အခန်း ၄၄၂ - တိတ်ဆိတ်နေသော မီးအိမ်
မယ်လိုဒီထံမှ နောက်ထပ်စာတစ်စောင် လေးရက်အကြာတွင် ရောက်ရှိလာသည်။
ထိုစာသည် မေရီအတွက် မဟုတ်ချေ။
ကျွန်တော့်အတွက် ဖြစ်သည်။
မေရီက စာကိုယူလာပေးသည်။ သူမသည် မြေပုံခန်း၏ တံခါးဝတွင် ရပ်နေရင်း စာကို ကိုင်ထားပုံမှာ ထိုစာက သူမကို ပြန်ကိုက်မတတ်ပင်။ ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမက “ရှင်အတွက်ပါ” ဟု ဆိုသည်။ သူမ၏ လေသံမှာ စာကို ဖောက်ကြည့်ဖို့ အတော်လေး စဉ်းစားခဲ့ရပြီး၊ အလွန်အမင်း အားထုတ်ကာ မဖောက်ဘဲ ထားခဲ့ရသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော် သူမရှေ့မှာပင် စာကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။
စာက အလွန်တိုသည်။
ကျွန်မတို့ အိမ်ကို ရောက်ပြီ။
ဟယ်လီမာက မနေ့က နောက်ဆုံးတစ်မိုင်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာ သူလဲကျသွားပြီး အခုထိ သေချာပြန်မနိုးသေးဘူး။ မိုင်ရက်သာဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲ သိမှာ။ ကားလ်ဒရစ်ကတော့ သူနေကောင်းသွားမှာပါလို့ ပြောတယ်။ သူ အိပ်နေတာ အရမ်းကြာနေတာကို ကျွန်မ သဘောမကျဘူး။
အိမ်က တိုင်တွေပေါ်မှာ ဆောက်ထားတာ။ ရွှံ့နွံတောအလယ်မှာပေါ့။ လမ်းကြောင်းက အိမ်တံခါးဝမှာပဲ ဆုံးတယ်။
တံခါးမှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေတယ်။
ဗော့စ်က တံခါးကို ခေါက်တယ်။ သုံးချက်။ ဘာမှမထူးဘူး။ သူ့ခေါင်းလောင်းကို တီးတယ်။ ဘာမှမထူးဘူး။
အိမ်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်ကနေ ကြည့်လိုက်တော့ လူတစ်ယောက်ကို မြင်ရတယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်။ သူက မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားတယ်။ သူ မီးအိမ်ကို ချမပေးဘူး။ ကျွန်မတို့ ရောက်လာတုန်းက သူ ကျွန်မတို့ကို ကြည့်တယ်။ သူ ဘာမှမပြောဘူး။ မလှုပ်ဘူး။ မီးအိမ်ကိုပဲ မြှောက်ကိုင်ထားတယ်။
ဗော့စ်ကတော့ တံခါးကို ပိတ်ခဲ့တဲ့သူပဲ ပြန်ဖွင့်နိုင်မယ်လို့ ပြောတယ်။ ကားလ်ဒရစ်ကတော့ အဲဒါ ဘယ်သူလဲဆိုတဲ့ မှတ်တမ်း မရှိဘူးလို့ ပြောတယ်။
ကျွန်မ ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။
ကျေးဇူးပြုပြီး လာခဲ့ပေးပါ။
စာရဲ့ အောက်ခြေမှာ စာလုံးသေးသေးလေးဖြင့် ရေးထားသည် -
မေရီကို ပြောပေးပါ၊ စာက သူမအတွက် မဟုတ်လို့ တောင်းပန်ပါတယ်လို့။
မေရီက ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်ကနေ စာကို ဖတ်နေသည်။
သူမ အတော်ကြာအောင် ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထို့နောက် အလွန်တိုးညင်းစွာဖြင့် “သူမ ဘဝမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အကူအညီ တောင်းဖူးတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောသည်။
“ငါသိတယ်”
“တစ်ခါမှကို မတောင်းဖူးတာ”
“ငါသိတယ်”
မေရီက စာကို ငေးကြည့်နေသည်။
“သွားပါ” ဟု သူမ ဆိုလိုက်သည်။
ဆေးလ်က နာမည်ကို ရှာတွေ့သွားသည်။
ကျွန်တော် မယ်လိုဒီ၏ စာထဲတွင် ကားလ်ဒရစ်၌ မှတ်တမ်းမရှိဟု ဆိုထားသည့်အတွက်၊ အိုသဲလော့စ် တည်ဆောက်ခဲ့သည့် မည်သည့်အိမ်မျှ မှတ်တမ်းမရှိဘဲ မဖြစ်နိုင်ဟု ယူဆကာ ကေးလ်ဆီသို့ သွားရောက် မေးမြန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကေးလ်မှာ စိမ်းပြာရောင် စာရင်းအုပ်ကြီးကို ရှေ့မှာဖွင့်ထားပြီး၊ တစ်ဖက်တွင် တိုဘင်၊ နောက်တစ်ဖက်တွင် အိုင်ဆိုလ်ဒေးတို့နှင့်အတူ စားပွဲရှည်ကြီးတွင် ထိုင်နေသည်။ သူသည် လေးရက်အတွင်း အာခိုက်တိုက် (Archive) ထဲမှ တစ်လှမ်းမျှ မထွက်သေး။ မေရီက သူ့ကို အစာလာပို့ပေးသည်။ ဆက်ဖာကလည်း စောင်များယူလာပေးပြီး သူ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို နာရီပေါင်းများစွာ ဘေးတွင်ထိုင်၍ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေပေးသည်။
ကျွန်တော် ဝင်သွားသောအခါ သူ မော့ကြည့်လာသည်။
ကျွန်တော် မမေးခင်မှာပင် သူက “ရွှံ့နွံတော” ဟု ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“တတိယမြောက် အိမ်ပဲ” သူသည် စာရင်းအုပ်ကို စာမျက်နှာလှန်သည်။ ဖြည်းဖြည်းနှင့် သေချာဂရုစိုက်လျက်။ “ဒီအုပ်ထဲမှာတော့ တံခါးပိတ်ခဲ့တဲ့သူ နာမည် မပါဘူး။ ဒါက လက်ခံရရှိတဲ့ စာရင်းအုပ်ပဲ။ အကျဉ်းသားတွေကို ဘယ်ကို ပို့လိုက်တယ်ဆိုတာပဲ မှတ်တမ်းတင်ထားတာ” သူ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ နောက်စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိသေးတယ်။ တာဝန်ပေးစာရင်း။ ဘယ်သူ့ကို ဘယ်မှာ တာဝန်ပေးတယ်ဆိုတာလေ”
“ငါတို့ဆီမှာ အဲဒီစာအုပ် ရှိလား”
“မရှိဘူး” ကေးလ်က ပြောသည်။ “အဲဒါက အလေးချိန်တိုင်းတဲ့ အဆောက်အအုံ (Weighhouse) မှာ ရှိခဲ့တာ၊ အဲဒီအဆောက်အအုံ မီးလောင်သွားပြီ” သူသည် မင်စွန်းနေသော သူ့လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါ အဲဒါကို ကူးရေးထားခဲ့တယ်။ သူတို့ ငါ့ကို မဖမ်းခင်ကပေါ့။ အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူး။ အိမ်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အပိုင်းတွေကိုပဲ ကူးထားတာ”
“မှတ်ဉာဏ်ထဲကနေလား”
“မှတ်ဉာဏ်ထဲကနေပဲ”
သူ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ရွှံ့နွံတောထဲက အိမ်” သူက ဆိုသည်။ “စာရင်းထဲမှာ တတိယမြောက်။ အပြင်ဘက်အစောင့်တပ်က အရာရှိတစ်ယောက်က ပိတ်ခဲ့တာ။ သူက သုံးလတာဝန်ထမ်းပြီးတာနဲ့...” သူ စကားရပ်သွားသည်။
သူ့မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“גן (Basin) ကို ပြောင်းရွှေ့သွားတာ” သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “အရှေ့ဘက်အဆောင်ကိုလေ”
