အခန်း ၄၄၄။ ။ ခေါက်ရိုး
ထိုညက မည်သူမျှ အိပ်မပျော်ခဲ့ကြပေ။
ဆေးရုံခန်းထဲတွင်လည်းကောင်း၊ လီသန်၏ ပြတင်းပေါက်မှ မီးအိမ်များ ရွှေရောင်ပြောင်းသွားပြီဟု သတင်းပျံ့သွားချိန်တွင် လူများ ပြန်လည်စုရုံးလာကြသည့် အပြင်ဘက်စင်္ကြံလမ်းတွင်လည်းကောင်း၊ ပန်းပွင့်နေသော သစ်တော်ပင်အောက်ရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ဘရန်နော့ခ်ကို သူ့အား အထဲသို့ ပွေ့ချီခေါ်သွားပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည့် ကော်ရာရှိရာ ဥယျာဉ်ထဲတွင်လည်းကောင်း၊ မည်သူမျှ အိပ်မပျော်ခဲ့ကြပေ။ ဘရန်နော့ခ်ကလည်း သူမကို ပွေ့ချီသွားခဲ့ပြီး မည်သူကမျှ သူ့ကို မလုပ်သင့်ဘူးဟု တားဆီးခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
သူတို့သည် ထိုသီချင်းကို နောက်ထပ် လေးကြိမ်တိုင်တိုင် သီဆိုခဲ့ကြသည်။
တရန်က ညည်းဆိုနေပြီး အသံထွက်တိုင်းတွင် စည်းနှောင်မှုက တုံ့ပြန်နေသည်။ လီသန်က စကားလုံးများကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် လိုက်ရွတ်ဆိုနေပြီး နောက်ဆုံးအပိုဒ်ကိုမူ သူ၏ ပျက်စီးနေသော အသံတိုးတိုးဖြင့် သီဆိုခဲ့သည်။
အကြိမ်တိုင်းတွင် ပြတင်းပေါက်စပ်ရှိ မီးအိမ်များမှာ ရွှေရောင်လင်းလက်လာသည်။
အကြိမ်တိုင်းတွင် ကြမ်းပြင်အောက်မှ တစ်နေရာရာ၌ အလွန်ပင် တိုးဖျော့လွန်းသဖြင့် စိတ်ကူးယဉ်လိုက်သလားဟုပင် ထင်ရလောက်အောင်ပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ဆုံးသံစဉ်ကို ပြန်လည်ညည်းဆိုနေသည်။
စတုတ္ထအကြိမ်မြောက်ပြီးနောက် လီသန်၏ မျက်လုံးများ မှိတ်ကျသွားပြီး နောက်တစ်ဖန် ပြန်မပွင့်လာတော့ပေ။
လီအိုရာက သူ့ကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးကြည့်သည်။
"အိပ်ပျော်သွားတာပါ" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "အိပ်ပျော်သွားရုံတင်ပါ"
တရန်က သူ့လက်ကို မလွှတ်ပေးခဲ့ပေ။
မိုးလင်းခါနီးအချိန်အထိ သူ မလွှတ်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လျက်၊ ခေါင်းကို ကုတင်ဘေးနှင့် မှီထားကာ လီသန်၏ လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
ထိုညတွင် အစောင့်အရှောက် (Keeper) က နောက်တစ်ဖန် စကားမပြောတော့ပေ။
ကောင်းကင်ပြင် မီးခိုးရောင်သန်းလာသည်အထိ ကျွန်ုပ်သည် စင်္ကြံလမ်းတွင် ဒူးထောက်လျက် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်တင်ထားခဲ့သည်။ နွေးထွေးမှုက ရှိနေဆဲပင်။ ၎င်းက မှေးမှိန်သွားခြင်းလည်း မရှိ၊ ရွေ့လျားသွားခြင်းလည်း မရှိပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အခြားအခန်းထဲမှ အသံကို နားစွင့်နေရင်း အသက်ရှူရမှာပင် ကြောက်ရွံ့နေသည့်အတိုင်း ငြိမ်သက်နေသည်။
မိုးလင်းချိန်တွင် သူမ စကားပြောလာသည်။
"ငြိမ်းသွားပြီ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"မီးအိမ်လား"
"ဟုတ်တယ်၊ မီးအိမ်" သူမ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ "သူတို့ သီချင်းသီတာ ရပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ငြိမ်းသွားတယ်။ သူတို့ ပြန်ဆိုတိုင်း ပြန်လင်းလာတယ်။ ကျွန်မ တစ်ညလုံး စောင့်ကြည့်နေတာ" ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ "အခုတော့ ငြိမ်းသွားပြီ"
"နောက်ရော ပြန်လင်းလာဦးမလား"
"မသိဘူး" နွေးထွေးမှုက တုန်ယင်သွားသည်။ "သူတို့ အဲဒီအပိုဒ်ကို သီဆိုလိုက်တဲ့အခါ လင်းလာတာ ထင်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အပိုဒ်လေ။ လမ်းကြောင်းဆီ ပြန်ရောက်အောင် သီဆိုလိုက်တဲ့ အပိုဒ်" တိတ်ဆိတ်မှုက ကြာရှည်သွားသည်။ "အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို သီချင်းဆိုပြဖို့ အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်နေခဲ့တာ ဖြစ်မယ်"
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဟာလီမာက ကျွန်ုပ်ကို လာရှာသည်။
မနေ့ညက သူ ဆေးရုံစင်္ကြံလမ်းတွင် မရှိခဲ့ပေ။ ဗော့စ်က သူ့ကို စိမ့်မြေပြင်မှ ပြန်လာပြီးနောက် အနားယူစေခဲ့သည်။ သူသည် ဗော့စ်၏ အခန်းဘေးရှိ အခန်းတွင် တံခါးဖွင့်ထားလျက်၊ စင်္ကြံတွင် မီးအိမ်ထွန်းထားလျက် နှစ်ရက်နီးပါး အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။
သူသည် တုတ်ကောက်မပါဘဲ မြေပုံအခန်းဆီ လျှောက်လာသည်။
ကျွန်ုပ် ပထမဆုံး သတိထားမိသည့်အချက်မှာ ထိုအရာပင်။ သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ သတိထားလျက်၊ လက်တစ်ဖက်ကို နံရံတွင် ထောက်လျက် လျှောက်လာသည်။ သို့သော် သူ လျှောက်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။
ဒုတိယမြောက် သတိထားမိသည့်အချက်မှာ သူ၏ မျက်နှာဖြစ်သည်။
၎င်းသည် မီးခိုးရောင်သန်းနေသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် မီးခိုးရောင်မျိုး မဟုတ်။ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားနေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရားတစ်ခုခုကို နားလည်သွားသည့်သူ၏ မျက်နှာမျိုးဖြစ်သည်။
ဗော့စ်က သူ့နောက်တွင် ပါလာသည်။
သူက စကားမပြောပေ။ ဟာလီမာ၏ ပခုံးနောက်နားတွင် ရပ်လျက်၊ သူ၏ လမ်းလျှောက်တုတ်ကို မှီထားသည်။ သူ၏ ခေါင်းလောင်းလေးမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ဟာလီမာက မြေပုံအခန်းအဝတွင် ရပ်လိုက်သည်။
"မီးအိမ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ "အစောင့်အရှောက်ရဲ့ အိမ်ထဲက မီးအိမ်"
"ဟုတ်တယ်"
"မနေ့ညက လင်းလာတယ်၊ သူတို့ သီချင်းဆိုတဲ့အချိန်မှာ"
"ဟုတ်တယ်"
