အခန်း ၄၄၅။ အနောက်ဘက်လမ်းမပေါ်က သီချင်းသံစဉ်
သူတို့ ဘာမေးမလို့လဲဆိုတာတောင် မဆုံးခင်မှာပဲ လီသန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လီအိုရာကတော့ သတိထားပြီး မေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထိုနေ့မနက်က သူမသည် လီသန်၏ ခုတင်ဘေးတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်လျက် ထိုင်နေပြီး ဗော့စ့်ရှင်းပြတတ်သည့်ပုံစံအတိုင်း တစ်ချက်ချင်းစီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြနေခဲ့သည်။ ခေါက်ရိုးကြောင်း၊ အရေးအကြောင်း၊ အနောက်ဘက် တောင်တက်လမ်းအောက်က ခိုလှုံရာနေရာ၊ ပြီးတော့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူ၏ အိမ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသော လမ်းကြောင်းအကြောင်းတို့ ဖြစ်သည်။
ကဗျာစာသားအကြောင်းကိုတော့ သူမ မရောက်သေးပေ။
သူ့ကို ခရီးထွက်ဖို့ ဆန္ဒရှိမရှိ မမေးရသေးခင်မှာပင် လီသန်၏ မျက်လုံးသည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ပြတင်းပေါက်စပ်တွင် တင်ထားသော မီးအိမ်နှစ်လုံးဆီသို့။
ထို့နောက် သူမဆီသို့ ပြန်ကြည့်သည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု သူဆိုသည်။
အသံထွက်၍ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
လီအိုရာ စကားရပ်သွားသည်။
"ရှင် ဘာမေးမလို့လဲဆိုတာတောင် မသိသေးဘဲနဲ့"
လီသန်၏ ပါးစပ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အပေါ်ကို ကော့တက်သွားသည်။
"လမ်း" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ငါ့လမ်း... လည်းပဲ"
အက်ဗလင်ကတော့ သိပ်ပြီး စိတ်မချနိုင်သေးပေ။
သူမသည် ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကဲလ်ဒရစ်နှင့် အော်ရီလီယာတို့နှင့်အတူ သူ့ကို စစ်ဆေးပေးခဲ့သည်။ သူမ အလျင်မလိုခဲ့ပါ။ လီသန်၏ ရင်ဘတ်၊ လည်ချောင်းနှင့် အရေပြားပေါ်ရှိ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူနေသော အကွက်များပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သောအခါ ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင်အလင်းတန်းများ သူမ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြာရှည်စွာ တည်ရှိနေသည်။
စစ်ဆေးပြီးသောအခါ သူမသည် နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်ထိုင်လိုက်သည်။
"ဆေးရုံကနေ သူ့ကို သယ်လာကတည်းက ဒီအခန်းထဲကနေ တစ်ခါမှ မထွက်ရသေးဘူး" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "တစ်ခါမှမထွက်ဘူး။ ချည်နှောင်ထားတဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေ ကုန်သလောက်ရှိပြီပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒါကို မသိသေးဘူး။ ဒီအခန်းကပဲ သူ့ကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်လို့ပဲ ထင်နေတုန်းပဲ"
"သူ ခရီးသွားနိုင်မလား" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က လီသန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
လီသန်ကလည်း သူမကို ပြန်ကြည့်သည်။
"မြင်းပေါ်စီးပြီးတော့ မရဘူး၊ နဂါးစီးပြီးတော့လည်း မရဘူး၊ ဂိတ်တံခါးတွေကတစ်ဆင့် သွားရင်လည်း မရဘူး" သူမ ခဏရပ်လိုက်သည်။ "ဂိတ်တွေက သူ့အတွက် အရမ်း ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ အဝင်ဝတွေမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အတင်းအကျပ် ရွှေ့ပြောင်းခံရသလို ခံစားရလိမ့်မယ်"
"လှည်းနဲ့ဆိုရင်ရော" ဟု ကဲလ်ဒရစ်က ဝင်ပြောသည်။
အက်ဗလင် စဉ်းစားလိုက်သည်။
"လှည်းနဲ့ဆိုရင်တော့" သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ "နှေးမယ်၊ လမ်းကြောင်းက ညီမယ်။ ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက် သူ့ဘေးမှာ ရှိနေရမယ်" သူမ လီအိုရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ပြီးတော့ တစ်လမ်းလုံး လမ်းအတိုင်းပဲ သွားရမယ်။ အတိုဖြတ်လမ်းတွေ မသုံးရဘူး"
"ဒါဆို လေးရက်လောက် ကြာမှာပေါ့" ဟု တံခါးဝမှ သောရ်က လှမ်းပြောသည်။
"အေးလေ၊ လေးရက်ကြာမှာပေါ့" ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည်။
လီသန်၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်။
"ကောင်းတယ်" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
အားလုံးက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူ၏ မျက်လုံးသည် ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။
"ပြောပြပါ" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "လမ်း... အကြောင်းကို"
"ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် မြင်ရမှာပါ" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု လီသန်က သဘောတူသည်။ "ဒါပေမဲ့... ပြောပြပေးပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့"
ဒန်စတန်က သူ့လှည်းကို ယူလာပေးသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို မတောင်းဆိုခဲ့ပါ။ ဟက်စ်ကတ်ကတစ်ဆင့် သိလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ဒန်စတန်သည် သူ့မြည်းတွေကို ကန့်လန့်ကာ တပ်ပြီး အနောက်ဘက်လမ်းမအတိုင်း မောင်းလာခဲ့သည်။ ဆက်သွယ်ရေးဂိတ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင် ဂရေးကိပ်၏ အရှေ့ဘက်ဂိတ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ လှည်းဘီးတွေမှာ ရွှံ့တွေပေကျံနေပြီး သူ့မျက်နှာမှာတော့ အရာအားလုံးကို လက်ခံလိုက်ရသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
"လှည်းတစ်စီး လိုတယ်ဆိုလို့" သူက ပြောသည်။ "မကျိုးမပဲ့နိုင်တဲ့ လှည်းလေ"
"မင်းလှည်းက တစ်ပတ်တစ်ခါ ကျိုးနေတာမဟုတ်လား" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
