အခန်း ၄၄၃ - မြစ်အထက်မှ သီချင်း
ကျွန်တော် လီသန်ကို အရင်ဆုံး ပြောပြခဲ့သည်။
တေရန် ဂိတ်ပေါက်ကနေ ဖြတ်ကျော်မလာခင်၊ ဂရေးကိပ်မှာ ဘယ်သူမှ မသိသေးခင် အချိန်ပေါ့။ မနက်စောစောမှာ တေရန်ရေးထားတဲ့ စာခေါက်ကို အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ပြီး ဆေးခန်းကို သွားခဲ့တယ်။ လီသန်ရဲ့ ကုတင်ဘေးက ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ပြီး သူ့မျက်လုံးက ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာဖို့ စောင့်နေခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးတော့လည်း ရောက်လာတယ်။
ပြန်ရောက်ပြီ။
“ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပြီ”
လမ်းမှာလား။
“ရွှံ့နွံတောတစ်ခုမှာ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ “လမ်းကြောင်းတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒီလမ်းဆုံးမှာ တိုင်တွေပေါ် ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်တစ်လုံးရှိတယ်”
သူ့မျက်လုံးက ကျွန်တော့်မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
လီအိုရာက ပြတင်းပေါက်ဘေးက ထိုင်ခုံမှာ ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော် ဝင်လာတာကို သူ ကြားပေမဲ့ မလှုပ်မယှက်ပါပဲ။
“အဲဒီအိမ်မှာ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်” ကျွန်တော် ဆက်ပြောတယ်။ “သူ အဲဒီမှာ သုံးနှစ်လောက် ရှိနေပြီ။ ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားတာ။ သူ စကားမပြောနိုင်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့အသံကို လုယူသွားကြတာ”
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးက မလှုပ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူ့လက်ကတော့ လှုပ်သွားတယ်။ စောင်ပေါ်မှာရှိတဲ့ သူ့လက်ချောင်းတွေ တင်းကျစ်သွားတယ်။
“သူ့နာမည်ကို မှန်ပေါ်မှာ ရေးထားတယ်” ကျွန်တော် ပြောတယ်။ “လက်ညှိုးနဲ့။ ရေငွေ့တွေကြားထဲမှာ”
ကျွန်တော် အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲ လက်နှိုက်လိုက်တယ်။
စာကို ထုတ်လိုက်တယ်။
မဖြန့်ရသေးပါဘူး။
“လီသန်” ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်တယ်။ “တေရန်ဆီကပါ”
ဘာမှ ဖြစ်မလာဘူး။
ခဏတာလောက်အထိ ဘာမှကို မဖြစ်ခဲ့ဘူး။
လီသန်က ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေတယ်။ သူ့မျက်လုံးက ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်မှာပဲ စူးစိုက်နေတယ်။ သူ့လက်က စောင်ပေါ်မှာပဲ ရှိနေတယ်။ နှင်းခဲတွေ မတက်လာဘူး။ ခေါင်းလောင်းသံလည်း မကြားရဘူး။
လီအိုရာက ပြတင်းပေါက်ဘေးက ထိုင်ခုံကနေ ထလိုက်တယ်။ သူမက တစ်လက်ကို ပါးစပ်ပေါ် အုပ်ထားရင်း အတော်လေး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေတယ်။
ပြီးတော့ လီသန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားတယ်။
အသံတော့ မထွက်ဘူး။
နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ပြန်တယ်။
“တေရန်” သူ ရေရွတ်လိုက်တယ်။
အသံက မကြားရသလောက်ပါပဲ။ ကြမ်းတမ်းပြီး ကျိုးပဲ့နေတဲ့၊ အသက်ရှူသံနဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားလုနီးပါး အသံမျိုးပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအသံ ရှိနေတယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ တေရန်ပဲ” ကျွန်တော် ထောက်ခံလိုက်တယ်။
လီသန် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တယ်။
နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဖွင့်တဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေ စိုစွတ်နေတယ်။
ကျွန်တော် စာကို ဖြန့်လိုက်တယ်။
သူ မြင်နိုင်မယ့်နေရာမှာ ကိုင်ထားပေးတယ်။ စာလုံးကြီးကြီးတွေ၊ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်ရေးတွေ။ တေရန်ရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်နေတာကြောင့် မင်စွန်းထင်းနေတဲ့ အမှတ်အသားတွေ။
လီသန်အတွက်။
ကျွန်တော် စခန်းကို မှတ်မိတယ်။
သူ အိပ်မပျော်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။
သူ နားထောင်နေတာ။
ကျွန်တော် သီချင်းကို အဆုံးသတ်ဖို့ လာနေပြီလို့ သူ့ကို ပြောပေးပါ။
လီသန် စာကို ဖတ်နေတယ်။
သူ့မျက်လုံးတွေ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းချင်းစီပေါ်မှာ ရွေ့လျားနေတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ။ ပြီးတော့ အစကို ပြန်သွားတယ်။ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ဖတ်တယ်။
နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ရောက်တဲ့အခါ စောင်ပေါ်က သူ့လက်ချောင်းတွေ လှုပ်ရှားသွားတယ်။