ဟာလီမာက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်" ဟု သူက ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် ပထမတော့ နားမလည်ခဲ့ပေ။
ကျွန်ုပ်နောက်မှ မြေပုံအခန်းထဲ ရောက်လာသည့် သောရ်လည်း နားမလည်သလို၊ စာရင်းစာအုပ်ထဲမှ မျက်လုံးခွာကာ နားစွင့်နေသည့် မေရီလည်း နားမလည်ခဲ့ပေ။
"ဘယ်လိုမျိုး ခံစားရတာလဲ" ဟု သောရ်က မေးသည်။
ဟာလီမာက မျက်လုံးကို မဖွင့်သေးပေ။
"အကွာအဝေးပဲ" ဟု သူက ဆိုသည်။ "အဲဒါ ကျွန်တော့်နယ်ပယ်လေ။ အရာဝတ္ထုတွေ ဘယ်လောက်ဝေးသလဲ၊ ဘယ်လောက် ဝေးကွာနေသလဲဆိုတာမျိုးပေါ့" သူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် တိုးညှင်းနေသည်။ "မီးအိမ်လင်းလာတဲ့အခါ ကျွန်တော် အဲဒါကို ခံစားမိတယ်။ သူ ဘယ်နေရာမှာ ရှိသလဲဆိုတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်လောက် ဝေးသလဲဆိုတာမျိုး"
"ဘယ်လောက် ဝေးသလဲ"
ဟာလီမာက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
သူသည် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး" ဟု သူက ဆိုသည်။
မြေပုံအခန်းထဲတွင် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ဘယ်နေရာမှ မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု ဟာလီမာက ဆိုသည်။ "အကွာအဝေးဆိုတာ လုံးဝမရှိတော့ဘူး။ နီးတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဝေးတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီနေရာကို ခေါက်သိမ်းလိုက်သလိုပဲ။ ဘာမှမရှိတော့တဲ့အထိ" သူ၏ လက်များ တုန်ယင်လာသည်။ "စာရွက်တစ်ရွက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါက်လိုက်လို့ သူ့ခေါက်ရိုးတွေထဲမှာ သူ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုမျိုးပဲ"
"ဟာလီမာ" ဗော့စ်က တိုးတိုးလေး ခေါ်သည်။
ဟာလီမာက သူ့ကို မကြည့်ပေ။
"ကျွန်တော် အဲဒီခေါက်ရိုးကို သိတယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ "အထဲကနေ ဘယ်လိုခံစားရသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ ခေါက်ရိုးတိုင်းကို ကျွန်တော် သိတယ်" သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်လာသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ခေါက်ခဲ့တာကိုး"
မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
ဟာလီမာက မြေပုံစားပွဲဘေးရှိ ခုံတန်းပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဗော့စ်က သူ့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ ဘာမှမပြောပေ။ ဟာလီမာ၏ ပခုံးပေါ်တွင် လက်တင်ထားရုံသာ တင်ထားသည်။
"သူက ကျွန်တော့်ကို ရေကန်ဆီ ခေါ်သွားခဲ့တယ်" ဟု ဟာလီမာက ပြောသည်။ "ပထမနှစ်တုန်းကပေါ့။ ဝင်းထဲ မရောက်ခင်၊ လှောင်အိမ်တွေ မရောက်ခင်တုန်းက။ သူ အဆောက်အအုံတွေကို တည်ဆောက်နေတုန်းကပေါ့" သူသည် မြေပုံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "သူက ကျွန်တော့်ကို ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားတယ်။ ခန်းမဆောင်တွေ ရှိမယ့်နေရာရဲ့ အောက်ဘက်ပေါ့။ အဲဒီမှာ အိမ်တစ်လုံး ရှိတယ်။ ကျောက်တုံးနဲ့ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်လေး။ လမ်းမဘက်ကို မျက်နှာမူထားတဲ့ ပြတင်းပေါက်တစ်ခု ပါတယ်"
ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားမှာ ရပ်တန့်သွားသလိုပင်။
"ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်တစ်ခု ရှိတယ်" ဟု ဟာလီမာက ဆိုသည်။ "အဲဒါ လင်းနေတယ်။ နေ့လယ်ကြီးမှာပေါ့။ ဒါက ထူးဆန်းတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်မိတာ မှတ်မိသေးတယ်"
"အထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသလား" ဟု သောရ်က မေးသည်။
ဟာလီမာက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါသည်။
"ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်လိုက်ဘူး" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ကျွန်တော်လည်း မကြည့်ရဲခဲ့ဘူး။ သူက မကြည့်ဖို့ ပြောထားလို့" သူ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ "သူက ကျွန်တော့်ကို အဲဒါကို ခေါက်သိမ်းခိုင်းတယ်။ အိမ်ကိုရော၊ အိမ်အောက်က မြေပြင်ကိုရော၊ ပတ်ဝန်းကျင်က နေရာတွေကိုပါ ခေါက်သိမ်းခိုင်းတယ်။ အသက်တစ်ချက် ရှူလိုက်တာနဲ့ နောက်တစ်ချက် ရှူလိုက်တာကြားထဲမှာတောင် ဝင်ဆံ့သွားအောင် ခေါက်သိမ်းခိုင်းတယ်။ ဘယ်သူမှ မရောက်နိုင်အောင်၊ ဘယ်သူမှ မရှာတွေ့နိုင်အောင်ပေါ့"
"ဒါနဲ့ မင်းကလည်း ခေါက်လိုက်တာပေါ့"
"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် ခေါက်လိုက်တယ်" ဟာလီမာက သူ့လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။ "သုံးရက်လောက် ကြာသွားတယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်တွေ ပျက်စီးသွားမလားတောင် ထင်ခဲ့တာ။ ခေါက်လိုက်တိုင်းမှာ အိမ်က ပြန်တွန်းကန်နေသလိုပဲ။ သူ မသွားချင်ဘူးဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ" သူ၏ အသံမှာ တိုးညှင်းလွန်းလှသည်။ "တတိယမြောက်နေ့မှာ ပြတင်းပေါက်က မီးအိမ် ငြိမ်းသွားတယ်။ အိမ်လည်း ခေါက်သိမ်းသွားတယ်။ ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ မြက်ခင်းပြင်ကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိတော့ဘူး"
"မင်း မသိခဲ့ပါဘူး" ဟု ဗော့စ်က ပြောသည်။
"ကျွန်တော် မမေးခဲ့မိဘူး"
"မင်း မသိခဲ့ပါဘူး"
ဟာလီမာက သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။
