပ်မပျော်ပါ။
ကျွန်ုပ်လည်း အိပ်မပျော်ပါ။
မိုးလင်းခါနီးတွင် ဟော်လစ် လာရောက်ပြီး ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ထိုင်သည်။
သူမသည် အလွန် ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားသည်။ အေဒါက သူမကို ရေခွက်နားရှိ နံရံပေါ်သို့ ဆင်းသက်နိုင်အောင် ကူညီပေးပြီးနောက် သူမ၏ ဖခင်နှင့် ညီမများရှိရာသို့ ပြန်သွားကာ တရန်၏ ဘေးတွင် နဲလ်၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်လျက် ခွေခွေလေး အိပ်စက်သည်။
ဟော်လစ်သည် သူမ ထွက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ရှင်က အဲဒီလူပဲပေါ့” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “တောအုပ်ကို အဖူးအပွင့်တွေ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့သူ။”
“ကျွန်မမှာ ကူညီမယ့်သူတွေ ရှိခဲ့လို့ပါ။”
“ရှင်က အမြဲတမ်း အကူအညီ ရတတ်တာပဲ” ဟု ဟော်လစ်က ပြောသည်။ “သူမက ရှင့်အကြောင်းကို အဲဒီလိုပဲ ပြောတာ။ ရှင် ဘာတစ်ခုမှ တစ်ယောက်တည်း မလုပ်ဘူးတဲ့။” သူမ ပြုံးသည်။ “သူမက ရှင့်ကို သိပ်ချစ်တာ။ သိလား။”
ကျွန်ုပ် ဘာပြောရမှန်း မသိပါ။
ဟော်လစ်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ကျွန်ုပ်၏ ညာဘက်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမ လက်ဝါးကို ပြန်လှန်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ သရဖူအမှတ်အသားကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေသည်။
“သူမက ဒါကို တောင်းဆိုခဲ့တာပါ” ဟု ဟော်လစ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အဲဒါကိုရော သိလား။”
ကျွန်ုပ် သူမကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ရှင် ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာတဲ့အခါ ရှင့်ကို စေလွှတ်လိုက်တဲ့ နတ်ဘုရားမပေါ့” ဟု ဟော်လစ်က ဆိုသည်။ “ရှင် ကိုယ့်နေရာကိုယ် လိုချင်တဲ့အခါ၊ ကိုယ့်လူမျိုးကို ကာကွယ်ဖို့ စွမ်းအားတွေ တောင်းဆိုတဲ့အခါလေ။” သူမသည် အရေးအကြောင်းများရှိသော လက်ချောင်းဖြင့် ထိုအမှတ်အသားကို လိုက်ဆွဲသည်။ “သူမက ထိန်းသိမ်းသူဆီမှာ ရှင့်ကို ဘယ်ပို့ရမလဲလို့ မေးခဲ့တယ်။ ထိန်းသိမ်းသူကပဲ သူမကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့တာ။”
“ဘယ်ကိုလဲ။”
ဟော်လစ် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
“ဂရေးကိပ်ကိုလေ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “အော်ရီလီယာရဲ့ ရဲတိုက်လေ။ တံခါးတိုင်းရဲ့ ဘေးမှာ အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တွေ ရှိတဲ့ ရဲတိုက်ပေါ့။” သူမ ပြုံးသည်။ “ထိန်းသိမ်းသူကတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်အတွက် စောင့်မျှော်နေတတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။”
ကျွန်ုပ် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ငြိမ်နေမိသည်။
ဟော်လစ် ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ကျိုးပဲ့နေသော ချိတ်ပုံသဏ္ဍာန် တောင်ကုန်းထက်ရှိ ကောင်းကင်သည် မီးခိုးရောင်သို့ ပြောင်းလဲစပြုလာသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မီးခွက်များသည် မနက်ခင်း အလင်းရောင်အောက်တွင် တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး မှိန်ဖျော့သွားကြသည်။
ဟော်လစ်၏ မီးခွက်ကတော့ မမှိန်သွားပါ။
၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ကြားရှိ နံရံပေါ်တွင် တည်ရှိနေပြီး၊ အလွန်သေးငယ်ကာ ကြေးဝါရောင်နှင့် ရွှေရောင်တောက်လျက် ရှိသည်။ ခေါက်သိမ်းထားသော အိမ်တစ်အိမ်၏ ပြတင်းပေါက်တွင် မည်သူမျှ မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက လင်းလက်နေခဲ့သည့် အတိုင်းပင်။
“အခု ရှင် ဘာလုပ်တော့မလဲ” ဟု ကျွန်ုပ် နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်သည်။
ဟော်လစ်သည် မီးခွက်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် လမ်းမကြီးကို ကြည့်သည်။ ရေခွက်ကို ကြည့်သည်။ အမိုးအကာကို ကြည့်သည်။
နံရံကိုမှီ၍ ပိုက်တံကို လက်ထဲတွင် ကိုင်လျက် အိပ်ပျော်နေသော၊ အပေါ်တွင် အပြာရောင်မီးအိမ် လင်းလက်နေသည့် ဟက်စကတ်ကို ကြည့်သည်။
“ငါတော့ အမိုးအကာတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားချင်တယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “သေးသေးလေးပေါ့။ လမ်းမကြီးကို မျက်နှာမူထားတဲ့ ပြတင်းပေါက်ပါတဲ့ အမိုးအကာမျိုးပေါ့။” သူမ ပြုံးသည်။ “ဒီနေရာကို ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူကြီးက ပင်ပန်းနေပုံပဲ။”
“သူက အကူအညီရရင် ဝမ်းသာမှာပါ။”
“ငါ သိပါတယ်” ဟု ဟော်လစ်က ဆိုသည်။ “သူမ ငါ့ကို ပြောပြထားပြီးသား။” သူမ၏ မီးခွက်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ “သူမက ငါ့ကို အရာအားလုံး ပြောပြတယ်။ အမြဲတမ်းလည်း ပြောပြခဲ့တာပဲ။” သူမ၏ မျက်လုံးများက အလွန်တောက်ပနေသည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ဘာမှ မပြောပေးတာ ကြာခဲ့ပြီလေ။”
သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် မီးခွက်ကို အမိုးအကာတံခါးဝသို့ သယ်သွားပြီး ဟက်စကတ်၏ အပြာရောင်မီးအိမ်ဘေးရှိ ချိတ်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။
မီးခွက်နှစ်လုံး။
ဘေးချင်းယှဉ်လျက်။
ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရှေးအကျဆုံး လမ်းမကြီးပေါ်တွင်။
လမ်းနှစ်ဖက်လုံးကို မျက်နှာမူလျက်။