ခေါင်းလောင်းဆီကိုပါ။
သူ ခေါင်းလောင်း မတီးဘူး။
သူ့လက်ကို ခေါင်းလောင်းဘေးမှာပဲ တင်ထားလိုက်တယ်။
သူ့လက်ချောင်းဘေးမှာ နှင်းခဲတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာတယ်။
ဒီနေ့လား။
“ဒီနေ့ပဲ” ကျွန်တော် ပြောတယ်။ “သူ အခု ဂိတ်စခန်းမှာ ရောက်နေပြီ။ ဒေါ်ရန်၊ မယ်လိုဒီ၊ ဟာလီမာတို့နဲ့အတူပေါ့။ နေ့လယ်လောက်ဆို ရောက်လာလိမ့်မယ်”
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူ့မျက်လုံး ရွေ့သွားတယ်။
ပြတင်းပေါက်ဘေးက မီးအိမ်နှစ်လုံးဆီကို။
တစ်ခုက တေရန်အတွက်။
တစ်ခုက သူ့အတွက်။
နှင်းခဲတွေ ပြန်တက်လာတယ်။
အလင်းရောင်။
“နှစ်ခုလုံးလား”
မျက်တောင် တစ်ချက်ခတ်တယ်။
ဟုတ်တယ်။
လီအိုရာက လှုပ်ရှားနေနှင့်ပြီ။
ကယ်လ်ဒရစ်က တေရန်ကို လက်ခံဧည့်ခန်းမမှာ စစ်ဆေးနေတယ်။
သူ မစောင့်နိုင်ဘူး။ တေရန် ရွှံ့နွံအိမ်ကနေ ထွက်လာကတည်းက သူ စစ်ဆေးနေခဲ့တာပါ။ ပခုံးပေါ် လက်တင်တာမျိုး၊ လည်ချောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာမျိုး၊ စာရေးပြီး မေးခွန်းတွေ မေးတာမျိုးတွေပေါ့။
အခု လက်ခံဧည့်ခန်းမမှာ သက်စ်ရာက သူ့ဘေးမှာ၊ အန်ဝင်က အနီးနားမှာ ရပ်နေကြတယ်။ သူက တေရန်ကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ်။
တေရန် ထိုင်လိုက်တယ်။
ကယ်လ်ဒရစ်က သူ့လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို တေရန်ရဲ့ လည်ချောင်းဘေးမှာ အသာအယာ တင်လိုက်တယ်။
သူ့မျက်နှာ အရိပ်အယောင် ပြောင်းသွားတယ်။
“အတူတူပဲ” သူ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “နီးပါးတူတယ်။ လီသန်ရဲ့ အခန်းနဲ့”
“အမိန့်ပေးထားတာလား” သက်စ်ရာက မေးတယ်။
“စည်းနှောင်ထားတာ။ အသံထဲမှာကို ယှက်နွယ်နေတာ” ကယ်လ်ဒရစ် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တယ်။ “လီသန်တုန်းကတော့ အခန်းထဲမှာပဲ ကန့်သတ်ထားတာ။ သူ့ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ နေရာပေါ့။ ဒါကတော့ သူ့ကိုယ်ထဲမှာကို ယှက်နွယ်နေတာ။ လည်ချောင်းကနေတစ်ဆင့်” သူ့မေးရိုး တင်းသွားတယ်။ “တစ်ယောက်ယောက်က ဒါကို လက်နဲ့ပဲ လုပ်ခဲ့တာ”
တေရန် မလှုပ်ဘူး။
သူ့မျက်လုံးတွေကို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ စိုက်ထားရင်း အတော်လေး ငြိမ်သက်နေတယ်။
“ဆရာ ဒါကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်မလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
ကယ်လ်ဒရစ် အတော်ကြာအောင် ငြိမ်နေတယ်။
“တချို့အပိုင်းတွေတော့ ရမယ်” သူ ပြောတယ်။ “တံခါးပွင့်သွားတဲ့အချိန်မှာ တချို့က ပြေလျော့သွားတယ်။ အိမ်နဲ့ စည်းနှောင်ထားတာကိုး။ အမှတ်တံဆိပ်နဲ့လည်း ဆက်စပ်နေတယ်” သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တယ်။ “ဒေါ်ရန် တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ အဲဒီချည်နှောင်မှုတွေ ပြတ်သွားတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူ လမ်းမှာ ဟမ်သံလေးတွေ လုပ်နိုင်ခဲ့တာ”
“သူ ဟမ်သံလုပ်ခဲ့တာလား”
“ဆီရီဗန်ရဲ့ ကျောပေါ်မှာတုန်းကပါ” ကျွန်တော်တို့နောက်ကနေ မယ်လိုဒီက ပြောတယ်။ “အရမ်း တိုးတိုးလေးပါ။ အသက်ရှူသံလောက်ပဲ။ ဘယ်သူမှ ကြားမယ်လို့ သူ မထင်ထားဘူး”
တေရန်ရဲ့ မျက်နှာ ရဲတက်သွားတယ်။
သူ ကယ်လ်ဒရစ်ကို မော့ကြည့်တယ်။
သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားတယ်။
တေရန် စာမရေးခင်မှာပဲ ကယ်လ်ဒရစ်က ဖြေပေးလိုက်တယ်။
“ဒီနေ့တော့ မဟုတ်သေးဘူး” သူ နူးညံ့စွာ ပြောတယ်။ “ကျန်တဲ့အပိုင်းတွေက ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့နေရာမှာ ယှက်နွယ်နေတာ။ အချိန်ယူရလိမ့်မယ်။ ရက်သတ္တပတ်တွေ၊ တစ်ခါတစ်ရံ လတွေလည်း ကြာနိုင်တယ်” သူ ခဏ ရပ်လိုက်တယ်။ “ဒါပေမဲ့ ဒါတွေ ထွက်လာမှာပါ။ ဒါကိုတော့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ပြောနိုင်တယ်”
တေရန် သူ့ကို အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
ကယ်လ်ဒရစ် ပေးထားတဲ့ စာရွက်နဲ့ မီးသွေးတံကို ယူပြီး စာသုံးလုံး ရေးကာ မြှောက်ပြလိုက်တယ်။
အပေါ်ထပ်ကို ခေါ်သွားပေးပါ။
လီသန်ရဲ့ အခန်းထဲမှာ လူတွေ ပြည့်နေတယ်။
ကျွန်တော် ဒီလိုဖြစ်စေချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သတင်းက တိုက်ရဲတိုက်ထဲမှာ ပျံ့နှံ့သွားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဆေးခန်းလမ်းမကြီးကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာပဲ လူတွေ စောင့်နေကြတယ်။
လူတွေက ကြိတ်ကြိတ်တိုး မဟုတ်ဘူး။ ရပ်စောင့်နေကြတာပါ။ လမ်းမကြီးဘေးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့၊ ဝက်စ်မီးယားမှာ ၁၁ ယောက်သား ရောက်လာတုန်းက လမ်းဘေးမှာ ရပ်စောင့်နေကြတဲ့ လူတွေလိုပေါ့။
