အခန်း ၄၄၆ - ပျံသန်းနေသော မြွေကြီး
နေထွက်ပြီး တစ်နာရီအကြာတွင် အီလီဇာတို့တပ်စခန်းထဲသို့ မြင်းစီးဝင်လာကြသည်။
သူမတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်။ ရီနာနှင့် ကင်းထောက်လေးဦးလည်း ပါလာသည်။ သူတို့၏မြင်းများမှာ ပခုံးသားများအထိ ချွေးစေးများပြန်နေပြီး သူတို့၏မျက်နှာများမှာလည်း တစ်ညလုံး အနားမယူဘဲ စီးနင်းလာခဲ့ရသည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတို့ကြောင့် အရောင်ဖျော့လျက်ရှိသည်။
သူမသည် စခန်းအစွန်းတွင် မြင်းပေါ်မှ မဆင်းခဲ့ပေ။
စခန်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် စီးဝင်သွားပြီး မီးပုံများ၊ လှည်းများ၊ စောင်ခြုံပြီး အိပ်ရာနိုးစပြုနေသော မြစ်ဝှမ်းဒေသမှ တပ်သားများကြားကို ကျော်ဖြတ်ကာ သော (Thor) နှင့် ကျွန်ုပ် ရေခွက်ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် အမိုးအကာဆီသို့ ရောက်မှသာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ သော (Thor) အား ဆီစိမ်အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ထားသော အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဖွင့်ကြည့်လိုက်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သော (Thor) က အထုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အတွင်းတွင် မီးခိုးရောင် အင်္ကျီတစ်ထည် ရှိနေသည်။
လည်ပင်းနေရာတွင် ငွေရောင်အဆင်တန်ဆာများ ပါရှိပြီး ပခုံးပေါ်တွင် အရာရှိအဆင့် အမှတ်အသားများ ရှိသည်။ မြစ်ဝှမ်းဒေသတွင် အိုသဲလော့စ် (Othellos) ၏ လက်ခံအရာရှိများ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည့်၊ လမ်းမများပေါ်တွင် အချုပ်အနှောင်တာဝန်ခံ အရာရှိများ ဝတ်ဆင်သည့် အင်္ကျီမျိုးဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ မီးလောင်ထားသည်။
အနည်းငယ် လောင်ကျွမ်းခြင်းမဟုတ်။ တစ်ထည်လုံး မီးကျွမ်းနေသည်။ ကျောဘက်တစ်ခုလုံးမှာ အမည်းရောင် ပုဆိုးစုတ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လည်ပင်းရှိ ငွေရောင်ကြိုးမှာလည်း တစ်ခုတည်းသော ကောက်ကွေးနေသည့် သတ္တုခဲအဖြစ် အရည်ပျော်သွားသည်။
သော (Thor) က ၎င်းကို ကြာရှည်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။
“ဘယ်နေရာလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
“မြစ်ကူးတံတားရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ” ဟု အီလီဇာက ဖြေသည်။ “မီးလောင်ထားတဲ့ တောအုပ်ထဲကို တစ်ရက်စာ မြင်းစီးဝင်သွားရတဲ့နေရာ။ ဆူတာ (Surtr) ရဲ့ စခန်းတစ်ခုပဲ” သူမက အင်္ကျီကို ကြည့်ရင်း “အဲဒီလိုမျိုး နောက်ထပ် ၃၁ ထည် ရှိသေးတယ်” ဟု ဆက်ပြောသည်။
သူမတို့သည် ရေခွက်ဘေးတွင် ရပ်လျက်ပင် ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြနေသည်။
သူမ ထိုင်မနေခဲ့။ မည်သူမျှလည်း မထိုင်ကြ။ ရီနာနှင့် အခြားကင်းထောက်များမှာ မြင်းဇက်ကြိုးကို ကိုင်ထားလျက် သူမ၏နောက်တွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့မှာ နားခွင့်ရတော့မည်ဟုပင် မသေချာသေးသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
လက်ဇန်းဒါး (Lexander) က သူတို့ကို မြစ်ကူးတံတားကို ဖြတ်ပြီး လွန်ခဲ့သည့် လေးရက်ကတည်းက စေလွှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တပ်မတော် ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် ဆူတာ၏ တပ်ဖွဲ့များ မည်သို့ရှိသည်ကို စောင့်ကြည့်ရန်၊ သူတို့ မည်သည့်နေရာသို့ သွားသည်၊ အဘယ်ကြောင့် သွားသည်ကို သိရှိရန်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် တတိယမြောက်နေ့တွင် ထိုစခန်းကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
“အဲဒါက ထောက်ပံ့ရေးစခန်းတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။ “လှည်းတွေ၊ သစ်သားတွေ၊ ပန်းပဲဖိုတွေ။ ဆူတာရဲ့ ဘီလူးတွေနဲ့ အိုသဲလော့စ်ရဲ့ အရာရှိတွေ ပူးတွဲအသုံးပြုတဲ့ နေရာမျိုးပေါ့။ အဲဒီလိုမျိုး အနည်းဆုံး တစ်ဒါဇင်လောက်ကို ကျွန်မတို့ အဝေးကနေ မြင်ဖူးတယ်” သူမ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခုကတော့ ပြာပုံအတိ ဖြစ်နေပြီ”
“ဆူတာက မီးရှို့လိုက်တာလား” ဟု သော (Thor) က မေးသည်။
“ဆူတာက အရာရှိတွေကိုပဲ မီးရှို့တာ” ဟု အီလီဇာက ပြန်ဖြေသည်။ “အရာရှိတွေကိုပဲ။ ဘီလူးတွေရဲ့ တဲတွေက မထိခိုက်ဘူး။ လှည်းတွေလည်း မထိခိုက်ဘူး။ သစ်သားတွေကလည်း အစီအရီပဲ ရှိသေးတယ်” သူမက သော (Thor) လက်ထဲရှိ အင်္ကျီကို ကြည့်ရင်း “အိုသဲလော့စ်ရဲ့ လူတွေ တပ်ဆင်ထားတဲ့ ဘောင်တိုင်းက အရည်ပျော်ပြီး အမှိုက်သရိုက်လို ဖြစ်ကုန်တယ်။ တုတ်တံတိုင်း၊ ပိုက်ကွန်တိုင်း၊ ပြီးတော့ အဲဒါတွေကို ကိုင်ထားတဲ့ အရာရှိတိုင်းပါပဲ”
မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
“ဘီလူးတွေကတော့ မရှိတော့ဘူး” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။ “သေသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ ထွက်သွားတာ။ တောအုပ်ထဲကို ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ အရှေ့ဘက်ကို ဦးတည်သွားတဲ့ ခြေရာတွေ အများကြီးပဲ။ ရာနဲ့ချီရှိတယ်” သူမ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ တခြားခြေရာတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ အနောက်ဘက်ကို ဦးတည်သွားတာ။ မြစ်ဘက်ကိုပေါ့” သူမ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်ရင်း “နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်လောက်တော့ ရှိမယ်၊ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သွားနေကြတာ” ဟု ပြောသည်။
“ဘရူနီ (Bruni) ဆီကိုလား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“မြစ်ကူးတံတားဆီကို” ဟု အီလီဇာက ထောက်ခံသည်။ “ဘရူနီက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကပဲ စာပို့လိုက်တယ်။ မြစ်ထဲမှာ ရပ်နေတဲ့ ဘီလူးတွေ ပိုများလာတယ်တဲ့။ အရင်ကထက် ပိုများလာတာ။ သူလည်း အကြောင်းရင်းကို မသိဘူးတဲ့”
ရီနာက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
သူမက ဒုတိယမြောက် အထုပ်ငယ်တစ်ခုကို ကမ်းပေးသည်။ အထုပ်မှာ အနည်းငယ် ပိုသေးပြီး အလားတူ မီးလောင်ထားသော မီးခိုးရောင် အဝတ်စဖြင့် ထုပ်ထားသည်။
“ဒီဟာကို စခန်းထဲမှာ တွေ့ခဲ့တာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အရာရှိတွေရဲ့ တဲအကြွင်းအကျန်တွေကြားထဲမှာ။ မီးမကူးစက်ခင် တစ်ယောက်ယောက်က ဖွက်ထားဖို့ ကြိုးစားခဲ့သလိုမျိုး ကျောက်တုံးတစ်ခုအောက်မှာ ရှိနေတာ”
သော (Thor) က အထုပ်ကို ဖြည်လိုက်သည်။
စက္ကူတစ်ရွက်။ နှစ်ခေါက်ခေါက်ထားပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် မီးစ လောင်ထားသည်။