ဒေါ်ရန်မှာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် ရှိနေသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဧည့်သည် ၁၂ ယောက်ကို အိမ်ဝင်းထဲ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သူသည် မနက်တိုင်းလိုလို ထိုနေရာတွင် ရှိနေတတ်သည်။ ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် အာဗန်းက သူ့ကို နံရံဘေးတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်ကာ စစ်သားများ လေ့ကျင့်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူတို့နှင့် လာပူးပေါင်းမလားဟု မေးခဲ့သည်။
ဒေါ်ရန်က မပူးပေါင်းလိုကြောင်း ငြင်းခဲ့သည်။
အာဗန်းက အဲဒါဆိုရင် လာကြည့်မလားဟု ထပ်မေးသည်။
ဒေါ်ရန်က သဘောတူခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူ ကြည့်နေတတ်သည်။ မနက်တိုင်းပေါ့။ သူသည် နံရံဘေးတွင် လက်ပိုက်၊ မျက်နှာကို တည်ငြိမ်စွာထား၍ အာဗန်းက ဂယ်ရစ်ကို သစ်သားဓား ကိုင်နည်း သင်ပေးနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် ကွင်းထဲ ဝင်သွားသောအခါ သူ မော့ကြည့်လာသည်။
ကျွန်တော့်မျက်နှာကို သူ မြင်လိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ဖြူဖျော့သွားသည်။
“ရွှံ့နွံတော” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဒေါ်ရန် လှုပ်ရှားမသွား။
“အိမ်တစ်လုံး ရှိတယ်” ကျွန်တော် ဆက်ပြောသည်။ “တိုင်တွေပေါ်မှာ ဆောက်ထားတာ။ လမ်းကြောင်းရဲ့ အဆုံးမှာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က အပြင်ဘက်အစောင့်တပ် အရာရှိတစ်ယောက် ပိတ်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ သူက အရှေ့ဘက်အဆောင်ကို ပြောင်းသွားတယ်”
ဒေါ်ရန်၏ လက်များက ဘေးသို့ ကျသွားသည်။
“အိမ်ထဲမှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်” ကျွန်တော် ပြောသည်။ “သူက မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားတယ်။ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ဘူး”
ဒေါ်ရန် ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် သူ့လက်ယာဘက် လက်ဝါးကို ငုံ့ကြည့်သည်။
သူ လက်ကို လှန်ကြည့်သည်။
သူ့လက်ဝါးပေါ်တွင်၊ ကျွန်တော် သေချာမကြည့်လျှင် ဘယ်တော့မှ မြင်ရမည်မဟုတ်သည့် မှဲ့တစ်ခုရှိနေသည်။
ပိတ်ထားသော တံခါးပုံစံ။
အလယ်က မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်လျက်။
သူ အတော်ကြာအောင် ဘာမှမပြော။
အာဗန်းက သင်ခန်းစာကို ရပ်လိုက်သည်။ ဂယ်ရစ်သည် အာဗန်း သင်ပေးသည့်အတိုင်း သစ်သားဓားကို အောက်သို့ချကာ ဒေါ်ရန်နှင့် ကျွန်တော့်ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်နေသည်။ တစ်ခုခု အရေးကြီးသည် ဖြစ်ပျက်နေမှန်း သိသော်လည်း ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိသေးသည့်အတွက် သူ့မျက်နှာမှာ တည်လေးနေသည်။
“ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး” ဒေါ်ရန် နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
သူ့အသံမှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းနေသည်။
“သူတို့က ဒါကို ဂိုဒေါင်လို့ ပြောခဲ့တာ” သူ ဆိုသည်။ “မှတ်တမ်းတွေ သိမ်းတဲ့နေရာပေါ့။ ကျွန်တော်က အသစ်လေ။ အပြင်ဘက်အစောင့်တပ်မှာ တာဝန်ထမ်းတာ သုံးလပဲ ရှိသေးတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို တာဝန်စာရင်းနဲ့ သော့တစ်ချောင်းပေးပြီး ရွှံ့နွံတောထဲက အိမ်ကို တစ်ပတ်တစ်ခါ ပစ္စည်းတွေ သွားပို့ခိုင်းတယ်” သူ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ပြောင်းရွှေ့ဖို့ နောက်ဆုံးနေ့မှာ ကပ္ပတိန်က ကျွန်တော့်ကို အဲဒီအိမ်ကို ခေါ်သွားတယ်။ သူက ကျွန်တော်မသွားခင် အိမ်ကို ပိတ်ထားဖို့ လိုတယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲဒါ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ပဲလို့ ပြောတယ်”
“အိမ်ထဲက လူကော”
ဒေါ်ရန် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး” သူ ပြောသည်။ “ပြတင်းပေါက်တွေက ပိတ်ထားတာ။ ကျွန်တော်က ပစ္စည်းတွေကို လှေကားထစ်ပေါ်မှာပဲ ထားခဲ့တာ။ တစ်ပတ်တစ်ခါ။ သုံးလလုံးလုံးပေါ့” သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်သွားသည်။ “ကျွန်တော် တစ်ခါမှ တံခါးမခေါက်ခဲ့ဘူး”
“သူတို့ ပိတ်ခိုင်းတဲ့အချိန်မှာကော”
ဒေါ်ရန် သူ့လက်ဝါးကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ကပ္ပတိန်က ကျွန်တော့်လက်ကို တံခါးပေါ် တင်ခိုင်းတယ်” သူ ပြောသည်။ “သူက စကားလုံးတွေကို ရွတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ပူသွားတယ်။ ဒါက ဘာအတွက်လဲလို့ ကျွန်တော် မေးတော့ သူက မှတ်တမ်းတွေ လုံခြုံဖို့အတွက်ပဲလို့ ပြောတယ်” သူသည် အမာရွတ်ကို လက်ချောင်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ “ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော့်ကို အရှေ့ဘက်အဆောင်ကို ပြောင်းပေးလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း နှစ်နှစ်လုံးလုံး ဧည့်ခန်းတွေဆီ အစာပို့ပေးခဲ့ရတာပဲ”
သူ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် တစ်ခါမှ သူတို့ နာမည်တွေကို မမေးခဲ့မိဘူး”
ဂယ်ရစ်က သူ့ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။
သူ ရွေ့လာသည်ကို ကျွန်တော် မမြင်လိုက်။ သူသည် ဒေါ်ရန်၏ တံတောင်ဆစ်နားတွင် ရောက်နေပြီး အာဗန်း သင်ပေးသည့်အတိုင်း သစ်သားဓားကို အဖျားဘက်သို့ ထောင်၍ ကိုင်ထားသည်။
သူ ဒေါ်ရန်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ဦးလေး သူတို့ကို အစာပို့ပေးခဲ့တာလား” ဟု သူ မေးသည်။
ဒေါ်ရန် သူ့ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
“နေ့တိုင်းလား”
“နေ့တိုင်းပဲ”
ဂယ်ရစ် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားနေသည်။
“ဒါဆို ဦးလေး တံခါးကို ဖွင့်နိုင်မှာပါ” ဟု သူ ပြောသည်။