ဗော့စ်က သူ့တုတ်ကောက်ကို မှီပြီး ရပ်နေတယ်။ သူ့ဘေးမှာ ဟာလီမာ၊ မျက်နှာဖျော့တော့နေပေမဲ့ မတ်မတ်ရပ်နေတယ်။
မေရီနဲ့ မယ်လိုဒီ။
ဂါရစ်ရဲ့ဘေးမှာ အာဗန်။
ဘရန်နော့က ကော်ရာရဲ့ လက်ကို တွဲပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာတယ်။
လမ်းမကြီးရဲ့ အဆုံး၊ လီသန်ရဲ့ အခန်းတံခါးဝမှာ ဒေါ်ရန် ရှိနေတယ်။
သူက လက်ခံဧည့်ခန်းမကနေ ကျွန်တော်တို့ထက် အရင် တက်လာတာ။ အခန်းထဲတော့ မဝင်သေးဘူး။ တံခါးဘေးက နံရံကိုမှီပြီး သူ့အမာရွတ်ထင်နေတဲ့ လက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ ဖိထားရင်း ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်နေတယ်။
တေရန် သူ့ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။
ဒေါ်ရန် မော့ကြည့်တယ်။
တေရန် သူ့ကို အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူ လက်လှမ်းပြီး ဒေါ်ရန်ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ တင်လိုက်တယ်။
သူ ဘာမှ မရေးဘူး။
ရေးစရာလည်း မလိုတော့ဘူး။
လီအိုရာက တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။
အခန်းထဲမှာ လင်းထိန်နေတယ်။ သူမက ကုလားကာတွေကို လှပ်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်ပေါ်က မီးအိမ်နှစ်လုံးလုံးကို ထွန်းထားတယ်။ နေ့လယ်စာစားချိန်ဖြစ်ပြီး နေရောင်ခြည်ကလည်း တောက်ပနေပေမဲ့ပေါ့။
လီသန်က သူ့ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတယ်။
သူက ထိုင်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပုံရတယ်။ လီအိုရာက ခေါင်းအုံးတွေကို စီပေးထားတာကြောင့် သူက ထိုင်နေသလောက်ဖြစ်နေပြီး ခေါင်းက တံခါးပေါက်ဆီကို လှည့်နေတယ်။ သူ့လက်ယာဘက်က ခေါင်းလောင်းဘေးမှာ ရှိနေတယ်။
သူ့မျက်လုံးက တံခါးပေါက်ဆီမှာ။
တေရန် ဝင်လာတယ်။
သူ ရပ်လိုက်တယ်။
ဆေးခန်းအခန်း တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး ကုတင်ပေါ်က လူကို ကြည့်နေတယ်။
သူ့အသားအရေပေါ်က နှင်းခဲရောင် အကွက်တွေကို။ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားနေတဲ့ လက်ကို။ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို။
သူ့နောက်က ပြတင်းပေါက်ပေါ်မှာ လင်းလက်နေတဲ့ မီးအိမ်နှစ်လုံးကို။
တေရန် မလှုပ်ဘူး။
လီသန်လည်း မလှုပ်ဘူး။
ကျွန်တော်တို့နောက်က စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
ပြီးတော့ လီသန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားတယ်။
“တေရန်” သူ ပြောလိုက်တယ်။
အသံထွက်ပြီးတော့ပေါ့။
ကြမ်းတမ်းပြီး ကျိုးပဲ့နေတဲ့၊ တိုးတိုးလေးထက် မပိုတဲ့ အသံပါ။
ဒါပေမဲ့ အသံထွက်လာတယ်။
တေရန် အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။
စကားလုံးလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဘာမှလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူ့လည်ချောင်းထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ အရာတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ထွက်လာတဲ့၊ ကြမ်းတမ်းပြီး ကျိုးပဲ့နေတဲ့၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အသံမျိုးပါ။
သူ အခန်းထဲကို ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းနဲ့ ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး ကုတင်ဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
သူ လီသန်ကို အရင်ဆုံး မထိဘူး။
သူက စောင်ပေါ်မှာ လက်တွေကို ဝဲပြီး ဒူးထောက်နေတယ်။ ထိလိုက်ရင် နာကျင်သွားမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် ပျောက်ကွယ်သွားမှာ ကြောက်နေသလိုမျိုးပေါ့။
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးက တေရန်ရဲ့ လက်တွေဆီ ရွေ့သွားတယ်။
သူ့လက်လည်း လှုပ်ရှားလာတယ်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း။ စောင်ပေါ်ကနေ တစ်လက်မချင်းစီပေါ့။ အဲဒီညတုန်းက ပြတင်းပေါက်ပေါ်မှာ မီးအိမ်ကို သူ တွန်းခဲ့သလိုမျိုးပဲ။
တေရန်ဆီကို။
အတော်ကြာအောင် ကြာသွားတယ်။
ဘယ်သူမှ မကူညီဘူး။
ဘယ်သူမှ မလှုပ်ဘူး။
သူ့လက်ချောင်းတွေ စောင်စကို ရောက်တဲ့အခါ တေရန်က ဖမ်းကိုင်လိုက်တယ်။
အလွန်ကို နူးညံ့စွာပဲ။
သူ့လက်နှစ်ဖက်လုံးနဲ့ပေါ့။
ပြီးတော့ သူ့ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး လက်တွေကို နမ်းလိုက်တယ်။
လီအိုရာက အခန်းထောင့်ကို နောက်ဆုတ်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားတယ်။
ကျွန်တော် တံခါးဝမှာ ရပ်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်နောက်က စင်္ကြံလမ်းမှာ တစ်ယောက်ယောက် တိုးတိုးလေး ရှိုက်ငိုနေတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိချင်လို့ ကျွန်တော် လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးက တေရန်ရဲ့ ငုံ့ထားတဲ့ ခေါင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေတယ်။
သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားတယ်။
“သီချင်း” သူ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “ဆိုးဆိုးရွားရွားပဲ”
တေရန်ရဲ့ ပခုံးတွေ တုန်ယင်သွားတယ်။
သူ ခေါင်းမော့လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ မျက်ရည်တွေ စိုရွဲနေတယ်။ သူ့ပါးစပ် ဟနေပြီး အသံမထွက်ဘဲ နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားနေတယ်။
ပြီးတော့ သူ ကျွန်တော် လုံးဝ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာတစ်ခု လုပ်လိုက်တယ်။
သူ ရယ်လိုက်တယ်။
အသံမပါဘဲနဲ့ပေါ့။ အသံထွက်မလာဘဲနဲ့ပေါ့။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေပြီး မျက်နှာက ရှုံ့မဲ့ကာ ပါးပြင်ပေါ် မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။
လီသန်က သူ့ကို ကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က လှုပ်ရှားသွားတယ်။
အပေါ်ကို နည်းနည်းလေး ကွေးညွတ်သွားတာပါ။
သူတို့နှစ်ယောက် အဲဒီအတိုင်း အတော်ကြာအောင် ထိုင်နေကြတယ်။
တေရန်က ကုတင်ဘေးမှာ ဒူးထောက်လို့။ လီသန်ရဲ့ လက်ကို သူ့လက်နှစ်ဖက်ကြားမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်းပေါ့။ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူး။
ခဏအကြာမှာတော့ တေရန်က တစ်ဖက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ကုတ်အင်္ကျီထဲကို လက်နှိုက်လိုက်တယ်။
သူ မီးသွေးတံနဲ့ စာရွက်စကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။
သူ တစ်ခုခု ရေးတယ်။
ပြီးတော့ လီသန် မြင်နိုင်အောင် စာရွက်ကို မြှောက်ပြလိုက်တယ်။
မင်း အိပ်ပျော်မနေခဲ့ဘူးပေါ့။
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးက စာရွက်ပေါ်မှာ အတော်ကြာအောင် ရောက်နေတယ်။
သူ့လက်ဘေးမှာ နှင်းခဲတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။
မဟုတ်ဘူး။
တေရန်က နောက်တစ်ခါ ထပ်ရေးတယ်။
ဘာလို့ ဟန်ဆောင်တာလဲ။
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးက စာရွက်ကနေ တေရန်ရဲ့ မျက်နှာဆီ ရွှေ့သွားတယ်။
သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားတယ်။
“မင်းကို” သူ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “သီချင်း ဆက်ဆိုခိုင်းဖို့”
တေရန် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
သူ စာရွက်ကို ချလိုက်တယ်။
သူ့မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်လိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သူတို့ဆီကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။
ကျန်တဲ့သူတွေလည်း ထွက်သွားကြတယ်။
လီအိုရာကတော့ ကျန်နေခဲ့တယ်။ သူမက ပြတင်းပေါက်နားက ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်နေပြီး ဘေးမှာ မီးအိမ်နှစ်လုံး ထွန်းထားတယ်။ သူမ မလှုပ်ဘူး၊ ဘာစကားမှလည်း မပြောဘူး၊ ဘယ်သူကမှလည်း သူမကို ထွက်သွားဖို့ မပြောကြဘူး။
စင်္ကြံလမ်းက လူတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျော့ပါးသွားတယ်။
ဂါရစ်က နောက်ဆုံးမှ ထွက်သွားတာပါ။
သူက အာဗန်ရဲ့ လက်ကို ပခုံးပေါ်တင်ထားရင်း တံခါးဝမှာ ရပ်နေတယ်။ ကုတင်ပေါ်က လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေတာ။ ဒူးထောက်နေတဲ့ တေရန်ကို၊ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လီသန်ကို ကြည့်နေတာ။
ပြီးတော့ သူ အာဗန်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
“အစ်ကိုတစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာ ဒီလိုမျိုးလား” သူ တိုးတိုးလေး မေးတယ်။
အာဗန် သူ့ကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
ချက်ချင်း မဖြေဘူး။
“တစ်ခါတလေတော့လည်း ဟုတ်တယ်” နောက်ဆုံးမှာ သူ ပြောတယ်။ “အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေတော့လည်း ဟုတ်တယ်”
ဂါရစ် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ သူ လှည့်ထွက်သွားပြီး စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ကလေးထိန်းခန်းဆီ လျှောက်သွားတယ်။
ရိုဒရစ်ဆီကိုပေါ့။
သူ လျှောက်သွားတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေတယ်။
သူ အပြေးမသွားဘူး။
ဒါပေမဲ့ အတော်လေး မြန်မြန် လျှောက်သွားတယ်။
သူတို့ အဲဒီညမှာ သီချင်းကို အဆုံးထိ ဆိုဖြစ်ကြတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ အများစုကို မကြားလိုက်ရဘူး။ နောက်မှ လီအိုရာက ပြောပြတာ။