စာရေးသားထားသည်။ အက္ခရာများမှာ သေးငယ်ပြီး စနစ်တကျ ရှိလှသည်။ စာရေးစာချီတစ်ယောက်၏ လက်ရေးဖြစ်သည်။
ကယ်လ် (Cael) ဆိုလျှင် ချက်ချင်း သိလိုက်မည် ဖြစ်သည်။
သော (Thor) က စာကို ဖတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိ။
သူမက စာကို ကျွန်ုပ်ထံ ကမ်းပေးသည်။
၎င်းမှာ စာတစ်စောင်ဖြစ်သည်။
လက်မှတ်မထိုးထား။ မည်သူ့ကိုမျှ အမည်တပ်ပြီး လိပ်မူမထားပေ။ အရှေ့ဘက် ထောက်ပံ့ရေးစခန်းမှ ကွပ်ကဲရေးမှူးထံသို့သာ ဖြစ်သည်။
စာမှာ တိုတောင်းလှသည်။
“သဘောတူညီချက်ပါ စည်းကမ်းချက်များ ပြည့်မီခြင်း မရှိသေးပေ။ မီးလောင်တောအုပ်ထဲရှိ အိမ်ကို မြွေကြီးအတွက် လဲလှယ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မြွေကြီးကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခြင်း မရှိသေး။ ဆောင်းဦးရာသီ အကျဉ်းသားသည်လည်း အစောင့်များ၏ ပေါ့ဆမှုကြောင့် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ အကန့်အသတ်မရှိပေ။
သင်သည် ရက်ပေါင်း သုံးဆယ်အတွင်း မြွေကြီးကို လက်ခံရေးခန်းမသို့ ပို့ဆောင်ပေးရမည်။ မဟုတ်ပါက သင့်တပ်ဖွဲ့ရှိ အရာရှိများအား သစ္စာရှိမှု သံသယဖြစ်ဖွယ်ရှိသော ဘီလူးများကို ချုပ်နှောင်ရန် ညွှန်ကြားသွားမည် ဖြစ်သည်။
မြစ်ထဲတွင် ရပ်နေသူများမှ စတင်လိုက်ပါ။”
ကျွန်ုပ် စာကို နှစ်ခေါက် ဖတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သော (Thor) ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ဖက်ရှိ မီးလောင်တောအုပ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ နံနက်ခင်း ကောင်းကင်ယံတွင် အမည်းရောင်သန်းနေသော ကျိုးပဲ့နေသည့် ချိတ်ပုံသဏ္ဍာန် တောင်တန်းကို ကြည့်နေသည်။
“မြွေကြီးတဲ့လား” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
“ဂျော်မန်ဂန်ဒါ (Jörmungandr)” ဟု သော (Thor) က ပြောသည်။
သူမ ထိုနာမည်ကို ခေါ်သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။
အမည်းရောင် အကြေးခွံများရှိသည့် လမ်းမကြီးနောက်ပိုင်းကတည်းက မကြားရတော့ပေ။ ကက်စတယ်လန် (Castellan) ၏ နယ်နိမိတ်ကို အိမ်ပြန်ချင်စိတ်ဖြင့် ခြစ်ထုတ်နေသည့် သွားကြီးနောက်ပိုင်းကတည်းက မကြားရတော့ပေ။ ထိုလမ်းမကြီးက ခေါ်ဆောင်သွားသည့် ကလေးငယ်များကို ပြန်ခေါ်ရန် မြောက်ဘက်သို့ ကျွန်ုပ်တို့ သွားခဲ့စဉ်က သူ၏ အစိတ်အပိုင်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အရာများက လမ်းကို စောင့်ကြပ်နေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။
သော (Thor) က ထိုနာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည့်ပုံစံမှာ အနာဟောင်းတစ်ခုကို ပြန်သတိရနေသည့်အလား ဖြစ်သည်။
“ကယ်လ် (Cael) က မီးလောင်တောအုပ်ထဲက အိမ်ကို ဆူတာ (Surtr) ကို ငှားထားတာလို့ ပြောခဲ့တယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုသည်။ “တစ်ခုခုနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဘာနဲ့လဲဆိုတာ သူ ဘယ်တော့မှ မသိခဲ့ဘူး”
“အခုတော့ ကျွန်မတို့ သိသွားပြီ” ဟု သော (Thor) က ဆိုသည်။
“အိုသဲလော့စ် (Othellos) က ဂျော်မန်ဂန်ဒါကို လိုချင်နေတာပဲ”
“အိုသဲလော့စ်က နတ်ဘုရားတိုင်းကို လိုချင်တာ” ဟု သော (Thor) က ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကောင်ကိုတော့ အထူးတလည် လိုချင်နေတာ” သူမက လက်ထဲရှိ မီးလောင်ထားသော အင်္ကျီကို လှန်ကြည့်ရင်း “တစ်ဖက်တည်းကိုပဲ သွားတဲ့လမ်းရှိတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး။ လွတ်မြောက်လမ်းမရှိဘဲ စတင်ခဲ့တဲ့နေရာကိုပဲ အမြဲပြန်ရောက်နေတတ်တဲ့ လမ်းကြောင်းမျိုးပိုင်ရှင်ပေါ့” သူမ၏ မေးရိုးများ တင်းမာသွားသည်။ “အဲဒါနဲ့ သူ ဘာတွေ တည်ဆောက်နိုင်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်လေ”
ကျွန်ုပ် စဉ်းစားကြည့်မိသည်။
ဝင်းအတွင်းရှိ နေရာများ၊ အရှေ့ဘက် အဆောင်၊ နေ့ရက်အလိုက် နေရာ ခုနစ်ခုသို့ ပွင့်သွားတတ်သည့် တံခါးများ။
သင် လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းမရှိသော လမ်းမကြီး။
“ဆူတာက သဘောတူခဲ့တယ်ပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
“ဆူတာက သဘောတူခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အပ်နှံမပေးခဲ့ဘူး” ဟု သော (Thor) က ဆိုသည်။ သူမက ကျွန်ုပ်လက်ထဲရှိ စာကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ကိုရ (Corra) က သူ ငှားရမ်းထားတဲ့ အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာတယ်။ သူ့ကိုယ်ပိုင် ဘီလူးတွေကပဲ သယ်လာတာ။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ဘီလူးတွေက မြစ်ထဲမှာ ပိုပြီး ရပ်နေကြတယ်”
“ပြီးတော့ အိုသဲလော့စ်က သူတို့ကို ချုပ်နှောင်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်တယ်”
“ဆူတာကလည်း သူ့လက်လှမ်းမီသမျှ အရာရှိတိုင်းကို မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ်” ဟု သော (Thor) က တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “သူ့ကို အဲဒီလို လုပ်ခွင့်ပေးမယ့်အစားပေါ့”
အီလီဇာက စကားမဆုံးသေးပေ။
သူမက ရီနာကို ကြည့်သည်။
ရီနာက မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
“နောက်ထပ် ရှိသေးတယ်” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
သော (Thor) က လှည့်ကြည့်သည်။
“အနောက်ဘက်ကို ဦးတည်သွားတဲ့ ခြေရာတွေလေ” ဟု အီလီဇာက ဆိုသည်။ “မြစ်ဘက်ကို သွားတဲ့ ခြေရာတွေထဲမှာ ဘီလူးတွေချည်းပဲ မဟုတ်ဘူး။ မြင်းခြေရာတွေလည်း ပါတယ်၊ မီးခိုးရောင် အင်္ကျီဝတ် စီးနင်းသူတွေပေါ့။ လေးဆယ်၊ ငါးဆယ်လောက် ရှိမယ်။ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သွားနေကြတာ။ တစ်ခုခုကို နောက်ယောင်ခံလိုက်နေတာ”
“ဘာကို လိုက်နေတာလဲ”
အီလီဇာက ချက်ချင်း မဖြေပေ။
“ကျွန်မတို့ မမြင်လိုက်ရဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ရှင်းရှင်းလင်းလင်းတော့ မမြင်ရဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရာတွေကိုတော့ မြင်ခဲ့ရတယ်” သူမက ရီနာကို ထပ်ကြည့်သည်။ “သူတို့ကို ပြလိုက်”
ရီနာက သူမ၏ မြင်းအိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်သည်။
သူမ၏ ဝတ်ရုံဖြင့် ထုပ်ထားသော အရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
သူမ မဖွင့်ပြပေ။ လက်ဝါးပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်ရာ ဝတ်ရုံမှာ သူ့အလိုလို ဟသွားသည်။ အတွင်းတွင် ရှိနေသည့်အရာမှာ လှုပ်ရှားနေသည့်အလား ဖြစ်သည်။
အကြေးခွံတစ်ခု။
အမည်းရောင်။ ကျွန်ုပ်၏ လက်ဝါးထက် ပိုကြီးသည်။ ချောမွေ့အေးစက်နေပြီး ရေပေါ်ရှိ ဆီကဲ့သို့ အရောင်လက်နေသည်။