ဒေါ်ရန် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်း ဘယ်သိမလဲ”
“ဖေဖေ ပြောပြတာ” ဂယ်ရစ်က ဆိုသည်။ “ဘရမ်က တစ်ခုဖွင့်ဖူးတယ်။ ဆက်ဖာလည်း ဖွင့်ဖူးတယ်။ သူတို့လည်း အစာပို့ပေးခဲ့တာပဲ” သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဖေဖေက ဒါကို ဖွင့်ချင်တဲ့ စိတ်ရှိဖို့ လိုတယ်လို့ ပြောတယ်”
ဒေါ်ရန် ဘာမှ ပြန်မပြော။
ဂယ်ရစ်သည် ဒေါ်ရန်လက်ဝါးပေါ်က အမာရွတ်ကို ကြည့်နေသည်။
“ဦးလေး ဖွင့်ချင်ရဲ့လား” ဟု သူ မေးသည်။
ကျွန်တော်တို့ ထိုနေ့လယ်မှာပင် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
ဆီရီဗန်က ကျွန်တော်တို့ကို သယ်ဆောင်သွားသည်။ ဒေါ်ရန်မှာ ကျွန်တော့်နောက်တွင် ရွှေရောင်နဂါး၏ ကျောပေါ်၌ လိုက်ပါလာပြီး၊ လက်ကိုင်ကြိုးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူ၏ လက်ဆစ်များမှာ ဖြူလျော့နေသည်။ သူသည် ယခင်က လေယာဉ် (နဂါး) မစီးဖူးပေ။ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး သူ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့။
ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို အတင်းအကျပ် မပြောစေခဲ့ပါ။
ရွှံ့နွံဒေသမှာ မြစ်၏ တောင်ဘက်၊ လယ်ယာမြေများနှင့် တောင်ကုန်းနိမ့်များ၏ ဟိုဘက်တွင် တည်ရှိသည်။ လေထဲမှ ကြည့်လိုက်လျှင် မီးခိုးရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် ရောစပ်နေသော ရေပြင်ကြီးလို ဖြစ်နေပြီး၊ ကြာစိမ်းများနှင့် ပုကွကွ သစ်ပင်များ အကြားတွင် ဝေးလံသော ကောင်းကင်စွန်းထိတိုင်အောင် ဆန့်ထွက်နေသည်။
ထိုရေပြင်၏ အလယ်တွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိသည်။
ဖြောင့်တန်းနေသော မျဉ်းကြောင်းလေးတစ်ခု။ ရွှံ့နွံထဲသို့ စိုက်ထားသော သစ်သားတိုင်များပေါ်တွင် ပြားချပ်များ ခင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် အများစုမှာ နစ်မြုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လေထဲမှ ကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ ဘာမှမဟုတ်သလိုပင်။ ရေပြင်ထဲမှ ထွက်နေသော ကျိုးပဲ့နေသည့် သစ်ငုတ်တိုများ၏ တန်းလျားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဆယ်မိုင်တိုင်းတွင် မီးရောင်တစ်ခု ရှိသည်။
ရွှံ့နွံတောထဲက ခိုလှုံရာအိမ်များ။
အုပ်ထိန်းသူ၏ အိမ်များ မဟုတ်ချေ။ ကားလ်ဒရစ်က သူ့စာထဲတွင် ထည့်ရေးထားသည်။ ၎င်းတို့ကို မြောက်ဘက်တွင် အုပ်ထိန်းသူ၏ နာမည်ကို မည်သူမျှ မသိခင်ကတည်းက ရွှံ့နွံတောထဲတွင် နေထိုင်သူများက သူတို့ ကိုးကွယ်ရာတစ်ခုခုအတွက် ရှေးယခင်ကတည်းက ဆောက်လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဗော့စ်က အဲဒီအိမ်တိုင်းကို လိုက်ခေါက်ခဲ့သည်။
အိမ်တိုင်းမှာ မီးတွေ ထွန်းထားကြသည်။
လမ်းကြောင်း၏ အဆုံးတွင် ထိုအိမ်ကြီး ရှိနေသည်။
အိမ်သည် ရွှံ့နွံပြင်ထဲမှ မြင့်မားသော သစ်သားတိုင်များပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည်။ ကျောက်ပြားမိုးထားသော လေးထောင့်ပုံသဏ္ဌာန် သစ်သားအဆောက်အအုံဖြစ်ပြီး မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော ပြတင်းပေါက်တစ်ခု ပါရှိသည်။ ထိုပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လမ်းကြောင်းကို ပြန်လှည့်ကြည့်နိုင်သည်။ ယခုအခါ ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်ထားခြင်း မရှိတော့ပေ။
ဖန်ခွက်နောက်ကွယ်တွင် မီးအိမ်တစ်လုံး ရှိသည်။
သူတို့ ကိုင်ထားသည်။
ဆီရီဗန်သည် တစ်ပတ်လည် ပျံဝဲပြီးနောက် အိမ်နှင့် ခြေတစ်ရာခန့်အကွာရှိ ကျူပင်များပေါက်ရောက်ရာ ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခုပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် တဲအချို့ကို ဆောက်လုပ်ထားသည်။
မယ်လိုဒီ စောင့်နေသည်။
သူမသည် ကျွန်တော်တို့ကို ကြိုဆိုရန် အပြေးမလာ။ ကျွန်းစွန်းတွင် လက်ပိုက်၍ ရပ်နေသည်။ သူမ၏ နားရွက်များမှာ ခွေကျနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။
ကျွန်တော် ဆီရီဗန်၏ ကျောပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သောအခါ သူမသည် တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာပြီး ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ရှင် ရောက်လာပြီပဲ” ဟု သူမ ဆိုသည်။
“မင်း တောင်းဆိုခဲ့လို့လေ”
မယ်လိုဒီသည် ကျွန်တော့်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ နဖူးကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်တွင် မှီထားလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့သည်။
ဟာလီမာသည် အကြီးဆုံးတဲထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသည်။
ကယ်ဒရစ်က သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ သက်ဆရာက သူ့တစ်ဖက်တွင် ရှိနေသည်။ ဗော့စ်က ခုတင်ခြေရင်းတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ တုတ်ကောက်ကို ဒူးပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ သူ၏ ခေါင်းလောင်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ကျွန်တော် ဝင်လာသောအခါ သူ မော့ကြည့်လာသည်။
“သူ အသက်ရှူနေပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် မမေးခင်ပင် ဗော့စ်က ပြောသည်။ “သူ့နှလုံးခုန်နှုန်းက ပုံမှန်ပါပဲ။ ကယ်ဒရစ် ပြောတာတော့ သူ့ဆီမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘူးတဲ့” သူ၏ အသံမှာ တင်းမာသွားသည်။ “သူက နိုးမလာတာပဲ”
ကျွန်တော် ဟာလီမာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
အိုမင်းသော နတ်ဘုရားသည် စောင်ပုံအောက်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ မီးခိုးရောင်သမ်းနေပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ယှက်ထားသည်။
“ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“နှစ်ရက်ရှိပြီ” ကယ်ဒရစ်က ဆိုသည်။ “နောက်ဆုံးမိုင်ကတည်းကပါပဲ”
“သူက မိုင်ပေါင်း တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ့်နှစ်မိုင်ကို ခေါက်သိမ်းခဲ့တာ” သက်ဆရာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တစ်မိုင်ချင်းစီကို ငါးဆစီ ခေါက်သိမ်းခဲ့တာလေ။ သူက တစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းမှာ သူ့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်နေတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို သူ့စွမ်းအားတွေနဲ့ အတင်းအကျပ် ဖောက်ထွက်ခဲ့တာ” သူမ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “သူ အရမ်းပင်ပန်းနေတာလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်၊ ကျွန်မတို့ နားလည်နိုင်တာထက်ကို ပိုပြီး ပင်ပန်းနေတာ”
ဗော့စ် ဘာမှမပြော။
သူသည် တုတ်ကောက်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး အလွန်ညင်သာစွာ လှုပ်ခါလိုက်သည်။
ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဟာလီမာ လှုပ်ရှားမလာ။
ဗော့စ် တုတ်ကောက်ကို ဒူးပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်သည်။
“သူ ဘယ်အခန်းမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ပြောပြခဲ့ပါတယ်” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ “သူ မေးတိုင်းလေ။ ရက်သတ္တပတ်တွေ အကြာကြီးပါပဲ။ သူ မှတ်မိသွားတဲ့အထိပေါ့” သူသည် အိပ်ပျော်နေသော နတ်ဘုရားကို ငုံ့ကြည့်သည်။ “အခုတော့ သူ ဘာမှ မမေးတော့ဘူး”
ဒေါ်ရန်သည် ကျွန်တော့်နောက်မှ တဲထဲသို့ လိုက်လာခဲ့သည်။
သူသည် တဲဝတွင် ရပ်လျက် ခုတင်ပေါ်ရှိ ဟာလီမာကို ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် လှည့်၍ ရွှံ့နွံပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ တိုင်များပေါ်တွင် ဆောက်ထားသော အိမ်ကို။ ပြတင်းပေါက်မှ မီးအိမ်ကို။
“သူ့ကို အရင်” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အိမ်ထဲက လူကိုပါ” ဒေါ်ရန်က ဆက်ပြောသည်။ “သူ အဲဒီမီးအိမ်ကို ကိုင်ထားတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ဟာလီမာ အိပ်ပါစေဦး” သူ၏ မေးရိုး တင်းမာသွားသည်။ “သူ နိုးလာတဲ့အထိ ကျွန်တော် စောင့်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အိမ်တံခါးဆီ အရင်သွားမယ်”
ဗော့စ် သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
သူသည် ဒေါ်ရန်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ့မျက်နှာကို၊ သူ့လက်တွေကို၊ သူ့လက်ယာဘက် လက်ဝါးပေါ်က မှဲ့ရာလေးကို။
“မင်း ပိတ်ခဲ့တာပေါ့” ဗော့စ်က ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါ ဘာလဲဆိုတာ မင်း မသိခဲ့ဘူးပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
ဗော့စ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူသည် တုတ်ကောက်ကို မှီ၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။
“ပထမဆုံး တစ်ခုကို ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာပါ” ဟု သူ ဆိုသည်။ “အဲဒီလို ပုံစံမျိုးနဲ့ ပထမဆုံး တံခါးပေါ့။ သူ့အတွက်လေ။ ဒါက ဘာအတွက်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခင်ကတည်းကပါ” သူသည် ဒေါ်ရန်ကို ကြည့်သည်။ “ကျွန်တော် မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်”
ကျွန်းနှင့် အိမ်ကြားရှိ လမ်းကြောင်းသည် လမ်း၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်သည်။
ဟာလီမာက ၎င်းကို ခေါက်သိမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြားချပ်တိုင်း၊ တိုင်တိုင်း။ ၎င်းသည် မီးခိုးရောင်ရေပြင်ကို ဖြတ်၍ ခြေတစ်ရာခန့်အထိ ဖြောင့်တန်းစွာ တည်ရှိနေပြီး အိမ်တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားသည့် သစ်သားလှေကားထစ်တိုလေးဖြင့် ဆုံးသည်။
ဒေါ်ရန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။
ဗော့စ်က သူ့ဘေးမှ လိုက်ပါသွားပြီး တုတ်ကောက်သံများ တဒေါက်ဒေါက် မြည်နေသော်လည်း ခေါင်းလောင်းသံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ကျွန်တော်သည် သူတို့နှစ်ယောက်နောက်မှ လိုက်သွားသည်။
မယ်လိုဒီကတော့ ကျွန်းပေါ်တွင်သာ ကျန်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဤလမ်းကြောင်းကို တစ်ပတ်လုံး နေ့တိုင်း လျှောက်ခဲ့ဖူးသည်။ သူမသည် အဲဒီတံခါးဝတွင် ရပ်ပြီး ဗော့စ်က တံခါးခေါက်၍ ခေါင်းလောင်းတီးသော်လည်း ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ခဲ့ဖူးသည်။
“ကျွန်မ ထပ်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး” ဟု ကျွန်တော် မေးသောအခါ သူမက ပြောသည်။ “သူ ပြန်မဖြေတာကို ရပ်ကြည့်နေဖို့ ကျွန်မ မစွမ်းနိုင်တော့ဘူး”
ထို့ကြောင့် သူမ ကျန်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ ကျန်တဲ့သူတွေကပဲ လမ်းဆက်လျှောက်ကြသည်။
လှေကားထစ်များမှာ ရွှံ့နွံရေများကြောင့် ချောနေသည်။
ဒေါ်ရန်သည် တစ်ထစ်ချင်းစီ တက်သွားသည်။ အပေါ်ရောက်သောအခါ သူ ရပ်လိုက်သည်။
တံခါးမှာ ထူထဲသော သစ်သားတံခါးဖြစ်ပြီး အချိန်ကြာမြင့်မှုနှင့် စိုထိုင်းမှုကြောင့် အမည်းရောင် သမ်းနေသည်။ လူတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးအမြင့်တွင် သစ်သားကို မီးဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသည် - တံခါးပိတ်ပုံစံနှင့် အလယ်တွင် မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု။
ဒေါ်ရန်သည် ၎င်းကို ရပ်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူသည် တံခါးဘေးရှိ ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုလူ ရှိနေသည်။