တေရန်က နေ့လယ်ကတည်းက အခန်းထဲမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာ။ သူ မစားဘူး၊ မအိပ်ဘူး။ ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး လီသန်ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်၊ စာရွက်စလေးတွေပေါ်မှာ စာရေးပြီး ပြောတယ်၊ လီသန်ကလည်း နှင်းခဲတွေနဲ့၊ တစ်လုံးချင်းစီ တိုးတိုးလေး ပြောတဲ့ စကားတွေနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။
သူတို့ မြစ်အထက်က စခန်းအကြောင်း ပြောကြတယ်။
တခြား စစ်သည်တွေအကြောင်း။ သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေအကြောင်း။ အသက်ရှင်နိုင်ခြေ ရှိကောင်းရှိနိုင်တဲ့သူတွေအကြောင်း။
တေရန်ရဲ့ သမီးသုံးယောက်အကြောင်း။
နေဝင်သွားတဲ့အခါ တေရန် စာရေးတာ ရပ်လိုက်တယ်။
သူ လီသန်ကို အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူ ဟမ်သံလေး လုပ်ပြီး သီဆိုတယ်။
လီအိုရာက ကျွန်တော့်ကို လာခေါ်တယ်။
ကျွန်တော် အမြန်ပဲ ရောက်လာတယ်။ တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး နားထောင်နေတယ်။
ကျွန်တော် မသိတဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်ပါ။
တေရန်က အဲဒီသီချင်းကို အလွန်တိုးတိုးလေး ဟမ်သံလုပ်ပြီး ဆိုတယ်။ ကြေကွဲစရာ ကောင်းလိုက်တာ။ သူ့လည်ချောင်းထဲမှာ ယှက်နွယ်နေတဲ့ စည်းနှောင်မှုက တစ်ချက်စီတိုင်းမှာ ပိတ်ဆို့နေတာကြောင့် သီချင်းသံက ကြမ်းတမ်းပြီး မပြည့်စုံဘူး၊ အဆက်အစပ်တွေ ပြတ်တောက်နေတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒါ သီချင်းတစ်ပုဒ်ပါ။
နှေးကွေးတယ်။ တိုးတယ်။ စစ်သည်တွေ ညဉ့်နက်ချိန်မှာ မီးပုံဘေးမှာ ထိုင်ရင်း၊ ဘယ်သူမှလည်း မအိပ်ချင်ကြသေးဘဲ မနက်ဖြန်အကြောင်း ဘယ်သူမှလည်း မပြောချင်ကြတဲ့အချိန်မျိုးမှာ ဆိုလေ့ရှိတဲ့ သီချင်းမျိုး။
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှိတ်ထားတယ်။
သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားနေတယ်။
သီချင်းဆိုနေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ သီချင်းမဆိုနိုင်ဘူးလေ။ သူ့အသံက တိုးတိုးလေးတောင် မနည်းဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူ စကားလုံးတွေကို ပါးစပ်ကနေ အသံမထွက်ဘဲ လိုက်ဆိုနေတယ်။ တစ်လုံးမကျန်။ သီချင်းသံနဲ့ အညီအမျှပေါ့။
သူ ဒီသီချင်းကို သိတယ်။
သူ အမြဲတမ်း သိနေခဲ့တာ။
တေရန်က မကောင်းမွန်လှတဲ့ အသံနဲ့ ဆိုနေတုန်းမှာ၊ တခြားစစ်သည်တစ်ယောက် အိပ်ပျော်ဟန်ဆောင်နေတုန်းမှာ၊ သူက မြစ်အထက်က စခန်းတစ်ခုရဲ့ အမှောင်ထဲမှာ လှဲလျောင်းရင်း နားထောင်နေခဲ့တာ။
တေရန် နောက်ဆုံးပိုဒ်ကို ဟမ်သံလုပ်ပြီး ဆိုတယ်။
နောက်ဆုံးစာကြောင်းမှာ စည်းနှောင်မှုက ပိတ်ဆို့သွားတယ်။ သီချင်းသံ ပြတ်တောက်သွားတယ်။ တေရန် အသက်ရှူရတာ ခက်သွားတယ်။ သူ ရပ်လိုက်တယ်။
သူ ထပ်ကြိုးစားတယ်။
စည်းနှောင်မှုက ပြန်ပိတ်ဆို့သွားပြန်တယ်။
သူ ရပ်လိုက်တယ်။
သူ ခေါင်းငုံ့လိုက်တယ်။
နောက်ဆုံးစာကြောင်း ပျောက်သွားပြီ။ နောက်ဆုံး အသံလေးတွေပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်နဲ့ သူ့လည်ချောင်းထဲမှာ ယှက်နွယ်ထားခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုကြောင့် အသက်ရှူကြပ်သွားခဲ့ရတယ်။
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံး ပွင့်လာတယ်။
သူ တေရန်ကို ကြည့်တယ်။
သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားတယ်။
ပြီးတော့ အလွန်တိုးတိုးနဲ့၊ အသက်ရှူသံလောက်ပဲ ရှိတဲ့၊ ကြမ်းတမ်းပြီး ကျိုးပဲ့နေတဲ့ အသံနဲ့ လီသန်က နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ဆိုလိုက်တယ်။
ကောင်းကောင်း မဟုတ်ဘူး။
သံစဉ် မမှန်ဘူး။
ဆိုးဆိုးရွားရွားပဲ။
တေရန် အရင်က မီးပုံဘေးမှာ ဆိုနေကျအတိုင်း၊ တခြားစစ်သည်တစ်ယောက် အိပ်ပျော်ဟန်ဆောင်နေတုန်းက ဆိုခဲ့သလိုမျိုးပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူ ဆိုလိုက်တယ်။
တေရန် ခေါင်းမော့လိုက်တယ်။
သူ လီသန်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
လီသန်က သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေတယ်။
နောက်ဆုံးသံစဉ်က အခန်းထဲက တိတ်ဆိတ်မှုထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ပြတင်းပေါက်ပေါ်က မီးအိမ်နှစ်လုံးကတော့ ငြိမ်သက်စွာ လင်းနေဆဲပါ။
ပြီးတော့ ပြတင်းပေါက်နားက ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်နေတဲ့ လီအိုရာက အလွန်တိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ကြည့်ပါဦး”
ပြတင်းပေါက်ပေါ်က မီးအိမ်တွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ။
ပိုမလင်းလာဘူး။ ပိုမကြီးလာဘူး။
ပိုနွေးထွေးလာတယ်။