"အရေးကြီးတဲ့အချိန်ဆို မကျိုးပါဘူး" ဟု ဒန်စတန်က ပြန်ပြောသည်။ သူသည် ဆေးရုံပြတင်းပေါက်များကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟက်စ်ကတ်ပြောတာကတော့ စစ်သည်တစ်ယောက်အတွက်တဲ့။ အိပ်ရာပေါ်မှာပဲ အကြာကြီး လဲလျောင်းနေရလို့ ဘယ်လိုထရမလဲဆိုတာတောင် မေ့သွားတဲ့လူတစ်ယောက်အတွက်တဲ့"
"ဟုတ်တယ်"
ဒန်စတန် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ကျွန်တော့်အဖေလည်း အဲဒီလိုပဲ" သူက ဆိုသည်။ "နောက်ဆုံးအချိန်မှာလေ။ အိမ်ကနေ မထွက်ချင်ဘူး။ လမ်းက အရမ်းဝေးတယ်လို့ ပြောတယ်" သူ၏ မေးရိုးကို ပွတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သူ့ကို မြစ်ဆီ နောက်ဆုံးအကြိမ် ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ နှေးနှေးလေးပေါ့။ လမ်းကြမ်းတိုင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြတ်ပြီးတော့။ သူ တစ်လမ်းလုံး ဘာမှ မပြောဘူး" သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ "အဲဒီရောက်တော့မှ သူက ရေအရောင်က ဒီလောက်လှတာကို မေ့နေခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်"
သူ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
"ကျွန်တော်ပဲ မောင်းသွားပေးမယ်" ဟု ဒန်စတန်က ဆိုသည်။ "နှေးနှေးလေး မောင်းမယ်။ လမ်းကြမ်းတိုင်းကို သတိထားမယ်။ သူ ဘာမှ ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး"
ပယ်ရင်က လှည်းအောက်ခံကို ပြန်ပြင်ဆင်ပေးသည်။
သူသည် အယ်ဒရင်နှင့် အိုရွန်းတို့နှင့်အတူ တစ်ညတည်းဖြင့် အပြီးလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုသူနှစ်ဦးသည် ညစာစားပြီးကတည်းက ပန်းရန်သမားများနှင့် ခွဲမရအောင် ကပ်နေကြပြီး အရာရာတိုင်းကို ငြင်းခုံနေကြသူများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဒန်စတန်၏ ပျဉ်ပြားဟောင်းများကို ဖယ်ထုတ်ပြီး ပျဉ်ပြားအသစ်များ ခင်းပေးလိုက်သည်။ သားရေကြိုးများဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားသဖြင့် လမ်းခရီး၏ တုန်ခါမှုမှန်သမျှကို လှည်းပေါ်သို့ မရောက်ခင်မှာပင် စုပ်ယူသွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လှည်းပေါ်တွင် အမိုးတစ်ခု တည်ဆောက်ပြီး ဆီစိမ်ပိတ်စဖြင့် ကာထားပေးသည်။ လီသန် ကောင်းကင်ကို မြင်နိုင်စေရန်အတွက် အမိုးစများကို လိပ်ထားနိုင်အောင် ပြုလုပ်ပေးထားသည်။
ခုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ပယ်ရင်က သံချိတ်လေးတစ်ခု တပ်ပေးထားသည်။
"မီးအိမ်တွေအတွက်လေ" ဟု ဒန်စတန်က မေးသောအခါ သူက ပြောသည်။ "နှစ်လုံးလုံးပေါ့။ သူ့ပြတင်းပေါက်က မီးအိမ်တွေလေ"
ဒန်စတန်က ထိုချိတ်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ပယ်ရင်ကို ကြည့်သည်။
"မင်း ဒါမျိုး အရင်က လုပ်ဖူးတာလား" ဟု သူက မေးသည်။
"မလုပ်ဖူးဘူး" ဟု ပယ်ရင်က ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ သူ ပြတင်းပေါက်စပ်မှာ မီးအိမ်ကို လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းနဲ့ တွန်းနေတာ မြင်ဖူးတယ်" သူသည် နောက်ဆုံးကြိုးကို တင်းအောင် ဆွဲလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သူ့မီးအိမ်တွေကို လှည်းပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျခွင့် မပေးနိုင်ဘူး"
ကဲလ်ဒရစ်က တီရန်၏ လည်ချောင်းကို သုံးရက်တိုင်တိုင် ကုသပေးသည်။
သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ ကြည့်ခွင့်မပေးခဲ့ပါ။ တီရန်ကို ဆေးရုံစင်္ကြံဘေးက အခန်းငယ်တစ်ခုထဲသို့ သက်စ်ရာနှင့် အန်ဝမ်တို့နှင့်အတူ ခေါ်သွားသည်။ တံခါးကို နာရီပေါင်းများစွာ ပိတ်ထားတတ်ပြီး တီရန် အခန်းထဲက ထွက်လာသည့်အခါ သူ့မျက်နှာမှာ မီးခိုးရောင်သမ်းနေပြီး လည်ပင်းမှာ နီရဲရောင်ရမ်းနေတတ်သည်။ သူ ဘာကိုမှ ရေးသားဖို့ မကြိုးစားပါ။
တတိယမြောက် ညနေခင်းတွင် သူ အခန်းထဲက ထွက်လာပြီး လီသန်၏ ခုတင်ဘေး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။
"လီသန်" ဟု သူ ပြောသည်။
ညည်းသံ မဟုတ်ပါ။ အသံအက်ကွဲခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။
စကားလုံးတစ်လုံးဖြစ်သည်။
ကြမ်းတမ်းသည်။ အက်ကွဲနေသည်။ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည့် စကားသံမျှသာ။
ဒါပေမဲ့ စကားလုံးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။
လီသန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
တီရန် ထပ်ကြိုးစားသည်။
"လီသန်" ဟု သူ ထပ်ပြောသည်။ ထို့နောက် အကြီးအကျယ် အားစိုက်ထုတ်ရင်း မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လျက် "ငါ... စကား... ပြောနိုင်ပြီ"
လီသန်၏ ပါးစပ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
"ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ပေါ့" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
တီရန် ရယ်လိုက်သည်။
အစစ်အမှန် ရယ်မောသံဖြစ်သည်။ အသံထွက်လာသည်။ အက်ကွဲနေပြီး ကျိုးပဲ့နေပေမဲ့ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်သည့် ရယ်မောသံဖြစ်သည်။
"ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ပေါ့" ဟု သူ သဘောတူလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကဲလ်ဒရစ်က ကျွန်တော့်ကို စင်္ကြံလမ်းတွင် တွေ့သည်။
သူ အလွန်ပင်ပန်းနေသည်။ သူ့လက်များ တုန်ရီနေသည်။
"အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျွန်တော် မမေးခင်မှာပင် သူက ကြိုပြောသည်။ "အထဲမှာ ချည်မျှင်တစ်ခု ကျန်နေသေးတယ်။ အရမ်းနက်တယ်။ သူ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ကျွန်တော် မရောက်နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ရစ်ပတ်နေတယ်" သူ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "သူ စကားပြောနိုင်ပြီ။ တစ်ခါပြောရင် စကားလုံးနည်းနည်းပဲ ပြောနိုင်မယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့" သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ "သူ သီချင်းတော့ မဆိုနိုင်ဘူး"