ผอม။ အရမ်းผอมသည်။ ကျွန်တော် ထင်ထားသည်ထက် ပိုအိုနေသည်။ ငါးဆယ်ခန့် ရှိမည်၊ သို့မဟုတ် အသက်လေးဆယ်ကျော် အရွယ်ဖြစ်မည်။ မုတ်ဆိတ်မွှေးများက မီးခိုးရောင်သမ်းနေသည်။ တစ်ချိန်က စစ်သားဝတ်စုံဖြစ်ခဲ့ဖူးသော အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရောင်လွင့်ကာ အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်နေကာ ပခုံးပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။
သူသည် မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူသည် ဒေါ်ရန်ကို ကြည့်နေသည်။
သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲမသွား။
သူ လှုပ်ရှားမလာ။
သူသည် သုံးနှစ်လုံးလုံး ညတိုင်း ကိုင်ထားခဲ့သည့်အတိုင်း မီးအိမ်ကိုသာ ကိုင်ထားပြီး တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည့်လူကို ကြည့်နေသည်။
ဒေါ်ရန် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
အမာရွတ်ပါသော လက်။
သူ တံခါးလက်ကိုင်ကို မကိုင်။
သူ ခေါက်သည်။
သုံးကြိမ်။ ညင်သာစွာ။
ထို့နောက် သူသည် လက်ကို မြှောက်လျက်သားဖြင့် ဘာမှမပြောဘဲ ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော် စောင့်နေသည်။
ဗော့စ်လည်း စောင့်နေသည်။
ဒေါ်ရန်၏ လက်များ တုန်ယင်နေသည်။
“ကျွန်တော် သူ့နာမည်ကို မသိဘူး” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကျွန်တော် သူ့ကို အစာပို့ပေးခဲ့တာ သုံးလလောက်ပေါ့။ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ နာမည်မမေးခဲ့မိဘူး”
ဗော့စ် ဘာမှမပြော။
ကျွန်တော်လည်း ဘာမှမပြော။
ဒေါ်ရန် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု သူက တံခါးကို ရည်ရွယ်၍ ပြောသည်။ “ခင်ဗျားကို ပိတ်လှောင်မိတာ ကျွန်တော်ပါ။ ကျွန်တော် မသိခဲ့လို့ပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်”
ပြတင်းပေါက်နောက်ကွယ်မှ လူသည် လှုပ်ရှားမလာ။
သူ စကားမပြော။
သူ မီးအိမ်ကိုသာ မြှောက်ထားသည်။
ဒေါ်ရန် လက်ကို လက်ကိုင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
အမာရွတ်သည် သံချေးတက်နေသော သံနှင့် ထိသွားသည်။
ဘာမှဖြစ်မလာ။
ဒေါ်ရန် အသက်ရှူမှားသွားသည်။
သူ ထပ်ကြိုးစားသည်။ ပို၍ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ လှည့်ကြည့်သည်။
လက်ကိုင်မှာ လှုပ်မလာ။
သူ လက်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ဝါးပေါ်က မှဲ့ရာလေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အလုပ်မဖြစ်ဘူး” ဟု သူ ဆိုသည်။ သူ့အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။ “ဘာလို့ အလုပ်မဖြစ်တာလဲ”
ဗော့စ် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
သူ တံခါးကို ကြည့်သည်။ သစ်သားပေါ်တွင် မီးဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသော အမှတ်အသားကို။ လက်ကိုင်ကို။
ထို့နောက် သူ ဒေါ်ရန်ကို ကြည့်သည်။
“မင်း မလုပ်ချင်လို့ပဲ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဒေါ်ရန် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“လုပ်ချင်ပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော် ဒီလောက်တောင် ဝေးဝေးက လာခဲ့တာ။ ကျွန်တော်—”
“မင်းက ဒါကို ပြန်ဖျက်ချင်တာလေ” ဗော့စ်က ပြောသည်။ “မင်းက ဒါကို ပြန်ရုပ်သိမ်းချင်တာ။ မင်းက ပိတ်လှောင်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ မနေချင်တော့တာ” သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ “ဒါက တံခါးကို ဖွင့်ချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ မတူဘူး”
ဒေါ်ရန်၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးနွမ်းသွားသည်။
“ဘာကွာလို့လဲ”
ဗော့စ် ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်သည်။
မီးအိမ်ကို ကိုင်ထားရင်း သူ့နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော လူကို။
“တံခါးကို ဖွင့်တယ်ဆိုတာ” ဗော့စ်က ပြောသည်။ “တစ်ဖက်မှာ ရှိနေတဲ့ လူအတွက် လုပ်ပေးတာ။ မင်းအတွက် မဟုတ်ဘူး”
ဒေါ်ရန် အချိန်အတော်ကြာအောင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။
သူ ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်သည်။
ထိုလူကို။
မီးအိမ်ကို။
ဖန်ခွက်နောက်ကွယ်တွင် အမူအရာမပြောင်း၊ လှုပ်ရှားမှုမရှိ၊ စကားမပြောသည့် ထိုပါးလွှာသော မီးခိုးရောင်မျက်နှာကို။
သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူ အရမ်းผอมတယ်” ဟု ဒေါ်ရန် နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဗော့စ်က ဆိုသည်။
“ကျွန်တော် အစာတွေကို လှေကားထစ်ပေါ်မှာ ထားခဲ့တာ။ တစ်ပတ်တစ်ခါလေ။ သုံးလလောက်ပေါ့။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ထွက်သွားခဲ့တယ်” ဒေါ်ရန်၏ အသံမှာ အလွန်တိုးသွားသည်။ “သူ့အတွက် နောက်ပိုင်း ဘယ်သူ လာပို့တာလဲ”
ဗော့စ် ပြန်မဖြေ။
ကျွန်တော်လည်း မဖြေ။
“ဘယ်သူမဆို လာပို့မှာပါ” ဒေါ်ရန် ပြောသည်။ “သူ အသက်ရှင်နေတာပဲ။ ဘယ်သူမဆို အစာလာပို့ပေးမှာပါ” သူ ဖန်ခွက်နောက်ကွယ်က လူကို ကြည့်သည်။ “အဲဒါ လုံလောက်ရဲ့လား”
ထိုလူက ပြန်မဖြေ။
ဒေါ်ရန် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ တစ်လှမ်းတိုးသွားသည်။
သူ့အသက်ရှူသံက ဖန်ခွက်ကိုပင် မှိုင်းသွားစေသည်အထိ နီးကပ်သွားသည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားနာမည်ကို မသိဘူး” ဟု သူ ပြောသည်။ “ကျွန်တော် မေးခဲ့သင့်တာပါ။ အခု မေးနေပါပြီ” သူသည် အမာရွတ်ပါသော လက်ကို ဖန်ခွက်ပေါ်တွင် ပြားပြားကပ်ထားလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
ပြတင်းပေါက်နောက်ကွယ်မှ လူသည် သူ့ကို ကြည့်သည်။