မီးတောက်တွေက အဝါရောင်ကနေ ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ အရောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်။ ရွှေရောင်။ နေရောင်အောက်က ပျားရည်ရောင်မျိုး။ ဝက်စ်မီးယားမှာ ကော်ရန် ထွင်းထုခဲ့တဲ့၊ လမ်းလျှောက်လာသူတိုင်းအတွက် ဆွဲကိုင်ထားတဲ့ မီးအိမ်အရောင်မျိုး။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ခြေထောက်အောက်က၊ ဆေးခန်းရဲ့ ကျောက်ကြမ်းပြင်ကနေတစ်ဆင့် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“အုပ်ထိန်းသူလား” ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။
နွေးထွေးမှုက လှုပ်ရှားသွားတယ်။
“အဲဒီသီချင်း” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။
သူမအသံက ထူးဆန်းတယ်။ ဝေးကွာနေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ တိုးဖျော့နေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။
နီးကပ်တယ်။
ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးလောက်အောင် နီးကပ်နေတယ်။
“အဲဒီသီချင်း” သူမ ထပ်ပြောတယ်။ “သူတို့ ဘယ်မှာ သင်ခဲ့တာလဲ”
တေရန် အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
သူ ကြမ်းပြင်ကို ကြည့်တယ်။ မီးအိမ်တွေကို ကြည့်တယ်။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
သူ အုပ်ထိန်းသူရဲ့ အသံကို မသိဘူး။ သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။
ဒါပေမဲ့ လီသန်ကတော့ သိတယ်။
သူ့မျက်လုံးက ကြမ်းပြင်ဆီ ရွှေ့သွားတယ်။
သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားတယ်။
“စခန်း” သူ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “အားလုံး။ သိကြတယ်”
“အားလုံးလား” အုပ်ထိန်းသူက တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောတယ်။
“အရမ်းဟောင်းတယ်” လီသန် တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “စစ်သည်တွေရဲ့ သီချင်း”
နွေးထွေးမှုက လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားတယ်။
“ဒါ စစ်သည်တွေရဲ့ သီချင်း မဟုတ်ဘူး” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။
တေရန် သူ့မီးသွေးတံကို ဆွဲယူလိုက်တယ်။
သူ အမြန်ရေးတယ်။ သူ့လက်တွေ တုန်ယင်နေတယ်။
ဒါ ဘယ်သူလဲ။
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“လမ်းမတွေရဲ့ အုပ်ထိန်းသူလေ” ကျွန်တော် ပြောတယ်။ “သူမက လူတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို သယ်ဆောင်ထားတာ။ စောင့်မျှော်နေသူတိုင်းအတွက် မီးအိမ်တွေကို သူမ သယ်ဆောင်ထားပေးတာ”
တေရန် ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူ ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
သူ ထပ်ရေးတယ်။
ဒါ ဘာသီချင်းလဲ။
အုပ်ထိန်းသူက ချက်ချင်း မဖြေဘူး။
သူမ ဖြေတဲ့အခါ အသံက အလွန်တိုးနေတယ်။
“ဒါ ခရီးသွားတွေရဲ့ တေးသီချင်းပါ” သူမ ပြောတယ်။ “သံစဉ်တော့ မဟုတ်ဘူး။ သံစဉ်က နှစ်တွေကြာလာတော့ ပြောင်းသွားတာ။ စစ်သည်တွေက ပိုနှေးအောင်၊ ပိုဝမ်းနည်းအောင် ဆိုကြတာလေ” ခဏ ရပ်လိုက်တယ်။ “ဒါပေမဲ့ စာသားတွေကတော့။ နောက်ဆုံးပိုဒ်က။ လီသန် ဆိုသွားတဲ့ အဲဒီပိုဒ်ကလေ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ကျွန်တော် မေးတယ်။
“ခရီးသွားတွေက ပထမပိုဒ်တွေကို ဆိုကြတာပါ” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။ “မီးအိမ်ကို တောင်းဆိုတာ။ လမ်းလျှောက်နေဆဲသူတွေအတွက် မီးအိမ်ကို ထွန်းထားပေးဖို့ တောင်းဆိုတာပေါ့” သူမအသံက အခု တုန်ယင်နေတယ်။ “နောက်ဆုံးပိုဒ်ကတော့ အဖြေပါ။ အုပ်ထိန်းသူရဲ့ ပိုဒ်ပေါ့”
ဗော့စ် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြဖူးတယ်။
ကျွန်တော် အနောက်ဘက် တောင်ကုန်းအောက်က ချိုင့်ဝှမ်းကနေ ပြန်လာပြီးနောက်ပိုင်း၊ သူ့အခန်းထဲမှာ ပြောပြခဲ့တာ။
အဲဒီအပိုင်းကို ဘယ်သူမှ မဆိုတတ်ဘူး။
“တခြား ဘယ်သူမှ မသိဘူး” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။ “ဘယ်သူမှလည်း သိဖို့ မလိုဘူး။ ဒါက လမ်းမပေါ်ကလူတွေကို ကျွန်မ ပြန်ဆိုပေးတဲ့ ပိုဒ်လေ” ခဏ ရပ်လိုက်တယ်။ “စစ်သည်တွေက ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ”
ဘယ်သူမှ မဖြေဘူး။
တေရန် ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှိတ်သွားတယ်။
ကျွန်တော့်ခြေထောက်အောက်က နွေးထွေးမှုက လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားတယ်။
ပြီးတော့ အုပ်ထိန်းသူက အလွန်တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
“တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို သင်ပေးလိုက်တာ မဟုတ်ရင်ပေါ့”
“တခြားတစ်ယောက်” ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောတယ်။ “မင်းရဲ့ အဲဒီပိုဒ်ကို သိတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ဘယ်သူလဲ”