"လုံးဝ မဆိုနိုင်ဘူးလား"
"သူ ညည်းတော့ ညည်းနိုင်တယ်" ဟု ကဲလ်ဒရစ်က ဆိုသည်။ "အရင်က လုပ်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အသံတွေက ကျိုးပဲ့နေတယ်။ သုံးလုံးမြောက်တိုင်းမှာ တစ်လုံးက ပျက်နေတယ်" သူ လီသန်၏ ပိတ်ထားသော တံခါးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သီချင်းဆိုဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ စကားလုံးတွေက မထွက်လာဘူး။ စကားပြောတဲ့အခါမှပဲ ထွက်လာတယ်"
ကျွန်တော် စဉ်းစားလိုက်မိသည်။
"ကဗျာစာသားတွေ" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
"လီသန်က သီချင်းဆိုရလိမ့်မယ်" ဟု ကဲလ်ဒရစ်က ပြောသည်။ "တီရန်က အသံစဉ်ကို သယ်ပေးမယ်။ လီသန်က စကားလုံးတွေကို သယ်ပေးမယ်" သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ "အရင်က သူတို့ လုပ်ခဲ့တာ အဲဒီလိုပဲ မဟုတ်လား"
"ဟုတ်တယ်"
ကဲလ်ဒရစ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း သူတို့ အဲဒီလိုပဲ ပြန်လုပ်ကြမှာပေါ့"
မေရီက စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် တီရန်၏ သမီးများကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
နှစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့သည်။
သူမသည် စိမ့်မြေကတည်းက ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပထမညနေခင်းတွင် တီရန်က စက္ကူစပေါ်တွင် လက်တုန်တုန်နှင့် စာလုံးကြီးကြီးများ ရေးပေးခဲ့သည်။ နဲလ်၊ ဘရိုင်ယန်နီ၊ အေဒါ။ သူ့မှတ်မိသလောက် အသက်အရွယ်များ၊ မိခင်၏ နာမည်၊ စစ်မဖြစ်ခင်က နေထိုင်ခဲ့သည့် ရွာနာမည်များ။
မေရီသည် ထိုစက္ကူကို ယူပြီး မှတ်တမ်းရုံးထဲ ဝင်သွားရာမှ ပြန်မထွက်လာတော့ပါ။
ကေးလ်က ကူညီပေးသည်။ တိုဘင်၊ အက်ဒီလင်းနှင့် အီဆိုလ်ဒီတို့လည်း ဝိုင်းကူကြသည်။ သူတို့သည် ဂရေးကိပ်၊ ဝက်စ်မီးယား၊ ဟေဗင်ရီးခ်ျတို့၏ ဂိတ်တံခါးများမှတစ်ဆင့် လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်အတွင်း ဝင်ရောက်လာကြသည့် ဒုက္ခသည် မှတ်တမ်းများ၊ စာရင်းဇယားများနှင့် မိသားစုစာရင်းအားလုံးကို စစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။
စတုတ္ထမြောက် မနက်ခင်းတွင် မေရီသည် မှတ်တမ်းရုံးထဲမှ နာမည်နှစ်ခုကို အနီရောင်ဖြင့် ဝိုင်းထားသော စာရွက်ကို ကိုင်၍ ထွက်လာသည်။
"ဟေဗင်ရီးခ်ျ" ဟု သူမ ဆိုသည်။ "တောင်ဘက်က တည်းခိုဆောင်တွေမှာ။ နဲလ်၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်။ ဘရိုင်ယန်နီ၊ ဆယ့်သုံးနှစ်" သူမ စာရွက်ကို ကြည့်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က မှတ်ပုံတင်ထားတာ။ အဒေါ်တစ်ယောက်နဲ့အတူတူ"
"အေဒါကော"
မေရီ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ဘယ်စာရင်းမှာမှ မပါဘူး" ဟု သူမ ဆိုသည်။ "ဘယ်မှတ်တမ်းမှာမှ မရှိဘူး" သူမ၏ နားရွက်များ စိုက်ဝင်သွားသည်။ "တီရန် အဖမ်းခံရတုန်းက သူက ခုနစ်နှစ်ပဲ ရှိဦးမှာ။ အဒေါ်လုပ်သူရဲ့ မှတ်ပုံတင်မှာတော့ ကလေးမလေး နှစ်ယောက်ပဲ ပါတယ်တဲ့။ သုံးယောက် မဟုတ်ဘူး"
ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သူတို့ ဂိတ်တံခါးမှတစ်ဆင့် ရောက်လာကြသည်။
နဲလ်နှင့် ဘရိုင်ယန်နီ။ နှစ်ယောက်စလုံး အရပ်ရှည်ရှည်၊ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် ဆံပင်အနက်ရောင်ရှိသူများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တီရန်ကဲ့သို့ မေးရိုးသွယ်သွယ်ရှိပြီး ကြောက်ရွံ့နေသည့်အချိန်မျိုးတွင် တီရန်ကဲ့သို့ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေတတ်သည့် အလေ့အထရှိကြသည်။ သူတို့နှင့်အတူ အဒေါ်ဖြစ်သူ လိုက်ပါလာသည်။ သူမသည် မျက်နှာနီရဲရဲနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားကာ တစ်ချက်မျှပင် လက်လွှတ်မပေးပေ။
တီရန်က ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲတွင် စောင့်နေသည်။
သူက မတ်တပ်ရပ်နေရန် တောင်းဆိုထားခဲ့သည်။
ကဲလ်ဒရစ်က ခေါင်းမူးသည်ဟု ခံစားရသည်နှင့် ချက်ချင်းထိုင်ရန် ပြောထားခဲ့သည်။
သို့သော် သူ မထိုင်ပါ။
သူသည် ဧည့်ခန်းမဆောင်၏ အလယ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတွင်ချထားလျက်၊ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ဖျော့တော့နေကာ သူ့သမီးများ လာမည့်မုခ်ဦးပေါက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
နဲလ်က သူ့ကို အရင်မြင်သည်။
သူမ ရပ်လိုက်သည်။
ဘရိုင်ယန်နီက သူမ၏ ကျောဘက်ကို ဝင်တိုက်မိသည်။
“နဲလ်၊ ဘာဖြစ်လို့…”
ထို့နောက် ဘရိုင်ယန်နီလည်း သူ့ကို မြင်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး မလှုပ်နိုင်ကြ။
တီရန်က ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။
သူ့လည်ချောင်းက လှုပ်ရှားသွားသည်။ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။
“နဲလ်” ဟု သူ ခေါ်သည်။
ကြမ်းတမ်းသည်။ အက်ကွဲနေသည်။ ခန်းမဆောင်တစ်ဖက်မှ ကြားရရုံမျှသာ။
နဲလ်၏ လက်က သူမပါးစပ်ဆီသို့ အလိုအလျောက် ရောက်သွားသည်။
“ဘရိုင်ယန်နီ” ဟု တီရန်က ခေါ်သည်။
ဘရိုင်ယန်နီက သူမအဒေါ်၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
သူမ မပြေးပါ။
သူမ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပင်။ ဧည့်ခန်းမဆောင်ကို ဖြတ်၍၊ သူမအဖေ၏ ရှေ့တည့်တည့်၊ ထိတွေ့နိုင်လောက်သည့် အကွာအဝေးအထိ ရောက်အောင် လမ်းလျှောက်သွားသည်။
သူမက သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
“အဖေ့အသံက ထူးဆန်းနေတယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
တီရန်၏ မျက်နှာမှာ ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်သွားသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က… ငါ့အသံကို… ယူသွားလို့” ဟု သူ ပြောသည်။ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ဆိုသည်။ “ပြန်ယူဖို့… ကြိုးစားနေတာ”