အစွန်းတစ်ဖက်တွင် အက်ကွဲနေသည်။ ပြဲနေသည်။ တစ်နေရာရာကို ဖြတ်သန်းသွားရင်း ဆွဲဖြုတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သည်။
ထိုအက်ကြောင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုမှာ အလွန်နှေးကွေးစွာ စိမ့်ထွက်နေသည်။ သွေးတော့ မဟုတ်။ ပို၍ ပျစ်ချွဲသည့် အရာတစ်ခု။ လှုပ်ရှားနေသည့် အရာတစ်ခု။
သော (Thor) က တစ်လှမ်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
သူမ မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြောက်ရွံ့ပြီး နောက်ဆုတ်သည်ကို ကျွန်ုပ် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
“ကျွန်မတို့ အဲဒီအကြေးခွံတွေရဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ကြည့်ခဲ့တယ်” ဟု ရီနာက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “မီးလောင်တောအုပ်ထဲမှာ တစ်ရာလှမ်းတိုင်း တစ်ခုတွေ့ရတယ်။ ပြုတ်ကျန်ခဲ့တာ။ တစ်စုံတစ်ခုက အလွန်ကြီးမားပြီး သူတို့နဲ့ မဆံ့တဲ့ သစ်ပင်တွေကြားထဲမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးဝင်သွားတဲ့ပုံပဲ”
“ဘယ်ဘက်ကိုလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
ရီနာက အီလီဇာကို ကြည့်သည်။
အီလီဇာက မြောက်ဘက်ကို ကြည့်သည်။
ကျိုးပဲ့နေသည့် ချိတ်ပုံသဏ္ဍာန် တောင်တန်းဆီသို့။
မြစ်ဝှမ်းဒေသဆီသို့။
အနောက်ဘက် တောင်တက်လမ်းနှင့် ၎င်းအောက်ရှိ လမ်းမကြီး၊ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ ရပ်နေသည့် အမိုးအကာဆီသို့။
“ဒီဘက်ကို” ဟု သူမက ဆိုသည်။
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြတော့ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့ပတ်လည်တွင် စခန်းတစ်ခုလုံး နိုးထလာကြသည်။ မြစ်ဝှမ်းဒေသမှ လာသူများမှာ စောင်များကို ခေါက်သိမ်းပြီး မီးဖိုများကို မွှေနှောက်နေကြသည်။ ဒန်စတန်က သူ့မြည်းများကို အစာကျွေးနေသည်။ မာတာကွီးလ်က သူမ၏ ပေါင်မုန့်ခြင်းတောင်းကို ဖွင့်နေသည်။ လီအိုရာက လီသန်ကို လှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နိုင်အောင် ကူညီပေးနေပြီး တရန်က သူ့သမီးလေးများနှင့်အတူ အနားတွင် ရှိနေသည်။ ပရင်၏ သံချိတ်တွင် မီးမထွန်းရသေးသော မီးအိမ်သုံးလုံးမှာ နံနက်ခင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။
ဟာလီမာက ဗော့စ်နှင့်အတူ ကျွဲခေါင်းတောက်ဘေးရှိ နံရံနိမ့်နိမ့်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ကြပေ။ တစ်ညလုံး ခေါက်ရိုးကြောင်းကို ရှာဖွေနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘရန်နော့နှင့် ကိုရာတို့က အနီးဆုံးမီးဖိုဘေးတွင် အတူထိုင်နေကြသည်။
အော်ရီလီယာက သစ်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်းထိုင်ကာ မြောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ယနေ့ညနေစောင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ခေါက်ရိုးချိုးထားသော အိမ်၏ အစွန်းကို ဖွင့်လှစ်ပြီး အစောင့်၏ ကဗျာကို ရွတ်ဆိုကာ အတွင်း၌ ရှိနေသူများ အပြင်ထွက်နိုင်ရန် လမ်းပြပေးရမည်။
ထိုအချိန်တွင် ဤနေရာနှင့် မီးလောင်တောအုပ်ကြား တစ်နေရာ၌ ဂျော်မန်ဂန်ဒါသည် အိုသဲလော့စ်၏ စီးနင်းသူ ငါးဆယ်ကို အနောက်မှ လိုက်ပါလာစေလျက် ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ ထွက်ပြေးလာနေသည်။
သော (Thor) က စကားစသည်။
“မင်းတို့နောက်မှာ ဘယ်လောက်အကွာမှာလဲ”
“တစ်ရက်လောက်ပေါ့” အီလီဇာက ဆိုသည်။ “ဒါမှမဟုတ် ပိုတိုနိုင်တယ်။ မြွေကြီးက ကွင်းပြင်တွေမှာဆို မြင်းတွေထက် ပိုမြန်တယ်။ တောအုပ်ထဲမှာတော့ နှေးတယ်” သူမ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ “စီးနင်းသူတွေကတော့ နီးပြီ။ အရမ်းနီးတယ်။ မနေ့ညက သူတို့ရဲ့ မီးပုံတွေကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူတို့ ရပ်နားမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ပြီးတော့ မြွေကြီးကော”
“ဒဏ်ရာရထားတယ်” ရီနာက ပြောသည်။ “အကြေးခွံတွေ၊ ခြေရာတွေလေ” သူမသည် သူမလက်ဝါးပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး စိမ့်ထွက်နေသည့် အမည်းရောင် အကြေးခွံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “တစ်ခုခုက သူ့ကို ရိုက်ခတ်ထားပုံပဲ။ ပိုက်ကွန်တွေ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် တုတ်တွေ။ အကြေးခွံတွေက အရာရှိတွေရဲ့ ဝါယာကြိုးတွေနဲ့ ငြိမိသလို ပြဲနေတယ်”
သော (Thor) က ထိုအကြေးခွံကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ လှည့်ထွက်သွားသည်။
မြန်မြန်ဆန်ဆန် မဟုတ်ပေ။ ဝေးဝေးလည်း မဟုတ်ပါ။ အမိုးအကာ၏ အစွန်းအထိသာ။ ထိုနေရာမှ ရှေးဟောင်းကျောက်ရံနံရံသည် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ဖက်ရှိ မီးလောင်တောအုပ်ကို ငေးကြည့်နိုင်သည့် နေရာဖြစ်သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကျောပေးလျက် လက်တစ်ဖက်ကို မဂျိုလ်နီယာ (Mjölnir) ပေါ်တွင် တင်ထားကာ ရပ်နေသည်။
ကျွန်ုပ် သူမနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် သူမဘေးသို့ ရောက်လာသောအခါ သူမ ကျွန်ုပ်ကို မကြည့်ပေ။
“သူနဲ့ ငါ သုံးခါ တိုက်ဖူးတယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် စောင့်နားထောင်နေသည်။
“တစ်ခါကတော့ ဟိုးအရင်ကမ္ဘာမှာ။ ဒီအရာတွေ မဖြစ်ခင်ပေါ့။ လူတိုင်း ပြောပြနေကြတဲ့ ပုံပြင်ထဲမှာလေ” သူမ မီးလောင်တောအုပ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ “နောက်တစ်ခါကတော့ အမည်းရောင် အကြေးခွံတွေရှိတဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ။ ကလေးတွေကို ပြန်ခေါ်လာတုန်းကပေါ့” သူမ၏ မေးရိုးများ တင်းမာသွားသည်။ “နောက်တစ်ခါကတော့ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“ပရောဖက်ပြုချက်တစ်ခု ရှိတယ်” သော (Thor) က ဆိုသည်။ “အရမ်းဟောင်းတယ်။ ငါ့ထက်တောင် ပိုဟောင်းတယ်။ အရာအားလုံးရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ သူနဲ့ငါ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သတ်ကြလိမ့်မယ်ဆိုတာလေ” သူမ တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။ “အဲဒီနေ့ကို စောင့်ရင်းနဲ့ပဲ အချိန်အတော်ကြာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအတွက် ပြင်ဆင်နေခဲ့တာ။ ဒီနေ့မတိုင်ခင် သူ့ကို နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်ခါလောက် ထပ်ရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာ တွက်ချက်ရင်းပေါ့”
“အခုတော့ကော”