ဖန်ခွက်ပေါ်တွင် ကပ်ထားသော လက်ကို။
သူ့နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်။
အသံ ဘာမှ မထွက်လာ။
သူ့နှုတ်ခမ်းများ ထပ်လှုပ်ရှားသည်။
ဘာမှ မကြားရ။
ထိုအခါမှသာ သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်ပေါ့။ သိပ်တော့ မဟုတ်ပါ။ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်တွင် တင်းမာသွားသည်။ စိတ်ပျက်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းခြင်း၊ သို့မဟုတ် နှစ်ခုစလုံး ရောထွေးနေသည့် အရာတစ်ခုခုက ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
သူသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။
ထို့နောက် ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
“သူ စကားမပြောနိုင်ဘူး” ဟု ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
ဒေါ်ရန်သည် ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“သူ စကားမပြောချင်လို့ တိတ်နေတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ကျွန်တော်က ဆက်ပြောသည်။ “သူ စကားမပြောနိုင်လို့ တိတ်နေတာပါ”
ဗော့စ်သည် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“သူ့အသံကို သူတို့ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဒေါ်ရန်သည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ပြန်ကြည့်သည်။
ဖန်ခွက်နောက်ကွယ်မှ ထိုလူသည် ခေါင်းကို ဆက်ခါနေသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း။ အကြိမ်ကြိမ်။ အသံထွက်မလာဘဲ နှုတ်ခမ်းများသာ လှုပ်ရှားနေသည်။
ထို့နောက် သူ တစ်ခုခု ထပ်လုပ်သည်။
သူသည် မီးအိမ်ကို ပြတင်းပေါက်စပ်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်ပေါ့။
သူသည် ဒေါ်ရန်၏ အသက်ရှူငွေ့ကြောင့် အငွေ့ပျံနေသော ဖန်ခွက်ပေါ်သို့ သူ၏ လွတ်နေသော လက်ကို တင်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း စာရေးသည်။
စာလုံးများ။ အပြင်ဘက်မှ ကျွန်ုပ်တို့ ဖတ်နိုင်စေရန်အတွက် နောက်ပြန်ရေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
တုန်ယင်နေသည်။ မညီမညာ ဖြစ်နေသည်။
တီ - အီး - အာ - အီး - အင် (Teren)
ကျွန်တော် အသက်ရှူပင် ရပ်သွားသည်။
ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွှံ့နွံပြင်ကြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျူပင်များကြားမှ လေတိုးသံ။ တိုင်များပေါ် ရိုက်ခတ်နေသော ရေလှိုင်းသံ။ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
တီရန်။
အဆိုတော်။
မြစ်အထက်ရှိ စခန်းတွင် အခြားစစ်သားတစ်ယောက် အိပ်ပျော်ဟန်ဆောင်နေစဉ် အသံမကောင်းဘဲ သီချင်းဆိုတတ်သည့် စစ်သား။
သမီးသုံးယောက်ရှိသူ။
လီသန် စကားလုံးများ စတင်ရေးသားနိုင်သည့် ပထမဆုံးအပတ်တွင် နှင်းခဲများဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ပေးခဲ့သည့် နာမည်။
လီသန်၏ ပြတင်းပေါက်ရှိ မီးအိမ်အောက်က စာရွက်အပိုင်းအစပေါ်တွင် ရေးထားသော နာမည်။
လီသန်သည် ဘယ်သူမှ မီးထွန်းပေးဖူးခြင်း မရှိသည့်အတွက် လီအိုရာကို မီးထွန်းပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည့် ထိုမီးအိမ်။
“တီရန်” ဟု ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်သည်။
ပြတင်းပေါက်နောက်ကွယ်မှ လူသည် ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
ကျွန်တော်သည် ဒေါ်ရန်၏ လက်ဘေးနားတွင် ကျွန်တော့်လက်ကို ဖန်ခွက်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
“လီသန်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
တီရန် လုံးဝ ငြိမ်ကျသွားသည်။
“လီသန်” ဟု ကျွန်တော် ထပ်ပြောသည်။ “မြစ်အထက်က စခန်းကလေ။ မင်း သီချင်းဆိုတယ်။ သူက အိပ်ပျော်ဟန်ဆောင်တယ်”
တီရန် ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဖန်ခွက်ပေါ်တွင် တင်ထားသော သူ့လက်များ တုန်ယင်လာသည်။
“သူ အသက်ရှင်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “သူ ဂရေးကိပ်မှာ ရှိတယ်။ သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် မထွက်နိုင်တဲ့ အခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတာ။ သူလည်း စကားမပြောနိုင်ဘူး” ကျွန်တော့်အသံ တုန်သွားသည်။ “သူ သင်ယူနေတယ်။ သူ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က စကားလုံးတစ်လုံး ပြောနိုင်ခဲ့တယ်။ အသံထွက်ပြီးတော့လေ။ ပြီးတော့ နှစ်လုံး”
တီရန်၏ ပါးစပ် ဟသွားသည်။
ဘာသံမှ ထွက်မလာ။
သို့သော် သူ့မျက်နှာက—
သူ့မျက်နှာအမူအရာက ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်သော အမူအရာမျိုး ဖြစ်သည်။
“သူ မင်းနာမည်ကို ရေးခဲ့တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “သူ စာစရေးနိုင်တဲ့ ပထမဆုံးအပတ်ကပေါ့။ သူ့နာမည် မရေးခင်ကတည်းက။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတောင်းဆိုခင်ကတည်းက။ သူ မင်းနာမည်ကို ရေးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ မင်းမှာ သမီးသုံးယောက် ရှိတယ်ဆိုတာကိုလည်း ရေးခဲ့တယ်”
တီရန်၏ မျက်လုံးများ မျက်ရည်ဝဲလာသည်။
“သူ့ပြတင်းပေါက်မှာ မီးအိမ်တစ်ခု ရှိတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “မင်းအတွက်လေ။ သူ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။ အရှည်လျားဆုံး ညမှာပေါ့။ သူက ပြောတယ်၊ ဘယ်သူမှ မင်းအတွက် မီးအိမ် မထွန်းပေးဖူးဘူးတဲ့။ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ထွန်းပေးသင့်တယ်လို့ သူ ပြောတယ်”
တီရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
သူ့နဖူးသည် ဖန်ခွက်နှင့် ထိကပ်သွားသည်။
သူ့ပခုံးများ တုန်ယင်နေသည်။
အသံ ဘာမှ ထွက်မလာ။
အသံ လုံးဝ မထွက်လာပါ။