ဘရိုင်ယန်နီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဖေ သီချင်းဆိုတတ်တယ်လေ” ဟု သူမ ပြောသည်။ “ညတိုင်းပဲ။ မြစ်အကြောင်း သီချင်းလေးလေ။ အဖေက သီချင်းကို အရမ်းဆိုတတ်လွန်းလို့ မေမေဆိုရင် ခေါင်းအုံးနဲ့တောင် အုပ်အိပ်ရတာ”
တီရန် ရယ်လိုက်သည်။
တစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် အသံက ပြတ်တောက်သွားသည်။
“အခုထိ… မဆိုနိုင်သေးဘူး” ဟု သူ ပြောသည်။ “သီချင်းဆိုဖို့ကလေ”
ဘရိုင်ယန်နီက သူ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။
နဲလ်ကတော့ ပြေးလာနှင့်ပြီ။
ထိုညတွင် သူတို့ အေဒါအကြောင်း မေးမြန်းကြသည်။
တီရန်က ပြန်မဖြေနိုင်ပါ။
မီးဖိုချောင်ဘေးက အခန်းငယ်လေးထဲတွင် ဝမ်ဟီးလ်က သူတို့အတွက် အစားအသောက်နှင့် လက်ဖက်ရည်ယူလာပေးပြီး တံခါးကို တိတ်တဆိတ် ပိတ်ပေးခဲ့သည်။ တီရန်က သမီးနှစ်ယောက်ကြားမှာ ထိုင်နေသည်။ နဲလ်က အေဒါ ဘယ်မှာလဲဟု မေးသောအခါ တီရန်က ခေါင်းသာ ခါပြသည်။
သူသည် မီးသွေးတံနှင့် စက္ကူကို ထုတ်လိုက်သည်။
သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရေးသည်။
ငါ မသိဘူး။ သူတို့က ငါ့ကို အရင်ဖမ်းသွားတာ။ ရွာမဖြစ်ခင်ကတည်းကလေ။ ငါကတော့ သမီးတို့အားလုံး အတူတူပဲလို့ ထင်နေခဲ့တာ။
နဲလ်က ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက သူမအဒေါ်ကို ကြည့်သည်။
အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“သူ့ကို ဖမ်းသွားပြီး တစ်လအကြာမှာ စစ်သားတွေ ရွာကို ရောက်လာတယ်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူ့စစ်သားတွေ မဟုတ်ဘူး။ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံတွေ။ လည်ပင်းမှာ ငွေရောင်တံဆိပ်တွေနဲ့” သူမ၏ လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “မေမေက သမီးတို့နှစ်ယောက်ကို မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ဖွက်ထားခဲ့တာ။ သူက အေဒါကို ခေါ်ပြီး လမ်းမကြီးဘက်ကို ထွက်သွားတယ်။ သူ ပြန်လာမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်”
မည်သူမျှ စကားမပြောကြ။
“သူ ပြန်မလာခဲ့ဘူး” ဟု အဒေါ်က ပြောသည်။ “အေဒါလည်း ပြန်မလာဘူး။ သုံးရက်အကြာမှာ မြေအောက်ခန်းထဲက ကလေးနှစ်ယောက်ကို ငါ တွေ့ခဲ့တယ်။ ငါ သူတို့ကို တောင်ဘက်ကို ခေါ်လာခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက အေဒါကို ရှာနေခဲ့တာပဲ”
တီရန် ရေးနေရာမှ ရပ်သွားသည်။
သူသည် လက်ထဲတွင် မီးသွေးတံကို ကိုင်လျက် အလွန်ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။
ထို့နောက် သူ နောက်ထပ် စကားလုံးတစ်လုံး ရေးလိုက်သည်။
သူ မည်သူ့ကိုမျှ မပြခဲ့ပါ။
သူ စက္ကူကို ခေါက်ပြီး အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ကျွန်တော် သူ့ကို မေးလိုက်သည်။
သူသည် တိရစ္ဆာန်ရုံတွင် ဒန်စတန်က လားများ၏ ကုန်းနှီးကြိုးကို စစ်ဆေးနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ စောစောစီးစီး ဆင်းလာခဲ့သည်။ လှည်းကို ကြည့်ချင်လို့ဟု သူ ပြောသည်။
“စက္ကူကိစ္စလေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “မနေ့ညက။ ဘာရေးလိုက်တာလဲ”
တီရန်က ကျွန်တော့်ကို ကြာမြင့်စွာ မကြည့်ပါ။
ထို့နောက် သူ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲက စက္ကူကို ထုတ်၊ ဖြန့်ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ပေးသည်။
စကားလုံးတစ်လုံး။
အေဒါ။
“မီးအိမ်အတွက်လေ” ဟု တီရန်က ဆိုသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီ။ “လီသန်ရဲ့ မီးအိမ်။ ပြတင်းပေါက်မှာလေ။ နောက်ထပ် တစ်လုံး… သူမအတွက်”
ကျွန်တော် စက္ကူကို ခေါက်ပြီး ပြန်ပေးလိုက်သည်။
“တတိယမြောက် မီးအိမ်ပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
တီရန် ခေါင်းညိတ်သည်။
“လှည်းပေါ်မှာ” ဟု သူ ပြောသည်။ “ကျန်တဲ့ မီးအိမ်တွေနဲ့ အတူတူ”
ကျွန်တော်တို့ ပဉ္စမမြောက် မနက်ခင်းမှာ ဂရေးကိပ်ကနေ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
လူအင်အား မများလှပါ။
ဒန်စတန်၏ လှည်းထဲတွင် လီသန် ရှိသည်။ ဆီစိမ်ပိတ်စအောက်က ခေါင်းအုံးတွေပေါ်မှာ လှဲလျောင်းနေပြီး ကောင်းကင်ကို မြင်နိုင်အောင် အမိုးစတွေကို လိပ်ထားပေးသည်။ လီအိုရာက သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။ ခုတင်ခေါင်းရင်းက ပယ်ရင် တပ်ပေးထားတဲ့ သံချိတ်မှာ မီးအိမ်သုံးလုံး ချိတ်ထားသည်။ တစ်လုံးက တီရန်အတွက်၊ တစ်လုံးက လီသန်အတွက်၊ တစ်လုံးက အေဒါအတွက်။
တီရန်က လှည်းဘေးကနေ လမ်းလျှောက်လာသည်။
သူ လှည်းစီးဖို့ ငြင်းဆန်သည်။ လေးရက်တိုင်တိုင် လမ်းလျှောက်ရရင် အလွန်ပင်ပန်းလိမ့်မည်ဟု ကဲလ်ဒရစ်က ပြောခဲ့သော်လည်း တီရန်က လှည်းကို တစ်ချက်ကြည့်၊ လီသန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“သူ… လမ်းလျှောက်ခဲ့တယ်” ဟု တီရန်က ပြောသည်။ “အရင်တစ်ခေါက်ကလေ။ ငါ့အတွက်” သူ ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ ရှင်းမပြသွားပါ။ “အခု… ငါ လမ်းလျှောက်မယ်”
နဲလ်နှင့် ဘရိုင်ယန်နီတို့က သူ့ဘေးကနေ လမ်းလျှောက်ကြသည်။
သူတို့အဒေါ်က ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ တီရန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမ ကန့်ကွက်သံ ရပ်သွားသည်။
ဟာလီမာက ဒန်စတန်၏ လှည်းနောက်က နောက်ထပ်လှည်းတစ်စီးတွင် ဗော့စ်နှင့်အတူ စီးလာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး လမ်းလျှောက်နိုင်သည်ဟု ငြင်းခဲ့သော်လည်း အက်ဗလင်က ပြန်ငြင်းလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အက်ဗလင်ပဲ အနိုင်ရသွားသည်။