အုပ်ထိန်းသူ အတော်ကြာအောင် ဘာမှ မပြောဘူး။
“ကျွန်မကို ခေါ်ယူခဲ့တဲ့သူပေါ့” နောက်ဆုံးတော့ သူမ ပြောတယ်။ “ကျွန်မ လမ်းပျောက်နေတုန်းကလေ။ ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်ရှိတဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းထဲက အိမ်လေးထဲမှာပေါ့” သူမအသံ တုန်ယင်သွားတယ်။ “သူတို့ ကျွန်မကို ဆိုပြခဲ့တာ။ ပထမဆုံးညမှာလေ။ ကျွန်မ အအေးဒဏ်ကြောင့် အိပ်မပျော်နိုင်တုန်းကပေါ့”
ဘယ်သူမှ မလှုပ်ကြဘူး။
“အဲဒီပိုဒ်ကို ကျွန်မ ယူလိုက်တာပါ” လို့ အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။ “ကျွန်မရဲ့ အပိုင်းအဖြစ် ပြောင်းလိုက်တာပေါ့။ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ခရီးသွားတိုင်းကို ကျွန်မ ပြန်ဆိုပြခဲ့တယ်။” သူမအသံ တုန်ရီသွားတယ်။ “ကျွန်မပဲ ဒီသီချင်းကို မှတ်မိတော့တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မကို သင်ပေးခဲ့တဲ့သူကလည်း မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာလေ။”
“အခုရော” ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်ခြေထောက်အောက်က နွေးထွေးမှုက တစ်ချက် တုန်ခါသွားတယ်။
ပြင်းထန်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ အားပျော့နေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။
“အခုဆိုရင်တော့” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်၊ “ကျွန်မရဲ့ အိမ်ကို ကျွန်မ ခံစားမိနေပြီ။”
ကျွန်တော် အသက်ရှူမှားသွားတယ်။
“အဲဒီအပေါက်” အုပ်ထိန်းသူက ဆက်ပြောတယ်။ “ကျွန်မ ဘာမှ မခံစားမိတဲ့ နေရာလေ။ ဒီကမ္ဘာမှာ ကျွန်မ သွားဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ ခွင့်မပြုခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နေရာပေါ့။” သူမအသံက တုန်ရီနေတယ်။ “လီသန်က အဲဒီ နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ဆိုလိုက်တဲ့အခါ၊ သူက ကျွန်မရဲ့ ပိုဒ်ကို ဆိုလိုက်တဲ့အခါမှာလေ။ အသံမမှန်ဘဲ၊ သံစဉ်မကျဘဲ၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စည်းနှောင်မှုတွေ ရှိနေလျက်နဲ့ ဆိုလိုက်တဲ့အခါမှာပေါ့။”
“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”
“မီးအိမ်လေ” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။ “ကျွန်မအိမ်ထဲက မီးအိမ်။ သူ ပြန်လင်းလာတယ်။”
“အရင်ကလိုလား”
“အရင်ကလိုတော့ မဟုတ်ဘူး။” နွေးထွေးမှုက အခု တက်လာနေပြီ။ ကြမ်းပြင်ကနေတစ်ဆင့်၊ နံရံတွေကနေတစ်ဆင့်၊ ဆေးခန်းတစ်ခုလုံးဆီကို တက်လာနေတယ်။ “အရင်တုန်းကဆိုရင် မီးခြစ်ဆံတစ်ချောင်းလိုပဲ။ မီးခြစ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်ငြိမ်းသွားတာမျိုး။ ဒီညတော့—”
သူမ စကားရပ်သွားတယ်။
“ဒီညတော့” လမ်းမတွေရဲ့ အုပ်ထိန်းသူက ဆိုတယ်၊ “သူ ဆက်လင်းနေတယ်”
တေရန်က သူ့မီးသွေးတံကို ချလိုက်တယ်။
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးက ပြန်ပွင့်လာတယ်။ ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
လီအိုရာက လက်နှစ်ဖက်လုံးနဲ့ ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ထားတယ်။
“ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ” ကျွန်တော် မေးတယ်။
“အခုထိ လင်းနေတုန်းပဲ” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။ “အခု၊ ကျွန်မ ပြောနေတဲ့ ဒီအချိန်မှာလေ။” ခဏ ရပ်လိုက်တယ်။ “ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ မသိတော့တဲ့ အချိန်ကစပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်ပေါ့။ ပြတင်းပေါက်တစ်ခု။ ချိုင့်ဝှမ်းထဲက အိမ်လေးတစ်လုံးရဲ့ ပြတင်းပေါက်ပေါက်လေး။ မီးအိမ်လေးတစ်ခုနဲ့ပေါ့။”
“အထဲကို မြင်ရလား”
“မမြင်ရဘူး။” သူမအသံ တုန်သွားတယ်။ “မီးအိမ်ကိုပဲ မြင်ရတယ်။ ပြတင်းပေါက်ကိုပဲ မြင်ရတယ်။” အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ “ဒါပေမဲ့ ယူရီယာ။”
“ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိတယ်”
“တစ်ယောက်ယောက် သီချင်းဆိုနေတယ်” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။
ကျွန်တော် မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး။
“ကျွန်မအိမ်ထဲမှာ” အုပ်ထိန်းသူက ဆက်ပြောတယ်။ “အခု ဒီအချိန်မှာလေ။ အရမ်းကို တိုးတိုးလေး။ မီးအိမ်နောက်ကနေပေါ့။”
“ဘာသီချင်း ဆိုနေတာလဲ”
အုပ်ထိန်းသူ အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
သူမ ပြန်ဖြေတဲ့အခါ အသံက တိုးလွန်းလို့ အသက်ရှူသံလောက်ပဲ ရှိတော့တယ်။
“နောက်ဆုံးပိုဒ်လေ” သူမ ပြောတယ်။ “ကျွန်မရဲ့ ပိုဒ်။ အဖြေပေါ့။”
ခဏ ရပ်လိုက်တယ်။