သော (Thor) တစ်ယောက် အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“အခု သူ ထွက်ပြေးနေတယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ဒဏ်ရာရထားတယ်။ ငါ့ဆီကို ဦးတည်ပြီးတော့။ အိုသဲလော့စ်ရဲ့ စီးနင်းသူတွေကို နောက်ကလိုက်ပါလာစေပြီးတော့ပေါ့” သူမ လက်ထဲရှိ တူကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ အိုသဲလော့စ်က သူ့ကို လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ပြီး သူ့ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ လမ်းတွေ ဖောက်ချင်နေလို့လေ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ပြီးတော့ ဆူတာက သူ့ကို အပ်မပေးခဲ့ဘူး”
“ဟုတ်ပုံရတယ်”
သော (Thor) က လှည့်ကြည့်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ ဒေါသထွက်နေခြင်း မဟုတ်၊ ကြောက်ရွံ့နေခြင်းလည်း မဟုတ်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျွန်ုပ် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်သည်။
“သူက ကလေးတွေကို ခေါ်သွားတဲ့ လမ်းကို ဖန်တီးခဲ့တာ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “သူတို့ အိမ်ပြန်မရောက်နိုင်အောင် သူ့ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းတွေနဲ့ပဲ အစောင့်တွေကို ဖန်တီးခဲ့တာ။ ဆူတာနဲ့ အိုသဲလော့စ်ဘက်ကနေ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရပ်တည်ခဲ့တာ” သူမ၏ အသံမှာ အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။ “အဲဒီစီးနင်းသူတွေကို သူ့ကို ဖမ်းမိသွားအောင် လုပ်ဖို့အတွက် အကြောင်းပြချက် အပြည့်အစုံ ရှိနေတာပေါ့”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့ မလုပ်သင့်တာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါဦး”
ကျွန်ုပ် ချက်ချင်း မဖြေခဲ့ပေ။
သော (Thor) သင်ပေးခဲ့သည့်အတိုင်း အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ပြီး စဉ်းစားကြည့်သည်။
အမည်းရောင် အကြေးခွံ လမ်းမကြီးအကြောင်း ကျွန်ုပ် စဉ်းစားသည်။ လမ်းလျှောက်နေကြသည့် ကလေးငယ်များ။ မီလာနှင့် သူမ၏ အနီရောင် အဝတ်စ။ သူတို့ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ တရားရုံး သိနိုင်အောင် နံရံတွေပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ နာမည်တွေ။
စကား (Skarn) အကြောင်း စဉ်းစားမိသည်။ သူ့ထက်ကြီးသူ မရှိတဲ့အတွက် ဆူတာနဲ့အတူ ခြောက်နှစ်ကြာ နေခဲ့ရပုံ။ ရွာတွေကို မီးရှို့၊ အမိုးအကာတွေကို မီးရှို့။ ပြီးတော့ မြစ်ထဲမှာ ရပ်ပြီး နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကို သစ်အိတ်ထဲ ထည့်သယ်လာခဲ့ပုံ။
ဒေါ်ရန် (Dorran) အကြောင်း စဉ်းစားမိသည်။ နှစ်နှစ်လုံးလုံး ဘယ်သူ့နာမည်မှ မမေးဘဲ အရှေ့ဘက် အဆောင်ကို အစားအစာတွေ ပို့ပေးခဲ့ပုံ။
ဗန်း (Varne) က လမ်းပေါ်မှာ သူ့ဓားကို ချထားခဲ့ပုံ။
ဆယ်လိုး (Sallow) က အရာအားလုံးကို နှစ်ခါပြန်ရေတွက်ပြီး လွတ်မြောက်လာတဲ့ အကျဉ်းသားတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ လှည်းနောက်ကနေ အနောက်ဘက်လမ်းအတိုင်း စီးနင်းသွားခဲ့ပုံ။ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ရေတွက်ဖို့ မပြောခဲ့ပေမဲ့ပေါ့။
“ခင်ဗျား လုပ်သင့် မသင့်ဆိုတာ ကျွန်တော် မပြောတတ်ဘူး” ဟု နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။
သော (Thor) ကျွန်ုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူ အခု ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။ “သူ ပြောင်းလဲသွားသလားဆိုတာလည်း မသိဘူး။ ဆူတာက ဘာလို့ သူ့ကို အပ်မပေးခဲ့တာလဲဆိုတာလည်း မသိဘူး။ သူ အိုသဲလော့စ်ဆီက ထွက်ပြေးနေတာလား ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုဆီကို ပြေးသွားနေတာလားဆိုတာလည်း မသိဘူး” ကျွန်ုပ် မီးလောင်တောအုပ်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ “သူ့အကြောင်း ဘာမှ မသိဘူး။ သူ လုပ်ခဲ့တာတွေကလွဲရင်ပေါ့”
“အဲဒါက လုံလောက်ပါတယ်” ဟု သော (Thor) က ဆိုသည်။
“လုံလောက်လို့လား”
သော (Thor) ပြန်မဖြေပေ။
“ဒေါ်ရန်အတွက်တော့ လုံလောက်ခဲ့တယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုသည်။ “တံခါးကို ခေါက်ပြီး နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိလဲဆိုတာ မတွေ့မချင်းပေါ့။ ဘရမ် (Bram) အတွက်လည်း လုံလောက်ခဲ့တယ်။ စကား (Skarn) အတွက်၊ ဗန်း (Varne) အတွက်လည်း လုံလောက်ခဲ့တယ်” ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်သည်။ “တံခါးရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရပ်မိတဲ့သူတိုင်းအတွက် လုံလောက်ခဲ့တာပဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ အပြင်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်မလဲလို့ မမေးမချင်းပေါ့”
သော (Thor) အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ “လိုကီ (Loki)” ဟု ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ့အဖေလေ” သော (Thor) က ဆိုသည်။ “လိုကီ၊ ကွန်ကော်ဒီယာ (Concordia) မှာလေ” သူမ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါလိုက်သည်။ “သူက ဂျော်မန်ဂန်ဒါအကြောင်းကို လပိုင်းလောက်ကတည်းက မေးနေတာ။ ကောင်စီတိုင်းမှာ၊ မြောက်ဘက်အကြောင်း ပြောတိုင်းမှာပေါ့။ ဘယ်သူမဆို သူ့ကို တွေ့ဖူးသလား။ သူ ဆူတာနဲ့ အတူတူပဲ ရှိသေးလားဆိုတာမျိုးလေ” သူမ မဂျိုလ်နီယာ (Mjölnir) ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “ငါက မသိဘူးလို့ပဲ အမြဲ ပြောခဲ့တယ်။ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ပဲ အမြဲ ပြောခဲ့တယ်”
“တကယ်ပဲ ဂရုမစိုက်တာလား”
သော (Thor) ပြန်မဖြေပေ။
သူမ မီးလောင်တောအုပ်ကို အချိန်အတော်ကြာ ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ “ဖန်ရီယာ (Fenrir)” ဟု ပြောသည်။
ကြီးမားသော ဝံပုလွေကြီးမှာ စခန်းအစွန်းတွင် လဲလျောင်းနေသည်။
မဲရက် (Merek) က ဟာလွန် (Harlon) ၏ မီးအိမ်ကို သစ်တော်သီးပင်ပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲခဲ့တဲ့ညက သူ အင်ဖာမာရီ (infirmary) ဥယျာဉ်ထဲကို ရောက်လာခဲ့သလိုပဲ၊ ကျွန်ုပ်တို့နဲ့အတူ ဂရေးကိပ်ကနေ ဘယ်သူမှ မခေါ်ဘဲ လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဒန်စတန်၏ လှည်းဘေးတွင် တစ်လမ်းလုံး လမ်းလျှောက်လာခဲ့ပြီး ညဘက်တွင်လည်း လှည်းဘေးမှာပဲ အိပ်စက်ခဲ့သည်။ ဘယ်သူမှလည်း သူ့ကို ဘာလို့ လိုက်လာတာလဲလို့ မမေးခဲ့ကြပေ။
သော (Thor) နှင့် ကျွန်ုပ် သူ့ဆီသို့ လျှောက်သွားသောအခါ သူ ခေါင်းမော့လာသည်။
သူ သော (Thor) ၏ မျက်နှာကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ရီနာ၏ လက်ထဲတွင် စိမ့်ထွက်နေဆဲဖြစ်သော အမည်းရောင် အကြေးခွံကို ကြည့်သည်။