"ခင်ဗျား ဒါကိုပဲ အမြဲ ပြောနေတာပဲ" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ဒေါ်ရန်ကို၊ ကေးလ်ကို၊ ကျွန်တော့်ကို။ ခင်ဗျား ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်လည်း ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ။ ခင်ဗျားက သူ့အတွက် ပထမဆုံးတံခါးကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့တာပဲ။ အဲဒါ ဘာအတွက်လဲဆိုတာ မသိခင်ကတည်းက"
"ဟုတ်တယ်"
"ဒါက အထောက်အကူ ဖြစ်သလား"
ဗော့စ်က အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"မဖြစ်ဘူး" ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူက ဆိုသည်။ "စစချင်းမှာတော့ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိပေါ့" သူသည် သူ့ဒူးပေါ်တင်ထားသည့် လမ်းလျှောက်တုတ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ ထိုတုတ်၏ လက်ကိုင်ကွင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် ခေါင်းလောင်းလေးကို ကြည့်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ပီရင်က ဒီတုတ်ကို ကျွန်တော့်အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ တံခါးခေါက်ဖို့အတွက်ပေါ့။ ကျွန်တော်က တံခါးမရှိတဲ့နေရာမှာတောင် အမြဲတံခါးခေါက်တတ်တဲ့သူ ဖြစ်နေလို့လေ"
သူသည် ခေါင်းလောင်းကို ညင်သာစွာ တုန်ခါလိုက်သည်။
ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဒီအသံက ကျွန်တော် တည်ဆောက်ခဲ့တာတွေကို ပြန်ပြင်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဗော့စ်က ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အခု ဘာအတွက် ရှိနေရသလဲဆိုတာကိုတော့ သတိရစေတယ်"
ဟာလီမာက ခေါင်းလောင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် သူ့မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
သောရ်က မြေပုံနားတွင် ရပ်နေသည်။
ဟာလီမာ စကားစပြောကတည်းက သူမ မလှုပ်ရှားသေးပေ။ သူမသည် စားပွဲပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ပြန့်ကားစွာ ထောက်ထားလျက် ရေကန်ရှိရာကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ခန်းမဆောင်၊ ဝင်း၊ အဆောက်အအုံရှည်နှင့် အပြင်ဘက် လူနေရပ်ကွက်တို့ကို မှင်ဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသည့် နေရာလေးများကို သူမ ကြည့်နေသည်။
"ချိုင့်ဝှမ်း" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ခန်းမဆောင်ရဲ့ အောက်ဘက်မှာလေ။ အိမ်ရှိခဲ့တဲ့ နေရာ"
ဟာလီမာက ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
"မင်း အဲဒါကို ရှာတွေ့နိုင်မလား" ဟု သောရ်က မေးသည်။ "မင်း အဲဒီကို သွားမယ်ဆိုရင်လေ။ ဘယ်နေရာမှာ ခေါက်သိမ်းထားသလဲဆိုတာ ရှာတွေ့နိုင်မလား"
ဟာလီမာက သူမကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေသည်။
"ကျွန်တော် အဲဒီကို သွားစရာ မလိုဘူး" ဟု သူက ဆိုသည်။
သောရ်က လှည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ခေါက်ရိုးကို သိတယ်" ဟု ဟာလီမာက ပြောသည်။ "ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ခေါက်ခဲ့တာလေ။ ခေါက်ရိုးတိုင်းကို ကျွန်တော် သိတယ်" သူသည် တုန်ယင်နေသော သူ့လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။ "မနေ့ညက ဒီနေရာကနေပဲ ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်။ မီးအိမ်လင်းလာတဲ့အချိန်မှာလေ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ချည်ထားတဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်းက အဆစ်တစ်ခုလိုမျိုး ခံစားရတယ်"
"ဒါဆိုရင် မင်း အဲဒါကို ပြန်ဖြေလို့ ရမှာပေါ့" ဟု သောရ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။
ဟာလီမာက ပြန်မဖြေပေ။
"ရမလား" ဟု သောရ်က ထပ်မေးသည်။
"မသိဘူး" ဟု ဟာလီမာက ဆိုသည်။ "သူ့အတွက် ကျွန်တော် ခေါက်သိမ်းခဲ့တဲ့အရာကို တစ်ခါမှ ပြန်မဖြေကြည့်ဖူးဘူး။ တခြားသူတွေ ခေါက်သိမ်းခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကိုပဲ ဖြေဖူးတာ။ အရှေ့ဘက်လမ်းကြောင်း၊ ကားဝေးလမ်းမကြီးတို့ပေါ့" သူ၏ အသံမှာ တင်းမာလာသည်။ "ဒီတစ်ခုကတော့ ကျွန်တော် ခေါက်တုန်းကတည်းက ပြန်တွန်းကန်နေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ပြန်ဖြေဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ သူ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ မသိဘူး"
ဗော့စ်က စကားဆိုသည်။
"အဲဒါ ပြန်ဖြေလိုက်ရင် ဘယ်ရောက်သွားမလဲ" ဟု သူက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
လူတိုင်းက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"မင်းသာ အဲဒါကို ပြန်ဖြန့်လိုက်ရင်" ဗော့စ်က ပြောသည်။ "အိမ်ကလေ။ ဘယ်ကို ရောက်သွားမလဲ"
ဟာလီမာက တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"မူလနေရာကိုပေါ့" ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူက ဆိုသည်။ "အရင်က ရှိခဲ့တဲ့နေရာကိုပဲ ပြန်ရောက်သွားမှာ။ ခေါက်သိမ်းတယ်ဆိုတာ အဲဒီလိုမျိုးပဲလေ။ သူတို့က ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ရွှေ့လိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ မူလနေရာမှာပဲ ဝှက်ထားလိုက်တာ။ မင်း ပြန်ဖြန့်လိုက်တဲ့အခါ သူက အစကတည်းက ရှိခဲ့တဲ့နေရာမှာပဲ ပြန်ပေါ်လာလိမ့်မယ်"
"ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာပေါ့" ဟု သောရ်က ဆိုသည်။
"ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာပဲ"
"ခန်းမဆောင်ရဲ့ အောက်ဘက်မှာ"