“ကျွန်မအိမ်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က” လမ်းမတွေရဲ့ အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်၊ “အဲဒီသီချင်းကို ပြန်ဆိုနေတာ။”
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူး။ အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေကြတယ်။
ပြတင်းပေါက်ပေါ်က မီးအိမ်နှစ်လုံးက ရွှေရောင်သန်းပြီး လင်းနေတယ်။
တေရန်က လီသန်ရဲ့ ကုတင်ဘေး ကြမ်းပြင်မှာ ထိုင်ရင်း ဘာကိုမှ မကြည့်ဘဲ ငေးနေတယ်။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားနေတယ်။ အသံမထွက်ဘဲနဲ့ပေါ့။ နောက်ဆုံးပိုဒ်ရဲ့ စာသားတွေကို ဆိုနေတာ။
လီသန်ရဲ့ လက်က စောင်ပေါ်မှာ တေရန်ရဲ့ လက်ကို ပြန်တွေ့သွားတယ်။
လီအိုရာက မလှုပ်မယှက်ပါပဲ။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်၊ “သူတို့က ခင်ဗျားအသံကို ကြားနေရတာလား”
“ကျွန်မ မသိဘူး” အုပ်ထိန်းသူက ပြောတယ်။ “ကျွန်မ အထဲကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး။ တစ်ခါမှ မဟုတ်ဘူး။” ခဏ ရပ်လိုက်တယ်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီညတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ပိုဒ်ကို ဆိုလိုက်တယ်။ စခန်းထဲမှာ။ ဒီမှာ။ ဒီအခန်းထဲမှာလေ။” သူမအသံ တုန်ရီသွားတယ်။ “ပြီးတော့ ကျွန်မအိမ်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ကြားသွားတယ်။ သူတို့ ပြန်ဆိုပေးလိုက်တယ်။”
“ဒါဆိုရင် သီချင်းက ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တာပေါ့” ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်တယ်။ “မီးအိမ်တွေလိုမျိုးပေါ့။”
“မီးအိမ်တွေလိုမျိုးပေါ့” အုပ်ထိန်းသူက ထောက်ခံတယ်။ “မုန့်တွေလို၊ အရွက်တွေလိုမျိုးပေါ့။” ခဏ ရပ်လိုက်တယ်။ “လူတွေ ဆိုလိုရင်းရှိတဲ့ အရာအားလုံးလိုမျိုးပေါ့။”
လီသန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားတယ်။
“နောက်တစ်ခါ” သူ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
အားလုံး လီသန်ဆီ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
သူ့မျက်လုံးက တေရန်ဆီမှာ ရှိနေတယ်။
“နောက်တစ်ခါ” လီသန် တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “ဆို။ နောက်တစ်ခါ။”
တေရန် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
သူ့လက်ကို လည်ချောင်းဆီ ပို့လိုက်တယ်။
သူ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
လီသန်ရဲ့ မျက်လုံးက မရွေ့သွားဘူး။
“ဆိုးဆိုးရွားရွားပဲ” သူ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “အရင်ကလိုမျိုး။”
တေရန် သူ့ကို အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။
သူ ဟမ်သံ စပြုလိုက်တယ်။
စည်းနှောင်မှုက တတိယသံစဉ်တိုင်းမှာ ပိတ်ဆို့သွားတယ်။ သံစဉ်က ကျိုးပဲ့၊ ကြမ်းတမ်းပြီး အပိုင်းအစတွေနဲ့ ဖြစ်နေတယ်။
လီသန်က စာသားတွေကို လိုက်ဆိုနေတယ်။
နောက်ဆုံးပိုဒ် ရောက်တဲ့အခါ တေရန်ရဲ့ အသံက ထပ်ပြီး ပျက်သွားပြန်တယ်။
လီသန်က ဆိုလိုက်တယ်။
ကြမ်းတမ်းပြီး၊ ကျိုးပဲ့ပြီး၊ သံစဉ်မမှန်တဲ့ အသံနဲ့ပေါ့။
ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်အောက်မှာ၊ ကျောက်တုံးတွေရဲ့ အောက်မှာ၊ ကျွန်တော် စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်လောက်အောင် ဝေးကွာတဲ့၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျွန်တော့်အရိုးတွေထဲထိ ခံစားမိလောက်အောင် နီးကပ်တဲ့ နေရာကနေ—
အဖြေတစ်ခု ရောက်လာတယ်။
စကားလုံးတွေ မဟုတ်ဘူး။ အသံတစ်ခုလည်း မဟုတ်ဘူး။
နွေးထွေးမှုတစ်ခု။
ဆေးခန်းရဲ့ ကြမ်းပြင်ကနေတစ်ဆင့် တက်လာတယ်။ နံရံတွေကနေတစ်ဆင့်။ ပြတင်းပေါက်ပေါ်က မီးအိမ်တွေကတစ်ဆင့်၊ အဲဒီမီးအိမ်တွေက ရွှေရောင်တောက်ပြီး ငြိမ်သက်သွားတယ်။
အုပ်ထိန်းသူရဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာတဲ့အခါ၊ သူမက ကျွန်တော့်ကို စကားပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။
တစ်ခြား တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြောနေတာ။
အလွန်တိုးတိုးလေး။ အလွန် ဂရုတစိုက်နဲ့။
အရမ်း၊ အရမ်းကို ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်တဲ့ သူတစ်ယောက်ကို ပြောသလိုမျိုး၊ စိတ်ကူးယဉ်နေမိတာများလားလို့ ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ အသံမျိုးနဲ့ပေါ့။
“မင်းလား” လမ်းမတွေရဲ့ အုပ်ထိန်းသူက ပြောလိုက်တယ်။
တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
မီးအိမ်တွေက လင်းနေဆဲ။
ပြီးတော့၊ သိပ်ကို တိုးလွန်းလို့ ကျွန်တော် လွဲချော်သွားလုနီးပါး၊ သိပ်ကို တိုးလွန်းလို့ ဘာမှမဟုတ်သလို ဖြစ်နေတဲ့ အသံနဲ့—
တစ်ယောက်ယောက်က နောက်ဆုံးသံစဉ်ကို ဟမ်သံလေးနဲ့ ပြန်ဆိုလိုက်တယ်။
ပြန်ပြီးတော့ပေါ့။