သူ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“အစ်ကို” ဟု ဖန်ရီယာ (Fenrir) က တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။
သော (Thor) သူ့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမ အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောပေ။
ဖန်ရီယာ (Fenrir) လည်း ထိုနည်းတည်းပင်။
သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ မိုးကြိုးနတ်ဘုရားမနှင့် ကမ္ဘာကြီးကို ဝါးမြိုလိမ့်မည်ဟု ပရောဖက်ပြုခံထားရသော ဝံပုလွေကြီး။ ခေတ်ကာလတစ်ခုလုံး သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသူ။ အိုသဲလော့စ်၏ လှောင်အိမ်ထဲမှ လွတ်မြောက်လာသည်မှာ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးပြီး ဥယျာဉ်ထဲတွင် ရက်အတော်ကြာ လဲလျောင်းကာ မတ်တပ်ရပ်တတ်အောင် သင်ယူနေခဲ့ရသူ။
“သူ ထွက်ပြေးနေတယ်” ဟု သော (Thor) က ပြောသည်။
“ငါ သိတယ်” ဟု ဖန်ရီယာ (Fenrir) က ဆိုသည်။ “ငါ သူ့အနံ့ကို ရတယ်။ မနေ့ညကတည်းက ရနေတာ” သူ၏ မျက်လုံးကြီးများက အကြေးခွံဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ “သူ ကြောက်နေတယ်”
“သူ့တစ်သက်မှာ ဘယ်တုန်းကမှ မကြောက်ဖူးခဲ့ဘူး”
“သူ အခု ကြောက်နေတယ်” ဟု ဖန်ရီယာ (Fenrir) က ပြောသည်။ “အဲဒီအနံ့ကို ငါ သိတယ်။ ငါလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အဲဒီလို ခံစားခဲ့ရတာပဲ”
သော (Thor) သူ့ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ဘာလို့လဲ” ဟု သူမ မေးသည်။ “ဘာလို့ ဆူတာက သူ့ကို အပ်မပေးခဲ့တာလဲ”
ဖန်ရီယာ (Fenrir) အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ငါ မသိဘူး” ဟု သူ ဆိုသည်။ “ဆူတာက ဘာကိုမှ အလကား မပေးတတ်ဘူး။ သူ့မဟာမိတ်တွေကိုတောင်မှပေါ့” သူ ခေတ္တရပ်သည်။ “ဖြစ်နိုင်တာက ဒါပဲ ဖြစ်မယ်။ ဂုဏ်သိက္ခာပေါ့။ သူ နောင်တရသွားတဲ့ သဘောတူညီချက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့” ဟု ဖန်ရီယာ (Fenrir) က ထောက်ခံသည်။
သူ မီးလောင်တောအုပ်ကို ငေးကြည့်သည်။
“ငါ့အစ်ကိုက ဆိုးရွားတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်ခဲ့တယ်” ဟု ဖန်ရီယာ (Fenrir) က တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “ငါလည်း အတူတူပဲ။ သံကြိုးတွေ မချည်ခင်၊ အိုသဲလော့စ် မရှိခင်တုန်းကပေါ့” သူ သော (Thor) ကို ပြန်ကြည့်သည်။ “ငါ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိပါတယ်။ အဲဒီအထဲက တချို့အရာတွေမှာ ခင်ဗျားလည်း ရှိနေခဲ့တာပဲလေ”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ ခင်ဗျား ငါ့ဘေးမှာ ထိုင်ပေးခဲ့တယ်” ဟု ဖန်ရီယာ (Fenrir) က ဆိုသည်။ “ငါ လွတ်မြောက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာလေ။ ခင်ဗျား ငါ့ဘေးမှာ သုံးရက်လောက် ထိုင်ပေးပြီး ဘာစကားမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ငါ စားဖို့ပဲ သေချာအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာ”
သော (Thor) ၏ မေးရိုးများ တင်းမာသွားသည်။
“အဲဒါကတော့ တခြားစီပါ”
“ဒါက တကယ်ပဲ တခြားစီပဲလား”
သော (Thor) ပြန်မဖြေပေ။
အော်ရီလီယာ (Aurelia) က ကျွန်ုပ်တို့နောက်သို့ ရောက်လာသည်။
သူမ ရောက်လာသည်ကို ကျွန်ုပ် မကြားလိုက်ပေ။ သူမသည် အဝေးနားလေးတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ ဝတ်ရုံရှေ့တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ထားကာ သူမ၏ ငွေရောင်ဆံပင်များမှာ နံနက်ခင်း လေပြေထဲတွင် လွင့်ခါနေသည်။
“သော (Thor)” ဟု သူမ တိုးညင်းစွာ ခေါ်သည်။
သော (Thor) လှည့်ကြည့်သည်။
“အရင်တုန်းကပေါ့” ဟု အော်ရီလီယာ (Aurelia) က ဆိုသည်။ “ကျွန်မရဲ့ သားမွေးဖွားခင်၊ ဂရေးကိပ် (Greykeep) မပြိုလဲခင်တုန်းကပေါ့။ ဂိတ်တံခါးတိုင်းရဲ့ ဘေးမှာ ဘုရားစင်လေးတွေ ဘာလို့ထားချင်တာလဲလို့ ကျွန်မ အုပ်ထိန်းသူကို မေးဖူးတယ်။ အိမ်ပြန်လာမယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို တံခါးပိတ်မထားရအောင် ဘာလို့ အဲဒီလို တည်ဆောက်ခိုင်းတာလဲပေါ့”
“သူမ ဘာပြန်ပြောလဲ” သော (Thor) က မေးသည်။
အော်ရီလီယာ (Aurelia) မြောက်ဘက်သို့ ငေးကြည့်သည်။ ရေဝေရေလဲဒေသဆီသို့။ ကမ္ဘာကြီးထဲကနေ ခေါက်သိမ်းလိုက်တဲ့ အိမ်တစ်လုံး ရှိရာအရပ်ဆီသို့။
“သူမက တစ်ခါတုန်းက လမ်းပျောက်ဖူးတယ်လို့ ပြောတယ်” ဟု အော်ရီလီယာ (Aurelia) က ဆိုသည်။ “အရမ်းကို ဆိုးဆိုးရွားရွားပဲ။ ဘာလို့ လမ်းပျောက်မှန်းတောင် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင်ကိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က သူမ ဘယ်သူလဲ၊ ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မမေးဘဲနဲ့ သူမအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့တယ်တဲ့” သူမ သော (Thor) ကို ပြန်ကြည့်သည်။ “သူမက ပြောသေးတယ်၊ သူတို့သာ မေးခဲ့ရင် သူမ အမှန်အတိုင်း ပြောပြမိမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ပြီးတော့ သူတို့လည်း သူမကို အထဲဝင်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့”
သော (Thor) ဘာမှ မပြောပေ။
“အဲဒါကြောင့် အတွင်းဘက်မှာ သော့ခလောက် မထားတာလို့ သူမ ပြောတယ်” ဟု အော်ရီလီယာ (Aurelia) က ဆက်ပြောသည်။ “လူတိုင်းက အမိုးအကာ ရသင့်လို့ မဟုတ်ဘူး။ အပြင်ဘက်ကနေ ကြည့်ရင် ဘယ်သူက ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်လို့ပဲ”
သော (Thor) အတော်ကြာအောင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူများသည် သူတို့ လုပ်လက်စအလုပ်များကို ရပ်တန့်ပြီး ကြည့်နေကြသည်။ ဒန်စတန် (Dunstan) သည် မြည်း၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် လက်တင်ထားသည်။ မာတာ ကွီးလ် (Marta Quill) က ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ ဘရန်နော့ (Brannoc) နှင့် ကိုရာ (Corra) တို့က မီးဖိုဘေးတွင် ရှိနေသည်။ ဟာလီမာ (Halemar) နှင့် ဗော့စ် (Vaust) တို့က နံရံပေါ်တွင် ရှိသည်။
လီသန် (Lethan) က သူ့လှည်းပေါ်တွင် ခေါင်းအုံးများဖြင့် ထိုင်နေရင်း သော (Thor) ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သော (Thor) သူမလက်ထဲက မဂျိုလ်နီယာ (Mjölnir) ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
“သူသာ အိုသဲလော့စ် (Othellos) ရဲ့ မြင်းစီးသူရဲ အယောက်ငါးဆယ်ရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရတာဆိုရင်” ဟု သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ပြီးတော့ သူက ဒီလမ်းမကြီးဘက်ကို ပြေးလာနေတာဆိုရင် အဲဒီမြင်းစီးသူရဲတွေလည်း ဒီလမ်းမကြီးဆီကို ရောက်လာကြမှာပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