"ခန်းမဆောင်ရဲ့ အောက်ဘက်မှာ" ဟာလီမာက ထောက်ခံသည်။
သောရ်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
"ချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာပေါ့" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ဩဆယ်လ်တို့ အပေါ်ကနေ စီးနင်းထားတဲ့နေရာမှာလေ"
"ဟုတ်တယ်"
"သူ့ရဲ့ အရာရှိတွေ၊ သူ့ရဲ့ တံခါးတွေ အားလုံးနဲ့အတူတူပဲပေါ့"
"ဟုတ်တယ်"
သောရ်က မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
သူမ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိသည်။
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအကြောင်းကိုပဲ တွေးနေမိသည်။
ဟာလီမာသာ အိမ်ကို ပြန်ဖြန့်လိုက်မယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီအိမ်က အရင်က ရှိခဲ့တဲ့နေရာအတိုင်း ပြန်ပေါ်လာလိမ့်မည်။ ဩဆယ်လ်၏ အာဏာစက် အချက်အချာကျရာ ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာပေါ့။ ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်တစ်ခု လင်းနေပြီး အထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က 'ထိန်းသိမ်းသူ' ရဲ့ ကဗျာကို သီဆိုနေလိမ့်မည်။
ပြီးတော့ ဩဆယ်လ် သိသွားလိမ့်မည်။
အိမ် ပေါ်လာတဲ့ အချိန်မှာပဲ သူ သိသွားလိမ့်မည်။
မြင်းအုပ်က ထိုနေ့လယ်ပိုင်းတွင် ရောက်လာသည်။
သူတို့ ရောက်လာတာကို ကျွန်တော် မမြင်လိုက်ရပါ။ ကက်စတယ်လန်ကသာ ပြောပြသည်။ ကျွန်တော်တို့ ဆက်လက်ထိုင်နေဆဲ၊ ဆက်လက်ငြင်းခုံနေဆဲ၊ ဘာလမ်းမှမရှိတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုအတွက် လမ်းရှာနေဆဲဖြစ်သည့် မြေပုံခန်း၏ နံရံဆီမှ ထိုစကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အရှေ့ဘက်တံခါးဝမှာ မြင်းတွေ ရောက်နေတယ်" ဟု ရဲတိုက်က ပြောသည်။
သောရ်က မော့ကြည့်သည်။
"ဘယ်သူ့မြင်းတွေလဲ"
"မသိဘူး" ဟု ကက်စတယ်လန်က ဆိုသည်။ "တစ်ဆယ့်တစ်ကောင်။ စီးနင်းသူ မပါဘူး။ ကုန်းနှီးတွေလည်း မပါဘူး။ သူတို့က မြစ်ဘေးလမ်းမအတိုင်း လမ်းလျှောက်လာပြီး တံခါးဝမှာ ရပ်နေကြတာ။ အခုထိ အဲဒီမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်" ခဏရပ်ပြီးမှ သူက ဆက်ပြောသည်၊ "တံခါးစောင့်တွေက ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေကြတယ်"
ကျွန်တော်ကတော့ ထရပ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။
နောက်ထပ် တစ်ယောက်လည်း ထရပ်သည်။
အစ်ရှ်ကာသည် တိရစ္ဆာန်ရုံတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
ကဲရိုးတော (Carrow Tor) ဖြစ်ပြီးကတည်းက သူ၏အချိန်အများစုကို အဲဒီမှာပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ မြင်းမစီးတော့ပါ။ သူ စီးစရာ မြင်းမရှိတော့ပါ။ တံတားပေါ်က ပိုက်ကွန်တွေထဲမှာ သူ့မြင်းကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီး နောက်ထပ် မြင်းတစ်ကောင်ကို သူ မယူတော့ပါ။ သူသည် ဂရေးကိပ်၏ မြင်းများနှင့်အတူ တိရစ္ဆာန်ရုံထဲတွင်သာ ထိုင်ပြီး မြင်းတွေ စားနေသည်ကို ငေးကြည့်နေတတ်သည်။
ကေးဒရာက သူ့ကို ညတိုင်း အဲဒီနေရာမှာပဲ တွေ့ရသည်။
သူမ စကားသိပ်မပြောပါ။ သူ့ဘေးမှာပဲ ထိုင်နေတတ်သည်။
အခုတော့ သူ ပြေးလာနေသည်။
စစ်မြင်းစီးသူတစ်ယောက် ကိုယ့်ခြေထောက်နဲ့ကိုယ် ပြေးတာကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါ။ ကြည့်ရတာ ထူးဆန်းသည်။ သူ ပြေးပုံက တစ်သက်လုံး တခြားအရာတွေကိုပဲ စီးနင်းခဲ့ရသူတစ်ယောက် ပြေးသလိုမျိုး၊ အဆင်မပြေ၊ အလောတကြီးနဲ့ ပြေးနေသည်။ သူ့အင်္ကျီက နောက်မှာ လွင့်နေပြီး ကျိုးသွားတဲ့ သူ့လှံကတော့ တိရစ္ဆာန်ရုံက ကောက်ရိုးတွေကြားမှာ မေ့ကျန်ခဲ့သည်။
သူက ကျွန်တော့်ထက် အရင် အရှေ့ဘက်တံခါးဝကို ရောက်သွားသည်။
သူ ရပ်လိုက်သည်။
မြင်းတွေက လမ်းမပေါ်မှာ ရပ်နေကြသည်။
တစ်ဆယ့်တစ်ကောင်။ အညိုရောင်၊ မီးခိုးရောင်၊ သစ်အယ်သီးရောင်၊ ပြီးတော့ မျက်နှာမှာ အဖြူစင်းပါတဲ့ မည်းနက်နေတဲ့ မြင်းမတစ်ကောင်။ ဆောင်းရာသီအမွေးတွေနဲ့ ဖွာလန်နေကြသည်။ အမွေးတွေကြားမှာ ဆူးမြက်တွေ ညှိနေသည်။ ဒူးဆစ်အထိ ရွှံ့တွေပေကျံနေသည်။ အားလုံးက ပိန်ချုံးနေကြသည်၊ တောင်ကုန်းတွေပေါ်မှာ အစာကျွေးမယ့်သူမရှိဘဲ ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခခံခဲ့ရတဲ့ မြင်းတွေအတိုင်းပါပဲ။
သူတို့က တံခါးဝရှေ့မှာ စုပြုံရပ်နေကြပြီး ခေါင်းတွေကို ငုံ့ထားကာ နားရွက်တွေကို ဟိုသည် လှုပ်ရှားနေကြသည်။
အနက်ရောင် မြင်းမက အစ်ရှ်ကာကို မြင်သွားသည်။
သူမ ခေါင်းထောင်လိုက်သည်။
သူမ ညည်းညူသံပြုလိုက်သည်။
အစ်ရှ်ကာက ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး မမေ့နိုင်တော့မယ့် အသံမျိုး ထွက်လာသည်။
သူမဆီ သူ လျှောက်သွားသည်။ အခုတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြစ်သွားပြီ။ မပြေးတော့ပါ။ တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်သွားပြီး လက်ကို အောက်ဘက်စိုက်ကာ ဆန့်ထုတ်ထားသည်။ ကိုယ်နဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် လာခွင့်ပြုမလား မသေချာတဲ့ မြင်းတစ်ကောင်ကို ချဉ်းကပ်တဲ့ပုံစံမျိုးပေါ့။
မြင်းမက မစောင့်တော့ပါ။
သူမ သူ့ဆီ လျှောက်လာသည်။
သူမ၏ နှာခေါင်းကို သူ့ရင်ဘတ်မှာ အပ်လိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကြမ်းတမ်းပြီး ရှည်လျားတဲ့ အသက်ရှူသံက သူ့အင်္ကျီကို လှုပ်ခါသွားစေသည်။
အစ်ရှ်ကာက သူမ၏ လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖက်ထားလိုက်သည်။
ကေးဒရာက ကျွန်တော့်ဘေးကို ရောက်လာသည်။