ဘရန်နော့က လှည်းတွေနောက်က လမ်းလျှောက်လာသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို အရေးအကြောင်းတွေအကြောင်း ပြောပြသည့်နေ့ကတည်းက သူ လိုက်ပါဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အကြောင်းအရင်းကို သူ မပြောပါ။ သူ့လက်မောင်းက ပတ်တီးတွေကိုသာ ငေးကြည့်ပြီး ပြောသည်။
“ကျွန်တော် ပစ္စည်းတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားတတ်တယ်”
ကော်ရာက သူ့ဘေးကနေ လမ်းလျှောက်လာသည်။
သူမ ပိန်နေဆဲ။ ဖျော့တော့နေဆဲ။ အနည်းဆုံး တစ်ပတ်လောက် ထပ်နားသင့်ကြောင်း မိုင်ရက်သ်က ပြောခဲ့သော်လည်း ကော်ရာက မိုင်ရက်သ်ကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြပြီး အိတ်ကိုသာ သိမ်းလိုက်သည်။
“ဆောင်းဦးလေ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည့်အခါ သူမက ပြောသည်။ “ရိတ်သိမ်းချိန်ပေါ့။ အိမ်ပြန်ခေါ်ချိန်” သူမ မြောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်သည်။ “တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့ အရမ်းကြာအောင် စောင့်နေခဲ့တာပေါ့”
သော်က ရှေ့ဆုံးက စီးလာသည်။
အာဗာန်က နောက်ဆုံးက စီးလာသည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ၊ ဂရေးကိပ် တိရစ္ဆာန်ရုံက မီးခိုးရောင် မြင်းတစ်ကောင်ပေါ်မှာ အော်ရီလီယာ စီးလာသည်။
သူမကိုလည်း ကျွန်တော် မဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပါ။
ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာသည့် မနက်ခင်းတွင် သူမ တိရစ္ဆာန်ရုံထဲတွင် ရောက်နေနှင့်ပြီ။ ရိုးရှင်းသည့် မီးခိုးရောင် ခရီးသွားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဦးထုပ်ကို နောက်သို့ လှန်ထားသည်။ မြင်းဘေးတွင် ရပ်နေပုံမှာ ကြိုတင်စောင့်နေသည့်အတိုင်းပင်။
“ကျွန်မ လိုက်မယ်” ဟု သူမ ပြောသည်။
“အက်ဗလင်က…”
“အက်ဗလင်ဆီမှာ အဒေါ်ဖြစ်သူ၊ နောက်ထပ် ဇနီးတစ်ယောက်၊ ဆရာဝန်သုံးယောက်၊ အိမ်တွင်းနတ်ဘုရားမတစ်ပါးနဲ့ သူမရဲ့ နှာချေသံကိုတောင် ရေတွက်ပေးနိုင်တဲ့ ရဲတိုက်ကြီး ရှိတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “သူမကို ကျွန်မ မလိုဘူး” သူမ မြောက်ဘက်ကို ကြည့်သည်။ “ထိန်းသိမ်းသူကို လိုအပ်တာ”
ကျွန်တော် မငြင်းတော့ပါ။
အော်ရီလီယာသည် မြင်းစီးကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာပင် မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ တိုင်းပြည်ထဲက တံခါးတိုင်းမှာ ဘုရားကျောင်းဆောင်လေးတွေ တည်ဆောက်ခဲ့တယ်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူမ တောင်းဆိုလို့ပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတာကိုတော့ တစ်ခါမှ မမေးခဲ့ဘူး” သူမက မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ “သူမ အမှန်တရားကို သိသွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ အနားမှာ ရှိနေချင်တယ်”
ခရီးစဉ်မှာ နှေးကွေးသည်။
ဒန်စတန်က နှေးနှေးမောင်းမည်ဟု ကတိပေးထားသည့်အတိုင်းပင်။ လားတွေကို လမ်းလျှောက်နှုန်းဖြင့်သာ မောင်းနှင်သည်။ လမ်းကြမ်းတိုင်း၊ ကျောက်ခဲတိုင်းကို ရှောင်ကွင်းပြီး လီအိုရာ လက်မြှောက်တိုင်း ရပ်ပေးသည်။
လီအိုရာက မကြာခဏ လက်မြှောက်သည်။
ပထမနေ့တွင် လီသန်၏ အသက်ရှူသံက နာရီတိုင်းလိုလို ပြောင်းလဲနေသည်။ အလွန်အမင်းတော့ မဟုတ်ပါ။ တိမ်လိုက်၊ နက်လိုက် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က နှစ်ပေါင်းများစွာ ငြိမ်သက်နေခဲ့ရပြီးမှ အခု လှုပ်ရှားနေရသည့် အခြေအနေကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေပုံရသည်။
လီအိုရာက သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်ကိုတင်၍ ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
တီရန်က လှည်းဘေးကနေ လမ်းလျှောက်လာပြီး လက်တစ်ဖက်ကို လှည်းလက်ရန်းပေါ် တင်ထားသည်။
လီသန်၏ အသက်ရှူသံ တိမ်သွားသည့်အခါတိုင်း တီရန်က တိုးတိုးလေး ညည်းပေးသည်။
သီချင်းမဟုတ်ပါ။ အသံတစ်ခုမျှသာ။ နိမ့်ကျပြီး ကျိုးပဲ့နေသော်လည်း တည်ငြိမ်သည့် အသံဖြစ်သည်။
လီသန်၏ အသက်ရှူသံက ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
ဒုတိယနေ့အရောက်တွင် လီအိုရာ လက်မြှောက်ခြင်း ရပ်သွားသည်။
အမိုးအကာများအားလုံးတွင် မီးထွန်းထားသည်။
အားလုံးတွင်။ ဂရေးကိပ်၏ အရှေ့ဘက် တံခါးမှသည် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်ရှိ စခန်းများအထိပင်။
ကျွန်တော်တို့ ထွန်းတာ မဟုတ်ပါ။ လမ်းတစ်လျှောက် နေထိုင်သူများက ထွန်းထားခြင်းဖြစ်သည်။
တံခါးကျော်ပြီး ပထမဆုံး စခန်းတွင်၊ လယ်သမားဇနီးတစ်ယောက်က မီးအိမ်အသစ်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်သွားချိန်တွင် ပေါင်မုန့်ခြင်းတောင်းကို ကိုင်လျက် ရပ်နေသည်။ သူမ ဘာမှ မပြောပါ။ ခြင်းတောင်းကို ဒန်စတန်ဆီ ပေးလိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်၍ လှည်းကို ငေးကြည့်နေသည်။
ဒုတိယမြောက် စခန်းတွင် ကလေးနှစ်ယောက်က အမိုးအကာနံရံပေါ် ထိုင်ပြီး ခြေထောက်ကို လွှဲနေကြသည်။ သူတို့က လီသန်ကို လက်ပြသည်။
လီသန်ကတော့ လက်ပြန်မပြနိုင်ခဲ့ပါ။
သို့သော် သူ၏မျက်လုံးများသည် လှည်းဘီး ကွေ့သွားသည်အထိ သူတို့နောက်သို့ လိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
လမ်းဆုံစခန်းအရောက်တွင် စခန်းတာဝန်ခံသည် ပန်းသီးဝိုင်တစ်အိုး၊ စောင်သုံးထည်နှင့် သတင်းစကားတစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
“ဟက်စကတ်ဆီကပါ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “အနောက်ဘက် အမိုးအကာစခန်းကလေ။ သူပြောတာတော့ ရေက တစ်ပတ်လောက်ရှိပြီ နွေးနေတယ်တဲ့။ လူတိုင်း လာနေကြပြီလို့လည်း မှာလိုက်တယ်”
“လူတိုင်း ဟုတ်လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
စခန်းတာဝန်ခံက ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“သူပြောတာ အဲဒီအတိုင်းပါပဲ” ဟု သူက ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။ “လူတိုင်းတဲ့”