ဒေါ်ရန် မလှုပ်ရှားသေး။
သူသည် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အမာရွတ်ပါသော လက်ကို ဖန်ခွက်ပေါ် ပြားပြားကပ်ထားကာ သူ့မျက်နှာကို ဖန်ခွက်နောက်ကွယ်မှ လူဆီသို့ လှည့်ထားသည်။
အသံမထွက်ဘဲ ငိုကြွေးနေသော တီရန်ဆီသို့။
ဒေါ်ရန်၏ မျက်နှာတွင် တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားသည်။
အပြစ်ရှိစိတ်တော့ မဟုတ်။ အဲဒါက ရှိနေဆဲပင်။ အဲဒီအပြစ်ရှိစိတ်က အချိန်အတော်ကြာအောင် ရှိနေဦးမည်။
တစ်ခုခုတော့ ပြောင်းသွားသည်။
သူသည် တီရန်ကို ကြည့်နေသည်။ မာတာ ကွီးလ်က အရှေ့ဘက်တောင်ပံ တံခါးကို ကြည့်သလိုမျိုး၊ ဆီဖာက မီးပြတိုက်လှေကားအောက်ခြေကို ကြည့်သလိုမျိုး၊ ဘရမ်က ကျောက်အိမ်ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်သလိုမျိုး။
တံခါးကို ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။
တံခါးနောက်ကွယ်ရှိ လူကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“တီရန်” ဟု ဒေါ်ရန် တိုးတိုးလေး ခေါ်သည်။
တီရန် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တံခါးကို ဖွင့်ပေးမယ်” ဟု ဒေါ်ရန် ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ပိတ်လှောင်ခဲ့လို့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့မိတဲ့သူအဖြစ်နဲ့ပဲ ဆက်မနေချင်တော့လို့လည်း မဟုတ်ဘူး” သူ့အသံမှာ ယခုအခါ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ “လီသန်က မင်းအတွက် မီးအိမ်ထွန်းထားပေးလို့ပါ။ သူ နောက်တစ်လုံး ထွန်းတဲ့အခါ မင်း အဲဒီမှာ ရှိနေသင့်တယ်”
သူ ဖန်ခွက်ပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။
သူ့လက်ကို လက်ကိုင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
သစ်သားပြားများမှတစ်ဆင့်။ တိုင်များမှတစ်ဆင့်။ ရွှံ့နွံ၏ အမည်းရောင်ရေများ၊ အောက်ရှိ ရွှံ့နွံများနှင့် လူတို့ မမှတ်မိနိုင်သည့် အချိန်ကတည်းက စိုက်ထူထားသော သစ်သားတိုင်ဟောင်းများမှတစ်ဆင့်။
အုပ်ထိန်းသူ မဟုတ်။ အခြားတစ်ခုခု။
ပို၍ ရှေးကျသည်။ ပို၍ တိတ်ဆိတ်သည်။ ရွှံ့နွံအောက်တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီး လမ်းကြုံတိုင်း တံခါးတိုင်းကို ခေါက်နေသော ခေါင်းလောင်းပါသည့် ဘုရားတစ်ဆူကြောင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု နိုးထလာခဲ့သည့် အရာတစ်ခုခု။
၎င်းသည် လှုပ်ရှားလာသည်။
ထို့နောက် မည်သူ့ကိုမျှ ပိတ်လှောင်ထားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့မှန်း သိသွားသည့် သော့ခလောက်သည် ပွင့်သွားသည်။
ဒေါ်ရန် လက်ကိုင်ကို လှည့်လိုက်သည်။
တံခါး ပွင့်သွားသည်။
တီရန်သည် တံခါးအနီးတွင် ရပ်နေသည်။
သူသည် တံခါးဖွင့်နေစဉ် အချိန်အတွင်းမှာပင် ပြတင်းပေါက်မှ တံခါးဝသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျဉ်းမြောင်းသော အဝင်ဝတွင် မီးအိမ်ကို ကိုင်လျက် ရပ်နေသည်။ သုံးနှစ်လုံးလုံး ညတိုင်း ကိုင်ခဲ့သလိုမျိုး အပေါ်သို့ မြှောက်ထားသည်။
သူသည် ဒေါ်ရန်ကို ကြည့်သည်။
ဒေါ်ရန်ကလည်း ပြန်ကြည့်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး မလှုပ်ရှားကြ။
ထို့နောက် တီရန် မီးအိမ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အပေါ်ကို မဟုတ်ပါ။ ပြတင်းပေါက်ဘက်ကိုလည်း မဟုတ်ပါ။
ဒေါ်ရန်ဘက်ကို ဖြစ်သည်။
ဒေါ်ရန်သည် မီးအိမ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
တီရန်၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသည်။ အသံမထွက်။ သို့သော် သူပြောသည့် စကားလုံး၏ ပုံစံကို ကျွန်တော် ဖတ်နိုင်လိုက်သည်။
ယူလိုက်ပါ။
ဒေါ်ရန် မီးအိမ်ကို ယူလိုက်သည်။
တီရန် လက်လွှတ်လိုက်သည်။
သုံးနှစ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ လက်များမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။
သူသည် သူ့လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူသည် တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်လိုက်သည်။
လမ်းကြောင်းပေါ်သို့။ မီးခိုးရောင် ရွှံ့နွံအလင်းရောင်ထဲသို့။ ရေပြင်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေထဲသို့။ ကျူပင်များနှင့် ရွှံ့နွံနံ့များ၊ ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ခု စတင်ကြီးထွားလာသည့် အနံ့သင်းသင်းလေးကို သယ်ဆောင်လာသော လေထဲသို့။
သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်သည်။
သူ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
အသံ ဘာမှ ထွက်မလာ။
သို့သော် သူ ဂရုစိုက်ပုံ မရပါ။
ဟာလီမာ ထိုညနေခင်းတွင် နိုးလာသည်။
ဗော့စ်သည် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လာကတည်းက သူ တဲထဲမှ မထွက်ခဲ့ပါ။ သူသည် တုတ်ကောက်ကို ဒူးပေါ်တင်လျက် ကုတင်ခြေရင်းတွင် ထိုင်နေပြီး ဟာလီမာ မျက်လုံးဖွင့်လာသောအခါ သူ ဘာမှ စမပြောသေးပါ။
သူသည် တုတ်ကောက်ကို လှမ်းယူပြီး ခေါင်းလောင်းကို တီးလိုက်သည်။
ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။
ဟာလီမာ သူ့ကို ကြည့်သည်။
“ဘယ်အခန်းလဲ” ဟု သူ အသံဝင်ဝင်ဖြင့် မေးသည်။
ဗော့စ် ပြုံးလိုက်သည်။
“တဲတစ်လုံးပါ” ဟု သူ ပြောသည်။ “ကျူပင်ကျွန်းလေးပေါ်မှာ။ ရွှံ့နွံထဲမှာပေါ့။ တိုင်တွေပေါ် ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်ဘေးမှာ။ တံခါးက ပွင့်နေတယ်”
ဟာလီမာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ” ဟု သူ ဆိုသည်။
ထို့နောက် သူ ပြန်ဖွင့်ကြည့်သည်။
“ဘယ်သူလဲ” ဟု သူ မေးသည်။ “အိမ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့သူကလေ”
ဗော့စ် တဲအဝင်ဝဘက်သို့ ကြည့်သည်။