သူမက အချိန်အတော်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေသည်။
"ဒန်ရဲ့ မြင်းတွေပဲ" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ဒန်က မြင်းတွေကို ထိန်းကျောင်းခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ အားလုံးအတွက်ပေါ့။ တံတားဆီမှာ ပိုက်ကွန်တွေ ရောက်လာတဲ့အခါ သူတို့တွေ တောင်ကုန်းတွေဆီ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့ကြတာ" သူမက လမ်းမပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ မြင်းတစ်ဆယ့်တစ်ကောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ရှ်ကာက သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားချင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မကတော့ သူတို့ ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်"
"မင်း အဲဒါကို မသိခဲ့ဘူးလေ"
"ဟုတ်တယ်" ဟု ကေးဒရာက ဝန်ခံသည်။ "ကျွန်မ မျှော်လင့်ခဲ့တာပါ"
သူမသည် အနက်ရောင် မြင်းမ၏ အမွေးတွေထဲမှာ မျက်နှာအပ်ထားတဲ့ အစ်ရှ်ကာကို ကြည့်နေသည်။
"သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်မတို့ကို ရှာတွေ့တာလဲ" ဟု သူမက မေးသည်။ "သူတို့ ဒီနေရာကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူးလေ။ ဒီလမ်းကိုလည်း မသိကြဘူး"
ကျွန်တော် မြစ်ဘေးလမ်းမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
တံခါးဝကနေ တစ်မိုင်လောက်အကွာမှာ ရှိတဲ့ အမိုးအကာဆီကို ကြည့်သည်။ နွေရာသီတုန်းက ပြန်ဆောက်ထားတဲ့ ရှေးဟောင်းအမိုးအကာတစ်ခု၊ တံခါးအပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ မီးအိမ်တစ်ခုနဲ့ အထဲမှာ လင်းနေတဲ့ မီးအိမ်တစ်ခု။
အဲဒီနောက်မှာ နောက်ထပ် နှစ်မိုင်အကွာမှာရှိတဲ့ နောက်အမိုးအကာတစ်ခု၊ ဆောင်းရာသီ ညနေခင်းရဲ့ အမှောင်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ မီးအိမ်ရောင်ကို မြင်နေရသည်။
လမ်းမတစ်လျှောက် အရှေ့ဘက်ဆီကို၊ မြစ်ဝှမ်းဒေသတွေနဲ့ တောင်ကုန်းတွေဆီကို ဦးတည်ပြီး တန်းစီနေတဲ့ မီးရောင်တွေကို မြင်နေရသည်။
"တခြားသူတွေ လာသလိုမျိုးပဲပေါ့" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အစ်ရှ်ကာက မြင်းတွေကို ထားမသွားပါ။
သူကိုယ်တိုင်ပဲ မြင်းတွေကို တိရစ္ဆာန်ရုံထဲ ခေါ်သွင်းလာပြီး တစ်ကောင်ချင်းစီကို အစာကျွေးသည်၊ တစ်ကောင်ချင်းစီကို အမွေးတွေထဲက ဆူးမြက်တွေကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ တိရစ္ဆာန်ရုံမှူးက အကူအညီလိုမလား လာမေးတဲ့အခါ အစ်ရှ်ကာက သူ့ကို ကြည့်ပြီး အလွန်တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒန်ဆိုရင် သူ့ဘာသာသူပဲ လုပ်မှာ"
တိရစ္ဆာန်ရုံမှူးက သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လိုက်သည်။
ကေးဒရာကတော့ မထားခဲ့ပါ။
အစ်ရှ်ကာက အနက်ရောင်မြင်းမကို သန့်ရှင်းပေးနေစဉ် သူမက မီးခိုးရောင်မြင်းကို သန့်ရှင်းပေးနေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှ မပြောကြပါ။
သန်းခေါင်ယံလောက်မှာ ကျွန်တော် တိရစ္ဆာန်ရုံထဲကို သူတို့ဆီ သွားကြည့်သည်။
အစ်ရှ်ကာက အနက်ရောင်မြင်းမ၏ မြင်းတင်းကုပ်ဘေးမှာ မှောက်ထားတဲ့ ပုံးတစ်လုံးပေါ် ထိုင်နေသည်။ မြင်းမက သူမ၏ ခေါင်းကို တံခါးတစ်ပိုင်းပေါ် တင်ထားပြီး သူ့ပခုံးပေါ်မှာ မှီထားသည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
"သူက ဒန် အကြိုက်ဆုံးပဲ" ဟု သူက ပြောသည်။ "ဒန်က သူ့ကို 'မီးအိမ်' (Lantern) လို့ နာမည်ပေးခဲ့တာ။ မျက်နှာမှာ ပါတဲ့ အဖြူစင်းကြောင့်လေ" သူက လှမ်းပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်က အဖြူစင်းကို ထိလိုက်သည်။ "သူက အမှောင်ထဲမှာဆို အိမ်ပြန်လမ်းကို သူ အမြဲ သိတယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်"
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောပါ။
"သူ အိမ်တွေထဲက တစ်လုံးမှာ ရှိနေမှာ" ဟု အစ်ရှ်ကာက ပြောသည်။ "ဟုတ်တယ်မလား။ ကိုရာ (Corra) လိုမျိုး၊ တီရန် (Teren) လိုမျိုးပေါ့"
"ကျွန်တော်တို့ အခုထိ မသိသေးဘူး"
"ဒါပေမဲ့ သူ ဖြစ်နိုင်တယ်"
"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"
အစ်ရှ်ကာက မြင်းမကို မော့ကြည့်သည်။
"ဒါဆိုရင် သူ သူ့ကို ရှာတွေ့လိမ့်မယ်" ဟု သူက ပြောသည်။ "အချိန်တန်ရင်ပေါ့။ သူ လမ်းကို သိမှာပါ"
အဲဒီနောက် ကျွန်တော် ရေပန်းဆီ သွားခဲ့သည်။
ဥယျာဉ်ထဲမှာ ကိုရာ၏ အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ အိပ်ရာခြေရင်းက မီးခဲအိုးကလွဲရင် အကုန် မှောင်နေသည်။ သီချင်းဆိုပြီးကတည်းက သူမ ဘရန်နော့ (Brannoc) နဲ့အတူ ဆေးခန်းမှာပဲ နေနေခဲ့တာ။ အပေါ်က သစ်တော်သီးပင်က တရှဲရှဲ မြည်နေသည်။
ကျွန်တော် ဒူးထောက်ပြီး ကျောက်တုံးပေါ်မှာ လက်တင်လိုက်သည်။
"ယူရီယာပါ" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
နွေးထွေးမှုက ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့လာသည်။
"ဟာလီမာ" ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ "သူ မင်းကို ပြောပြလိုက်ပြီပေါ့"
"ဟုတ်ပါတယ်"
"သူ ငါ့ကိုလည်း ပြောပြတယ်၊ ဒီနေ့လယ်ကပဲ။ သူ ရေပန်းဆီ လာပြီး ဒူးထောက်ကာ သူ့နာမည်ကို ပြောပြီး သူ ဘာလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို ပြောပြသွားတယ်" ခဏရပ်သည်။ "သူ ငိုနေခဲ့တာ။ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဒီလောက်ထိ ငိုတာကို ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး"
"မင်း ဘာပြောလိုက်လဲ"