သူ ဆိုလိုရင်းကို ကျွန်တော်တို့ တတိယမြောက်နေ့တွင် နားလည်သွားသည်။ ကျိုးပဲ့နေသော ချိတ်ပုံသဏ္ဍာန် တောင်ကုန်းအောက်ရှိ ကျောက်မိုင်းသို့ ရောက်သည့်အခါတွင်ဖြစ်သည်။
လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လူတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။
လူအုပ်ကြီးကဲ့သို့ ကျပ်သိပ်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။ အတင်းအကျပ် တွန်းတိုးနေခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။ လူတွေက လီသန်၏ အခန်းပြင်ပ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရပ်စောင့်ခဲ့ကြသည့်အတိုင်း၊ ဝက်စ်မီးယားတွင် တစ်ဆယ့်တစ်ယောက်သောသူတို့ ဖြတ်သန်းစဉ်က ရပ်စောင့်ခဲ့ကြသည့်အတိုင်း လမ်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရပ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။
လှည်းသမားများက လမ်းဘေးတွင် လှည်းများကို ရပ်ထားကြသည်။
မော့ဒ်က သူမ၏ ဆီပုလင်းများနှင့်အတူ ရှိနေသည်။
လစ်စ်က ထင်းစည်းများနှင့်အတူ ရှိနေသည်။
အော်ရန်က တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။
ပြီးတော့ မြစ်ဝှမ်းဘက်ကနေ အနောက်ဘက် တောင်ကုန်းအတက်လမ်းအတိုင်း ရှည်လျားပြီး နှေးကွေးတဲ့ တန်းစီကြောင်းကြီးတစ်ခုနဲ့ လူအုပ်ကြီးက ဆင်းလာကြသည်။
မာတာ ကွီးလ်က သူမ၏ အနီရောင် ပဝါကို ပတ်လျက်၊ လက်မောင်းတွင် ပျားရည်ပေါင်မုန့်ခြင်းတောင်းကို ချိတ်လျက် ပါလာသည်။ အော်ဒရစ်နှင့် ပန်းရန်သမားများလည်း ပါသည်။ အခြားမုန့်ဖုတ်ဖိုများမှ မုန့်ဖုတ်သမားများ၊ ရေသယ်သူများနှင့် လစ်စ်၏ ဝမ်းကွဲညီမလည်း ပါဝင်သည်။
သူတို့နောက်တွင်မူ လက်မတွင် အနာတရဖြစ်နေပြီး ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို ဆွဲ၍ လမ်းလျှောက်နေသော လူငယ်တစ်ယောက်က အလွန်နှေးကွေးစွာ လိုက်ပါလာသည်။
မဟုတ်ပါ။
အော်ဒေါ့စ် မဟုတ်ပါ။ အော်ဒေါ့စ်က ဝက်စ်မီးယားတွင် ကျောက်လုပ်ငန်းကို သင်ယူနေခြင်းဖြစ်သည်။
ဒီလူငယ်က ပိုကြီးသည်။ ပိုပိန်သည်။ လက်ဆစ်များကြားတွင် မုန့်ညက်များ ပေကျံနေပြီး ကုန်ပစ္စည်းချသည့် တံခါးပေါက်များအနီးရှိ အဆောက်အအုံကြီးတွင် နှစ်နှစ်ကြာအောင် အိတ်များ ထမ်းခဲ့ရသူတို့၏ သတိထားရသော၊ မရေရာသော အမူအရာဖြင့် လမ်းလျှောက်လာသည်။
မာတာက တောင်ကုန်းအောက်ခြေတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
သူမ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ထိုလူငယ်က သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“တမ်” ဟု မာတာက ပြောသည်။ ကျွန်တော် သူမဘေးကို ရောက်သည့်အခါ သူမက ပြောသည်။ သူမ၏ အသံမှာ အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။ “ငါ့သားလေ”
ဟက်စကတ်က အမိုးအကာစခန်းတွင် ရှိနေသည်။
သူသည် ကျွန်တော် ပထမဆုံးညက ရောက်လာစဉ်ကအတိုင်း ရေခွက်ဘေးရှိ နံရံနိမ့်နိမ့်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ပိုက်တံကို ဖွာနေသည်။ အပြာရောင်မီးအိမ်က တံခါးပေါက်အထက်ရှိ ချိတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ရေခွက်ထဲမှ ရေများမှာ ကြည်လင်နေသည်။
ဒန်စတန်၏ လှည်း ရောက်လာသည့်အခါ သူ ထမလာပါ။
သူ လှည်းကို ငေးကြည့်သည်။
လီသန်၏ ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် မှီတွယ်နေပြီး ခေါင်းရင်းရှိ သံချိတ်တွင် မီးအိမ်သုံးလုံး ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို ကြည့်သည်။
သူ့ဘေးက တီရန်ကို ကြည့်သည်။ နဲလ်နှင့် ဘရိုင်ယန်နီကို ကြည့်သည်။
ဒုတိယမြောက်လှည်းပေါ်က ဟာလီမာကို ကြည့်သည်။ ဝန်ထမ်းတုတ်ကို ကိုင်ထားသည့် ဗော့စ်ကို ကြည့်သည်။
ဘရန်နော့နှင့် ကော်ရာကို ကြည့်သည်။ သော်နှင့် အာဗာန်ကို ကြည့်သည်။ ဦးထုပ်ကို နောက်သို့ လှန်ထားပြီး မီးခိုးရောင် မြင်းပေါ်တွင် စီးလာသည့် အော်ရီလီယာကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
သူ ပါးစပ်ထဲက ပိုက်တံကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ရေက တစ်ပတ်လောက်ရှိပြီ နွေးနေတာ” ဟု သူ ပြောသည်။ “ငါ ခံစားဖူးသမျှထဲမှာ အနွေးဆုံးပဲ” သူ ရေခွက်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “သူမ စောင့်နေတာ”
ကျွန်တော်တို့ အမိုးအကာစခန်းမှာ စခန်းချလိုက်ကြသည်။
အထဲမှာ မဟုတ်ပါ။ အမိုးအကာက သေးလွန်းသည်။ ကျွန်တော်တို့က လမ်းဘေးရှိ မြေပြန့်တွင် အဝိုင်းလိုက် စခန်းချလိုက်ကြသည်။ မီးပုံများ၊ တဲများ၊ လှည်းများကို စက်ဝိုင်းပုံစံ ရပ်ထားသည်။
မြစ်ဝှမ်းမှ လာသူများက လမ်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် စခန်းချကြသည်။
ဘယ်သူမှ သူတို့ကို ညွှန်ကြားခြင်း မရှိပါ။ သူတို့ ဘာသာသူတို့ လုပ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ နေဝင်ပြီး မီးပုံများ ထွန်းညှိသည့်အခါ သူတို့က လမ်းကိုဖြတ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ မီးပုံတွေဆီ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လာထိုင်ကြသည်။ ဘယ်သူကမှ သူတို့ကို ပြန်ခိုင်းခြင်း မရှိပါ။
မာတာ ကွီးလ်က လီသန်၏ လှည်းဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
သူမ လီသန်ကို စကားမပြောသေးပါ။ သူမသည် လှည်းဘီးဘေးရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြင်းတောင်းကို ပိုက်လျက်၊ တမ်ကို ဘေးတွင်ထားလျက် ထိုင်နေပြီး ပယ်ရင်၏ ချိတ်တွင် ချိတ်ထားသော မီးအိမ်သုံးလုံးကို မော့ကြည့်နေသည်။
“ဘယ်သူတွေအတွက်လဲ” ဟု သူမက တီရန်ကို မေးသည်။
တီရန်က လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“သူ့အတွက်” ဟု သူက လီသန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြောသည်။ ထို့နောက် သူ့ကိုယ်သူ ညွှန်ပြသည်။ “ငါ့အတွက်” ပြီးနောက် တတိယမြောက် မီးအိမ်ကို ပြသည်။ “အေဒါအတွက်”
“အေဒါဆိုတာ ဘယ်သူလဲ”
တီရန်က ခဏတာ စကားမပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်။