“ဒီညပေါ့”
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
“ကျွန်မတို့က ခေါက်သိမ်းထားတဲ့ အိမ်တစ်လုံးရဲ့ အက်ကြောင်းကို ဖွင့်ပြီး နတ်ဘုရားမတစ်ပါးအတွက် တေးသီချင်းတွေ သီဆိုနေချိန်မှာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
သော (Thor) မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် သူ့အကြောင်း ဘာပဲ တွေးတွေး အရေးမကြီးတော့ဘူး” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ဒီညတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီညမှာ အဲဒီမြင်းစီးသူရဲတွေ ဒီလမ်းမပေါ်ကို ရောက်လာတော့မှာ။ ပြီးတော့ ဒီလမ်းမကြီးပေါ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့ ရောက်လာကြတဲ့ လူတွေ အပြည့်ပဲ” သူမ မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ “သူ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ ဘာတွေပဲ လုပ်ခဲ့လုပ်ခဲ့၊ အိုသဲလော့စ် (Othellos) ရဲ့ လူတွေကို ဟက်စကတ် (Hesketh) ရဲ့ ခိုလှုံရာထဲကို ဝင်နင်းခွင့် မပေးနိုင်ဘူး”
“ပြီးတော့ မြွေကြီးကော” ဖန်ရီယာ (Fenrir) က တိုးညင်းစွာ မေးသည်။
သော (Thor) သူ့ကို အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“တွေ့မှပဲ ဆုံးဖြတ်တော့မယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ တစ်နေ့တာလုံး ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ကြသည်။
တိုက်ပွဲအတွက်တော့ မဟုတ်ပေ။ သော (Thor) က ထိုအချက်ကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ ပြောထားသည်။
“ကျွန်မတို့က တိုက်ဖို့ ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမက လူအားလုံးကို ကြားစေရန် ရေခွက်ဘေးရှိ နိမ့်သော နံရံပေါ်တွင် ရပ်လျက် ပြောသည်။ ဧည့်သည်များ၊ လှည်းသမားများ၊ လွတ်လပ်သူများ၊ လီသန် (Lethan) ၏ လှည်း၊ ဟာလီမာ (Halemar) ၏ လှည်းနှင့် ခိုလှုံရာပတ်လည်ရှိ မီးပုံများအားလုံးကို ရည်ရွယ်၍ ပြောခြင်းဖြစ်သည်။ “ကျွန်မတို့က တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့ ရောက်လာတာ။ အဲဒီအချက်က မပြောင်းလဲဘူး”
သူမ သူတို့ကို ကြည့်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီည မြင်းစီးသူရဲတွေ ရောက်လာနိုင်တယ်” ဟု သူမ ပြောသည်။ “အိုသဲလော့စ် (Othellos) ရဲ့ လူတွေ။ တစ်ခုခုကို လိုက်ဖမ်းနေကြတာ” သူမ ခေတ္တရပ်သည်။ “သူတို့သာ ရောက်လာရင် ဒီမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူမှ သူတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဧည့်သည်တွေလည်း မဟုတ်ဘူး။ လှည်းသမားတွေလည်း မဟုတ်ဘူး။ သီချင်းဆိုဖို့ ရောက်လာတဲ့ ဘယ်သူမှလည်း မဟုတ်ဘူး”
“ဒါဆို ဘယ်သူက သူတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့မှာလဲ” အိုဒရစ် (Odric) က မေးသည်။
သော (Thor) သူ့ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်မတို့ပဲ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “ဒီလမ်းမကြီးကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ရောက်လာတဲ့ ကျွန်မတို့ပဲ”
အာဗာန်း (Avarn) က ကျောက်မိုင်းအထက်ရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းကို ယူသည်။
အရှေ့ဘက် အဆောင်မှ ဧည့်သည် ဆယ့်နှစ်ယောက် ထွက်လာသည့်ညက ပန်းရံသမားများ ရပ်ခဲ့သည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ထည့်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတွင် ချထားလျက် ရေဝေရေလဲဒေသဆီသို့ မော့ကြည့်ရင်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။
ကေဒရာ (Kaedra) က သူမ၏ လေးကို ကိုင်ဆောင်လျက် သူ၏ အထက်ရှိ တောင်ကုန်းပေါ်တွင် နေရာယူသည်။
နစ်ဆာ (Nyxa) က အရှေ့ဘက်ရှိ မီးလောင်ထားသော တောအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အမည်းရောင် အကြေးခွံများရှိရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမ ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲဆိုတာ မပြောခဲ့ပေ။
အစ်ရှ်ကာ (Ishkar) သည် နဖူးတွင် အဖြူစက်ပါသော အမည်းရောင်မြင်းမ လန်တန် (Lantern) ကို စီးပြီး လမ်းမကြီးအတိုင်း တောင်ဘက်ရှိ ဆက်သွယ်ရေးစခန်းဆီသို့ ထွက်သွားသည်။ မြင်းစီးသူရဲများ ပတ်လမ်းကြောင်းက လာမည်ကို စောင့်ကြည့်ရန် ဖြစ်သည်ဟု သူ ဆိုသည်။
ဘရူနီ (Bruni) က နေ့လယ်ပိုင်းတွင် စကား (Skarn) နှင့်အတူ မြစ်ကူးလမ်းမှ ရောက်လာသည်။ အီလီဇာ (Eliza) ၏ သတင်းစကား ရောက်ချိန်တွင် မြစ်ထဲ၌ ရပ်နေကြသော အခြား ဘီလူးခုနစ်ကောင်လည်း ပါလာသည်။ သူတို့သည် ခိုလှုံရာအောက်ရှိ လျှောစောက်၊ လမ်းမကြီးနှင့် မီးလောင်တောအုပ်ကြားတွင် နေရာယူကြပြီး ကျောက်တုံးများကြားတွင် အနားယူနေသည့် ကျောက်ဆောင်ကြီးများကဲ့သို့ မီးခိုးရောင် တန်းလျားကြီး အနေအထားဖြင့် ထိုင်နေကြသည်။
သော (Thor) က လမ်းမကြီး၏ အလယ်တွင် နေရာယူသည်။
သူမသည် ခိုလှုံရာ၏ အပေါ်ဘက်၊ လမ်းမကြီး၏ အလယ်တွင် မဂျိုလ်နီယာ (Mjölnir) ကို ပုခုံးပေါ်တင်လျက် အရှေ့ဘက်ကို မျက်နှာမူကာ ရပ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်ကတော့ ရေခွက်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
ဟာလီမာ (Halemar)၊ ဗော့စ် (Vaust)၊ ဒဏ်ရာပတ်တီးများဖြင့် ရင်ဘတ်တွင် လက်ယှက်ထားသော ဘရန်နော့ (Brannoc)၊ သူ့ဘေးတွင် အနီရောင် အရွက်တစ်ရွက်ကို လက်ချောင်းကြားတွင် ကိုင်ထားသော ကိုရာ (Corra) တို့နှင့်အတူ ရှိနေသည်။
လီသန် (Lethan) က လှည်းပေါ်တွင်၊ တရန် (Teren) က သူ့ဘေးတွင်၊ နဲလ် (Nell) နှင့် ဘရိုင်ယိုနီ (Bryony) တို့နှင့်အတူ သံချိတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မီးအိမ်သုံးလုံးမှာ မီးမထွန်းရသေးပေ။
နေမင်းမှာ ကျိုးကျနေသော ချိတ်ပုံသဏ္ဍာန် တောင်ကုန်းနောက်သို့ ဝင်သွားသည်။
ကောင်းကင်မှာ ရွှေရောင်၊ ထို့နောက် အနီရောင်၊ နောက်ဆုံးတွင် ဆောင်းရာသီ၏ ညနေဆည်းဆာ အပြာရောင်သို့ ပြောင်းသွားသည်။
ဟက်စကတ် (Hesketh) နံရံပေါ်မှ ထရပ်သည်။
သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖယောင်းတိုင်တံတစ်ခုကို ထုတ်ပြီး အနီးဆုံး မီးပုံမှ မီးယူလိုက်သည်။
သူသည် ခိုလှုံရာ တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီး ချိတ်တွင် ချိတ်ထားသော အပြာရောင် မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ လှည်းဘက်သို့ လှည့်သည်။
သူ ဘာမှ မမေးပေ။ သူသည် လက်လှမ်းပြီး ပယ်ရင် (Perrin) ၏ သံချိတ်တွင် ချိတ်ထားသော မီးအိမ်သုံးလုံးအနက် ပထမဆုံး မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိလိုက်သည်။
တရန် (Teren) ၏ မီးအိမ်။
ထို့နောက် လီသန် (Lethan) ၏ မီးအိမ်။