ထိန်းသိမ်းသူက အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"ငါ့အိမ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှာနေခဲ့တာလို့ ငါ သူ့ကို ပြောလိုက်တယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "အိမ်က ပျောက်သွားပြီ၊ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ တစ်ခါမှ ပြန်မခံစားရတော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ" သူမ၏ အသံက နူးညံ့သွားသည်။ "သူသာ အဲဒါကို မခေါက်သိမ်းခဲ့ရင် ဩဆယ်လ်က အဲဒါကို မီးရှို့ပစ်မှာ။ ဒါမှမဟုတ် ဖျက်ဆီးပစ်မှာ။ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီအပေါ်မှာပဲ တခြား အဆောက်အအုံတွေ ဆောက်လိုက်မှာလို့ ငါ သူ့ကို ပြောလိုက်တယ်"
"အခုကော"
"အခုတော့ အဲဒါ ခေါက်သိမ်းပြီးသား ဖြစ်နေပြီ" ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆိုသည်။ "ဝှက်ထားလိုက်ပြီ။ အသက်တစ်ချက် ရှူလိုက်တဲ့ အချိန်လေးထဲမှာပေါ့။ ဘာမှ မရောက်နိုင်တဲ့ နေရာမှာပေါ့" ခဏရပ်သည်။ "သူ့အပါအဝင်ပေါ့"
ကျွန်တော် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။
"ခေါက်သိမ်းလိုက်တာက အဲဒါကို ကာကွယ်ပေးလိုက်တယ်လို့ မင်း ထင်တာပေါ့" ဟု ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်သည်။
"ငါ ထင်တာက" ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်၊ "ဟာလီမာကို အဲဒါ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ခိုင်းခဲ့တာ။ သူလည်း လုပ်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီအထဲမှာ ရှိတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီကတည်းက မီးအိမ်ကို ထွန်းထားခဲ့တာ။ ဘယ်သူမှ၊ ဩဆယ်လ်တောင်မှ ရှာမတွေ့နိုင်တဲ့ နေရာမှာပေါ့" သူမ၏ အသံ တုန်ယင်လာသည်။ "ငါ့အိမ်ထဲမှာ ရှိတဲ့သူက နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘေးကင်းခဲ့မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက သူတို့ကို ကမ္ဘာကြီးထဲကနေ ခေါက်သိမ်းပြီး ဝှက်ထားလိုက်လို့ပေါ့"
"ဒါပေမဲ့ သူတို့က တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေမှာလေ" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
နွေးထွေးမှုက ငြိမ်သက်သွားသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု ထိန်းသိမ်းသူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ပြီးတော့ ဟာလီမာသာ အဲဒါကို ပြန်ဖြန့်လိုက်ရင် ဩဆယ်လ် သိသွားလိမ့်မယ်"
"ဟုတ်တယ်"
"ပြီးတော့ သူသာ မဖြန့်ဘူးဆိုရင်—"
“ဒါဆိုရင် သူတို့က ခေါက်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ရှိနေဦးမှာပေါ့” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆိုသည်။ “လုံခြုံတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်တည်း။ ကျွန်မရဲ့ ကဗျာစာသားတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မဆိုဘဲ သီဆိုနေရဦးမှာပေါ့” ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက “မနေ့ညကအထိပေါ့” ဟု ဆက်ပြောသည်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“သီချင်းသံက သူတို့ဆီ ရောက်သွားတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“သီချင်းသံက သူတို့ဆီ ရောက်သွားတယ်” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ထောက်ခံသည်။ “ခေါက်ရိုးတွေကြားထဲကနေပေါ့။ အဲဒီအလွှာတွေ အားလုံးကို ဖြတ်ပြီးတော့။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စကားမပြောနိုင်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသံနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကဗျာစာသားကို အဆုံးသတ်မှာ ထည့်ဆိုထားတဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ သီချင်းပေါ့” သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ “သူတို့ ကြားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပြန်ဆိုလိုက်ကြတယ်”
“ဒါဆိုရင် ခေါက်ထားတာက လုံးဝ ပိတ်မိနေတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ “လုံးဝကြီး မဟုတ်ဘူး”
ထိန်းသိမ်းသူက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပါ။
သူမ ပြန်ပြောသည့်အခါ သူမ၏ အသံမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဘာမှ လုံးဝကြီး ပိတ်မိနေတာမျိုး မရှိပါဘူး။ တံခါးတွေလည်း မဟုတ်သလို၊ အိမ်တွေလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ခေါက်ထားတဲ့ အရာတွေလည်း မဟုတ်ဘူး” ခဏရပ်ပြီး “ဟာလီမာက ပြောဖူးတယ်။ သူ အဲဒါကို ဖန်တီးတုန်းက သူက ပြန်တွန်းကန်နေခဲ့တာတဲ့။ မသွားချင်သလိုမျိုးပေါ့” ဟု ပြောသည်။ နောက်ထပ် ခဏရပ်ပြီးမှ “သူ့ဘာသာသူ အက်ကြောင်းလေး တစ်ခုတော့ ချန်ထားခဲ့မိပုံပဲ” ဟု ဆိုသည်။
တစ်နာရီလောက် အကြာမှာ သော (Thor) က ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ဘေးက ရေပန်းစွန်းမှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာမှ မပြောပါ။
အဲဒီနောက် သူမက “ကျွန်မတို့ မြစ်ဝှမ်းဒေသဘက်ကို သွားလို့မရဘူး” ဟု ပြောသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“စစ်တပ်နဲ့လည်း မရဘူး။ နတ်ဘုရားတွေနဲ့လည်း မရဘူး။ သူ့တံခါးတွေကနေလည်း ဖြတ်သွားလို့ မရဘူး။ သူက စောင့်နေမှာ။ ခြံဝင်းထဲကတည်းက သူ စောင့်နေခဲ့တာလေ”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“ပြီးတော့ ဟာလီမာသာ အဲဒီမှာ အိမ်ကို ပြန်ဖြန့်လိုက်ရင်—”
“သူ သိသွားလိမ့်မယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “အဲဒါ ပေါ်လာတဲ့ အချိန်မှာတင်ပဲ”