“သမီးလေး” ဟု သူ နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ “ပျောက်သွားတာ”
မာတာက မီးအိမ်ကို ငေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ခြင်းတောင်းထဲသို့ လက်နှိုက်ပြီး ပျားရည်ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ သံချိတ်ဘေးရှိ လှည်းပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။
အေဒါ၏ မီးအိမ်အောက်တွင်ပေါ့။
“နောက်ထပ် လိုအပ်တဲ့သူအတွက်ပေါ့” ဟု သူမ ပြောသည်။
ဟာလီမာက သန်းခေါင်ယံလောက်တွင် ကျွန်တော့်ကို လာရှာသည်။
သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာသည်။ ဗော့စ်က သူ့ဘေးတွင် ရှိနေပြီး သူ၏ ဝန်ထမ်းတုတ်ပေါ်ရှိ ခေါင်းလောင်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်” ဟု ဟာလီမာက ပြောသည်။ “အလိပ်အခေါက် (fold) ကိုလေ။ ဒီနေရာကနေ။ ဂရေးကိပ်မှာထက် ပိုအားကောင်းတယ်” သူ မြောက်ဘက်ကို ကြည့်သည်။ ကျိုးပဲ့နေသော ချိတ်ပုံသဏ္ဍာန် တောင်ကုန်းဘက်ကို။ အဲဒီနောက်က မြစ်ဝှမ်းဘက်ကို။ “အလွန် နီးကပ်နေပြီ။ တစ်မိုင်လောက်ပဲ ရှိတော့မယ်။ ဒါမှမဟုတ် ပိုတောင် နည်းဦးမယ်”
“ခန်းမအောက်မှာလား”
ဟာလီမာ ခေါင်းခါသည်။
“ခြံဝင်းအောက်မှာ” ဟု သူ ပြောသည်။ “အဲဒီအောက်မှာ။ တောင်ကြားက ရှိခဲ့တဲ့ နေရာမှာပေါ့” သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ “အခု ဧည့်သည်ခန်းတွေ ရှိတဲ့နေရာမှာလေ”
ကျွန်တော် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“အရှေ့ဘက် အဆောင်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
“အရှေ့ဘက် အဆောင်ပဲ” ဟု ဟာလီမာက ထောက်ခံသည်။ “လီရီယန် ရှိခဲ့တဲ့နေရာ။ ဟာလီမာ ရှိခဲ့တဲ့နေရာ။ ကျွန်တော် ရှိခဲ့တဲ့နေရာပေါ့” သူ၏ အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းနေသည်။ “ကျွန်တော် အဲဒီနေရာရဲ့ တည့်တည့်အထက်က လှောင်အိမ်ထဲမှာ သုံးနှစ်လောက် နေခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါမှ မသိခဲ့ဘူး”
ဗော့စ်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ကြမ်းပြင်” ဟု သူ ပြောသည်။ “ထိန်းသိမ်းသူက အရှေ့ဘက် အဆောင်ရဲ့ ကြမ်းပြင်က သူမရဲ့အပိုင်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ခြံဝင်းကို အမိုးအကာ ဖြစ်လာတဲ့အခါမှာ သော့တွေက လည်သွားတာ အဲဒါကြောင့်ပဲ” သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ “ဒါက သူမရဲ့ ကြမ်းပြင်သက်သက် မဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့ အိမ်ပဲ။ အဲဒီအောက်မှာ ခေါက်သိမ်းထားတာ”
ဟာလီမာက ရေခွက်ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူ အလွန် နှေးကွေးစွာ၊ နာကျင်စွာ လုပ်ဆောင်သည်။ ဗော့စ်က သူ့ကို ထူပေးသည်။
သူသည် ရေဘေးရှိ အေးစက်စက် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ပြားလျက် တင်လိုက်သည်။
သူ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဘာမှ ဖြစ်မလာပါ။
ထို့နောက် ရေခွက်ထဲရှိ ရေများ စတင် လှုပ်ရှားလာသည်။
စီးဆင်းခြင်း မဟုတ်ပါ။ လည်ပတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း။ တစ်ဖက်တည်းသို့။ မြောက်ဘက်သို့။
“အဲဒီမှာ” ဟု ဟာလီမာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ “ပထမဆုံး အစအန။ လမ်းနဲ့ အနီးဆုံး တစ်ခုပေါ့” သူ၏ မျက်နှာမှာ အားစိုက်ထုတ်မှုကြောင့် မီးခိုးရောင်သမ်းနေသည်။ “ကျွန်တော် ဒါကို တတိယမြောက်နေ့မှာ လုပ်ခဲ့တာ။ နောက်ဆုံး အလိပ်အခေါက်။ အိမ်က အပြင်းထန်ဆုံး ခုခံခဲ့တဲ့ တစ်ခုပေါ့”
“ခင်ဗျား ဒါကို ဖွင့်နိုင်မလား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
ဟာလီမာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြန်မဖြေပါ။
“ဟုတ်တယ်” ဟု နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ “နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်” သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ဘူး”
သူ ဗော့စ်ကို မော့ကြည့်သည်။
“အလိပ်အခေါက်တိုင်းက တံခါးဝတစ်ခုပဲ” ဟု ဟာလီမာ ပြောသည်။ “ညစာစားပွဲမှာ ခင်ဗျား ပြောခဲ့သလိုပေါ့” သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ “ကျွန်တော် ဒါကို ဖွင့်လိုက်ရင် သူက ပြန်ပိတ်ချင်လိမ့်မယ်။ တံခါးတွေ ပိတ်ချင်သလိုမျိုး၊ ခေါက်ရိုးတွေက ပြန်ခေါက်ချင်သလိုမျိုးပေါ့” သူ ဗော့စ်ကို ကြည့်သည်။ “ကျွန်တော့်ကို ဖိထားပေးမယ့်သူ လိုတယ်”
ဗော့စ်က သူ့ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ပတ်တီးများကို ကြည့်သည်။ သူ့လက်ထဲရှိ ဝန်ထမ်းတုတ်ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် မဖိထားနိုင်ဘူး” ဟု ဗော့စ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒီလို လက်တွေနဲ့တော့ မရဘူး” သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို အနည်းငယ် မြှောက်ပြသည်။ “ကျွန်တော် ဒါကို တံခါးဝတစ်ခု ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ တံခါးတစ်ခု ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ အဲဒီမှာ ခေါက်ပေးနိုင်တယ်” သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဆွဲထားပေးလို့ မရဘူး။ အကြာကြီးတော့ မရနိုင်ဘူး”
ဘရန်နော့က မီးပုံဘေးမှ ထလိုက်သည်။
သူသည် ကော်ရာဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး ပတ်တီးစည်းထားသော လက်ဖျံများကို ဒူးပေါ်တင်ထားသည်။ သူ အားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ စစချင်း ဘာမှ မပြောပါ။
သူ စခန်းကို ဖြတ်လျှောက်ပြီး ရေခွက်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
ကျောက်ခွက်ထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လည်ပတ်နေသော ရေကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်က အရာတွေကို ဖိထားတတ်တယ်” ဟု သူ ပြောသည်။