ထို့နောက် အေဒါ (Ada) ၏ မီးအိမ်။
သူ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
လမ်းမကြီး၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရေဝေရေလဲဒေသမှ ဧည့်သည်များက သူတို့၏ မီးအိမ်များကို ထွန်းညှိနေကြသည်။ မာတာ ကွီးလ် (Marta Quill)၊ အိုဒရစ် (Odric)၊ တမ် (Tam)။ မုန့်ဖုတ်သမားများ၊ ရေခပ်သမားများနှင့် လစ်စ် (Lys) ၏ ဝမ်းကွဲညီမတို့ ဖြစ်သည်။ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး၊ ညနေဆည်းဆာထဲတွင် အလင်းရောင် အသေးလေးများ ပေါ်လာပြီး မြှောက်ကိုင်ထားကြသည်။
အပြင်ဘက်သို့။
မြောက်ဘက်ဆီသို့။
ကမ္ဘာကြီးထဲကနေ ခေါက်သိမ်းလိုက်တဲ့ အိမ်တစ်လုံး ရှိရာအရပ်ဆီသို့။
ဟာလီမာ (Halemar) ရေခွက်နားတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူသည် ရေဘေးရှိ အေးစက်နေသော ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ပြားလျက် တင်လိုက်သည်။
သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ရေများ လှုပ်ရှားလာသည်။
“ပထမဆုံး အက်ကြောင်း” ဟု ဟာလီမာ (Halemar) တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “လမ်းမကြီးနဲ့ အနီးဆုံး တစ်ခုပေါ့” သူ့မျက်နှာမှာ အားစိုက်မှုကြောင့် မီးခိုးရောင် ပြောင်းသွားသည်။ “ဗော့စ် (Vaust)”
ဗော့စ် (Vaust) ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
သူသည် တုတ်ကောက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူ မခါရသေးပေ။ သံကွင်းမှ တိတ်ဆိတ်နေသော ခေါင်းလောင်းငယ်လေးကို ကိုင်လျက် ဟာလီမာ (Halemar) ၏ လက်များ ရောက်ရှိနေသည့် ရေခွက်အထက်ရှိ လေဟာနယ်ကို ကြည့်သည်။
“အက်ကြောင်းတိုင်းဟာ ဝင်ပေါက်တစ်ခုပဲ” ဟု ဗော့စ် (Vaust) တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “ဝင်ပေါက်တိုင်းဟာ တံခါးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်”
သူ တုတ်ကောက်ကို ခါလိုက်သည်။
ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်လာသည်။
အေးစက်သော ညနေဆည်းဆာ လေထဲတွင် ကြည်လင်သော အသံတစ်ချက်။
ရေခွက်အထက်ရှိ လေထုမှာ—
ပြောင်းလဲသွားသည်။
အများကြီး မဟုတ်ပေ။ လှိုင်းတွန့်လေးတစ်ခု၊ အရောင်တောက်သွားခြင်းတစ်ခု။ နွေရာသီ ကျောက်တုံးများပေါ်မှ တက်လာသော အပူငွေ့ကဲ့သို့ပင်။
အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဆံခြည်မျှင်လောက် ပါးလွှာသည်။ လူတစ်ရပ်လောက် မြင့်သည်။ ရေခွက်အထက်၊ ဘာမှ မရှိသင့်သည့် လေဟာနယ်ထဲတွင် လွင့်နေသည်။
၎င်းအက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် အလင်းရောင်ကို အနည်းငယ် မြင်နေရသည်။
မီးအိမ်ရောင်။
ရွှေရောင်။
“ဘရန်နော့ (Brannoc)” ဟု ဟာလီမာ (Halemar) မောဟိုက်စွာ ပြောသည်။
ဘရန်နော့ (Brannoc) ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
သူသည် ဒဏ်ရာပတ်တီးစည်းထားသော လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။
သူသည် ကာရိုတော (Carrow Tor) ရှိ ကျိုးနေသော ဂိတ်တံခါး၏ သံကွင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ခဲ့စဉ်ကဲ့သို့ပင် အက်ကြောင်းထဲသို့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဝင်ဆုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက ကျွန်ုပ် မမြင်နိုင်သော တစ်ခုခုကို ထိမိသွားသည်။
သူ အားကုန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားသည်။
“သူ ခုခံနေတယ်” ဟု သူ သွားစေ့လျက် ပြောသည်။
“ငါ သိတယ်” ဟု ဟာလီမာ (Halemar) တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “သူ အမြဲ ခုခံတတ်တယ်”
“ကောင်းပြီ” ဟု ဘရန်နော့ (Brannoc) က ဆိုသည်။
သူ ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
အက်ကြောင်းမှာ ပိုကျယ်လာသည်။
လက်တစ်လုံးစာ။ ထို့နောက် လက်ဝါးတစ်လုံးစာ။ လှိုင်းတွန့်များမှာ ပိုမိုခိုင်မာသော အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အနားသတ်တစ်ခု။ ဘောင်တစ်ခု။
တံခါးတစ်ခု။
၎င်းတံခါးမှတစ်ဆင့် အခန်းတစ်ခုကို ကျွန်ုပ် မြင်လိုက်ရသည်။ သေးငယ်သည်။ ကျောက်နံရံများ။ နိမ့်သော မျက်နှာကျက်။ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုနှင့် မီးအိမ်တစ်လုံး လင်းနေသည်။
ပြီးတော့ မီးအိမ်ဘေးမှာ လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ထိုသူ၏ မျက်နှာကို မမြင်ရပေ။ အရိပ်အယောင်ကိုသာ မြင်ရသည်။ ကိုယ်လုံးသေးသေးနှင့် ကုန်းကုန်းလေး။ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ အလွန်ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သော အချိန်ကာလတစ်ခုလုံးကို တစ်နေရာတည်းတွင် ထိုင်နေခဲ့ရသူတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။
ကျွန်ုပ်၏ နောက်ကျောဘက်မှ အော်ရီလီယာ (Aurelia) ထံမှ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
လီသန် (Lethan) ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
တရန် (Teren) ၏ လက်သည် လှည်းဘေးစွန်းတွင် လီသန် (Lethan) ၏ လက်ကို ရှာတွေ့သွားသည်။
“အခုပဲ” ဟု ကိုရာ (Corra) က တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “အခုပဲ သီဆိုကြတော့။ သူ မပိတ်ခင်မှာ”
တရန် (Teren) သည် လီသန် (Lethan) ကို ကြည့်သည်။
လီသန် (Lethan) က ပြန်ကြည့်သည်။
တရန် (Teren) သည် တိုးတိုးလေး ညည်းဆိုလိုက်သည်။
ထိုအခိုက် အရှေ့ဘက်၊ မီးလောင်ထားသော တောအုပ်ထဲမှ၊ ချိတ်ပုံသဏ္ဍာန် တောင်ကုန်းနောက်ကွယ်ရှိ မှောင်မိုက်သော အရပ်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူ့အသံ မဟုတ်။ ခရာသံလည်း မဟုတ်။
အလွန်ကြီးမားသော အရာတစ်ခုက သစ်ပင်များကြားတွင် မဆံ့မပြဲဖြင့် အလွန်လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်လာသည့် အသံဖြစ်သည်။
မြေကြီး တုန်ခါသွားသည်။
ဘရူနီ (Bruni) ၏ ဘီလူးများမှာ ခိုလှုံရာအောက်ရှိ ကျောက်တုံးများပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ကြသည်။
သော (Thor) သည် အရှေ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် မီးလောင်တောအုပ်ထဲမှ၊ မီးရောင်၏ အစွန်းဘက်သို့ ဂျော်မန်ဂန်ဒါ (Jörmungandr) ထွက်လာသည်။
သူသည် ကျွန်ုပ် မှတ်မိထားသည့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။
အမည်းရောင် အကြေးခွံလမ်းမပေါ်တွင် သူသည် အလွန်ကြီးမားလှသည်။ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်လောက်သည့် ပုံသဏ္ဍာန်မျိုး။ လမ်းမကြီးကိုပင် သူ၏ ပတ်လည်သို့ ကွေးညွတ်သွားစေနိုင်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး ဖြစ်သည်။
ယခုမူ သူ ပို၍ သေးငယ်သွားသည်။
သေးငယ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဧရာမကြီးပင် ဖြစ်ဆဲဖြစ်သည်။ ခိုလှုံရာထက် ပိုရှည်သည်။ စခန်းတစ်ခုလုံးထက် ပိုရှည်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ မီးရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည့် အမည်းရောင် ကွင်းဆက်ကြီးများအဖြစ် သစ်ပင်များကြားမှ တိုးထွက်လာသည်။
သို့သော် သူသည် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
နေရာတိုင်းတွင် ဖြစ်သည်။ အကြေးခွံများမှာ ရှည်လျားသော အစင်းကြောင်းများအဖြစ် ဆွဲဖြဲခံထားရသည်။ ဒဏ်ရာအချို့ထဲတွင် ငွေရောင် ဝါယာကြိုးများ ငြိတွယ်လျက် တောက်ပနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် နေရာပေါင်း ရာချီသော ဒဏ်ရာများမှ အမည်းရောင် အရည်များ စီးကျနေသည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကို ဆွဲငင်လာနေသည်။
သူ၏ ကြီးမားသော ခေါင်းကြီးမှာ လမ်းမကြီး၏ အစွန်းပေါ်သို့ ရောက်လာပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။
သူသည် မီးပုံများကို ကြည့်သည်။ လမ်းတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် မြှောက်ကိုင်ထားသော မီးအိမ်များကို ကြည့်သည်။ ကျောက်တုံးများပေါ်မှ ထရပ်နေသော ဘီလူးများကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် မဂျိုလ်နီယာ (Mjölnir) ကို မြှောက်ကိုင်လျက် လမ်းမကြီးအလယ်တွင် ရပ်နေသော သော (Thor) ကို ကြည့်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရှေးဟောင်း ရွှေရောင် ဖြစ်သည်။
သူသည် သော (Thor) ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူ၏ ခေါင်းကြီးမှာ သူမ၏ ရှေ့ရှိ လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသည်။
သူ မတိုက်ခိုက်ပေ။ သူ၏ ကိုယ်ကို မခွေလိုက်ပေ။
သူသည် လမ်းမပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ မှောင်မိုက်သော အရပ်ထဲအထိ ဆန့်တန်းထားသော ဧရာမ ဒဏ်ရာရ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနှင့်အတူ သူမကို မော့ကြည့်နေသည်။
သူ၏ နောက်ကျောဘက်၊ မီးလောင်တောအုပ်ထဲတွင် စီးနင်းလာသူ ငါးဆယ်ခန့်၏ မီးရောင်များကို ကျွန်ုပ် မြင်လိုက်ရသည်။
အလွန်လျင်မြန်စွာ ရောက်လာနေသည်။
သော (Thor) သည် သူမ၏ လက်နက်ကို မလျှော့ချပေ။
သူမသည် သူမ၏ ခြေရင်း လမ်းမပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော မြွေကြီးကို ငုံ့ကြည့်သည်။
သူ၏ ရွှေရောင် မျက်လုံးများကို ကြည့်သည်။
သူ၏ ဒဏ်ရာများထဲတွင် ငြိတွယ်နေသော ငွေရောင် ဝါယာကြိုးများကို ကြည့်သည်။
“ဘာလို့လဲ” ဟု သူမ မေးလိုက်သည်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါ (Jörmungandr) ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် အလွန်တိုးညင်းပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ ပင်လယ်အောက်ခြေရှိ ကျောက်ဆောင်များကို ကျောက်ဆောင်နှင့် ပွတ်တိုက်လိုက်သကဲ့သို့သော အသံမျိုးဖြစ်သည်။
“လမ်းမကြီးလေ” ဟု သူ ဆိုသည်။ “ငါ ခံစားမိတယ်၊ လင်းနေတာကိုလေ။ တောအုပ်ထဲကနေ တစ်လျှောက်လုံးပဲ” သူ၏ ရွှေရောင် မျက်လုံးများက သူမကို ကျော်လွန်သွားသည်။ မီးအိမ်များဆီသို့၊ ခိုလှုံရာဆီသို့၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ စီးဆင်းဝင်ရောက်နေသည့် ရေခွက်အထက် လေဟာနယ်ထဲတွင် ဆွဲထားသကဲ့သို့ ရှိနေသော အက်ကြောင်းဆီသို့။ “ငါက တစ်ဖက်တည်းသွားတဲ့ လမ်းတွေကိုပဲ ဖန်တီးခဲ့တာ။ သူ့အတွက်။ ဆာတာ (Surtr) အတွက်။ နှစ်ပေါင်းများစွာပေါ့”
သူသည် သော (Thor) ကို ပြန်မော့ကြည့်သည်။
“ငါက နှစ်ဖက်စလုံးသွားလို့ရတဲ့ လမ်းတစ်ခုကို မြင်ချင်ခဲ့တာပါ” ဟု ဂျော်မန်ဂန်ဒါ (Jörmungandr) က ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်၏ နောက်တွင် တရန် (Teren) က သီချင်းကို ဆက်၍ ညည်းဆိုနေဆဲဖြစ်သည်။
စွဲဆောင်မှုမှာ တေးသွားတိုင်း၏ တတိယမြောက် အသံတိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
လီသန် (Lethan) ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားနေသည်။
ရေခွက်အထက်ရှိ အက်ကြောင်းမှာ တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အနိုင်နိုင်ပင်။ ဘရန်နော့ (Brannoc) ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ထိုအရာကို ထိန်းထားနိုင်ရန် အားစိုက်ထုတ်ရင်း တုန်ရီနေသည်။ ဟာလီမာ (Halemar) မှာ မီးခိုးရောင် ပြောင်းသွားပြီး မောဟိုက်နေသည်။ ဗော့စ် (Vaust) က တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် တုတ်ကောက်ကို မြှောက်ထားသည်။
ကျောက်နံရံ အခန်းငယ်ထဲရှိ ပုံရိပ်မှာ ပြတင်းပေါက်မှ လှည့်ထွက်လာသည်။
အက်ကြောင်းဘက်ကို ကြည့်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ဘက်သို့။
စီးနင်းလာသူများမှာ မီးလောင်တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။
ငါးဆယ်ခန့် ရှိသည်။ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံများ။ လည်ပင်းတွင် ငွေရောင်များ။ တုတ်ချောင်းများ၊ ပိုက်ကွန်များနှင့် ဘောင်များ။ တောင်စောင်းမှ လမ်းမကြီးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဆင်းလာနေသည်။ သော (Thor) ၏ ခြေရင်းတွင် လဲလျောင်းနေသော မြွေကြီးဆီသို့။
ခိုလှုံရာဆီသို့။
အက်ကြောင်းဆီသို့။
သီဆိုရန် ရောက်ရှိလာကြသူ အားလုံးဆီသို့။
သော (Thor) သည် စီးနင်းလာသူများကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ဂျော်မန်ဂန်ဒါ (Jörmungandr) ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်က သူမကို ပြန်ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ် ဘာမှ မပြောပေ။
ပြောစရာလည်း မလိုပေ။
သူမ ဘာပြောမည်ဆိုတာ သူမ သိသည်။ သူမကိုယ်တိုင် ကျွန်ုပ်ကို သင်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
မင်း ဘာကြောင့် ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲဆိုတာကို အမှတ်ရပါ။
သော (Thor) သည် စီးနင်းလာသူများကို ရင်ဆိုင်ရန် လှည့်လိုက်သည်။
သူမသည် ဂျော်မန်ဂန်ဒါ (Jörmungandr) ၏ ခေါင်းကို ကျော်ဖြတ်၍ လှမ်းလိုက်ပြီး မြွေကြီးနှင့် မီးလောင်တောအုပ်ကြားတွင် ရပ်လိုက်သည်။ စီးနင်းလာသူများနှင့် လမ်းမကြီးကြားတွင် ရပ်လိုက်သည်။
ဩသယ်လော့စ် (Othellos) က လှောင်အိမ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုသူ အားလုံးနှင့် သူတို့ကြားတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် မဂျိုလ်နီယာ (Mjölnir) ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“သီဆိုကြ” ဟု သူမက သူမ၏ ပခုံးနောက်မှတစ်ဆင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆက်ပြီး သီဆိုကြ”