သောက ခေါင်းညိတ်သည်။
သူမက သစ်တော်သီးပင်ကို မော့ကြည့်သည်။ မှောင်မိုက်နေတဲ့ အရိပ်တွေကြားက အဖြူရောင် ပွင့်ဖတ်လေးတွေကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ဒါဆို ကျွန်မတို့ တတိယနည်းလမ်းဆီပဲ ပြန်သွားရမှာပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“တိုက်ပွဲကို ရှောင်ကွင်းပြီး သွားတာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
သောက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဟာလီမာက ပြောတယ်၊ ခေါက်ထားတာတွေက ဘာကိုမှ ရွှေ့ပြောင်းပေးတာ မဟုတ်ဘူးတဲ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သူတို့ ရှိတဲ့ နေရာမှာတင်ပဲ ဝှက်ထားတာတဲ့”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒါဆိုရင် သူတို့က သူတို့အရင်ရှိခဲ့တဲ့ နေရာကိုပဲ ပြန်လာရမှာပေါ့”
“သူ ပြောတာကတော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ”
သောက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“တကယ်လို့ သူတို့က အဆုံးထိ ပြန်မလာရရင်ကော” ဟု သူမက မေးသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ခေါက်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုမှာ ခေါက်ရိုးတွေ ရှိတယ်လေ” ဟု သောက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ဟာလီမာက ခေါက်ရိုးတိုင်းကို သိတယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ” သူမက သူမလက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “သူ အဲဒါကို တစ်ခုလုံး မဖြန့်လိုက်ရင်ကော။ ခေါက်ရိုးတစ်ခုတည်းကိုပဲ ဖွင့်လိုက်ရင်ကော။ လိုအပ်သလောက်လေးပဲ။ အက်ကြောင်းလေး တစ်ခုလောက်ပေါ့”
“ဘာအတွက် လိုအပ်တာလဲ”
သောက ပွင့်ဖတ်တွေကို မော့ကြည့်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက် ထွက်လာဖို့အတွက်ပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အဲဒါ ပြန်မခေါက်ခင်မှာပေါ့”
ကျွန်တော် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာမှ မပြောမိပါ။
ကျွန်တော် အရှေ့ဘက်လမ်းမကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ အမိုးအကာ ၄၁ ခု။ မီးအိမ်တိုင်းက လမ်းကို ခေါက်ထားတဲ့ အဝတ်စတစ်ခုပေါ်မှာ တံစို့နဲ့ ရိုက်ထားသလိုမျိုး နေရာတကျ ဖြစ်စေတယ်။
ရေလမ်းကြောင်းအကြောင်းကို စဉ်းစားမိသည်။ ဟာလီမာက တစ်မိုင်ချင်းစီ ပြန်ဖြန့်နေတာ၊ ဗော့စ် (Vaust) က ခေါက်ရိုးတိုင်းမှာ ခေါင်းလောင်းတီးနေတာ။
ခြံဝင်းအကြောင်းကို စဉ်းစားမိသည်။ ဧည့်သည်အခွင့်အရေး။ အမိုးအကာတစ်ခုမှာ အတွင်းဘက်က သော့ခတ်စရာ မလိုဘူး။
ကမ္ဘာကြီးထဲကနေ ခေါက်သိမ်း ဝှက်ထားခံလိုက်ရတဲ့ မြစ်ဝှမ်းဒေသက အိမ်တစ်လုံး၊ အဲဒီအထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းသိမ်းသူရဲ့ ကဗျာစာသားတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မဆိုဘဲ သီဆိုနေခဲ့တဲ့ တစ်ယောက်ယောက်။
“အက်ကြောင်းတစ်ခု” ဟု ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ လမ်းတစ်ခု”
သောက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဟာလီမာသာ ခေါက်ရိုးတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ရင်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “အဲဒါက တစ်နေရာရာမှာ ပွင့်ရလိမ့်မယ်။ ခေါက်ထားတဲ့ အပြင်ဘက်က တစ်နေရာရာမှာပေါ့။ တကယ့်လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲက တစ်နေရာရာမှာပေါ့” ကျွန်တော် ကျောက်တုံးပေါ်က ကျွန်တော့်လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “အဲဒါက လမ်းတစ်ခုပေါ်မှာ ပွင့်လာရင်ကော။ သူမရဲ့ လမ်းတွေထဲက တစ်ခုပေါ့။ အမိုးအကာတွေ၊ မီးအိမ်တွေ၊ ပြီးတော့ အဲဒါတွေကို ထိန်းသိမ်းပေးနေတဲ့ လူတွေရှိတဲ့ လမ်းမျိုးပေါ့”
သော၏ မျက်လုံးတွေက အလွန်တရာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“မြစ်ဝှမ်းဒေသတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ မြစ်ဝှမ်းဒေသ မဟုတ်ဘူး။”
“တခြား တစ်နေရာရာပေါ့။”
“တခြား တစ်နေရာရာ။ ကျွန်မတို့ ရွေးချယ်တဲ့ နေရာတစ်ခုပေါ့” ကျွန်တော် သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “ခေါက်ရိုးဆိုတာ တစ်ခုလုံး မဟုတ်ဘူး။ ဟာလီမာ ပြောခဲ့တာပဲ။ အဲဒါက ခေါက်ထားတာတွေ ပြန်ကွေ့သွားတဲ့ နေရာတစ်ခု၊ ဝင်ပေါက်တစ်ခုပေါ့”
သောက ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ဗော့စ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဗော့စ်” ဟု ကျွန်တော် ထောက်ခံသည်။ “ခေါက်ရိုးတိုင်းက ဝင်ပေါက်တစ်ခုပဲ။ သူ ညစာစားပွဲမှာ ပြောခဲ့တာပဲ”
ကျွန်တော့်လက်အောက်ကနေ ထိန်းသိမ်းသူ စကားပြောလာသည်။
သူမက ဒါတွေအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
“ယူရီယာ” ဟု သူမက ခေါ်သည်။
“ကျွန်တော် ရှိပါတယ်”
“မင်း ဒါကို လုပ်မယ်ဆိုရင်” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ပြောသည်။ သူမ၏ အသံမှာ အလွန် သတိထားနေဟန်ရှိသည်။ “ဟာလီမာက ခေါက်ရိုးတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်မယ်။ ဗော့စ်က အဲဒါကို ဝင်ပေါက်တစ်ခု ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်။ ပြီးတော့ မင်းက အခြားတစ်ဖက်မှာ လမ်းတစ်ခု ထားပေးမယ်ဆိုရင်ပေါ့” ခဏရပ်သည်။ “ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့သူက အဲဒီမှာ လမ်းရှိမှန်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ပြောပြရမှာပေါ့”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့လဲ”