ဟာလီမာက သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
“အဲဒါ ကျွန်တော့်အလုပ်ပဲ” ဟု ဘရန်နော့က ပြောသည်။ “အဲဒါပဲ ကျွန်တော် လုပ်တတ်တာ။ တစ်ခုခုနဲ့ တွဲမိပြီဆိုရင် ကျွန်တော် မလွှတ်ဘူး” သူ ပတ်တီးစည်းထားသော လက်များကို ကြည့်သည်။ “ကျွန်တော် ကဲရိုးတောမှာ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ တံခါးတစ်ခုကို နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ဖိထားခဲ့ဖူးတယ်။ ခင်ဗျား လိုသလောက် အချိန်အထိ ဒီအလိပ်အခေါက်ကို ကျွန်တော် ဖိထားပေးနိုင်တယ်”
ဗော့စ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဒါက တံခါးမဟုတ်ဘူး” ဟု သူ ပြောသည်။ “ဒါက အလိပ်အခေါက်။ သူက ခင်ဗျားကို ပြန်တိုက်လိမ့်မယ်။ ဟာလီမာ လုပ်တုန်းက တိုက်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့”
“ကောင်းပြီလေ” ဟု ဘရန်နော့က ပြောသည်။
အားလုံးက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ကျွန်တော် စစ်ဝက်ကြီးတွေကို ယှဉ်တွန်းဖူးတယ်” ဟု ဘရန်နော့က ပြောသည်။ “ဘီလူးတွေကိုလည်း ယှဉ်တွန်းဖူးတယ်။ ရေလွှမ်းမိုးမှုထဲကနေ အပြင်ကို ဆွဲထုတ်လို့ မရတဲ့ မြစ်စောင့်နတ်ကိုလည်း ယှဉ်တွန်းဖူးတယ်” သူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ “အိမ်တစ်လုံးကိုတော့ တစ်ခါမှ မတွန်းဖူးသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်မှာပါ” သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ပိတ်လိုက်၊ ကျွန်တော် ဖိထားမယ်။ ခင်ဗျားကို နားလည်သွားတဲ့အထိ ကျွန်တော် မလွှတ်ဘူး”
ကော်ရာက သူ့နောက်သို့ ရောက်လာသည်။
သူမက သူ့ပတ်တီးစည်းထားသော လက်မောင်းပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။
“သူ နားလည်သွားတဲ့အခါကျရင်ရော” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ဘရန်နော့က သူမကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“အဲဒီအခါကျရင် သူက ခင်ဗျားကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားခွင့် ပေးလိမ့်မယ်” ဟု သူ ပြောသည်။
ကော်ရာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါဟာ ဆောင်းဦးပေါက်ပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဆောင်းဦးပေါက်ဆိုတာ အဲဒါမျိုးပဲ”
ထိန်းသိမ်းသူက ရေခွက်အောက်မှနေ၍ စကားဆိုသည်။
သူမ၏ အသံမှာ တိုးညင်းမနေပါ။ ဝေးကွာမနေပါ။
ကျွန်တော် ကြားဖူးသမျှထဲတွင် အားအကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ကမ်းရိုးတန်းလမ်းမပေါ်ကထက် ပိုအားကောင်းသည်။ စိမ့်မြေပြင်ကထက် ပိုအားကောင်းသည်။ မီးအိမ်များ ရွှေရောင်သန်းလာသည့် လီရီယန်၏ အခန်းထဲကထက်ပင် ပိုအားကောင်းနေသည်။
“ယူရီယာ” သူမ ခေါ်သည်။
“ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိပါတယ်”
“အားလုံးလည်း ဒီမှာ ရှိကြတယ်” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ “ဟက်စကတ်၊ မာတာ၊ အိုဒရစ်၊ တမ်၊ ဒန်စတန်၊ မော့ဒ်၊ လစ်။ ဧည့်ခံသူတွေ အကုန်လုံး။ လှည်းသမားတွေ အကုန်လုံး။ ဟာလီမာ၊ ဗော့စ်၊ ဘရန်နော့နဲ့ ကော်ရာတို့လည်း ရှိတယ်” ခဏရပ်လိုက်သည်။ “အော်ရီလီယာ”
အနီးဆုံး မီးပုံဘေးရှိ သစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အော်ရီလီယာသည် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“လီရီယန်” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆက်ပြောသည်။ “ပြီးတော့ တီရန်။ တီရန်ရဲ့ သမီးလေးတွေ။ ပြီးတော့ အေဒါအတွက် မီးအိမ်တစ်လုံး၊ သူ့အောက်မှာ ပေါင်မုန့်နဲ့ပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့” ဟု ကျွန်တော် ပြန်ဖြေသည်။
“ကျွန်မရဲ့ အရှည်လျားဆုံး လမ်းမကြီးပေါ်မှာပေါ့” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆိုသည်။ “ကျွန်မ လမ်းပျောက်ခဲ့တုန်းက လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းလေ” သူမ၏ အသံမှာ ဝမ်းနည်းစိတ်ဖြင့် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်သွားသည်။ “ခင်ဗျားတို့ အားလုံး။ ဒီမှာ။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်အတွက်ပေါ့”
ဘာပြောရမှန်း ကျွန်တော် မသိတော့ပါ။
ထို့ကြောင့် ဟက်စကတ် ပထမဆုံးညက ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ကျွန်တော် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် စလိုက်တော့လေ”
ထိန်းသိမ်းသူက ရယ်မောသည်။
သူမ ရယ်သံကို ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ပျော်ရွှင်သည့် ရယ်သံမျိုး မဟုတ်ပါ။ သဘောကျသည့် ရယ်သံမျိုးလည်း မဟုတ်ပါ။ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဖြစ်သည်။ တစ်ညလုံး ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်စောင့်နေခဲ့ပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲသို့ မီးရောင်များ ထိုးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ရယ်သံမျိုး ဖြစ်သည်။
“မနက်ဖြန်” ဟု သူမ ပြောသည်။ “နေဝင်ချိန်မှာ။ မီးအိမ်တွေ ထွန်းညှိတဲ့ အချိန်ကျရင်ပေါ့”
“မနက်ဖြန်ပေါ့” ဟု ကျွန်တော် သဘောတူလိုက်သည်။
ရေခွက်ထဲတွင် လည်ပတ်နေသော ရေများ ရပ်တန့်သွားသည်။
ထို့နောက် အလွန် နူးညံ့စွာပင် ရေများ နွေးထွေးလာသည်။
ထိန်းသိမ်းသူ၏ အသံမှ ရလာသော နွေးထွေးမှုမျိုး မဟုတ်ပါ။
အခြားတစ်ခုခု ဖြစ်သည်။ မြောက်ဘက်မှ လာနေသည့် အရာတစ်ခု။ ကျိုးပဲ့နေသော ချိတ်ပုံသဏ္ဍာန် တောင်ကုန်းအောက်မှ လာသည့် အရာတစ်ခု။ တစ်မိုင်အကွာမှ၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မည်သည့်နေရာမှန်း မသိနိုင်သော နေရာမှ လာသည့် အရာတစ်ခု။
အလွန် အားနည်းလှသည်။ အားနည်းလွန်းသဖြင့် ကျွန်တော် လွတ်သွားလုနီးပါးပင်။
မီးအိမ်တစ်လုံး။
ပြတင်းပေါက်တစ်ခုတွင် ထွန်းညှိထားသည်။ ကမ္ဘာကြီးထဲမှ ခေါက်သိမ်းထုတ်ထားသော အိမ်တစ်လုံးတွင်ပေါ့။
စောင့်ဆိုင်းနေသည်။