အပြင်ဘက်ရှိ မီးပုံဘေးတွင် တီရန်သည် ပခုံးပေါ်တွင် စောင်ခြုံလျက်၊ လက်ထဲတွင် ဟင်းရည်ပန်းကန်ကို ကိုင်လျက် မီးလျှံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒေါ်ရန်သည် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ သူ့ကို မထိပါ။ ထိုင်နေရုံသာ။
မယ်လိုဒီကတော့ တီရန် ဒေါ်ရန်ကို ပေးခဲ့သည့် မီးအိမ်ကို ကိုင်လျက် တီရန်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသည်။
“အဆိုတော်တစ်ယောက်ပါ” ဟု ဗော့စ် ပြောသည်။ “သူ့အသံကို ဆုံးရှုံးသွားတဲ့သူပေါ့”
ဟာလီမာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“သူ့အသံ ပြန်ရပါ့မလား” ဟု သူ မေးသည်။
ဗော့စ် သူ့ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ စုံစမ်းကြည့်ရမှာပေါ့” ဟု သူ ပြောသည်။ “အဲဒါကို သိမ်းယူထားတဲ့အရာက အဲဒီမှာပဲ ရှိနေဦးမယ်လို့ ကယ်ဒရစ်က ထင်တယ်။ လီသန်ရဲ့ အခန်းထဲမှာလိုမျိုး ချည်နှောင်မှုတစ်ခုပေါ့” သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ “လီသန်ကတော့ သူ့အသံကို ပြန်ရနေပြီ။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။ တစ်လုံးချင်းစီပေါ့”
ဟာလီမာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဒါဆိုရင် မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတာပေါ့” ဟု သူ ဆိုသည်။
“မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ အမြဲရှိပါတယ်” ဟု ဗော့စ် ပြောသည်။ “အဲဒါကြောင့်ပဲ ခေါင်းလောင်းက ရှိနေတာလေ”
တီရန် ထိုညက ကျွန်တော့်ကို စာတစ်စောင် ရေးပေးသည်။
သူ့မှာ စာရွက်မရှိပါ။ ကယ်ဒရစ်က သူ့ကို စာရွက်အချို့နှင့် မီးသွေးတုံးအသေးလေး ရှာပေးလိုက်သည်။ သူသည် မီးပုံဘေးတွင် ဒူးပေါ် စာရွက်တင်လျက် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာမှမရေးဘဲ ထိုင်နေသည်။
ထို့နောက် သူ ရေးသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း။ စာလုံးကြီးကြီး၊ တုန်ယင်နေသော လက်ရေးဖြင့်။ လီသန် ရေးသလိုမျိုး။
သူသည် စာကို ခေါက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ပေးသည်။
ကျွန်တော် သူ့ရှေ့မှာ စာကို မဖွင့်ကြည့်ပါ။
ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျွန်းစွန်းတွင် ရှိနေချိန်အထိ စောင့်သည်။ ရွှံ့နွံပြင်ကြီးသည် အမှောင်ထဲသို့ ဆန့်ထွက်နေပြီး လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် ရှေးဟောင်းအမိုးအကာများမှ မီးအိမ်များမှာ ကျွန်တော် မြင်နိုင်သမျှ မိုင်တစ်ဆယ်တိုင်းတွင် တစ်လုံးစီ ထွန်းညှိထားသည်။
ကျွန်တော် စာကို ဖြန့်ဖတ်သည်။
လီသန်အတွက်။
စခန်းကို ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်။
သူ အိပ်မပျော်ဘူးဆိုတာကိုလည်း မှတ်မိတယ်။
သူ နားထောင်နေခဲ့တာ။
သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ၊ သီချင်းကို အဆုံးသတ်ဖို့ ကျွန်တော် လာနေပြီလို့။
ကျွန်တော် သုံးခေါက် ဖတ်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် စာကို သေသေချာချာ ပြန်ခေါက်ပြီး လီသန်၏ စာနှင့်အတူ ကျွန်တော့်ကုတ်အင်္ကျီအတွင်းထဲ ထည့်ထားလိုက်သည်။
အိမ်ပြန်ခဲ့ပါ။ လမ်းခရီးအကြောင်း ပြောပြပါ။
စာနှစ်စောင်။
အလွန်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော အချိန်ကာလတစ်ခုက မြစ်တစ်စင်းအထက်ရှိ စခန်းတစ်ခုတွင် ထိုင်နေခဲ့ကြသော လူနှစ်ယောက်ထံမှ စာများ။ တစ်ယောက်က သီချင်းကို အသံမညီမညာဖြင့် ဆိုနေပြီး နောက်တစ်ယောက်က အိပ်ပျော်ဟန်ဆောင်နေခဲ့ကြသည်။ စစ်ပွဲက သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို မခေါ်ဆောင်သွားမီအချိန်အထိပေါ့။
တစ်ယောက်စီက တစ်ယောက်စီအတွက် မီးအိမ်ကို ကိုင်မြှောက်ထားခဲ့ကြသည်။
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မီးအိမ်ကို မြင်နိုင်မှန်းလည်း မသိခဲ့ကြပေ။
ကျွန်တော် အိပ်စက်ခြင်းမပြုမီ ကျူပင်ကျွန်းစွန်းတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။
ကျောက်တုံးလည်း မရှိ။ ရေခွက်လည်း မရှိ။ ရေပန်းလည်း မရှိ။ ရွှံ့နွံ၊ ကျူပင်များနှင့် အမည်းရောင်ရေပြင်သာ ရှိသည်။
သို့သော် ကျွန်တော် လက်ကို ရေထဲသို့ နှစ်လိုက်သည်။
“ယူရီယာဂရေးပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ဘာမှမဖြစ်လာ။
ထို့နောက် အလွန်မှိန်ဖျော့စွာ၊ အလွန်မှိန်ဖျော့စွာဖြင့်—အုပ်ထိန်းသူ မဟုတ်သည့် အရာတစ်ခု။
အခြားတစ်ခုခု။
ပို၍ ရှေးကျသည်။ ပို၍ နှေးကွေးသည်။ ရေနက်ပိုင်းကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ သို့သော် ရက်စက်သည့် အေးစက်မှုမျိုး မဟုတ်ပါ။
၎င်းသည် စကားလုံးများဖြင့် မပြောဆိုပါ။
ကျွန်တော့်လက်အောက်တွင် ၎င်းသည် လှုပ်ရှားလာသည်။ အလွန်ကြာမြင့်စွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီးနောက် သူသည် အဘယ်အရာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်အမှတ်ရလာသည့်အခါမျိုးတွင် ဖြစ်ပေါ်တတ်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျိုးဖြစ်သည်။
လှုပ်ရှားမှုများ ငြိမ်ကျသွားသည်အထိ ကျွန်တော်သည် လက်ကို ရွှံ့နွံရေထဲတွင် ဆက်ထားခဲ့သည်။
ထို့နောက် အလွန်တိုးညင်းစွာဖြင့် ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ရေပြင်သည် တည်ငြိမ်သွားသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် လွဲချော်သွားလုနီးပါးဖြစ်သည့်အထိ အလွန်မှိန်ဖျော့စွာဖြင့် ရေပြင်သည် လှိုင်းထသွားသည်။
တစ်ကြိမ်။
ဗော့စ်၏ တုတ်ကောက်ပေါ်ရှိ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်သကဲ့သို့။
သင်သည် တံခါးကို ဖွင့်ပေးရန် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးသော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိလူကို သင် ကြားလိုက်ရကြောင်း သိစေချင်သည့်အခါ တံခါးကို ခေါက်သည့်အသံကို ပြန်တုံ့ပြန်သကဲ့သို့။