ကျွန်တော် သောကို မော့ကြည့်သည်။
အဲဒီနောက် ရဲတိုက်ရဲ့ အရှေ့ဘက် အမြင့်မှာရှိတဲ့ ဆေးခန်းပြတင်းပေါက်တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်နှစ်လုံး ရွှေရောင်တောက်နေတဲ့ နေရာပေါ့။
“မနေ့ညက သူတို့ ကြားခဲ့တဲ့ အတိုင်းပဲပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်အောက်က နွေးထွေးမှုက အလွန်တရာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
အဲဒီနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် တက်ကြွလာသည်။
“သီချင်းပေါ့” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆိုသည်။
“သီချင်းပါ” ဟု ကျွန်တော် ထောက်ခံသည်။ “မင်းရဲ့ ကဗျာစာသားတွေကို လမ်းပေါ်ကို ပြန်ဆိုပြရမှာ။ လမ်းပေါ်ကနေပေါ့။ ခေါက်ရိုးရဲ့ အခြားတစ်ဖက်ကနေပေါ့။ ဒါမှ အထဲမှာ ရှိတဲ့သူက ဘယ်ဘက်ကို လျှောက်ရမလဲဆိုတာ သိမှာ”
ထိန်းသိမ်းသူက အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာမှ ပြန်မပြောပါ။
သူမ နောက်ဆုံး စကားပြောသည့်အခါ သူမ၏ အသံမှာ တိုးတိုးလေးသာ ရှိတော့သည်။
“နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီခဲ့ပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကျွန်မ အဲဒီ ကဗျာစာသားတွေကို လမ်းတိုင်းမှာ ရှိတဲ့ ခရီးသွားတိုင်းဆီ ပြန်ဆိုပေးခဲ့တယ်။ ဘာမှ မတောင်းဆိုခဲ့သလို ဘာမှလည်း မမျှော်လင့်ခဲ့ပါဘူး။ အဖြေပြန်ပေးရုံသက်သက်ပါပဲ” ခဏရပ်ပြီး “ဘယ်သူကမှ ကျွန်မကို ပြန်မဆိုပေးခဲ့ဖူးဘူး” ဟု ပြောသည်။
သောနဲ့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“အခုတော့” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆက်ပြောသည်။ “မင်းတို့က ကျွန်မရဲ့ အိမ်ကို သီဆိုပေးချင်နေကြတာပေါ့။ ဒါမှ အထဲမှာ ရှိတဲ့သူက အပြင်ထွက်ဖို့ လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့နိုင်မှာမို့လို့”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ကျွန်မ အထဲကို ဝင်လာခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းလိုမျိုးပေါ့။ ပထမဆုံးအကြိမ်တုန်းက၊ ကျွန်မ လမ်းပျောက်နေခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းကလိုမျိုးပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော့်လက်အောက်က နွေးထွေးမှုက တစ်ချက် တုန်ခါသွားသည်။
အားကောင်းသည်။
မမှိန်ဖျော့သလို၊ ဝေးကွာနေတာမျိုးလည်း မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ အားအကောင်းဆုံး ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းတို့ လမ်းတစ်ခု လိုလိမ့်မယ်” ဟု လမ်းများ၏ ထိန်းသိမ်းသူက ဆိုသည်။ “ကျွန်မရဲ့ လမ်းတွေထဲက တစ်ခုပေါ့။ ကျွန်မ အပိုင်ဆုံး၊ ကျွန်မကို အကောင်းဆုံး သိတဲ့ လမ်းတစ်ခုပေါ့” ခဏရပ်သည်။ “ပြီးတော့ အဲဒီလမ်းပေါ်မှာ ကဗျာစာသားတွေကို သိတဲ့ လူတွေလည်း လိုလိမ့်မယ်”
“လီသန်က သိတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ပြီးတော့ တီရန်လည်း သိတယ်”
“သူတို့က အဲဒါကို ကောင်းကောင်း မဆိုတတ်ကြဘူး” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆိုသည်။
“သူတို့က စစ်သည်တွေ ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ ဆိုတတ်ကြတာပါ”
“ဟုတ်တယ်” သူမ၏ အသံ နူးညံ့သွားသည်။ “အဲဒီလို ဆိုမှပဲ သူတို့ဆီ ရောက်သွားတာလေ”
“ဘယ်လမ်းလဲ” ဟု သောက မေးသည်။
ထိန်းသိမ်းသူက တိတ်ဆိတ်နေသည်။
အဲဒီနောက် ကျွန်တော့်လက်အောက်က နွေးထွေးမှုက စတင် ရွေ့လျားသည်။ တက်လာတာ မဟုတ်ဘဲ ပြန့်ကားသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရေပန်းရဲ့ ကျောက်တုံးတွေထဲကနေ၊ ဥယျာဉ်ထဲကနေ၊ ရဲတိုက်အောက်က မြေကြီးတွေထဲကနေ တစ်ဆင့် ပြန့်ထွက်သွားသည်။
မြောက်ဘက်ကိုပေါ့။
သူမ ရွေ့လျားသွားတာကို ကျွန်တော် ခံစားရသည်။ ဂရေးကိပ်ကနေ မြောက်ဘက်နဲ့ အနောက်ဘက်ကို ဆက်သွယ်ထားတဲ့ ရှည်လျားပါးလွှာတဲ့ နွေးထွေးတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု၊ မြို့ထဲကို ဖြတ်ပြီး၊ တံခါးဝကနေ ထွက်သွားကာ၊ မြစ်ဘေးလမ်းမတစ်လျှောက်ပေါ့။ လမ်းဆုံစခန်းကို ကျော်ပြီး၊ ကျောက်မိုင်းကို ကျော်ပြီး၊ အနောက်ဘက် တောင်ကုန်းဆီကို တက်သွားသည်။
အဲဒီနေရာမှာ ရပ်သွားသည်။
“ဒီနေရာပဲ” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆိုသည်။
သူမ မပြောခင်ကတည်းက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်သည်။
“အနောက်ဘက် တောင်ကုန်းအောက်က အမိုးအကာ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ဟက်စကတ်ရဲ့ အမိုးအကာပဲ”
“မင်း ပထမဆုံး တံခါးခေါက်ခဲ့တဲ့ နေရာလေ” ဟု ထိန်းသိမ်းသူက ဆိုသည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မ နာမည်ကို ခေါ်ပြီး ကျွန်မ ပြန်ဖြေခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး နေရာပေါ့” ခဏရပ်သည်။ “အဲဒါ မြစ်ဝှမ်းဒေသထဲကို ဝင်တဲ့ အရှေးအကျဆုံး လမ်းပဲ။ ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ် လမ်းပျောက်ပြီး လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းပဲ။ ပြတင်းပေါက်က မီးအိမ်ကို မြင်ပြီး သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ တံခါးကို ခေါက်ခဲ့တဲ့ လမ်းပေါ့”
ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံ တန့်သွားသည်။
“အဲဒါ ကျွန်မအိမ်ကို ဦးတည်တဲ့ လမ်းပဲ” ဟု လမ်းများ၏ ထိန်းသိမ်းသူက ဆိုသည်။ “အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပါ”